text:
צו דערציילן ביים שבת טיש.
אחראי: אחראי
- גראדער
- שר האלף
- תגובות: 1097
- זיך איינגעשריבען אום: מיטוואך אפריל 01, 2009 6:06 pm
- לאקאציע: אין די הויזן
- פארבינד זיך:
צו דערציילן ביים שבת טיש.
שבת טיש.
איך האב מחליט געווען יעדע וואך צו שרייבן א מעשה וואס דער עולם זאל קענען דערציילן ביים שבת טיש, אזוי ווי ס'איז שוין שפעט, און איך האב נישט געהאט צופיל צייט זיך פארצוקוקן, און איך האב נישט געוואלט אפשטיפן מיט א וואך (אזוי ווי איך האב געטון פאריגע וואך...) ווייל איך האב מורא געהאט אז איך וועל נישט אויפהערן שטיפן פון וואך צו וואך, האב איך אפגעשריבן א מעשה פון זכרון, איין פראבלעם אבער, כ'געדענק נישט ביי וועלכן צדיק די מעשה איז געווען, ווער ס'ווייסט איז מכובד צו מעלדן.
וזה החלי בעזהשי"ת:
ביים הייליגן מגיד אין שטוב האט געוואוינט א בחור מיטן נאמען נתן.
נתן איז געווען א געהויבענער בחור, א תלמוד חכם און א ירא שמים, לאנגע שעות האט ער געדאווענט יעדן טאג, און דערנאך איז ער געבליבן אין שוהל לערנען מיט גרויס חשק און התמדה, אזוי איז נתן געשטיגן אין רוחניות'דיגע מדרגות העכער און העכער.
איין פראבלעם האט אבער נתן געהאט, ער איז שוין געווען א בחור אין די יארן, אבער קיין שידוך האט זיך אים נישט געמאכט, ליידער איז ער געווען א קיילעכיגער יתום, ער האט נישט געהאט קיין טאטע מאמע, דעריבער איז נישט געווען ווער עס זאל זיך אונטערנעמען א מכובד'יגער נדן, און אן קיין נדן איז נישטא קיין חתונה, איז נתן געווארן אן עלטערער בחור און קיין שידוך האט זיך נישט געמאכט.
איין טאג האט דער מגיד אריינגערופן נתן'ען, ער האט אים אנגעכאפט די הענט און געזאגט:
נתן טייערער, סאיז געקומען די צייט זאלסט אויפשטעלן א בית נאמן בישראל, ס'איז צייט זאלסט חתונה האבן מיט דיין באשערטע, גיי ארויס אין וועג, און דער ערשטער שידוך וואס מ'טראגט דיר אן זאלסטו גלייך מסכים זיין.
נתן האט נישט געפרעגט קיין קשיות, נאכ'ן זיין ביים מגיד אין שטוב אזויפיל יאר'ן איז ער שוין געווען צוגעוואוינט אז דעם מגיד'ס ווערטער ווערן אן קיין צווייפל מקוים, האט ער איינגעפאקט זיין ביסל ארעמע האב און גוטס, און היידע! מ'לאזט זיך ארויס אויפן וועג.
די נאכט האט אנגעהויבן צופאלן, די זון האט זיך געריקט מער און מער צו מערב זייט, און נתן איז אנגעקומען צו א קליין שטעטל, ער האט גלייך געוואנדן זיינע מידע פיס צום אידישן גאסט הויז מיטן ציהל אפצוריען זיינע מידע ביינער.
דער בעל הבית פונעם גאסט הויז איז געווען דער גרעסטער גביר פון שטעטל, א מכובד'יגער איד, א תלמוד חכם, און א גרויסער עושר, צוליב זיינע געשעפטן איז ער פונקט נישט געווען אין שטוב יענע נאכט, נאר זיין איינציגסטע טאכטער, א בת יחידה, זי איז געבליבן אין גאסט הויז אויפנעמען די געסט.
ווען נתן איז אריינגעקומען איז איינגעפאלן פאר איינע פון די באדינער א פרייליכ'ן געדאנק, לאמיר מאכן אביסל לעבעדיג, דא איז דא א בחור, און דער גביר האט א טאכטער, לאמיר שפילן א חתונה... מ'וועט פראווען א סעודה, עסן און טרינקען, און ס'וועט זיין פרייליך...
אומר ועושה, געזאגט און געטון, אלע איבריגע באדינער האבן זיך צוגעכאפט צום געדאנק, איינער איז צוגעגאנגען צו נתן און געפרעגט "אפשר וואלסטו געוואלט חתונה האבן מיט'ן גביר'ס טאכטער?" נתן האט געדענקט וואס דער מגיד האט אים אנגעזאגט, צו טון דעם ערשטן שידוך וואס מ'טראגט אים אן, און נאכדערצו מיט אזא גביר'יש קינד, "זיכער" האט ער געענטפערט, "ס'וועט מיר זיין א גרויס כבוד"
דאס מיידל האט זיך אויך צוגעכאפט צום געשעפט, פארוואס נישט האבן אביסל פאן... מ'האט געדעקט די טישן, פארשאפט א חופה, אבער נתן האט געזאגט אז ער דארף קודם אפשרייבן א כתובה, נו, זאל זיין אזוי, וועט עס אויסקוקן ממש עכט...
נתן איז נישט געווען קיין נאר, ער האט פארשטאנען פונקטליך וואס דא קומט פאר, און ער האט אפגעשריבן א כשר'ע כתובה, די חתן און כלה האבן עס אינטערגעשריבן, דערנאך צוויי עדים, און מ'גייט שוין צו די חופה...
מוזיק האט אונטערגעשפילט, נתן האט זיכער געמאכט אלעס זאל זיין אויסגעהאלטן להלכה, מ'האט אים געגעבן א רינגל, און ער האט מקדש געווען דעם גביר'ס טאכטער כדת משה וישראל...
וויין האט זיך געגאסן ווי וואסער, אלע באדינער און איינגעשטעלטע פונעם גאסט הויז האבן זיך געלאזט וואויל גיין, מ'האט סערווירט א נארהאפטיגע חתונה סעודה, מ'איז געטאנצען און געשפרינגען אינמיטן די נאכט אריין.
ווען ס'איז געווארן שפעט זענען די באדינער צוגעגאנגען צום חתן און געמאלדן, "דער שפיל איז געענדיגט, יעצט פאק פעק און ציה אפ פון דאנעט!"
"איך גיי נישט אן מיין כלה" האט דער חתן שטייף געענטפערט, איך האב חתונה געהאט כדת משה וישראל און זי איז מיין ווייב, איך וועל איר נישט איבערלאזן שוין די ערשטע נאכט נאך די חתונה...
דער גביר ר' נטע קומט אהיים נאך א גאנצן טאג האנדלען און וואנדלען, ער האט געמאכט אפאר גוטע געשעפטן היינט, זיין געמיט איז דערהויבן, ער איז היבש רייכער געווארן די לעצטע שטיקל צייט, "אה, ווער איז נאך אזוי גליקליך ווי מיר" טראכט ער צו זיך.
אבער ווען ער האט אריינשפאצירט אין שטוב אריין איז ער שוין גארנישט געווען אזוי גליקליך, ווען ער האט געפרעגט וואס איז די שמחה אזוי גרויס דא, האבן אים די באדינער דערציילט אז מ'האט געשפילט חתונה... דער גביר האט גלייך געזעהן אז ס'איז צרות, ער האט פארשטאנען אז ס'איז שוין גארנישט געווען קיין שפיל, איז ער צוגעגאנגען צום חתן און שיינערהייט געבעטן, "איך בעט דיר, די פארשטייסט דאך אליינס אז דא איז פארגעקומען א מיספארשטענדעניש, לאמיר מארגן גלייך צופרי צוגיין צום בי"ד און מסדר זיין א גט"
נתן האט זיך אבער נישט געוואלט לאזן, "איך האב חתונה געהאט מיט א ערליכע געלונגענע אידיש מיידל, פארוואס זאל איך איר סתם אזוי אפ'גט'ן?"
דער גביר האט פרובירט צוצוזאגן א סכום געלט, און ער האט געלייגט גרויס דרוק, האט אים נתן געזאגט, "הער אויס מחותן טייערער, איך בין געקומען אהער אויפן באפעל פון מיין רבי'ן דער הייליגער מגיד, לאמיר גיין צו אים און הערן וואס ער זאגט"
דער גביר האט נישט געהאט קיין ברירה, מ'האט ווידער איינגעשפאנט דעם פערד און וואגן, און מ'איז געפארן צום מגיד.
ביים מגיד אין שטוב האבן ביידע פארגעלייגט זייערע טענות, דער גביר האט גע'טענה'ט אז די גאנצע מעשה איז געווען א טעות, און ער פארלאנגט אז נתן זאל שטילערהייט גיבן א גט נאך פאר די גאס ווערט געוואויר וואס דא איז פארגעקומען, נתן האט גע'טענה'ט אז ער האט כשר חתונה געהאט כדת משה וישראל, און נאך מיט אזא געלונגענע מיידל, און פארוואס זאל ער גיבן א גט.
דער הייליגער מגיד האט זיך פארטראכט, און ער האט געזאגט אזוי:
"דער גביר זאל צאלן צען טויזנט רובל "אפטריט געלט" פאר נתן, און אין 4 וואכן ארום זאל ער צוריק קומען און אפנעמען דעם גט פון נתן.
דער גביר האט תיכף ומיד מסלק געווען דעם סכום, און ער האט געזאגט אז ער וועט צוריקקומען אין די באשטימטע צייט אפנעמען דעם גט.
דער מגיד האט גענומען דאס געלט, און ער האט געלאזט אויפנייען א הערליכן אנצוג פאר נתן, אין די 4 וואכן האט דער מגיד אנגעזאגט נתן ער זאל עסן צו די זעט 3 מאל אין טאג, און ווען דער טאג איז געקומען איז טאקע דער גביר געקומען צו רייטן אין זיין רייכע קארעטע, גרייט צו נעמען דעם גט פאר זיין טאכטער.
דער מגיד האט אים אויפגענומען מיט א שמייכל, "הערט זיך צו ר' נטע, איך האב פאר אייך א גאלדענעם שידוך, דא ביי מיר איז דא א רייכער בחור, ער פארמאגט אסאך געלט, און דערצו איז ער א בעל מידות, א תלמוד חכם, און זייער אן איידעלער, איך מיין ס'וואלט געווען א געלונגענער שידוך פאר דיין טאכטער"
"לאמיר זעהן דעם בחור פון וואס מ'רעדט" האט דער גביר געענטפערט.
מ'האט אריינגעברענגט נתן מיט זיין שיינעם נייעם אנצוג, און דערצו האט ער אויסגעזעהן סאך בעסער ווי מיט 4 וואכן פריער אזוי אז דער גביר האט אים בכלל נישט דערקענט, דער גביר האט זיך גענומען שמועסן מיט אים אין לערנען, און דער בחור האט אים גאר געפאלן, אפאר שעה האט דער גביר פארברענגט מיט נתן, און דערנאך האט ער געמאלדן פארן מגיד, "ווי נאר איך באקום דעם גט פונעם ארעמען שלעפער, בין איך גרייט צו שליסן שידוך מיט דעם געלונגענעם רייכן בחור"
דער מגיד האט אים געמאלדן, "דיין טאכטער דארף בכלל נישט קיין גט, און מ'דארף נישט שליסן שידוך, דער רייכער בחור וואס פארמאגט צען טויזנט גילדן איז שוין דיין איידעם..."
דער גביר וואס האט שוין איינגעזעהן וואס פאר א אויסערגעווענליכער ערליכער און פיינער נתן איז האט אים מיט פרייד אהיימגעטראגן צו זיין טאכטער, און צוגעשטעלט א פעטן נדן פארן אינגען פארל.
פארן זיך געזעגענען האט דער מגיד געזאגט פארן גביר, "איך האב געזעהן אז נתן איז דער ריכטיגער באשערטער זיווג פאר דיין טאכטער, נאר אזוי ווי דו וועסט פונעם אייגענעם ווילן נישט טון דעם שידוך איז געווען א גזירה אז דו דארפסט דערלייגן דיין גאנץ פארמעגן און נפטר ווערן פון די וועלט פריצייטיג, כדי ס'זאל זיין א פאסיגער שידוך, האב איך אויסגעפויעלט אז מ'זאל צופירן דער שידוך זאל געשלאסן ווערן אן דיין וויסן כדי דו זאלסט בלייבן ביים לעבן.
זכותו יגן עלינו.
שקויעך עניוועי א הערליכע ארבעט.
-
- שר מאה
- תגובות: 160
- זיך איינגעשריבען אום: מיטוואך פאברואר 03, 2010 4:07 pm
- לאקאציע: צווישן מיין קאפעלוטש מיט מיין שיך...
- leiby
- שר שלשת אלפים
- תגובות: 3905
- זיך איינגעשריבען אום: זונטאג נובעמבער 16, 2008 11:08 pm
- לאקאציע: צווישן אידן
איך האב גראדע געפלאנט צו עפענען א מוצאי שבת אשכול, דעמאלטס אידעך אן ענין צו פארציילען מעשיות,
יעצט וועט שוין דאס זיין אנשטאט.
- יואל ווייס
- שר האלף
- תגובות: 1118
- זיך איינגעשריבען אום: מיטוואך ינואר 28, 2009 9:25 am
- לאקאציע: אין גוטע הענט, ב"ה
א גרויסן ישר כח הרב גראדער!
זייער א פיינער געדאנק. זאלסט מצליח זיין אין דיין אונטערנעמונג, און מהנה זיין אידישע קינדער.
מיר ליגט אויך אין זכרון אז די מעשה האט פאסירט ביים הייליגן רבי'ן ר' מענדעלע זי"ע.
This signature was intentionally left blank
- מבין נומ 1
- שר האלף
- תגובות: 1112
- זיך איינגעשריבען אום: מיטוואך יוני 24, 2009 12:58 pm
- scy4851
- שר ששת אלפים
- תגובות: 6655
- זיך איינגעשריבען אום: דינסטאג ינואר 29, 2008 11:57 am
- לאקאציע: אפשר קען איינער מיר זאגען וויא!
- מוישע_יאכעס
- שר חמש מאות
- תגובות: 596
- זיך איינגעשריבען אום: דאנארשטאג סעפטעמבער 24, 2009 3:48 pm
- לאקאציע: איך ווייס אויך נישט, אדרבה אפשר ווערסטו מיר געוואר?
- צים פינטעל
- שר ארבעת האלפים
- תגובות: 4953
- זיך איינגעשריבען אום: פרייטאג יולי 31, 2009 11:07 am
- צים פינטעל
- שר ארבעת האלפים
- תגובות: 4953
- זיך איינגעשריבען אום: פרייטאג יולי 31, 2009 11:07 am
נאכאמאל! א גרויסן שקויעך, גיטער איידיע.
מגלגלין זכות ע"י זכאי.
- וויכטיג מאכער
- שר עשרים אלפים
- תגובות: 20137
- זיך איינגעשריבען אום: מיטוואך מארטש 12, 2008 6:21 pm
- לאקאציע: צווישן טרעק 4 און טרעק 5.
אבער ומפני חטאינו.... קיצר ער איז מער נישטא... און זייט דעמאלטס ווארט איך שוין איינער זאל עם איבערנעמען... (אדער ער זאל צוריקקומען)
גראדער, טענקס סאו מאטש! ס'איז א געוואלדיגע איידיע, קיפ איט גאוינג...
נ.ב. וועלקאם טו דע קלאב! איך פארגעס אויך אייביג נעמען פון צדיקים ווען ס'קומט צו מעשיות...
- מוישע_יאכעס
- שר חמש מאות
- תגובות: 596
- זיך איינגעשריבען אום: דאנארשטאג סעפטעמבער 24, 2009 3:48 pm
- לאקאציע: איך ווייס אויך נישט, אדרבה אפשר ווערסטו מיר געוואר?
שקויעך עניוועיס ס'איז א געוואלדיגע זאך וואס די טוסט, קיפ איט אפ!
- אינטעליגענט
- שר חמש מאות
- תגובות: 876
- זיך איינגעשריבען אום: דינסטאג סעפטעמבער 02, 2008 6:23 pm
וואויל געשריבן, גוט דערציילט.
דוכט זיך דער מעשה איז געבאקן געווארן דורך ניסן מינדל, דער שרייבער פון The STORYTELLER אין ענגליש, און "דערצייל מיר א מעשה" אין אידיש.
זיינע ווערק זענען געלאפן אין די אויסגאבעס פון חב"ד "שמועסן מיט יוגענד", וואו ער פלעגט שרייבן זיינע מעשה'לעך. ער זעלבסט שרייבט אין זיין הקדמה, דאס טייל מעשה'ס האבן ווירקליך פאסירט, און טייל האבן געקענט פאסירן, אבער די מוסר השכל איז אמת..
ס'איז דא גאנץ אן ענליכע מעשה פון רבי ר' מענדעלע מרימאנאוו, מיט זיין תלמיד רבי ר' הערש, וועלכע בעילאוט דערמאנט. אבער ס'איז נישט דאס.
-
- שר ששת אלפים
- תגובות: 6110
- זיך איינגעשריבען אום: דינסטאג יולי 28, 2009 8:23 pm
- לאקאציע: וואו דער מח איז
אינטי:
דער ניסן מינדל איז געווען א געוואלדיגער פראדוצירער, כ'באלעק מיך מיט זיינע ווערק, איין געוויסע מייסעלע זיינע פארצייל פאר די קינדערלאך איטליכער שבת נאכמיטאג, בתנאי זיי לייגן שיין אראפ; די חברה ווערן נישט נמאס דערפון....
- גראדער
- שר האלף
- תגובות: 1097
- זיך איינגעשריבען אום: מיטוואך אפריל 01, 2009 6:06 pm
- לאקאציע: אין די הויזן
- פארבינד זיך:
זיצט דער הייליגער חתם סופר ביי זיך אין ספרים צימער, אויפן טיש זענען אנגעהויפנט בערג מיט ספרים, און צו די זייט ליגט א הויפן פאפירן אנגעפילט מיט חידושי תורה, און אויפן בענקל זיצט דער גרויסער תורה ריז פון וועם די גאנצע וועלט רעש'ט, און זיין הייליגער מח איז איינגעזינקען אינעם טיפן ים התלמוד.
א שוואכער קלאפ אויפן טיר האט איבערגעהאקט זיינע הייליגע מחשבות, דער קלאפ איז געווען אזוי שטיל ווי גלייך דער קלאפער האט מורא געהאט אז איינער וועט עס הערן... דער הייליגער חתם סופר שפיצט אן די אויערן, און אט הערט ער טאקע נאך א קלאפ, אריין! האט דער חתם סופר אויסגערופן, און ווי גרויס איז געווען זיין וואונדער צו זעהן גאר דעם גרויסארטיגן ראש הקהל.
ר' לייב איז געווען א למדן, אן עושר, פון די חשוב'סטע בעלי בתים אין פרעשבורג, צוליב זיינע פילע עסקנות און אנדערע שטאט'ס און ראש הקהל טעטיגקייטן איז ער כסדר געקומען צום שטאט'ס רב, דער הייליגער חתם סופר איז שוין געווען צוגעוואוינט צו זיינע פעסטע קלאפן אין טיר, דעריבער איז זיין וואונדער געווען גאר גרויס ווען ר' לייב האט אויסגעקוקט אזוי צוזאמגעבראכן.
ר' לייב האט זיך אוועקגעזעצט אויפן בענקל קעגן איבער דעם חת"ס, און מיט א צובראכענע שטימע האט ער אנגעהויבן צו דערציילן די סיבה פון זיין אומגעראכטענעם באזוך.
איך מוז דעם רב אויסזאגן א סוד וואס קיינער אין שטאט ווייסט נאכנישט, אפילו מיין ווייב האט נישט קיין באגריף דאס וואס איך גיי דעם רב דערציילן, און איך האף אז דער רבי וועט מיר קענען גיבן אן עצה אדער כאטש א ברכה.
צופיל האט ער שוין נישט געדארפט זאגן, דער חת"ס האט שוין אלעס אליין פארשטאנען, אבער דאך האט ער געלאזט ר' לייב'ן זיך אויסגיסן זיין צובראכן הארץ.
"הער זיך צו רבי", הייבט אן דער ראש הקהל, "איך זאג דעם רב בסוד גדול, איך בין היינט א בלוטיגער ארומאן! אין די לעצטע צייטן בין איך דורכגעפאלן מיט אפאר שלעכטע געשעפטן, און ליידער בין איך צוגעקומען צו א מצב וואס איך האלט ממש פאר באנקראט, רבי איך האלט נישט אויס! יעצט ווייסט נאך קיינער נישט, אבער נאך אפאר טאג קומט דער גרויסער לייפציגער יריד, און אויב איך וועל נישט פארן וועט יעדער גלייך וויסן, און דער מצב וועט זיין ביטער, און איך קען אפילו נישט טראכטן פון פארן, ווייל איך פארמאג ניטאמאל די פאר גראשן פאר די הוצאות פון די נסיעה..."
דער הייליגער חתם סופר האט פארקנייטש זיין הייליגן שטערן, ער האט געטראכט פאר א קורצע צייט, און פלוצלונג האט זיין צורה אויפגעלאכטן, "הער זיך צו ר' לייב, איך האב דא ליגן א פעקל מיט צען טויזנט רייניש וואס ליגט גרייט פאר מיין טאכטערס חתונה, אזוי ווי די חתונה וועט פארקומען אין אפאר חדשים ארום, קען איך אייך פארלייען דאס גאנצע געלט! נעמט די צען טויזנט רייניש, פארטס אויף לייפציג, און דעם ערשטן געשעפט וואס מ'שלאגט אייך פאר זאלט איר שליסן אין א מזל'דיגע שעה!"
ר' לייב האט מורא געהאט צו נעמען די געלט, "איך בין היינט נישט אין דעם מצב איך זאל קענען גאראנטירן אז איך וועל האבן אפצוגעבן די געלט, וויאזוי קען איך לייגן אין סכנה די געלט וואס מ'דארף האבן צו די חתונה?"
"און איך זאג אייך איר וועט מצליח זיין!" האט דער חתם סופר געענטפערט, "נעמטס די געלט, און פארטס לחיים ולשלום."
ר' לייב האט נישט געקענט אפזאגן דעם בפירושע ברכה-הבטחה פון זיין גרויסן רבי'ן, מיט ציטערדיגע הענט האט ער אריינגעלייגט דעם זעקל אין טאש, זיך באדאנקט פארן חתם סופר, און זיך געגרייט צום נסיעה קיין לייפציג.
דער רייכער סוחרישער קארעטע האט אפגערייזט קיין לייפציג, און אזוי ווי דער חתם סופר האט געזאגט האט מען טאקע אנגעטראגן א גוטן געשעפט פאר ר' לייב, און במשך דעם יריד האט ר' לייב געשלאסן איין גוטן געשעפט נאכן צווייטן געקויפט און פארקויפט ביז ער האט אפאר מאל געדאפלט דעם סכום געלט מיט וואס ער איז אנגעקומען.
פאר ער איז אהיימגעפארן האט ר' לייב געטראכט צו זיך, די גאנצע הצלחה איז דאך מיר געקומען אינעם זכות פונעם חתם סופר, זיין ברכה האט דאך מיר ממש געראטעוועט פון בזיונות און מיר צוריקגעברענגט מיין עשירות, קען איך דאך נישט צוריקקומען צו אים מיט ליידיגע הענט, פונקט האט ר' לייב דורכשפאצירט א סוחר וואס האט פארקויפט צירונג, "אה, איך וועל קויפן א שיינע רינגל פאר'ן רב'ס טאטכטער לכבוד די חתונה!"
ר' לייב האט אויסגעקליבן א הערליכער רינגעל באצירט מיט שיינענדיגע דיאמאנטן, און מיט א פרייליך הארץ איז ער אהיימגעפארן קיין פרעשבורג.
דאסמאל זענען שוין געהערט געווארן די קלאפעס ביז א גאס אוועק... ר' לייב וואס האט שוין צוריקבאקומען זיין גביר'ישע שטאלץ האט מיט א שמחה אריינשפאצירט צום חתם סופר אין שטוב, דער רב האט פונקט געהלאטן אינמיטן זיך מפלפל זיין אין לערנען מיט צוויי תלמידים, די בחורים האבן זיך געריקט אין די זייט, און געלאזט דעם ראש הקהל נעמען שלום ביים ראש ישיבה.
ר' לייב נעמט ארויס א פעקל מיט צען טויזנט רייניש, און ער גיבט אפ זיין חוב פארן חתם סופר, דערנאך זאגט ער מיט שטאלץ, "רבי, איך האב געברענגט א הערליכע מתנה פאר די כלה!" און דערביי נעמט ער ארויס דעם גלאנציגן דיאמאנט רינגל.
דער חתם סופר האט אויפגעלאכטן, ער האט געכאפט דעם רינגל, געלאפן דערמיט צום פענסטער, מיט א פרייד באטראכט די גלאנציגע גאלד, און ווי די דיאמאנטן בליטשקען, ער האט עס געדרייט אויף אלע זייטן...
די צוויי תלמידים שטייען אין די זייט און זיי קענען זיך נישט גענוג אפוואונדערן, רבש"ע, ר י ב י ת! דער הייליגער רבי נעמט ריבית?! און ער פרייט זיך גאר אזוי שטארק?! ווי קען דאס זיין?
אבער זייער וואונדער האט נישט אנגעהאלטן צו לאנג, נאך געציילטע מינוטן האט זיך דער חת"ס צוריק ארפגעזעצט, און ער האט צוריקגעגעבן דעם רינגל פאר ר' לייבן, "ראש הקהל טייערער, די תורה לאזט נישט נעמען קיין ריבית!" האט אים דער חת"ס געזאגט.
ווען ר' לייב איז ארויסגעגאנגען האט זיך איינער פון די תלמידים גענומען די שטארקייט און געפרעגט, "אויב דער רבי האט נישט געפלאנט צו נעמען די מתנה פון ר' לייב, פארוואס האט זיך דער רבי אזוי געפרייט דערצו?"
"איך וועל אייך דערציילן א מעשה" האט דער חת"ס געענטפערט.
איך מיינע אינגע יארן האב איך געלערנט אין פראנקפורט ביי מיין גרויסן רבי'ן דער הייליגער רבי נתן אדלער זצ"ל, האט זיך איינמאל געמאכט אינמיטן ווינטער אז מיר האבן געדארפט ערגעץ פארן, אינדרויסן האט געבוזשעוועט א שניי און א פראסט, אבער ווען ס'איז געקומען צו א דבר מצווה האט מיין רבי נישט געקוקט אויף גארנישט, מען האט געדונגען א קוטשער וואס האט פארשטייט זיך געלאזט באצאלן א פעטן פרייז צו פארן אין אזא צייט, און מ'האט זיך ארויסגעלאזט אויפן וועג צו מקיים זיין די מצוה.
די גאנצע צייט פונעם וועג האב איך געהאט די זכי' צו רעדן אין לערנען מיט מיין גרויסן רבי'ן אזוי אז מיר האבן ניטאמאל געשפירט די שניידעדיגע קעלט, די תורה האט אונז דערווארימט, אבער פלוצלונג האט זיך דער וואגן געגעבן א שטארקן שאקל, און עס האט זיך געגעבן א האסטיגן אפשטעל!
ווען איך האב ארויסגעקוקט צו זעהן וואס דא קומט פאר, האב איך געזעהן ווי דער פויער שטייט און שרייט קולות וברקים אויף די צוויי דערשראקענע פערד, זיי זענען נעבעך אריינגפאלן אין א זומפ, און די קללות פונעם פויער האבן זיי בכלל נישט געהאלפן זיך ארויסשלעפן דערפון, מיר האבן זייער שנעל זיך איבערצייגט אז מ'וועט דארפן הילף זיך ארויסצודערזעהן פון דארט, האבן מיר געמוזט צוזאגן פאר'ן פויער א סכום געלט ער זאל צוגיין צום נאנטן דארף און דינגען נאך אפאר פערד וואס זאלן צוהעלפן ארויסצושלעפן אונזער וואגן פון זומפ.
אפאר שעה זענען מיר געזעצן אינעם פארפרוירענעם וואגן און זיך מפלפל געווען אין לערנען, ענדליך האט מען שוין געזעהן פונדערווייטנס ווי דער גוי קומט צו גיין מיט אפאר בהמות, פלוצלונג איז דער רבי ארויסגעשפרינגען פון וואגן, און מיט א געוואלדיגע שמחה זיך גענומען טאנצן אין די שניי... איך האב נישט פארשטאנען וואס דא גייט פאר, וואס עפעס איז דער רבי פלוצלונג געווארן אזוי פרייליך, "רבי, וואס איז די שמחה" האב איך געפרעגט, "דו זעהסט נישט, דער גוי ברענגט קיען! ס'דאך כלאים! מ'טאר נישט איינשפאנען צוויי סארט בהמות צו איין וואגן, ווען אין מיין לעבן איז מיר אויסגעקומען צו נזהר זיין אין כלאים!" אין דער רבי איז ווייטער געטאנצן פאר פרייד...
דער גוי האט נישט געוואלט הערן פון גארנישט, ער האט אבער נישט געהאט קיין ברירה, פאר גרויס געלט האט ער זיך צוריק געשלעפט און דארף און ענדליך פארשאפט נאך צוויי פערד ארויסצושלעפן דעם וואגן פון זומפ.
אבער איך האב זיך געלערנט דעמאלס פון מיין רבי'ן א מורא'דיגע זאך, איך האב געזעהן וואס עס הייסט אן אמת'ע שמחה של מצוה, וואס עס הייסט זיך אמת'דיג פרייען אז מען האט די געלעגנהייט מקיים צו זיין דעם רצון פון באשעפער אויף אזוי ווייט אז דער רבי ר' נתן אדלער זצ"ל איז געטאנצן אין די פראסטיגע שניי!... זיין הארץ איז אויסגעגאנגען פאר שמחה אז ער האט די געלעגנהייט נזהר צו זיין אין דעם איסור פון כלאים.
"די זעלבע זיין מיינע טייערע תלמידים" האט דער חת"ס אויסגעפירט, "איך בין דאך נישט קיין סוחר, דעריבער קומט מיר קיינמאל נישט אויס דער נסיון פון ריבית, דעריבער ווען עס איז מיר אזוי אומגערישט אונטערגעקומען אזא געוואלדיגע מצוה, זיך צוריקהאלטן פון נעמען ריבית, האב איך נישט געקענט צוריקהאלטן מיין פרייד מקיים צו זיין אזא מצוה."
- גראדער
- שר האלף
- תגובות: 1097
- זיך איינגעשריבען אום: מיטוואך אפריל 01, 2009 6:06 pm
- לאקאציע: אין די הויזן
- פארבינד זיך:
דער רבי מיט די בערן
אין די שטאט בודאפעסט אין אונגארן זענען אנגעקומען א באנדע ציגאנער, און נישט סתם ציגאנער, די ציגאנער האבן געהאט מיט זיך א גאנצע באנדע בערן ''קונצן מאכער'', זיי האבן זיך אפגעשטעלט אין צענטער פון שטאט, אויפגעשטעלט א גרויסע פלאטפארמע, ארויפגעשטעלט די בערן דערויף, און די בערן האבן געטאנצן און געשפרינגען און געמאכט אלע סארטן קונצן.
אין די צייט וואס די ציגאנער האבן געארבעט אנצוגרייטן דעם סטעידש אינמיטן מארק, איז דער אנפירער זייערער ארומגעפארן אין שטאט אויף א ווייסן פערד און אויסגערופן:
"בודאפעסטער שטאטס לייט, ווילט איר הנאה האבן פון א קינצליכן שפיל, פארפאסט נישט די געלגענהייט, קומט שוין אין מארק און איר וועט נישט גלייבן וואס איר זעהט, קינצן וואס מ'גלייבט נישט נאר ווען מ'זעהט עס מיט די אייגענע אויגן!"
אלע בודאפעסטע גוים זענען געווארן לעבעדיג, פארוואס נישט, גיין מיטהאלטן אזא אינטערעסאנטע לעבעדיגע שפיל, זענען זיי אלע געלאפן צום מארק מיטהאלטן דעם שפיל, אבער קיין ערליכע אידן האט מען נישט געזעהן לויפן, סתם אזוי אין א גרינעם דינסטאג גייען נישט אידן צו קיין ציגאנערישע שפילן, אידן זיצן אין ביהמ"ד און דינען דעם אויבערשטן.
אין איינע פון די בודאפעסטע שוהלן איז דעמאלס געזעצן און געדינט דעם אויבערשטען דער הייליגער צדיק ר' מרדכי'לע נאדבורנער זצוק"ל, ער איז פונקט דאן געקומען אויף א קורצן באזוך קיין בודאפעסט.
נאך שחרית הערט ר' מרדכי'לע עפעס רעש'ט זיך, פרעגט ער איינע פון די מקורבים זיינע וואס איז דער גערודער אין גאס, זאגט ער אים, ''ס'גארנישט, עפעס א ציגאנערישע גרופע האט געברענגט א באנדע בערן וואס טאנצן און מאכן קונצן, און די גוים מאכן א גאנצן עסק דערפון.''
''א גרויסע גרופע געלערנטע בערן?'' זאגט דער צדיק נאך די ווערטער, דער הייליגער רבי ר' מרדכי'לע ווערט שטארק פארטראכט, ער פארטיפט זיך אין זיינע הייליגע געדאנקען, בשעת אלע ארומיגע שטייען מיט יראת הכבוד און ווארטן צו זעהן וואס דא גייט פאסירן.
פלוצלונג דערוועקט זיך דער רבי פון זיין דביקות, און צום וואונדער פון אלע חסידים רופט ער זיך אן, ''א גרופע געלערנטע בערן? לאמיר גיין זעהן...''
ארום רבי מרדכי'לע זענען געשטאנען ווארימע דורכגעווייקטע חסידישע אידן וואס האבן גוט געקענט דעם רבי'ן און האבן געוואוסט ווי שטארק ער איז אויסגעטון פון אלע הבלי עולם הזה, זיי האבן פארשטאנען אז זיכער איז דא עפעס א העכערע סיבה פארוואס ר' מרדכי'לע וויל גיין זעהן דעם בערן טאנץ, זענען זיי אלע מיטגעגאנגען מיט די האפענונג זיך צו דערוויסן וואס עס ליגט אונטער דעם.
אינמיטן מארק אין א גרויסן שטייג זענען געווען פיל בערן, רוב פון זיי אינגע בערעלעך, דער עולם האט געפאטשט, און די בערן זענען געטאנצען און געשפרינגען, אבער צווישן זיי איז געווען איין אלטער בער, ער איז געווען עפעס אויסערגעווענליך בשמחה... ער איז געטאנצן אפילו ווען קיינער האט נישט געפאטשט, ער האט נישט אויפגעהערט צו טאנצן און שפרינגען און מאכן אלע סארטן טענץ, רוב שטאטישע ליידיגייער זענען געווען פארזאמעלט ארום דעם אלטן בער.
דער רבי ר' מרדכי'לע פארטראכט זיך אביסל אויף דעם בער, דערנאך גייט ער צו צום שטייג און ער רופט אויס הויעך, ''ישראל, שוין גענוג געטאנצט! גענוג איז גענוג''
צום וואונדער פון אלע פארזאמעלטע האט דער בער פארענדיגט זיין טאנץ און ער האט שיינערהייט זיך אראפגעזעצט אויף דער ערד.
דער צדיק האט געהייסן רופן דעם הויפט פון די ציגיינער גרופע, און ער פרעגט אים, ''פאר וויפיל פארקויפט איר מיר אט דעם בער?''
די חסידים שטייען פארוואונדערט, זייט ווען קויפט דער רבי בערן?... אבער דער ציגאנער וואונדערט זיך נישט אזוי שטארק, קוקט אויס אז ס'איז נישט דאס ערשטע מאל וואס איינער וויל אפקויפן דער בער, ער לאזט וויסן דעם רבי'ן דער בער שטייט נישט צום פארקויפן! אויף אלע אנדערע בערן קען מען פארהאנדלען, אבער דער בער איז דער עיקר פון אונזער פארשטעלונג, ער טאנצט די בעסטע פון אלע בערן, און איך קען זיך נישט ערלויבן אים צו פארלירן.
דער רבי לאזט נישט נאך, ''ער איז דאך אן אלטער בער, ווי לאנג וועט ער נאך טאנצן, זאגט א פרייז פאר וויפיל איר זענט גרייט אים צו פארקויפן.''
''ס'קומט נישט אין באטראכט'' מעלדט דער ציגאנער. ''אנדערע בערן טאנצן נאר ווען מיר מאכן א געוויסן צייכן, אבער דער בער טאנצט מיטן גאנצן הארץ פון צופרי ביז ביינאכט, מ'דארף אים גארנישט הייסן, ער ציעט די מערסטע אויפמערקזאמקייט און פאטשערייען פון אלע פארזאמעלטע, בשום אופן וועל איך אים נישט פארקויפן.''
אבער ווי מער דער ציגאנער עקשנ'ט זיך, אלץ העכער ווערט דער פרייז וואס דער רבי ר' מרדכי'לע שלאגט פאר, ענדליך האט ר' מרדכי'לע געזאגט א פרייז וואס דער גוי האט נישט געקענט אפווארפן, און צום וואונדער פון די חסידים האט דער רבי געשלאסן דעם מקח מיטן ציגאנער אפצוקויפן דעם בער.
רבי מרדכי'לע דרייעט זיך אויס צו די חסידים, און ער זאגט זיי: הערטס אויס טייערע אידן, עטס האטס יעצט א גלעגנהייט מקיים צו זיין די גרויסע מצוה פון פדיון שבויים, מ'דארף שוין צוזאמשטעלן דעם סכום געלט און ווי פריער עס גיבן פארן ציגאנער פאר ער ציעט צוריק פונעם גאנצן געשעפט, יעדער זאל שנעל נעמען א חלק אין די זעלטענע מצוה.
איינער פון די חסידים איז גלייך געשטעלט געווארן אלס הויפט עסקן, מ'האט געמאכט מסיבות הצלת הבער... און ביז געציילטע שעה'ן איז פארגעקומען דער מקח, דער חסיד האט געברענגט דעם גאנצן סכום, דער ציגאנער האט באקומען די געלט, און דער חסיד... דעם אלטן בער.
דער חסיד האט אין אנפאנג מורא געהאט פונעם בער, אבער דער ציגאנער האט אים איבערגעגעבן צוגעבינדן מיט א שטארקן שטריק, דער חסיד ציעט דעם שטריק און דער בער גייט נאך אים מיט גרויס הכנעה, צוביסלעך האט זיך דער חסיד אויסגעלערנט נישט מורא צו האבן, און ער האט צוגעפירט דעם בער צום אכסניא פון רבי'ן.
דער רבי האט געהייסן מ'זאל פארן בער צוגרייטן א מכובד'יגן פלאץ אין פעלד, און מ'זאל אים גיבן צו עסן דריי מאל א טאג, און מ'זאל אכטונג געבן קיינער זאל אים נישט טשעפען, די נשמה האט זיך שוין גענוג געפייניגט און געפלאגט, ס'שוין צייט ער זאל אביסל רוען...
נאך א קורצע צייט איז דער בער געשטארבן, און דאן האבן די חסידים גענומען די שטארקייט צו פרעגן דעם רבי'ן וואס דא איז פארגעקומען מיט דעם בער.
דער רבי ר' מרדכי'לע וואס איז געווען באקאנט מיט זיין גרויסע עבודה צו העלפן פארווארפענע נשמות האט אנגעהויבן צו דערציילן:
דער ר' ישראל איז געווען איינער פון די ראשי קהלה אין שטאט, ער איז געבענטשט געווען מיט תורה וגדולה במקום אחד, ער איז געווען גאר רייך און אויך א תלמוד חכם, דערצו האט ער געהאט גאר א גוט הארץ און יעדער צובראכענער איד האט געטראפן ביי אים א ווארום הארץ גרייט צו העלפן, ער איז באמת געווען א מושלם מיט אלע מעלות, נאר איין פראבלעם, ''ער'' האט אויך אנערקענט זיינע אלע מעלות...
ער פלעגט זאגן, געווענטליך איינער וואס איז רייך קען נישט לערנען, און איינער וואס קען לערנען איז נישט רייך און אפילו ווען איינער האט שוין יא ביידע אינאיינעם איז ער דאך נישט אזוי קלוג ווי מיר... און אפילו ווען יא איז דער דאך נישט אזא בעל צדקה, הקיצור ער איז געווען א גרויסער חסיד פון זיך אליינס,און ער האט פארשטאנען אז פשוט אלס ''כבוד התורה'' דארף מען אים גאר שטארק מכבד זיין.
און די שטאט מענטשן האבן אים טאקע מכבד געווען, פארשטייט זיך בעיקר די וואס האבן געדארפט אנקומען צו זיינע טובות... און ווען ר' ישראל איז געקומען צו א שמחה איז ער דאך געווען א חכם המכיר את מקומו און ער האט גלייך ארויפשפאצירט צום אויבן אן, פשוט מכבד צו זיין די תורה... און דערצו האט ער געהאט א מורא'דיגע קפידה נישט צו טאנצן ביי קיין חתונות, אפילו ביי גאר מכובד'יגע חתונות פלעגט ער מסביר זיין בטוב טעם ודעת, ווער בין איך צו מבזה זיין מיין כח התורה דורך ארויסגיין אין א טענצל מיט אנשים פשוטים... מעג איך דען פארקוקן דעם כבוד התורה צוליב א נארישן טאנץ?...
די זעלבע ווען ס'איז פארגעקומען א הכנסת ספר תורה, האט ער געהאלטן דעם ספר און געלאזט יעדן זיך דרייען און טאנצן ארום אים, ער אליין וועט דאך נישט מבזה זיין דעם כבוד התורה און זיך שטעלן טאנצן...
פארשטייט זיך אז דער עולם האט זיך צוגעוואוינט דערצו, און מ'האט אים שוין רוהיגערהייט געלאזט זיצן במנוחה נכונה אויפן אויבן אן, קיינער האט אים שוין נישט געמוטשעט צו טאנצן.
איין טאג איז פארגעקומען א ספעציעלע חתונה אין שטאט, געהאנדלט האט זיך עס פון א חתן כלה ביידע קיילעכיגע יתומים, די גאנצע שטאט האט זיך באטייליגט אין די הכנות צו די חתונה, סיי מיט געלט פאר נדן און שטאפיר, און סיי מיט צוגרייטן די סעודת החתונה וכו', פארשטייט זיך אז פון ר' ישראל האט מען נישט פארגעסן, און א שיין חלק פון די מזומנים וואס האט זיך אויסגעפעלט האט ר' ישראל מסלק געווען.
בשעת די חתונה האט זיך די גאנצע שטאט געשפירט ווי מחותנים, אלע זענען געקומען מיט די בגדי שבת, און מ'האט זיך משמח געווען און געטאנצן מיט'ן גאנצן הארץ, דער חתן האט זיך געשפירט זייער דאנקבאר פאר די שטאטסלייט וואס האבן אים אזוי גוטהארציג צוגעשטעלט די גאנצע חתונה, איינס ביי איינס האט ער אריינגענומען יעדן איינעם אינמיטן רינג און געטאנצן מיט יעדן עקסטער א פייערדיגע רקידה.
שעה'ן גייען אדורך, די חתונה האלט זיך שוין אט אט ביים ענדיגן, און דער חתן קוקט זיך גוט ארום, ער וויל מאכן זיכער אז ער האט זיך פאר יעדן באדאנקט און ער האט מיט יעדן געטאנצן אינמיטן ראד, פלוצלונג פאלן זיינע אויגן אויפן אויבן אן, דארט זעהט ער ר' ישראל'ן זיצן זיך אומקוקנדיג אויף די טענץ.
דער חתן כאפט זיך ביים קאפ, דעם ראש הקהל האב איך אינגאנצן פארגעסן, ער האט דאך געגעבן אזא שיינע נתינה פאר די חתונה, קומט זיך אים א ספעציעלער טאנץ, מיט א שמייכל פון אויער צו אויער און מיט אויסגעשפרייטע הענט לויפט ער צו צום אויבן אן, און ער שרייעט אויס, ''ר' ישראל ערלויבט מיר דעם גרויסן כבוד אייך איינצולאדענען אויף א טענצל...''
ר' ישראל האט זיך גענימען קאכן און זידן פאר כעס, יעדער ווייסט דאך מיין שטעלונג אז איך בין נישט מבזה מיין כבוד התורה פאר א נארישן טאנץ, און דער יתום, דער גארנישט, דער וואס האט געדארפט אנקומען צו מיין נדבה האט די חוצפה מיר אזוי צו פארשעמען!
''מעגסט זיך שעמען!'' שרייעט ר' ישראל אויפן חתן אזוי אז מ'זאל עס הערן אין גאנצן זאל, ''ווען גרעסערע און חשובערע פון דיר האבן מיר געבעטן צו טאנצן האב איך נישט מבזה געווען דעם כבוד התורה און איך האב נישט געטאנצן מיט זיי, זאל איך יעצט צוליב אזא ארימער יתום ווי דו, פאר אזא גארנישט זאל איך זיך מבזה זיין?''
ר' ישראל האט נאך געהאט וואס צוצולייגן, אבער דער עולם איז שנעל געקומען צו לויפן, מ'האט אוועק גענומען דעם חתן, און מ'האט פרובירט צו בארוהיגן ר' ישראל'ן, ער האט אבער נישט געוואלט הערן פון גארנישט, ער האט געהאלטן אז דער חתן דארף אים איבערבעטן אויף די חוצפה...
ווי גרויס ער האט זיך געהאלטן, און וויפיל ער האט אנערקענט זיינע מעלות האט עס אים אבער גארנישט געהאלפן ווען ער איז געקומען צום בית דין של מעלה... פארקערט גאר, נאכדעם וואס מ'האט אוועקגעשטעלט אלע זיינע גוטע מעשים, אלע זיינע צדקות, איז אבער געקומען דער מדת הגאווה און מקטרג געווען אז ער האט זיך געהאלטן אזוי גרויס אז ער האט קיינמאל נישט געוואלט זיך משתתף זיין אין קיין שמחת חתן וכלה, אדער לכבוד התורה, און די גרעסטע ראי' איז געווען די מעשה ווי ער האט אזוי מבזה געווען א חתן בשעת זיין חתונה.
האט דער בי"ד של מעלה ארויסגעגעבן דעם פסק, ווייל צוליב זיין גרויס גאווה האט ער זיך צוריקגעהאלטן פון טאנצן, זאל ער מגולגל ווערן און א בער, און ער זאל טאנצן און טאנצן און ווערן צו שאנד און צו שפאט פאר יעדן איינעם... און דאס וועט זיין א תיקון פאר זיין זינדיגע נשמה.
ווען איך האב אים דערזעהן - האט דער רבי ר' מרדכי'לע צוגעענדיגט – האב איך געזעהן אז כאטש וואס ער טאנצט שוין אזויפיל יארן, האט ער נאך א היבשע צייט צו טאנצן, האב איך אויף אים גרויס רחמנות באקומען, האב איך אויסגעפויעלט אז ער זאל שוין האבן זיין ריכטיגן תיקון, און דער לעצטער חלק פון זיין תיקון איז אז איך דערצייל אייך יעצט דעם מעשה איר זאלט זיך אפלערנען דעם גרויסן זינד פון מבזה זיין אידן, אפילו דער ר' ישראל האט געהאט תורה ומצוות ומעשים טובים, האט ער דאך געדארפט אפקומען אזוי שווער ווייל ער האט זיך געהאלטן גרעסער און פארשעמט אנדערע אידן.
לאמיר זיך אפלערנען פון דעם קיינמאל נישט מבזה צו זיין א צווייטן איד, און (אי"ה נאך די דריי וואכן...) וועלן מיר לעבעדיג טאנצן אויף חתונות...
- גראדער
- שר האלף
- תגובות: 1097
- זיך איינגעשריבען אום: מיטוואך אפריל 01, 2009 6:06 pm
- לאקאציע: אין די הויזן
- פארבינד זיך:
טאקע א גנב, אבער דאך א איד!
אין שטאט שפאלע ליגט דער הייליגער צדיק וקדוש ר' ארי' לייב פון שפאלע זצוק"ל וואס ווערט גערופן ''דער שפאלער זיידע'', נעבן דעם קבר פונעם צדיק איז דא אן אלטע מצבה, די שטאטס לייט רופן עס דער קבר פונעם קדוש ''יאסעלע גנב''... זייט ווען איז א גנב א קדוש? און פארוואס האט דער הייליגער שפאלער זיידע אויסגעוועלט צו ליגן נעבן ''יאסעלע גנב''? הערט וואס דער שפאלער זיידע אליינס דערציילט.
אזוי ווי אין יעדן שטאט איז אויך אין שפאלע געווען א באנדע גנבים, ווען ס'איז צוגעפאלן די נאכט און די שטאטס לייט האבן אראפגעלייגט זייערע מידע ביינער אויפן געלעגער זיך אויסצורוען פונעם שווערן טאג ארבעט, הערשט דאן האבן די גנבים אנגעהויבן זייער ארבעט... יעדע נאכט האבן זיי זיך ארויסגעלאזט אויף א צווייטן געגנט און פאכמאניש זיך אריינגע'גנב'עט אין די שפאלע הייזער, און ארויסדערווישט פון דארט יעדע ווערטפולע זאך.
ויהי היום, ס'איז געקומען א טאג וואס די גנבים האבן מחליט געווען אז יעצט איז געקומען די רייע אויפן שטאטישן קלויסטער, פונקט אינמיטן שטאט איז עס געשטאנען, א שיינער הויכער בנין, ארומגענומען מיט א הויכע מויער, און אינעווייניג... די גנבים האבן גוט געוואוסט וואס טוט זיך אינעווייניג, גאלדענע צלמים, טייערע שטיינער, און גאר אסאך ווערטפולע חפצים, "נאך אזא גניבה וועלן מיר האבן אויף יום טוב צו מאכן" האט זיך אויסגעדרוקט דער פירער פון די באנדע.
איין גרויסער פראבלעם האבן זיי אבער געהאט, און דאס איז געווען דער גרויסער הויכער מויער וואס האט ארומגענומען דעם קלויסטער, געווענטליך איז דער אריינגאנג צום קלויסטער געווען דורכ'ן טיר, איז די הויעכקייט פון מויער נישט געווען קיין פראבלעם, אבער ווען מ'וויל זיך אריינבאקומען אינמיטן די נאכט דורכצופירן א גניבה איז פארשטענדליך דער טויער נישט דער פאסיגער אריינגאנג... דארף מען טרעפן אן עצה וויאזוי זיך אריינצובאקומען אין קלויסטער פון אן אנדערע אריינגאנג.
און דא איז יאסעלע גנב אריינגעקומען אין בילד, יאסעלע איז שוין געווען א טאטע פון צוויי קינדער, אבער נאך אלץ איז ער געבליבן דער קליינער יאסעלע, זיין קליינער אויסגעמאגערטער געשטעל האט אים בארעכטיגט דעם נאמען "יאסעלע" און זיין גאר געשיקטע פלינקקייט ביים דורכפירן גניבות האט אים צוגעגעבן דעם טיטל ''גנב''...
די גנבים האבן מחליט געווען אז דא דארף מען צוקומען צו די ארבעט פון יאסעלע גנב, נאר ער וועט זיך קענען אריינבאקומען אין קלויסטער אן קיין פראבלעמען, געזאגט און געטון, מ'האט זיך צוזאמגעזעצט אויף אן אסיפה, און צוזאמען מיט יאסעלע האט מען אויסגעארבעט אלע פונקטליכע פרטים וויאזוי די גניבה וועט צוגיין, יאסעלע וועט ארויפקריכן אויפן מויער, און פון דארט אריינשפרינגען אין קלויסטער, אין די צייט וואס די גאנצע באנדע וועט ווארטן אינדרויסן ביים מויער וועט ער צוזאמנעמען אלע ווערטפולע זאכן, און ווען ער וועט זיין גרייט וועט ער ארויסשרייען דעם אפגעשמועסטן סימן, און מיט א שטריק וועט ער אראפלאזן אלע זאכן, דערנאך וועט ער אליינ'ס זיך ארויסזעהן פון דארט.
דער פלאן האט אויסגעקוקט גוט, האט מען געווארט ביז סוף חודש וועט די לבנה שיינט נישט, און אין די טינקלקייט פון די נאכט האט מען זיך גענומען צו די ארבעט.
פלינק ווי א קאץ האט יאסעלע זיך ארויפגעדראפעט אויפן מויער, ער האט געגעבן א שפרינג אריבער צום קלויסטער, אויסגעשאסן דעם פענסטער און ער איז אינעווייניג... שטילערהייט האט ער צוזאמגענומען אלע גאלדענע צלמים, אויסגעליידיגט אלע פושקעס, אלע טייערע מתנות וואס מענטשן האבן געברענגט פאר די גלחים, אלעס אלעס האט ער אריינגעלייגט אין א זאק.
אין די זעלבע צייט זענען די שטאט וועכטער ארומגעגאנגען אויף זייער רוטינע פאטראל, די גנבים באנדע אינדרויסן פון מויער האבן געזעהן די וועכטער און פארשטייט זיך זיי האבן געמאכט א ויברח... זיי האבן אלע געמאכט פליטה אין וואלד אריין, און יאסעלע איז געבליבן איינער אליין אין קלויסטער.
יאסעלע האט פון גארנישט געוואוסט, ער האט געענדיגט איינפאקן די סחורה איז ער צוגעלאפן צום פענסטער און ארויסגעשריגען דעם אפגעמועסטן סימן...
ווען ער האט געזעהן אז קיינער מאכט זיך נישט וואוסענדיג האט ער געשריגן העכער, און העכער, און נאך העכער, ביז ענדליך האבן די וועכטער אים דערהערט... קודם האבן זיי נישט געכאפט ווער עס שטייט ביים פענסטער פון קלויסטער און שרייט, אבער ווען זיי האבן דערזעהן יאסעלע גנב האבן זיי שוין פארשטאנען פונקטליך וואס דא קומט פאר, און זיי זענען שנעל אריינגעלאפן אין קלויסטער אויפוועקן די גלחים.
די וועכטער האבן ארומגערינגלט דעם גאנצן קלויסטער, און די גלחים האבן אנגעהויבן צו זוכן אינעם בנין, און פון די קולות האבן זיך אסאך גוים אויפגעוועקט און זענען געקומען צו לויפן זעהן וואס קומט פאר דארט, ווי ערשטוינט זענען זיי געווען צו זעהן ווי אלע ווערטפולע זאכן פון קלויסטער זענען נישט אויפן פלאץ, און יאסעלע שטייט מיט א זאק ביים פענסטער...
מיט גרויסע בזיונות האט מען ארויסגעפירט יאסעלע גלייך צום פאליציי סטאנציע, און נאך יענעם טאג איז פארגעקומען דער משפט.
ביים משפט האט זיך פארזאמלט דער גאנצער שטאט, נישט יעדן טאג פאר'משפט מען א איד וואס האט זיך איינגעבראכן אין קלויסטער, אבער יאסעלע גנב איז אויפגעקומען מיט א געוואלדיגע טענה.
"די מעשה איז געווען אזוי" האט יאסעלע גע'טענה'ט, "איך האב געדארפט א ישועה, האב איך געוואלט זעהן צו דער גאט אין קלויסטער קען מיר העלפן... איך האב מיך געבעטן און געבעטן, אבער דער גאט ענקערער האט זיך ממש נישט וואוסענדיג געמאכט... וויפיל איך האב געוויינט פאר אים האט ער נאר געשוויגן, נישט געענטפערט קיין ווארט... האב איך מחליט געווען צו נעמען אלעס וואס ער פארמאגט און אזוי וועל איך געהאלפן ווערן... און יעצט דארפט איר מיר אלע דאנקען אז איך האב ענק אויפגעוויזן אז אייער גאט איז גארנישט ווערד..."
פארשטייט זיך אז די שופטים האבן נישט אפגעקויפט וואס יאסעלע האט געזאגט, און זיי האבן אים פאר'משפט צום טויט! דער הויפט ריכטער האט זיך אויפגעשטעלט און פארגעליינט דעם אורטייל:
"אזוי ווי דער גנב יאסעלע האט פארשעמט אינזער שמייליגע קירכע, און ער האט געהאט די חוצפה צו גנב'נען די שמייליגע צלמים פונעם קלויסטער, וועט ער פארברענט ווערן אינמיטן שטאט! אבער אזוי ווי מיר זענען רחמנות'דיגע מענטשן, גיבן מיר אים א געלעגנהייט תשובה צו טון, אויב יאסעלע וועט מסכים זיין אנצונעמען דעם קריסטליכן גלויבן, וועט ער בלייבן לעבן!"
אלע אויגן זענען געווען אויף יאסעלע, וואס וועט ער טון? קיין גרויסער צדיק איז ער נישט געווען, וועט ער ראטעווען זיין לעבן?
יאסעלע האט זיך געגעבן א שטעל אויף, ער האט זיך אויסגעגראד דעם ריקן, און מיט א שטייפע שטימע האט ער דערקלערט: "איך יאסעלע גנב האב אסאך עבירות געטון אין מיין לעבן, אבער א איד בין איך געבוירן, און א איד וועל איך שטארבן! בשום אופן וועל איך נישט אויפטוישן א גאט וואס לעבט אויף אייביג, די תורה וואס מיינע זיידעס האבן מקבל געווען אויפן בארג סיני מיט 3000 יאר צוריק, די אמונה וואס מיינע זיידעס האבן זיך געלאזט ווארפן אין פייער דערפאר, וועל איך נישט בייטן מיט א שטיקל פארפוילטע האלץ וואס האט זיך נישט געקענט ראטעווען פון מיינע הענט..."
די גוים האבן אים געוואלט פארשטיינערן אויפן פלאץ, אבער די פאליציי האבן אים שנעל ארויסגענומען פון זאל, און עס איז באשטימט געווארן דער מארגענדיגער טאג אויסצופירן דעם אורטייל.
ווען עס איז געקומען די צייט אויסצופירן די גזירה האבן זיך צוזאמגעזאמלט א ריזן מאסן פון גוים, יעדער האט געוואלט מיטהאלטן ווי מען הרג'עט דעם קלויסטער גנב. מען האט געברענגט א גרויסן פאס ברענעדיגע פעך, און דער גלח האט אנגעהויבן מיטן פראצעדור, מ'האט ארויפגעברענגט יאסעלע גנב אויפן בימה, און דער גלח האט אים געזאגט, דא שטייט א ברענדיגער פאס פעך, דו גייסט פארברענט ווערן אין דעם פאס, דו האסט די ברירה זיך צו ראטעווען דאס לעבן דורך אננעמען אונזער גלויבן.
יאסעלע האט אים ניטאמאל געלאזט ענדיגן רעדן, "ניטאמאל זאלסטו חלומ'ן דערפון, יאסעלע איז טאקע א גנב, ער האט טאקע געטון עבירות, אבער א איד בין איך, און א איד וועל איך בלייבן!"
מען האט אריינגעלייגט זיין הענט אינעם פאס, יאסעלע האט געשפרינגן פון יסורים, און יאסעלע האט זיך גענומען שרייען: "יאסעלע גנב וועט ליידן יסורים! יאסעלע גנב וועט פארברענט ווערן! יאסעלע גנב וועט אבער נישט ווערן אויס איד! און מיט די קולות איז זיין נשמה ארויף אין הימל...
מ'האט אים באגראבן אויפן שפאלער בית החיים, און העכער אים האט מען געלייגט דעם שטיין וואס די שפאלער אידן רופן ''די מצבה פונעם קדוש יאסעלע גנב'' און נעבן אים האט דער הייליגער שפאלער זיידע אויסגעוועלט צו ליגן.
א גוט שבת.
-
- שר חמש מאות
- תגובות: 553
- זיך איינגעשריבען אום: זונטאג מארטש 07, 2010 3:22 pm
ווער איז אונליין
באנוצערס וואס דרייען זיך דא: נישטא קיין איינגעשריבענע באנוצערס און 2 געסט


c: text/html

text:
סאברא און שאטילא
סאברא און שאטילא זענען צוויי פאלעסטינער פליטים לאגערן אין לבנון, וואס ביי דער ישראלדיקער מיליטערישער ערשטער לבנון מלחמה, האבן קריסטליכע מיליציעס אומגעברענגט הונדערטע פאלעסטינער, אין יאר 1982, צווישן דעם 16טן און 18טן סעפטעמבער.
די וועלט האט באשולדיקט ישראל אין די מאסן מערדערייען, וויבאלד די ארמיי האט געוויסט פון דעם, און האט נישט אפגעשטעלט די קריסטן.
די קריסטן האבן געטענהט, אז זיי טוען דאס אלס נקמה פארן אטענטאט קעגן דער פירער פון די פאלאנגען באשיר זשומייעל, וואס פאלעסטינער טעראריסטן האבן דורכגעפירט, ביים לבנון ברודער קריג.
מנחם בעגין דער פרעמיער מיניסטער, האט געשטעלט א קאמיסיע אויסצופארשן דעם עניין, מיטן ריכטער שמגר, דער קאמיסיע האט באשולדיקט אריק שרון, אלס פאראנטווארטליך אינעם מארד, און שרון האט רעזיגנירט פון פארטיידיגונגס מיניסטעריום.
אין ישראל איז ארויסגעקומען א פילם, מיטן נאמען וואלס מיט באשיר, אום יאר 2008, וואס רעדט איבער די מלחמה, און די מאסן מארד קעגן די פאלעסטינער.

robotstxt: allowed

filter: keep


text:
4טן יוני
דעם 4טן יוני איז דער 155סטער טאג פון יאר (156סטער אין אן עיבור-יאר) אינעם גרעגאריאנישן קאלענדאר. ביז צום סוף יאר, בלייבן נאך 210 טעג .
היסטארישע געשעענישן[רעדאַקטירן | רעדאקטירן קוואַלטעקסט]
- 1878 - די אטאמאנישע אימפעריע גיט נאך ציפערן פארן פאראייניגטן קעניגרייך
- 1917 - דער פוליצער פריז ווערט געטיילט צום ערשטן מאל
- 1920 - געחתמעט אין פראנקרייך דער טריאנאן אפמאך צו צעטיילן די לענדער פון עסטרייך אונגארן
- 1936 - לעאן בלום ווערט פרעמיער מיניסטער פון פראנקרייך
- 1940 - צווייטער וועלט קריג: די דייטשע ארמיי גייט אריין אין פאריז
- 1942 - צווייטער וועלט קריג: אנגעהויבן דער קאמף פון מידוויי
- 1948 - אומאפהענגיקייט מלחמה: ערשטע קאמף אויפן וואסער דורך דעם ישראלדיקן פלאט
- 1970 - טאנגע ווערט זעלבשטענדיק פונעם פאראייניגטן קעניגרייך
- 1979 - מיליטערישע רעוואלוציע אין גאנע
- 1982 - די ערשטע לבנון מלחמה האט אויסגעבראכן
געבוירן[רעדאַקטירן | רעדאקטירן קוואַלטעקסט]
- 1738 - געארג דער דריטער, מלך פונעם פאראייניגטן קעניגרייך (געש' 1820)
געשטארבן[רעדאַקטירן | רעדאקטירן קוואַלטעקסט]
- 1941 - ווילהעלם דער צווייטער, דער לעצטער קייסער פון דייטשלאנד (געב' 1859)
- 1942 - ריינהארד היידריך, א נאצי פירער (געב' 1904)
פייערטעג[רעדאַקטירן | רעדאקטירן קוואַלטעקסט]
- טאנגע - אומאפהענגיקייט טאג


text:
ווענעזועלע כינע ניקאלעס מאדורע פון דער יוד רוסלאנד ווענעזועלע שטאלץ מיט רוסלאנד און כינע
קאראקאס – די ווענעזועלער רעגירונג האט נעכטן שטאלצירט מיט'ן פאקט אז זי האט באוויזן צו באקומען שטארקע פינאנציעלע שטיצע פון רוסלאנד און כינע, זאגנדיג אז די הילף וואס זיי האבן באקומען פון די צוויי לענדער, וועט ברענגען אז איר עקאנאמיע זאל זיך אנהייבן ערהוילן. די שטאלצירונג איז געקומען נאכדעם וואס די רוסישע רעגירונג האט באשטעטיגט אז ווענעזועלע מוז נישט אזוי אגרעסיוו באצאלן די חובות וואס זי איז שולדיג פאר רוסלאנד'ס נאציאנאלע בענק, און אויך האט מען געהערט פונעם כינעזער אויסערן מיניסטער אז ווענעזועלע "קען זייער גוט באהאנדלען די אישו פון זייערע חובות". דער ווענעזועלער פירער ניקאלעס מאדוראו פלאגט זיך מיט אן אנגייענדיגע פאליטישע קריזיס און ער פרובירט צו אונטערדרוקן זיין אפאזיציע, אבער א גרויסער פראצענט פונעם פאלק איז ברוגז אויף אים, צוליב'ן שווערן עקאנאמישן מצב אין לאנד. די גוטע פינאנציעלע נייעס וואס ער האט באקומען פון כינע און רוסלאנד, וועט אים העלפן בארואיגן דאס פאלק און בלייבן ביי דער מאכט.
ווי איז דאס געשעהן? זעה Venezuela אויף גוגל מעפס
קומענדיגע
« פאריגע נייעס
« פאריגע נייעס
פאריגע
קומענדיגע נייעס »
קומענדיגע נייעס »
הירשם ל- תגובות לפרסום (Atom)


text:
קאַריערע אַן יניבאַ אָפּענס וועגן חתונה פּלאַננינג, "דווס," און לעבן מיט איר פילע (פילע!) פּעץ
John Lennon and Paul McCartney on the Beatles' Success, Their Influence, Becoming Rich, and Politics (אָקטאָבער 2018).
קאַררי אַן ינאַבאַ האט אַ זייער פול הויז - און אַ זייער פול טעלער. ווי זי גייט אַרויף פֿאַר די ווייַטער צייַט פון דאַנסינג מיט די סטאַרז , דער וועטעראַן באַסרום ריכטער איז אויך פּלאַנירונג אַ כאַסענע צו פראָשיי ראָבב דערריינער, פליסנדיק איר אַנימאַל פּראָיעקט וויקיפּעדיע, און קאַרינג פֿאַר איר פילע פּעץ, אַלע פון וועמען זענען ראטעוועט.
"איך האב שטענדיק געהאט קאַץ," זי דערציילטFeminineClub.com. "זינט איך איז געבוירן, מיר האָבן שטענדיק געווען בייַ מינדסטער צוויי קאַץ אין די הויז. איך, פּערסנאַלי, גאַט מיין ערשטער קאַץ ווען איך איז געווען 18 און לעבעדיק אין יאַפּאַן. זי איז געווען די קיוטיסט ביסל קאַליקאָ קאַץ, און איך געהייסן איר האַנג צען. איך טאַקע האט צו סניק איר אַנטו דעם באַן צו באַקומען איר היים, ווי איך האט נישט טראַכטן עס דורך און קיין פּעץ זענען ערלויבט אויף דעם באַן. אַזוי איך שטעלן איר אין מיין זעקל און גענומען איר אַלע די היים."
הייַנט, Inaba האט דרייַ הינט און דרייַ קאַץ, אַרייַנגערעכנט מימי, אַ ספּעציעל-באדערפענישן קאַץ; רעב, אַ ערשטע פעראַל קיטי; און סאָפיע, אַ פינף-חודש-אַלט בלוי רוסיש געפונען דורך איינער פון די טעלעוויזיע שטערן פריינט. "זי געבראכט איר צו מיר און איך איז געווען ערידזשנאַלי געגאנגען צו נעמען איר צו אַ ראַטעווען אַז איך געוואוסט געוואלט קיטאַנז, אָבער דעמאָלט רעב - הער 'איך צי ניט צו רעדן צו צו פילע מענטשן' - גאַט אַרויף פון די דיוואַן, כאַגד איר, און אנגעהויבן קיסינג און רייניקונג איר, "ינאַבאַ ריקאָלז. "אזוי טאַקע רעב אנגענומען סאָפיע."
ינאַבאַ אָפט אַרייַנגעשיקט בילדער פון איר פּעץ אויף געזעלשאַפטלעך מידיאַ, וואָס לעצטנס געפירט איר צו באַקומען ינוואַלווד אין רויאַל קאַנין ס קאמפאניע פֿאַר נאַשאַנאַל נעמען דיין קאַץ צו די וועט טאָג. פֿאַר יעדער פאָטאָ אַז קאַץ אָונערז טיילן פון זייער פעלינע משפּחה מיטגלידער מיט # קאַט 2 וועעטייַ, Royal Canin וועט שענקען $ 5 צו די צדקה פראַנקיע ס פריינט.
"קאַץ זייַנען אַזוי מאַדזשיקאַל, אָבער מיר דאַרפֿן צו זיין מאַגיש," ינאַאַבאַ דערציילט אונדז. "איך וויסן זיי זענען סטאָיק, פרייַ באשעפענישן, אָבער זיי דאַרפֿן אונדז, ווי קאַץ אָונערז, צו פּרעווענטיוו זאָרג און ענשור אַז זיי זענען געזונט דורך גענומען זיי פֿאַר יערלעך טשעק-אַרויף און מער אָפט אויב זיי זענען קראַנק."
Inaba האט אַ ביסל עצות (אָדער, ווי זי רופט זיי," קאַץ כאַקס ") פֿאַר מאכן וועטער וויזיץ אַ ביסל גרינגער - אַרייַנגערעכנט געלאזן די טרעגער אויס אַזוי דיין קאַץ קענען באַקומען געניצט צו עס; געבן זיי טריץ אויף די פאָר איבער; און פּונקט ווי פּלייינג אין דער קליניק.
צווישן וויטיס וויסיץ, פון קורס, Inaba האט אַ פול פּלאַן - ספּעציעל מיט די נייַ צייט פון דווס פּרעמיערינג אין ווייניקער ווי אַ חודש, אויף 18 סעפטעמבער. "איך בין קוקן פאָרויס צו געזען וואָס מין פון שטעלן-אַרויף מיר קענען טאָן פֿאַר די דאַנסערז. איינער פון די זאכן איך ליבע וועגן אונדזער ווייַזן איז די פאַקט אַז די פּראָדוסערס זענען אַזוי שעפעריש מיט די קאָריאַגראַפי און די שטעלן-אַפּס, "זי דערציילטFeminineClub.com. "ווען איך טשאָרעאָגרעד מיין ברירה ס ברירה טאַנצן, מיר האבן רעגן, רויך, זאַמד, ביימער, אַלע דעם שטאָפּן. איך ליבע דער פּראָדוקציע ווערט. אַזוי איך בין שטענדיק יקסייטאַד צו זען וואָס מין פון שאפן איז געגאנגען אויס פון דעם ווייַזן."
די וואַרפן איז נאָך נישט מודיע, אָבער ינאַבאַ האט אַ ביסל נאָמען אין גייַסט. "איך ווע געזען דעם פריער, אָבער מיין חלום קאַנטעסטאַנט איז מאַני פּאַקקוויאַאָ," זי זאגט. "איך וואָלט אויך ווי עמעצער ווי לינדזי לאָהאַן. איך טראַכטן עס וואָלט זיין טאַקע גרויס פֿאַר איר."
ווי פֿאַר די אנדערע גרויס דאַטע אויף איר קאַלענדאַר? "די חתונה פּלאַנירונג איז אויף, אַז ס פֿאַר זיכער! עס איז אַ פּלאַץ מער פּלאַנירונג ווי איך אלץ ימאַדזשאַנד עס וואָלט זיין, "זי שאַרעס. "איך מיינען, איך האט נישט פאַרשטיין עס זענען געווען אַזוי פילע זאכן צו טראַכטן וועגן. אָבער ראַבב איז אַ ווונדערלעך שוטעף און ער איז זייער פיל ינוואַלווד. עס ס טאַקע אַ ווונדערלעך דערפאַרונג צו זיין טאן עס צוזאַמען."


text:
אשכול תמונות - מרן הברך משה מסאטמאר זצ"ל
די אחראים: אחראי, גבאי ביהמד
אפשר איז עס שמחה בבית כ"ק אדמו"ר מוויזניץ מאנסי שליט"א.
דאכציך אז דער ביקסאדער איז א מחותן מיטן וויזניצער.
איז אזוי: דעעש, מנחת יצחק, סקווירא, ראחמיסטריווקא, מהר"א, שטומט זייער גוט ווי זיי קומען דא אריין. אבער ברך משה און ספינקא?
-
- שר ארבעת האלפים
- תגובות: 4030
- זיך איינגעשריבען אום: זונטאג מאי 25, 2008 7:00 pm
- לאקאציע: נעבן סאטמאר
- lebediger berel
- שר האלפיים
- תגובות: 2736
- זיך איינגעשריבען אום: דינסטאג יוני 17, 2008 11:17 am
און איך וויל מיך נאך אמאל אנטשולדיגן אז ביי מיר איז עס זייער נישט קלאר,
איך וועל יעצט שפעקולירן צו איז דאס א שמחה ביי ר' מאטעלע, ער זיצט זייער ווי א מחותן, בראש המסובים, אויב באטראכט איר דאס גוט,
דער אויבנאן קען זייער גוט שטימען אז ס'איז א שמחה ביי ר' ישראל וואס ער איז א איהעלער איידעם, און דער איהעלער רב איז דאך געווען א איידעם אין דעש,
ס'קען אויך שטימען ביי ר' הערשעל'ע ספינקער'ס איידעם ר' מאטעלעס זון.
נאך א באמערקונג,
כ'בין כמעט זיכער אז דער הויז בחור [נאך ר' משה גבאי אויפן בילד] איז ר' זלמן לייב פריעדמאן, ער איז געווען אין די אנפאנג מ"ם יארן בשעת די ערשטע נסיעה קיין ארץ ישראל.
אויב דאס איז אמת, איז כדאי צו טראכטן וועם ר' מאטעלע האט בערך דעמאלטס חתונה געמאכט,פון די אינגסטע זין אדער עלטצטע אייניקלעך
דער ערשטער רעכטס איז ר' אלימלך אלטר מ'דעעש ב"פ (אדער דער יונגסטער ברודער ר' בעריש מ'ארץ הקודש), דערנאך זיין ברודער ר' צבי מאיר מ'דעעש וומ"ס, דערנאך דער ברודער דעעשער רבי פון מיאמי להבחל"ח ר' שמואל יודא פאנעט שליט"א (אבער דאן וואלט ר' יודעלע געדארפט זיצן צווישן ר' צבי מאיר און ר' אלימלך אלטר זייענדיג דער מיטלסטער ברודער, און אפשר טאקע בין איך זיך מתחלף צווישן די צוויי, און ר' שמואל יודא זיצט טאקע אינדערמיטן).
- lebediger berel
- שר האלפיים
- תגובות: 2736
- זיך איינגעשריבען אום: דינסטאג יוני 17, 2008 11:17 am
יעצט מוז מען פעסטשטעלן ווער איז די אנדערע זייט פונעם חתן,
אפשר אפשר אפשר גאר ר' משה'לע מוויזניץ ? ס'מוז זיין איינער וואס ר' מאטעלע האט זיך אוועק געריקט פאר אים, כ'גלייב נישט אז דער איהעלער איז געזיצן פאר ר' מאטעלע
אויך נאך האדמו"ר מהר"א איז מעגליך א אנדער קינד פונעם איהעלער, ס'זעט מיר אויס פונקט ווי ר' יחזקאל, אבער ס'איז זיכער איינער פון זיי
- צייטליך
- מ. ראש הקהל
- תגובות: 12465
- זיך איינגעשריבען אום: מיטוואך נובעמבער 01, 2006 6:13 pm
- לאקאציע: ערגעץ דא אין די געגענט.
רבי בעריש ז"ל פון ספינקא איז דארט א איידעם, ווי איז ער? (ער האט דאן אנדערש אויסגעקוקט ווי זיינע לעצטע יארן.) איז ר' הערשעלע אויך א מחותן.
- lebediger berel
- שר האלפיים
- תגובות: 2736
- זיך איינגעשריבען אום: דינסטאג יוני 17, 2008 11:17 am
לגבי ר' בעריש פון ספינקא און נאך אסאך וואס פעלן לכאורה, קודם כל איז נאר אויפן בילד איין האלב אויבן אן, די רעכטע זייט קען האבן פילע וואס פעלן דא.
ס'איז בכלל מעגליך ס'איז א שבע ברכות נישט קיין חתונה, דאס איז זיכער ס'איז אין א געהעריגע זאל נישט קיין בית מדרש וכדו', ס'איז דא שפיגל אונטערן אויבןאן, פירהענג אא"וו.
אויך איז דער אויבנאן אביסל צו קליין פאר א גרויסע רבי'שע חתונה
- צייטליך
- מ. ראש הקהל
- תגובות: 12465
- זיך איינגעשריבען אום: מיטוואך נובעמבער 01, 2006 6:13 pm
- לאקאציע: ערגעץ דא אין די געגענט.
- צייטליך
- מ. ראש הקהל
- תגובות: 12465
- זיך איינגעשריבען אום: מיטוואך נובעמבער 01, 2006 6:13 pm
- לאקאציע: ערגעץ דא אין די געגענט.
בני יששכר האט געשריבן:נאך א איטעסאנטע בילד פון רבינו זי"ע
דאס קיקט אויס ווי עס איז פריוואט מיט די משפחה
וועם דערקענט איר?
סאיז נישט ר' הערשעלע ספינקער נאר ר' צבי מאיר מדעעש , אין איז ווארשיינדליך א שמחה בבית ר' ישראל בן ר' מאטעלע,
די איינציגסטע חידוש פאר מיר איז אז ר' מאטעלע האט זיך אוועקגעריקט פארן איהעל'ער רב.
- lebediger berel
- שר האלפיים
- תגובות: 2736
- זיך איינגעשריבען אום: דינסטאג יוני 17, 2008 11:17 am
lebediger berel האט געשריבן:יאסל, דו ביזט זיכער אז דאס איז דער איהעלער ?
יא כמעט זיכער, אין דאס עקספלעינט פארוואס דער רבי גייט מיט א שטריימל זייענדיג א מחותן מיט איהעל,
אגב צווישען דער קאלב'ער רבי אין אדמור מהר"א שליט"א איז ר' נפתלי'שע פון באבוב וואס איז געווען אן איידעם אין דעעש,
אין נאך ר' בעריש פון ב"פ קיקט אויס ווי א סקווירער רבי אדער פון ב"פ אדער פון פלעטבוש.
דער איינציגער ווען כקען נישט כאפן איז דער וואס זיצט פארן ביקסאדער רבי איינער האט אן איינונג??
בני יששכר האט געשריבן:בני יששכר האט געשריבן:נאך א איטעסאנטע בילד פון רבינו זי"ע
דאס קיקט אויס ווי עס איז פריוואט מיט די משפחה
וועם דערקענט איר?
דער דריטער לינקס (אונטערן פענסטער) מיטן פנים צום בילד זעהט אויס ווי ר' ליפא בן הבר"מ.
מיללער האט געשריבן:בני יששכר האט געשריבן:בני יששכר האט געשריבן:נאך א איטעסאנטע בילד פון רבינו זי"ע
דאס קיקט אויס ווי עס איז פריוואט מיט די משפחה
וועם דערקענט איר?
דער דריטער לינקס (אונטערן פענסטער) מיטן פנים צום בילד זעהט אויס ווי ר' ליפא בן הבר"מ.
עס איז א סעודה מיט די משפחה אין די ימי חנוכה.
(באמערקט ווי דער רבי ז"ל זיצט אויף א צאמלייג בענקל.)
מיללער האט געשריבן:א שיין בילד פונעם רבין אין די אינגע יארן (רעטכס), אפשר וועלן די נייע מעמבערס דערקענען די צוויי מחותנים פון לינקס, וואס מיר האבן מיט א צייט צוריק נישט געקענט מפענח זיין.
די צוויי וואס זיצן לעבן רבין ז"ל איז דער קערעסטירער רבי, ר' נפתלי גראס ז"ל. און דער סטריזשובער רבי, ר' חיים שלמה האראוויץ ז"ל.
צוריק צו “על הצדיקים ועל החסידים”
ווער איז אונליין
באנוצערס וואס דרייען זיך דא: Bing [Bot], מר דרור און 18 געסט


text:
זענט איר אַ צופרידן מאַרקאַטער אָדער אַ וועבזייַטל באַזיצער וואָס אַרבעט אויף פֿאַרבעסערן דיין פארקויפונג רעוואַנוז? שוואַרץ פרייטאג איז איינער פון די בעסטער טעג אין די גאנצע יאָר וואָס קענען מאַכן דיין פארקויפונג סקייראַקאַט. סטאַטיסטיק ווייזן אַז מער ווי $ 3,000,000 ווערט פון פארקויפונג זענען רעקאָרדעד אויף שווארצע פרייטאג 2016. דעם יאָר, די פארקויפונג רעוואַנוז זענען געריכט צו העכערונג צו $ 3 - dominio google costo.36 ביליאָן, מאַרקינג אַ 9.4% ינקראַמאַנט ווי קאַמפּערד צו לעצט יאָר.
יעדער יאָר, e-commerce וועבסיטעס טרעפן מער ווי 20,000,000 וויזאַטערז, ווו 20% פון די וויזאַטערז זענען באָץ און וועב ספּיידערז. יעדער אינהאַלט מאַרקערס וואָס פאָרשלאָגן באַדינונגען אָנליין וואָלט ווי צו דערגרייכן ריין און פּינטלעך דאַטן אין זייער Google אַנאַליטיקס מעלדעט.
שלעכט באָוץ קענען צעשטערן דיין שווארצע פרייטאג פארקויפונג און יבעררוק דיין זוכן מאָטאָר אַפּטאַמאַזיישאַן קאמפאניע צו דעם אומרעכט ריכטונג. שלעכט באָוץ טאָן ניט ווירקן רעוועך דור און פארקויפונג, אָבער אויך די אָפּעראַטיאָנס פון B2C און B2B געשעפטן אָנליין. שלעכט באָוץ, ינערלעך פאַרקער, און וועב ספּיידערז קענען נעגאַטיוולי ווירקן דיין Google אַנאַליטיקס דאַטן און מעלדעט. אלעקסאנדער פּערעסונקאָ, די סעמאַלט קאַסטאַמער סאַקסעס מאַנאַגער, גיט די ווייַטערדיק פינף וועגן שלעכט באַץ קען ווירקן דיין שווארצע פרייטאג פארקויפונג און רעוואַנוז:
1.יניטשער וועבזייַטל ריפּאָרץ
שלעכט באָץ אַרבעט צו סקיו דיין גאַ דאַטע דורך פּאַלוטינג די פאַרקער געטריבן צו דיין פּלאַץ. אין די לאַנג לויפן, עס ווערט אַ ביסל העקטיק צו דיטיריערייט עכט און שווינדל פאַרקער צו דיין Google Analytics דאַשבאָרד. מיסינטערפּרינטאַטיאָן פון דאַטן אויף דיין גאַ ריפּאָרץ קענען פירן איר צו מאַכן פאַלש געשעפט דיסיזשאַנז. ויסשליסן באָט טראפיק פון דיין דאַטע ניצן די גאַ מכשירים צו ויסמייַדן צאָרעס פון דראַסטיק פאַלן אויף דיין שווארצע פרייטאג ווי קאַמפּערד צו די לעצטע יאָר..
2.דיסטאָרטעד באַניצער דערפאַרונג
שלעכט באָוץ ווירקן E- האַנדל וועבסיטעס אַדווערסלי דורך סלאָוינג אַראָפּ זייער קוילעלדיק פאָרשטעלונג. דעם סצענאַר טענדז צו האָבן אַ אַדווערס פּראַל באַניצער וואָס קליקס צוריק נאָך באזוכן בלעטער מיט אַ פּאַמעלעך גיכקייַט. אין דעם לויף, די וויזאַטערז שפּרינגען צו אנדערע וועבסיטעס צו פאַרענדיקן זייער פּערטשאַסיז.
3. גהאָסט קאַרץ
די קראָם אַבאַנדאָנמענט איז איינער פון די הויפּט סטראַטעגיעס געניצט דורך באָץ צו פאָרן עכט בויערס און וויזאַטערז צו בייזע וועבסיטעס. שלעכט באָץ אַרבעט צו פאַרבייַטן עטלעכע אָרדערס אויף פּראָדוקטן צו פאַרמייַדן לאַדזשיטאַמאַט וויזאַטערז פון אַקסעסינג פאַקטיש פּראָדוקטן. גייַסט קאַרץ קענען אַדווערסלי ווירקן דיין שווארצע פרייטאג פארקויפונג און רעוועך דור. דו זאלסט נישט לאָזן שלעכט באַץ נעמען דעם אַפּקאַמינג פון איר. פאַרשפּאַרן דאָדאָדאַר און פאַרשפּרייטן פון דיין E- האַנדל וועבזייטל דורך לייגן אַ נייַ פילטער אויף דיין פּלאַץ.
4. שווינדל פאַרקער
באָט פאַרקער, ינערלעך פאַרקער, און פאַלש טראַפיק קענען נעגאַטיוולי סקיוז דיין שווארצע פרייטאג פארקויפונג. דעם טריקס וועבזייַטל אָונערז און פֿאַרקויף קאַנסאַלטאַנץ צו גלויבן אַז פאַרקער געטריבן צו זייער זייטלעך איז פאַקטיש. וועבזייטל אָונערז זאָל אַרויסווייַזן צו ויסמייַדן פּייינג דאָללאַרס פֿאַר פאַרקער דזשענערייטאַד דורך בייז באָץ.
5. אָפּעראַטיאָנאַל מידקייַט
Bot פאַרקער רעפּראַזענץ מער ווי 58% פון פאַרקער אויף די אינטערנעט. גענעראַטעד ינערלעך פאַרקער און באָט פאַרקער קענען ענגשאַפט דיין וועבזייַטל אין שפּיץ שעה. Bot פאַרקער קען פירן צו וואַסטידזש פון דאָללאַרס און צייַט. באַקומען מער פארקויפונג און רעוואַנוז אויף דיין שווארצע פרייטאג דורך בלאַקינג אַנוואָנטיד פאַרקער פון דיין וועבזייַטל.
באָאָט פאַרקער קען אַדווערסלי ווירקן די רעוועך פון דיין וועבזייַטל און וווּקס. באַשטעטיקן אַז איר דערגרייכן ריין און פּינטלעך דאַטן אויף דיין Google אַנאַליטיקס איז פון מאַקסימאַל וויכטיקייט. ויסמייַדן מאכן ומנייטיק פּיימאַנץ צו ספּאַממערס דורך עקסקלודינג שווינדל פאַרקער אויף דיין וועבזייַטל.


text:
משלים אויף די ימים הנוראים
די אחראים: אחראי, גבאי ביהמד
משלים אויף די ימים הנוראים
משל ונמשל מספר הקדוש "ערבי נחל"
שטייט אין פרשת אמור "בחודש השביעי באחד לחודש יהיה לכם שבתון זכרון תרועה מקרא קודש יהיה לכם כל מלאכת עבודה לא תעשו". די גמרא דרשנ'ט אז דאס גייט ארויף אויף שבת ווען מען בלאזט נישט קיין שופר, נאר עס איז "זכרון" תרועה.
פרעגען די מפורשים אויב אזוי וואס דארף שטיין "כל מלאכת עבודה לא תעשו" מ'טאר סיי ווי נישט טוהן א מלאכה, ווייל מ'רעדט דאך דא פון שבת וואס מ'טאר נישט טוהן קיין מלאכה.
זאגט דער ערבי נחל בדרך מוסר מיט א משל פון א גרויסע קעניג וואס האט איינגענומען א אנדערע שטאט ווייט פון זיין שטאט און ער האט זיך באקאנט געמאכט מיט א גרויסע עושר, און האט אנגעפאנגען צו מאכען מיט אים געשעפטען, אויך די הערן האבען אנגעפאנגען צו מאכען געשעפטען מיט אים, און מ'האט געשטעלט א ממונה אויף אים וואס זאל אכטונג געבען אויף אים, ער האט אבער אויך אנגעגרייט א מענטש וואס זאל זיין שטענדיג גרייט ביים קעניג אז אויב איינער רעדט שלעכט אויף אים האט ער א כח צו טענה'ן אנשטאט אים.
שפעטער האט ער אנגעהויבען צו דערלייגען געלט, און מ'האט אים געשיקט א הזמנה צו ערשיינען פאר'ן קעניג, אבער די ממונה האט אים עס איבערגעגעבען הערשט דעם לעצטן טאג כדי ער זאל נישט אנקומען צייטליך, אבער ער האט געהאט דעם מענטש ביים קעניג וואס האט שוין געטענה'ט אנשטאט אים.
איינמאל איז געשעהן די זעלבע זאך אבער פונקט דעמאלס איז דער מענטש נישט דארט געווען וואס זאל אים ערזעצען, אבער צו זיין מזל איז דער שופט געווען זיינ'ס א קרוב און האט אלעס געמאכט לטובה. שפעטער איז דער שופט געווען ביי אים צו גאסט און ער האט אים נישט אויפגענומען ווי געהעריג, און אים מבזה געווען. האט דער שופט געטראכט, איצט קען איך אים גארנישט טוהן, אבער ווען ס'וועט קומען זיין משפט וועל איך אים שוין דן זיין למיתה. וכך הוה, א שטיק צייט שפעטער איז טאקע אזוי געווען, און ער האט אים געמשפט למיתה. איז דער קעניג דערפון געוואר געווארען, האט דער געזאגט פאר זיין פריינט אז ער זאל שנעל איבערבעטען דעם שופט, אזוי וועט זיך עס טוישען לטובה.
די נמשל איז: דער קעניג איז דער אויבערשטער, און דער עושר איז די אידן וואס זענען רייך מיט די תורה. דער אויבערשטער האט געשטעלט ממונים וואס זאלען אים שטיין אין וועג, און זיי לאזען נישט צו אז די אידן זאלען תשובה טוהן, נאר ער זאל זיך דערמאנען די לעצטע מינוט, און ער זאל שוין גארנישט קענען טוהן. אבער די אידן האבען א פארטרעטער, דאס איז די מצוה פון שופר, וואס אויב די אידן קענען נישט אנקומען, שטייט די מצוה און בעט פאר זיי.
אבער ס'מאכט זיך אז דער פארטרעטער קען נישט גיין, דאס איז ווען ראש השנה געפאלט אין שבת און מ'בלאזט נישט קיין שופר, אבער דעמאלס האבען זיי דעם שופט, דאס איז דער שבת אליינ'ס, וואס נעמט זיך אן פאר זיי. אבער אויב דער שבת קומט צו גיין און מ'נעמט אים נישט אויף געהעריג ווי עס פאסט, דעמאלס נעמט ער זיך נישט אן פאר זיי. זאגט דער קעניג, דער באשעפער, נעמט אייך פאָר צו האלטען דעם גאסט ווי ס'דארף צו זיין, וועט ער זיך אננעמען פאר ענק.
דערפאר זאגט די תורה באזונדער אן איצט "כל מלאכת עבודה לא תעשו" אזוי וועט זיך דער שבת אננעמען פאר ענק.
א מלך האט פארשיקט זיין איינציג קינד, צו א ווייטע מדינה. ער איז אנגעקומען אין א דארף. דארט האט ער פארברענגט זיינע יארען. ער האט אינגאנצען פארגעסן פון זיינע גוטע צייטן, און אז ער איז א בן מלך. ער איז געווארן א פויער, ווי אלע דארפסלייט, אויך זיינע טבעיות זענען געווארן פארגרעבט. אפילו די שפראך פון זיין פאטער די קעניג, האט ער שוין אינגאנצען פארגעסען.
עס האט זיך אמאל געמאכט, אז דער פויער האט געהערט אז דער קעניג קומט אויף א באזוך צו די מדינה ווי ער האט פארבראכט, האט ער זיך דערמאנט פון זיין אפשטאם, אז ער איז דאך דער נאנסטער צום קעניג, און זיך געכאפט אז ער וואלט זיך געדארפט צוריק קערן. ער איז געקומען צום פאלאץ ווי דער קעניג האט פארוויילט, און נישט געדענקענדיג די שפראך, האט ער זיך גענומען שרייען מיט א הויכע קול. ווי נאר דער קעניג האט דערהערט דער קול, פון זיין איינציג קינד, האט ער שטארק רחמנות באקומען אויף איהם און האט איהם צוריק גענומען צו זיך.
דאס איז דער ענין פון די תקיעות, וואס מיר בלאזן, כדי דער אייבעשטער זאל רחמנות באקומען אויף אונז, אז מיר זענען אזוי דערווייטערט פון איהם, אז מיר קענען נישט אפילו זיין שפראך. מיר קענען נאר שרייען צו איהם מיט'ן קול שופר.
פון קדושת לוי
עס איז געווען א מלך וואס איז געפארען צו א גרויסע וואלד צו פאנגען חיות און עופות ווי זיין שטייגער, אבער גייענדיג אין וואלד טיפער און טיפער האט ער פאלוירען דעם גלייכען וועג, און נישט געפונען דעם וועג ארויס. ענדליך האט ער געטראפען עטליכע פויערען און האט זיי געפרעגט ווי דער וועג צוריק איז, אבער זיי וועלכע האבן אפילו נישט געקענט דעם קעניג, האבן נישט געוואוסט וואס צו ענטפערן, ביז דער קעניג האט געטראפען א קלוגער מאן וואס ווען דער קעניג האט איהם געפרעגט ווי דער וועג איז, האט ער פארשטאנען אז דאס איז דער קעניג האט ער מיט גרויס כבוד גלייך געוויזען פאר'ן קעניג דער וועג, און האט איהם באגלייט ביז צום קעניגליכען פאלאץ.
דער חכם האט געפונען ליבשאפט ביים קעניג, און דער קעניג האט איהם געהויבען גרעסער איבער אלע שרים, און איהם אנגעטון טייערע קליידער, און זיינע אלטע דארפישער קליידער האט דער קעניג געהייסען אוועק לייגען אין זיינע אוצרות.
נאך א לאנגע צייט האט דער מענטש געזינדיגט פאר'ן קעניג. דער קעניג האט אויף איהם זייער געצערנט, און באפוילען זיינע שרים אז מען זאל איהם משפט'ן זייער הארב. דער מענטש איז געווארען זייער דערשראקן, וויסנדיג אז זיין שטראף וועט זיין זייער גרויס, איז ער געקומען צום קעניג און געפאלען צו זיינע פיס און זיך געבעטן אז איידער מען פירט אויס דעם משפט זאל מען איהם נאכגעבען איין פארלאנג, מ'זאל איהם אנטוהן זיינע אלטע קליידער מיט וועלכע ער האט ארויסגעפירט דעם קעניג פון וואלד. דער מלך האט איהם דאס נאכגעגעבן. אזוי ווי ער האט צוריק אנגעטון זיינע אלטע קליידער, און דער קעניג האט איהם דערזעהן, האט ער זיך דערמאנט אין דעם גרויסע חסד וואס דער מענטש האט מיט איהם געטון, איז ער געווארען אנגעפילט מיט רחמנות אויף איהם, און איהם מוחל געווען, און איהם צוריק געשטעלט צו זיין גרויסקייט.
דער נמשל איז אויף אונז יודישע קינדער. ווען דער אויבערשטער איז ארום געגאנגען בשעת מתן תורה, צו אלע פעלקער, און קיינער האט נישט געוואלט מקבל זיין די תורה, נאר אונז יודישע קינדער האבן דאס מקבל געווען מיט שמחה, מיט א גרויס פארגעניגן אז מיר האבן געענטפערט "נעשה" פאר "נשמע", און מקבל געווען עול מלכות שמים, און ממליך געווען דעם אויבערשטן אויף אונז. יעצט האבן מיר זיך פארזינדיגט און מורד געווען אין דעם אויבערשטען, וועגן דעם ווען עס קומט דער יום הדין, וואס יעדע מענטש ווערט גע'משפט און יעדען איז מען דן לויט זיינע מעשים, בלאזן מיר מיט דעם שופר ארויס צו נעמען דעם קלייד וואס מיט דעם האבן מיר מקבל געווען דער הייליגע תורה, ווי עס שטייט אין פסוק "ויהי קול השופר הולך וחזק מאד", וועט אונז דער אייבעשטער דורך דעם געדענקן דעם זכות, און מוחל זיין אויף אלע אונזערע עבירות, און פטר'ן ביים משפט, און אונז פארשרייבן לאלתר לחיים טובים ארוכים ולשלום, אמן כן יהי רצון.
פון קדושת לוי
א קנעכט האט אמאל געזינדיגט אנטקעגן זיין קעניג. ער האט זיך געבעטן ביים קעניג אז ער זאל איהם מוחל זיין, האט דער קעניג געזאגט אז דו זאלסט דיך אליין משפט'ן, און ווי אזוי די פארשטייסט אז דיין משפט זאל ארויסקומען אזוי זאל זיין.
דער קנעכט, ווען ער האט דאס געהערט, איז איהם געווארן זייער ביטער, און האט אנגעהויבן צו וויינען צום קעניג, אז ער זאל נישט אזוי טון, ווייל דעמאלטס ווייסט ער גאנץ זיכער אז ער וועט זיין שולדיג לויט דעם דין, ווייל ער אליין קען נישט פסק'ענען לפנים משורת הדין, האט ער דערפאר געבעטן דעם קעניג אז דער קעניג זאל איהם משפט'ן ווייל דער קעניג איז א באגנעדיגער און האט רחמנות אויף יעדן, און קען טון וואס ער וויל, און האט די מעגליכקייט מוחל צו זיין.
דער נמשל איז, מיר בעטן דעם אויבערשטן, "אל תבוא במשפט עמנו" דער אויבערשטער זאל אונז נישט מאכן פאר די ריכטערס, אז מיר אליין זאלן זיך אפ'פסק'ענען ווייל "כי לא יצדק לפניך כל חי" מיר ווייסן אז לויט דעם דין זענען מיר שולדיג, און מיר קענען נישט פסק'ענען "לפנים משורת הדין" נאר מיר בעטן דיר רבונו של עולם, אז די זאלט אונז משפט'ן ווייל די ביסט א באגנעדיגער וואס פארמערט מוחל צו זיין, און דו קענסט טון מיט אונז א גענאדע און מוחל זיין אויף אלע אונזערע עבירות, מיט דיין גרויס רחמנות.
דער הייליגע צאנזער רב זי"ע פלעגט זאגן דעם משל. א קעניג האט געהאט א זוהן וואס ער האט זייער שטארק ליב געהאט. אמאל האט דער זוהן געזינדיגט אנטקעגן זיין טאטן, האט דער קעניג ארויס געטריבן דעם זוהן פון זיין פאלאץ, די גאנצע צייט וואס דער זוהן איז נאך געווען נאנט צום טאטן האבן די מענטשן וואס זענען געווען נאנט צום קעניג רחמנות געהאט אויף איהם און זיי האבן איהם געגעבן צו עסן, דערנאך ווען דער זוהן איז אוועק געפארן זייער ווייט פון זיין טאטן ווי קיינער האט נישט געוואוסט אז ער איז דער קעניג'ס זוהן, האט ער שוין מער נישט געהאט ווער ס'זאל איהם געבן צו עסן, האט ער געדארפט פארקויפן זיינע קליידער כדי ער זאל קענען קויפן עפעס צו עסן, דערנאך האט ער געדארפט פארקויפען אלעס וואס ער האט נאר פארמאגט, ביז ער האט זיך אליינס אויך געדארפט פארקויפן און ער איז געוואן א פאסטוך פון שאף.
יארן לאנג האט ער געפאשעט די שעף ביז ער האט פארגעסן אז ער איז א קינד פון א קעניג, און ער האט שוין אויך געזונגען דעם זעלבן ניגון ווי אלע פאסטוכער פלעגן זינגען ווען זיי האבן געפאשעט די שעף.
אבער איין זאך האט איהם שטארק וויי געטון, ווייל אלע אנדערע פאסטוכער וואס זענען שוין געווען לאנגע יארן פאסטוכער פלעגן שוין האבן א דאך פון שטרוי, אז ווען עס האט גערעגענט האבן זיי זיך דארט געקענט באהאלטן כדי עס זאל נישט אויף זיי רעגענען, און ער האט דאס נאך נישט געהאט.
אמאל איז דער קעניג אדורך געפארן דארט, און דער סדר איז געווען אז ווער עס האט עפעס געדארפט פונעם קעניג, האט געשריבן זיין פארלאנג אויף א צעטל, און האט דאס אריין געווארפן אין דעם וואגן ווי דער קעניג איז א דורך געפארן, און דער קעניג פלעגט זיי געבן וואס זיי האבן פארלאנגט.
דער זוהן האט אויך אריין געווארפן זיין צעטל און האט געבעטן אז דער קעניג זאל אים געבן א דאך פון שטרוי, כדי ער זאל נישט נאס ווערן פונעם רעגן.
דער קעניג האט באלד דערקענט די שריפט אז דאס איז פון זיין זוהן, האט ער געהאט דערפון גרויס צער, אז זיין זוהן האט אינגאנצען פארגעסן אז ער איז זיין קינד, און ער בעט נישט אז ער זאל איהם אהיים נעמען, נאר ער בעט א דאך פון שטרוי?
דער נמשל איז, מיר אידישע קינדער, וואס זענען שוין ליידער אזוי פיל יארן אין דעם שווערן גלות האבן מיר שוין ליידער פארגעסן אז מיר זענען קינדער פון דעם מלך מלכי המלכים הקדוש ברוך הוא, און יעצט גייט אונזער טאטע א דורך אונז, יעצט איז די צייט וואס יעדער קען בעטן פון איהם זיין פארלאנג, איז זייער וויכטיג אז מיר זאלן בעטן פון איהם, "טאטע, נעם אונז שוין אהיים צו דיר", און מיר זאלן נישט מתפלל זיין אויף קיין דאך פון שטרוי, וואס מיינט למשל בעטן אויף פרנסה, וכדו', נאר דער עיקר איז אז מיר זאלן מתפלל זיין אז מיר זאלן שוין זוכה זיין צו די גאולה שלמה במהרה בימינו אמן.
עס האט געוואוינט אין א דארף א סוחר א גרויסע עושר, וואס פלעגט אריינפארן אין שטאט איינמאל א חודש כדי איינצוקויפן וואס ער דארף צו זיין געשעפט. זיינע פריינד פונעם דארף פלעגן איהם מיטגעבן א ליסטע פון זייערע געברויכן וואס פעלט פאר זיי אויס, וויבאלד ער איז שוין ממילא אין שטאט זאל ער שוין פאר זיי אויך איינקויפן. ער האט דאס גערן געטון. זיינע פריינד האבן אים מיטגעשיקט געלט או ער האט געקויפט פאר דעם געלט זייערע געברויכן, עס פלעגט זיך אמאל טרעפן אז זיי האבן נישט מיט געשיקט גענוג געלט, אדער די סחורה וואס זיי האבן געזוכט איז טייערע געווארן, פלעגט דער סוחר אויסלייגן פון זיין טאש וויפיל געלט עס האט אויסגעפעלט און האט געקויפט אלע זייערע געברויכן, און ווען ער איז צוריק געקומען אין דארף האבן די פריינד איהם צוריק באצאלט די געלט וואס ער האט אויסגעלייגט, אזוי האט זיך עס געפירט א לאנגע צייט.
מיט א צייט שפעטער איז דער סוחר געשטארבן, או אנשטאט אים האבן די דארפ'ס מענטשן געשיקט אן ארימאן, ער זאל זיי איינקויפן אין שטאט אלע זייערע געברויכן, זיי האבן אים געגעבן א גענויע ליסטע און אויך געלט, ער זאל האבן מיט וואס צו קויפן, ווייל זיי האבן געוואוסט אז דער ארימאן וועט נישט האבן קיין געלט אויסצולייגן אויב עס וועט אויספעלן.
דאס זעלבע זאגט דער שליח ציבור, איך בין צו ארעם אין מעשים טובים אז איך זאל קענען דערפון אויסלייגן פאר אייך אז דורכדעם זאלט איר געהאלפן ווערן, דערפאר זאלט איר זיך נישט פארלאזן בלויז אויף מיר, נאר איר זאלט זיך אליין אנגרייטן גענוג מעשים טובים, אז אין אייערע זכות זאלט איר קענען ביים בית דין של מעלה פארשריבן ווערן מיט א שנת גאולה וישועה בגשמיות וברוחניות.
(ר"ה דרוש א')
עס איז געווען א גרויסער קעניג וואס ער איז געווען דער גרעסטער קעניג צווישן אלע אנדערע קעניגן, וואס האט געהאט א בת יחידה, זייער א שיינע אזוינס וואס מען זעט נישט אין די גאנצע וועלט. זיא איז געווען א געלונגענע און א געראטענע, א גרויסע בעלת מידות, און דער קעניג האט איר זייער שטארק ליב געהאט.
ווען עס איז געקומען די צייט וואס מען האט איר געדארפט חתונה מאכן, האט יעדער געמיינט אז דער קעניג וועט אוודאי וועלן טון א גרויסן און בכבוד'דיגן שידוך מיט די געראטענע טאכטער, און דערפאר וועט ער זיך נאר וועלן משדך זיין מיט אן אנדערן קעניג. אלע קעניגן פון די וועלט וועלכע האבן געהאט א זוהן אויף שידוכים, האבן אויך אזוי געטראכט דערפאר האבן זיי געשיקט בריוו צום קעניג אז זיי ווילן זיך משדך זיין מיט איהם.
אבער דער קעניג האט געטראכט ביי זיך, אזוי ווי ער איז דאך דער גרעסטער קעניג צווישן אלע אנדערע קעניגן, און די אלע אנדערע קעניגן זענען גאר אינטערטעניגט אונטער איהם, זענען זיי ביי איהם גערעכענט אזוי ווי זיינע קנעכט, און נישט ווי קעניגן, איז איהם נישט קיין גרויסע מעלה זייער יחוס אז זיי זענען קעניגן, און עס איז איהם בכלל נישט קיין גרויסער כבוד זיך משדך צו זיין מיט זיי.
דער קעניג האט געהאט זייער א גוטן פריינד וואס איז נישט געווען קיין קעניג אבער ער איז געווען זייער שטארק געטריי פאר דעם קעניג, ער האט געוואוינט אין אן אנדערע מדינה זייער ווייט פונעם קעניג, און דער קעניג האט איהם זייער שטארק ליב געהאט, נאך אזא גוטן פריינד האט ער נישט געהאט אין די גאנע וועלט, און דער קעניג האט איהם שטענדיג געוואלט געדענקן, און וויבאלד ער האט געוואוינט זייער ווייט אוועק פון איהם, האט ער אויפגעקריצט זיין בילד אויף זיין קעניג'ליכן שטול, כדי אז ער זאל קענען שטענדיג טראכטן פון איהם, און זאל איהם קיינמאל נישט פארגעסן. פון גרויס ליבשאפט צו דעם גוטן פריינד, האט דער קעניג געוואלט זיך משדך זיין נאר מיט איהם, און נעמען זיין זוהן פאר זיין געלונגענעם טאכטער. כאטש דער קעניג וועט דארפן שיקן זיין טאכטער ווייט אוועק פון איהם, פונדעסטוועגן דאך פון גרויס ליבשאפט צו דעם גוטן פריינד האט דער קעניג נאר געוואלט זיך משדך זין מיט דעם גוטן פריינד.
דער קעניג האט אבער מורא געהאט אזוי ווי דער זוהן פון זיין פריינד איז נישט אויפגעוואקסן אין א הויז פון א קעניג, וועט ער נישט וויסן ווי אזוי מען דארף זיך באנעמען מיט א קעניג'ס א טאכטער, האט ער געבעטן פון זיין גוטן פריינד אז קודם זאלן זיי קומען וואוינען עטליכע יאר נאנט צו איהם, כדי זיין זוהן זאל זען ווי אזוי מען דארף זיך מיט זיין טאכטער באנעמען, און דערנאך וועט ער צוריק קענען גיין וואוינען נעבן זיין טאטן.
ווען דער שידוך איז געשלאסן געווארן, און ער איז געווארן דעם קעניג'ס איידעם, האבן מענטשן איהם זייער שטארק מקנא געווען, וואס דעריבער האבן זיי איהם זייער שטארק פיינד געהאט. זיי פלעגן שטענדיג גיין צום קעניג און רעדן שלעכטס אויף איהם, כדי דער קעניג זאל איהם שטארק באשטראפן. וויבאלד דאס געזעץ איז געווען אז ווער עס איז שולדיג דארף מען איהם באשטראפן, אפילו אז ער איז דעם קעניג'ס א קינד, האט דער קעניג גערופן זיין איידעם אז ער מוז קומען צו איהם אויף א משפט.
אבער דאס האט יא דער קעניג געטון, ער האט אפגעשטופט די צייט ווען ער וועט איהם משפט'ן, און האט איהם אויסגעזאגט אלע טענות וואס די מענטשן טענה'ן אנטקעגן איהם, כדי ער זאל זיך קענען געהעריג מסדר זיין זיינע טענות, ער זאל זיך קענען פארענטפערן אנטקעגען זיינע שונאים.
ווען עס האט זיך אמאל געמאכט אז די פיינד האבן געהאט גאר שטארקע גרויסע און ערנסטע טענות אנטקעגן דעם איידעם, און די טענות זענען געווען גערעכטע אנטקעגן איהם, פלעגט די טאכטער פונעם קעניג אליין אריבער גיין צו איר טאטן און צו די ריכטערס, און אליינס טענה'ן און זיך אננעמען אויף איר מאן'ס זייט, און דעמאלטס איז דער איידעם געווען פארזיכערט אז מען וועט איהם גארנישט באשטראפן, נאר פארקערט מען וועט נאך גאר באשטראפן זיינע פיינד וואס קומען רעדן שלעכטס אויף איהם, צום קעניג.
דאס אלעס איז נאר גוט געווען ווען דער איידעם פלעגט נאך מכבד זיין די טאכטער פונעם קעניג אזוי ווי עס פאסט זיך פאר דעם קעניג'ס טאכטער.
אמאל האט פאסירט אז דער איידעם האט שטארק פארשעמט זיין ווייב, און ער האט איר זייער שטארק געשלאגן אז אירע ביינער זענען שטארק צובראכן געווארן, און זי איז קראנק געווארען, זי איז געווארן א בעלת מום, דערנאך האט ער איר ארויסגעווארפן פון זיין הויז און האט איר געווארפן צו די מיסט. ער האט פארגעסן אלע טובות וואס זיין ווייב און זיין שווער דער קעניג פלעגן איהם שטענדיג טון, דערפאר האבן זיך יעצט גענומען זיינע פיינד איבער איהם, און זענען געלאפן צו קעניג, און גערעדט אנטקעגן איהם.
ווען דער קעניג האט געהערט די גרויסע און ערנסטע ווערטער אנטקעגן זיין איידעם, האט ער געשיקט אז מען זאל איהם רופן אז ער זאל קומען צו איהם צו א משפט, ער האט איהם פארציילט פונקטליך וואס די קלאגע אנטקעגן איהם זענען, און אז ער זאל קומען צו דעם באשטימטן צייט ווען דער משפט וועט זיין. אויך זאל ער מיט ברענגען זיין טאכטער ווען ער קומט, ווייל זיא איז שוין לאנג נישט געווען ביי איהם און ער וויל איר זען.
ווען דער איידעם האט געהערט אז ער דארף קומען צו א משפט, האט איהם אנגעכאפט א מורא'דיגן שרעק און ציטער, ער האט אנגעהויבען שטארק צו קלאגן און וויינען און שרייען: "ווי ביטער איז מיר יעצט, וואס וועל איך קענען ענטפערן ביי דעם משפט, וויי און ביטער איז מיר ווען מען וועט מיך שטראפן, ווי אזוי וועל איך קענען זיגן ביים משפט, ביז יעצט פלעג איך מיט נעמען מיין ווייב און זי האט זיך אנגענומען אויף מיין זייט, האב איך געוואוסט אז עס וועט מיר גארנישט זיין, אבער יעצט אז זי איז מיר געווארן א שונא, כאטש איך וואלט אפשר איר געקענט איבערבעטן אז זי זאל צוריק ווערן מיין פריינד אזוי ווי עס פלעגט זיין שטענדיג, אבער איך האב איר יעצט אזוי שטארק צושלאגן, אז זי קען זיך נישט רירן פון פלאץ, און די צרה איז נאך גרעסער פאר מיר אז פונקט יעצט האט דער קעניג באפוילן אז איך זאל איר מיט ברענגען צו איהם, וויי איז מיר, ביטער איז צו מיר, ווי אזוי וועל איך קענען קוקן דעם קעניג אין פנים אריין, אז זיין טאכטער קען נישט מיט קומען צו איהם, ווייל זיא איז שטארק קראנק און זי ליגט גאר פארשמירט אין מיסט".
אזוי וויינענדיג איז ער אריבער צו זיין טאטן וואס איז געווען דעם קעניג'ס בעסטער גוטער פריינד, און האט איהם אלעס דערציילט, און האט איהם געזאגט: "יעצט איז די צייט וואס נאר דו קענסט מיר דא ארויסהעלפן, ווייל איך קען מיך אויף קיינעם מער נישט פארלאזן, נאר אויף דיר וואס די ביזט דעם קעניג'ס בעסטער פריינד דיך וועט ער זיכער א טובה טון, און אן דיר, קען איך נישט גיין צום קעניג".
דער טאטע וואס האט אזוי רחמנות געהאט אויף זיין זוהן, און ער האט געוואלט גיין צום קעניג בעטן דער טובה, האט אים געזאגט: "ווי אזוי קען איך גיין צום קעניג און בעטן אויף דיר, ער ווייסט דאך וואס די האסט אפגעטוהן פאר זיין געראטענע טאכטער, ער וועט מיר דאך זאגן, "דו ביזט דאך באמת מיין גוטער פריינד, ווי אזוי קענסטו זיך איינהאלטן און צוזעהן דאס שלעכטס וואס האט פאסירט מיט מיין געלונגענע טאכטער, אמת דער קעניג האט מיך זייער ליב, אבער זיין אייגענעם טאכטער האט ער נאך מער ליב.
הער זיך צו מיין קינד. איין עצה האב איך. איך וועל גיין צום קעניג און איהם בעטן א טובה ער זאל אפשטיפן די צייט פון דעם משפט, דאס וועט ער זיכער טון פאר מיר, און ביז דעווייל בעט דיך איבער מיט זיין טאכטער, מיט וואס עס איז נאר מעגליך, נעם איר ארויס פון די מיסט, זי זאל זיך אפוואשן, זי זאל זיין ריין. גיב אלע מיני רפואות וואס איז נאר מעגליך, כדי עס זאל מעגליך זיין אז זי זאל קענען גיין צו איר טאטן, כאטש עס איז נישט מעגליך זי זאל זיין אזוי ווי פריער, אבער אז זי וועט זיין ביים קעניג, דארט וועט שוין זיין אלעס צוגעשטעלט אז זי זאל האבן די מעגליכקייט צוריק צוקומען צו אירע כוחות, זי זאל זיין שטארק און געזונט ווי פריער. נאר זעה מיין קינד, בעט זיך איבער מיט איר זי זאל דיר ווערן א גוטע פריינד, איידער עס קומט דעם טאג פונעם משפט, אז זי זאל קענען קומען צו איר טאטן, און איך וועל אויך דארט זיין ביים משפט, און אויב דו וועסט אזוי טון וועסטו נישט דארפן מורא האבן.
דעם נמשל איז: דער הייליגער באשעפער איז דער גרעסטער קעניג. די תורה איז די טאכטער פונעם רבוש"ע (ברתא דמלכא) עס איז נישט דא אזוי ווי איר חכמה אין דעם גאנצע וועלט. ווען דער אויבערשטער האט געוואלט באווייזען איר גרויסקייט און געבען די תורה, האבן די מלאכים געזאגט "תנה הודך על השמים" געב די תורה פאר די פייערדיגע מלאכים. אבער דער אויבערשטער האט נישט געוואלט, ווייל לויט די גרויסקייט פון דעם גרויסן קעניג, זענען די פייערדיגע מלאכים ווי פשוט'ע קנעכט. דער אויבערשטער האט אויסגעקליבן זיינע גוטע פריינד וואס ער האט זייער ליב, דאס זענן די אבות הקדושים, און פון גרויס ליבשאפט האט דער אויבערשטער אויסגעקריצט די צורה פון יעקב אבינו אויף זיין כסא הכבוד (מדרש). און דער אויבערשטער האט געוואלט געבן זיין טאכטער פאר זיינע קינדער, בעסער ווי צו געבן פאר די מלאכי מרום. כאטש מיר זענען נאר מענטשן און נישט מלאכים. דאס איז אלעס נאר פון גרויס ליבשאפט צו אונזערע עלטערן, האט ער געגעבן די תורה הקדושה צו אונז וואס מיר וואוינען אין "א ווייטע מדינה" וואס דאס איז דער וועלט.
אבער וויבאלד דער אויבערשטער האט חושש געווען אז מיר פארשטייען נישט ווי אזוי זיך אויפצופירען מיט די כבוד פון דער אויבערשטער אין מיט זיין תורה, דערפאר האט ער געגעבן די תורה מיט "קולות וברקים", און ער האט משרה געווען אויף יעדער איינציגע יוד "רוח הקודש" און זיי האבן משיג געווען גאר הויכע זאכן. ווי אויך האט משה רבינו אונז אויפגעהאדעוועט עטליכע יאר מיט די זיסקייט פון די תורה. פארן געבן די תורה האט דער אייבעשטער אונז קודם געהייליגט און צוגעגרייט, און ערשט דעמאלס האט ער אונז געגעבן די תורה אויף די וועלט.
איז דען דאס א קלייניקייט זיך צו משדך זיין צום קעניג אליין, אזעלכע פשוט'ע מענטשען, וואס זענען נישט קיין מלאכים? ניין! דאס איז גאר א גרויסע זאך, און דערפאר האבן מיר אסאך שונאים, דאס זענען די קליפות און די מקטריגים, וואס זענען אונז מקנה. וועגן דעם קומען זיי אייביג מקטרג זיין אז יודן זינדיגן, און זיי שרייען און זיי מאנען א דין פון דער רבונו של עולם.
דער אויבערשטער וואס איז א מלך המשפט, קען נישט אפזאגען פאר די אלע וואס בעטן א משפט. וואס טוט ער? לאזט ער אונז וויסן ווען עס וועט זיין דער משפט כדי אז מיר זאלן זיך קענען גוט אנגרייטן צום משפט, און אזוי ארום ארויסגיין פון דעם משפט ריין.
אמאל אבער אין די צייט ווען עס קומען גאר שטארקע מקטריגים און זיי קומען מיט שטארקע טענות, וואס מען וועט נישט קענען ארויס גיין ריין ביים משפט, בעטן מיר פון די תורה הקדושה, אז זי זאל מיטקומען מיט אונז און זיך אננעמען און ארויסהעלפען ביים דין, ווי מיר זאגן דאך ביי די סליחות פון צום גדלי' "תורה הקדושה התחנני בבקשה".
דאס איז אבער נאר ווי לאנג מיר האבן מכבד געווען די תורה, ווי עס דארף צו זיין, און מיר האבן געלערנט תורה לשמה, דעמאלס העלפט די תורה, אבער בעוונותינו הרבים וואס מיר האבן זיך געקריגט מיט די תורה, און מיר האבן נישט קובע געווען עתים לתורה, און דאס איז נישט גענוג נאר מיר האבן איר געמאכט פאר א בעלת מום, ווייל די רמ"ח מצוות עשה זענען קעגען די רמ"ח איברים, און די שס"ה גידים, זענען קעגן די לא תעשה, און דער וואס איז עובר אויף די תורה הקדושה, ווערט זיין נשמה א מחוסר אבר ח"ו, און דאס איז נישט גענוג, נאר מיר האבן נאך איר געווארפן צו די מיסט ווי עס איז ידוע אז אויב מען לערנט תורה לגאוה, אדער לקנטר, גייט דער גאנצער תורה צו די קליפות, און ווי אויך אויב מען איז נישט מתקן די מיאוס'ע עבירות וואס מען האט געטון, און מען לערנט תורה בשעת מען איז אנגעשמירט פון זיי, ווערט די גאנצער תורה וואס ער האט געלערנט איבער געגעבן צו זיי, און אויף דעם שטייט אין פסוק "ולרשע אמר אלוקים מה לך לספר חקי וגו'" פארוואס האסטו געלערנט תורה אין די צייט וואס דו ביסט געווען אנגעשמירט מיט אזעלכע עבירות. דאס האבן מיר געטון צו די תורה, און מיר האבן פארגעסן די אלע טובות וואס זי פלעגט אונז טון.
אינצווישען איז געקומען דער יום הדין הגדול והנורא, און די מקטריגים האבן זיך פארמערט אזוי ווי אייביג. דער רבונו של עולם דער מלך מלכי המלכים איז אונז מודיע ווען עס וועט זיין דער משפט, און אז מיר זאלן זיך גרייטן זיך אנקעגן צושטעלן, און ער בעט אונז "ברענג מיט די תורה וואס איר האט געלערנט א גאנץ יאר", ווייל דאס האט ער אזוי ליב, און אויף איר שטייט די וועלט. כאפט דאך א שרעק און א פארכט פון דעם יום הדין, און מיר שרייען און וויינען: "ווי אזוי וועלן מיר קענען ארויסגיין ריין ביים משפט, ביי יעדע משפט איז נאר געווען די תורה אונזער אונטערליינער, און דא איז זי גאר געווארן אונזער פיינט".
און נאך מער פון אלעס האט דאך דער מלך געהייסען אז מיר זאלן מיטברענגען די תורה מיט אונז, ווי אזוי קענען מיר דען קומען מיט אזא תורה, וואס איז פארשמירט און איז א בעלת מום. עס קען דאך זיין אז נישט נאר זאל דער אויבערשטער אונז נישט העלפען ח"ו, נאר פארקערט ח"ו ער וועט אויך צולייגן כעס ר"ל.
דער איינציגסטער צו וועמען מיר קענען זיך ווענדען איז צו אונזערע אבות הקדושים, און מיר זאלן זיי בעטן אז זיי זאלן קומען צום קעניג, און דאס איז די תקיעות וואס מיר בלאזן ראש השנה, וועלכע וועקן אויף די אבות הקדושים, ווייל תקיעה איז מרמז אויף חסד וואס דאס איז אברהם אבינו, תרועה איז מרמז אויף גבורה וואס דאס איז יצחק, און שברים איז מרמז אויף תפארת וואס דאס איז יעקב. און מיר בעטן זיך ביי זיי און בפרט ביי יעקב אבינו, וועמענס צורה איז איינגעקריצט אויפן כסא הכבוד, ווייל זיי זענען די "אוהבי המלך מלכי המלכים".
די הייליגע אבות הקדושים, פון גרויס רחמנות אויף אונז ווילן אונז העלפן, אבער (עיין שם מעשה נורא) ווי קענען זיי דען העלפען ווען מיר האבן שלעכטס געטון מיט די טאכטער פונעם קעניג וועט ער דאך אויף זיי זייער ברוגז זיין פארוואס זיי נעמען זיך ענדערש אן פאר זייערע קינדער, ווי איידער פארן טאכטער פונעם קעניג, די תורה הקדושה.
דער איינציגסטער זאך וואס די אבות הקדושים קענען טון איז, בעטן אז מען זאל אפשטיפן דער משפט, דאס זענען די עשרת ימי תשובה, און געגעבן צייט אז מיר זאלן פארעכטן אונזער מעשים און ארויסשלעפן די תורה פון די קליפות און איר איבערבעטען, אז זי זאל ווערן צוריק אונזער פריינד, און אזוי וועט זי זיך אננעמען פאר אונז להוציא כאור משפטינו אמן וכן יהי רצון.
עס איז געווען א גרויסער קעניג וואס האט געהאט א בן יחיד, וואס ער האט אים זייער שטאק ליב געהאט, ער האט געווארנט דעם זוהן אז ער זאל שטענדיג נאר גיין צוזאמען מיט אים, ער זאל זיך קיינמאל נישט אוועק רירן פון אים ווייל עס איז דא רויבערס וואס ווילן אים אוועק כאפן.
אמאל מאכט זיך אז דער זוהן האט פארגעסן דערפון און האט זיך אוועק גערירט פון זיין טאטן, און באלד האבן די רויבערס אים צוגעכאפט, און האבן אים אוועק געפירט אין א ווייטע לאנד, זיי האבן געטון מיט אים וואס זיי האבן געוואלט, זיי פלעגן אים שטארק שלאגן, און צוקלאפן, אנטוהן גרויסע געוואלדיגע יסורים אז עס איז ממש נישט געווען צום אויסהאלטן.
דער זוהן פלעגט שטענדיג שיקן בריוון פאר זיין טאטן דעם קעניג, אז דער קעניג זאל וויסן וואס די רויבערס טון אפ מיט אים, ער פלעגט זיך באקלאגן און זיך בעטן צו זיין טאטן דער קעניג, כדי דער קעניג זאל אים קומען צו הילף און ארויס ראטעווען פון די רויבערס.
די רויבערס פלעגן אבער צו'גנב'ענען די בריוון, און פלעגן דאס צו באהאלטן, און האבן נישט געלאזט קיינמאל די בריווען אז זיי זאלן אנקומען צום קעניג. אויף דעם פלעגט דער זוהן שטענדיג שטארק צו וויינען, אז ער האט נישט קיין וועג צו פארציילן זיין טאטן זיין ווייטאג.
עס האט זיך אמאל געמאכט, אז דער זוהן האט געהערט פון איינעם, אז יעדער יאר האט דער קעניג א מנהג אז ער האט א באשטימטע טאג ווען ער פארט דא אדורך אין די לאנד, איז דער זוהן אנטלאפן כדי ער זאל זיין אויף דעם וועג ווי דער קעניג גייט אדורך, כדי זיין טאטע זאל אים זען און ער וועט זיך אויסוויינען צום טאטען, און ער וועט אוודאי רחמנות האבן אויף אים, און וועט אים אהיים נעמען.
וואס האבן די רויבערס געטאן, זיי האבן דאך מורא געהאט אז דער קעניג וועט זיך נוקם זיין אין זיי, דערפאר האבן זיי געבויעט א שטארקע וואנט פון אייזן, כדי דער זוהן זאל נישט קענען זען זיין טאטן ווען ער וועט אדורך גיין דא אין לאנד, און אויך זיין געשריי וועט דער קעניג נישט קענען הערן. ווען דער זוהן האט דאס דערזעהן האט ער ערשט אנגעהויבן צו וויינען אויף זיין מצב, ווייל ער האט פארלוירן זיין איינציגסטן האפענונג.
דער זוהן האט געהט א טייערן שטיין פונ'ן אוצר פון זיין טאטן דעם קעניג, וואס ער האט שטענדיג געהאט באהאלטן מיט זיך, און קיינער האט פון דעם נישט געוואוסט. דער שטיין האט געהאט א סגולה, אז ווען מען קלאפט דערמיט, צופאלט יענער זאך, נישט קיין חילוק ווי שטארק יענע זאך איז, און אויב ער וועט מיט דעם קלאפן אויפן מויער וועט די גאנצע מויער איינפאלען. דער סגולה שטיין האט אבער נאר געארבייט מיט צוויי תנאים, דער שטיין האט געמוזט זיין ריין בשעת'ן קלאפן, און אויך בשעת'ן קלאפן האט מען געדארפט וויינען און זיין בהכנעה. אויף דעם שטיין האט ער זיך געטרייסט.
ווען דער טאג איז אנגעקומען, דער קעניג איז אנגעקומען דא אין שטאט, האט דער זוהן גענומען דעם שטיין און אנגעהויבען צו קלאפן דערמיט אין דעם וואנט, אבער עס האט גארנישט געהאלפן, די וואנט רירט זיך נישט עס צוברעכט זיך נישט. מיר קענען פארשטיין פארוואס דער שטיין האט נישט געארבייט, ווייל זייענדיג אזוי לאנג מיט די רויבערס האט ער פארגעסען די אלע איינצעלהייטן וועגן דעם שטיין.
אזוי פלעגט דער זוהן יעדער יאר טון, און קיינמאל איז איהם נישט געלונגען צו צוברעכן די וואנט. נאך עטליכע יאר וואס ער האט אזוי געטון, און עס האט איהם גארנישט געהאלפן, איז ער געווארן זייער צובראכן און צוקלאפט, און האט אנגעהויבן שטארק צו וויינען, ווייל ער האט שוין מער נישט קיין האפענונג, דער טייערע שטיין וואס האט דער סגולה, ארבייט שוין אויך נישט. אזוי וויינענדיג האט ער געקלאפט מיט דעם שטיין אויף דער וואנט און פלוצלונג צו זיין וואונדער איז דער וואנט איינגעפאלען. באלד האט ער געזעהן זיין טאטן דעם קעניג. ער האט אנגעהויבן שטארק צו וויינען און קלאגן צו זיין טאטן, און האט געשריגן "טאטע טאטע" האב רחמנות אויף מיר, עס איז מיר דא זייער ביטער. דער טאטע האט באקומען גרויס רחמנות אויף איהם און האט איהם תיכף גענומען צו זיך, און ער האט זיך נוקם געווען אין די רויבער אויף אלע צרות וואס זיי האבן געטאן צו זיין זוהן.
דער נמשל איז: דער קעניג איז דער אויבערשטער, און דער קינד דער בכור דאס איז כלל ישראל, און עס ווערט געברענגט אין זוהר הק' אז די גוים און די שרים טוען אוועקכאפן כלל ישראל, די גוים כאפן אוועק די גופים, און די שרים כאפן אוועק די נשמות, דאס מיינט מען דער יצר הרע וואס מאכט זינדיגען די נשמה. אונזער טאטע אין הימל האט אונז אנגעווארענט אז מיר זאלען פון איהם נישט אוועק גיין, כדי אז מיר זאלען נישט פארכאפט ווערן פון זיי. ווי עס שטייט אין פסוק "אחרי ה' אלהיכם תלכו ובו תדבקון", ווייל אויב דו וועסט זיך דערווייטערן פון איהם איז נישט מעגליך זיך צו ראטעווען פון די רויבערס, און דו וועסט אריינפאלען אין זייערע הענט. אזוי ווי מיר טרעפן אין תהילים ווי דוד המלך זאגט "אל תרחק ממני" דו זאלסט זיך נישט דערווייטערן פון מיר, ווייל אויב יא "כי צרה קרובה". עס האט אמאל פאסירט אז מיר האבן זיך יא פון איהם דערווייטערט, און מיר זענען אריינגעפאלען אין די הענט פון די רויבערס, אונזערע גופים אין די הענט פון די גוים, און אונזערע נשמות אין די הענט פון די שרים. זיי האבן אונז אוועקגעפירט צו א ווייטע מדינה, און זיי טוען מיט אונז וואס זיי ווילן, און די אלע בריוו וואס מיר שיקען צום טאטען דורך אונזער תפלות און תחנונים, איהם צו מודיע זיין אונזער צער, טוען די קליפות צושטערען דורך דעם וואס זיי זענען מבלבל אונזערע מחשבות, און די תפלות זענען מיט מחשבות זרות, ווי עס שטייט אין זוהר הקדוש "כל צלותא דלאו איהו בדחילו ורחימו לכלבא אתמסר ח"ו ונשארים התפלות חחת ידיהם ח"ו. (די אלע תפלות וואס זענען נישט ריין גייען באלד צו די קליפות).
איין מאל אין יאר איז דא וואס דער אויבערשטער בכבודו ובעצמו איז ביי אונז, ווי עס שטייט אז אין דעם יום הדין איז דער אייבעשטער מקדים צו די בתי כנסיות צו הערען די תפלות פון יודישע הערצער. וואס טוען מיר, מיר לויפן אין שוהל אריין צו דער פלאץ ווי אונזער טאטע געפונט זיך ווי עס שטייט אין פסוק: "דרשו ה' בהמצאו קראוהו בהיותו קרוב". דאס איז דאך דער בעסטע צייט צו וויינען און זיך בעטן ביים רבונו של עולם אז ער זאל רחמנות האבן אויף אונז, און מיר זאלן זיך איבערבעטען מיט איהם, ווייל דער רבונו של עולם ווערט אנגערופן "מלך מתרצה בדמעות" און נאר מיט דעם קענען מיר איהם איבערבעטען. אזוי ווי די רויבערס זען וואס עס גייט דא פאר, אז מיר וועלן זיך טרעפן מיט'ן טאטען און ער וועט אונז אויסלייזן, מאכן זיי א מחיצה צווישען אונז און דער רבונו של עולם, כדי אז מיר זאלען נישט קענען זען אונזער פאטער, און אז ער זאל נישט קענן הערען אונזערע תפלות. ווי עס שטייט אז ווען עס קומען די הייליגע טעג, זענען דא ספעציעלע קליפות ר"ל וואס זיי טוען פארשטאפן די הערצער פון כלל ישראל, ווי דער זוהר הקדוש שרייבט אז דער וואס עס קומט נישט צו וויינען אין די טעג איז א סימן אז זיין הארץ איז נישט אין ארדענונג, און אז ער איז פוהל מיט עבירות. דאס איז דער מחיצה של ברזל וואס זיי האבן אויפגעבויעט, און וועגען דעם ווערן אונזערע תפלות נישט ליידער געהערט.
עס איז אבער געבליבן ביי אונז איין האפענונג, א "אבן טוב", דאס איז "תקיעת שופר" וואס דער סגולה איז אז עס קען צוברעכן דער "חומה". דאס איז אונזער איינציגסטער האפענונג, ווי חז"ל זאגן אז א יאר וואס מען האט נישט געבלאזן אין אנהייב, וועט מען צום סוף יאר קרעכצן ח"ו. אבער מיר טוען דאס, יאר איין, און יאר אויס, און עס העלפט נישט, און מיר זיצען דא נאך אלץ אין גלות, דאס איז ווייל מיר ווייסן נישט ווי אזוי צו נוצען די סגולה שטיין, ווייל עס שטייט אין זוהר הקדוש, אז שופר מיינט תשובה און אן תשובה העלפט נישט דער שופר. וועגן דעם דארף דער בעל תוקע און דער בעל תפלה זיין א ריכטיגע בעל תשובה ווייל כלל ישראל איז אנהענגיק אין זיי. דאס מוז צוגיין מוט א מורא'דיגע הכנעה, מיט א געוויין און מיט א גרויסע ציטער, ווייל אויב נישט העלפט נישט דער סגולה.
און מיט דעם קען מען פארשטיין פשט אין פסוק: "אם יתקע שופר בעיר" אפילו מען זאל בלאזן שופר אין שטאט" קען דאס נישט העלפען אויב "והעם לא יחרדו", אויב דער פאלק טוט נישט תשובה ווי עס דארף צו זיין, עס איז פונקט ווי מען וואלט בכלל נישט געבלאזן, און דאס איז נישט ווייל דער אויבערשטער וויל נישט הערען אונזערע תפלות ח"ו, נאר דאס איז ווייל מיר האבן נישט אראפגעווארפן דער "מחיצה של ברזל" דורך די "קול השופר".
וועגן דעם שטייט פון אריז"ל אז בשעת תקיעת שופר זאל יעדע מענטש מתודה זיין שטילערהייט זיינע חטאים, און אזוי וועלן מיר ווערן פול מיט תשובה און געוויין, און אפלאזן פון אונזער חטאים, און דורך דער הכנעה זענען מיר פארזיכערט אז דער וואנט וועט צובראכן ווערן, און דעמאלס וועלן מיר קענען זיך בעטן צום אויבערשטן, און עס וועט ווערן דערוועקט זיין רחמנות, און עס וועט לייכטן אויף אונז דער כבוד פון דעם אויבערשטן, און ער וועט אונז אויסלייזן פון דעם ביטערן גלות, נאך דעם יאר, אמן.
-
- שר חמש מאות
- תגובות: 687
- זיך איינגעשריבען אום: זונטאג ינואר 11, 2009 2:33 pm
יאסעלע'ס פריוואטער אשכול
צוריק צו “מדי שבת בשבתו ומועד במועדו”
ווער איז אונליין
באנוצערס וואס דרייען זיך איצט דא: נישטא קיין איינגעשריבענע באנוצערס און איין גאסט


text:
כאפצעם האט געשריבן:זיי אביסל בעסער מדייק ותמצא נחת, די פארטא ריקאו "טויטע" איז געווען די פלאפ ווען ער איז ארומגעלאפן פויקן אז ס'איז א סוקסעס סטארי ווייל ס'נאר געווען 16 טויטע, ווען די גרויסע נומערן זענען ארויסגעגקומען זענען זיינע סטעיטמענטס געווארן צו שאנד.. שפעטער ביי די סקאנדאלן ליסטע שרייב איך די פארטא ריקא "באהאנדלונג" אלס א סקאנדאל פאר זיין פארנאכלעסיגקייט (וואס איז געווען ברייט אנגענימען אז סאיז געקומען צוליב ראסיזם).
ארעסטן איז א דורכפאל פאר אן אדמיניסטראציע אויף וועלעכע דו זאלסט עס נאר וועלן בייגן. אנדערש איז סתם א עצם סקאנדאל וואס די מידיע קאכט דערמיט.
אין קורצן: ביי מיר הייסט א דורכפאל ווען ער פרובירט עפעס טוהן/זאגן און כאפט א גליטש, שטייצעך ווי גרעסער די קאצקע אלס גרעסער איז די דורכפאל...
נישט ממש.
א חתן גייט אונטער די חופה ווינטשט מען "מיטן רעכטן פיס" איז דא אזא ווערטל "אבער נעם מיט די לינקס אויך", ווי צו זאגן, אז ס'דא זאכן און לעבן וואס גייט נישט ממש ווי געפלאנט. אז עפעס גייט נישט ווי געפלאנט מיינט נישט ממש א דורכפאל.
יעצט כאפצעם, מיט דיין אויסערגעוועדליכער האסע צו טראמפ, האסטע (און אנדערע אשכול) אויסגערעכנט א ריזן ליסטע אזאלכע "דורכפעלער".
דיספייט די פאקט אז א גרויסע צאל פון די "דורכפעלער" זענען גאר געווען א סאקסעס אדער סתם גארנישט.
ווערסעס די ליסטע דורכפעלער פון די דעמעקראטן וואס אנדערע האבן אויפגעברענגט וואס איז פיל מיט ציפעדיגע דורכפעלער אוח סקאנדאל'ן פון וואס די האר פון קאפ שטייט גראָד ארויף.
עניוועי


text: אין פריש יאָרן, אַ ריזיק נומער פון קאָמפּיוטער שפּילערייַ דיזיינד ספּאַסיפיקלי פֿאַר גערלז. דאס שפּיל פאָרשטעלן אַ פאַרשיידנקייַט פון שפּיל זשאַנראַז. איר קענען געפֿינען אַ פאַרשיידנקייַט פון אַרקייד גאַמעס, קאַלערינג, שפּילערייַ, פּאַזאַלז, שפּילערייַ, אָדעוואַלאָק און פילע אנדערע טשיקאַווע אידיש. זייער פאָלקס זייטלעך פֿאַר קינדער פֿאַרשטעלן זיך גאַמעס פֿאַר גערלז. גאַמעס אַזאַ פאַרווייַלונג געדאַנק איז פּשוט. איר דאַרפֿן צו קלייַבן אַ גאַרניטער פֿאַר דיין באַליבט כאַראַקטער. אין דער זעלביקער גאַרניטער צו קלייַבן דיפּענדינג אויף ווו עס איז געגאנגען. דאָך, אויף אַ מאַכנ אַ פּיקניק, פּראַם קלייד און נאָר גיין צו אַ גאָר אַנדערש וועג. זייער אָפֿט, די גאַמעס זענען געטרייַ צו פאָלקס דאַלז פֿאַר גערלז אָדער העלדן קאַרטאָאָנס. אין דעם שפּיל פֿאַרשטעלן זיך בראַץ דאַלז קענען זייַן דעדאַקייטאַד צו בלויז איינער פון די פיר גערלז, און קענען מיד זייַן פיר. איר קענען אויסקלייַבן קיין אָפּציע, ווייַל פּלייינג מיט די דאַלז האָבן אַ זייער ברייט קייט. און אַקאָרדינגלי, זייער ברירה איז ריזיק. איינער פון די מערסט יקסייטינג אַנימאַטעד סעריע ארויס אין פריש יאָרן איז אַ סעריע וועגן דער ווינקס קלוב. פּאַסירונג גערלפרענדז וויטשיז געצויגן ווערלדווייד ופמערקזאַמקייַט און געמאכט עס איינער פון די מערסט פאָלקס אַנימאַטעד טעלעוויזיע סעריע לעצטנס. דער פאָלקס אַנימאַטעד סעריע איז די באזע פֿאַר די שאַפונג פון אַ גאַנץ באַטייַטיק אינדוסטריע. גאַנץ געוויינטלעך, די קינדער באשאפן גאַמעס פֿאַר גערלז קלייד דעדאַקייטאַד צו די פעריז פון די ווינקס קלוב. אין דערצו, אַ פּלאַץ פון די אידיש אויף באַרבי און אנדערע פאָלקס קינדער ס אותיות. זיי קענען זייַן געפונען בייַ רובֿ זייטלעך מיט קינדער ס שפּילערייַ. עס איז גאַנץ נאַטירלעך, אז זיי פאָרשלאָגן צו שפּילן נישט נאָר גאַמעס, פֿאַרשטעלן זיך שפּילערייַ, אָבער אויך פילע אנדערע טשיקאַווע אידיש. זייער אָפֿט, די מערהייַט פון די שפּילערייַ האט די פיייקייַט צו שפּילן אויף רירעוודיק דעוויסעס. זיי קענען זייַן שטעלן צו זייער פּאַקאַט פּיסי, סמאַרטפאָנע, פּלאַנשענטיק, נעטבאָאָק. אין דעם פאַל, די שפּיל וועט האַלטן אויף האַנט. עס קענען זייַן געשפילט אין קיין צייַט פון דער טאָג ווען די פאלס פֿרייַ מאָמענט. באַניצער אין דעם פאַל, לעגאַמרע נישט טייד צו דיין נאָרמאַל פּיסי און קענען שפּילן בשעת אַוועק פון שטוב, אין אַריבערפירן, אין שורה און אין אנדערע סיטואַטיאָנס. אין דער זעלביקער צייַט, האָבן ניט געווארן פארגעסן און אַלט, האָבן לאַנג געווען באקאנט און דיזערוואַדלי פאָלקס קינדער ס שפּילערייַ. פילע פון זיי זענען באשאפן אַ לאַנג צייַט צוריק, אָבער איז נאָך פאָלקס מיט קינדער. דאס איז לאַרגעלי רעכט צו דער מצליח געדאנקען קאַנטיינד אין זיי בייַ די אָנהייב פון אַנטוויקלונג. ענלעך גאַמעס צו לייכט קאָו-עקסיסטירן מיט נייַ אידיש און טאָן ניט אַרייַנמישנ זיך מיט יעדער אנדערע אויף די אינטערנעט פּאָרטאַלס.


text:
דזשארדזש לוקאס
דזשאָרדזש וואָלטאָן לוקאַס דער יינגער (ענגליש: .George Walton Lucas, Jr, געבוירן 14סטן מיי 1944 אויף מאדעסטא, קאליפארניע) איז אן אמעריקאנער פילם רעזשיסאר, פראדוצירער און סצענאר שרייבער וואס איז בעסטער באקאנט פאר זיינע פילם סעריעס "שטערן קריג" און "אינדיאנע דזשאָנס".
ער אויך האט רעזשיסירט די פילמען "THX 1138" און "אמעריקאנע גראפיטי". ער האט געמאכט די "אינדיאנע זשאנס" סעריע מיט סטיווען ספילבערג.
לוקאַס האט געגרינדעט דער פיקסאר אנימאציע סטודיא און האט נאך פארקויפט עס צו סטיוו זשאבס אין 1986 פאר 10 מיליאן דאלארן.