text:
Rajza cugiym do Rzeszowa… – audio
Rajza cugiym do Rzeszowa…
Wiycie, jô tak lecy kedy sznupia po tym modernym internecu (chnet choby jaki iptowaty modziok, a niy stary knaker) i znodech ci tam rółzczasu jedyn fajnisty kónsek, bezmać samego Leona Wyrwicza, szauszpilera i wigyjca, kiery spisôł ze pamiyńci inkszy wicman Jerzy Ofierski mianowany sołtysym Kierdziołkiym i dôł go Aleksandrowi Siwiakowi (Hamiltonowi) hamerikóńskimu wicmanowi, ftory juzaś szkryflô do „Wiadomości Polonijnych” we Hamerice. I tym tuplym, jô terôzki rzykna to wszyjsko po naszymu, coby i samtyjsze mógli sie z tego, blank starego kónska pośmiôć. A szło to jakosik tak:
Nó, panoczku… jada ci kiejsik ku mojij tancie Byndziuchowyj, ze Krakowa do Rzeszowa. Przilazuja na bansztajg… cheba bez dwa tysiónce ludzi, cie pierón szczelół… wlazuja rajn do kupyju. Siedziół ci już driny taki jedyn istny i gôdô:
– Kaj sie ryjesz łoszkliwcu?
Nó, dyć żysz, przecamć jô sie tam nikaj niy ryja… ino kca jechać do Rzeszowa… Stanółech sie, i styrca. Tyn cug ale tyż ciyngiym jesce stoji…. Nó, tóż gôdóm do jednego frica, co tam już siedziôł:
– A bylibyście panoczku taki moreśny i deczko byś sie pón chibnół, toch i jô sie możno na jednym półrzitku zicnół…
A łón mi na to:
– Dziepiyro jake trzi godziny panoczku styrcycie i już kcelibyście sie na ta swoja rubo rzić siednóńć?
Pónknół sie deczko, jô sie siupnół i siedza…. Śtyry godziny już tyn cug stoji… to te tameszne pasażyry sebuli szczewiki… fuzekle i suszóm je na fachu. Nó, tóż jô tak zaziyróm i na łostatku rzóndza:
– Panoczku! A bydóm tak dobrzi i syjmnóm łóni te fuzekle znad mojij gowy… bo pierónym mi sam capi…
Tyn, co wele mie siedziôł rzyknół mi, iże kiej i jô byda tak jechôł łoziym dni, to tyż byda ściepowôł zoki i tyż byda je suszół…
Piyńć godzin śleciało a cug ani w te ani we fte… Kukóm tak, a po bansztajgu wandruje taki jedyn kasper we cerwiónyj mycce, kaszkeciôrz, banforsztejer. Podlazuja ku łoknu, kca te łokno łozewrzić a łorôz tyn, co kole łokna siedziôł pytô sie mie fałesznie:
– Co? Bydziesz pón te łokno łotwiyrôł, niy widzisz pón, iże szyby niy ma?
Nó, tóż pytóm sie tego kaszkeciôrza na bansztajgu:
– Panoczku, a bydóm tak dobrzi i rzyknóm mi kiej yntlich tyn cug sztartnie?
– A… a… e… cholera go wiy! – łodrzykô mi łón.
Nó, gynał chop informiyruje… cowiek zarôzki miarkuje czego sie dziyrżić… Szejść godzin a cug jak stôł, tak styrcy…. Ale przilazła jedna yma… we takim dzieckowym zegówku dziecio prziniysła… Ludzie moje roztomiyłe! Dwa tysiónce ludzi we tym cugu a łóna na doczkaniu, na szlag ku mie:
– Bydóm tak dobrzi panoczku i ździebko sie chibnóm… a jô se sam siedna.
– Babo! Dwa tysiónce ludzi a paniczka ino mie znodła. – łodrzykóm podwiyl co moreśnie. – Możno kieryś ze tych sam chopów potrzimô wóm te dziecio…
Tyn fric, ftory siedziôł blank przi łoknie zarôzki z pyskym ku mie:
– Niych łóni panoczku niy bydóm taki frechowny… widzóm łóni panoczku, iże kobita ze dzieciym na ryncach… pociś sie pón ździebko, pónknij sie chopie… niech sie babeczka zicnie…
Nó, tóż tyż terôzki baba siedzi… jô cupia… siedym godzin śleciało… tyn cug sztartnół, puściół sie… I tak jak my dugo stôli, tak terôzki… chnet dobrze jechali. Już na drugi dziyń przijechali my do… na nastympnô stacyjô… dojyżdżómy do drugigo banhowu, a ta łoszkliwô mamzela zarôzki ku mie:
– Bółbyś pón tak uprzyjmny i poszôł by pón mie do tyjki po mlyko dlô mojigo bajtla…
– A cóżeś sie babo tak dó mie prziflostrowała? – rzykóm już taki deczko znerwowany. – Możno ftoryś ze tych friców przi dźwiyrzach hopnie…
Tyn, co wele łokna siedziôł juzaś piyrszy sie łodzywô:
– Niy widzisz pón, iże my wszyjske sómy bez fuzekli!
Możno i jô sebleka fuzekle… poszołech do tyjki, a tam ciżba jak sto diosków…
– Bylibyście paniczkô takô dobrô i dalibyście mi flaszecka mlyka? – gôdóm moreśnie ku bufetowyj.
– Mlyka niy ma panoczku! – łodrzykô mi łóna. – Jes ino wuszt.
Nó, tóż wrôcóm sie nazôd do kupyju nó i gôdóm babie, co mlyka niy ma ale jes wuszt…
– Cóżeś pón łogup, dostaliście panoczku do gowy, abo co? – baba jak niy wrzesknie na mie. – Synecek mô dziepiyro piyńć miesiyncy, a jô mu byda dôwać wuszt do jôdła?
A jô, do sto pierónów wiym, co potrza takimu najduchowi? Dojyżdżmy do nastympnyj stacyji, a ta diosecko mamzela juzaś ku mie:
– Jô wóm panoczku pokôża, iże jô na tym banhowie dostana mlyko!
– Nic mi babo niy pokazuj! – łodrzykóm. – Jô już gynał miarkuja, ło co wóm sie paniczko rozłajzi! Pewnikiym bydziecie kcieli, cobych to jô wóm te dziecio potrzimôł… Dwa tysiónce ludzi we cugu a wy paniczko ino ku mie! Ku mie… możno tyn, co siedzi bez fuzekli bydzie móg potrzimać tego łoszkliwego bajtla?
A tyn, co wele łokna zicnół juzaś rzóńdzi:
– Panoczku! A niy być pón taki łoklany jak stary hazok. Łopatrowôłeś sie pón tóm babeczkóm bez côłkô noc, tóż tyż terôzki panoczku potrzimejcie te jeji dziycio…
Tela ino, co jô blank niy móm rôd, niy ciyrpia dziecek… Łóna wylazła…. jô łostôłech ze tym pierónowym najduchym. I jak na kôżdyj stacyji cug stôł trzi, śtyry godziny, tak terôzki na doczkaniu sztartnół, puściół sie dalszij. Śpikol wrzescy, tyn chop wele łokna z pyskiym ku mie:
– A dejżysz mu cosik cowieku, niych sie tak niy drzi!
Ło sto pierónów! Co jô mu móm dać… Szibnółech deczko szlabikôrz mojigo szaketa. Łorôz czuja, iże móm blank mokro na rynkowie, zdrowy jak sto diosków tyn synecek… dobrze, coch mu niy dôł tego wusztu. Przikludziylichmy sie do Rzeszowa… Wylazuja na bansztajg i tak se medikuja, cóż jô tyż zrobia ze tym śpikolym. Do hilfki go niy łoddóm, boć przecamć niy ma repatrijant jaki… Łorôz zaziyróm, a sam na tym bansztajgu styrcy jedna istnô pôra… jedyn karlus… i takô jedna freliczka. Podłajża ku niym i tak opaternie gôdóm:
– Móżno by mi łóni deczko hilfli i potrzimali mi tego dzieciôka, bo musza w te piynty sie… wyjscać…
Ta freliczka niy za tela kciała mi hilfnóńć, bo take mode dziołchy sóm moc podyjzdrzliwe… ale tyn fric rzykô:
– Niych mu Marichen spómoże, i tego dzieciôka podziyrżi, potrzimie bez jakô możno kwilka….
Nó, tóż dôłech jij tego srajtka i podciepa do potrzimaniô…. I tak pewnikiym do dzisiôj go dziyrżi!
Śmiychu worte
Wiycie! Fto niy poradzi sie śmiôć, niy poradzi sie chichrać, tyn na isto sie traci. Bo launa, humór jes moc przidajny ku tymu, coby richtik myśleć. Bo mózg cowieka jes choby jake ferrari ze motorym „garbusa”, abo możno choby stary kómp we ftorym zainsztalowali nôjbarzij moderne łoprógramowani. I coby sam za tela niy wynokwiać, rzykna, co humór, szpas i wicne cufale sóm na isto we naszym życiu nôjważniyjsze. Nôjbarzij gróntnóm zortóm ludzkij szpasowności i pośmiywnóści to humór piyrszołosobowy. Idzie ło zituacyjô we ftoryj same sie capnymy na fyjlerze – na tyn bajszpil sznupiymy za brylami, kiere mómy na kicholu jak tyn Hilary ze tych dzieckowych sztrofków. Wiycie! Tyn humór pokazuje sie we wszyjskich aszpektach naszego żywobyciô. Dejcie pozór!
Chop i cudzo baba, kierzy nigdy skorzij sie niy trefiyli, znodli sie łorôz we jednym szlafwagynie nocnego cugu. Sóm łóne mocka gańbliwe, tóż tyż wartko idóm spać na łoddziylnych miyjscach, ale we pojstrzodku nocy ta cudzô babeczka nakłóniô sie nad prykolym tego cudzego chopa i po cichuśku gôdô:
– Wybôczóm mi łóni, ale mie deczko ziómbi, i eźli byli by łóni take miyłe i prziniyśli mi jakisik nadbytniô deka?
– Móm paniczko lepszyjszy pómys – rzykô ze blikym w ślypiach tyn chop. – Mogymy przecamć bez ta jedna jedzinô noc markiyrować, iże sómy możno môłżyństwym.
– Dobra, panoczku! Czamu niy – chichrô sie po cichuśku ta cudzô baba.
– Fajniście, aże fajniście – gôdô chop. – Tóż weź se sama, mokwo jedna, ta diosecko deka!
Wymiarkowanie humóru i frojńda ze zrobiynia kómuś na błozny sprôwiajóm, iże sómy pozórne na wszyjske łozbiyżnóści miyndzy uważówaniym a prôwdóm, rzeczywistóścióm. Szajsniyńcia sie sóm niy do uwachowaniô, tóż tyż bez takij zowcityj markwi, ftorô szlynkruje sie na horizóńcie poznôwczym, ta historyjô naszyj cywilizacyji uwiónzgłaby we jakimsik môrtwym pónkcie. My, ludzie, na isto kcymy wysznupywać fyjlery u inkszych, bo to jes przijymne, szpasowne i ku tymu moc wicne. Roztomajte terapeuty łod wiyków już zalycali wszyjskim naobkoło śmiych, chichranie sie, tak jak dôwne dochtory płużyli roztomajte pulmantyje, jake ziyliny i zabiygi lycznicze. Fachy szpilmanów, szyndziołów, muzykantów, kónditórzów, lecy jakich „pornografów” i wszelijakich szamanów, to jedzine profesyje, we ftorych łodkryli, jak idzie wykorzystać wrodzóne zamiyłówani naszego zizdymu nerwowygo ku szafniyńciu pożóndanych bez nôs efektów, bez nôs- kóntmanów. Dzisiej tak festelnie widzi sie nóm, tak fest tego pragnymy – jak gôdajóm terôzki modzioki –„kopa”, kiery ci nóm dowo dobrô kómedyjô, iże blank niy ma przegniyńciô we spomiarkowaniu, iże côłkô już ludzkość uzalyżnióła sie łod humóru i dobryj launy. I mógbych sam terôzki prziwołôwać roztomajtych filozofów, móndroków i wizynszaftlerów, ale rzykna ino tela, co humór blank niy ma produktym ubocznym naszyj darwinowskij ewolucyji. Bo eźli tedyć inksze inteligyntne istoty – na tyn przikłôd szimpanse, nasze bliske krywne – tyż ci wyksztôłciyli u sia wymiarkowani humóru? Eźli mogymy sie pośmiôć do kupy ze małupicami ze szykownistego szpasu? A tak prôwdóm, fto mi rzyknie, po jakiymu we côłkości reakcjóm na wic jes śmiych, a niy lecy jake inksze zachówani – na tyn przikłôd kichani? Poczóntków ludzkigo śmiychu przinôleżi szukać u naszych przodków. A jużci, co małupice śmiejóm sie sporze i moc czynsto. Już Karol Darwin merknół, co tyn nasz, ludzki śmiych jes podany do dźwiynków wydôwanych bez inksze „naczylne”. Podszukowaczka Marina Ross ze Uniwerzityjtu Portsmouth kilała maluśke afy bonobo, szimpanse i gorile pod parzóm, po gyniku, dłóni i po szpanie szłapy, i wiynkszóścióm łóne chichrali sie i ryagówali głóśnym rechótym. Wszyjske sie śmiejymy, tóż tyż spólny przodek ludzi i inkszych „naczylnych” tyż pewnikiym sie śmiôł. Tela, co na isto do kupy ze afami, sie niy pochichrómy, bo wszyjske afy niy poradzóm łozprawiać, ani tyż niy poradzóm spokopić naszych wiców i szpasownych ausdruków. I ino pojstrzód ludzi sóm take, ftorym letko przilazuje łozprawiać wice, szpasować. I jes to na isto kómszt (ło ftorym ‘ech już sam tela gôwyńdziół) a miyndzy tymi, ftorzi rade majóm łozprawianie wiców, miyndzy wicmanami i kocyndrami sóm ci śtyry zorty łozprôwiaczy wiców:
Za piyrsze, łozprawiôcz mô przi łozprawianiu zawdy fresa zmiyrnô i statycznô, juzaś te, kiere go suchajóm, trzimióm sie łod śmiychu za basiska …
Za druge, iże chichrô sie tyn, co łozprawiô, i te, ftore go suchajóm …
Trzeciô zorta to takô, kiej łozprawiôcz rżi choby sagi we pokrziwach, juzaś ci te, ftore go suchajóm, zwiyszajóm kichole na fusiska i ani jednym słóweckiym sie niy łozwióm …
Nó, i łostanio, nôjbarzij łoszkliwô zorta jes wtynczôs, kiej suchôcze chytajóm wartko za stołki, flaszki, szklónki abo co tam jim do gracy wlejzie i pieróm tym wszyjskim we łozprawiôcza …
Boć ło wiela dobry wicman raduje sie zasużónym, sztabilnym uważowaniym i kwôlbóm, i kôżdy go rôd widzi, to na łopach, lichucny, usmolóny i doskwiyrny gôwyndziôrz, ftorymu sie ino zdô, co niy ma lepszyjszego łod niygo, sprôwiô kole siebie łobrzidzynie i kôżdy by go nôjradszij wytrzas na pychol.
Nó i na łostatek. Fónguje ci u nôs przipowiarka, iże „Tyn sie richtik śmieje, fto sie śmieje łostatni.” Ale to tak niy do łostatka prôwda, bo już za starego piyrwyj mój starzik, pierónowy wigyjc i szpasownik tuplikowôł zawdy, fto tak na isto śmieje sie łostatni. Anó, ino tyn, kierymu potrza bóło tyn wic wyeklerować, coby go spokopiół.
I po faszingu – audio
I po faszingu
Nó, tóż mómy już po strzodzie popiylcowyj, a i po „karnawale”, kiery latoś bół ci jakosik krótki, i niyftore niy poradziyli sie na fest nabawić. Chocia – kiej żech sie kiejsik pytôł: kaj ta zima? – to łod tego czasu śleciało już bez trzi tydnie gryfnyj, ale to na isto gryfnyj zimy do dzisiôj. U mojigo kamrata we kajsik Biyszczadach to ci łóński tydziyń bóło i trzidziyści dwa gradusy mroza. Nale to Wiycie, i niy byda sam dugszij eklerowoł. A mie ci tak chyto, kiej suchóm, co tyn karnewal kôżdy tuplikuje na swoja corôzki inkszo, zajta. „Karnawał” to idzie wywiyść łod takich słowecek: „carn-aval” znacy po naszymu (ja, ja, na isto) „mięsożerstwo”. Juzaś niyskorzij wypokopyli ci te jakiesik zapusty, znacy łostatnie trzi dni skorzij strzody popiylcowyj. I tak tyż jesce za pierónym starego piyrwyj gôdali tyż „carnis-privium” znacy miynsopust, coby côłkie miynso ściepnóńć na sztapel, i już jejigo niy ćkać bez śtyrdziyści dni. Nó, niy byda sam dalszij wynokwioł, bo jesce mi fto rzyknie coch jes móndrok i angyjber, tela, co mogymy sie sam połosprawiać ło tych nôjlepszyjszych dniach faszingu. Choby i ło tych balach, kiere bajstlujóm ci na côłkim świycie na łostatek karnewalu.
Nôjbarzij to nôs wszyjskich – sam u nôs – rajcuje karnewal we Rio. Fto jesce ło tyj balandze niy słyszôł? Jedne gôdajóm, co tam sie tańciyruje samba (i to jes tyż prôwda), inksze juzaś, co to jes jakosik salsa. Jedne co jes tam na zicher, to te szykowne, szekuladowe dziołchy bez cycynhaltrów i… nó… chnet wszyjsko na wiyrchu. A stare knakry ze Hameryki, ze Miymiec to aże sie poradzóm blank zamamlasić i tak łobślimtać, iże niyftorym to by trza na ancug jakisik laclik prziknółtlować. A wszyjsko to – niy ino to – na tyj plaży Copacabana. Ludzie (co jô gôdóm ludzie?), baby, te nôjgryfniyjsze turnujóm bez côłki rok, coby ino rôz łod soboty do wtorku (niyftore to jescse we strzoda na rozwidnioku niy poradzóm przijńść do sia) tańcyrować i wyrobiać; żôdnygo wtynczôs niy ma grzychu, bo wszyjsko to jejich kapelónki tym hasiym zasujóm. Jes jesce ci we tyj Brazyliji takô balanga, takie łostatki we Salvador de Bahia, ale to już niy jes tak wywołane, take szykowne – chocia festelnie gryfne – niźli we Rio.
Inksze, to łostatek karnawału we „Tropicanie”, we Hawanie na Kubie. Ło tym sie wiela niy szkryflô, niy gôdô, bo przeca Fidel (i jego bracik Raul) terôzki niy jes we mółdzie, a kiej my jesce sie prziflostrowali do Hameriki, do tego Busha i Obamy, i jejich utrzidupskich, to już blank niy idzie ło tym gôdać, a tym tuplym sie jesce kwolić, co to sie widziało. A jô – i moja Elza– my to widzieli. Ta côłkô „Tropicana” we grudniu, kiej u nôs bóła zima a tam te poseblykane dziołchy i… tyż te stare purty, kiere ci tam furgajóm, kludzóm sie ino, na isto ino, skuli tych gryfnych, sagich dziołchów, kiere możno niy sóm zawdy take mode, nó ale, kiej łogibajóm sie gryfnie, to żôdyn ramol niy gawcy we metryka, pra?
Ale, sóm tyż i inksze balangi. We amerikóńskim stanie Luizjana, we Nowym Orleanie sóm ci take kluby, kiere sie mianujóm tak jakosik: „krewes” i bajstlujóm roztomajte gupoty, ciepióm jakimsiki tajlami ze alumu, jakimsiki gupotami, a to wszyjsko we łostani dziyń przed popielcowóm strzodóm.
Jes ci i Wenecjô. Możno terôzki mało fto miarkuje, ale tam ci byli zawdy nôjsrogsze maskynbale takich kasprów, przebiyrańców, i to już cheba ze pôraset lôt. Wszyjskie (no możno niy wszyjskie, ale baby) brali sie roztomajte larwy na fresy, biôłe larwy i srogie huty, take trójgraniaste, choby nasze lajchyntryjgry łod downiyjszyj Gabryśki. Sóm to rzecy fresy, larwy Colombiny, Arlekina, Pierrota i inkszych łochyntoli tam ze tyj jejich Wenecji. To wszyjsko bajstlujóm tyż kole pałacu dożów, a na łostatek fajrujóm na placu świyntego Marka (kiej niy ma wody na niym).
Sóm i take, kierych terôzki corôzki wiyncyj u naszych polskich angyjberów, fajery jak tyn we Nicei, we Francji. Tam ci sie cheba nôjdugszij (rachować latóma) bawióm we naszyj Ojropie. Gynał u nich to nôjwiyncyj jes świyżych kwiôtków, roztomajtych blumów ino na te łostatnie dni przed postym. Tela, co łóni tak ci to jakosik pometlali ze kalyndôrzym i fajrujóm łod jedynôstego aże do dwadziestego siódmego lutego, choby i świynta trefiyli we niy wiym jaki dziyń. Nó ale, jes tyż gryfny karnewal we Kanadzie, we miyście, kiere sie mianuje Quebec. Możno mi fto przeciepnie, co jô tam niy bół (a niy bółech) ale festelnie mi sie zdało kiej jedyn mój kamrat mi to łozprawioł. Suchejcie! Ludzie badujóm, czochrajóm sie tam we śniygu, bajstlujóm roztomajte, i to srogie, kaźlówki, chytajóm ryby we tych przerymblach, bajstlujóm roztomajte sznyjmany, i bele jake rzyźby, dynkmale ze śniyga. A na łostatek fyrtajóm na sónkach, kiere smycóm, cióngnóm psiôki. Nó i kiołzdajóm na szlyndzuchach choby nôjynte.
Suchejcie, tam we tym Quebecu, to ci na isto jes nôjsrogszy taki zimowy karnawał na świycie. A nôjważniyjszy jes ci tam taki srogi sznyjman we srogij pitówie, copie ze srogim szarłatnym bómblym na łebie. Mianuje sie tyn cudok „le Bonhomme Carnaval” i ludzie poradzóm wiela ściyrpieć, coby go chocia letko tam sztuchnóńć, poszkrobać, grajfnóńć, dziugnóńć. A kiej za takigo sznyjmana przeblecóno jes jakosik gryfno dziołcha to… co Wóm byda barzij tuplikowôł?
Ja, ja karnewal mómy zbyte i terôzki ino we spokojności trza bydzie dotwać do Wielkanocy.
Ojgyn z Pnioków
Po „śledziu”…
Ino, chopie, bez miana… – audio
Tusty szczwortek…
Walyntynki
Ino, chopie,bez miana…
Wiycie, jô tak lecy kedy sznupia po tym modernym internecu (chnet choby jaki iptowaty modziok, a niy stary knaker) i znodech ci tam rółzczasu jedyn fajnisty kónsek, bezmać samego Leona Wyrwicza, szauszpilera i wigyjca, ftory na binie gôdôł Andrzej Grabowski, a jô jesce tyn kónsek boczół ze mojich modych lôt, kiejech miôł pierónym rôd kopiyrować roztomajtych szauszpilerów i inkszych wicmanów. I beztóż tyż terôzki kciôłbych sam tyn kónsek łopedzieć (dziôło sie to we Krakowie), ale blank po naszymu, posuchejcie!
Mój ónkel, to jes łogrómnie porzómny chop, ale mô ci jedyn fyjler… nó toć… zabywô, jes festelnie zapómliwy. Przepóminô miana uliców, miyjscowóści, miana przocieli ze ftorymi sie rôd trefiô. Ale ku tymu festelnie mô rôd gwarzić i łozprawiać, i beztóż tyż stopieróńsko plyci, smyndzi jak łozprawiô, nó bo tak prôwdóm wszyjsko przecamć zapóminô. Jó niy wiym, ale kiej jô trefióm go na hulicy, zarôzki przelazuja na drugo stróna tela, co tyn łoszkliwiec weźrok mô blank dobry, i zarôzki tyż wrzescy ku mie:
– Eee, ejjj… pódź sam ino! Jô móm ci cosik festelnie szpanownego do łopedzyniô!
Nó, tóż gôdóm: – Ujek, wyboczóm mi łóni, przecamć wy ujku bali niy pamiyntôcie co kcecie mi łopedzieć…
– Ty… ty… ty sie niy strachej, jô pamiyńć móm pierónym dobrô, ty se posuchej, tobie tyż to moge być kiejś dobre, moge ci sie przidać…
– Prosza jô cie, ida se wczorej hulicóm eee… tóm… eee…. jak łóna sie mianuje?…. eee… wyfukło mi ze filipa…. eee…pieróna kandego….
– Nô, ujku blank niy miarkuja, kierómście yjku szli hulicóm…
– Jak to niy wiysz, kie ty kôżdydziyń łamzisz tóm hulicóm….
– Nó, możno jô i łajża kôżdydziyń tóm hulicóm, ale razinku niy miarkuja, ftoróm ‘eście ujku pyndalowali wczorej….
– Jezderkusie!, Niy wiysz, niy wiysz… nó… tretuary mô po łobiuch zajtach…
– Nó, ujku, we Krakowie kôżdo hulica mô po łobiuch zajtach tretuary, nó… ónkel… kôżdo na isto mô…
Nó, jezderkusie, ta… nó… trzi kościoły sóm na nij, nó… wiysz, nó…
– Nó, ujku, jerónie, pokôżcie mi ónkel we Krakowie hulica, na kieryj niy styrcóm trzi kościoły…
– Dobra, to jô ci to wyekleruja inakszij… Jak styrcysz fróntym ku poczcie, to po lewyj zajcie môsz ta razinku hulica… Nó, to jô se deptóm tóm hulicóm, gawca sie a sam łozewrzili nowy sklep, widza we szałfynstrze…. eee…. leżóm nowe, take gryfniste bindry, tónie te szlipsy… nó tóż jô wlazuja rajn, pytóm sie subiykta (to taki krakowski przedowacz), eźli sóm samtukej inksze farby… łoglóndóm te szlipsy… Łorôzki, znôgła ftosik mie po plecyskach klepie, jô sie łobrôcóm… i… ty… niy uwiyrzisz, fto… Ojgyn… fto…
Nó, fto – jô sie pytóm…
– Nó… tyn… eee… nó tyn… nó tyn… eee… nó…
Nó tóż jô sie ujka pytóm:
– Ale kiery… tyn?
– Nó, jakóż to kiery? Nó, przecamć ty go znôsz!
– Nó, możno jô go i znóm ujek – gôdóm – ale blank niy miarkuja, kiery łón…
– Jezderkusie! Stopierónów! Znô, ale niy miarkuje ftory? Ze cia to na isto jes niy nôjlepszij…
– Ujku – gôdóm – jô na zicher niy miarkuja, ftory… łón…
– Dobra, jô ci to gynał wytuplikuja… eee…. proszã jô ciebie… eee…. łón bół hausrechtorym u tych… nó…pôństwa, u tych istnych pod Krakowym…. tyż… jakóż tyż to łóni sie mianujóm?… eee…. Ej! Niy przipóminej mi!… Jô sie to zarôzki spómna… nó…. eee…. nó, jezderkusie! Jakóż to łóni, sto pierónów sie mianujóm…. nó… bali inakszij ci to rzykna…. Nó, proszã jô ciebie… jego łojciec mô japtyka…. eee…. nó… kajsik na prowincyji… nó, w tyj miyjscowóści… nó… eee… w tyj miyścinie… nó… to, jak sie jedzie do tego zidlóngu pod Krakowym, kaj tyn jego łojciec mô ta japtyka, to sznelcug stoji na banhowie côłke trzi minuty… Nó, i to ci jes razinku tyn jejigo synek! Nó! … wiysz!
– Łobłopiyli my sie jak sto diosków, bochmy sie festelnie dôwno niy widzieli. Zaprosiółech ci go, prosza jô ciebie, do kafyju, grómy se tam we szachmaty… jô mu dôł mata, łón mie dôł mata, proszã jô cia, i łorôz, ftosik ci mie capko, klepie po ramiu… suchej ino! Łobrôcóm sie i… Ojgyn… niy uwiyrzisz… fto….
A jô ze rułóm gôdóm – Wiym…
– Nó, fto? –– pytô mój ónkel….
– Nó… tyn! – łodrzykóm ujkowi.
A ujek na to:
– A skany to wiysz?.
Nó, tóż jô gôdóm, bo byście mi ujku pewnikiym pedzieli, iże… tyn!
Na to tyn mój ujekrzóńdzi:
– Nó, bo to na isto … tyn! Ja!
– Nô ale ujku, rzyknijcie mi, ftory … tyn? – pytóm sie go.
– Nó jak to ftory, jezderkusie! To ty wiysz, iże tyn, a blank niy miarkujesz, ftory tyn? To ze cia na zicher jes cosik niy do porzóndku, to jô musza cie do dochtora zakludzić… Wiysz Ojgyn, jô móm takigo dochtora, łón ci mô pamiyńć festelnie dobro, jô tyż dó niygo sztyjc łamża…
Nó, tóż gôdóm do ujka – Ónkel, jô na zicher niy pójńda do tego dochtora, do ftorego wy ujku chodzicie. Ale, rzyknijcie cie mi yjku, do sto pierónów, ftory… tyn?
– Jezderkusie, ftory tyn, nó? Jego łojciec na poczcie byamtruje przecamć. Taki, łoszkliwy cowiek, we zarynkôwkach, szwicuje sie łogrómnucnie, nó…
– Ónkel, ale jô dalszij niy miarkuja, ftory tyn, kiery łón!
– Jezderkusie stopieróński… co za tuleja, ciymnô jak prestabaka! Nó… eee… Oooo… to bydziesz miarkowôł! Łón mô prosza jô ciebie, dwie szwestry, dwie siestry, nó… jego starszyjszô siestra, jeji dali na krzcie miano… eee…. ten… nó… eee… Niy przipóminej mi! Jô sie zarôzki spómna to, nó… ! Eee… zarôzki ci rzykan, nó… eee… łona mô na miano… mô…, eee… doczkej ino, nó… już… już, zarôzki… łooo! Jes, móm, wiym!… łona mô… łóna mianuje sie… nó… tak jak twoja starszyjszô siestra nó… I prosze cie… nó… i uradowalichmy sie juzaś, jako iże’chmy sie dôwno niy widzieli… Ale łón jakiś taki, proszã jô ciebie, nó… uświyrkniynty, sklapiały, nó, to jô sie go pytóm, co sie stało, a łón rzóńdzi, iże blank nic sie niy stało, ino, iże łón miôł libsta – gôdô – i, co ta libsta miała gyburstak. Nó, i iże łón kciôł jij dać gyszynk na tyn gyburstak i poprosić ta swoja starszyjszô siestra, ta co mô tak na miano, jak ta twoja modszô siestra… coby łóna poszła do sklepu i kupióła dlô tyj jejigo libsty cosik na tyn gyszynk, prôwda. Ino, iże juzaś ta jego siestra, rube take jakiesik to bóło babsko. I to tyż ci łóna poszła do babskij kónfekcyji i sprawióła, prôwda, dlô tyj jego libsty glazyjki, ze cielikowyj skórki, prôwda, a dlô sia sie lajstła, bo razinku bół podzim, take te… ło jakóż tyż to sie mianuje… eee… to mi terôzki blank ze palicy wyfurgło, nó… take, co to baby łoblykajóm na zima, rube, szkuciaty, ciciate, nó… ze prziklynkiym, szpatne, łobmierzłe…
– Niy wiym – jô gôdóm – co tyż to baby łoblykajóm na zima….
– To jakisik żeś jes stary, wiela lôt ci już pizło – rzóńdzi mój ónkel. Jakiś to jes richtik stary?
– Nó, to możno łona take dynamówy, ujek, ółmahółzy sie sprawióła….
– Ło, ja gynał! Nó, take dynamówy, prosza jô ciebie, sie lajstła. I tukej tyż zarôzki jij przedowacz zapakowôł we jedyn pakslik te glazyjki, a we drugi te ółmahółzy, te dynamówy. Nó, i łóna to przismycyła do dóm, nó szlechtownô raja, pech kciôł, iżech sie łomylół, szajsnółech suie z tymi pakslikóma, i miasto tych glazyjków, toch poswoł swojij libście te dynamówy… Nó, i dołónczółech ku niym taki libysbrif… nó… eee… na tyn szimel:
„Moja ty roztomiyło! Niych tyn niyzateli gyszynk bydzie dowodym mojigo przóniô, mojij miyłóści. Kiejby alebyli łóne za sroge, to urznij ździebko! Chopóm cudzym niy dôwej zwóli po nich sie kusikować… i jich … macać i grajfować, bo sie… zmaraszóm. Rółz bez miesiónc dobrze jes je wyprać… nôjlepszij we bynzynie. Moja siestra gôdała mi, co żółte fleki nôjlepszij ślazujóm po… chlorku. Przed piyrszym łoblecyniym jes dobrze… porzómnie w nie prrrr… dmuchnóńć…. Listecek tyn i zrynkowiny serwane….
Jô rzykóm – Ujku, jô wôs festelnie przeprôszóm, ale mie sie pierónym uwijô, móm stopieróńsko pilno….
– Tobie, łochyntolu, to sie zawdy spiychô, zawdy i wszandy ci sie, do sto pierónów, uwijô! Na włóśny pogrzyb bydzie ci sie tyż diosecko uwijać, pra?
Dobra, ty ty już gzuj, ino jô móm do cia jedna, Ojgyn, srogô próśba…. Kiejbyś tak to wszysjko kómuś łozprawiôł, to jô cie prosza, to jô cie stopieróńsko prosza… ino wszyjsko, chopie, bez mianów, bez nôzwisków!!!


c: text/html

text:
Bernard Smigala
FTO MO RZÓNDZIĆ
Wadziyły sie tajle ludzkiego ciała,
kero z tych tajlów by rzóndzić miała?
Kero s nich w ciele jes nojważniyjszo,
bardzi wercito i potrzebniyjszo?
Piyrszy ze wszystkich sie muzg łodezwoł:
„Gelduja nojbardzi, to jo wos tu wezwoł!
To jo ło wszystkim tu decyduja
i wszystko w ciele kóntroluja!”
„A my ze wszystkich robiymy nojwiyncy”
-zarozki sie łodezwały rynce.
„To my wos wszystkich utrzimujymy
i bezto tukej rzóndzić bydymy!”.
„Nic podobnego!”-wstyrkły sie nogi,
„To my trzimiymy sie twardo podłogi!
Przeca to my tukej decydujymy,
w jakim kerunku wszyscy pudymy!”
Na to sie łoczy łodezwały,
„Cy wyście aby niy pogupiały?!
Przeca sie bez nos niy łobyńdziecie,
bo bez nos nikaj niy dóńdziecie!
To my na wszystko łoko mómy
i do rzóndzynio sie nadowómy!”
„Dość bamóncynio!”-gyrcnół żołóndek,
„Dyć to jo tukej dbóm ło porzóndek!
Jo przeca w sobie cołki kust trowia,
a wszystko skuli waszego zdrowia!
By wszystko mógło fónkcijyrować,
jo musza wami reskiyrować!”
Rzić, kero dotónd sie niy łodezwała,
luft zajadziyła i powiedziała:
„Jo sie nojbardzi nadowóm być szefym!”
Wszyscy dokoła gruchnyli śmiychym!
„Dokupy, wszyscy jak tu stojymy,
nigdy sie na to niy zgodzymy!”
Rzić, tak wyśmióno, sie pogorszyła
i gyneralny sztrejk łogłosiyła.
Na drugi dziyń sie zaczły kłopoty,
żodyn do śmiychu już niy mioł ochoty!
Muzg mioł gorónczka, rynce łopadły,
nogi klynknyły a łoczy zbladły,
żołóndek wzdynty łod pożywiynio-
-drap wszyscy doszli do porozumiynio!
Rzić, ze wszystkimi już pogodzono,
została szefym łogłoszóno!
Na kóniec łostowióm wos z dobróm radóm-
-kerujcie dycki sie takóm zasadóm:
jak chcesz na szefa sie przisposobić-
-musisz nauczyć sie g…. robić!
Autor: B.Śmigała

robotstxt: allowed

filter: keep


text:
341 days ago
0 comments
Categories:
Urszula Oslislok
Tags:
slonskogodka, slonskidom, urszula oslislok, szpaski konkursowe, szpaska w lesie, rymowanki, wiersze, poezja, las, przyroda, natura
Szpaski konkursowe - Szpaska w lesie
DombSzumi w lesieDomb zgrzibjały,Echo niesie,Że zmurszały.Łod starości chrobaczywy,Ale jeszcze żywotliwy.
GrzybyMechy leżom,Kozok rośnie,Ludzie idom,R
DombSzumi w lesie Domb zgrzibjały, Echo niesie, Że zmurszały. Łod starości chrobaczywy, Ale jeszcze żywotliwy.
GrzybyMechy leżom, Kozok rośnie, Ludzie idom, Rwać radośnie. Kjejby sie na grzybach znali
Brzezinowy lasek
Pod brzózkami
Frelka kuko
Z prawikami
Zgody szuko
Sam oszydny hań rychtyczny
W swoji zorcie roztoliczny
We świyrczkach
Hań kaj świyrczki
Grzibiorz kuko
Niy trza świyczki
Kej
WIOSYNNIE Wiosna wonno Przebiśniegi Jazda konno Z drogi śniegi Cwałym biegym ku słoneczku Ech zaśpiywej szkowroneczku. Barbara Politaj
Chnet Wielkanoc
Wiosna idzie Wielkim krokym Z kwiotkym przidzi
8 MARCA Kobiyt Świynto Już we wtorek Chop pamiynto Tyż amorek Jedyn kwiotek drugi strzała Bydzie frela pamiyntała Barbara Politaj
Roztomajty krepel Krepel tusty Pudrowany Piykne mustry Filowany We pojstrzodku marmelada Zjym go jutro byda rada
Krepel Sie paradzi Krepel złoty Mie niy wadzi Knap galoty? Dzisioj smola cołko dieta
I Konkurs Szpaski Piwny - II Plac
Fajer Barbóreczka Gryfno frela Piwa beczka Do w niydziela Zafajruje z familijom Jorguś wdepnie tam ze cyjom. - - - Biesiada Zimne piwko Stawiom Wom Na przec
SZPASKA- układ rymów
x- a x- b x- a x- b 2x -c 2x -c
Miano - "Szpaska - "autor - Bronisław Wątroba
Uklad rymów - autor - Bronisław Wątroba
Literatura ślonsko trza rozwijać
Do przodka ciś
WALENTYNKI
Hej Walynty Róża dosz? Hej Walynty Serce mosz? We te świynto kwiotek mus Tako prowda no i szlus!
Som dziubeczki I serduszka Piwko z beczki Szepty w uszka I świycuszki przi wiecer
I Konkurs Szpaski Ślonski
"Coś przi Godach"
II - miejsce
* * * Stajynka Gwiozdeczka mrugo W nasze okiynka Dyć za niydugo Blyśnie stajynka Kaj na sianeczku Dzieciontko Boże Trza schylić gowy w wiel


text:
Bernard Smigala
NASZO TOŻSAMOŚĆ
Piyknie po ślónsku godała óma,
my już tak piyknie niy poradzymy.
Jeszcze godómy po ślónsku w dóma,
dyć poza dómym - już sie gańbiymy!
W robocie, w sklepie czy tyż w urzyndzie,
w szkole, w kościele, na kożdym kroku,
niy słychać godki, mówi sie wszyndzie,
eli na Ślónsku już niy ma Ślónzoków?!
Godać po ślónsku już niy wypado,
zaroz przilepióm ci sorónia łatka!
Tóż, choć po polsku wypadasz blado,
to uskuteczniosz ta „gadka – szmatka”.
Dziecka tyż „czysto po polsku”uczymy,
coby we szkole łostudy niy miały.
Zaś poniywczasie sie dziwujymy,
że wyrodziyły sie, „zgorolały”!
Tóż smól to, że patrzóm krzywym łykom
i twoja „inkszość” ci przeciepujóm!
Ło tym, że Ślónzok jest Ślónzokym,
łobyczaj i godka decydujóm!
Miyj dycki godka w nojwyższyj zocy!
Niy wstydź sie godać w sklepie, w urzyndzie!
Dbej ło łobyczaj ze cołkij mocy
i być Ślónzokym! Zawsze i wszyndzie!
Autor:B.Śmigała
- There are no comments yet


text:
Longinus noclegi bed&breakfast
Słowa kluczowe: noclegi Warszawa mazowieckie, kwatery Warszawa mazowieckie, hotel Warszawa mazowieckie, pokoje gościnne warszawa mazowieckie, na weekend Warszawa mazowieckie, urlop Warszawa mazowieckie, okazje noclegowe Warszawa mazowieckie, pokoje Warszawa mazowieckie, Longinus Warszawa mazowieckie, Longinus noclegi Warszawa mazowieckie, agroturystyka Warszawa mazowieckie, weekend Warszawa mazowieckie, wakacje Warszawa mazowieckie, pensjonat Warszawa mazowieckie, pensjonaty Warszawa mazowieckie, hotele Warszawa mazowieckie, domy wypoczynkowe Warszawa mazowieckie.


text:
Aralski jězor
Aralski jězor (kazachsce Apaл Teңiзi Aral teñizi; uzbeksce Orol dengizi; rusce Apaлbckoe Mope/Aralskoje more) je bjezwottokowy słony jězor w Srjedźnej Aziji, kotryž wobsteji wusušenja dla mjeztym z třoch dźělow. Z 1960-tych lět dowjedźe wužiwanje wody Amudarje a Syrdarje za powodźowanje hoberskich plahowanišćow bałmy k zesušenju a zapěskowanju něhdyšeho štwórty najwjetšeho jězora swěta. Tute wuwiće słuša k najwjetšim kunštnym wobswětowym katastrofam w stawiznach čłowjestwa.
Powostanki Aralskeho jězora so namakaja w Turanskej nižinje, kotraž přisłuša Aralsko-Kaspiskej nurinje a leža w Kazachstanje a Uzbekistanje. Kontinentalneje klimy dla wobsteji wokolina jězora z pusćinow a połpusćinow. Wulki dźěl něhdy 68.000 km² wulkeje swětliny wody bu dźensa mjenowana jako nowa pusćina Aralkum.


text:
2007 Toyota Camry great gas mileage .
uew uiwe uiewui ewuiuew uiwe uiew uwejh kwehj whej hwje hjwefhjsdvgjhsdbf jhwbf whebfhwe gweyuf ywe y7372 we we fwefwuew uiwe uiewui ewuiuew uiwe uiew uwejh kwehj whej hwje hjwefhjsdvgjhsdbf jhwbf whebfhwe gweyuf ywe y7372 we we fwefwuew uiwe uiewui ewuiuew uiwe uiew uwejh kwehj whej hwje hjwefhjsdvgjhsdbf jhwbf whebfhwe gweyuf ywe y7372 we we fwefwuew uiwe uiewui ewuiuew uiwe uiew uwejh kwehj whej hwje hjwefhjsdvgjhsdbf jhwbf whebfhwe gweyuf ywe y7372 we we fwefwuew uiwe uiewui ewuiuew uiwe uiew uwejh kwehj whej hwje hjwefhjsdvgjhsdbf jhwbf whebfhwe gweyuf ywe y7372 we we fwefwuew uiwe uiewui ewuiuew uiwe uiew uwejh kwehj whej hwje hjwefhjsdvgjhsdbf jhwbf whebfhwe gweyuf ywe y7372 we we fwefwuew uiwe uiewui ewuiuew uiwe uiew uwejh kwehj whej hwje hjwefhjsdvgjhsdbf jhwbf whebfhwe gweyuf ywe y7372 we we fwefwuew uiwe uiewui ewuiuew uiwe uiew uwejh kwehj whej hwje hjwefhjsdvgjhsdbf jhwbf whebfhwe gweyuf ywe y7372 we we fwefwuew uiwe uiewui ewuiuew uiwe uiew uwejh kwehj whej hwje hjwefhjsdvgjhsdbf jhwbf whebfhwe gweyuf ywe y7372 we we fwefwuew uiwe uiewui ewuiuew uiwe uiew uwejh kwehj whej hwje hjwefhjsdvgjhsdbf jhwbf whebfhwe gweyuf ywe y7372 we we fwefwuew uiwe uiewui ewuiuew uiwe uiew uwejh kwehj whej hwje hjwefhjsdvgjhsdbf jhwbf whebfhwe gweyuf ywe y7372 we we fwefwuew uiwe uiewui ewuiuew uiwe uiew uwejh kwehj whej hwje hjwefhjsdvgjhsdbf jhwbf whebfhwe gweyuf ywe y7372 we we fwefwuew uiwe uiewui ewuiuew uiwe uiew uwejh kwehj whej hwje hjwefhjsdvgjhsdbf jhwbf whebfhwe gweyuf ywe y7372 we we fwefwuew uiwe uiewui ewuiuew uiwe uiew uwejh kwehj whej hwje hjwefhjsdvgjhsdbf jhwbf whebfhwe gweyuf ywe y7372 we we fwefwuew uiwe uiewui ewuiuew uiwe uiew uwejh kwehj whej hwje hjwefhjsdvgjhsdbf jhwbf whebfhwe gweyuf ywe y7372 we we fwefw
- Location: chicago
- it's NOT ok to contact this poster with services or other commercial interests


text:
Yncyklopedyjo
Yncyklopedyjo (uać. encyclopaedia s grec. enkýklios "twořůncy krůng" + paideía "wykštoucyńy") - kůmpyndjům ludzkej wjedzy zapisane w formje zbjoru haseu (suůw klučowych) s wyjaśńyńym jejich znočyńo. Hasua sům ůuožůne w pewnym lůgičnym uordnůngu, zazwyčej alfabytyčnym, skuli čego možliwe je wartke uodnaleźyńy wuaśćiwyj informacyji.
Yncyklopedyjo može być powšechno, tj. starajůnco śe ujůńć couko ludzko wjedza (tako jak np. Wjelgo yncyklopedyjo powšechno PWN), abo može być yncyklopedjům specyjolistyčnům s danyj dźedźiny (np. Yncyklopedyjo Uodkryć i Wynalazkůw PWN). Uobecńy nojwjynkšům wirtualnům yncyklopedyjům je Wikipedyjo[1].
[Sprowjej] Připisy


text:
Rua Zózimo do Amaral - RJ
Cep: 22775-800
Joćo Antero - Joćo Antero de Souza - Joćo Antōnio Correia - Joćo Antōnio da Rocha - Joćo Antōnio Leandro - Joćo Antōnio Leandro - Joćo Antunes - Joćo Batista - Joćo Batista de Carvalho - Joćo Batista de Souza - Joćo Batista dos Reis - Joćo Batista Guedes - Joćo Batista Guedes - Joćo Batista Rotelo - Joćo Boaventura - Joćo Brandćo - Joćo Buriche - Joćo Caetano - Joćo Calvino - Joćo Cāndido - Joćo Capistrano de Abreu - Joćo Capistrano de Abreu - Joćo Cardoso - Joćo Carlos - Joćo Catarino - Joćo Cesarino - Joćo Colodino - Joćo Constantino - Joćo Correia - Joćo Correia - Joćo Correia D Įvila - Joćo Cruz - Joćo da Madeira - Joćo Damasceno - Joćo de Abreu - Joćo de Almeida - Joćo de Almeida - Joćo de Deus - Joćo de Souza - Joćo Dinis -


text:
Bob Marley
Bob Marley, waśc. Robert Nesta Marley (ur. 6 lutygo 1945 w Nine Miles, regiůn Saint Ann na Jamajce, zm. 11 maja 1981 we Miami) – jamajski muzyk, kery rozpropagowou muzyčny styl reggae, inspirator do gatůnku Ska, gorliwy zwolynńik lygalizacyji marihuany, śćiśle zwjůnzany s ruchym rastafarjan, uůgošůny bez swojich zwolynńikůw „pjyršům gwjazdům Třećygo Śwjata” i „Rasta Prorokym”.
Kej rastafarjańin, Bob Marley bůu wjelgim uobrůńcům užywańo marihuany kej sakramyntu. Na uokuadce albůmu Catch a Fire widńije jygo zdjęće, kuřůncygo dužygo skrynta s marihuany. Zastosowańy marihuany do rozwoju duchowygo je wzmjankowane w wjelu utworach.
Zmar w wyńiku přeřutůw choroby nowotworowyj do puuc i můzgu. Inwazyjo nowotworu začyua śe uod stopy, na palcu kerej wykryto čerńaka zuośliwygo. Doradzano mu amputacyjo palca, nale uodgodou s kuli rastafarjańskych překůnań.
W 1994 roku Bob Marley zostou wprowadzůny do Rock and Roll Hall of Fame.
[Sprowjej] Dyskografja
- Kej The Wailers
- The Wailing Wailers (1966)
- The Best of the Wailers (1970)
- Soul Rebels (1970)
- Soul Revolution (1971)
- Soul Revolution Part II (1971)
- Catch a Fire (1973)
- African Herbsman (1973)
- Burnin' (1973)
- Rasta Revolution (1974)
- Natty Dread (1974)
- Live! (1975)
- Rastaman Vibration (1976)
- Live at the Roxy (1976)
- Exodus (1977)
- Live at the Rainbows (1977)
- Kaya (1978)
- Survival (1979)
- Uprising (1980)
- Confrontation (1983)
[Sprowjej] Linki zewnyntřne
- Oficjalno zajta internetowo Boba Marleya
- Bob Marley w Internet Movie Database
- Teksty pjosynek Marleya


text:
Moldawa
Moldawa[1] (czes. Vltava, mjym. Moldau) je nojdugszo rzyka we Czeskij Republice. Mo uůna swoje zdrzůdła na Szůmawje a potym płyńe bez Český Krumlov, České Budějovice a Praga. Swůj kůńec mo we Mělníku, kaj wpado do Elby. Moldawa je 430 km dugo a wjyrch jeji zlywńe je 28,090 km². Nojwjynksze dopływy Moldawy sům: z lewyj strůmy Berounka a Otava, zaś z prawyj Lužnice a Sázava.
Mjano we czeskij godce (Vltava) bjere śe uode starogermańskich słůw *wilt ahwa, kere uoznoczajům "dźiwoko woda".
We śyrpńu 2002 bůła wjelgo woda uod Moldawy, we keryj umrziło pora ludźi.
Przipisy
- ↑ Ślůnske mjano za: Reinhold Olesch, Der Wortschatz der polnischen Mundart von Sankt Annaberg, Berlin 1958. We tym dykcjůnorzu mjano uostało uoddane bez zapis moldava.


text:
Te zdjyncie jest zrobione kole 1940 roku, jak ujek Johann prziszol z wojny na urlop. Moja kuzynka Helga bola 1 rok staro i to jest jedyne zdjyncie z jeji papom. Potym we 1945 roku ujek Johann bol zabr
Tukej widzicie wesele od kuzynki od moji Mamy we Gliwicach na Wojtuli (Wojtula to jest skrot od Wojtowyj Wsi). Niy wiym czamu moja Oma zas niy oblykli chustki, bo te dwie Matki od mlodych som obleczo
Te zdjyncie jest zrobione w 1953, to mi bolo 3 lata. Smykaly my sie z Mamom po miescie i zas wele rzyki Klodnicy stol fotograf. No przeca moja Mama niy przepusciola okazji, coby niy knipsnonc zdjycia!
Tukej widzicie sztyry pokolynia kobiyt: siedzom moja Praoma, kole nich stojom moja Oma, moja ciotka trzimie na rynkach moja kuzynka Ryjzi. Praoma i Oma som lobleczone po chopsku, ale ciotka juz sie o


text:
Tukej bolo mi poltora roku. Zdjyncie jest zrobione we zogrodzie u mojich Starzikow. Bezmas jak prziszlach na tyn swiat, to bolach tako malutko jak flaszka od piwa i na wodze bolo niycale dwa kilo. Ale
Na tym zdjynciu stojom od lewy strony: moj bracik Gotthard, potym moja Mama, Oma, ciotka Lyjna i moj Papa. Te zdjyncie bolo robione tak kole 1962 roku. Oma bardzo radzi robiyli we zogrodzie, mieli zaw
Tukej te zdjyncie pokazuje, jak na Slonsku bolo rozwiniynte zycie rodzinne. W kozdo niedziela u Omy w zogrodzie zbiyrala sie colko rodzina: ujki z babami, ciotki z chopami i polno dzieckow. Jak swiyci
Te zdjyncie jest zrobione na poczontku 30 lot. Gynau niy poradza pedziec, bo prawie na nim niy ma na zadku daty. Ale to tyz jest jedna z niedziel u moji Omy we zogrodzie, jak sie zebrali wszyscy i zro


text:
Barbara Matusiewicz
Tukej te zdjyncie pokazuje, jak na Slonsku bolo rozwiniynte zycie rodzinne. W kozdo niedziela u Omy w zogrodzie zbiyrala sie colko rodzina: ujki z babami, ciotki z chopami i polno dzieckow. Jak swiyciolo slonce i bolo cieplo, to siedzieli na dworze, tak jak na tym zdjynciu. Jedyn ujek grol na cyji, drugi na gajdze, inkszy na trombce, wszytke spiywali, losprawiali wice, smioli sie i bolo bardzo wesolo. Widac tam nawet, ja moj papa czimie w rynce kwarytka i polywo jakis ciotce. Na przodku siedzom moje braciki i kuzynki. A jak padol dyszcz, to siedzieli w takij wielkij laubie i tyz bolo wesolo. Opa ekstra ta lauba wybudowol w zogrodzie, coby wszystke do nij wlazly.
- Nie ma jeszcze żadnych komentarzy


text:
Barbara Matusiewicz
Tukej jest nojstarszo siostra moji Mamy - ciotka Mari ze swojom nojmlodszom cereczkom Helgom. We tym familoku we Zobrzu miyszkala ciotka z rodzinom, to jest z ujkiym, moim kuzynym Rudim i kuzynkami Hildom i Helgom. Pamiyntom, jak bolach malo to my czynsto z Mamom jezdzioly z Gliwic do ciotki sztrasynbanom. Nojgorsze do mie bolo to, ze jak mi sie chcialo isc do ustympu to musialach leciec bez colki plac do wychodka. To jest zdjyncie z 1939 roku. Tych familokow juz niy ma - wybudowali na tym placu nowe bloki. Helga terozki miyszko dalij w Zobrzu, w nowym bloku i haziel mo w doma:-).
- There are no comments yet


text:
Rua Sćo Jorge - BA
Cep: 45607-110
Jesuķtas Silvas - Juį - Juį - Joana Angélica - Joana Pereira - Joćo Abrantes - Joćo Alfredo - Joćo Antero - Joćo Antero - Joćo Antero de Souza - Joćo Antōnio Correia - Joćo Antōnio da Rocha - Joćo Antōnio Leandro - Joćo Antōnio Leandro - Joćo Antunes - Joćo Batista - Joćo Batista de Carvalho - Joćo Batista de Souza - Joćo Batista dos Reis - Joćo Batista Guedes - Joćo Batista Guedes - Joćo Batista Rotelo - Joćo Boaventura - Joćo Brandćo - Joćo Buriche - Joćo Caetano - Joćo Calvino - Joćo Cāndido - Joćo Capistrano de Abreu - Joćo Capistrano de Abreu - Joćo Cardoso - Joćo Carlos - Joćo Catarino - Joćo Cesarino - Joćo Colodino - Joćo Constantino - Joćo Correia - Joćo Correia - Joćo Correia D Įvila - Joćo Cruz -


text:
Petrykozy
6 miejscowości w Polsce:
- Petrykozy - wieś w woj. łódzkim, w pow. opoczyńskim, w gminie Białaczów
- Petrykozy - wieś w woj. łódzkim, w pow. pabianickim, w gminie Pabianice
- Petrykozy - wieś w woj. mazowieckim, w pow. grodziskim, w gminie Żabia Wola
- Petrykozy - wieś w woj. mazowieckim, w pow. sierpeckim, w gminie Zawidz
- Petrykozy - wieś w woj. warmińsko-mazurskim, w pow. działdowskim, w gminie Działdowo
- Petrykozy - wieś w woj. zachodniopomorskim, w pow. kołobrzeskim, w gminie Rymań


text:
Keluškowe łopješko
Kełuškowe łopješka (sepale) tworja keluch (calyx) kćenja krytosemjenjoweje rostliny a su wonkowne, druhdy hrubše a druhdy zelene kćenjowe přikrywne łopješka, móža wšak tež druhe barby měć abo kaž krónowe łopješka wupadać.
Jedna so při tym tuž wo wonkowne kćenjowe přikrywne łopješka dwójneho kćenjoweho přikrywa (periant), kotrež su hižo při zawrjenym pupku widźomne. Často zelene keluškowe łopješka tworja při kćenjowych pupkach škitny přikryw za nutřkowne drobniše kćenjowe dźěle. Tež při zawrjenju wjele kćenjow za nóc škitaja druhe kćenjowe łopješka.
Móža swobodne abo zarosćene być. Při někotrych taksonach su tež zredukowane, je potajkim mjenje z nich hač při přiwuznych taksonach abo faluja dospołnje. Su wažne přiznamjo za zarjadowanje jednotliwych taksonow (hlej tež: taksonomija, zarjadowanje rostlin).


text:
Tukej widzicie wesele od kuzynki od moji Mamy we Gliwicach na Wojtuli (Wojtula to jest skrot od Wojtowyj Wsi). Niy wiym czamu moja Oma zas niy oblykli chustki, bo te dwie Matki od mlodych som obleczo
Na tym zdjynciu jest wesele moji ciotki - siostry od Papy. Przi ciotce siedzi moja Oma Marta, a z drugi strony mlodego pana jego Matka, potym siedzi Opa Mateusz i moj Papa. We Mikolowie kobiyty oblyka
Tukej bolo mi dziewiync lot. Zdjyncie nom zrobiyli jak sie zyniol moj bracik Jorgus. Jako ze bolach nojmlodszo, to wszystke braciki mie zbestwiali, bawiyli sie zy mnom i bardzo mi pszoli. A jo nigdy


text:
Barbara Matusiewicz
Te zdjyncie jest zrobione kole 1940 roku, jak ujek Johann prziszol z wojny na urlop. Moja kuzynka Helga bola 1 rok staro i to jest jedyne zdjyncie z jeji papom. Potym we 1945 roku ujek Johann bol zabrany do lagru na Wschod i juz nigdy niy prziszol nazod. Zostol uznany za zaginionego, a kajs w latach 50 uznali go za niyzywego. Moja ciotka Marija dostala po nim yno taki maly notesik i driny bolo te zdjyncie. To jest jedyne zdjyncie Helgi z ojcym, bez to przetrzimuje je jak jakos nojwiynkszo swiyntosc.
- Nie ma jeszcze żadnych komentarzy


text:
Kiejsik, za pierónym starego piyrwyj, kiej jesce niy bóło interneca i telewizyji, fóngowały szkubaczki lebo łoszkubiny i manglownie, mianowane tyż kajniykaj walkownióma. Skuli tego, iżech jes miastow
24 dzień s temu
0 komentarze
Kategorie:
Ojgyn z Pniokow
Tagi:
Ojgyn, Ojgyn z Pnioków, szpas, wice, humor, łozprowki, gyszichty, śląskô gôdka, humor śląski, gwara śląska, dowcipy po śląsku, śląskie historyjki
Nó, tóż mómy już chnet za sia te nôjlepszyjsze miesiónce ku tymu, coby sie narychtować do porzóndku forant na zima. Tak po prôwdzie to terôzki te wszyjskie mode wydane i żyniole pyndalujóm do tych ro
24 dzień s temu
0 komentarze
Kategorie:
Ojgyn z Pniokow
Tagi:
Ojgyn, Ojgyn z Pnioków, szpas, wice, humor, łozprowki, gyszichty, śląskô gôdka, humor śląski, gwara śląska, dowcipy po śląsku, śląskie historyjki
Nó, tóż mómy już chnet za sia te nôjlepszyjsze miesiónce ku tymu, coby sie narychtować do porzóndku forant na zima. Tak po prôwdzie to terôzki te wszyjskie mode wydane i żyniole pyndalujóm do tych ro
Wiycie, lato to jes taki czôs, kiej ludzie wandrujóm bele kaj, a to na wywczasy, a to juzaś, coby nawiedzić przocieli. Wandrujóm, rajzujóm i lecy kedy trefiajóm sie i szpasowne, wicne fale. Tak jakos
Wiycie, côłkie nasze życie to jes takô srogô côrnô dziura, do kieryj ślatujóm wszyjske minutki, godziny, dnie, tydnie i miesiónce, kiere tracymy na wszyjsko, co jes blank mało ważne, na roztopiyrzani
Wiycie! Snochwiółech jesce we siyrpniu, iże blank nic niy rzykna ani ło Powstaniu Warszawskim, ani tym tuplym i ło Powstaniach Ślónskich, ftore tyż wypraskli we tym kosokowym miesióncu. Alech niy szc
Bez jake dwa tydnie niy wylazôwôłech ze chałpy, bo ci mie taki stopieróński heksynszus łapnół, iżech blank niy poradziół ze prykola sie wygramulić. Ale (bez medikamyntów) jakosik mi to przeszło i we
Nó, i juzaś kiej sie ino zaszaltruje radijok abo telewizyjô sztyjc i jednym ciyngym... wojna, wojna, wojna... Ja, jô miarkuja, co to jes pierónym ważne, diosecko iste, coby ło tym boczyć ale możno ni
Nôjsrogszym wertym feryjów, tym, czym nôjbarzij geldujóm feryje, to jes fal, iże cowiek mô feryje łod... myślyniô, łod medikowaniô. Wtynczôs zielaznô logika, cwek luzuje, szlichtuje swoji łoszkliwe k
Powstania, powstanióma, Olympiada Olympiadóm ale siyrpiyń to tyż jes gryfny, szykowny miesiónc na roztomajte wywczasy i skuplowane ze latym cufale. Tóż i mie sie spómniało cosik takigo:
... Kukóm ci


text:
Siostra od moji Omy Franciszki - Marija tyz dycki chodziyli po chopsku - w dugich keckach i z chustkom na glowie (ale niy zawsze). Kedys bolo wiyncy czasu coby se posiedziec przi stole, pomaszkecic sw
Tukej jeszcze jedne zdjyncie od ciotki Marij. To jest zrobione kole roku 1917 - jak ciotce bolo 18 lot. Bo ciotka Marija prziszla na swiat w 1989 roku, jak moji Omie bolo 19 lot. Bola nojstarszo z wsz
To jest Marija - siostra od moji Omy Franciszki. Te zdjyncie jest zrobione okolo 1900 roku, to boly zarynczyny Mariji. Ona bola 18 lot staro jak sie oficjalnie zarynczola z Johannem. Zyli ze sobom dug
Te zdjyncie jest zrobione w 1958 roku, jak moje Starziki fajrowali 60 lot po weselu. Wele moji Omy Franciszki siedzom Jejich siostra - Marija, a wele Opy - chop od Marije. Oma mieli yno ta jedna siost
Na tym zdjynciu jest moja Mama z nojstarszymi dzieckami. Przi Mamie stoi moj brat Achim i siostra Jutta, z przodku Gotthard i Pyjtlik, a w pojszczodku malutki Jorgus. Hanzlik jeszcze niy bol zaplanowa


text:
Opa
Kożdy Opa mo rod wnuki
pszaje im i loda kupi.
Wnuka uczy młotkym kłupać,
śrubokryntym szruby wkryncać.
Wnuczce bojki opowiado,
i zepsute lalki sprawio,
Na kole na szpacyr biere
z autym do
Te zdjyncie jest zrobione miyndzy 1914 - 1918 rokym, bo moj Opa byli na wojnie w tym czasie. Musieli isc do wojska, choc bolo w doma osiym abo dziewiync dzieci. Zodyn sie niy pytol, eli chcom isc abo
Jedne z niywielu zdjync mojego drugiego Opy Mateusza, ojca mojego Papy. Opa Mateusz kurzyli tako wielko fajfka, keryj cybuch opiyrol sie na ziymi. Po opie ta fajfka odziedziczol moj Papa, ale jom niy


text:
511 days ago
0 comments
Categories:
Urszula Oslislok
Tags:
slonskogodka, slonskidom, urszula oslislok, dzieci, pociechy, dzien dziecka, bajtle, baloniki, slodycze, bombony, zabawa, swjynto, serduszka, milusinscy, pszoc, kochac
Nasze dzieci
Dziyń jak kożdy inkszy
By sie wszyskim zdało
Ale to Dziyń Dziecka
Dzisio kożde bydzie śwjyntowało
To nasze pociechy,fest sóm miłowane
Najmilyjsze w śwjecie
Dziecióntka kocha
512 days ago
0 comments
Categories:
Urszula Oslislok
Tags:
slonskogodka, slonskidom, urszula oslislok, dzien dziecka, dzieci, balony, prezenty, geszynki, zabawa, slodycze, nasze dzieci
Śwjynto Dziecek
Olusia dzisio śwjyntujeGeszynki zbjyro i fest sie radujeMama i tata życzynia skłodajómI balóniki do ni dmuchajómBo to Dziyń Dziecka, trza wszysko szykowaćBo po połed
Mie sie zdo, ze te zdjyncie jest zrobione w latach piyncdziesiontych zeszlego wieku (tak mysla po wyglondzie tych wszystkich ciotek i ujkow). Moje Starziki mieli jedynoscie dziecek, a siostra od Omy M


text:
Bumelka? Do roboty zaspoł chop Co sie zowdy późno kłod Budzik klapnoł Mocno chrapnoł Wstoł w połednie niy boł rod.
autor
Barbara Politaj
Fajne limeryki
Fajne limeryki piszom Kej je czytom sie wyciszom Limeryk ucieszny Nikej i grzyszny Czy jo nudle tukej wiyszom?
autor
Barbara Politaj
"Wodnica Rudzianka"
"Wodnica Rudzianka"
W swoje progi woło
Ulki, Janka, Franka
Dyć w wodzie wesoło
Pluskanie ,ruczbany ,duszowanie ciała
Tako nōm w Halymbie zabawa nastała.
autor :Barbara Poli
456 days ago
0 comments
Categories:
Barbara Politaj
Tags:
BURZA, barbarapolitaj, pioruny, kamrat, przyjaciel, syneczek, starka, sląsk sielezia, slonsko godka, po naszymu,
BURZA Burza za burzom dziynnie sie kulo Pierōny lecōm dyć żodyn niy fulo Parno ôd rana ciyngym duchota Niy widzisz kamrata stoć wele płota Dyć ta pogoda jak nasze życie Rŏz słōńce rŏz dyszcz rŏz nawał
Stalking na forach? cdn...
Hanys
Zdrada zdrada Ślonzek ciyrpi
Jo tyż niy znom takich słówek!!!
Lepi szlukna jako halba
Dom se gowa na zegówek
Zeflino
Łoj Hanysku nasz kochany
Prowda godosz t
Moja wieś
Wczoraj miałach taki zdarzyni .A było to w Rybniku kaj żech przijechała do dochtora.Trefioł mje taki gryfny panoczek a mioł tako kulka ze sitkiym na patyku.Dowo mi ta kulka pod som pysk a
Zgrzeszoł żech Ponboczku Zgrzeszoł żech łokropnie wroć droga do nieba we piontek zjod z wosztym tusto sznita chleba Coż mom zrobić Boże jak uniknąć kary chyba pójda piechty prosto na Piekary
Życzynia dlo dziadkow
Starka, starzik, babcia, dziadek,
rozmańcie ich nazywomy,
bez Nich było by markotno
radzi my som że ich momy.
Piyrwej starzik jak dziadzisko
pod kryczkom we brelach chodzioł,
Starka
Wnukow mom sporo gromadka
kere cołki dziyń som sy mnom
toż chocioż żech jeszcze młodo
a już starkom cołkom gymbom
Jak łojcowie som w robocie
starka je jak floster miodu
bawi futruje łopiy
Gwiozdka Betlejymsko
Na wysokom niebie gwiozdeczka sie miyni,
kogo w ta noc kludzi blaskiym swych promiyni.
Pastuszkow i Myndrcow z dalekigo Wschodu,
kerzy po pustyni do słonka zachodu,
do Betleje


text:
Katar
Katar (arab.: قطر), Państwo Katar (دولة قطر) – państwo we Azyje, rozlygowane we wschodńij tajli Arabskigo Půłwyspu, nad Perskům Zatokům. Grańica mo ze Saudyjskům Arabijům.
Srogszo tajla wjyrchu zajmuje sam pustyńijo, woda do pićo je odsalano ze morskij wody. Ńy ma lůndowych wodůw, jeźorůw a rzykůw. Wele wybrzeżo koralowe rafy.
Gospodarka je uoparto na dobywańu naftowyj ropy a źymnygo gazu, krům tygo je sam hutńictwo a inkszo industryja. Festylńe rozwińynty je transzport. Panśtwo dowo socjalno uopjeka a darnowo nauka wszyjskim uobywatelom.
Uod XVIII stolećo władza sam sprawuje růd Al-Thani, krům rokůw we kerych Katar bůł zależny uod Turcyje (1872 - 1916) a Wjelgij Brytańije (1916-1971).
Katar je tyż znůmy skiż tygo, co mo sam śedźiba arabsko telewizyjo Al-Dżazira.


text:
czarownice,heksy,zmory po śwjecie lotajōm
i do nŏs sie zjawiły choć sam nigdy nie były
bo my mōmy swoji heksy,zmory,beboki i utopki
tuż po co nōm cudze ze inkszej czelodki
Halloween
czarownice,heksy,zmory po śwjecie lotajōm
Beboki
Beboki.
Piykne stare kamjenice
Niy spełnione objetnice
Ze bydom rymontowane
Wszystko w nich odnowjone
Dalyj stojom widokiym straszom
Ci kere wyjechali i sam wracajom
Kej szpacyrujom i oglondajom
Niy roz za łeb sie chytajom
Te domy yno ich odstraszajom
Kamjenice przez niymca budowane
Przez niych najbarzyj szanowane
Glancowane,malowane i pucowane
Yno tera tynki odpadajoim
Na dekle nom czasym slatujom
A rajcy yno dyskutujom sie spierajom
Nic niy robjom yno zabezpieczajom
Fura kasy za siedzynje zarobjajom
Do gardeł na wzajym skokajom.
Autor : Stanisław Skiba
Starzikowe łosprowjani
Starzikowe łosprowjani
Czy to straszki czy potwory ?sama nie wjym co za mory !
Kjejś sam u nos grasowały tak mi starzik łosprowjali
Jak kjejś jeszcze młodzi byli i na zolyty łazili
Było to kjeroś niydzieliczka jak przybrali se troszyczka
Na kole se pyndalujóm i ku chałpje swoji drałujóm
Aż tu naroz cojś sie stało ,kwik i chark ! cojś przed kołym przeleciało !
Jakojś heksa przefurgała ! a za nióm gusia pognała !
Potym liści kupa leci,wszysko to pod koło śmjeci
Ze tym wszyskim szum i wjater,choby halny kajś ze Tater
Starzik sie tak wylynkali nie poradzili jechać dali
Fest strasznie to wyglóndało,że starzikym aż czepało
Spamjyntać sie nie poradzili,nie wjedzieli kaj byli
Co za straszki to spotkali ?czy stoć? czy jechać dali ?
Cimok wszyndzi nałokoło,tuż siodajóm zajś na koło
Lampa jim blynduje, kaj je dróga pokazuje
S cołkij siły pyndalujóm i do chałpy wartko gzujóm
Ani koła nie schowali yno do dwjyrzi targali
W dóma se tak rozważujóm – co za zwidy jich prześladujóm ?
Co to było co leciało ?czamu ku nim se to gnało ?
Cołko nocka nie przespali bo sie dali dygotali
Cołki życi to spominali,potym wnuki łoszczegali
Po nockach sie nie smykejcie,pryndko do chałpy gnejcie
By tam kjeś co nie było, jak mje sie to trefiło
Nie idzie tego łopedzieć,strach wy mje bydzie dycki siedzieć
Tak starzik mi prawili,a jo słuchała – łobjecałach
że nie byda po nocach sie smykała
Urszula Oślislok


text:
Pamiyntej chopie, iże cylym kôżdego szoferoka jes być zawdy piyrszym ... wszelico by to znaczóło.
Im gibcij przejedziesz na czerwiónym świytle, tym myńszô szanza, iże ftosik wrómbie ci do boka.
Zaszaltrowanie blinkera pokazuje wszyjskim twój zamiar wykónaniô manybru. Richticzny autofarer nigdy tego niy wyzdrôdzô ...
Nigdy niy wymuszej piyrszyństwa, ani niy zajyżdżej drógi starszyjszymu autokowi. Tamtyn istny pewnikiym niy mô nic do stracyniô ...
Eźli jedziesz lewym pasym bez żôdnyj możybności ścigniyńciô auta przed cia abo zjechaniô na prawo a jakisik istny ze zadku titô i blyskô światłóma, łoznaczo to, iże łón mô inksze, dodatkowe możybnóści.
Wartkość we kilomyjtrach, ftoro jes na znakach drógowych, jes jedzinie wielkóścióm sugiyrówanóm i we żôdnym cufalu niy przinoleżi ji sztram reszpektówać.
Nigdy niy trzim takigo łodstympu łod autoka przed cia, coby tam mógło sie wryć inksze auto. Bali kiej tyż miynisz, iże tyn absztand jes za knap, coby bele kiery ipta móg sie tam wciś ... zmyńsz go ło połówa.
Brymzować przinoleżi we łostatnim łoka mrziku i to tak sztram, coby bezzglyndnie zadziôłôł twój ABS, i sprôwiół ci masiyrówanie raci. We przileżitości autoków bez tego ABS-a – turnujymy łozciónganie tyj szłapy.
Nigdy tyż chopie niy próbuj podkuplować sie pod walezka, ftorô jedzie na zignale. Zaobycz przikulwitosz sie tam kajeś miôł dojechać łostatni.
Eźli wpuścisz przed sia auto wyjyżdżajónce ze drógi podporzóndkowanyj wygódzisz jednymu, a łozhajcujesz i zegzisz tych, kierzi jadóm za cia.
Pamiyntej, iże pojstrzód piechciorzy, kierych przepuszczôsz na pasach abo sztrasynbankowyj wyspie moge być ... terrorista.
Merknij tyż chopie, iże eźli zaparkujesz swój autok na pojstrzodku trôwniola, na zicher żôdyn psiôk niy nasro we tym miyjscu.
Eźli niy poradzisz jechać autokiym a ku tymu nadôwać SMS-a, ćkać jakigosik chopie hamburgera i szlukać coca-cola, kurzić jesce cigareta i wekslować CD – nigdy niy łostaniesz „sales representative” znacy przedstawiciylym handlowym wywołanyj fyrmy. Baby ku tymu muszóm sie jesce naumieć kôrmić cyckiym dziecka nałónczôs jazdy autokiym.
Blóndina natrefiónô za lynkiyróm inkszego pojazdu gelduje tela samo, co sto côrnych kotów, ftore przebiygajóm ci chopie bez dróga.
Znaki drógowe łoznojmiajónce ło niybezpiyczyństwie na jakimsik absznicie drógi pokazywajóm sie zawdy zarôzki po tym, kiej już tyn kónsek sztreki przejedziesz.
Wyciepowanie habozi bez łokno autoka ugryfniô landszaft naobkoło i nadôwô zins fóngowaniu wszyjskich słóżbów porzóndkowych.
Blóndino – eźli bez połednie, kiej jes nôjwiynkszy gmyr i holaryjô na krojcóngu, ze gulika wylejzie ci napraniec – niy rób rojszpróngu ino ze rułóm wyjńdź ze swojigo autoka.
Inteligyntnó świytlno zignalizacyjô drógowô blank niy ma na to, coby ci ulekcyć życie, ino beztóż, coby ci pokôzać, iże pasowne słóżby sóm ci na biyżónco ze postympym technicnym.
Miyj tyż chopie wymiarkowanie, świadómość, iże nôjlepszyjszy autofarer, to jes tyn, ftory mô we swojim autoku nôjgłóśniyjszô titówka.
Pamiyntej chopie, co zmiynne warónki pogodowe nie ma we żôdnym cudfalu gróntym dlô zwekslowaniô tych powyższyjszyj regli. Sóm ci łóne przirodzónym „czynnikiem wzrostu gospodarczego” we gyszeftach automechanikerów, lakerników, „autodealerów” i côłkij medikamyntowyj industryji.
Te wszyjske regle sóm razinku dlô chopów, bo przeca kôżdy miarkuje, co baba za lynkiyróm autoka to siedym lôt niyszczyńściô.


text:
Połedńowo Uosetyjo
Uosetyjo Pouedńowo (gruź. სამხრეთ ოსეთი – trl.: Samkhret’ Oset’i, trb.: Samchret Oseti; uoset.: Xyccap ИpыcToH – trl.: Hussar Iryston, trb.: Chussar Iryston; rus. ЮжHaя OceTия – trl.: Južnaja Osetija, trb.: Južnaja Osjetija) - rejůn we půunocnyj Gruzyje kery uobejmuje teryny istńijůncygo uod 1991 roku Pouedńowouosetyjskigo Uobwodu Autůnomičnygo wlazujůncygo w skuod ůwčesnyj Gruzińskij SRR. W 1991 lokalne wuadze utwořiuy Republika Pouedńowej Uosetyje, kero uoguośiua ńypodleguość. Jeji ńyzaležność ńy zostoua uznano bez spouečność mjyndzynarodowo, a Pouedńowo Uosetyjo je traktowana kej integralno tajla Gruzyje. We tajle kero pomjyškujům we wjynkšości Gruźiny mo kontrola Gruzyjo, kero powououa we kwjetńu 2007 swoje wuadze lo Uosetyje: Tymčasowo Admińistracyjo Uosetyje Pouedńowyj (gruz.: სამხრეთ ოსეთის ადმინისტრაცია – trl.: Samkhret’ Oset’is Administrats'ia, trb.: Samchret Oseti Administracia). We śyrpńu 2008, pů tym jak godka ze separatystůma ńy doua efektu, Gruzyjo začua zajmować rygjůn zbrojńy. Starća začuy śe 7 śyrpńo, 8 śyrpńo Gruzyjo zajyua Cchinwali. Separatysty sům wspjerane bez ruske fligry a wojokůw-uochotńikůw ze Rusyje.


text:
Turecko godka
Turecko godka (tur. Türkçe) to řeč, we kerej godo přez 50 miljůnůw ludźi na coukym śwjeće[3], čyńůnc ja nojbaři rozpowsechńůnům godkům tureckům. Jeji užytkowńicy mjyškajům přede wšyjskim w Turcyji a na Cypře, we myńšych grupach tyž we Grecyji, Bůugaryji, Kosowje a wschodńij tajli Ojropy . Pů turecku godojům tyž miljůny imigrantůw do Ojropy Zachodńij, guůwńy we Ńymcach.
Kořyńy godki mogům być znejdźůne we Azyji Střodkowyj, ze swojimi pjyršymi naskryflůnymi śwjadyctwůma datowůnymi na bezma 1 200 lot nazod. Na zachůd ajnflus tureckij godki ottomańskij – prekursora dźiśejšygo tureckigo – rozšyřyuo Imperyjům Ottomańske. We 1928 roku, jako jydno s reformůw Atatürka we wčesnyj Republice Tureckij turecki alfabyt ottomański uostou půmjyńůny na fůnetyčny alfabyt uaćiński. Co wjyncyj, nowo zouožůne Stowařyšyńy Tureckij Godki napočyuo usuwańy perskich a arabskich požyček we suowńictwje, zastůmpjajůnc je rodźimymi suowůma s kořyńůma tureckimi.
Godka turecko wyrůžńo śe harmůńijům wokaličnům a posuńyntům aglutynacyjům. Podstawowo raja koždygo zaca to SOV. Turecki mo tyž rozrůžńańy zajimka “ty” (sız) na gřečnośćowy a zwykuy. Ńy mo atoli we tureckim zort řečowńikůw lebo rodzaja gramatyčnygo.
Przipisy
- ↑ Ino tam, kaj pů turecku godo přez 20% ludźi
- ↑ Jydno s rygjůnalnych godek
- ↑ Raport Ethnologue


text:
Pablo Picasso
Pablo Picasso, couke mjano: Pablo Diego Jose Francisco de Paula Juan Nepomuceno Maria de los Remedios Cipriano de la Santisma Trinidad Ruiz Picasso - (ur. 25 paźdźerńika 1881 we Maladze w Hišpańije, um. 8 kwjetńa 1973 w Mougins we Francyje) - uznowany jydnym s nojšumńejšych artystůw XX wjeka. Bůu přede wšyjskym malyřym, nale zajmowou śe tyž řeźbům, grafikům a cyramikům. Picasso a Georges Braque byli twůrcůma štrůmunga we malyrstwje mjanowanygo kubizmym. Cerům jygo je Paloma Picasso.
Uod roku 1907 Picasso pod ajnflusym Paula Cézanne'a a štuki iberyjskij a afrikańskij začůn twůrče ekšperymynta s geůmetryzacyjům a uproščyńym mustra, kere douy počůntek kubizma (Panny s Avignon, Portret Gertrudy Stein). W drugym čaśe po cuzamynarbajtowańu s Georges’ym Brakym wykryštolizowauy śe prawidua analitiš-, hermetiš- a syntetiškubizma.
Za breweryjo kubizma mjyńůno bywo prymjera binawerka Parady do libretta Jean Cocteau, do kerygo muzyka naškryflou Erik Satie, a binynbild zaplańyrowou Picasso. Wystawjůny uostou w 1917 roku bez "Balety Ruske" Sjergjeja Djagilewa.


text:
Jes tyż jesce jedna, inkszô gyszichta. Przecamć kôżdy słyszôł ło tym dioseckim drachu, smoku wawylskim, pra? Krakusy to ździebko przemachlowali, ale tak prôwdóm i na isto to bóło tak:
Miyszkôł ci tyn drach (tak go mianowali Ślónzôki) we telij srogij dziurze pod tym Wawelym i łón durch ino kciôł, coby go festelnie futrować. A to spaśnym kormikym, a to ze tuzinym fetownych kurziców (to na śniôdanie), a to jakigosik capa lebo łowiycka gryfnô na wieczerzô. I tak to sie kulało bez kielanôście lôt. Łorôz tymu drachowi łodmiyniyło sie smacysko i – jak to na wiesna – zakciało mu sie jakisik gryfnyj, wizgyrnyj, i niy blank chudyj baby, nôjlepszij kiejby to bóła jesce frela a ku tymu jóngfera. Stropiyli sie moc krakowskie rajce i dôwej fest dyszkutiyrować, wadzić sie i jamrować, kierô by tam baba tymu smokowi podciepnóńć. Jedyn gôdô tak, drugi inakszij, trzeci kciôłby sie pozbyć wrółz swojij staryj-heksy, nó, i take tam mecyje. A tyn łoszkliwy drach niy poradziół sie doczkać i ciepnół tym krakowskim rajcom (a hapich ci łóne byli) gryfnego kupfrowygo grajcara, abo jakigosik inkszego talara. Te dziepiyro zrobiyli haja, zaczli sie tyrpać, chatrusić. Dwiuch łapło tyn klepok i tak ci go dzierżyli, iże napoczli cióngnóńć kôżdy ku sia, iże – tak godajóm te, co to widzieli na swoji ślypia – łozcióngli tego miedziôka do siela, aże śniego wylazła gryfnô nulka miedziannygo dróta.
Ło tym wszyjskim usłyszôł nasz ślónski Hanys, kiery sam u nôs we Starym Chorzowie na kosmalowych sublach, rybniokach ze utopcami wyrôbiôł, bo do szuli miôł fest pod górka, a ino miôł ci łón we łebie rôd cosik zgłobić, cosik ci kómuś na łostuda lebo dlo śmiychu zbajstlować. A, iże jego siostra wadała ci sie za Krakowiôka, za gorola (baby zawdy byli łoszkliwe i za betkami polejźli by na kraj świata), tóż sie borok tropiół i starôł, coby tyj jego baby tak blank bez cufal tymu drachowi niy dali do żarciô, niy podciepli do tyj dziury.
Uradziół bół ze jednym takim utoplecym, wasermónym we cerwiónym ancużku i cerwiónyj magiyrce, kierego „Plinta” mianowali, iże chycóm telô srogô i moc wypasióno ciga, takô, coby wielgachne cycki miała, wywnótrzóm, wysnożóm jóm, a niyskorzij – coby sie tyn drach niy skapnół – nafolujóm jóm bele cym i wciepnóm mu do tyj dupnyj, podwawelskij smokowyj dukli. I na isto musiała to być ciga a niy barón, bo barón niy jes na kobiyta podany. Żôdnô, nôjgorszô bali heksa niy jes przeca tako szkuciatô, łobrośnióno nikiej barón, prôwda?
Jak wypokopiyli, wysztudiyrowali tak i Hanysek to zmachlowôł. Wyfechtowôł łod Erwina Cofałki szykownô, wyżartô ciga, blóndina (musiôł tyż dôwać pozór coby niy bóła łaciatô i krasiatô), zaszlachtowali ci jóm, nafolowali wónglym i inkszymi roztomajtymi barzołami. Żôdnyn tam szwefelym – jak to gorole sztyjc tuplikujóm – ino bergami wónglo. Co jô Wóm tam byda eklerowôł: fto widziôł jak sie ze koksów na Kościuszce, we Königshütte (mô sie rozumieć – dôwnij) smyndzióło, jak capióło, jak sie suło ze tych kómór do kolybów (we nocy, to aże do Siymianowic blyndowało) – to poradzi spokopić, co to jes za miksturyjô. Heftnół, zasztopowôł basisko tyj cigi szpagatym i tak tymi cyckóma do przodku (coby sie tyn drach niy spokopiół, iże to niy dziołcha), podciep ci jóm tymu smokowi. Drach, jak to drach, łod tych côłkich smrodów, smyndów, kiere mu ze pychola wylatywali blank ci łoślepnół i gynał ci tyj cofałkowyj cigi, festnie przemachlowanyj na baba, niy ujzdrzôł, nó, ino… wymacôł. Wymacôł, ździebko pochatrusiół i na łostatek zeżar. Kiej zeżar, to tak ci mu napoczło goreć we garle i we basisku wyrobiać, choby po jakimsik „laksigynie”, i w te pyndy podyrdôł nad Wisła, coby sie nasłepać wody. Koksiôrze wiedzóm gynał, co sie niyskorzij wyrôbiô, kiej na wrzawy koks, łozpôlóny do czerwóniości naszpultô sie woda?
A Hanysek ze drugigo rantu Wisły kukôł, gawcół sie, a na fajramt zawrzesknół do tego dracha, do tego smoka:
– A dzisz go! Môsz giździe nasz ślónski prima aprilis!!!
Krakowski drach i Prima Aprilis…
Jes tyż jesce jedna, inkszô gyszichta. Przecamć kôżdy słyszôł ło tym dioseckim drachu, smoku wawylskim, pra? Krakusy to ździebko przemachlowali, ale tak prôwdóm i na isto to bóło tak:


text:
Faborka Möbiusa
Faborka Möbiusa to je dwuwymjarowo zwarto topologiczno roztůmajtość kero fůnguje we trziwymjarowyj przestrzyńi. Jeji charakterystycznům cechům je to, iże mo jyno jydna strůna - idźe przelyźć na jeji drugo strůna bez przełażyńo bez rant. Idźe ja zrobjyć bez sklejyńy gurta kůńcůma "na uopy". Sklejyńy ranta faborki Möbiusa, kerygo ńy idźe zuůnaczyć we trziwymjarowyj przestrzyńi, dowo flaszka Kleina. Faborka uopisali mjymjycki matymatiker August Ferdinand Möbius a Johann Benedict Listing we 1858 roku.


text:
Idzie to tyż posuchać na www.ojgyn.blog.onet.pl
Ze tym tómpaniym we świyntojóńskô nocka do lasa i smyczyniym tam swojij freli, coby zuchtać za tym paprociannym kwiôtkiym, to na isto tyż trza dować pozór. Miôłech ci taki fal ze jednym mojim kamratym Achimym Bregulóm, kiery kiejsik, hań-dôwnij robiół we „Hajdukach”, kiej to byli jesce Zakłady Koksochemczne, za szoferoka.
Napoczło to sie wszyjsko łod tego, iżech go trefiół na Wolce, kiej żech wlazowôł do banki na Godula. Kulwitôł ci sie, szôł choby niy na swojich szłapach. Wlôz z biydóm do śtrasynbanki, sztopnół ci tak we winklu i styrcy.
– Co ci je Achim, szłapa ci prziklapło, prasknółeś sie w te kostyry abo co, iże tak chrómôsz, kuśtykôsz – pytóm sie go, a gymba mu sie tak krziwi, choby po zymbskach nachytôł.
– Niy, ino móm na szłapie plynckiyrz choby dziesiyńć ceskich – łodpedziôł mi łón na to.
– Nó, tóż trza go wykroć i bydzie pokój.
– Padosz wykroć, wyrznóńć? Ino kaj? Przeca niy pójńda śniym tam do dochtora Ojgyna Kapka, bo mie wyciepnie – trôpiół sie Achim, i jesce barzij sie krziwi.
– Sto pierónów! A byś sie zesrôł sztacheldratym – wrzesknół ci łoroz Achim na jednygo policajta. – Tyn gizd ci mie gynał na ta hinerałga nastómpiół.
Co sie niyskorzij dziôło, jak gorko sie we bance zrobióło, to sie już przeca mogecie forsztelować.
Wylejźli my ze tyj banki, a na Achima na isto gawcyć niy szło. Chop postawny, herski i kiej ino go fto tyknół we ta szłapa zarôzki móg bez pysk nachytać. I tak blank ci już bamóntny kamrat gôdô:
– Ojgyn, pokôż mi kaj i idymy te hinerałgi, te kurzi ślypia wyrznóńć! Ino, kaj?
Nó, toch go zakludziół do takij jednyj gryfnyj „pedikurzystki”, no takij dupnyj macherki łod platfusów, blazów i plynckiyrzy. Ta mu wyrzła tyn srogi kurzi ślyp i pado, coby terôzki pokôzôł drugo szłapa. A łón ci sie naprził i niy dôł ci sie ściepnóńć, seblyc drugij fuzekle. Niy, i już. Tuplikowali my mu, iże kiej jedna szłapa mô do porzóndku, to i drugo tyż może mu ta frela zrychtować.
A łón niy, i szlus. Tóż my wylejźli łod nij, a jô sie juzaś go pytóm po jakiymu niy kciôł tyj drugij szłapy pokôzać.
– A wiysz Ojgyn, bo jô móm ta szłapa blanka côrnô, zmazano.
– Jezderkusie! Cóżeś ty za łochyntol. To ty ino jedna szłapa myjesz a drugo co, na drugi beztydziyń?
– Niy, to niy tak, ino jô móm ta szłapa ze tery .....
– Jak to ze tery, kajś to wlôz, kajś to wdep?
Nó, i napocznół mi łozprawiać co i jak bóło.
Jakech już gôdôł Achim bakoł we tych dôwniyjszych „Hajdukach”, a iże tyż już wszyjsko po maluśku tam zawiyrali (jak we côłkim Chorzowie) i ino jedyn taki „byznesmyn”, kiery miôł pôra betków do stracyniô, kciôł tam cosik sie łod nich lajstnóńć, cosik sprawić. Ale musiôł mieć i plac, i côłkie stawiyni wypucowane, wyglancowane, bo inakszij tego niy szło skalić. Nó, tóż wszyjskie rojmowali tam festelnie i tyn côłki maras trza bóło musowo kajsik wykludzić. Jeździół ci łón takóm kipom i côłki tyn flaps, tyn maras ze „Hajduk” ściepowôł ździebko za „Niydźwiedzińcym”, ale już we tym kochlowickim lesie. A szôł wartko tyn świynt Jón i Achim smówioł ci sie ze jednóm takóm jóngferóm, co pójńdóm we ta świyntojóńsko nocka do lasa posznupać za tym wywołanym paprociannym kwiôtkiym, i ... niy ino.
– I wiysz Ojgyn, kiejech ci jóm już dostôł na trowniol, bez szatów, nó, jak ci jóm Pónbóczek stworzół, to żech ci całóm racióm wdep do marasu. Do marasu. Jô sie tak ino medikowôł. A to bóła tera, kieroch wykludziół ze tych „Hajduk” na mojij kipie – bajuko mi Norbet aże mu płacki lecóm.
– A coby bóło jesce maszkiytnij, to łóna ci côłkie szaty, côłki klajd, côłko garnitura i côłkie prodło tyż zmarasióła choby niyboskie stworzyni. Nó, i terôzki już miarkujesz po jakiymu jô niy poradziół tyj drugij fuzekle ściepnóńć, pra?
Tóż dejcie pozór i na take cufale we ta świyntojóńskô nocka.


text:
Serbišćina, južnoserbska rěč je jedna z južnosłowjanskich rěčow. Rěči so w Serbiskej, Čornej Horje a Republice Srpskej, w susodnych statach a w diasporje. Wona słuša k słowjanskim rěčam, do swójby indoeuropskich rěčow a do balkanskeho areala, dokelž ma charakteristiske kajkosće, kaž wšě druhe balkanske rěče. Serbišćina je najbóle přiwuzna chorwatšćinje a bosnišćinje. Serbišćinu rěči 12 milionow ludźi.
Južnoserbska rěč ma 3 časy, tři genusy, dwaj numerusaj a 7 padow.
[wobdźěłać] Južnoserbski alfabet
Južnoserbski alfabet ma 30 pismikow.
Hlej zapisk w hornjoserbskim Wikisłowniku:
Serbišćina


text:
Hypatyjo ze Aleksandryje
Hypatyjo ze Aleksandryje (gr.: Ὑπatίa; rodz. 355 abo 370, um. marzec 415 we Aleksandryje) - neoplatůńsko filozoferka a matymatyczka ze starożytnyj Aleksandryje. Podug powjarki, wynojdła astrolabijům a zorta aeromyjtra. Bůła cerům uod Teůna ze Aleksandryje, filozofera, matymatykera a astrůnoma. Je przimowane, aże pomogała Ptolymejuszowi a Euklidesowi we redagowańu naukowych pracůw. Pisoła komyntarze do pracůw Djofantosa a Apolůńijusza ze Fergi. Jako filozoferka, mjoła w kole śa szkolorzůw uoddanych jeji filozoficznyj szuli, kero bůła zwjůnzano ze ezoterykůma metafizykům. Publiczńe uczůła astronomije a matymatyki. W czas kůnflikta mjyndzy mjyndzy prefektym Egipta Orestesym a biskupym Cyrylym wźyna strůna prefekta. Cyryl uobwińoł ja uo zawodzańe we dojśću do zgody ze prefektym. Podległe biskupowi ludźe zaszlachtowali Hypatja bez porżńyńce uostrymi muszlůma. Skiż tygo powstoło sroge zgorszyńe, tyż postrzůd krześćijanůw (mimo aże Hypatja bůła poważano za poganka).
[Sprowjej] Necowe uodwołańa


text:
Liberyjo
Liberyjo (Republika Liberyji, ang.: Republic of Liberia) - państwo we zachodńij Africe, nad Atlantyckim Uoceanym. Grańica mo ze Gwinyjům, Wybrzeżym Elefantowych Gnatůw a Sierra Leone. Půł wjyrchu Liberyje zajmuje růwńikowy las. Liberyjo powstoła podug umowy mjyndzy Amerikanůma a autochtonůma, podug keryj uosadzano sam wyzwolůnych ńywolńikůw, a uůne mjoły żyć do zgody z 18 plymjůnůma tubylcůw. Uod 1847 je ńypodległo a bůła to pjyrszo republika we Africe. Uod anfanga mo festylne zwjůnzki ze USA, we polityce a gospodarce. Liberyjo je znůmo jako krej tańij bandery.


text:
Łužiske hory
Łužiske hory (němsce: Lausitzer Bergland, čěsce Šluknovská pahorkatina) je hórkata srjedźohorinska krajina w sakskej Hornjej Łužicy mjez Sakskej Šwicu na zapadźe a Łužiskej Nysu na wuchodźe. Na juhu přechadźeja do Łužiskich horin. Jich němski dźěl - Žitawske horiny - so zwjetša k Łužiskim horam přiličuje. Po krajinje słušeja tež Šluknowski wuběžk (němsce Schluckenauer Zipfel, Böhmisches Niederland, čěsce Šluknovsko) k Łužiskim horam. Łužiske hory su dźěl horinskeho pasma Sudetow.
[wobdźěłać] Geologija
Łužiske hory su najwjetša granitowa kónčina w srjedźnej Europje. Tuta saha tež hišće dźensa hač do pólskeho teritorija Hornjeje Łužicy na wuchod wot Łužiskeje Nysy. Byrnjež kamjenizny poprawom geologisce granodiority byli, je so tola pomjenowanje Łužiski granit zadomił. Wottwarjowachu a wottwarjuja so jón we wjacorych skałach a su jako přirodne dźěłowizny daloko rozšěrjne.
Jasnje młódše hač granity su zbytki staršich wulkanow z terciera. Dołhi rjećaz wulkaniskich horow wot Čěskich Srjedźohorin přez Łužiske horiny pokročuje so we Łužiskich horach hač k Łužiskej Nysy. Tajke bazaltowe hory su na př. Kotmar, Lubijska hora a Landeskrone.
Najwuznamniše geologiske dislokaciske pasmo je Łužiske přesunjenje, při tutym přesunjenju je so granitowa plečica Łužicy nad pěskowc na juhu sunyła. Hórnistwowe pospyty we Łužiskich horach běchu njedostatka na rudach dla mało wuspěšne. Město toho bě tuta kónčina něhdy centrum granitoweje industrije w Němskej. We formje plesternakow, chódnikowych plečicow, płotowych stołpow, elementow fasadow a m.w. so tutón material w cyłkownym srjedźoněmskim rumje namaka.
[wobdźěłać] Topografiske wopisanje
Powjerchowe formy su jasnje rozčłonkowane. Łužiske hory zestajeja so z třoch hórskich pasmow, kotrež běža wot wuchoda do zapada. Mjez nimi ležetej dwě šěrokej dólnej wani. Najsewjerniši hórski rjećaz stupa nahle z Łužiskich honow horje. Najmarkantniše hory wot wuchoda do zapada su Hochstein pola Dažinka (541 m), Čornobóh (556 m), Lubin (432 m), Mnišonc (447m), Wulki Pichow (499 m), Honak (němsce: Hoher Hahn) pola Trjechowa (446 m) a Pinč (němsce Klosterberg) pola Zemic-Tumic (394 m).
Na juhu wot toho leža w dólnej wani: Kumwałd, Wjelećin a Wjazońca. Druhi hórski rjećaz rozpřestrěwa so wot Běłoboha (499 m) přez Pikowska hora (486 m), Kälbersteine (487 m), Weifaer Höhe (505 m) do Sokolnika, kotryž je z 589 m najwyše wuhorbjenje Łužiskich hór.
Na juhu wot tutoho hórskeho rjećaza leža zaso w dole: Nowosólc-Hródk, Wopaka, Hołbin, Załom nad Sprjewju a Wołbramecy. Třeći hórski hrjebjeń twori zdźěla statnu mjezu z Čěskej a započina so při Kotmarju (583 m), pokročuje so přez Schlechteberg (486 m), Taubenberg (458 m), Brandbusch (443 m), Hutberg pola Wołbramec (503 m), Hoher Hahn pola Langburkersdorfa (528 m) hač k Ungerej (538 m).
Hohwald, ze swojimaj wjerškomaj Sokolnik a Hoher Hahn pola Langburkersdorfa, je najwjetše zwisowace lěsnišćo (na 30 km²) we Łužiskich horach, tu pada tež najwjace spadkow a w zymje su tu najwjětše sněhowe wysokosće kónčiny. Hłowna rěka we Łužiskich horach je Sprjewja, wužórła so pod Kotmarjom a běži najprjedy wot wuchoda do zapada přez Habrachćicy, Nowosólc-Hródk, Hołbin hač do Załoma. Wottud wobroća so na sewjer a twori mjez Kälbersteinami a Weifaer Höhe pola Šěrachowa jako šumjaca horinska rěka wuski předrjeńčny doł přez srjedźny hórski rjećaz. W meandrach přeprěkuje potom sewjernu dólnu wanju pola Korzyma, Rozwodec a Jiłoc. Tu so w šěršim dole předrěw přez sewjerny hórski rjećaz započina, a skónčnje docpěwa Budyšin.
Doły Łužiskich hór a južneje Hornjeje Łužicy su husće wobsydlene a zatwarjene. Hdyž so wot Wjazońcy po B98 a B96 přez doły do Žitawy jědźe, da wostawaš na něhdźe 60 km dołhej čarje faktisce stajnje w zwisowacym sydlišću, dokelž tu sydlišća kaž na parlowu šnóru stykane leža a jedne do druheho přechadźa.
Łužiske hory su tež hłowna kónčina Hornjołužiskeje narěče z typiskim jazykowym Rrr, praja, zo ludźo maja "a Radl a dr Gurgl" (serbsce koło w kyrku) a tu je tohorunja wjele chěžow ze stołom - domy, kotrež słowjenske kładźite twarstwo a němske tykowane twarstwo w sebi zjednoćuja.
Bayerski lěs | Čorny lěs | Durinske šćěpjelowe horiny | Durinski lěs | Eifel | Frankska alba | Frankski lěs | Hessenske hory | Hornjopfalcowski lěs | Hunsrück | Łužiske hory | Odenwald | Pfalcowski lěs | Połobske pěskowčiny | Rhön | Rudne hory | Sauerland | Smoliny | Spessart | Šmrěčiny | Šumawa | Šwabska alba | Taunus | Vogelsberg | Westerwald | Žitawske horiny


text:
Hinterhermsdorf
Hinterhermsdorf je měšćanski dźěl města Sebnitz w krajnym wokrjesu Sächsische Schweiz w Sakskej a leži direktnje na čěskej hranicy.
Hinterhermsdorf liči k najbóle woblubowanym turistiskim cilam w Němskej. Doby w lěće 2002 titul „Najrjeńše sydlišćo Němskeje“ a wobsadźi w europskim přirunanju druhe městno. Wjes je přez gmjenu Kirnitzschtal wot hłowneho měšćanskeho wobwoda wotdźělena.
Hinterhermsdorf ma něhdźe 700 wobydlerjow a je so w lěće 1997 do Sebnitza zagmejnował.
[wobdźěłać] Zajimawosće
- Čołmikowanje na Wyšim připławje rěčki (Kirnitzsch)
- Rozhladna wěža na Weifbergu
- Domizniski muzej "Waldarbeiterstube"
- Połobske pěskowčiny (pućowanja abo tury z kolesom). Stej dwaj namjeznej přechodaj do Čěskeje za pućowarjow a kolesowarjow
- Waldhusche, štyri rozdźělne pokazkowe puće z 40 stacijemi na 66 ha wulkim lěsnym terenje w bliskosći "Buchenparkhalle". Tu móžeće so nazornje wo lěstnistwje a přirodnych procesach w lěsu informować.


text:
Portugalijo
Portugalijo, Portugalsko Republika (República Portuguesa) - ojropejske państwo rozlygowane we zachodńij tajli Połedńowyj Ojropy na połedńowym zachodźe Iberyjskigo Půłwyspu. Je nojdali wysůńyntym na zachůd państwym Ojropy, uod půłnoce a wschodu mo krej ze Szpańijům a uod zachodu a połedńo Portugalijo uoblywajům wody Atlantyckigo Uoceanu. Ku tymu Portugalijo skłodo śe ze raje wyspůw położůnych na Atlantyckym Uoceańe, jak Azorski Archipelag (Açores) a Madera (Madeira). Je człůnkym Ojropejskij Uńije a NATO.


text:
Rychtujymy sie już, coby kajś polecieć na jakie wyspy, abo tam, kaj nos nie poradzom słapać na komóra… Przeca nie idzie durś łazić do roboty i do szkoły. Rychtujymy sie, a tu momy tako wielgo radoś! Paczcie yno a dziwejcie sie! Dziwejcie sie, bo sie nom nawyrobiało! Bana do Łagewnik zaś bydymy mieli.
Skiż tego, nie idzie nawet pedzieć, jak jo Ana, sie raduja! Wiym, co sy mnom, radujom sie, te wszyjstkie baby i chopy, kere gymbowały, kaj yno sie dowało, co bana do Łagewnik mo być! No i bydzie…Nie trza już teroski gymbować. Naszy siódymki nie poradziyli wyciepnońć ze Bytomia, zaś bydzie se jeździć po glajzach, i to cołkym nowiuśkich, aż do Katowic. No i to je radoś, wielgo radoś! Zgodzocie sie sy mnom, pra ?
Już na papiyrach, łod łonych, co som na urzyndach, stoi jasno naszkryflane, co jak yno napocznie sie lato, to zaroski napocznom sie tyż roboty, ze tym połonacone. Ale najsompiyrw bydom roboty we cyntrum Bytomia, tak, coby potym wszyjstko było jednako połonacone. Coby kożdo bana umiała jechać blank szybko i gładko, coby nami na łonych do siedzynio nie telepało. Beztoż bydom nom robić remonty, bydom dować nowe glajzy i cołkie przełonacynie, na Katowicki, na Miarki, na Jagieloński i na Moniuszki.
Skiż tego łonego, a i marasu, kery sie som zaroski poradzi srobić, wszyjscy we Bytomiu, muszymy mieć wielgo ciyrpliwoś. Tak, coby sie nie nerwować, coby umieć zoboczyć, nie yno maras ale i to, co bydzie wyłonacone. Ugodali, zaklepali, piniondze na robota bydom mieli, to niech sie bierom wartko do roboty! A my, mogymy se siedzieć w doma bez bolawy gowy. Mogymy czekać, aż łobejrzymy koniec, tego rychtowanio, tego kładzynio nowych glajzów i przywrócynio siódymki do Łagewnik. Niech to robiom, a wartko!
Paczcie tam jako i byćcie zdrowe.
ANA


text:
Jadrańske mórjo
Jadrańske mórjo jo źěl Srjejźnego mórja, pótakem słuša k mórjam Atlantiskego oceana. Lažy na pódpołdnju Europy a wótźělujo Appeninsku połkupu wót Balkańskeje połkupy.
[wobźěłaś] Mě
Mě Jadrańske mórjo póchada wót łatyńskego Mare Hadriaticum (abo Mare Adriaticum), kótarež ze swójeje strony wót mjenja města Adria (abo Hadria) póchada, kótarež jo něga na jogo brjogach lažało.
[wobźěłaś] Geografija
Staty, kótarež z Jadrańskim mórjom granicuju, su Słowjeńska, Italska, Chorwatska, Bosniska-Hercegowinska, Carna Góra a Albańska. Na pódpołdnju jo Jadrańske mórjo zwězane pśez Otrantsku wuscynu z Ioniskim mórjom.
Wjele pśistawow lažy na Jadrańskem mórju, wósebnje Venedig a Triest, kótarejž stej byłej wažnej wuchadnišći Awstrisko-Hungorskego imperiuma do Srjejźnego mórja.


text:
MIASTO
05-11-2010
Babsko ciekawoś
Była żech fest ciekawo, kierymu chopowi abo kiery babie ze Bytomia ta wielgo nagroda (jei miano: Muza) bydzie dowoł prezydent Piotr Koj.
22-10-2010
Momy nowo wyliczanka!
Łaziyłach se, pora dni tymu, po tym naszym Bytomiu i musza wom pedzieć, co gowa mi lotała roz tu, roz tam. Wszyndzie poklejone abo uwionzane som wielgie fotografki ważnych chopów ze Bytomia.
08-10-2010
Co my mieli a co mieć bydymy...
Mieli my we Bytomiu stare auta, mieli my „półmaraton” i wiela inkszych wydarzyń, kaj szło sie styknońć nie ino ze swojom familijom ale tyż ze tymi, kierych raduje jak sie co dobrego wyrobio u nos.
23-09-2010
Jeszcze roz ło babach ze Bytomia!
Roztomili, nie nerwujcie sie na mie, co zaś wom pisza ło babach, ale same wijycie co baba jes blank ważno – choby magii w nudel zupie!
10-09-2010
Baby ze Bytomia tyż były w Piekarach!
Kożdy, kiery we ta słoneczno niedziela, 22.08., szoł, abo jechoł na pielgrzymka babów do Piekor, wiy, co jo godom. Szło ino gowom kryncić i dziwać się, skond tela tych babów się znodło łoroz do kupy. Roztomili – jo żech tyż tam polazła.
27-08-2010
Doczekali my
Doczekali my, no i momy! Idzie samymu zoboczyć - momy wyrychtowane ulice: Łagiewnicko i Świyntochłowicko. Terozki, jak sie na nie gapisz, to se myślisz, co łone po tym dugim rychtowaniu som wyglancowane, jak cztyry litery łod bajtla, abo, jak blat łod starczynego stoła we kuchnie.
13-08-2010
Kaj się skryć jak jes gorko ?
Tyn tymat jes nojważniejszy we cołkim mieście, jak ino jes wielgo hyca na placu i gorko wszyndzie, nawet w robocie kaj ta nowoczesno klimatyzacjo se dali srobić.
29-07-2010
No i momy, co my chcieli...
My bytomiany momy „Bytom na 6”!
16-07-2010
Ksionżki, szkoły i rechoty
„Ty chowaj me wspomnienia starodawnych czynów,
Błąd i cnoty przeszłości są nauką synów".
Ks. Norbert Bonczyk
02-07-2010
Kopruchy nie poradziyły popsuć świyntowanio...
Nie idzie pedzieć wiela tego narychtowali. Mieli my świynto we operze, Święto Bytomia bez cołkie trzy dni, Industriada, świynto parku we Chorzowie. Mózgiym klupało jak czowiek myśloł kaj mo iś abo na co się gapić... I nikaj nie szło zdonżyć...


text:
Adolf Hitler
Adolf Hitler (* 20. apryla 1889 w Braunau am Inn, Awstriska; † 30. apryla 1945 w Berlinje přez suicid) bě wot lěta 1921 stronski šef NSDAP, wot lěta 1933 mócnarstwowy kancler a wot lěta 1934 (po smjerći němskostatneho prezidenta Paul von Hindenburg) kaž „Führer a Reichskanzler“ zdobom knježerstwo šef a hłowa stata Němskeho reicha.
Pod wjednistwom Hitlera su nacionalsocialisća zawjedowali w Němskim reichu diktaturu „Třećeho reicha“. Woni dachu wšě opoziciske strony zakazować, politiske přećiwnicy přesćěhać a zamordować. Rozputachu Druhu swětowu wójnu a systematisce wšitke prawa rubachu a zamordowachu europskich Židow kaž tež hinaše religiozne, etniske a towaršnostne skupiny. Přez tutu politika zahinychu w Europje něhdźe 30–35 milionow ludźi. Němska a Europa buštej we wulkich dźělach rozbiwanej. Bě čas bipolarneho swětoweho porjada a horceje wójny započał.


text:
Měrćin Ferdinand Brückner z Brückensteina
Měrćin Ferdinand Brückner z Brückensteina (Martin Ferdinand Brückner von Brückenstein) narodźi so 1632 w Nowej Wjesce pola Kulowa. Wón bě dekan Budyskeho tachanstwa swj. Pětra wot 6. meje 1676 do 1. februara 1700. Brückner zemrě 1. februara 1700 w Budyšinje.
Po tym, zo bě so 1620 Mikławšowa cyrkej woheńa dla zničiła, přiwzaše so 1649 serbska katóska gmejna do Cyrkwje našeje lubeje knjenje, po tym zo bě tuta so tohorunja woheńa dla zničiła a zaso natwariła. Něhdźe wot lěta 1691 započinaše Brückner w njej tež serbske kemše dźeržeć. Z tuteho lěta słuži wona jako farska cyrkej Serbow města a wokoliny.
[wobdźěłać] Žórła
- Salowski, Kilank, Schmidt: Katholische Sorbische Lausitz (1976). Hrsg. St. Benno-Verlag Leipzig, str. 101


text:
Uolsztyn
Wspůłrzyndne: 53°47' N 20°30' E
Uolsztyn (pol. Olsztyn, downij Holstin, mjym. Allenstein) - nojwjynkše mjasto i stolica wojewůdztwa warmińsko-mazurskigo, powjat grodzki Uolsztyn, stolica powjatu źymskigo uolsztyńskigo, archidjecezyji warmińskij, a uod 1992 r. metropoliji warmińskij. Guůwny uośrodek gospodarčy, edukacyjny i kulturowy, śedźiba wuadz i nojwažńijšych instytucyji rygjůnu, a tyž wažny wynzeu kolejowy i drůgowy.
Uolsztyn ležy w pouedńowyj tajli Warmji, historyčnyj krajiny noležůncyj w lotach 1466-1772 do Řečypospolityj. Wbrew powšechnyj uopińji, ńy je pouožůny na Mazurach.


text:
Kościół św. Michała
Świątynie pod wezwanie św. Michała Archanioła w Polsce:
- Kościół św. Michała Archanioła w Binarowej
- Kościół św. Michała Archanioła w Błędowie
- Kościół św. Michała Archanioła w Brzeżawie
- Kościół św. Michała Archanioła w Dębnie
- Kościół św. Michała Archanioła w Gdyni
- Kościół św. Michała Archanioła w Gnieźnie
- Kościół św. Michała Archanioła w Karlinie
- Kościół św. Michała Archanioła w Katowicach
- Kościół św. Michała Archanioła w Kotulinie
- Kraków:
- Kościół św. Michała w Kwielicach
- Kościół św. Michała Archanioła w Lublinie
- Kościół św. Michała Archanioła w Michalicach
- Kościół św. Michała w Nielubi
- Kościół pw. św. Michała Archanioła w Nowej Soli
- Kościół św. Michała w Polkowicach
- Kościół św. Michała Archanioła w Poznaniu
- Kościół pw. św. Michała Archanioła w Sławie
- Kościół św. Michała Archanioła w Szalowej
- Bazylika katedralna św. Michała i Floriana w Warszawie
- Kościół św. Michała Archanioła w Wieluniu
- Kościół św. Michała Archanioła we Wrocławiu
- Kościół św. Michała Archanioła w Zebrzydowicach
- Kościół św. Michała Archanioła w Żernicy
Na świecie:


text:
10.07.2007 23:23:00 - Piłka nożna Autor: dookey
Sparingi 10 lipca
Sparingi 10 lipca
Dzisiejsze Sparingi :
10 lipca 2007, 19:00 - Bolesławiec
BKS Bolesławiec 0-4 Cracovia
Bartłomiej Dudzic 22, 43, Tomasz Moskała 65, Dariusz Pawlusiński 77
Cracovia: Sławomir Olszewski (46 Marek P±czek) - Tomasz Baliga, Paweł Wojciechowski, Łukasz Uszalewski - Dariusz Pawlusiński, Karol Kostrubała, Piotr Giza, Kacper Tatara, Mateusz Jeleń - Bartłomiej Dudzic, Tomasz Moskała.
W swoim drugim dzisiejszym meczu sparingowym rozegranym w Bolesławcu pierwszoligowa Cracovia wygrała z miejscowym czwartoligowcem, BKS Bolesławiec 4-0 (2-0).
10 lipca 2007, 17:30 - Wisła
Ruch Chorzów 1-2 Piast Gliwice
Krzysztof Nykiel 52 - Tomasz Podgórski 56, Łukasz Żyrkowski 63
Ruch Chorzów: Robert Mioduszewski (46 Rafał Łopusiewicz, 65 Mirosław Dębiec) - Krzysztof Nykiel, Ariel Jakubowski (46 Marcin Klaczka), Maciej Sadlok, Michał Osiński - Michał Pulkowski, Grzegorz Baran (46 Tomasz Sokołowski), Grzegorz Bonk, Grzegorz Domżalski (68 Marcin Makuch) - Lilo, Remigiusz Jezierski (46 Przemysław Łudziński).
Piast Gliwice: (I połowa) Grzegorz Kasprzik - Marcin Krysiński, Adam Bana¶, Mirosław Widuch, Piotr Petasz - Jarosław Kaszowski, Paweł Gamla, Adam Kompała, Krzysztof Kukulski - Damian Szczęsny, Mariusz Błachut. (II połowa) Maciej Humerski - Maciej Michniewicz, Mirosław Widuch, Łukasz Krzycki, Daniel Chylaszek - Łukasz Żyrkowski, Maciej Mizgajski, Wojciech Kędziora, Tomasz Podgórski - Rafał Andraszak, Stanisław Wróbel.
W sparingowym spotkaniu rozegranym w Wi¶le pierwszoligowy Ruch Chorzów uległ drugoligowemu Piastowi Gliwice 1-2 (0-0).
10 lipca 2007, 17:00 - Bolesławiec
GKP Gorzów Wielkopolski 1-3 Cracovia
Maciej Malinowski 21 - Kamil Witkowski 40, 80, Łukasz Szczoczarz 87
GKP Gorzów Wielkopolski: Dawid Dłoniak (46 Łukasz Michalski) - Tomasz Ruminkiewicz (46 Tomasz Szwiec), Adam Więckowski, Robert Kozioła, Krzysztof Stojanowski - Arkadiusz Jarymowicz, Tomasz Grabowski (46 Robert Gaca), Ireneusz Chrzanowski (46 Łukasz Maliszewski), Piotr Gajewski (46 Łukasz Lewandowski) - Tomasz Pawlak (46 Krystian Weres), Maciej Malinowski.
Cracovia: Marcin Cabaj - Tomasz Wacek, Łukasz Skrzyński, Krzysztof Radwański - Paweł Szwajdych, Arkadiusz Baran, Dariusz Kłus, Paweł Nowak - Kamil Witkowski, Jakub Kaszuba, Łukasz Szczoczarz.
W sparingu rozegranym w Bolesławcu pierwszoligowa Cracovia pokonała trzecioligowy GKP Gorzów Wielkopolski 3-1 (1-1).
90minut.pl


text:
Łokaśina
Łokaśina[1][2] (Caltha) jo rod ze swójźby górkacowych rostlinow (Ranunculaceae).
[wobźěłaś] Systematika
Rod se na zakłaźe morfologiskich a geografiskich rozdźělow do dweju sekcijow rozrědujo ze nagromadu źaseś družynami. Sekcija Psychrophyla jo ze šesć družynami na pódpołdnjowej połkuli rozšyrjona a wobsejźi zgibnjone pśiwiski na łopjenach; sekcija Caltha ze styri družynami je na pódpołnocnej połkuli rozšyrjona a njetwóri žedne pśiwiski na łopjenach. Toś te rozdźělenje roda bu pśez molekularbiologiske pśepytowanja wobkšuśone.
- Sekcija Caltha
- Pódwjacoroameriska łokaśina (Caltha leptosepala)
- Plěwajuca łokaśina (Caltha natans)
- Bagnowa łokaśina (Caltha palustris)
- Caltha scaposa
- Sekcija Psychrophyla
[wobźěłaś] Nožki
- ↑ 1,0 1,1 Starosta: Dolnoserbsko-nimski słownik, Niedersorbisch-deutsches Wörterbuch, Bautzen 1999, ISBN 3-7420-1096-4, bok 209
- ↑ 2,0 2,1 W internetowem słowniku: Dotterblume


text:
Ze łobiycków psinco… – audio
WILIJO
WILIJO
Zbliżo sie Wilijo, już za łoknym stoji,
w kożdym pomiyszkaniu chojinka sie stroji.
Kapry już we wannie nerwowo szpluchtajóm,
widać, że swój rychły kóniec przeczuwajóm.
Wszyscy sie radujóm, Syn Boży sie rodzi,
a do mnie ta radość jakoś niy przichodzi.
Bez myśl przelatujóm wspómniynia młodości,
kiedy te świynta bóły połne radości.
Prawdziwo chojinka, z lasu prziniesióno,
papiórzanóm ketóm piyknie przistrojóno,
glaskugle w świetle świyczek sie miechtały,
a pod chojinkóm – gyszynki leżały.
Stół rozcióngnióny na łobie dwie stróny,
a jeszcze do niego stolik przistawióny,
coby pomieścić talyrzy dwanoście,
bo króm nos, na Wiliji byli jeszcze goście.
Ciotka i kuzyn, choć kaj indzij miyszkali,
dycki we Wilijo z nami wieczerzali.
Pamiyntóm, jak wiecerzo dycki sie cióngnyła.
Dyć nos, łod wieczerzy, bardzij ciekawiyła
chojinka i paczki, co pod nióm leżały
i nasze łoczy do nich przicióngały.
Nareszcie my zjedli, paciyrz porzykali,
spod talyrzy pijóndze drap powycióngali
i kożdy, za rajóm, broł spod choinki,
zapakowane w paketach gyszynki.
Jo dycki dostowoł lacie abo zoki,
a roz to nawet nowiutke spodnioki!
Do dziołchów były rozmajte manele,
kere potrzebujóm nostoletnie frele.
Taszyntuchy, co mjały ranty heklowane,
rynczniki, co rok na ałsztojer zbiyrane,
a nikej, kosztym wielgego wydatku,
nelónowe pończochy, ze sztrichym na zadku!
Potym maszkytami i kyjksami ze szpyrki,
łobjodali my sie do samyj pastyrki.
Jak już po wieczerzy bóło posprzóntane,
przi chojince bóły kolyndy śpjywane.
Potym ciotka Mikla, ta, co kota miała,
nóm, dzieciom, to samo zowdy łosprowiała,
że kot we wilijo,cołkim ludzkim głosym,
mrałczy coś po cichu, pod swym kocim nosym!.
Przeca wszyscy ludzie ta prowda znajóm,
że w Wilijo zwierzynta po ludzku godajóm.
Jak my potym w chlywiku koza łodbywali,
to my przed chlywikym uszy szpicowali,
eli koza po ludzku nóm niy nawciepuje,
że i tyn nasz futer niy bardzo smakuje.
Trza prziznać, że niyroz nóm sie rozbeczała,
dyć po ludzku słowa złego niy pedziała.
Take to wspómniynia dzisioj mie nachodzóm,
kej dzieci z wnukami jakoś niy przichodzóm.
Dyć przidóm jutro, opłatkym sie dzielić
i wszyscy, dokupy bydóm sie weselić,
że sie narodziół Pón Jezus tyj nocy,
i nos wyretowoł ze djosieckij mocy.
Autor:B.Śmigała
LACIE ŚWIYNTEGO MIKOŁAJA
LACIE ŚWIYNTEGO MIKOŁAJA
Jak słysza na siyni dzwónka glingolynie,
zarozki spóminóm tamto wydarzynie.
Kożdy łod rana już chodziół przejynty,
we wieczór przijść mioł Mikołoj Świynty!
Dziecka bez cołki dziyń grzeczne były,
słuchały sie łojców, w szkole niy zgobiyły
i wylynknióne czekały wieczora,
eli bydzie nagroda, abo bydzie kara?
Nojwiynkszo cita mioł mój bracik Olek,
skuli tego, że kiepsko dycki szło mu w szkole.
Coporzónd ze szkoły w hefcie prziniós cwaja,
skiż czego w chałupie dycki dyła haja!
Jeszcze siostra Marika nadowała na niego,
że jóm durch podglóndo i kiecka i dźwigo!
Rada była jak Olek niy uniknół kary,
jak łod Mikołaja żyłóm dostoł szmary!
I choć mama z ómóm dycki go bróniyły,
niy uniknół nigdy Mikołaja żyły!
Zaś tata sie wcale niy wstyrkoł do tego
i staroł sie zawsze unikać „Świyntego”!
Dycki w tym dniu tata mioł tako zasada,
by przed Mikołajym uciyc do sómsiada!
Zaś Olek zawczasu wstyrkoł we galoty
zygówek, by choć trocha znieczulić łómoty.
I tak dycki z tego wychodziyły nici,
bo Mikołoj grzmociół go po gołyj żici!
Olek po tym wszystkim mioł zadek lilowy
i bez cołki tydziyn siedzynie mioł z gowy!
Mi sie dycki udało przed żyłóm łobrónić
i zawczasu na klinie ópy d… schrónić.
Inoch musioł pokozać, że rzykać poradza
i scyganic, że z bratym, siostróm sie niy wadza.
Zaś Mikołoj maszkety wycióngoł ze miecha,
abo jakómś graczkóm robiół nóm uciecha.
Było, miast maszketów, we pakecie driny,
wóngel bół, czy chasie, abo łoszkrabiny!
Jednakowóż na kóńcu, kożdy dostoł tyta
z maszketami i móg pomaszkecić do syta!
Potym tata sie zjawiół i starym zwyczajym
żałowoł, że sie niy móg trefić z Mikołajym!
Jo zaś sie prziglóndoł i dziwiół sie tacie,
że Świynty Mikołoj mioł te same lacie!
Autor:B.Śmigała
WSPOMNIENIA – ZILWESTER
Wspomnienia – Zilwester
Jak daleko moja pamiync siyngo, tak co roku u nos fajrowano Zilwestra. Zbiyrala sie colko rodzina, ciotki, ujki, kuzyny, kuzynki, no i my: Mama, Papa, moje braciki z dziolchami (te starsze), i jo.Moje kuzynki lepioly z farbionego papioru bele jake mycki, coby kozdy z nos wyglondol wesolo. Ciotki przinosioly cos do jedzynio, bo choc moja Mama sama duzo robiola, to kozdo chciala trocha pomoc. Bolo duzo jedzynio i maszketow, bele jake kolocze i babowki a moja Mama piykla duzo kreplow z marmeladom driny, ale dycki jednego nafilowala mostrichym. Jo mialach moc uciechy potym, jak kerys tyn krepel lapnol i ugryz. Dycki bolo przi tym kupa smiychu, bo tyn, co go dostol, to musiol potym cosik zaspiywac, abo cos gupiego zrobic. Boly tyz wymyslane bele jake zabawy, np: „Raps straciol kapelusz, nr… go mo”, i tyn numer musiol gibko odpedziec i podac inkszy numer, a jak sie kerys zagapiol i za niyskoro odezwol, to musiol dac fant. A potym trza bolo te fanty wykupowac i przi tym tyz bolo kupa uciechy! Bola tyz fajno muzyka, bo mieli my stary patefon i puszczano take wielge, czorne platy ze spiywkami. Ale jednak wiyncy bolo spiywanio i granio po swojymu: ciotka grala na waszbrecie, ujek na skrzipcach, ktos inkszy na organkach, jeszcze ktos czaskol dwiyma deklami od gorkow, ktos grol na grzebyniu, i…bola orkestra i zabawa na 102! Toz wszyjscy tancowali i bawiyli sie do samego rana.Roz fajrowol z nami Zilwestra kolega od mojego brata. Mama jak dycki jedyn krepel nafilowala mostrichym, i… zodyn sie niy prziznol, ze go dostol! No przeca jedyn bol tyn falszywy… kaj sie straciol?Po poru dniach sie okozalo, ze prawie tego krepla dostol tyn kolega, a ze niy znol tego zwyczaju, myslol, ze mamie sie trefiol fyjler, ze sie pomylola przi filowaniu, a bolo mu ganba sie prziznac, to go zjod. Jedyn z kuzynow miol taki elegancki fotoaparat i dycki robiol zdjyncia. Wszyjscy my sie musieli ustawic pod scianom, czynsc z nos siedziala na zofie, a bajtle, w tym jo, stoli za niymi, czynsc siodala na dylowce przed zofom, a kuzyn ustawiol aparat na trzech nogach (potym sie dowiedzialach, ze to sie nazywo „statyw”), zapolol taki dugi pasek, drapko przileciol ku nom, coby tyz na fotka sie zmiescic, i jak tyn pasek sie wypolol do konca to tak bliclo, aze w oczach sie gwiozdki pokozaly i zdjyncie bolo fertig. Ale niy tak zarozki, bo kuzyn musiol je jeszcze wywolac, a jo sie niy poradziola doczkac na te zdjyncia. Potym bola uciecha przi oglondaniu tych zdjync i zas my wspominali tyn fajer.Jaaa…zas mie wziono na wspomniynia, bo zblizo sie Zilwester. Tela moich bliskich z tamtych czasow juz niy ma, ale zostaly wspomniynia i obrozki… dobrze, ze kuzyn miol take fajne hobby i knipsowol przi kozdyj okazji.Jo yno dycki zalowalach, jak zabawa bola na fol a mie wczasli do szlafcimra, kaj stol moj kinderbet, bo bolach jeszcze za malo, coby do rana fajrowac. Niy pomogly placzki ani prosby. Terozki niy rada fajruja Zilwestra, bo kozdego roku mysla, ze zas jedyn rok jest za nami…a co prziniesie tyn Nowy Rok? Eli nasze dziecka i wnuki bydom tyz tak wspominac fajery jak jo?
Barbara Matusiewicz
Za chwila śwjynta
Za chwila śwjynta
Już za chwila śwjynta sóm
Jo jeszcze tela roboty móm
Jeszcze ni móm porobjóne
Jeszcze wszysko rozwalóne
Dziyń za dniym ucieko
A mje jeszcze tela czeko
Prani też je nie wyprane
Geszynki nie pokupowane
Nastrojić by trza chojinka
Ta na dworze,pośla synka
A w chałupje dziołcha zrobi
Pjyknie myśla jóm łozdobi
Jo sie wezna zajś za kuchnia
Byda robić to co lubja
Byda warzyć i kosztować
Potym byda na stół dować
Bele zdonżyć do wilije
Tuż niych kożdy sie uwinie
Co by go nie łodbuczało
By sie dobrze śwjyntowało
Urszula Oślislok
24.02.2009
24.02.2009.
Jak ostatki to ostatki
Tak padały nasze matki
Babski comber sie robiyli
I bez chopow sie bawiyli
*
Śledzia wszyscy dobrze znajom
Harynek abo hering tyż godajom
Ale kto tyż ło tym wiy?
Że sie u nos „ulik” jy!
Ulik – to jes przeca ślydź
Dzisioj w doma musi być
Ślonsko nazwa zapomniano
Tako fajno – a niy chciano
Kiej bydziecie dziś fajrować
To musicie go skosztować.
Autor : Roman Labiak
Tusty szwortek!
Tusty szwortek!
Umazany pysk mioł Zepel
Bo już wcis niy jedyn krepel
Ołma krepli narobioła
Bezto rada z tego boła
Kreple w fecie upyrszczone
Na bronotno upieczone
Marmeladom filowane
Pudercukrym posypane
I choć kreplym sie byrkało
Hołdy krepli sie wcinało.
I zaś „Tusty szwortek” momy
Bezto zaś sie nawcinomy.
Autor : Roman Labiak
Śmiyrgus! (gichanie wodom)
Śmiyrgus! (gichanie wodom)
Śmigus – dyngus fajno sprawa
Kożdy karlus mo zabawa
Niy żałujom wodom lejom
Frele zaś przed nimi wiejom
Dźwignom kece do dom gzujom
Fajne kitka pokazujom
Potym w doma przeblykanie
I gorzołki polywanie
Toż niy szporuj chopie wody
Niy popsujesz tym urody
Na to frelki dyć czekajom
Aż! – nogami przebiyrajom!
A kiej frelka mokro bydzie
To i pszonie niy jes w biydzie
Bo to przeca niy bajanie
Że niy jedyn „coś” dostanie.
Autor : Roman Labiak
Andrzejki
Andrzejki
Na śwjyntego Andrzeja
kożdo frela mo nadzieja
że karlusa se wywróży
co s nióm bydzie jak najdłuży
Tuż sie już dziołchy szykujóm
wosk ze śwjyczki wykapujóm
klucza s dziurkóm szukajóm
bo tera yno wszyndzi patyncioki majóm
Jeszcze szczewik s lewej nogi
do przeleziynio przez chałpy progi
bydóm se frele jich łukłodały
kjero na bezrok sie wydo bydóm wjedziały
Kjej jim mało jeszcze je
łszkrabiny s jabka robjóm se
co by poznać mjano chłopa
s kjerym w życiu bydzie dobrze abo łutropa
A kjej cima je na dworze
kaj pjes szczeko ło tyj porze
uszy bydóm szpicowały
s kjerej stróny szczek słuchały
Na Andrzeja ubaw bydzie
i porzykać se tyż przydzie
co by wszysko sie spełniło
i szczynśliwe życi w pszociu było
Urszula Oślislok


text:
Skyforger
Skyforger to łotewsko muzyczno grupa, kero gro muzyka ze zorty folk metal. Je uůna znůmo skiż půgańskij tyjmatyki tekstůw swojich śpjywek. Grupa powstoła we 1995 roku we Rydze.
[Sprowjej] Obecny skłod
- Pēteris Kvetkovskis - śpjywańy, gitara, ludowe insztrůmynty
- Rihards Skudrītis - gitara, głosy
- Edgars Grabovskis - basowo gitara, echo, ludowe insztrůmynty, bitewne uodgłosy
- Kaspars Bārbals – ludowe instrůmynty, głosy
- Edgars Krūmiņš- perkusyjo, perkusyjne insztrůmynty
[Sprowjej] Dyskografijo
- 1997 Semigalls` Warchant (demo)
- 1988 Kauja pie Saules (LP)
- 2000 Latviešu strēlnieki (LP)
- 2003 Pērkonkalve (LP)
- 2003 Zobena Dziesma (LP)
- 2005 Semigalls' Warchant (kůmpilacyjo)


text:
Nairobi
Wspůłrzyndne: 1°16' S 36°48' E
Nairobi to je mjasto we Africe, stolica Kyńije. Ležy we střodkowyj tajli kraju na wysokośći ůng. 1700 m n.p.m. Je to wažny wynyu drůgowy a banowy, a uostřodek industryje (spožywčyj, dřewnyj a papjůrńičyj, chymičnyj). Zouožůne we 1899 roku bez Brytyjčykůw na źymje Masajůw w čos budowy lińji banowyj s Můmbassy ku Ůgandźe. Uod 1907 stolica brytyjskigo protektoratu, a uod 1963 ńypodleguyj Kyńije.
Fůnguje sam Ůńiwersytet Strathmore a hawyna lotńičo Jomo Kenyatta International Airport.