text:
Polôk to zawdy Polôk…
Rółzczasu jedyn łoszkliwy dzioboł zwôbiół na kraj tify Ynglyndera, Żabojada, Miymca i Polôka. Nó, i napoczło sie. Podlazuje ku Ynglynderowi i rzóńdzi:
– Skokej!
– Niy fukna, niy skokna!
– Gentleman na isto skoczół by!
Nó, i tyn Ynglynder fuknół w dół!
Terôzki podlazuje tyn dzioboł ku Żabojadowi i gôdô te same:
– Skokej!
– Niy skokna!
– Ale gentleman by skoczół!
– Niy fukna, na isto niy skokna!
– Chopie, ale terôzki jes takô mółda!
Nó, i tyn Żabojad skoczół do tyj tify.
Terôzki prziszło dran na Miymca i tyn dzioboł juzaś gôdô:
– Skokej!
– Niy skokna!
– Ale gentleman by na zicher skoczół!
– Niy skokna!
– Chopie, ale terôzki jes takô mółda!
– Chopie! To jes byfyjl… rozkaz!
Nó, i Miymiec skoczół.
Terôzki na łostatku dzioboł przilazuje ku Polôkowi i tyż mu gôdô:
– Skokej!
– Niy skokna!
– Gentleman by pewnikiym skoczół!
– Ale jô niy skokna!
– Ale terôzki jes takô mółda!
– Niy skokna!
– Chopie! To jes byfyjl, rozkaz!
– Niy! Niy skokna!
– Nó, tóż giździe niy skokej!
Polôk skoczół rajn do tyj tify!
Ojgyn z Pnioków
kraj tify – krawędź urwiska (przepaści,rozpadliska);
fuknóńć – (tutaj) skoczyć;
na zicher – na pewno, z pewnością;
byfyjl – polecenie, rozkaz;
rajn – do środka;
Przi Dniu Kobiyt…
Nō, i juzaś bydymy fajrowali „Dzień Kobiet”, dziyń naszych gryfnych babeczkōw. Nǒ, możno niy wszyjske, bo sōm niyftore łoszkliwce, kerym sie tyn dziyń ciyngiym ze kōmunōm kupluje. Babeczki nasze niy dali sie tego fajeru wytargać i bydōm fajrować. Tela, co wele tego świynta niyftore babskie cajtōngi bajstlujōm roztomajte ankyty, kōnkursy i co tam jesce inksze, coby ino ci jak nǒjwiyncyj iptōw sie te jejich cajtōngi lajstnyli. I sam spōmnieli mi sie na isto gryfne kōnski, kere pisǒł i berǒł jedyn szykowny Warszawiǒk Stefan Wiechecki a jŏ byda rzōndziōł to we naszyj gǒdce:
Tak kejsik z rańca przikwanckǒł ci sie ku mie jedyn mōj kamrat, stary knaker, kery sie już blank dǒwno tymu łożyniōł. Widza, co je snerwowany, mocka podhajcowany i ciepie mi na zesel jedyn taki farbisty cajtōng. Ździebko mie to wyprościyło ale pytōm sie go opaternie:
– Franc, po jakiymu kupujesz take cajtōngi?
– Niy! To ino skuli tego, co my chopy muszymy czytać wszyjsko, bo inakszij biyda nōm. Mogymy wszyjsko, co my łod Jadama i Yjwy erbli na zicher do imyntu przedrzistać.
– Po jakiymu? Niy miarkuja. Ło czym ty gǒdǒsz?
– Anō, tōż kuknij na trzeciǒ zajta tego cajtōnga!
Badnōłech i czytōm, iże we jakisik ankycie pytali sie babōw eźli łōnym majōm chopy we wszyjskich tych dōmowych robotach hilfować? Sam ci je czǒrno na biǒłym naszkryflane cosik takigo:
– Jeżech wydanǒ już łod pōł roku i mojigo chopa takech gynał wytresiyrowała i wszyjskigo naumiała, iże terǒzki we chałupie robiymy wszyjsko wrōłz do kupy a łōnymu sie zdǒ, co to robi ze swojij niyprzimuszōnyj uciychy.
Franc ino mrōnknōł cosik pod fusiskiym i pedziǒł:
– Tyż ci śniego, ze tego ślapitkorza, to ci je na isto ciućmok i klipa.
Nale, czytōm dalszij a ta mamzela gǒdǒ tak:
– Mōj stary wstowo do roboty ło piōntyj z rańca, łodgrzywǒ sie na hajcōngu, uwarzōne jesce wczorej – hawerfloki…
– Nale śniego mamlas i lelek. Hawerfloki łodgrzywǒ, kiere na wieczōr uwarzōł chop dlǒ gansi lebo kacycōw.
Płaczka mu po licu śleciała i kǒże mi czytać dalszij:
– Pomywǒ szolki i talyrze, bo jǒ dziepiyro wstowōm ło siōdmyj.
Zdziebko sie tyn mōj kamrat snerwowǒł, dopolōł, ale kǒzǒł mi czytać dalszij.
– Mōj chop pucuje moji i swoji szczewiki, flikuje fuzekle, mǒ rǒd cǒłkǒ chałpa pośmiatać, wiyszǒ jesce gardiny po praniu i blank niy wyglōndǒ na takigo, coby niy bōł rǒd, coby bōł nabańturzōny skuli tego…
– Niy wyglōndǒ, niy wyglōndǒ! A kej mǒ wyglōndać? – nerwuje sie tyn mōj kamrat. – Czasu pierōnie przeca niy mǒ! Tu dyliny powyciyrǒ, tu wybigluje sie hymdy i klajdy łod swojij staryj, laufki chytǒ we jeji sztrymfach, a ta jejigo mamzela bizygǒni i brzōnkǒ sie we prykolu; jesce łōnyj narychtuje śniǒdanie, a łōna ci go jesce spierōni, iże bōnkawa za zimno i… wartko tyrǒ do golaca.
– Cǒłkǒ robota potajlowanǒ – prawi dalszij Franc. – Kej łōn wiyszǒ pranie na gōrze, to łōna robi sie tyn diosecki „manikure”. Kej łōn bigluje, to łōna niy poradzi przijńść do sia, kere kiecki bydōm latoś moderne: duge lebo te blank bez pympka?
– Jǒ sie tam Ojgyn tym ciarachym niy trǒpia. Łōn za ta swoja starǒ, za ta jejigo kalymba moge i dziecka na świat wydǒwać. Mie tam je wszyjsko jedno. Ino, chopie, sam sie rozłajzi ło bezpieczyństwo nǒs wszyjskich, wszyjskich chopōw. Bo widza, co sie już i za mie moja starǒ tyż wziyna. Jakosik tak zeszły tydziyń we sobota moja starǒ dowo mi moje zoki, nawleczōnǒ jegła ze czǒrnōm niciōm, zicła mi sie na klinie i napoczynǒ mie tak, nikiej dlǒ szpasu, uczyć sztopować, ficować te moje zoki. Kukōm ci tak na nia, możno sie jakosik niymocnǒ na filipie zrobiyła, abo co? Ściepuja jōm ze tego klina, zoki wciepuja do waszkorbu i wartko wylazuja na piwo do naszygo zwykowego szynku.
– A na łodwieczerz Ojgyn juzaś. Jakiesik chichranie, zegōwkiym mie dlǒ szpasu praskła w łeb i kǒże mi nasze prykole narychtować do spaniǒ. Niy, cosik sam niy klapuje, biera pitōwa na łeb i kca tyrać po dochtora. Nō, i dziepiyro terǒzki moja starǒ pokǒzała mi tyn cajtōng we kerym je gynał wyeklerowane jak ta istno naumiała swojigo chopa ficować zoki i sztrymfy.
– Ło wiela tak na isto je, to tyn istny musi już dzisiǒj kamratōw prosić, coby go fto zakatrupiōł, bo niy ma na co czekać; miłosiyrdziǒ na isto niy doczko!
Ojgyn z Pnioków
ipta – bałwan, głupiec, dureń;
przikwanckać sie – przywlec się;
wyprościć – zdumieć;
ślapitkorz – łachmaniarz, niedbalec;
hawerfloki – płatki owsiane;
laufki chytać – oczka w pończosze łapać;
sztopować, ficować – cerować, łatać;
Naszŏ Barbōrka….
Nō, tōż mōmy samtukej na Ślōnsku Barbōrka, naszŏ Barbōrka. Ino jak mi sie zdŏ, niy ma we ludziach aby tyj uciechy, kerŏ bōła piyrwyj. Bo i niy ma ze czego ta uciecha sam u nŏs mieć. A dŏwnij? A dŏwnij to ci dziepiyro bōł fajer. Łod samiuśkigo rozwidnioka po drōgach, po ulicach trajtali dmuchoce, gryfne berkmōńskie damfkapele. Muzykanty we paradnych mundurach i we tych berkmōnkach ze federpuszym na palicach, kerych wiōd szumny kapelmajster, wołali muzykōm wszyjskich hajerōw, gwarkōw, grubiorzy, murckōw – abo jak łōnych tam fto mianowŏł – na gruba. Tam te nŏjlepszejsze, nŏjbarzij robotne dostŏwali łod dyrechtorōw roztomajte krziże, medalijki, gyszynki (gelt, co starŏ niy wiedziała) i take tam bele co. Łoszkliwce gŏdali, iże za Gierka to sam dō nŏs na Ślōnsk przijyżdżała kipa a do kŏżdyj gruby walyli cŏłke kary tych medalikōw. Terŏzki możno tego jes mynij, ale i grubōw mōmy już nie za tela. A we tych wszyjskich miastach, kaj gruby byli napoczynŏł sie fajer na cŏłki karpyntel.
Musowo bōły wszandy roztomajte biysiady, i to niy jakiesik wysztudiyrowane, ale te nasze ślōńskie, dlŏ samych chopōw. Piwo ci sie lŏło choby ze kokotka. Na talyrzach gryfne ajsbajny, i to take srogie, iże kostyry za łoknym wystŏwali.
Nō i dalszij: krupnioki i żymloki, ślōnski wuszt ze mosztrichym, berkmōński gorczek i wiela, wiela piwa; scyganiōłbych, kejbych pedziŏł, iże gorzŏły blank niy bōło. Niyskorzij to furgały wice, szpasy i roztomajte gŏdki łod starych sztajgrōw, kerzy modziokōw, sztiftōw uczyli grubelokowego fachu. Kej już niyftorzi mieli sztajfne szłapy dyrdali nazŏd do dōm a tam jejich stare i dziecka szykownie wysztiglowane niy poradziyli sie doczkać na łojca lebo starzika, dŏwali łōnym ciepłe lacie, rychtowali fajfka i kŏzali sie zicnōńć na zofie abo i na szeslōngu. Dobrŏ kobiyta to jesce narychtowała chopowi już przodzij warzōnka. Wiycie, taki gorki sznaps na szpricie, miodzie ze citrołnōm i korzyniōma. A to wszyjsko skorzij wlywało sie go rubych szolek, coby za wczas niy łoziōmbło.
Lata tak zetrwało podwiyl terŏzki to wszyjsko diosi niy wziyni, i niy praskło to wszyjsko na łostuda. I komu to zawŏdzało? Fto tego ci niy miŏł rŏd?
Barbōrka, to jes ci tyż przeca gryfne miano dlŏ dziołszek samtyjszych, kerym dŏwali to na krzcie. W kŏżdyj dŏwniyjszyj hajerskij familiji musiała chocia takŏ jedna Barbōrka być. Bo to jes patrōnka wszyjskich berkmōnōw, ale tyż i kamiyniŏrzy, wojŏkōw i – możno mało fto ło tym wiy – zyjmanōw i rybŏkōw. Tela, co nŏjbarzij we zocy majōm jōm berkmōny i… możno to bydzie blank fōłglowate… drukŏrze.
Ojgyn z Pnioków
rozwidniok – poranek, ranek, świt, świtanie, brzask;
damfkapela – orkiestra dęta;
federpusz – pióropusz, kita z piór na czapce;
kapelmajster – kapelmistrz;
murcek – też gōrnik (mocno ubrudzony gōrnik);
kipa – wywrotka (samochōd);
ajsbajn – golonka;
mosztrich – musztarda;
mieć sztajfne szłapy – być pijanym, zawianym;
szprit – spirytus;
Janiylskô filozofijô…
Rółzczasu dwa janioły rajzowali, wandrowali po świycie i na łodwieczerz zahaltowali, coby przetrôwić côłkô nocka we chałpie zabranyj, moc pijynżnyj familiji. Jednakowóż ta familijô łodmówióła spaniô we paradnyj izbie swojij rezidyncyji. Dali janiołóm plac we zimnyj pywnicy. Kej ci sie już łóne same narychtowali spanie na twardych dylinach, starszyjszy janioł uwidziôł srogô dziura we ścianie i zaflostrôwôł jóm. Kej juzaś tyn modszy janioł spytôł tego starszyjszego po jakiymu to zrobiół, tyn łodrzyknół, iże „Zachy niy zawdy sóm take, jak sie nóm wydôwajóm.”
Na drugô noc janiołóm prziszło nocówać we festelnie biydnyj chałpie szczyrygo gospodôrza i jejigo babeczki. Kej już podziylyli sie łóni ze janiołóma resztym swojigo jôdła, małżyństwo dozwolóło janiółóm spać we jejich prykolu, kaj tyż mógli se łóni gynał dychnóńć. Kej już na drugi dziyń wzyjńszła klara, janioły uwidzieli, iże te jejich dobre małżyństwo jes côłke we płaczkach… ślimtajóm łóne jak maluśke dzieciô. Jejich jedzinô krółwa, kieryj mlyko bóło jedzinym zdrzódłym kustu, leżała zdechniyntô we polu. Tyn modszy janiôł bół festelnie łozgorszóny i spytôł sie tego starszyjszego:
– Jakeś móg na to dozwolić? Tyn piyrszy pampóń miôł wszyjsko, a tyś mu jeszcze spómóg! – labiydziół, użôlôł sie tyn modszy janioł. – Ta drugô familijô miała blank maluśko, a ty dôłeś zwólô, coby ta jejich kalymba zdechła.
– Zachy niy zawdy sóm take, jak sie nóm wydôwajóm! – łodrzyknół starszyjszy janioł. – Kej bylichmy we pywnicy tyj rezidyncyji merknółech, przifilowôłech, iże we tyj dziurze we ścianie bóło złoto, goldowe wyrfle. Jejigo włóściciyl bół festelnie pragliwy, przepadzity i niychyntliwy, coby sie dziylić tóm swojóm fortónóm i bogajstwym, tóż tyż żech zaflostrôwôł ta ściana tak, coby łón niy poradziół znôjść tego schówka. Wtynczôs, kej spalichmy we prykolu tego dobrygo farmera, prziszôł ku niym janioł śmiyrci po jejigo babeczka. I jôch mu dôł w miesto babeczki, ta krółwa; „Zachy niy zawdy sóm take, jak sie nóm wydôwajóm.” Poniykedy dziyje sie gynał tak, zachy niy idóm po naszyj myśli. Tak tyż jes ze losym, musisz spolegnóńć, iże wszyjsko, co ci sie przitrefiô, jes zawdy ino dlô twojigo nôjwyższyjszygo… DOBRA!
Ojgyn z Pnioków
na łodwieczerz – pod wieczór, wieczorem,
przetrôwić – spędzić (czas);
zabranô, pijynżnô – bogata;
paradnô izba – pokój gościnny, odświętny pokój;
zaflostrować – zakleić, tutaj zamurować;
zachy – rzeczy;
szczyry – gościnny;
gynał dychnóńć – dobrze, dokładnie odpocząć, odetchnąć;
klara – słońce;
płaczki – łzy;
ślimtać – płakać;
kalymba – krowa;
zdrzódło kustu – źródło jedzenia, środek wyżywienia;
pampoń – tutaj: bogaty wieśniak;
dać zwólô – pozwolić;
merknóńć – spostrzec, zauważyć;
przifilować – wypatrzeć, dostrzec;
goldowe wyrfle – kostki złota;
spolegnóńć – polegać na kimś, zdać się na kogoś;
Wiesna cŏłkim pyskym….
To bōło na wiesna. Jakesik dwadzieścia lōt tymu nazŏd poszŏłech – jak to miŏłech we zwyku – do jednygo katowskigo kafyju, ftory sie mianowŏł Europa, kaj zawdy po połedniu grała muzyka i szło kŏżdydziyń jakosik cudzŏ frela, nō, niy ino frela, nale baba samotnŏ abo i wydanŏ przigŏdać, i blank ci jōm do łostatka zbałamōńcić.
Blank trzyźby zicnōłech przi tiszu wele łokna i po lekuśku napocznōłech kukać, łobziyrać sie naobkoło; nō, kciŏłech łobadać jake tyż to dziołchy przikulwitali sie dzisiŏj do tego kafyju na tańcowanie. Za tela niy bōło co łoglōndać i ino żech przifilowŏł jedna takŏ poblisku muzyki. Wyglōndała mi łōna na takŏ jakosik ci niy za srogŏ, nō barzij maluśkŏ i kurduplowatŏ, wysztafirowanŏ nale ci bōła jak ficywyrt we Boże Ciało, we daklach miała ci łōna srogachne oringle, barzij ale ze takigo trōmpyjtngoldu, wyblanszowanŏ na fest a na fresie miała ci łōna pucu tela, coby szło niym łobciepać, zapucować cŏłki sztok tyj chałpy we kerym bōła ta Europa. Ku tymu, tak mi sie zdało, bōła ci łōna jesce ryżawo, nō takŏ choby pojscanŏ słōma, a wosy miała ci rozkociymbane jak to terŏzki je we mōłdzie. Zdała mi sie tyż niy takŏ blank modŏ.
Prziszŏł ōłber, łobsztalowŏłech piyrszy lampus kōniaku, szluknōłech i dalszij kukōm po wszyjskich naobkoło. Wleźli dwie starucne mamzele i jedyn świdraty karlus (ta frela wele muzyki tyż cheba bōła deczko świdratŏ), przi jednym tiszu trzech chopa i dwie ino baby (niy bóło sie co gowy zawrŏcać), deczko dalszij jedna gryfnistŏ frela i trzech zramolałych knakrōw (pewnikym pitli ze roboty ze tōm frelōm i zdało sie łōnym, co Pōnbōczka za szłapy łobłŏpiyli), nō i yntlich muzyka napoczła grać take kōnski do tańcowaniŏ.
Jŏch łobsztalowŏł jesce jedyn lampus, wartko go wysłepŏłech i… Wiycie, ta baba wele tyj muzyki zdała mi sie niy takŏ juzaś starŏ. Dziywka to możno już niy bōła ale werciōło sie jesce rōłz na nia kuknōńć.
Łobsztalowŏłech jesce jedyn lampus, wysłepŏłech go na eks, przifilowŏłech ta corŏzki modszŏ frelka kole tyj muzyki. Lica ci łōna miała take czyrstwe, wosy aże do pōłrzitkōw a ze dekoletu wyglōndali blank sztramske cyculki… Jesce jedyn lampus kōniaku, i jesce jedyn na eks… Nōōō, blank szykownistŏ ta frela wele tyj muzyki. Takŏ blōndina choby Claudia Schiffer abo Pamela Anderson tela, co deczko łod nich modszŏ.
Niy szczimŏłech i wysłepŏłech jesce dwa lampusy kōniaku I już takim łostrym weźrokym filuja po tym restaurancie… zmustrowŏłech wszyjske baby i ta, wele muzyki (jake łōna miała gryfne goldowe i brilantowe zausznicki) zdała mi sie gynał na dzisiyjszy wieczōr. Szluknōłech łōsmy lampus kōniaku… i jesce jedyn i… ida napytać jō do tańcowaniŏ.
Ludzie! Łōna stanōła… te szłapy dugaśne aże ku ziymi… nō Naomi Campbell! Tańcujymy, tańcujymy i tak po pŏruch kōnskach (szluknōłech jesce jedyn lampus kōniaku śniōm) wylandowali my ci u nij we chałpie. Dalszij Wōm niy byda łozprawiŏł dokumyntnie. Styknie co rzykna, iżech sie łocuciōł blank ło rozwidnioku (nō, możno kole dwanostej we połednie) we skiełtanych hadrach na prykolu u tyj rubyj, świdratyj, ryżyj, wysztafirowanyj jak ficywyrt we Boże Ciało i wyblanszowanyj krapyki, ftoryj gybis leżŏł wele na nachtiszu!
Ludzie! A mie już za pierōnym starego piyrwyj tuplikowŏł mōj starzik Jōłzel:
– Ojgyn! Dej se pozōr! Na świycie niy ma żadnych, brzidnych i szpatnych babōw… moge być ino… za knap ze gorzŏłōm!
Ojgyn z Pnioków
katowski – katowicki;
muzyka – zespół muzyczny, kapela;
przigŏdać – tutaj: poderwać;
puc – tynk;
zapucować – otynkować;
wysztafirowany – wystrojony;
ficywyrt – dozorca, gospodarz domu;
świdraty – zezowaty;
dekolet – dekolt;
łocucić sie – obudzić się;
wyblanszowany – upudrowany, wypudrowany;
żadny – odpychający, szkaradny;
Marzec szejśćdziesiōntego łōsmego roka…
Niy wiym po jakiymu, ale we tym marcu to mi sie wszyjsko tak jakosik do kupy metlŏ. Kejsik, za samotnego, za fyrnioka miŏłech rŏd łamzić po roztomajtych kafyjach, szynkach i tam bele kaj. Bōł ci taki jedyn gryfny kafyj we Katowicach, kery sie „Miskolc” mianowŏł. Maluśki, zawdy pŏłny, ale jŏ miŏł już take łoko u szynkiyrki, iże zawdy dlō mie sie tam jakisik plac znŏdła, cobych sie mōg zicnōńć. A miołech rŏd taki madziarski likiyr słepać „Hubertus” (ło czymech już niyrōłz spōminŏł). Niy, cobych bōł fyrszt, myśliwiec, to niy. Jŏ to miŏł rŏd i to jesce skuli tego, że tam we tym „Miskolcu” bōła gryfnŏ dziołcha kelnerka. Po jakiymu jŏ to dzisiej spōminōm? Ano, skuli tego, co wlŏz mi do gracy taki tomik sztrofek, kere kejsik napisŏł łojciec mojigo kamrata ze chymicznego technikum, Stanisław Jędrzejek. Łōn ci bajstlowŏł roztomajte sztrofki ze tych naszych powiarkōw. Wszyjskie znŏcie powiarka, iże „kaj dzioboł niy moge, tam baba pośle”, pra? I tyn kamratowy łojciec napisŏł bōł tak :
„Gdzie diabeł nie może tam babę pośle.
Nieprawda! – pewna dama odparła wyniośle.
Nikt dzisiaj nie uwierzy w to głupie gadanie.
Bo bab już przecież nie ma, tylko same panie.
Owszem – ktoś mruknął – ale te paniusie,
Zbyt łatwo ulegają diabelskiej pokusie.
Z tej racji wynika prawda oczywista,
Że diabeł dosyć często z ich usług korzysta.”
Nō, i beztōż, coch tam zolyciōł we tym „Miskolcu”, dostŏłech sie do heresztu. Ja, do heresztu. Bōło ci to śtyrnŏstego marca we tym łoszkliwym 1968 roku. Jakech to miŏł we zwyku, szluknōłech małowiela tego „Hubertusa”, połozprawiŏłech ze tōm gryfnōm dziołchōm i smōwiōlech sie śniōm na wieczōr, iże pōjńdymy potańcować do takij knajpy „Monopol” kole banhowa we Katowicach. Podwiyl co, spichnōłech sie z kamratym i podeptali my jesce do takigo szynku na Mariackŏ. A sam sie wija, chaja zrobiyła. Sztudynty wyrŏbiali wiela wlejzie we tych Katowicach. Jednych autokami wykludziyli do heresztu a te, kerym sie udało pitnōńć, wyrŏbiali na ulicach. Juzaś we wszyjskich werkach, na grubach tyn ci „aktyw robotniczy” wywrzaskiwŏł tam roztomajte take gupoty (niy byda sam powtŏrzŏł, bo starsze boczōm, a te modsze, a tych modszych – to psinco łobłajzi terŏzki). Styknie co rzykna, iże i mie ze kamratym wkludziyli do kibitki i wywiyźli na kōmynda. I terŏzki łobejzdrzijcie. Jŏ niy bōł wtynczŏs sztudynt. Jŏ robiōł już we werku. A zōłwizōł mie zawarli, chociach ino gawcōł i festelnie mi sie ta chaja podobała. Nŏjgorzij, iże niy wiedzieli te ichnie policajty, co symnōm zrobić. Bo to niy sztudynt ino robol. Protystuje skuli tego co dziŏło sie we Warszawie we „Dziyń kobiyt”, abo jes wnerwiōny na – jak to wtynczŏs klyciyli – „antysocjalistyczne i syjonistyczne elementy”. Nŏjbarzij to sie tropiōł taki jedyn porucznik, naprany jak kalny ślyp, kerymu z gymby capiōł „wykwintny bukiet” gorzŏły i machory, a ło kerym kamraty gŏdali:
– Łōn jes jak rzyka!!!
– Ja, skuli tego, co łōn z gōr pochodzi?
– Niy! Tyż niy moge żyć bez koryta! I to do dzisiŏj!
Niyskorzij dostŏłech dwa razy kneblym bez rzić i kŏzali nōm ze kamratym deptać do dōm. Tela ino, co ta frela z kerōm bōłech ugŏdany, niy doczkała sie na mie i cŏłke moje zolycynie zdało sie psu na buda. I, niy jeżech blank pewny, czy mi to na dobre wylazło abo niy, bo możno niy bōłbych terŏzki wrōłz ze mojōm Elzōm.
Łozprawiali jesce wteda taki wic: Stary profesor, kerymu już nic niy poradziyło zaszkłōdzić chyciōł sie ze swojimi sztudyntōma pograć we pokera. Szpilowali tak bez cŏłkŏ noc i nad rańcym tyn profesor gŏdŏ:
– Wōm to chopcy dobrze, protystujecie a terŏzki fukniecie do prykoli i mŏcie pokōj!
– A Łōni, panie profesorze? – pytajōm sztudynty.
– A jŏ, to musza sie jesce chocia wodōm łoszpluchtać!!!
Ojgyn z Pnioków
fyrniok – kawaler;
zolycić – flirtować, randkować, umawiać się;
spichnōńć sie – spotkać się, trafić się, trafić na siebie;
capić – śmierdzieć;
fuknōńć – wskoczyć;
łoszpluchtać sie – opłukać się;
Zŏcnŏ Starecka Zofija a fligry….
Wiycie! Bez cŏłke lato toch ci miŏł tuplowanŏ utropa. Rōłz, iże bōła latoś takŏ stopierōńskŏ hica jak we Africe, choby klara wisiała na szpagacie blank przi ziymi i grzŏła nikej halbecka, co jŏ gŏdōm halbecka?… cŏłki liter starzikowego bimbru, a ku tymu… ludzie! Fto to wypokpiōł?… Naobkoło we zegrōdkach łod rozwidnioka aże do pōłnocki szkwiyrcōm te moderne łod pŏruch lŏt… GRILLE. I Wiycie, moje Wy roztomiyłe, chnetki by mie pierōn szczelōł kejech usłyszŏł łod jednego mōndroka we telewizyji, iże na te nasze zegrōdkowe „grille” na isto nŏjlepszyjszŏ mŏ być „argyntińskŏ lynda”, „argyntińskŏ polyndwica”. A nasze pampōnie sztyjc wadzōm sie ło jakesik „dopłaty”… możno skuli tego, iże jakisik klugszajser reklamiyruje argyntińskŏ łowiynzina?
Nale, możno dzisiŏj niy byda za tela jamrowŏł i wajŏł, bo spōmnieli mi sie – niy poradza zmiarkować po jakymu? – dwa hameriōńske braciki: Orville i Wilbur Wright, kere sto dwanŏście lŏt tymu nazod przefurgli chnet kilomyter na maszinie, ftorŏ ździebko bōła ino do dzisiejszygo fligra podano. Łōne już skorzij napoczli markiyrować, iże furgajōm ale dziepiyro we tym 1903 roku pofurgli piyrszy rōłz na richtik. A terŏzki styknie ło szaroku, abo niyskoro we nocy, kuknōńć na niybo, coby ujzdrzić te na isto dupne fligry, kere ze naszych Pyrzowic sztartujōm abo tam landujōm, a ftore terŏzki mogōm bali i naobkoło świata furgać. A jŏ sie siedza przi tym kōmputrze na kerym pisza te wszyjske klachy do Gońca Górnośląskiego, i po plecyskach ino klara szykownie mie grzeje bez tyn reszt liści corŏzki barzij żōłtych i brōnŏtnych ze strōmōw, kerych jesce do łostatka niy wyrzli sam u nŏs we Chorzowie. Liście, listecki, wiela by sam szło terŏzki gryfnego napisać? Spōmniŏł mi sie ale taki ynglicki angyjber, Paul Johnson, kery bōł ci rōłz pedziŏł take słōwecka:
„Starzejąc się, stajemy się podobni do jesiennych liści. Nasza starość nie przynosi jednak estetycznej rekompensaty, jaką u schyłku życia otrzymuje liść – oznacza wyłącznie szarzenie, wymywanie wszelkich kolorów, a pojawiającym się na skórze plamom daleko do szaleństwa słonecznych barw – są ciemne, brzydkie i zwiastują zagrożenie.”
Na isto, i ludzie i strōmy sōm mode i drab grajziejōm, a mało fto gawcy, iże tak jak te listecki na strōmach zeżōłknōm i ślecōm, tak i my wartko sie ze tego, możno niy nŏjgryfniyjszego ze światōw stracymy, a jednako, i nŏs na smyntŏrzu, i listecki ze tych szykownych na wiesna drzywek, śniyg zasuje i tela bydōm inksi i łō nŏs i ło tych liściach pamiyntać. A gŏdōm ło tym skuli tego, iże łōńskigo tydnia pochowali ci u nŏs na kiyrchowie przi Jōzefce starŏ Zofija. Bōła ci Łōna dziewiyńćdziesiōnt łoziym lŏt starŏ i bezmać boczōła jeszcze kej te piyrsze fligry napoczli Pōnbōczka na tym niybie szterować. I na isto wteda niy fligry jeji po gowie łamziyli, ino sam te nasze ślōnskie żywobycie.
Wiela miała dziecek (znōm ino jedna cera), eźli miała wnuki, eźli niy, nale na zicher gawcyła ci kejsik łoczami dziecka, kej to Jeji łojce, starziki szli do powstaniŏ, a możno tyż i tak bōło, co jedyn ujek bōł przi powstańcach a drugi juzaś przi miymieckich wojŏkach, i szczylali do sia ze tych swojich gywerōw pod Anabergiym abo kaj indzij. Tak jak na isto sam u nŏs bōło. Niy znŏłech ci Jōm blank dobrze, ale niy ło to sie rozłajzi. Tela, co możno i werciyło sie Jōm znać, wlyjź na klachy dō Nij, posuchać co tyż mŏ do pedzyniŏ, co tyż ło tym naszym świycie medikuje. Myśla, iże dobrŏ bōła. A dobre ludzie sie pierōnym gibko tracōm, a śniymi nasze gryfne zwyki, naszŏ szykownŏ gŏdka, słowa i słōwecka, kerych sie już niy spōminŏ, ło kerych sie już niy boczy. I wszyjske my wiymy, iże take ludzie to szac, skarb. Kce sie tam do takch starek, staroszkōw pōjńść, zicnōńć na zofie, na maluśkich zegłōwkach, lebo na ryczce przi kachloku abo kuchniannym żeleźnioku, a suchać tego jejich beraniŏ, tego wszyjskigo, co sie bez cŏłke łōnych utrŏpiōne życie nasztaplowało, co te łoczy, kere już ani ślimtać niy poradzōm, widzieli bez te chnet sto lŏt. Coby tego niy przepōmnieć, niy zaciepać klamotami ze kerych tego już żŏdyn na wiyrch niy wywlece i do porzōndku niy skludzi. Kce sie, na isto, kciało by sie, tela ino, co na dziewiyńćdziesiōnt dziewiyńć procyntōw niy pōdymy do tych ludziōw, niy znŏjdymy ździebko dlō nich czasu i ciyrpliwości bo razinku jakosik nŏgłŏ robota, bo dziecka szterujōm, bo możno jakisik fajer we familiji; bo tak po prŏwdzie to sie blank niy kce dzisiŏj (idzie łostawić to na jutro, lebo prziszły tydziyń?), bo tak ciynżko ta dupa ze kanapyju sztreknōńć… niy coby blank zaboczyć, ino łostawić na niyskorzij, na juzaś, na świyntego nigdy!!!
I dziepiyro gloki, dzwōny ze Jōzefki lebo inkszego kościoła, kere zaglingajōm przi pogrzybie, dajōm skŏzać, co już na wszyjsko jes za niyskoro. Przeca to znŏcie, pra? A ino naszŏ zepsiało służba zdrowiŏ, tyn cŏłki ZUS i fto tam jesce, majōm jedna utropa mynij, a ino na wertiko łostanōm łostatnie rycepty na kere niy bōło już we portmanyju złociokōw, wyglancowany palcōma rŏłzynkranc, rōżaniec, łobrŏzek Przenŏjświyntszyj Paniynki abo świyntego Jōzefa ze łostatnij kolyndy. A te listka, kere ślatujōm po cichuśku, po lekuśku, choby nŏjlekszyjszŏ pierzina zasujōm tyn świyży grōb…
Listka ślatujōm corŏz barzij. Podzim. Niyskorzij zima i wiesna, rajcujymy choby nŏjynte ło latośnym welōnku, ale podwiyl co, styrcymy i nadymōmy sie choby purchōwka, my trzidziystołoźmiomilijōłnowŏ Polska we progu, we siyni tyj Uniji. Pijyndzy corŏzki mynij, gruby a werki ciyngiym zawiyrajōm, a te we Warszawie już ci sie fest roztopiyrzajōm, fto tyż tam ci sie za byamtra we tyj Brukseli chyci. Mŏ taki istny jakŏ szkoła, eźli niy mŏ, bele sie wryć do raje. Przeca terŏzki byle briftryjger moge być dyrechtorym, bele handlyrz ze naszyj Barskij przepiyrŏ ludziōm, co, i jak majōm myśleć. We nŏjbliższyjszym welōnku wybiyrać bydymy (łobiyralichmy już) roztomajtych rułkorzy (guliktraucherōw) szwajserōw i takich jesce. Rachuje sie ino to, jak poradzi sie roztopiyrzać, jaki jes frechowny, jak poradzi pycholym wywrzesknōńć – już ło sia gŏdŏ, co śniego dupny „polityk”. Gołodupiec, kery sie musi do grotka prziflostrować i ćkać choby kormik swoja maciora. Nale, szlus ze politykom. Lepszejsze łod polityki jes zbiyranie grzibōw, bo chocia sie i jakŏ gadōwa nojńdzie, to idzie jōm i świekrze na wieczerzŏ ze jajcami uparszczyć a i tak mynij zaszkłōdzi nikiej polityka.
Ojgyn z Pnioków
tuplowanŏ utropa – podwójne zmartwienie;
klugszajser – przemądrzalec, mądrala, mędrek, rezoner;
strōm – drzewo;
zasuć – zasypać;
boczyć – pamiętać;
nasztaplować – nazbierać, nagromadzić, naskładać;
ze kanapyju sztreknōńć – wstać z tapczanu;
roztopiyrzać sie – panoszyć się, rządzić się, szarogęsić się;
gadōwa – grzyb trujący;
Beaujolais Nouveau est arrivé….
Wiycie, tak sie miarkuja, co Polŏki (a terŏzki tyż hneda chned i nasze Ślōnzŏki) przijimajōm roztomajte cudze, auslynderske zwyki nikej swoji. Bali zawdy tak bōło i chichrŏł sie ci już ze tego sōm biszof Ignacy Krasicki. Jak miarkujecie mōmy sam u nŏs, fajrujymy jak sto dioskow (jŏ niy! jŏ i moje przŏciele niy!) jakiesik ichnie „walyntynki” abo tyn cołki „Halloween” skorzij Wszyjskich Świyntych. Terŏzki pomaluśku napoczynŏ sie u nŏs juzaś jakisik nowy zwyk. Ale podle raje:
Zawdy we kŏżdy trzeci szczwŏrtek listopada we Francji u żabojadōw fajrujōm taki „Beaujolais Nouveau est arrivé” co idzie przetłōmaczyć na nasze „nowe (mode) bożole akuratnie przibōło”. Jes ci to nŏjsrogszy fajer na podzim, kej wszyjskie napoczynajōm słepać blank mode, jesce niy za tela zagerowane wino. Tyn ichni jabol, te cŏłkie „bożole” to jes take gryfne szarłatne wino, kerego sie możnŏ nŏjwiyncyj na świycie słepie. Gŏdŏ sie, iże już tak wiela, co chnet moge ci go na świycie niy styknōńć dlo tych wszyjskich, kere majōm rade je słepać. I beztōż tyż terŏzki już łod kielanostuch lot napoczynŏ sie je ze srogim fajerym, ze szipc paradōm duldać, iże niyftore wōntpiōm eźli łōne bydzie dalszij take dobre, eźli niy bydzie łōne skrōny tego gorszyjsze. Ze tym „bożole” to jes gynał tak choby ze modōm dziołchōm, ze świyrgołuszkōm, dlŏ keryj jeji ristik, jeji szkowroźność jes nŏjistniyjszōm szykownościōm. Jes to po jednych pijōndzach ze dziywczycōm i modym winym, bo i jedne, i druge na isto pierōnym wartko dojzdrzywajōm a nŏjlepszij podłajżōm kej sōm richtik mode i friszne. To jes nŏjbarzij wywołane wino we krisie Beaujolais (Bożole), kery przinoleżi do Burgundii (Bourgogne) i wszyjskie, ftore chałzyrujōm, wandrujōm po tyj dziydzinie mogōm we tyn razinku dziyń coch skorzij gŏdŏł nasłepać sie tego wina we Dijon, Nevers, Auxerre, Le Creusot, Chalon-sur-Saŏne abo Montceau-Les-Mines. Nŏjwiyncyj atoli tego wina idzie nŏjść we Lyonie kaj podŏwane jes we takich dymiōnkach podanie nikiej inksze wino, łod cyzarokōw, ałstrijacki Heuriger, kerych jŏ sie miŏł przileżitość natutać we Wiydniu na Grinzigu. Niy trza tyż za dugo doczkać aże bydzie te wino fertig do słepaniŏ. Już za jakiesik kielanŏście miesiyncy jes łōne do słepaniŏ. Skuli tego tyż jes łōne tōńsze łod inkszych zortōw, ftore muszōm lygŏwać gryfnych porã lŏt.
Wiycie, tam u tych Żabojadōw na łostatek listopada to te burgundzke wino leje sie faskami. Te, ftore sie na winach rozumiōm, ftore miarkujōm, kere jes śnich nŏjlepszyjsze, to gŏdajōm, iże te „bożole” listopadowe jes ciynke, ciyrpke i gorzkowate. Niy mŏ we sia nic, coby szło wymŏwiać, kej jim leberki bydōm sztinkrować.
Nale, przeca, jakech już sam rzōndziōł, my wszyjskie Polŏki i niy-Polŏki rade przijimōmy auslynderske, cudze zwyki, i zawdy tak przecamć bōło. To jes ta naszŏ dziedzina, kaj przijmli sie take duperszwance jak Halloween, kej to dziecka polōm świycki we wydubanych, prōznych baniach, swańdajōm sie po chałpach, strŏszajōm sōmsiadōw, chichrajōm sie, larmujōm i zgobiōm wiela sie ino dŏ. Ło tych dioseckich „walyntynkach” już sam ani niy spōmna. Cosik ino mi sie zdŏ, co – jak wiym mojich landsmanōw – chycōm nasze wszyjsko, co ino capi cudzym, auslynderskim cuchym; chycymy na isto kŏżdy belakwaster.
A cōż sie to bydymy zŏwiścić ! Prŏwda ? Bydzie jedyn nowy fajer, to i dobrze!
Aha… mie tyż napytali na latośny fajer skuli tego wina, nale to niy dlō mie… pierōnym niy mōm rŏd niyzdrzałego wina!
Ojgyn z Pnioków
chichrać się – śmiać się, naśmiewać się;
biszof – biskup;
ristik – dziarskość, żywotność;
szkowroźność – rześkość, świeżość;
podłajzić – tutaj: smakować;
chałzować, chałzyrować – włóczyć się, wędrować bez celu;
dymiōn, dymiōnka – baniak do fermentacji wina, gąsior szklany w koszu;
nantutać – napić się dużo, nażłopać się;
duperszwanc – bzdury, bzdety, dyrdymały, androny;
Stary rybŏk…
Rōłzczasu łōdka, takŏ niysrogŏ kana, przibiōła do brzega jednyj meksikōńskij wsi. Dupny hamerikōński rajzynder, kery festelnie podziwiŏł ryby fangniōnte bez meksikōńskigo rybŏka, spytŏł sie go, wiela tyż to ci czasu zajimało mu jich łapniyńcie, fasniyńcie.
– Nō, niywłośnie dugo! – łodpedziŏł Meksikaner.
– Nō tōż tedyć po jakiymu niy łostŏłeś chopie na morzu dugszij, coby chycić wiyncyj takich fiszōw?
Tyn Maksikaner wyeklerowŏł tymu Hamerikōnowi, iże takŏ małŏ ilōść rybōw styknie mu gynał na jego, i jejigo familije, potrzyby.
– A co chopie robisz ze resztym frajnego czasu? – pytŏł dalszij tyn Hamerikōn.
– Anō, dugo nynōm, dugo śpia zatym chyca pŏra fiszōw, niyskorzij bawia sie ze mojimi dzieckōma, przetrŏwia „sjesta” ze mojōm babeczkōm. Na łodwieczerz wylazuja do wsi i trefiōm sie ze mojimi przocielōma, wysłepiymy wtynczŏs pŏra sznapsōw, grōmy na gitarach, śpiywōmy roztomajte śpiywki… nō, żyja pŏłniōm życia…
Tyn hamerikōński rajzynder ale niy dŏł mu dalszij gŏdać i dalszij molyńdzi:
– Jŏch skōńczōł sztudiyrōwać na MBA na Harwardzie, tōż tyż tak se medikuja, iże poradza ci deczko spōmōc. Powiniyneś, gōdzi sie, cobyś napocznōł dugszij kŏżdy dziyń łowić ryby. Mogesz wtynczŏs mieć te ryby na przedej, mogesz je sprzedŏwać. Bydziesz miŏł nadbytni prōfit, tōż tyż bydziesz sie mōg lajstnōńć srogszŏ kana. Juzaś za nadbytnie pijōndze, ftore prziniesie ci srogszŏ łōdka, mogesz sie sprawić drugŏ, trzeciŏ, szczwŏrtŏ kana, i tak dalszij, aże bydziesz miŏł cŏłkŏ flota bōłtōw. Wtynczŏs tyż miasto sprzedŏwać ino te swoje fisze postrzydnikōm, bydziesz mōg paktōwać, smōwiać sie direkt ze przetwōrniōma, a możno i bali łozewrzisz swoja włōśnŏ fabrika. Bydziesz wteda mōg łosmolić ta maluśkŏ wiyś i przekludzić sie kajsik do Mexico City, Los Angeles abo i do Nowego Jorku. I już tamstela bydziesz mōg reskiyrōwać swojimi interesōma.
– A wiela czasu mi to panoczku zajimŏ? – spytŏł sie tyn Meksikaner.
– Nō, możno tak wele dwadzieścia, dwadzieścia piyńć lŏt! – łodrzyknōł tyn Hamerikōn.
– Nō, a co niyskorzij?
– Niyskorzij? Wtynczŏs ci sie chopie dziepiyro napocznie – łodpedziŏł tyn Hamerikōn i zaśmiŏł sie na cŏłki karpyntel. – Kej już tyn twōj „byznes” bydzie na zicher srogachny, mogesz napocznōńć sprzedŏwać swoje „akcyje” i robić chopie milijōłny!
– Gŏdŏcie panoczku milijōłny? Na zicher, ja?… A co niyskorzij?
– Nō, bydziesz mōg chopie przyjńść na pynzyjŏ, miyszkać kajsik we maluśkij dziydzinie, maluśkij wsi na wybrzyżu, bydziesz mōg dugo spać, bawić sie ze swojimi dzieckōma, lecy kedy łowić ryby, przetrŏwiać „sjesta” ze swojōm babeczkōm a wszyjske wieczory trŏwić we szynkach ze przocielōma i kamratami…
Ojgyn z Pnioków
rajzynder – wędrownik, turysta, wycieczkowicz;
fangnōńć – złapać, chwycić, schwycić, uchwycić, złowić;
niywłōśnie – niespecjalnie, miernie, umiarkowanie;
przetrŏwić – spędzić czas;
na przedej – na sprzedaż;
Bezradnóść…
Bydōm to spōminki jednyj babeczki, kere podsuchŏłech pŏra tydni tymu nazŏd:
„Ausgus, kŏżdy miarkuje jak wyglōndŏ i ku czymu suży. Jŏ tyż gynał wiym i do niydŏwna poradziōłach dŏwać se rada ze przeciykaniym abo zamōntowaniym nowygo łodpływu. Do niydŏwna tyż niy miałach problymu ze łodkryncyniym dekla na krauzie abo kugelszrajbera, coby zwekslować driny wkłŏd. Na isto do niydŏwna toch poradziōła.
A dzisiŏj? Nastawiōłach pranie, waszmaszina mrōncy, a jŏch wlazła do badywanny boch zaplaniyrowała, co podwiyl tyn program: „krōtke pranie” sie niy skōńczy, jŏ zwyrtna sie ze kōmpaniym. Już blank łobleczōnŏ wylazłach ze badycimra a sam, we kuchyni, na dylinach łocyjan. Piyrszy myślōnek: prasknōł szlauch. Sprŏwdzōm – niy prasknōł. Niy strzimali dichtōngi łodpływowe. Tōż tyż nŏjprzodzij lapa i wyciyranie dylinōw a niyskorzij szraubyncijer do gracy i prōbowałach połodkryncać wszyjsko, co bōło pod ausgusym. Nō ja, prōbować tak to jŏ sie moga, jakōż by inakszij. Moja siyła we ryncach nadowo sie ino do przeniesiyniŏ, co nŏjwyżij heftu, cajtōngu abo łodkryncyniŏ krauzki ze jakim kryjmym, a i to niy zawdy.
A coby to pierōn szczelōł! Co terŏzki? Niy znōm żŏdnego guliktrauchera, rułkŏrza a ku tymu żŏdyn ze mojich przocieli niy mŏ anōngu jak takŏ awaryjŏ szibnōńć… łokrōm tego, zawdych dŏwała se rada. Prōbuja jesce ringować sie z tymi dioseckimi dwiōma szraubami we cedzitkach łodpływowych, ale blank ci podarymnie. Pot, szwajs na czole, grace czerwiōne łod ansztryngōngu, łod tego wysiyłku, a jŏ już mōm chańdź fasnōńć siykyra we grace i łozburdać we pulwer i sztaub cŏłki tyn zasrany ausgus.
Słepać, słepać, ze tych nerwōw zaschło mi we gŏrle. Prask! Szklōnka już leży szczaskanŏ na dylinach. Po jakymu? To blank ajnfach – za ciynżkŏ. Szaufelka i śmiatek we gorzści, bo sie poharatōm grace. Jescech dobrze niy pomyślała, niy pomedikowała a już jegliczka szklannŏ wlazła mi do szłapy. Glingłach zarŏzki do sōmsiŏda ze prōśbōm ło hilfa. Jes we robocie i możno po szychcie kuknie dō mie (jak niy przepōmni). Czekōm i fŏrt zmiyniōm fach, powijadło na piyńcie. Skany sie do sto pierōnōw biere tela kwie ze jednyj szklannyj jegliczki we tyj szłapie? Szłapa pewnikiym łodrośnie ale tyn ausgus mie do imyntu przerŏżŏ. Na szczyńści poradza jesce klikać na tastaturze. Rzykna Wōm, iże niy ma nic na isto gorszyjszygo jak być ōłny, jak mieć takŏ dioseckŏ… bezradnōść.”
Ojgyn z Pnioków
ausgus – zlew, umywalka;
kugelszrajber – długopis;
waszmaszina – pralka elektryczna;
dichtōng – uszczelka,
guliktraucher – hydraulik;
ansztryngōng – wysiłek, trud;
jegliczka – tutaj: ostry, cienki kawałeczek szkła;
powijadło – opatrunek;
być ōłny – być bezradnym, bezsilnym;
Diosecki… gyfil…
Wiycie! Miymce majōm take gryfne słōwecko „Schadenfreude”, znaczy sie uciycha ze czyjigoś niyszczyściŏ, ftore bezmać (ale ino bezmać) trefiŏ sie ze społycznym potympiyniym. Tyn „diosecki gyfil” – jak to mianowŏł miymiecki filozof Artur Schopenhauer –ftory tak czynsto pokazywajōm na tyn przikłŏd nasze fusbalowe kibice, na beztydziyń jes ci akuratnie, dicht i blank dekowane. Łodzywŏ sie szczypanie sumiyniŏ, kej czowiek po kryjōncku zaciyrŏ gōrzci na widok klynski kamrata, ftorego niy mōmy rade. Bali i niywinowate lachniyńcie, ftore cufalym pojŏwiŏ sie na fresie, kej ftosik prasknie, łobali sie bez włōśnŏ sznōrbyndla, sprŏwiŏ utropa i dolygłość wiynkszōści ludzi. Ta „Schadenfreude” – podug roztomajtych łobadani i łozwŏżani – łodczuwŏ bezwiydnie lecy kedy co trzeci czowiek. Ino, tak po prŏwdzie, na co ludziōm tyn… gyfil, te uczucie?
– Ta szadynfrojda procnie jes łobadać i łopisać. Jes ulōtnŏ, jak kŏżdy gyfil, co do ftorego tucōnŏ nōm do gowy, coby go niy łodczuwać – gŏdŏł Richard Smith, srogi mōndrok ze Uniwerzityjtu Kentacky.
Ku tymu ludzie niyrade prziznŏwajōm, iże łodczuli uciycha skuli czyjigoś, choby ino blank maluśkigo niyszczyńściŏ. Lecy kedy przitrefiŏ sie tyż, co ludzie blank niy miarkujōm tego łoszkliwego gyfilu, tego niygryfnego uczuciŏ.
„Schadenfreude” nŏjlekszij usprawiydliwić we włōśnym sumiyniu, kej czowiek, ftorego dopŏd pech, sōm dziŏłŏł zawdy niysprawiydliwie. Niy ciurzymy sie tyż we zituacyji, kej czyjŏś klynska szajnym prziglōndŏczy prziwrŏcŏ zachwiŏty porzōndek zachōw i jawny ordnōng.
– Kej ftoś miarkuje, co danŏ łosoba niy zasużōła na wysokŏ sztela, jakŏ zajimŏ, łodczuwŏ srogsze zadowolyni, kej łōna bydzie wuchtniyntŏ ze tyj fōnkcyji. – pisŏł ci kejsik Norman Feather ze australijskigo Uniwerzityjtu Flindersa. Tak tyż bali i niyftore ludzie ze partyji jednego ze tych naszych dwiōch cwilingrōw mōgli sie po kryjōncku radować, iże zniynŏgła niy sztajgnōł tyn istny; Polŏki niy wywelowali go na prezidynta.
Jednakowōż wymiarkowanie sprawiydliwōści jes festelnie włŏśne. Ludzie sztyjc zestŏwiajōm sie, puszczajōm sie na sztich ze inkszymi. Fto mŏ srogszy gyhalt, fto lepszyjsze cynzōrki, ftorŏ mamzela gryfniyjszŏ frizura? Po jakiymu tyn mōj autok jes już stary i zarōściały, a razinku przed dźwiyrzami tego ci nŏjbarzij łoszkliwego paciuloka sōmsiŏda styrcy nŏjnowszyjszy model bmw? Kej tyż cufalym niyskorzij tymu sōmsiodŏwi weznōm prawo jazdy, bo po napranymu przejechŏł na czerwiōnym świytle, łodczuwōmy razinku ta tyż szadynfrojda. Po cichuśku juzaś za niysprawiydliwe mieniymy, iże ftosik inkszy, a już razinku tyn sōmsiŏd łoszkliwiec, jejździ lepszyjszym autokym.
W gra sam abo wlazuje zŏwiść, uczucie, ftore już Platon postrzygŏł jako grōnt powstŏwaniŏ szadynfrojdy. Tyn majnōng potwiyrdzajōm tyż terŏzki take ci fest wysztudiyrowane „testy neurologiczne”. Japōnerske mōndroki łokryli nałōnczŏs badaniŏ mōzgu, iże zŏwiść jes tak po prŏwdzie chnet zawdy łodczuwanŏ jako bōl, jednakowōż we przipŏdku szadynfrojdy prawucko aktiwniyjszy stŏwo sie zizdym nadgrody we filipie (mianowany tyż łostrzodkiym przijymności). Możebne, co to take miyłe uczucie, iże niyftore stojōm ło to, coby mu bali i ździebko hilfnōńć. Zbytkōwny autok sōmsiadōw zapodziyje deczko glancu, kej my jakimsik hufnolym, abo inkszym łostrym werkcojgym złostawiymy jaki echt kracer, jaki sznit na jego laku.
– Bali i czyjŏś śmiyrć moge wywołŏwać szadynfrojda – miyni izraelicki psicholog Szlomo Hareli ze uniwerzityjtu we Hajfie. – Przitrefiŏ sie to zawdy we zituacjach, kej w gra włajzi niynŏwiść i uwziyntość.
We takij internecowyj ankycie kajsik kole pōłowa ludzi we Iraku radowała sie, iże zaciukali we grudniu 2006r Saddama Husajna. Ale juzaś kej we 73 minucie we fusbalszpilu ze Miymcami we pōłfinŏłach mistrzostw świata we tym RPA Szpaniole praskli nŏjważniyjszego tora, cŏłke tysiōnce holyndyrskich kibicōw przeszaltrowali swoji telewizory na ARD. Prawucko łodczuwali srogŏ frojda, jak suchali kej miymiecki kōmyntator snosi mynki, ciyrpi wrōłz ze swojim manszaftym. Nŏjsrogszymu rywalowi nadrzistali, łostŏł łōn łobalōny na łopatki – to ci dziepiyro przestrzyń dlŏ szmyjdlerōw i wicmanōw.
Przi wszelijakich sztichach i porōwnaniach ważne jes jednakowōż tyż i to, jak to my same sie postrzygōmy.
– Ludzie łodczuwajōm srogsze zadowolyni, kej ujzdrzōm ciyrpiynie inkszych, kej same ło sia majōm blank niskŏ „samołocyna”, abo kej jes ci łōna we jakisik szimel zagrożōnŏ – miyni juzaś Japp Ouwerkerk ze Amstyrdamu. Z tego tyż ci zglyndu blank niy trza kogoś znać, coby łodczuwać uciycha ze jego, możno i blank cufalowego, niyszczyńściŏ.
Widać to gynał we telewizyji. We takich programach jak „Ukrytŏ kamyra” abo takich, ftore prezyntujōm uciyszne dōmowe nagrania, ludzie chichrajōm sie na cŏłki karpyntel ze unfali, niyszczysnych cufali blank niyznanych sobie ludzi, a bali i zwiyrzŏkōw. Bohatery fylmōw sōm wkrōncane we niyprzijymne abo tyż gańbiōnce zituacyje, abo tyż jesce cufalowo fylmowane nałōnczŏs bechniyńciŏ ze stołka abo mazniyńciŏ na pychol na skōrce łod banany lebo tyż szkopyrtniyńciŏ bez cufal do basingu we ancugu.
– Eźli my sie z tego festelnie chichrōmy, to niy ma w tym niczego łosobistygo – ekleruje spōminany sam Szlomo Hareli. – Ganc ajnfach same czujymy sie dziynka tymu lepszij. Ta miymieckŏ „Schadenfreude” jes ci gyfilym, uczuciym blank dwōjakim – jak to mōndroki gŏdajōm – „ambiwalyntnym”. Dlŏ Richarda Smitha jes tyn gyfil, te uczucie doimyntnie ludzkim i letkim do spokopiyniŏ łodczuciym, ale niy przinŏleżi go flyjgować i do łostatka piastować, chocia ino beztōż, iże pryndzyj abo niyskorzij i my same mogymy być jego łobiyktym.
Ojgyn z Pnioków
gyfil – uczucie;
dicht – tutaj: dokładnie;
blank – tutaj: całkiem, całkowicie;
lachniyńcie – uśmiech;
ciurzić – wsztydzić się, krępować się;
majnōng – przeświadczenie, przekonanie;
kracer – rysa, szrama;
szmyjdler – prześmiewca, szyderca;
Cukerdōłza…
Hanys zaprosiōł swoja Mamulka na łobiŏd. We miyście we ftorym sztudyrowŏł, miyszkŏł kōmorōm, nŏjmowŏł małe pomiyszkanie do kupy Elzōm, ze swojōm kamratkōm. Kej Mamulka Hanysa nawiydziōła go, badła ci, co spōłlokatōrka jes jak mało kej sztramskōm dziołchōm. Mamulka, jak to matka, napoczła ślynczeć, medikować, eźli aby ze tego łōnych spōlnygo miyszkaniŏ niy bydōm wynikać jakesik problyma. Kej dyć tyż byli same do kupy, Hanysek łoznŏjmiōł:
– Miarkuja gynał ło czym ty Mamulko medikujesz, ale garantjyruja ci, iże łōna i jŏ sōmy ino spŏłlokatorōma. Nic nŏs na isto ze sia niy kupluje.
Tydziyń niyskorzij Elza dała do wymiarkowaniŏ, iże we tym nŏjmowanym pomiyszkaniu brachuje…. cukerdōłzy. Zwrōciōła sie tōż tyż do Hanysa:
– Niy kca sam niczego antragować, sugyrōwać, ale łod łostatnigo łobiadu ze twojōm mamulkōm niy poradza znŏjść mojij pamiōntkowyj cukerdōłzy.
Hanys uzdŏł, co napisze listecek do mamulki.
Roztomiyło Mamulko!
Niy miynia, iżeś wziyna pamiōntowŏ cukerdōłza Elzy… niy miynia tyż ale, iżeś łōnyj na isto niy wziyna. Ale prŏwdōm jes, iże łod czasu kejś bōła u nŏs ze byzuchym, niy poradzymy tyj cukerdōłzy nikaj znŏjść.
Pŏrã dni niyskorzij Hanys dostŏł listecek łod swojim mamulki.
Roztomiyły synecku!
Jŏ blank niy miynia, iże ty spowosz ze Elzōm… Ale niy miynia tyż do łostatka, iże śniōm niy śpisz. Prŏwdōm jes ale to, iże kejby Elza spała we włōśnym prykolu, już dŏwno by ta cukerdōłza znodła!
Ojgyn z Pnioków
cukerdōłza – cukiernica, cukierniczka;
miyszkać kōmorōm – mieszkać „kątem”, wynajmować;
mało kej – tytaj:wyjątkow;
byzuch – odwiedziny;
spować – sypiać;
Kyjgelbana….
Niydziela. Wczas ło rozwidnioku. Baba budzi tego swojigo chopa Maniusia ło siōdmyj.
– Maniek! Maniek! Do sto pierōnōw jŏ niy mōm masła. Słyszysz?
– Nō, i co jŏ ci na to mōm pedzieć?
– Łoblykej sie i gzuj wartko do sklepu!
– Ale, jŏ przecamć blank niy miarkuja kaj we sklepie jes te diosecke masło – szpekuluje Maniuś, jak zawdy kej niy lza mu bōło zrobić cosik dlŏ swojij baby.
– Wlejziesz chopie rajn, naprociw kasy sōm kilszranki. We piyrszym jes mlyko, juzaś we drugim na isto jes masło. Deptej Maniyś!
Maniuś wstŏł, łoblyk sie, poszŏł do sklepu. Przelŏz wele kasōw, podlŏz ku kilszrankowi, wyjmnōł masło i poszŏł zapłacić. A na tyj kasie robiōła ci takŏ stopierōńsko gryfnŏ dziołcha. Maniuś ździebko śniōm połozprawiŏł, cosik poszpasowŏł i łorŏz ta szykownistŏ frela forszlagowała mu, coby poszli dō nij do chałpy. Poszli, deczko tam Maniuś śniōm we prykolu powyrŏbiŏł. Po takim libeźnim, hućliwym popołedniu Maniuś sie łobudziōł, gawcy na weker a sam ci już pizło łoziym na łodwieczerz. Wyfuknōł ci wartko z tego prykola i gŏdŏ do tyj fajnistyj dziołchy:
– Ty, mŏsz ty możno mōłka?
– Anō, mōm…
– To wartko przismyc mi jōm sam i posuj mi łōnōm moje rynce.
Ta dziołcha zadziwiōnŏ przismycyła ta mōłka, posuła grace Maniusiowi, niyskorzij Maniuś wypolōł łod tyj dziołchy ze chałpy i w te piynty pogzuł do sia do dōm. Dźwiyrze łotwiyrŏ mu jejigo babeczka…
– Maniuś! Kajś ty giździe bōł, familijŏ sie sjechała, wećkalichmy wieczerzŏ bez masła… Kajś ty, do sto pierōnōw bōł?
– Wiysz, moja ty roztomiyłŏ, winiyn żech ci jes wyłożyni. Anō, poszŏłech do sklepu, ze kilszranku wyjmnōłech te diosecke masło i poszŏłech za nie zabulić. We tyj kasie bōła takŏ ci gryfnistŏ kasijyrka, aże mie sztopło. Ździebkoch śniōm połozprawiŏł, poszpasowŏł, łona mie napytała do sia do dōm. Tam u nij deczko my sie pogziyli, nō, miarkujesz, tak jak to chop ze babōm… Łobudziōłech sie i jak nŏjgibcij przikarycōłech sie do dōm.
Maniusiowŏ baba wysuchała wszyjskigo ze rułōm i festelnie niyciyrpliwŏ, mory ci jōm stopierōńske bierōm rzōńdzi:
– Pokŏż swoje grace!
Maniuś pokŏzŏł swoji rynce, na co jejigo babeczka ze złōściōm:
– Fandzolisz Maniek, fandzolisz! Ty mi sam niy fulej!… juzaś bōłeś we kyjgelbanie, grŏłeś we kyjgle, ja!
Ojgyn z Pnioków
kyjgelbana – kręgielnia, kręgle;
gzuj! – pędź!, gnaj!;
kilszrank – lodówka, szafa chłodnicza;
poszpasować – podowcipkować, pożartować;
forszlagować coś – proponować;
mōłka – mąka;
wyłożyni – wyjaśnienie;
a mory jōm bierōm – niecierpliwi się, denerwuje się;
Kamrat niy żyje…
Jŏ już kejsik łozprawiŏł taki jedyn fal ło chopie, ftory przeżōł, chocia wszyjsko skazowało na to, iże już na zicher umrził. Terŏzki mōm inkszŏ gyszichta, kerŏ mi sie przitrefiyła łōńskigo roka bez lato, przi srogachnyj hicy.
Spichli my sie ze jednym mojim kamratym Ernstym, ftory miŏł pierōnym rŏd gorzŏłecka (i piwo tyż) a poradziōł przi tymu gryfnie łozprawiać, gŏwyńdzić i wiyszać nudle na daklach suchŏczōm. Jak to jŏ mōm we zwyku, kej zmiarkuja, iże juzaś cosik interesantnego usłysza, łobsztalowŏłech laga we mojim szynku na Grunwaldzkij i tyn mōj kamrat, podwiyl jesce szynkiyrz niy postawiōł na szynkwasie łobsztalowanych nŏpitkōw, napocznōł:
– Wiysz Ojgyn, nasz kamrat Hanys łod Majzlinyj niy żyje!
– A dej pokōj Ernst! Juzaś sie cia gupoty trzimiōm… przecamć niydownŏch go widziŏł samtukej na sztrece.
Niy, niy mōgeś go widzieć, bo już bydzie trzi tydnie jak niy żyje…
– Dobra! Tōż co mu sie stanōło?
– Wiysz, przejyżdżŏł ci Hanys cestōm wele mojij chałpy, niy przibrymzowŏł na winklu i rypnōł, dupnōł stopierōńsko we mur. Jejigo autokym ino fochnōło, praskło, Hanys wyleciŏł bez sziberdach, wywinōł dwa zalta, dwie yntki w lufcie, strzaskŏł szyba we łoknie i wleciŏł do mojigo szlafcimra na piyrszym sztoku…
– Ło sto pierōnōw, na isto łokropicznŏ śmiyrć – pedziŏłech na to, i szluknyli my po jednym.
– Ale, kaj tam Ojgyn! – ciōngnōł dalszij Ernst. – Łōn sie niy zatrzas! Łōn ino wylandowŏł we mojim szlafcimrze i leżŏł tak zakwawiōny we łostrzaskanym śkle, we tych szplitrach. Wtynczŏs przifilowŏł mōj srogi, starucny, zabytkowy szrank, kery stŏł we izbie. Siōngnōł na wiyrch, chyciōł sie za niygo i prōbowŏł sie sztreknōńć. Nō, i mŏsz! Twardy, masiwny, stary szrank łobalōł sie na niygo i przigniōt go do dylinōw!
– Ło sto pierōnōw! Bestyjsko padnōł…
– Ale, kajtyż tam! Utrzimŏł sie przi życiu. Jakimsik cudym wydostŏł sie spode szranku i przipołznōł ku gylyndrowi. Prōbowŏł sie na tym gylyndrze deczko podciōngnōńć, ale pod jego wŏgōm (a miarkujesz, co łōn bōł kyns chopa) tyn gylynder sie złōmŏł a łōn śleciŏł ci ze tego piyrszego sztoka na nasz śklanny śtyrykańciaty tisz.
– Łożysz, niymożebne! To na isto richtik łoszkliwy szimel ślazowania ze tego świata…
– Ōłber, jesce jedna laga sztaluja! – pedziŏł Ernst i rzōńdziōł dalszij. – Niy, niy Ojgyn, to ci go niy zatrzasło, niy zabiōło. Łōn śleciŏł blank wele kuchyni. Wgramulōł sie rajn, prōbowŏł sie podciōngnōńć na waszkuchni, ale zahŏczōł ło teli srogi kastrol ze wrzawōm wodōm, i chlust! Czowieku! Cŏłki wor ze tego kastrola wylandowŏł na niym i poparzōł mu chnet cŏłkŏ skōra.
– Nō, Ernst! Niy kciŏłbych tak umrzić!
– Niy, niy Ojgyn! Terŏzki tyż to jesce przeżōł! Leżŏł tak na dylinach, łoparzōny worym, kej przifilowŏł mōj telefōłn. Prōbowŏł siōngnōńć po suchŏwka, coby wezwać hilfa, ale miasto tego, wytargŏł sztekdōłza ze ściany. Ta sztekdōłza skuplowanŏ ze tōm łozlōnōm wodōm, to dało pierōński miszōng. Srogachnŏ dŏwka woltōw praskła bez niygo i Hanys padnōł porażōny sztrōmym…
– Niy, do sto pierōnōw! Tōż to na isto niy do wystawiyniŏ śmiyrć…
– He, he… niy Ojgyn, niy! Łōn blank niy wtynczŏs zginōł – lachnōł sie Ernst, szluknōł, łobsztalowŏł jesce jedna laga…
– Nō, tōż gŏdej, jak Hanys tak na isto ślŏz ze tego świata?
– Jŏch go zapukŏł, jŏch go ci zastrzelōł, Ojgyn wiysz?
– Zapukołeś go ze gywery?
– Czowieku! Ojgyn! Miarkuj, przecamć łōn by ci mi łozwalōł, łozpieprzōł do imyntu cŏłkŏ chałupa!
Ojgyn z Pnioków
hica – upał;
spichnōńć sie – spotkać się, trafić na siebie;
przibrymzować – przyhamować;
fochnōńć – uderzyć, trzepnąć;
sziberdach – okno w dachu samochodu, rozsuwany oszklony dach samochodu;
szlafcimer – sypialnia;
sztreknōńć sie – tutaj: podnieść się;
gylynder – poręcz;
wgramulić sie – wczołgać się, wpełznąć;
przifilować – zauważyć;
sztekdōłza – gniazdko elektryczne;
sztrōm – prąd elektryczny;
Coby fest bolało…
Rewelacjŏ, jakŏ łoznŏjmiyli hamerikōńske wizynszaftlery i podszukowacze , iże lŏtanie, tyranie poprawiŏ pamiyńć, bydzie bez pochyby zaskōczyniym dlŏ tych wszyjskich, ftorzi lecy kedy brali udziŏł we maratōnie. Te, ftorym sie udało dotrzić do cylu, bydōm radszyj miynić, iże cusztand psychiczny we jakim znŏjduje sie czowiek po takim zożyrnym dałerlaufie, barzij przipōminŏ sztand cŏłkowityj „amnyzji”. We niypamiyńć idōm wtynczŏs procne tryjningi, doskwiyrne aże do bōlu reszpektōwani szkrupelnyj dijyty. Pojawiŏ sie natōmiast ojforiŏ, we keryj poddŏwōmy sie głōsōm we filipie, ftore gŏdajōm nōm: na bezrok juzaś poleca… i to jesce gibcij, niźli latoś.
Niy kciŏłbych, coby mie sam ftosik źle spokopiōł. Idzie mi ino ło to, iże te ludzie prōbujōm znŏjść jakisik lōgiczny grōnt wszyjskich tych wysiyłkōw, kere tak po prŏwdzie przipōminajōm cepiate pyndalowanie kamczyka we tym jego kryncōncym sie maluśkim karasoliku, napyndzanym jego włōsnymi małymi szłapeckami. Musi być przecamć jakosi nadgrōda za niykōńczōncŏ sie beznŏdziyja, jakōm jes tyn moderny terŏzki „jogging”
Lŏtanie, to fōrt ringowanie ciała ze rozumym. Wygrywŏ filip, ftory kōrmi cygaństwym usiotane i niychyntliwe wysiyłkōm muskle. Bez łostatnie mrōźne, zimowe tydnie cygański filip kŏzŏł nōm zabyzpiyczać nasze ciało pŏrōma wŏstwōma barchanōw i łoblecyniym na palica wōłniannyj cypelmycy, coby niychyntliwie, bez uważowaniŏ wywlyc sie na dwōr i przedyrdać łoziym kilomyjtrōw bez łośniyżōny las, ftory przipōminŏł ziberyjskŏ tundra.
Ludzie! A wszyjsko to ino beztōż, coby mieć jesce srogszŏ uciycha i frojńda ze niyskorzyjszygo łozwalyniŏ sie na zofie przed kōminkym w kerym szpasownie pŏli sie łogiyń, ze glaskōm grzōnego wina w gości i paketlikym kōnfektōw. A jesce ku tymu szeslōng wyglōndŏ rajcownie spod ciepluśkij sztepdeki. Tym barzij rajcownie, iże przegib kolanowy ło szaroku bōł jesce łobłożōny lodym, ftory miŏł łagōdzić bōl po niydŏwnym praskniyńciu.
Usiyłujymy przeprzić samych siebie, iże nŏjlepszyjszym knifym na łosnożynie filipa jes łoblecynie szczewikōw do lŏtaniŏ i wypuszczynie sie na przebiyżka. Chocia, tak po prŏwdzie, gynał miarkujymy, iże stykła by dobrŏ szolka kafyju. Tak na isto we tym lŏtaniu po hulicach idzie ino ło to, coby mōc niyskorzij łozprawiać gyszichty pŏłne hruzy. Tym, co sprŏwiŏ nōm richticznŏ uciycha, niy jes frojńda wysiyłku fizycznego ale bōl, kery tyn wysiyłek ze sia niysie.
To razinku tyn bōl motiwuje biygŏczy, laufrw. A możno radszij możebność farbistego łozprawiania łō niym innym iptōm. Tak samo, jak zadeklarōwane ludzie ze sekty religijnyj ło szczygōłnie załōstrzōnyj regli abo te, ftore sōm hyrne z tego, iże miyszkajōm we niybezpiycznyj dziylnicy – biygŏcze wymōłwnie i klar tuplikujōm niywiyrzōncym w tyn „jogging”, jak łoszkliwe i procne jes te zajyńcie. Wszyjske wyczynōwce majōm pierōnym rade dziylić sie swojim „masochizmym”. Na biysiadach zanudzōmy byzuchantōw łozprŏwkōma ło sfajfczōnych, zrymplowanych gibadłach, łobolałych piyntach, srogim bōlu przeszywajōncym muskle łystōw na dziesiōntym kilomyjtrze.
Chocia tak prŏwdōm my, biygŏcze, łod dŏwna wyłōlbrzimiōmy ciyrpiyni, jake kupluje sie ze tym powołaniym. Kej kielanŏście lŏt tymu nazŏd dokulŏłech sie do cylu tego dałerlaufu, ustawiōłech sie we raji do masażisty. Przedymnōm stŏło dwiōch chopa i jedna baba. Chopy labiydziyli na łoszkliwy bōl w musklach. Jedyn śnich pedziŏł, co nigdy w życiu go jesce tak niy targało.
– Eźli dŏ sie te targanie muskli porōwnać ze bōlym nałōnczŏs rodzyniŏ? – spytŏł sie tyn istny baba w raji.
– Mōj ty roztomiyły, to boli, targŏ mynij niźli przi kŏrmiyniu… cyckiym!
Nō ale… tak sie miarkuja, coście cheba niy uwiyrzyli, iże jŏ tyż lotōm choby gupi? Jŏ mōm pierōnym rŏd… jak inksi tyrajōm a jŏ sie szykownie zicna na zofie, ze glaskōm jakijsik szmektnyj gorzŏłecki i wrōłz rynce i szłapy majōm pokōj a… gowa myśleć niy musi.
Ojgyn z Pnioków
wizynszaftler – naukowiec;
podszukowacz – uczony, naukowiec;
cusztand psychiczny – forma, kondycja, stan psychiczny;
szkrupelnŏ dijyta – skrupulatna, drobiazgowa dieta;
kamczyk – chomik;
przegib kolanowy – staw kolanowy;
sfajfczōne gibadła – zepsute, zaniedbane stawy przy kończynach;
Italijóńske szpageti…
Jedyn żyniaty fric miôł bez pora lôt frajerka, kochanka, Italijónka. Rółzczasu rzykła ci mu łóna, iże nagónióła, zaciónżóła.
Łón, blank niy kciôł popsować zniypowôżyć swojij reputacyji i swojigo małżyństwa, dôł jij sporo, niyłycko pijyndzy, coby sie wykludzióła do Italiji i tam urodzióła te dziecko. Coby samtukej niy bóło żôdnyj breweryji i żôdnego szkandalu. Forszlagowôł jij tyż, iże bydzie bulół alimynyta do łoziymôstego gyburstaku dziecka.
Łóna przichwôlóła tymu, ale jesce spytała:
–A jak jô ci móm poswać wiadómość, iże tyn dzieciôk sie urodziół?
– Ano, coby to wszyjsko utrzimać we tajymnicy, wyślij mi postkarta na moja dómowô adresa ze jednym ino słóweckiym „spaghetti”! Wtynczôs jô ci byda posywôł te alimynty na łodchowani i kust dlô tego dzieciôka.
Nó, i łóna wyjechała… wykludzióła sie…
Tak jakosik po dziewiyńciuch miesióncach tyn istny wrôcô na łodwieczerz ze roboty do chałpy, a sam ci jego baba rzykô:
– Te, chopie! Dostôłeś pierónym dziwokô postkarta… blank nic niy poradza spokopić, co to jes…
Chop wartko:
– Dôwej mi sam zarôzki ta szkartka, kukna ino, co ci tyż to jes…
Baba dała swojimu chopowi ta postkarta ale pozornie, przitómnie go zmustrowała, kukała na niygo. Chop napocznół czytać ta postkarta, zblôd jak ściana i… na łostatku wybulół, zymglôł…
A na tyj postkarcie bóło napisane:
„Spaghetti, spaghetti, spaghetti, spaghetti, spaghetti.”
Trzi dółzy, porcyje ze kulkóma miynsnymi, dwie bez… poślij wiyncyj… zółzy!
Ojgyn z Pnioków
fric – facet, gość, typek, koleś,
nagōnić, zaciōnżyć – zajść w ciążę,
zniypowŏżyć – znieważyć (kogo), zelżyć, nadszarpnąć reputację,
forszlagować – proponować,
na łodchowani i kust – na wychowanie i utrzymanie,
dōłza – trzy porcja,
zōłza – sos,
Dwa ausgangi ….
Łojciec, a dyć rzyknijcie mi, co jes lepszij dō mie: mōm sie łożynić abo niy?
– Wiysz synek to jes tak – napoczynŏ tuplikowanie łojciec. – Zawdy mŏsz we swojim żywobyciu dwa ausgangi ze kŏżdyj zituacyji. Terŏzki tyż tak mŏsz:
Abo terŏzki sie łożynisz, abo pōjńdziesz na stŏwka i łostaniesz wojŏkiym.
I zaś mŏsz dwa ausgangi:
Kiej sie łożynisz, to mŏsz na zicher przedrzistane. Ale, kej ty pōjńdziesz ku wojokōm, zasik mŏsz dwa ausgangi:
Abo bydzie krucafuks chnetki wojna, abo ji blank niy bydzie.
Kiej ci wojny niy bydzie, to mŏsz przedrzistane. Nō ale, kejby wojna bōła, juzaś mŏsz dwa ausgangi:
Abo cie weznōm do lazarytu haźliki pucować, lebo możno cie prziflostrujōm do tych srogich kanōłnōw.
Kej cie zebierōm do lazarytu, to mŏsz juzaś przedrzistane. Ale, kejby cie tak namiyniyli ku kanōłnōm, to tyż juzaś mŏsz dwa ausgangi:
Abo cie zarŏzki zatrzasnōm na wojnie, abo bydziesz jesce żōł.
Kiej bydziesz żōł, to mŏsz zōłwizōł przedrzistane. Ale, kejby cie zatrzaśli, to zaś mŏsz dwa ausgangi:
Abo cie pochowajōm we piŏchu, abo we jakimsik lesie.
Eźli cie pochowajōm kajś we piŏchu, to mŏsz na fest przedrzistane. Nale kejby cie tak pochowali we lesie, to zasik mŏsz tuplowane ausgangi:
Abo wyrosnōm tam na cia blumy, abo możno jakisik strom.
Kejby tak wyrōśli na cia blumy, to mŏsz na zicher przedrzistane. Nō ale, kej zaflancuje i wyrośnie na cia, na twoijich zezwłōkach strom, dubelt mŏsz juzasik dwa ausgangi:
Abo cie przełōnacōm na bigelbrety, abo możno przemelajōm na szajspapiōr.
Ło wiela ze cia zbajstlujōm bigelbrety, to mŏsz na zicher przedrzistane. Nō ale, pokiel cie przełōnacōm na szajspapiōr, zasik mŏsz dwa ausgangi:
Abo cie łobieszōm we chopskim haźliku abo możno inakszij – we babskim.
Eźli cie wciepnōm do chopskigo aptrytu, to mŏsz juzaś przedrzistane, a eźli do babskigfo haźlika – to mŏsz juzaś dwa ausgangi. …..
– Niy chichrać sie mi tam we winklu! Wy tam!
– Abo cie synek wychechlajōm ze zadku, abo wyszkyrtnōm ze… przodku.
Kiej cie wyłōnacōm ze zadku, to mŏsz na zicher festelnie przedrzistane. Nale, … kiejby cie tak wymelali do imyntu ze przodku to… dej sie synek pozōr! To gynał tak chobyś sie chopie przodzij łożyniōł !!!
Ojgyn z Pnioków
ausgang – wyjście;
stŏwka – pobór do wojska;
przedrzistane – przechlapane mieć, po herbacie, pozamiatane, po wszystkim;
krucafuks – delikatne śląskie przekleństwo;
do lazarytu haźliki pucować – do wojskowego szpitala czyśćić ubikacje;
sroge kanōłny – duże armaty, działs;
zōłwizōł – tak czy owak;
strom – drzewo;
biglbret – deska do prasowania;
szajspapiōr – papier toaletowy;
Manifyst, wyzwa majoryntnego czowieka….
Bydzie to na isto wyzwa zdrzałego czowieka, chocia niykōniycznie pynzjōnisty. Wiycie! Świat, moje Wy roztomiyłe modzioki, kejsik ci wyglōndŏł blank inakszij. Niy cuciōła nŏs, terŏźnich szejśćdziesiyciolŏtkōw lebo siedymdziesiyńciolŏtkōw jakosik ci tam telewizyjŏ śniŏdaniowŏ, i beztōż tyż niy wiedzielichmy nic ło istniyniu spaśnych cwergowatych akrōbatkōw, jakisik chippendalesōw (takich, wiycie, chopskich sztriptizyrōw) i roztomajtych kotōw, miauczkōw, kiere poradzōm gŏdać alfabytym Braille’a. Cuciōł nŏs ruski weker, ruski buksiok, kiery blank niy kciŏł fóngować tak, jak tyn hejnŏł ze marijackij wiyży kŏzŏł. Ale jednakowōż poradziyli my sie zwyrtnńć i być na czas we szuli. Na śniŏdanie ćkalichmy klapsznity ze lyjberwusztym, bez świynta ze szinkōm, ftorŏ gerowała już po dwōch dniach. Kyjzy byli, eźli na isto byli, ino dwie: żōłtŏ i biŏłŏ. Miana łōnych byli jednako umōłwne, lipne jak łōnych wert i farba. Żŏdyn tyż niy jŏdŏł jakichsik „lunchōw” – byli druge śniŏdania, take klapsznity gynał, akuratnie zapakōwane bez nasze mamulki we papiōr śniŏdaniowy, ftory poddŏwali niyskorzij dōmowymu „recyklingowi”, i eźli sie niy umarasiōł, wykorzystŏwało sie go drugi, abo i trzeci rōłz.
Jŏdało sie tyż łobiady: kartofle, tuste zōłzy, kotlety; mało ku tymu bōło rybōw i gymizōw. Na nudle gŏdalichmu nudle a niy „pasta”, bo italijōńs


c: text/html

text:
Boboszewo
Sołtys: Sylwia Pominkiewicz
Rada Sołecka: Anna Lisowska, Kazimierz Lisowski, Alfreda Ryszkowska, Rafał Ryszkowsk
Buchowo
Sołtys: Sobczak Karol
Rada Sołecka: Elżbieta Kowalska, Marzena Reszka, Angelika Sitek, Dawid Reszczyński
Cierznie
Sołtys: Maciej Dukszta
Rada Sołecka: Andrzej Ciompała, Sylwester Kaszubowski, Piotr Krawców, Wioletta Mastalerz, Edyta Obarzanek, Lucyna Zblewska
Buka
Sołtys: Elżbieta Gonia-Lasek
Rada Sołecka: Bartosz Kowal, Łucja Mianowska, Wiesław Strzelecki
Drozdowo
Sołtys: Lidia Korzeniowska
Rada Sołecka: Aleksandra Baliniak, Andrzej Krajnik, Anna Szostak
Główna
Sołtys: Wiesław Rek
Rada Sołecka: Rek Wiesław, Rybacka Renata, Kowalewska Róża, Marcula Sylwia, Rybacka Kinga, Rudziński Jan
Grzymisław
Sołtys: Zdzisław Marek
Rada Sołecka: Krystyna Adamiak, Mariusz Marzec, Urszula Nalepa, Grzegorz Piątkowski, Tomasz Szalewski
Myśligoszcz
Sołtys: Stanisław Drobek
Rada Sołecka: Iwona Palacz, Dawid Świerczyński, Bogumiła Zatorska, Krzysztof Żandarski
Nowe Gronowo
Sołtys: Beata Bogacz
Rada Sołecka: Iwona Stefaniak, Monika Kalla, Bartosz Tylingo, Danuta Lenkiewicz, Emilia Wiatr
Prusinowo
Sołtys: Stanisław Mulik
Rada Sołecka: Iwona Smagieł, Janusz Smagieł, Lidia Szymańska, Elilia Wruszczak, Agnieszka Zwierzchowska, Krystian Zwierzchowski
Rozwory
Sołtys: Tomasz Żebryk
Rada Sołecka: Władysława Barbara Milewska, Irena Nowak, Roman Skwiercz
Skowarnki
Sołtys: Krzysztof Wieczorek
Rada Sołecka: Beata Guzowska, Danuta Lewczuk, Patrycja Nowakowska, Jolanta Polaszek, Maria Wójcik
Słupia
Sołtys: Barbara Lewińska
Rada Sołecka: Waldemar Bonin, Dorota Homiszczak, Bogdan Maślanyk, Robert Mudyna, Maciej Paprota, Agnieszka Zelek
Stare Gronowo
Sołtys: Wioletta Fierek
Rada Sołecka: Krystyna Bartoszek, Dubicka Elżbieta, Osiadło Zbigniew, Andrearczyk Zygmunt, Nowicki Franciszek, Brohs Beata, Bogacz Kamila
Strzeczona
Sołtys: Dorota Rybicka
Rada Sołecka: Iwona Kaczmarczyk, Krzysztof Pyda, Jerzy Sawicki, Łukasz Świerczyński, Kazimierz Wnuk, Andrzej Ziemnicki
Uniechów
Sołtys: Mirosław Kawczak
Rada Sołecka: Jan Gajdamowicz, Bożena Halków, Elżbieta Hnatczak, Tadeusz Kabatek, Łukasz Malmon
Uniechówek
Sołtys: Anna Morgulec
Rada Sołecka: Bożena Bączkowska, Kat

robotstxt: allowed

filter: keep


text:
Paryż
Wspůłrzyndne: 48°52' N 02°21' E
Paryž (fr.: Paris) – stolica a nojwjynkšo aglůmeracyjo Francyje, pouožůno we cyntrům Basynu Paryskigo, nad Sekwanům (La Seine). Mjasto stanowi cyntrům polityčne, ekůnůmične a kulturalne kraju, jydno s 10 nojwjynkšych we Ojropje. Znojdujům śe sam lične zabytki a atrakcje turystyčne, co powoduje, aže Paryž je co roku uodwjydzany bez wjela miljůnůw turystůw.
W grańicach admińistracyjnych Paryža zamješkuje přez 2 mln uosůb (podug spisu ludnośći s 2005 bůuo to 2 153 600), nale we coukym zespole mjejskym juž přez 12 mln (w 2007 paryskům přestřyń aglůmeracyji zamješkiwouo 12 067 000 uosůb). Paryž stanowi tym samym drůgo co do wjelgośći pod wzglyndym ličby ludnośći aglůmeracyjo we Uńji Ojropejskij, po Lůndyńy.
Paryž, kery je uosobnym departamyntym uo nůmeře 75, je jydnočeśńy stolicům rygjůnu admińistracyjnygo Île-de-France.
Mjasto mo ukuod kůncyntryčny s rozchodzůncymi śe gwjaźdźiśće bulwarůma. Jygo uoś stanowi wćynto dolina Sekwany, kera dźeli Paryž na dwje tajle: prawobřežno (půunocno) Rive Droite a lewobřežno (pouedńowo) Rive Gauche.


text:
Tōż co to je taki korpus? Po co sie korpusy skłŏdŏ? Korpus jakijś mŏwy to je zbiōr roztōmajtych tekstōw, pisanych abo gŏdanych. Korpus może sie skłŏdać z tekstōw specjalistycznych, ino medycznych bez przikłŏd. Korpus może sie skłŏdać z tekstōw z jakigoś jednego czasu, jednego ôkresu. Idzie tyż zrobić korpus z ôstatnich piyńciuset lŏt, z tekstōw, co sōm na kożdy tymat. I taki mŏ być tyn korpus ślōnskij gŏdki.
(Tukej je przikłŏd, kerego żech niy przepisoł. Wybŏczcie!)
To je tak, że my mogymy wejzdrzeć do ksiōnżki ze 1800 roku i mogymy wejzdrzeć do ksiōnżki ze łōńskigo roku i bydymy widzieć, że ta gŏdka je trochã inkszŏ, ale niy bydymy we sztandzie wychytać wszyjskigo. Coby wōm pokŏzać jakõs takõ analogijõ. Analiza gŏdki bez korpusu to je tak, jak patrzynie na mapã samego starego miasta we Bytōmiu. Jŏ wiym, w jakõ strōnã sie jedzie na Gōry, w jakõ do Zŏbrzŏ, a wiym w jakõ do Piykŏr. Ale jŏ tych miast niy widzã, ani niy widzã drōgi dō nich. Dopiyro jak sie ôddalã, to widzã lepij. I tyn korpus tak fōnguje, że wszyjsko sie lepij widzi, tak jak żeście widzieli na przikładzie. Widzi sie wielaś tekstōw narŏz i zarŏz widzymy to, co szukōmy.
Do tego taki korpus przidŏwŏ sie tyż, coby widzieć kōntekst słowa, jak je ludzie ôdmiyniajōm, czy mu sie znaczynie zmiyniyło, kedy sie zmiyniyło, wszyjsko to widać, jak sie taki korpus mŏ. Do tego jak sie mŏ to wszyjsko zebrane we jednym miyjscu, to lekszij je zrobić porzōndny słownik gŏdki, porzōndny kurs gŏdki i inksze nŏczynia do tego, coby jã badać i nad niōm robić.
Patrōnuj na Patronite.pl abo ciepnij co na PayPalu!
Bo widzicie, my mōmy dwie zorty słownikōw. Sōm amatorske słowniki z polskigo na ślōnski, ale w nich je taki format, że mōmy słowo polske – słowo ślōnske. I kōniec. A jak to słowo ôdmiynić, kedy take słowo sie używŏ, jakõ ôno mŏ naturã, to my tego niy mōmy tam napisanego. Do tego w tych słownikach niy ma słōw, co sōm podane na polske, ale te hasła majōm taki charakter słownika synōnimōw. I potym efekt je taki, że ludzie myślōm, że „szukać” to je po ślōnsku „sznupać”, bo tak we słowniku stoji. Bo autōr słownika tego „szukać” po ślōnsku niy wpisoł, bo dyć je tak samo jak po polsku, a „sznupać” mŏ znaczynie bliske, i je fajnie.
Z drugij strōny mōmy słownik, nad kerym robi profesōr Wyderka na Uniwerzytecie Ôpolskim, i to je taki słownik mega, kaj mŏcie wszyjsko napisane. Ale skuli tego, że ôn je taki mega, to ôn zaś je publikowany pōmału, bo te tōmy sōm wydŏwane ôd siedymnŏstu lŏt, tōmōw je piytnŏście, a tyn ôstatni, co wyszoł, ôn je na literze „K”, bez to jŏ tak rachujã, że do dwa tysiōnce trzidziestego piōntego kajś bydzie ôn wydŏwany. Drugŏ niyprzileżytość ze tym słownikym je takŏ, że ôn je ślōnsko-polski. Bez to jak mōm na sobie jakeś polske słowo i chciołbych wiedzieć, jak to bydzie po ślōnsku, to tego w tym słowniku niy znojdã.
Nojgorszŏ rzecz ze tymi wszyjskimi słownikami to je to, że ône sōm wszyjske papiōrowe. My z papiōrowymi słownikami we dwudziestym piyrszym stoleciu daleko niy zajdymy. My muszymy mieć elektrōniczne nŏczynia do pisaniŏ po ślōnsku, ślōnske bazy słōw z przikładami użyciŏ, ze synōnimami, ze wersyjami lokalnymi, i tak dalij.
Laozi kejś pedzioł, że „wander na tysiōnc mil zaczynŏ sie ôd piyrszego kroku”, a my by chcieli już być na kōńcu tego wandru bez robiyniŏ tego piyrszego kroku. Na razie my piszymy słowniki, chcymy uczyć gŏdki, chcymy wymyślać nowe słowa, a niy mōmy ani gramatyki ôpisanyj. I po to sie robi tyn korpus. Na bazie tego korpusu zrobi sie inksze rzeczy, bo już nojwyższy czas, coby my mieli tã gŏdkã dokludzōnõ do porzōndku.


text:
- Szczegóły
-
HARNAŚ
-
Opublikowano: 21 styczeń 2010
Ja zek po cytoł ło tyk zawodak furmajskik to sie som do swoik myśli łośmioł, i tak zek se spomnioł jako to miyndzy tymi furmanami downi bywało jak jesce koniskow było we wsi walnie
.
Kie przysła sobota a ześli sie ka w barze abo
przy jakim sklepie na piwo to sło sie nie roz uśmioj jak zacyni godaj mindzy sobom. A jak sie ta trefiło mindzy nimi jesce ze dwok handlyrzy to juz po poru piwak zacynoł sie podnosić gwar i przekwalowani sie ktory koj lepsy i ktory mocniyjsy.Łopowiadały ty chłopy ło swoi ciynski robocie i ło tym co ka ktory w lesie przezył. Jedyn godo-Ej chłopy na moigo konia to tu we wsi nima,jo pełny woz kopalniokow nakładuje woz zahamuje i lyce moge chynyć... Na słowo idzie i nawet do piekła zjade.Inny zaś- E tam godos moj koj to jes pasiacki !! Przysiągany !! Jak cały woz ku chałpie wieze i moge w przykrej kympce pod ficojkom stanyj, to piwo wypijym a un ani cyntla nie popuści,taki sprawiedliwe kojsko.Inny zaś
godo - Chłopy ale tak jak moj koj w lesie chłodzi to zodyn. Na pysku bestyjo twardy ale byg go ani za jednego nie zmiynił. Pod magorom drzewo zapne lyce chyne i jeno mućkne .Idzie ze na dziwy i na dole juz na mnie na skłodak ceko-A inny juz sie z niego śmieje - Ty jonek to dobre ze se jesce łajcucha som łod kopalnika nie łodpino.I juz sie zacynały przegadywki - Ty sie Franuś nie śmiyj bo ludzie godali ze twoj koj sie do żądkow nie godzi i ani w łopsypoku ani w lynijożu chłodzić nie umiy bo tak samo syroko nogami chłodzi jak twoja baba.
I tak łod słowa do słowa zacynali sie wygadowaj a i do bidki przychodziło jak sie cupryna zagrzoła. A nie dej
Boze zeby sie ta ktory ze śkapom zaplątoł. To juz mu do zybow patrzeli na ktorym jes roku. Jedyn godo-Na moje łoko bydzie na dziesiontym. Zaś nastypny tyś głupi na tym sie nie wysnos bo to wrześniok!! I juz zwada kiela
un bedzie mioł rokow. A za kwile juz zapinajom do wozu i kcom ciongi sprawdzaj. Zaś gazda kwoli konia jako moze chłodź by nojwiynksy gid
był to tyn go pod niebo wynosi. Ze niby dobry, nie uzre,noge do kucio piyrsorzydnie trzymie,a spokojny taki ze spaj pod nim mozna,a dzieci to popod niego chodzom i ani nogom nie rusy. Zaś mu inny godo-Idze
ty bestyjo ! Nie kwol tela
! Bo jo swysoł ze to psuj ,i do chomontu bije. I zaś zwada. I miyniaj kcom. Jedyn godo-Jo ci moge moigo daj na probe, to uwidzis co to koj!! Ino
zaś byk musioł do lasa nie jechaj bo cos tym twoim śkubacym uwieze.I tak ześ nie usłysoł nic innego po kiela sie nie łoześli z kupy bo kozdy mioł lepsego łod drugigo i nie popuścił.
Nojcynści taki zjazdy bywały ,jak chłopy woziły drzewo na składnice do gorki
bo pragow nie było ba konickami wozili. Taki konicek to dlo furmana był jak rodzina. I bywało ze furmon to bardzi konia sanowoł jako baby. Ujek
moj roz na niwke przyjechoł zeby siano zwiyź przyjechoł popatrzoł i godo tak do swoi baby - Na roz tego nie wezne a dwa razy konia gnoł teli kyns na łonke nie bydym to se to weź zwlyc w pławtak, nady
z gory ci to leko pujdzie.I pojechoł w pustyk drabinak ku chałpie. Kupa z tego było śmiychu ale to prowda była , bo un tak konia sanowoł lepi kie babe.
I taki był tyn furmajski chlyb, ciynzki ale miłowały sie w tej robocie całe pokolynia. I do siela som tacy co poza koniami świata nie widzom. Nieroz sie u narzykali, ze tu go do łopinki wziyno a zaś tam na przewiasie chyciło. Zaś ka indzi konia na potoki wtarasiło pasioki wyzwijało ze jaze kojsko tchu ni mogło chycij,jaze pasioki toporym musioł przerobaj zeby koj tchu chycił. Narzykali ale do puźnej starości do lasa jeździli i az miło było psuchaj tego wiokanio co sie nieroz niesło po wiyrchak.
Ponoć nojlepse konie za downa mieli Żabnicanie. A było tam tyk furmanow kupe. Z jednego takigo Kupcoka to sie śmioli, ze jego koj to som do gronia z gnojym jeździ ,na niwce sonki wywroci i ku kidacom na zod jedzie. Taki to były historyje a i fantazje furmajski a jo jako zek zapamiyntoł a i łod starsyk usfysoł tak zek wom to po kroku łopisoł :)
Pozdrowiom


text:
Restauracje Gliwice i okolice
Znaleziono wyników: 21
Znaleziono wyników: 21
Znaleziono wyników: 21
Typy lokali
restauracje Gliwice, catering Gliwice, cukiernie Gliwice, kawiarnie Gliwice, pizzerie Gliwice,
Kuchnie
kuchnia staropolska Gliwice, kuchnia polska Gliwice, kuchnia międzynarodowa Gliwice, kuchnia śląska Gliwice, kuchnia europejska Gliwice, kuchnia regionalna Gliwice, kuchnia domowa Gliwice, kuchnia śródziemnomorska Gliwice, kuchnia wegetariańska Gliwice, kuchnia japońska Gliwice, kuchnia koreańska Gliwice, kuchnia amerykańska Gliwice,
Atuty
ogródek Gliwice, klimatyzacja Gliwice, internet Gliwice, akceptacja zwierząt Gliwice, danie na miejscu Gliwice, kącik dla dzieci Gliwice, przyjazny niepełnosprawnym Gliwice, obsługa grup Gliwice, danie na telefon Gliwice, rezerwacja stolika Gliwice, krzesełko dla dzieci Gliwice, stojak na rowery Gliwice, menu dla dzieci Gliwice, danie na wynos Gliwice, przewijak Gliwice,
Organizacja
bankiety Gliwice, imprezy firmowe Gliwice, imprezy zamknięte Gliwice, konferencje Gliwice, przyjęcia okolicznościowe Gliwice, wesela Gliwice, komunie Gliwice, chrzciny Gliwice, stypy Gliwice, urodziny Gliwice, spotkania we dwoje Gliwice, spotkania rodzinne Gliwice, przyjęcia dla dzieci Gliwice, spotkania biznesowe Gliwice, imprezy plenerowe Gliwice,
Pozycje menu
zupy Gliwice, sałatki Gliwice, kolacje Gliwice, obiady Gliwice, przekąski Gliwice, dania wegetariańskie Gliwice, śniadania Gliwice, desery Gliwice, brunche Gliwice, drunche Gliwice,
Napoje
drink Gliwice, kawa Gliwice, piwo Gliwice, wino Gliwice, wódka Gliwice, koktajl Gliwice, koniak Gliwice,
Miejscowości w pobliżu
Katowice, Rybnik, Tychy, Chorzów, Zabrze, Mikołów, Bytom, Tarnowskie Góry,
Najpopularniejsze miejscowości
Warszawa, Kraków, Wrocław, Bydgoszcz, Lublin, Gorzów Wielkopolski, Łódź, Opole, Rzeszów, Białystok, Gdańsk, Katowice, Kielce, Olsztyn, Poznań, Szczecin,
Inne propozycje
Jeżeli szukasz innych propozycji polecamy internetowy serwis Gastronauci.


text:
- Szczegóły
-
Opublikowano: 26 czerwiec 2010
Teraz mało kany uwidzis jak rzyndym chłop za chłopym pokos rowniućko kładzie.
Bywało to kiesik inacyj jako teraz, bo kie świyntego Jona przysło to sie zaroz po wsi dało uswysej dźwiycne pukani młotkow ło kosy co sie u kozdej chałpy łozlygało. Wdy wszyscy wiedzieli ze po Jonie trza sie braj trowke siyc bo to juz nojwyzsy cas!
Brali sie wte młodzi i starsi kosy nabijać i rusali rządkiym za chłodnickiym ku niweckom coby ik piyknie
łokosić. Zbiyrali sie chłopoki całom kupom i kosili z kraja jako popadło. Jedna niwecka strykowi u jabłonki i zaś
drugo u trześnie pote zaś śli na Krzusowke i tak kosili i kosili kazdymu pomogli bo i z kozdej chałpy abo
jedyn a bo dwok sło kosić.
Co sie ta przy tym uśmioli a u śpasowali to juz ino
uni wiedzom . Jak który był słabsy kosiec abo kose marnom mioł to juz mu za piyntami siastali a un jak uciekaj kcioł to juz go tyn co z przodku przed nim był przytrzymowoł. Jak jedyn drugimu kcioł pokozać ze lepsy to go nawet łobiechoł bokiem pokos zachyboł i posed na przodek a resta sie śmioła do łospuku. Casym sie i cały dziyj kosiło ale cowiek nie cuł ze zmordowany bo sie uśmioł i kapecke gorzołki sie wdy wypiło, bo ta i ujek
dali za kosyni i ciotka w zbonecku swojskigo wina z łostrynźlic przyniesła. Powiym wom ze cowiek dobrze spoino ty casy bo nic tak nie smakowało jak herbata ze zbonecka abo maślonka i chlyb ze swojskim masłym co go dlo koścow do gronia wynosili.
Teraz jak se tak z Łojcym kosymy to se wdy spominomy ty casy jak nos po jedynostu i wiyncyj kosiło i jaze sie cowiek nimog dockaj kie juz po Jonie sie chycymy za robote. Teraz młodzi rusyli do świata, a starzy juz poniechali gospodarke, bo słabi i sami nie dajom rady robić chłodź widze w nik zol i tysknoś do downiyjsyk chłodź nie tak lekik casow. Ucichło zbyrcyni łosełek po kosak a siulniki z woligo cy krowskigo rogu łozdobiajom racyj ściany w karcmak a nie poski koścow. Chodź zek nie stary ale dobrze ty casy bocem bo mie Łojciec łod małego do kosy sposobił a jo sie nimog dockać kie juz byde mog za chłopami nadonzyć i razym znimi po całym Jabranowie niwecki siastać, i kie mie juz bydom kośnym nazywaj bo to dlo młodego chłopca znacyło ze juz jes chłop a nie kluk!
Taki to kiesik bywało po Świyntym Jonie kie koścy sie swoi honornej roboty chytali! Coz, teraz juz mało kany uwidzis jak rzyndym chłop za chłopym pokos rowniućko kładzie. Ale nadzieje jesce mom ze sie kiesik jesce przy porzeźnej trowce spotkomy i ze kie jesce uwidzym bande ludzi przy łostrzepowaniu i zapatrzonyk w niebo, cy sie ta ka nie cerni z nod Magory, a jak sie ino zacerniało to baby wołały „Świynty Jury łozgoj chmury” abo „Świynto trojecko pokoz słonecko”. Eje tysknoś tysknoś za casami ka cłowiek cłowiekowi bratym był i na kozdym kroku pomogoł. Bo chodź casy były ciynzki i urobić sie trza było jak pajski woł to kasik lepi sie wtedy zyło jako teraz ka cowiek cowiekowi wilkiem bywo i zazdrością sie zywi.
HARNAŚ


text:
Distance
distance calculator for the cities begins with gro in pl.
Grobek, Grobelka, Grobelki, Grobelno, Grobia, Grobia, Grobice, Grobie, Grobla, Grobla, Grobla, Grobla, Grobla, Groble, Groble, Grobniki, Grochale, Grochale Nowe, Grochale Stare, Grochocice, Grochol, Grocholice, Grocholice, Grocholice, Grocholin, Grocholow, Grocholowie, Grocholub, Grochow, Grochow, Grochow, Grochowa, Grochowa, Grochowalsk, Grochowce, Grochowe, Grochowek, Grochowice, Grochowiska, Grochowiska, Grochowiska, Grochowiska, Grochowiska Ksieze, Grochowka, Grochowka, Grochowka, Grochowo, Grochowo, Grochowo III, Grochowy, Grochowy Czwarte, Grochowy Drugie, Grochowy Piate, Grochowy Pierwsze, Grochowy Trzecie, Grochy, Grochy Niemierzeta, Grochy Stare, Grochy Stare, Grodczanki, Grodczany, Grodeczna, Grodek, Grodek, Grodek, Grodek, Grodek, Grodek, Grodek, Grodek, Grodek, Grodek, Grodek, Grodek, Grodek, Grodek Dwor, Grodek Dzialki, Grodek Folwark, Grodek Nad Dunajcem, Grodek nad Dunajcem, Grodek Rzadowy, Grodki, Grodkow, Grodkow, Grodkow, Grodkowice, Grodkowice, Grodkowko, Grodkowo, Grodkowo, Grodkowo Wloki, Grodkowski, Grodna, Grodnia, Grodnica, Grodnica, Grodno, Grodno, Grodno Nowe, Grodowice, Grodyslawice, Grodzanow, Grodzany, Grodzen, Grodzewo, Grodzewo, Grodziczno, Grodziczno, Grodziczno Nowe, Grodzie, Grodziec, Grodziec, Grodziec, Grodziec, Grodziec, Grodziec, Grodziec, Grodziec, Grodziec, Grodziec, Grodziec Dworski, Grodziec Maly, Grodziec Nadzieja, Grodziec Wloscianski, Grodzieszowice, Grodziet, Grodzisk, Grodzisk, Grodzisk, Grodzisk, Grodzisk, Grodzisk, Grodzisk, Grodzisk, Grodzisk, Grodzisk, Grodzisk Maly, Grodzisk Mazowiecki, Grodzisk Mazowiecki, Grodzisk Wielkopolski, Grodzisk Wielkopolski, Grodziska, Grodziska, Grodzisko, Grodzisko, Grodzisko, Grodzisko, Grodzisko, Grodzisko, Grodzisko, Grodzisko, Grodzisko, Grodzisko, Grodzisko, Grodzisko, Grodzisko, Grodzisko, Grodzisko, Grodzisko, Grodzisko Dolne, Grodzisko Dolne, Grodzisko Gorne, Grodzisko Nowe, Grodziszce, Grodziszczany, Grodziszcze, Grodziszcze, Grodziszcze, Grodziszcze, Grodziszczko, Grodziszow, Grodzkie Nowe, Grodzkie Stare, Grodzkie Szczepanowieta, Grodzonowice, Grojczyk, Grojec, Grojec, Grojec, Grojec, Grojec, Grojec, Grojec, Grojec, Grojec, Grojec Maly, Grojec Maly, Grojec Wielki, Grojec Wielki, Grom, Gromada, Gromadczyzna, Gromadka, Gromadka, Gromadno, Gromadno, Gromadzice, Gromadzice, Gromadzin, Gromadzyn, Gromadzyn Stary, Gromice, Gromiec, Gromin, Gromki, Gromnik, Gromnik, Gromoty, Gron, Gronajny, Grondy, Grondy Nowe, Grondy Stare, Gronity, Gronkow, Gronkowo, Gronostaje Puszcza, Gronow, Gronow, Gronow, Gronow, Gronow, Gronow-Winiarnia, Gronowek, Gronowice, Gronowiec, Gronowko, Gronowko, Gronowo, Gronowo, Gronowo, Gronowo, Gronowo, Gronowo, Gronowo, Gronowo, Gronowo, Gronowo Elblaskie, Gronowo Elblaskie, Gronowo Gorne, Gronsko, Gross-Kauer, Gross-Osten, Gross Rosinsko, Groszki, Groszki, Groszki Nowe, Groszki Stare, Groszkowo, Groszkowo, Groszowice, Groszowice, Groszowka, Grotki, Grotkowo, Grotniki, Grotniki Duze, Grotniki Male, Grotow, Grotowice, Grotowice, Grotowo, Groty, Grozimy,
ADS


text:
Urugwaj
Urůgwaj (Uruguay, Wschodńo Republika Urůgwaju – República Oriental del Uruguay) – państwo we Americe Pouedńowyj, nad Uoceanym Atlantyckim. Grańica mo s Brazylijům na půunocy a Argyntynům na wschodźe. Stolicůn Urůgwaju je Montevideo, kere je hawynům u ujśćo La Platy. Pů drugij strůńy tygo ystuarjum ležy Buenos Aires. Dowńij Urůgwaj bůu tajlům Wicekrůlestwa La Platy a mjou mjano "Břyg Wschodńi". Kraj je ńiźinny, leko pofalowany, nojwyžše wzńyśeńo majům 300–500 m n.p.m. a ležům při grańicy s Brazylijům. 88,5% ludnośći to potomki ymigrantůw s Hišpańije a Italije. 89,4% mjyško we mjastach, pouowa we aglůmeracyje Montevideo. Postawům gospodarki je sam bauerstwo, užytki rone zajmujům sam 84% placu.


text:
- Szczegóły
-
HARNAŚ
-
Opublikowano: 16 listopad 2009
Wiadome jes kozdymu cłekowi ze sie pomału nablizajom Andrzejki.Do sie to poznaj ,bo sie juz rozne karcmy z bolami strasecnymi łoferujom i ka byś nie kcioł tak jakisik świstek wisi i zaprasuje ludzi do zabawy.Downi ta tego niebywało ,bo roz to ludzie nimieli za fest dudkow coby po bolak sie ślajać a dwa to woleli miyndzy swoimi to wesołe świynto łobchodzić.Sykowali sie ta tez na to juz wceśni bo ta niebyło tak jak teraz ze posiadajom przed telewiozorami i niektory nawet zabocy ze Jydrysa jes i za niedługo adwynt.Downo ta inacyj było.Dziywki i kawalerzy to sie nimogli dockaj tej wesołości i muzyki co juz niedługo miała nadyjś.Jak juz nadeseł tyn dziyj to sie schłodzili u takigo gazdy co mioł nojwiynksom izbe,poto zeby miyjsce do tajcowanio było.Kto ka potrefił na cym graj to broł ,cy to heligonke cy skrzypce cy ta jaki insy ździort.Za strasnyk zdolności do granio nawet nie musioł miej ba zeby ino
melodyje trzymoł i jako tako po jakim bymbnisku tłuk ,to skokali i ciesyli sie ze mo kto zagraj.A co roznyk śpasow na wycyniali przy taki zabawie to jaze ik pote brzuchy ze śmiychu bolały.A nojbardzi figle ik ciesyły jak ka wypili kapke jaki samogony.Byleco wtedy wynokwili.Abo
smycek łod skrzypiec smolcym posmarowali co nic pote graj nie kcioł jeno kiełzoł po strunak,abo ciele z łajcuska łodpiynli i ze sopy wywiedli i puścili do izby tam ka sie tajcowało ,a to sie łozegździło ze strachu i po izbie skokało jak gupi.Taki to ik głupoty ciesyły.Pote jak sie juz ta wybawili przyseł cas coby zawrozyj ,bo jako wiadome było to w Jydrysa to co sie wywrozyło to sie spełnić miało.A wrozyli przeroźnie.Wosk loli do safla z wodom a pote ciyj z tego na ściane robili i dosukowali sie co tez to łoznocaj moze.Dziywki i kawalerzy to ta nojcynści w tym ciyniu sukali wyglądu swoi wybranki co sie to pote niby mieli śniom łożynić.To nieroz ciyj pokozoł abo nos duzy abo usiska wielgi to juz sukali ktory ka taki mo ,a śmiychu kupa była.Wrozyli tez pote tak ze siadali na taborku tyłym do dźwiyży i chybali zasiebie kiyrpce.Jak sie łoba łobrociły ku dzwiyrzom do pola to łoznocało to ze tyn sie tego roku łożyni i z chałpy pudzie a jak sie do środka zwyrtły to znacyło ze zie łożyni i na gazdowce łostanie.A jak sie zwyrtnył jedyn tu drugi tu to ło żyniacce tego roku mog se tyn co chyboł zabocyć
.Taki to były zwyki...Jak sie juz walnie
wybawili to sie kazdy łozchłodził ku chałpie.Ale ta nie śli tak zeby ka co do śmiychu nie wywiyś po drodze.To zaś
jak ka woz u somsiada stoł na polu to mu go łozebrali i na dachu słozyli.A jak juz ta ktory gazda jaki brony abo inny ździort na polu łostawił to juz ta pewne mioł ze rano bydzie wisiej na nojwyssym drzewie w cubku:) Tak sie to weselili cym mogli...Ale jak juz przyseł cas adwyntu to nikaś nie uświadcył zodnej muzyki ani zeby ka kto zatajcowoł.Ktory ka łojciec był łostrzyjsy to ani po chałpak dziywkom chłodzić nie doł.A niedej Bog zeby ka ktory zbyrcoł na jakik skrzypcak abo heligonce.To abo by go łociec zaroz korbacym jakim prasnył a jak niy to by go ludziska po wsi na sto debłow łozgdali ze jancykryst i tela
.Tako była sanobliwoś w tyn cos do zwykow i do wiary.Pewnie ze chłopcyska sie ta po wsi włocyły,bo zaś juz zyli dziadami i robiynim strojow .Przeca po adwyncie trza i kolyndować było a pote na godni świynto za przebiyrajcow lecieć.To sie ta schłodzili po hyzak u kogo mogli ,syli macidule ,konie,baty pletli a i casym strzylani przećwicyli,co sie dało słysej nieroz.Taki to bywało za tyk downiyjsyk rokow,bo teraz to ta mało ktory łodccuje ze adwynt przyseł ...Pozdrowiom


text:
Free Backlinks - More Visit
Just copy this banner code to your website or blog, ...
If you don't place the HTML code below in your Home Page, your website will be removed for the Catalog.
... andSubmit Your URL To The Catalog
Web Pages From The Catalog
- Zespůł na wesele Toruń
- Zespůł weselny Toruń
- Zespůł muzyczny Toruń
- Zespůł muzyczny na wesele Toruń
- Zespůł na wesele z wodzirejem Toruń
- Zespůł weselny z wodzirejem Toruń
- Zespůł muzyczny na wesele z wodzirejem Toruń
- Zespůł muzyczny na wesele Toruń zespoły weselne Toruń
- Zespůł na wesele Bydgoszcz
- Zespůł weselny Bydgoszcz
- Zespůł muzyczny Bydgoszcz
- Zespůł muzyczny na wesele Bydgoszcz
- Zespůł na wesele z wodzirejem Bydgoszcz
- Zespůł weselny z wodzirejem Bydgoszcz
- Zespůł muzyczny na wesele z wodzirejem Bydgoszcz
- Zespůł muzyczny na wesele Bydgoszcz zespoły weselne Bydgoszcz
- Zespůł na wesele Włocławek
- Zespůł weselny Włocławek
- Zespůł muzyczny Włocławek
- Zespůł muzyczny na wesele Włocławek
- Zespůł na wesele z wodzirejem Włocławek
- Zespůł weselny z wodzirejem Włocławek
- Zespůł muzyczny na wesele z wodzirejem Włocławek
- Zespůł muzyczny na wesele Włocławek zespoły weselne Włocławek
- Zespůł na wesele Grudziądz
- Zespůł weselny Grudziądz
- Zespůł muzyczny Grudziądz
- Zespůł muzyczny na wesele Grudziądz
- Zespůł na wesele z wodzirejem Grudziądz
- Zespůł weselny z wodzirejem Grudziądz
- Zespůł muzyczny na wesele z wodzirejem Grudziądz
- Zespůł muzyczny na wesele Grudziądz zespoły weselne Grudziądz
- Zespůł na wesele Kujawsko Pomorskie
- Zespůł weselny Kujawsko Pomorskie
- Zespůł muzyczny Kujawsko Pomorskie
- Zespůł muzyczny na wesele Kujawsko Pomorskie
- Zespůł na wesele z wodzirejem Kujawsko Pomorskie
- Zespůł weselny z wodzirejem Kujawsko Pomorskie
- Zespůł muzyczny na wesele z wodzirejem Kujawsko Pomorskie
- Zespůł muzyczny na wesele Kujawsko Pomorskie zespoły weselne Kujawsko Pomorskie
- Zespůł na wesele Brodnica
- Zespůł weselny Brodnica
- Zespůł muzyczny Brodnica
- Zespůł muzyczny na wesele Brodnica
- Zespůł na wesele z wodzirejem Brodnica
- Zespůł weselny z wodzirejem Brodnica
- Zespůł muzyczny na wesele z wodzirejem Brodnica
- Zespůł muzyczny na wesele Brodnica zespoły weselne Brodnica
- Lekcje muzyki
- Wodzirej
- web-link-exchange
- terminarz
- video


text:
Swiãtojańsczé ògniszcze na Kaszëbach miało zrobic zło nieszkódnym. Ten òdżin miôł pòswiécëc czarownicóm òb drogã na Łësą Górã, cobë jak nôrëchli nie bëło jich we wsy. Jesz w pierszi pòłowie XIX stalata wiara w czarownicenie bëła na Kaszëbach czims nadzwëkòwim.Tak czedës mógł ùzdrzec, jak na grzëpach wkół pôlałë sã sobòtczi w noc swiãtégò Jana. W tã noc paproc mògła cëdowno zakwitnąc. Za tim kwiatem ùzérałë dzéwczãta. Młodi lëdze bawilë sã przë swiãtojańsczim ògniszczu do rena.
Bernard Sychta: Słownik gwar kaszubskich na tle kultury ludowej t. III, Ossolineum, Wrocław-Warszawa-Kraków 1969, ss. 299-300.


text:
Im Sorbischen evangelischen Verein sind jederzeit neue Mitglieder, die sich für die evangelischen Sorben interessieren und die Vorhaben unseres Vereins unterstützen wollen, herzlich willkommen!
Lube sotry, lubi bratřa!
Jako ewangelscy Serbja směmy zhladować na lětstotki wuznamnych stawiznow, na kotrež směmy z prawom hordźi być. Wjele prócowarjow wo narod a wěru je z našich rjadow wušło! Jednotliwcy a serbske ewangelske towarstwa su w zańdźenosći wažne skutki za naš serbski lud wukonjeli. Wěra a narod tworištej za nich njedźělomnu jednotu, a jich skutki słužachu "Bohu k česći a Serbam k wužitku".
Dźensa być z ewangelskim Serbom, mnohim njeje lochko. Smy w mjeńšinje w swojich wosadach a wsach a husto samo w swójbach. Při wšěm nochcemy zapomnić na naše namrěwstwo a chcemy so hromadźić k skutkowanju w najlěpšej tradiciji swojich prjedownikow. Tehodla smy załožili 18. junija 1994 na Serbskim ewangelskim cyrkwinskim dnju w Njeswačidle Serbske ewangelske towarstwo.
Towarstwo ma zaměr, serbske ewangelske žiwjenje spěchować. Wone zarjaduje kóždolětne Serbske ewangelske cyrkwinske dny. Wone podpěruje serbske wosadne žiwjenje a dźěło ze serbskimi dźěćimi a młodostnymi. Zhromadnje ze Serbskim wosadnym zwjazkom smy zamołwići za wudawanje časopisa "Pomhaj Bóh", ale tež "Serbski lekcionar", spěwnik za dźěći a druhe publikacije smy wobstarali. Podpěrujemy wobnowjenje pomnikow, kiž swědča wo serbskej ewangelskej tradiciji.
W našich rjadach je kóždy witany, kotryž čuje so zwjazany z ewangelskim Serbstwom a chce jo podpěrać. Dalše informacije dóstanjeće pod adresu, wozjewjenej w tutym łopješku, abo w interneće: www.sorbischer-evangelischer-verein.de
Z wutrobnym "Pomhaj Bóh" strowi Was
Měrćin Wirth
Der Sorbische evangelische Verein ist im Vereinsregister des Amtsgerichts Dresden unter seinem sorbischen Namen "Serbske ewangelske towarstwo" registriert und vom Finanzamt Bautzen als gemeinützig anerkannt. Der Verein ist berechtigt Spendenbescheinigungen auszustellen.
Die Hauptversammlung findet jährlich am Reformationstag an wechselnden Orten statt.
Dokumente:
1. Satzung
2. Wustawki
3. Anmeldung zur Mitgliedschaft


text:
Tyrrenske mórjo
Tyrrenske mórjo jo źěl Srjejźnego mórja pśi pódzajtšnem brjoze Apenninskeje połkupy, kótara jo wótźělujo wót Jadrańskego mórja.
Na pódzajtšu a dłujkem zajtšu granicujo Tyrrenske mórjo z italskeju twardeju zemju, na pódpołdnju z italskeju kupu Siciliska a na pódwjacorje z italskeju kupu Sardiniska a z francojskeju kupu Korsika. Na pódpołdnju jo pśez Messinsku wuscynu zwězane z Ioniskim mórjom a na pódpołnocu jo zwězane z Ligurskim mórjom.
Tyrrenske mórjo ma maksimalnu dłymokosć wót 3840 metrow a płoń wót 231 000 kwadratnych kilometrow.


text:
Gesichter der Reformation
Swoboda wěry je za ludźi w Hornjej Łužicy wažne kubło. Wot časa zawjedźenja reformacije su tu ewangelscy a katolscy křesćenjo měrnje ze sobu žiwi. Symbol nabožneje mnohotnosće je Budyska katedrala (tachantska cyrkej), kotruž do dźensnišeho wobě konfesiji wužiwatej. Nimo toho je Hornja Łužica ze swojim podźělom serbskeje ludnosće dwurěčny kraj. Reformacija přinošowaše bytostnje k wutworjenju hornjo- a delnjoserbskeje spisowneje rěče.
Dokelž słušeše Hornja Łužica do lěta 1635 k čěskej krónje, su jeje stawizny ze susodnymaj krajomaj Čěskej a Šleskej wusko zwjazane. Tež tam přesadźi so w 16. lětstotku reformacija. Habsburgčenjo pak móžachu w běhu rekatolizacije lutheranow wróćo stłóčić.
Hač do lutherskeho lěta 2017 budu kulturne zarjadnišća w Hornjej Łužicy za slědami pytać. Wjacore projekty a akcije zaběraja so z reformaciju a jeje sćěhami. Kóždy projekt je z „wobličom“ zastupjeny. „Wobliča reformacije“ pokazuja, zo je ewangelske namrěwstwo žiwe. Přez rěčne a krajne hranicy zwjazuje wone ludźi w Hornjej Łužicy, Čěskej a Šleskej.


text:
Ekwador
Ekwador (španisce República del Ecuador, kičwa Ecuador Mamallakta) je njewotwisny stat při Ćichim oceanje w sewjerozapadźe Južneje Ameriki. Mjezuje z Kolumbiskej w sewjeru a z Peruwom w juhu. Stolica je město Quito, kotrež leži w Andach we wysokosći wot 2850 metrow. Najwjetše město je pak w runinje při pobrjoze Pacifika ležacy Guayaquil (2,2 milionaj wobydlerjow). Mjeno dósta kraj po ekwatorje, kotryž přeběži stat ze zapada do wuchoda. K Ekwadorej słušeja tež 1000 km wot pobrjoha zdalene Galapagoske kupy z jónkrótnej fawnu a floru.
W Ekwadorje knježi zasadnje tropiska, włóžna klima, wosebje w přimórskej runinje a w Amaconasowej nižinje we wuchodźe. Na wysočinje w srjedźišću kraja je pak zymnišo a chětro sucho. Najwyši wjeršk Ekwadora je wulkan Chimborazo (6.310 m), kotryž je – ze srjedźišća zemje ličene – najwyše wuhorbjenje na swěće.
Najwjetše města su :
- Guayaquil – 2.196.800 wobydlerjow
- Quito – 1.648.100 wobydlerjow
- Cuenca – 277.000 wobydlerjow
- Machala – 216.000 wobydlerjow
Žórła[wobdźěłać | žórłowy tekst wobdźěłać]
Wotkazaj[wobdźěłać | žórłowy tekst wobdźěłać]
Argentinska |
Boliwiska |
Brazilska |
Chilska |
Ekwador |
Guyana |
Kolumbiska |
Paraguay |
Peru |
Surinamska |
Uruguay |
Venezuela
Druhe teritorije: Falklandske kupy | Francoska Guyana | Južna Georgiska a Južne Sandwichowe kupy


text:
Chorwacyjo
Chorwacyjo (Chorwacko Republika) – państwo we połedńowyj Ojropje, nad adrjatyckym morzym, kere grańica mo uode poułdńo s Bośńům a Hercygowinům a Czornům Gůrům, uode wschodu ze Syrbijům a Madźarůma a Słowyńijům uode půłnocy. Na połedńowym zachodźe je przi Morzu Adrjatyckym. Samostanowi uo śe uod 1991, kedy uodkuplowała śe uod Jugosławije.
Chorwacyjo mo fest dźiwne wybrzeże; taki typ wybrzeżo s mocům dugich wyspů ustawjůnymi růwnolygle do lyńjie brzygowyj, zostoł zmjanowany dalmatyńskym uode mjana chorwackigo regijůnu Dalmacyjo.
Uod 1 lipca 2013 przinoleży do Ojropejskij Uńiji.


text:
Mekůng
Mekůng (chiń.: 瀾滄江, Láncāng Jiāng, taj.: Me Nam Khong, tybet.: Dza-cza, Me Kong, Me Nam Kong, wjet.: Mê Kông) – rzyka we połedńowo-wschodńij Azyji, nojdugszo na Indochińskim Půłwyspje, sztworto podug dugośći we Azyje a 9. na śwjeće. Je 4880 km dugo. Zdrzůdła mo na wyżce 5224 m n.p.m. na Tybetańskij Wyżce, uchodźi do Połedńowochińskigo Morzo. Jeji ujśće je deltowate. Przepływo bez 6 krajůw: Chiny, Birma, Tajlandyjo, Laos, Kambodża a Wjetnam. We jeji dolnyj tajli wahańa stanu wody poradzům dolyźć do 12 myjtrůw. Rzyka je żeglowno lo morskich statkůw uod ujśćo aże po stolica Kambodży, Phnom Penh. Mekůng je nojwożńijszům kůmůńikacyjnům cestům we Indochinach. Wele rzyki we dolińe uprowjo śe ryż.


text:
Teroski, kej tyn bes Pon Boczka za wolny od roboty dziyn – niydziela – niy je jusz dniym kupowanio tego co cza, abo niy – zycie niykerych zrobiouo sie jakos czorno-bioue.Ale niy do wszyjstkich. Bo dlo mie niy! Czamu – bydzie sie jedyn abo drugi z Wos pytou.No to Wom powjym. W niydziela, kej ech sie myslou obalic jake zimne przi szkacie z komplami, abo po wielkim trefic ich u Antona we szynku – bouo coukiym inaksij. Moja jusz przi kozaniu – sztuchala mie pod lawkom w noga i cicho – coby Walaskowo, kero z chopym siedzieli na mszy kole nos, niy suaszala – godala mi do ucha:…ino sie po mszy mi niy stroc! Bo pojadymy zaroski na zakupy….No ja, to co mi zostalo! Adieu kufo zimnego u Antona! Jo musza do obowionckow mauzynckich – z babom w niydziela isc na zakupy!Bo wjycie, bes couki tydziyn, jak przidymy z roboty, to jak cza co do jodua kupic, to jadymy z cetlikiym, kaj wszystko stoji napisane, do Silezje, i kupujymy, co cza.No ale w niydziela cza sie pooglondac, co bych sie musiaua kupic, jak pojadymy w lato na urlop – jak to zawsze pado moja rostomiuo. …No dyc mozesz sie pojechac na te uoglondanie sama. Prawo jazdy mosz, a jakby co, to sztrasynbankom tysz idzie dojechac – padom. …No ale jak ty idziesz mit, to mi mozesz doradzic, w jakich szatach mi dobrze – pado Moja. ….Na,ja – mysla sie, kej to cie fto w tym domu pytou o rada – a jusz o rada skuli kecek. Bo ani moja, ani cera niy poczebujom doradcow, jak idzie o kupowanie szatow. Nawet, jak jo dostana na gyburtstak binder abo oberhymda, to tysz sie zodyn niy pyto, eli mom ta farba, abo tyn muster – rod.No i tak jadymy po wielkiym do tego „Tympla komercje“ – jak godo (po cichu, coby babeczka niy suyszaua) – Ecik.Jak sie jusz znoduo miejsce, kaj idzie postawic auto, to ech je pu mokry. A potym w ty cisbie we windzie jadymy na pjyrszy sztok – i sie zaczyno. Wuazymy do kozdego sklepu zu babskim obleczyniym. Moja ciepie sie na rygauy i szuko. Tak mi sie niykedy zdo, co niy wjy co szuko.Jo sie stoja na boku i ino czekom, jak co cwiec godziny wyuazi ze kamerlika, kaj sie idzie te szaty przipasowac, i sie pyto: ….. No i jak w tym wyglondom? …. Niy powjym, w niykerych je ij dobrze, a nawet bardzo dobrze. No tosz sie po cichu ty sprzedowaczki, co to couki czas przinosi coros to inksze szaty – ino do zmjyrzynio – jak pado, pytom: …wiela to kosztuje? …..No niy je to tonie – pado sprzedowoczka – ale widac, co Wasza kobjyta mo gust i wjy, co je fajne…. No a jo dali niy wjym, wiela to kosztuje – tosz wyuaza z eki, kaj mie moja odstawioua i frechownie pacza na tyn cetlik kery wisi na szatce…O piernika – wouom ……, chces, coby my od pyndzialku szli do Caritasu, coby dostac sztica? Ah, niy godej, dyc take droge to juzajs niy jest, bo sam widzisz – to je przecynione. A do tego jo jusz i tak niy mom co oblyc, a bys niy chciou, coby na urlopie na mie palcami pokazywali! – pado na to Moja.Po pjytnostym „salonie“ i tym przimierzaniu, mom jusz bonte kouka przed oczami, i siyngom po briftasza, ciby niy musiec isc ta krzizowo droga dalij.O! wejzij tukej – pado mi Moja i pokazuje na szaufynster – jake pjykne taski! No a do tego, majom tukej „Sale“ – to je tonij! Poc wlezymy ino na chwila i pouoglondomy sie je.Jo jusz zaroski cisna sie do eki, kole dzwjyrzy, coby niy lotac po sklepie. Zaroski przichodzi modo dziouszka i sie pyto…w czym mi moze pomoszcz…Niy, pjyknie dziynkuja – padom. …. Mie tukej Moja odstawioua, i jak bydzie fertig, to mie stont zabiere…Poleku mo josz guod, a i moja, jak widza – zjadua by cojsik, coby miec nowe siouy na zakupy. No tosz idymy na jakijs szauot wegetarski, (no bo jo i tak je za ruby), i woda z bombelkami. Potym ino gipko te bojtle ze zakupami leca wciepnonc do auta – i dali oglondomy. Tym razym szczewiki (niy myscie, co chopskie). Moja przimierzo, i jusz sie mie niy pyto, eli MI sie te szczewiki podobajom, ino pinko po mobiloku i uosprawio naszy cerze, jake to pjykne szczewiki sie chce kupic. Tak za jakes pu godziny godom – dej sie jusz pokoj ztym fandzolyniym –bier tyn kastlik ze szczwikami i idymy do kasy.No i tak poleku niydziela sie z nami zegno. Mom szczynscie, co dzisiej leci juzajs M-Jak milosc, to Moja niy chce byc za pozno w doma.A tak z drugi strony, to podziwiom naszego somsiada Francika. Uon idzie na take zakupy niy ino ze Swojom, ale i z jejich Pikusiym. Kejsik ech sie nawet jego spytou, eli to niy je kuopot, z psiokym uazic po tych sklepach. Francik pociong mie ku sobie – tak coby inksi niy suyszeli – i pado: zdrodza Ci jedna tajymnica:Pikus, kery na to niy wyglondo – jest bardzo mondry pies. Udauo mi sie go nauczyc jedna sztuczka.Jak som my we salonie ze damskiymi szatami, abo szczewikami, i moja Marylka pyto sie mie, eli te szaty, co probuje, mi sie podobajom – jo pacza na cyna, i jak je to juzaj pu moji pynzyji – ciongna leko dwa razy za Pikusiowo linka. Pies spoziyro na swoja pani i….przewolo sie na ziymia, ze sztyryma uapami do wiyrchu. Jakby dostou hercszlagu. A co moja Marylka mu bardzo pszaje, bestosz konczy te przimierzanie. Dowo szatki sprzedowoczce nazot i robi piyrszo pomoc Pikusiowi. Jo biera go na rynce i idymy do auto – i do dom. Pikus mrugo ino jednym okiym ku mie, bo wjy, co trik sie udol.W doma dostowo nawet ekstra koncek wusztu, i niy ma jusz godki, o tych szatkach, kere mialy byc kupione.I wszyjscy my som zadowolone.…Piernika, musza sie wybrac do azylu do psow. Mozno udo mi sie spaczec tysz takigo Pikusia!Pyrsk!
24.05.2018 – Maryjanek.