text:
Łozprowki, bery, szpasowne gyszichty a wszyjsko we naszyj szykownistyj ślónskij mółwie!
środa, 30 kwietnia 2014
We piykle...
– Te! Sergust! A po jakiymu jeżeś taki markotny i zachmulóny?
– Nó, a jakiż to jô móm być? Przecamć trefiółech do piykła, prôwda?
– Niy trôp sie chopie, sam niy ma tak źle. Zarôzki ci pokôża wiela sam mómy fajnistych rzecy do roboty. – rzóńdzi tyn dzioboł. – Môsz rôd gorzôłecka, ja?
– Anó, ja! Móm festelnie rôd wszyjske zorty gorzôłecki. – łodrzykô tyn istny.
– Nó, tóż poprzajesz pyndziałki, bo wtynczós łod rozwidnioka sztyjc i jednym ciyngym słepiymy sam gorzôła. – gôdô dzioboł. – A kurzisz to możno, ja?
– Anó kurza... kurza już łod bajtla...
– To z pewnikym bydóm ci sie widzieć wtorki. Wtynczôs to kurzymy samtukej jak nôjynte. A możno môsz tyż rôd deczko „poćpać”, ja?
– Nó, czamu by niy, rôd se deczko „pocpóm”.
– Nó, tóż gryfnie. Z pewnikym bydóm ci sie widzieć strzody, bo wtynczôs fórt wszyjske „ćpómy” roztomajte narkotiki. – pedziôł zadowolnióny dzioboł. – A jak tam u cia chopie ze zeksym?
– Anó, tyż móm tyn zeks festelnie rôd. – łodrzyknół tyn istny.
– Nó, tóż sztimuje. Bydziesz miôł rôd szczwôrtki. My sam mómy taki srogi szrank, kaj bez take dziury wystowajóm roztomajte rzicie i bydziesz móg dupczyć wiela ino wlejzie!
– Ale, ale... – rzóńdzi dalszij dzioboł – Jeżeś możno gejym?
– Ale, kaj tam... żôdnym gejym jô niy ma!
– Łoj, to ci niy bydóm sztimować pióntki, bo wtynczôs bydzie na ciebie dran, coby siedzieć we tym szranku!
wtorek, 29 kwietnia 2014
Tatulkowy burdel...
– Wyście nôs łocyganiyli, towarzyszu. Kiej wlazowaliście do naszyj partyji, to we ankycie perzónalnyj napisaliście, iże wasz łojciec bół przed wojnóm berkmónym. Jednakowóż my sie terôzki dowiedzieli, iże miôł ci łón srogi burdel.
– Ja, to prôwda! Ale tatulek zawdy mi gôdali, iże burdel to ci jes na isto szykownô i wercitô... kopalnia złota!
poniedziałek, 28 kwietnia 2014
Przepiół...
– Kaj jes tyn szpirytus?
– Anó sprzedôłech go, skalółech go meliniôrzóm.
– A coście panoczku zrobiyli ze pijóndzami?
– Anó... przepiółech, do omyntu żech je przesłepôł!
piątek, 25 kwietnia 2014
Naprany baca....
– Co? Juzaś żeś nie naprôł jak belówa? Po jakiymu sam tak łoszkliwie capi?
– Nó, wystôw se ty moja roztomiyło, iże wrôcôsz we nocy do chałpy, przelazujesz wele smyntôrza a ze gróbu wylazuje jedna graca i rzóńdzi: póć, póć... to co byś zrobióła?
– Nó, pewnikym bych umrziła!
– Nó dzisz! A jôch sie ino... zesrôł!
czwartek, 24 kwietnia 2014
Moderne chopy...
– Wiysz, wczorej we jednym nocnym szynku poznôłech szykownistô dziołcha, laska...
– Ło, do sto pierónów! Na isto?
– Poszli my dó mie i widza, zmiarkowôłech zarôzki, iże łóna jes ci moc chyntliwô, tóż tyż napocznółech sie dó nij wartko dobiyrać.
– Nó, i co... i co? – pytô sie tyn drugi fric.
– Łóna ku mie: Tóż możno mie gibko sam terôzki sebleczesz!
– Niy gôdej! Richtik, tako wartko bóła?
– Wiysz, blank ajnfach ścióngnółech śnij kiecka i inksze szwory. Pokłôdech je na tiszu wele mojigo, blank nowego „laptopa”...
– Niy pierdol chopie! Sprawiółeś se nowego „laptopa”? Ja?... A jaki łón mô driny „procesor”?
środa, 23 kwietnia 2014
Marika...
Marika wlazuje do kościoła a sam ci ludzie śpiywajóm:
„Ło Maryjô witómy cie...”
Marika pomyślała se, iże to jóm tak szykowniście wszyjske witajóm, tóż tyż zarôzki wrzeskła: cicho, cicho!
We kościyle wszyjsko wrółz ucichło a tyn kapelónek, ftory spowiadôł wychynół ze suchatelnicy, coby łobejzdrzić, cóż tyż to sie stanóło.
A ta Marika gôdô:
– Za to, iże mie tak gryfnie witôcie zaprôszóm wszyjskich na libacyjô.
Merkła tyż ale tego kapelónka, ftory wychynół ze suchatelnicy i dociepła:
– Ciebie tyż! Jak sie ino wysrôsz, tóż tyż przijńdź!
wtorek, 22 kwietnia 2014
Hazok i samica ryżokudły...
– Wasz chop to jes we chałpie?
– Niy! Niy ma go.
– Tóż tyż, moja roztomiyło, móm dlô cia forszlag, propozycjô. Dóm ci stówa jak mi dôsz kusika.
– Ale, cóż łoni, pónie hazok. Jôch jes wydanô i nigdy tego niy zrobia!
– Na zicher niy? – rzóńdzi hazok i wymachuje banknótóm.
– Nó, dobra...
Samica fuksa nômiyntnie, łogniście kusikuje tego hazoka i na łostatku erbła te sto złocioków.
– Nó, moja ty roztomiyło, festelnie gorkô żeś jes. Wiysz dóm ci jeszcze sto złocioków jak sie sam zarôzki przedymnóm sebleczesz...
– Niy, na isto niy, do tego pewnikiym sie niy uciykna. Niy sebleka sie przed cia za żôdne szace, za żôdne pijóndze!
– Jeżeś tego pewnô? – rzóńdzi juzaś hazok i fakluje pijóndzami.
– Nó, dobra...
Ta fuksowô samica seblykô sie przed tym hazokym i dostôwo zapłata.
– Moja ty roztomiyłô... dóm ci jesce jedne sto złotych jak sie symnóm dupniesz!
– A za kogo ty hazoku mie môsz? Co ty se myślisz? Iże jôch jes jakô kurwa? – wrzescy festelnie zgorszónô samica fuksa.
Ale, niy zetwało pôra minutek i ta samica ciepła ci sie na tego hazoka i napoczli sie dupczyć jak nôjyńci.
Zatym hazok dowo fuksowyj samicy pijóndze i wylazuje rôd jak sto diosków.
Po jakimsik czasie wrôcô do chałpy fuks, chop łod tyj samicy. Kukô tak, zaziyrô na ta swoja babeczka, a jes ci łóna jakosik blank inkszô, cichuśkô, blank sie niy łodzywô ino szuści, zwyrtô sie po kuchyni.
– Te, moja ty roztomiyło, co sie stanóło?
– Anic, blank nic, wszyjsko jes do porzóndku!
– A hazok sam bół? – pytô fuks.
– Ja, bół...
– A łoddôł pijóndze, ftore mi bół winowaty?
poniedziałek, 21 kwietnia 2014
Wielkanocny Pyndziałek
Chopy! Szluknijcie cosik bez te gryfne świynta, ale niyskorzij ...wytrzyźbiyjcie!
Nó ale, sómy przi Wielkanocnym Pyndziałku. I sam mi sie spómniało, co żół ci kiejsik we Polsce taki jedyn móndrok, kiery sie mianowôł Benedykt Hertz. Pizło mu gynał łoziymdziesiónt piyńć lôt kiej zemrził we 1957 roku. A napisôł ci bół szykowniste sztrofki, choby ino ta:
„Wieprz pewien, esteta znany
I pra - prawnuk po kądzieli
Ulubieńca boskiej Diany,
Zrzekł się świńskiej paranteli.
„Bo to – powiada – niechluje;
Każdy się brzydzi, każdy prześladuje ...
Czyż mam ten los dzielić? Sam nie wiem: dlaczego?
Nie łączy nas nic wspólnego.
Wśród psów jestem wychowany,
Szczekam prawie jak brytany,
Jedna mowa, jedna misa,
Uważam się za kundysa”.
I zapewne by skonał kundlem świńskiej rasy,
Mniemając, że wieprzostwa już w nim ani cienia,
Gdyby nie wielkanocna moda na kiełbasy –
A rzeźnik nie uznaje wynarodowienia.”
I tu sómy przi wielkanocnych wusztach. I możno bych sam ło tym niy gôdôł, kiejby niy jedna gryjfini ze telewizyji TVN, ftorô we łóński pyndziałek pedziała blank na zicher, iże sam u nôs nôjbarzij zwykowym „tradycyjnym” wusztym jes „biała kiełbasa”. Jezderkusie! Takich gupot toch jesce niy słyszôł. Miarkuja, co warzi sie żur na biôłym wuszcie i ze krzónym, ale ino skuli zwyku, co tyn żur sie niyskorzij, po świyntach wylywô do ducki a bónclok po tym żurze prasknie sie ło ziymia i wyciepuje na sztreka.
Nale, miało być ale ło świyntach. Spómnicie sie jak to dôwnij bóło? Cowiek tyrôł choby gupi łod masarza do piekôrza, łod kónsómu do warzywniôka. I tak durch i jednym ciyngiym. Kiej znôd już kajsik apluziny łod Fidela, to bół rôd, choby mu fto nowy fliger lajstnół. Po szinka to sie już łod nocy stôło, a u piekôrza to na tydziyń przodzij chlyb sztalowało. A terôzki co? Ino samtukej na mojij Krojcce to cheba ze śtyry masarze sóm, a sklepów ze zielyniznóm, to jesce wiyncyj. Tela, co raje sóm te same, bo te terôzki przedowacki poradzóm sie tak zamamlasić, iże trza i ze pół godziny styrceć we raji, bo łóne majóm sie rade połozprawiać a kóndman niech styrcy, bo przedowacka, to przeca jes gryjfini. Nale, niy podobajóm sie zgnite apluziny we jednym, to sie idzie do drugigo. A maszkytów to ci jes tela, iże cowiek moge do imyntu zgupieć. Moja starô i tak naściubióła na forant, posróniała to kaj sie ino dało, i terôzki cheba i do môja bydymy to wszysko ćkali. I tu mi sie spómniôł taki jedyn wic przi świyntach:
We koszycku na świyncóne trefiyli sie dwa jajca.
– Coś ty jes take markotne? – zagaduje jedne jajco do drugigo.
– Anó, miarkujesz, bo mi tak jes troszycka gupio, kiej sie spómna jak my sie we grudniu chichrali ze tych kaperów, ftore ludzie rychtowali na Wilijô.
Kajniykaj niyftorych łoszydzióła pogoda ale łod jutra Wielkanoc mómy forbaj, mómy zbyte. I ino basiska mómy pôrã kilo spaśniyjsze a nieftorymu to po tych szinkach, wusztach i inkszych maszkytach (bo niy byda sam spómijôł gorzôle) leberka na zicher drzistli a brynowani pôli jak sto diosków. Po prôwdzie, to nieftore tak ci sie łozfechtowali, iże dzisiyjszy lóny pyndziałek bydóm jesce trzi dni fajrować. Nó ale, na przepadzitych to i tak sie nic niy poradzi, bo łóni sóm jak te nasze dupne politykiery. Przeca to znôcie. Pra?
A terozki jedyn inkszy wielaknocny szpas sam ze Pnioków. We mojij „Józefce” do suchatelnicy, do dôwniyjszego farorza Nity przilazuje strôpióny, usiotany wandrus. Klupie tak na te dźwiyrka opaternie, coby go tam fto usłyszôł.
– A cegóż tóż to ty kcesz mój synu? – pytô sie farorz.
– A boczycie mie to, pamiyntôcie farorzycku? – gôdô ździebko zachrapociały wandrus. – To jes jô, tyn maluśki Jółzel ło Majzlinyj, kieregoście same łapli dwadziyścia pôrã lôt tymu nazód we zegródce, kiejech krôd wóm cześnie, pónki, sztachloki ... Daliście mi wtynczôs pôrã klepoków i pedzieli:
– „Idź synu i niy grzysz wiyncyj!”
– A, ja, dyć co pamiyntóm – lachnół sie Nita pod fusiskiym. – Nale, to już jes poranôście lôt! A co cie dzisiôj sam ku mie przikludziyło, mój synu?
– Nó, kciołech wóm farożycku gryfnie podziynkować – wandrus dôł Nicie kusika na graca. – I kciołech sie jesce spytać eźlibyście mi jesce rółz niy borgli tyż pôrã złocioków?
Nó ale, kiej świynta, kiej Wielgonoc, to tyż muszóm być spóminki naszych starecek, naszych staroszków, ftorzi jesce te wszyjskie zwyki flyjgujóm. Łapnółech takô jedna Starecka (kieryj chnet piźnie dziewiyńćdziesiónt lôt) i napisôłech sie to wszyjsko na szkartce, coby Wóom to terôzki pedzieć:
– Śmiyrgust, gojik, srogopióntkowe groby, rezurekcje i ... „rękawka”, to już staropolskie zwyki skuplowane ze tymi świyntami. Dziwoczne to świynta, bo we wieśniano wesołość i uciycha łozkwitajoncygo łod nowa żywobyciô kuplujóm sie jankorne nutki, medikowanie ło naszyj ludzkij „kondycji”, take driny we sia medikowanie i –jak to ftosik gryfnie pedziôł – juzaś sztaplowanie, ściubiynie tego wszyjskigo, co sie bez côłki rok kajsik potraciyło, kajsik nóm ze tego życio pitło, kajsik we tym życiowym gzuciu za szczysnym falym, za tymi łoszkliwymi złociokami.
A wszyjsko to skuli tego łostatnigo tydnia. Wielkanoc, to tyż – jak już we szóstym wiyku tuplikôł papiyż Gregorz Wielki – na isto zôcnie: „Solemnitas Solemnitatum, co na nasze znacy: „uroczystość uroczystości”.
– Srogi post, kiery zahaltowôł gupoty karnewalu i zapustów, mómy forbaj, zbyte. Wieli Pióntek i fajer Wielij Soboty ze świyncyniym jôdła tyż mómy za sia. Nale tyn tydziyń skorzij Wielkanocnyj Niydzieli – gôdała naszô Starecka – bół zawdy festelnie nerwowy i festelnie sie wtynczos rychtowało wszyjsko, co nôjlepszyjsze do jôdła. Kołoczów, babów, wusztów, jajec i ... cego tam jesce. Napoczynało sie to wszyjsko łod niydzieli palmowyj, łod świyncynia palymek ze wiyrbnych, byrkowych, gruszpónkowych, kalinowych astów do kupy ze sośnicowymi i ze jałowca. Trza ino bóło dôwać pozór, coby tam we tych palymkach niy bóło łosiki abo topola, bo te stromy byli jesce łod starego piyrwyj nacechowane, potympióne. Podle starodôwnygo beraniô – jak to mi eklerowała ta Starka – wszyjskie stromy, wszyjskie drzywa take nikiej: sosna, cis, jałowiec, lyska, wiyrba ślimtajónco, kieryj łod tego czasu asty wisieli i ślimtali „łzami jutrzenki” i wino, stropiyli sie umrziciym Pónbóczka na krziżu i wekslowali abo farba, abo dozwôlali na wyciskanie ćmawego, cerwonego zoftu, kiery niyskorzij mianowali „lacrima Cristi”, znacy krew Krystusa. Ino topol, to bół taki strom, kiery pedziôł, co: Krystus umrził na krziżu za tych dioseckich grzyszników i skuli tego topola psinco łobłajzi, bo jes na isto bez grzychu. Aji niyskorzij żôdne ze stromów – podug powiarek, berów – niy dało zwóli na to, coby tyn côłki Judasz Iskariota móg sie na nich łobiesić, a ino topol zezwolół, coby sie łón na niym hangnół.
– I beztóż topol i łosika ciyngiym dyrgocóm przed Pónbóczkiym – gôdała dalszij naszô Starecka. – Fórt tyż dowo sie do palymki ptasi mlyko, jymioła. Nó ale – gôdô ze rankorym naszô Starecka Jaśka – niy takô popyrskanô jakómsik pozłótkóm jak to terôzki wszandy idzie sie lajstnóńć.
I tak by Łóna poradziyła dugo jesce spóminać, ale Wy to ze swojich familiji tyż przeca znôcie i niy ma sam co za tela po próżnicy lynzorym melać. Ale na zicher werci sie pedzieć jedna sztrofecka, kiero bół napisôł Władysław Syrokomla:
„Kapłan jadła i napoje
Poświęcone kropi wodą
Wielki Boże dary Twoje
Niech do grzechu nas nie wiodą
Niechaj człowiek przypomina
Śród biesiady, że są głodni
Niech pienisty kielich wina
Nie dopuszcza go do zbrodni...”
Wielkanoc, to Wielkanoc, ale tyż wiesna na fest. A na wiesna wylazowali dôwnij, jesce za starego piyrwyj skórkorze, ło ftorych możno za tydziyń byda sam łozprawiôł. I takee miglance, fachury, kiere ciyngiym po placach przi familokach ryceli: gôrki drótuja, gôrki lyjtyja, pitwoki i nożycki brusza, szlajfuja!
piątek, 18 kwietnia 2014
Dzieckowe bôjki...
– Kubusiu – rzóńdzi Prosiôczek – same ale niy wydolymy tego wećkać, zawołómy Krzysia, to łón nóm spómoże wećkać tyn miód.
– Dobra, Kubusiu, zrobiymy tak. Jô fukna zarôzki po Krzysia a ty Prosiôczku, przismyc samtukej łeżka, cobychmy mieli czym tyn miód wećkać.
Prosiôczek idzie ku dómowi, biere łeżka i wrôcô sie nazôd. Zaziyrô, kukô i widzi ino Kubusia, kiere zicnół pod stromym ze fest łodyntym basiskym i blank ci bół ufifrany tym miodym. Moc zadziwany pytô:
– Kubusiu! A cóż tyż to ci sie stanóło?
– Patrz sie stracić... świniô, bo cie łobrzigóm!
czwartek, 17 kwietnia 2014
Bajtle...
– Te, tyn twój ciulik niy mô skórecki na szpicy!
– Anó, niy mô, bo bółech łobrzyzany.
– A co to znaczy?
– Anó, to znaczy, iże mi urznyli ta skórka na szpicy ciulika.
– A wiela miôłech wtynczôs lôt, jak ci to zrobiyli?
– Moja mamulka gôdô, iże dziepiyro dwa dni.
– A bolało fest?
– Eźli bolało? Niy poradziółech łajzić bez côłki rok!
środa, 16 kwietnia 2014
We môju...
– Zbiyrejcie wszeckie charpyńci, chabinki wiela sie ino do, mocka!
Przilazujóm do niygo juzaś za jakisik tydziyń, dali mu gorzôły i juzaś sie go pytajóm:
– A na isto, panie Myrta, bydzie srogô, łostrô zima ?
– Zamlujcie i sztaplujcie wszyjskie charpyńci, a czym wiyncyj tym lepszij !
Kiej przikarycyli sie ku niymu trzeci rółz, to mu pedzieli: eźli niy rzyknie gynał jakô ta zima bydzie, to mu nadrzistajóm, nachuśtajóm podug lôt. Co miôł borok robić? Wzuł szczewiki, łoblyk sie niydzielny ancug i poszôł za góry do jejigo chmotra, kiery richtik poradziół planetować i przi tym przepedzieć pogoda. Prziszôł i łod proga pytô sie tego swojigo chmotra eźli bydzie latoś łostrô zima? A tyn istny, tyn kum mu na to:
– Na iste, jużcić bydzie festelno zima, bo chopy po wsiach ciyngiym zbiyrajóm, zamlujóm charpyńci. A kiej chopy te charpyńci zamlujóm i sztaplujóm przi chałpach, to na isto cechuje, iże bydzie mocka łostrô zima !!!
wtorek, 15 kwietnia 2014
Wizgyrny bajtel...
– Co sie stanóło synecku? – pytô starszô paniczka.
– Moja mamulka dała mi pijóndze na chlyb i mlyko, a jôch je kajsik straciół, zapodziôły mi sie łóne. – łodrzykô tyn śpikol. – Terôzki pewnikym dostana łod mamulki hiby, czekajóm mie szmary!
– Môsz sam synecku te pijóndze na chlyb i mlyko, i niy ślimtej już dugszij. Starszô paniczka pohajała synka po gowiczce i poszła.
A tyn bajtel gzuje wartko za eka hulicy ku swojim dwóm kamratóm i wrzescy:
– Synki! Jesce trzi take baby i mogymy sie lajstnóńć jabola!
poniedziałek, 14 kwietnia 2014
Wachmajster....
– Suchejcie ino pónie wachmajster, przesiednijcie sie na mój plac, a jô sie siedna na wasz!
Wachmajster robi, co mu jego ółberst przikôzôł i po zwekslowaniu placów juzaś łówi fisze jedna za drugóm a tyn ółberst dalszij nic a nic.
– Suchejcie ino pónie wachmajster, rzyknijcie mi ino na czym spolygô wasz kónsztik, jakô jes tajymnica, iże u wos nec jes pôłny a u mie blank, ale to blank ryby niy bieróm.
– Anó, to ci jes taki nasz familijny knif – gôdô wachmajster. – Jô zawdy na hôczyk wele glizdy zakłôdóm jedyn szkót, jedyn wos ze babskij cipki.
Na drugi dziyń tyn ółberst leży ze swojóm babeczkóm we prykolu. We tyn dziyń kciôł juzaś wykludzić sie na ryby i spómniôł se dorada tego swojigo wachmajstra. Opaternie zagibôł swojij babie spodek szlafhymdy, letko chyciół jedyn kudeł i ruk-cuk pocióngnół, wyrwôł ta szkócina.
Na to zaspanô jesce baba:
– Co pónie wachmajster? Juzaś idziecie na ryby?
piątek, 11 kwietnia 2014
Cycek...
– Nó, weź do gymby tego cycka, bo mamulka dô go tymu panoczkowi wele.
Tyn śpikol ale juzaś sie łodwrôcô, tóż tyż ta mamulka sztyjc i jednym ciyngym go namôwiô na tyn cycek. I tak ciyngiym ta samô lajera... weź cycka, bo dóm go tymu chopi wele, weź cycka, bo dóm go chopowi wele...
Na łostatku tyn istny niy strzimôł i wrzesknół:
– A dyć spamiyntel sie gówniôrzu, bo jôch przejechôł skuli ciebie i tych cycków już śtyry haltynsztele!
czwartek, 10 kwietnia 2014
Kiecka w dupie...
– A poszôłbyś ty yntlich do kościoła! Dyć idź żysz przecamć do tego kościoła!
– Ale, mamulko, przecamć jôch tam nigdy niy bół!
– – Tóż idź, idź, bydzie dobrze, łoboczysz!
Nó, i synek poszôł. Wróciół ale nazôd ze kalnym ślypiym i srogóm ojlóm.
– Synecku! A cóż ci to sie stanóło? – pytô mamulka.
– Anó, to bóło tak mamulko. – rzóńdzi tyn synek. – Uklynknółech jak wszyjske, zaziyróm, gawca tak, a przedy mnóm klynczy fajnô babeczka. Merknółech ale, iże jij do rzici wlazła kiecka. Tóż tyż wziónech i wycióngnółech ci jóm ze tyj dupy. A łóna jak rółz praskła ci mie bez pysk... Jô już nigdy niy pójńda do tego kościoła! Łodekciało mi sie!
Śleciało deczko czasu i mamulka juzaś namôwiô tego synecka:
– Synek! A idź ty możno juzaś do tego kościoła... poszôłbyś chocia rółz we niydziela!
– Niy, niy pójńda i szlus!
– Synecku, ale tóm razóm bydzie dobrze, łobejzdrzisz... bydzie dobrze!
Nó, i synek poszôł. Wróciół za jakiś czôs ale ze drugim kalnym ślypiym i ojlóm na fresie.
– Co, zrobiółeś giździe te same, co łóńsko niydziela, ja? – pytô sie mamulka.
– Niy, niy... wele mie klynknół jedyn istny i kiej uwidziôł, że tyj samyj babie juzaś ta kiecka wlazła do rzici, tóż tyż jij jóm wycióngnół...
– Nó i..
– A, iże jôch już wiedziôł, jôch już miarkowôł, co ta baba niy mô rada, jak ji ftosik wycióngô ta kiecka ze rzici... zarôzki żech ji jóm wraziół nazôd rajn!
środa, 9 kwietnia 2014
Sraczka a damfmaszina...
Na to tyn prowajder gôdô, co niy mogóm dugszij stôć; cug musi łodjechać.
– Nó, tóż bydymy widzieć, eźli doczko na mie, eźli niy – łodpedziôł nasz Antek.
– Łobejrzymy – łofuknół go tyn lajter i dowo zignal do łodjazdu.
Nale tyn cug niy ruszô. Prowajder wkarowôł z pyskiym do maszynioka po jakiymu łón niy sztartnół?
A na to tyn maszyniok:
– Bo przeca niy śmia, pónie cuglajterze; tam przed mojóm damfmaszinóm cupnół jakisik pierón i srô!
wtorek, 8 kwietnia 2014
Eźli dajóm...
– Wiysz Erwin – rzóńdzi Lyjo – jô bych tak jesce kajsik poszôł na baby, tela, cobych niy musiôł za dugo zolycić ino ruk-cuk i coby bóła już baba we prykolu.
– Wiysz Lyjo, jô tam tyż już ło tym medikowôł... a znóm take dwie dziołchy, możno niy nôjmodsze, ale zawdy rade chopóm dôwajóm to, co ty wiysz a jô miarkuja.
– Niy godej, richtik znôsz take frele?
– A toć, iże znóm! Łóne bywajóm, pomiyszkujóm sam we tyj srogij chałupie na dziesióntym sztoku. Jô ino zarôzki bez tyn mój mobilniok glingna eźli sóm dóma i zarôzki sie tam zaklechtómy.
Erwin glingnół, dziołchy byli drużne i rade napytali sie Erwina i jejigo kamrata Lyjoka do sia. Nó, tóż te nasze zubry pokwanckali sie do tyj siyni kaj te rzitule miyszkali. Wlazujóm do siyni, idóm do tyj modernyj szoli, do tyj „windy” a sam przikrymplowanô szkartka:
„Awaria, winda bydzie fóngować dziepiyro za trzi dni”.
Ło sto pierónów – rzóńdzi Yjo. – To co robiymy?
– Anó nic, deptómy piechty na wiyrch! – rzyknół Erwin.
– A jeżeś isty, iże łóne nóm dajóm i niy bydóm kcieli złocioków łod nôs ?
– Dajóm, dajóm! Czamy by niy mieli dać? Ino pódź wartko, uwinymy sie, coby niy musieli tak dugo doczkać na nôs.
Idóm tak idóm, aże na szczwôrtym sztoku Lyjo juzaś sie pytô:
– Te, Erwin a łóne richtik nóm dajóm, ja?
– Ja, ja, dajóm, wiym to na zicher ino deptej gibcij, deptej!
Kiej już byli na siódmym sztoku Lyjo juzaś niy dowo Erwinowi pokój:
– Wiysz, a niy szajsnymy my sie i łóne nóm niy dajóm?
– Jezderkusie, dej pokój! Kiej ci gôdóm, iże dajóm, to jużcić dajóm.
Kwanckajóm sie dalszij, cióngnóm sie tak jak smród po galotach, i tak już na tym samym dziesióntym sztoku Lyjo zmôchany, usiotany ledwa gôdô:
– A co... a co bydzie... a co bydzie.. kiej nóm tichtik dajom ????
poniedziałek, 7 kwietnia 2014
We spówiydzi...
Na drugi dziyń baba sie przikwanckała i postawióła wele suchatelnicy côłki, pôłny miech kartofli. Kapelónek deczko zadziwany pytô:
– To aże tela grzychów môcie paniczko, ja?
– Niy, niy... mój synek styrcy przed kościołym ze cugmaszinóm ze dwiyma prziczepóma!
piątek, 4 kwietnia 2014
Posmôrszczany klajd...
– Eli by to bóła naszô Truda ze trzecigo sztoka?
– A toć, iże to łóna! Tela... coby ci łóna mógła sie tyn jeji klajd wybiglować!
czwartek, 3 kwietnia 2014
Kurzynie...
– Wiycie jô łóńskigo Zilwestra przetrôwiółech na Wyspach Kanaryjskich. Gôdóm wóm, szykowniste frelki, szwimowanie we gorkim morzu, szmektne nôpitki... nó całbrowniście – napocznół piyrszy.
– A jô – asi sie drugi – bółech we Alpach. Dziołchy łopolóne i zaczerwiynióne łod mrozu, grzóne wino do prykola... nó cosik na isto całbrownego.
– A ty cóżeś robiół we Zilwestra? – pytajóm sie te dwa trzecigo.
– A jôch bół do kupy smwami we tyj samyj izbie tela ino, coch niy kurzół tego łoszklistwa co wy!
środa, 2 kwietnia 2014
Nudle...
– Ja, złómôł!
– A jak sie to stało?
– Anó, pierónym iptowato. Razinku robiółach karminadle, tóż tyż mój chop poszôł do pywnice po kartofle. I, jak to mô we zwyku, niy wzión ze sia swoji taszynlampy. Kiołzdnół sie na słodach, śleciôł na pychol na dół...
– Jezderkusie! To niymożebne! I coście, sómsiôdko, wtynczôs zrobiyli?
– Anó, uwarzółach nudle!
wtorek, 1 kwietnia 2014
Soróń we tyjatrze...
– Łóni piyrszy rółz we tyjatrze, ja?
– Ja! – łodrzykô Jorg.
Na to jejigo sómsiôd:
– Piwo idzie łotworzić ło podłókytnik przi waszym zeslu.
Jorg zrobiół jak mu sómsiôd doradziół, słepie te piwo ale napoczynô medikować, co by sam ze tym bratheringym zrobić. I sam terôzki sómziôd ze jejigo lewyj zajty pytô sie go:
– Łóni piyrszy rółz we tyjatrze, ja?
– Nó, ja, piyrszy rółz. – łodrzykô Jorg.
Na to tyn sómsiôd ze lewyj zajty:
– Môcie przecamć panoczku prógram tego szpektakelu, tego forsztelóngu. Tego bratheringa połóżcie na niym i fertik.
Jorg siedzi, słepie piwo i ćkô tego bratheringa, ale po jakimsik łoka mrziku cosik mu na blaza ciśnie a wylazować jakosik niy lza, niywygódni jakosik... we piyrszyj raji siedziôł... Ale i terôzki sómsiôd ze zadku pytô sie go:
– Łóni piyrszy rółz we tyjatrze, ja?
– Anó ja, piyrszy rółz! – łodrzykô Jorg.
Na to tyn sómsiôd dalszij rzóńdzi:
– Przecamć sóm’eście we piyrszyj raji na balkónie, tóż tyż wstóń pón i lyj pón z wiyrchu na parter.
Jorg wstôł i jscy jak nôjynty. Nó ale, tam na dole sztreknół sie jedyn glacaty fric na ftorego gowa jscôł Jorg i wrzescy ku niymu:
– Łóni piyrszy rółz we tyjatrze, ja?
– Anó ja, piyrszy rółz! – łodrzyko Jorg.
Na to tyn glacok ze złóścióm:
– Nó, tóż niy jscej pón we jedne miyjsce, we jedyn plac, dobra!!!


c: text/html

text:
Tanger
Wspůłrzyndne: 35°47'05" N 05°48'45" W
Tanger (arab. طنجة) – mjasto we Maroku, we Tangerskij Zatoce nade Gibraltarskům Ćyśńinům. S anfanga uosada założůno uod Barberůw, uod VII s. p.n.e. kolůńijo fenicko, ńyskorzi pode władzům Rzimu. Podbite uod Wandalůw, ńyskorzi przelozło pode władza Bizancyjům, we VII stoleću Wizygotůw, uod 707 pode władzům Arabůw. We 1471 zdobyty bez Portugalijo, we 1661 przekozany Wjelgij Brytańiji. Uod 1684 zaś pode władzům Arabůw, aże do XX stoleća. Uod 1912 do 1956 we mjyndzynarodowyj strefje (podanyj na wolne mjasto), krům lot 1940-1945, we kerych bůł uokupowany bez Szpańijo. Uod 1956 we ńypodległym Maroku.

robotstxt: allowed

filter: keep


text:
Beschreibung
Hólc ze spodźiwnym mjenom Jejdyrko, kotryž so wokoło patoržicy skradźu do wowčernje při Sprjewi šmórnje, steji w srjedźišću putaceje noweje stawizny Křesćana Krawca. Zakład jednanja twori historiska maćizna – Napoleonske wójny před wjac hač 200 lětami. Jako pomocnik Lichańskeho wowčerja nazhoni Jejdyrko wšě facety tehdyšeho žiwjenja: z nowonarodźenymi jehnjatkami zwjazanu žiwjensku nadźiju runje tak kaž hłód a nuzu, zawinowanej přez wójnu a tehdyše žiwjenske wobstejnosće. Krawc wobstejnosće na swoje wašnje a jara wobrazliwje serbskim dźěćom zbliža, tak zo móža so zamyslić a z Jejdyrkom sobu čuć strach a bjezmócnosć, jako so zaso raz wojacy na wowčernju zaměrja abo jemu zyma do kosćow jědźe.


text:
1 lipca
1 lipca – 182. (we lotach przystympnych 183.) dźyń roku a pjyrszy dźyń lipca we używanym na ślůnsku kalyndorzu grygůrjańskim. Po ńim je jeszcze 183 dńi do kůńca roku.
Śwjynta[edytuj | sprowjej zdrzůdło]
- Śwjatowy Dźyń Baukůnsztu
Wydarzyńa na śwjeće[edytuj | sprowjej zdrzůdło]
- 1097 - pjyrszo Wyprawa Krziżowo, Bitwa pode Doryleum - wygrano krziżowcůw
Rodźili śe[edytuj | sprowjej zdrzůdło]
- 1921 - Michalina Wisłocka, polsko dochtůrka, ginekolog a seksuolog
- 1934 - Sydney Pollack, amerikański reżysyr, szauszpiler a producynt filmowy
- 1955 - Augusto De Luca, italski fotograf
Umrzili[edytuj | sprowjej zdrzůdło]
- 2004 - Marlon Brando, amerikański szauszpiler
- 2009 - Karl Malden, amerikański szauszpiler syrbskigo pochodzyńo, zdobywca Uoskara


text:
Beschreibung
Što je jedne hrabnjenčko, kak prajimy serbsce na Abwrackprämie a kajki je rozdźěl mjez werbomaj nadpadnyć a napadnyć? Tutym a dalšim prašenjam wěnuja so awtorki-rěčespytnicy w předležacej publikaciji »Z labyrinta serbšćiny. Bjesady wo rěči«, kotraž je nastała na zakładźe přinoškow w serbskim rozhłosu. Na žortne a zrozumliwe wašnje zaběraja so ze zjawami serbskeje rěče: pytaja za wotpowědnikami za němske słowa, skedźbnja na po woznamje a formje podobne słowa a regionalne rozdźěle w serbšćinje, rozkładźeja rěčne wobroty, pochad słowow a wšelake zjawy na polu gramatiki. Nastała je tak praktiska přiručka, kotraž při łoskoćiwych prašenjach wšěm so za serbšćinu zajimowacym z wuskosćow pomha.
Anja Pohončowa rozkładźe:
Durchhänger
Štó z nas to njeznaje: Naraz čujemy so wučerpani, ćělnje abo dušinje, w šuli, w powołanju abo při sportowanju; motiwacija a pohon pobrachujetej. Němcy praja k tutomu zjawej: Er hat einen Durchhänger. Serbsce drje dyrbimy tu wopisowacy wuraz wužiwać, na přikład: Wón je wučerpany resp. Wón je chětro hotowy. Doraznišo a wobrazliwje móžemy serbsce tež rjec: Wón je hotowy na wusmužowu horu. Abo: Wón z wučerpanosću na nós pada. Štóž pak so bjez kóždeježkuli motiwacije čuje, njech mysli na dobre rady, kak by so zaso zhrabać móhł. Ja přewinu swoju wučerpanosć najradšo z tym, zo so wonka na čerstwym powětře porjadnje hibam abo w zahrodźe podźěłam. Čerstwy wětřik wuduje wšě hubjene mysle a pohib aktiwěruje wšě žiwjenske energije.


text:
Nil
Nil (arabsce النيل, an-Nīl) je wulkorěka na sewjerowuchodźe Afriki a z 6852 kilometrami před južnoameriskim Amaconasom najdlěša rěka na swěće. Wužórli so w horinach Ruandy a Burundija w regionje centralnoafriskich wulkich jězorow a běži přez Tansaniju, hdźež zastaruje Viktoriaski jězor z wodu, dale přez Ugandu, Južny Sudan, Sudan a Egyptowsku hač k Srjedźnemu morju, do kotrejž so z 24.000 km² wulkej deltu wuliwa. Při Nilu namakaja so tři stolicy: Juba, Khartum a Kairo kaž tež wjetšina staroegyptowskich pomnikow.
Jako jenička rěka swěta přeprěkuje cyłkowny subtropiske suche pasmo a zdobom ze Saharu najwjetšu pusćinu na zemi. Wosebite kajkosće rěki běchu zakład nastaća jedneje z prěnich wysokich kulturow čłowjestwa w Egyptowskej. Hač do dźensnišeho hraje Nil jako jenička wulka rěka w hewak suchim kraju wulku hospodarsku rólu.
Dla wuparjowanja a wužiwanja Niloweje wody za powodźenje ratarskich płoninow docpěja jenož 1250 m³/s rěčny delta, napřećo čemuž ma Amaconas 200 króć wjetše mnóstwo wody.
Poprawny Nil nastanje hakle pola sudanskeje stolicy Khartum z Běłeho a Módreho Nila, při čimž je druhi – z Etiopiskeje pochadźacy – krótši, ale bohatši na wodu. Wódny staw Nila so wot lěta na lěto přeměnjuje, štož je wosebje za wot Niloweje wody wotwisnu Egyptowsku problematiske a sčasami zwadny dypk mjez krajemi při hornim Nilu a tutymi při delnim běhu. Zo bychu móhli staw wody lěpje regulować a katastrofalnym powodźenjam kaž tež suchoće zadźěwali, natwarichu w 1960tych lětach na juhu Egyptowskeje Assuansku rěčnu zawěru z Nasserowym jězorom kaž tež dalše rěčne zawěry.


text:
Antologia nowej poezji polskiej 1990 - 1999
Krzysztof Jaworski, Krzysztof Koehler, Andrzej Stasiuk, Zbigniew Dmitroca, Rafał Witek, Tomasz Majeran, Tadeusz Pióro, Wojciech Bonowicz, Andrzej Sosnowski, Sławomir Matusz, Paweł Huelle, Wojciech Kuczok, Jarosław Klejnocki, Jacek Podsiadło, Krzysztof Siwczyk, Jacek Gutorow, Darek Foks, Piotr Maur, Marcin Świetlicki, Bartłomiej Majzel, Mariusz Grzebalski, Marta Podgórnik, Jarosław Mikołajewski, Piotr Kępiński, Dariusz Suska, Jolanta Stefko, Dariusz Bugalski, Grzegorz Wróblewski, Jakub Winiarski, Adam Kaczanowski, Adam Wiedemann, Tomasz Różycki, Marzena Broda, Janusz Szuber, Karol Maliszewski, Krzysztof Ćwikliński, Anna Piwkowska, Krzysztof Śliwka, Artur Grabowski, Grzegorz Kociuba, Radosław Kobierski, Roman Honet, Wojciech Wencel, Tadeusz Dąbrowski, Eugeniusz Tkaczyszyn-Dycki, Maria Cyranowicz, Marzanna Bogumiła Kielar, Ewa Sonnenberg, Mirosław Gabryś, Maciej Melecki, Piotr Czerniawski, Andrzej Niewiadomski, Dariusz Sośnicki, Arkadiusz Kremza, Marcin Kurek, Marcin Baran, Marcin Sendecki, Miłosz Biedrzycki, Marek K. E. Baczewski,
Artur Szlosarek, Agnieszka Wolny-Hamkało, Grzegorz Kaźmierczak, Wojciech Wilczyk, Filip Zawada, Stanisław Dłuski, Robert Tekieli, Jakub Ekier, Jarosław Lipszyc, Marcin Hamkało, Mateusz Wabik, Zbigniew Chojnowski, Maciej Woźniak, Robert Mielhorski, Marian Kisiel, Klara Nowakowska, Jarosław Ślęzak, Mariusz Czyżowski, Robert Adamczak, Agata Balowska, Mariusz Baryła, Marek Chorabik, Roman Dziadkiewicz, Mirosław Dzień, Krzysztof Fedorowicz, Anna Fidecka, Jarosław M. Gruzla, Tomasz Hrynacz, Mariusz Kalandyk, Szymon Kantorski, Piotr Klimczak, Janusz Kotara, Robert Krajewski, Norbert Kulesza, Józef Kurylak, Piotr Wiktor Lorkowski, Paweł Marcinkiewicz, Adam Michajłów, Waldemar Mogielnicki, Lesław Nowara, Grzegorz Olszański, Piotr Pawlak, Rafał Rżany, Agnieszka Sobol, Hieronim Szczur, Przemysław Szubartowicz, Grzegorz Tomicki, Marcin Wieczorek, Piotr Zazula, Michał Kaczyński
7,21
(48 ocen i 5 opinii)


text:
Jak żech bōł[1] we radiu, to sie mie jedyn chop zapytoł, co by szło zrobić ze krupniokym. Połra[2] receptōw[3] prziszło mi do łeba[4] w czasie audycji, ale potyn niy dało mi to spokoju i tak żech prziszoł[5] na tako całoł[6] seria, co to sie baje[7] nazywać: KRUPNIOK RAJZUJE. Jako, że mie w te wakacje ciōngnie[8] do Francji, to ta wariacja na tymat ratatouille abo ratatuja (roztomajcie[9] sie to pisze) jōm łotworzi.[10] Krupniok prziszoł dō nos jakosik ze Niymiec abo Austrii- ciynżko pedzieć,[11] do kogo Ślōnsk wtedy należoł. Dopiyro potyn łod jakego ślōnskego masołrza[12] nauczyli sie go robić hadziaje.[13] Niy ma świniobicio bez krupniokōw, tak jak niy ma dnia bez słōńca. A jak mogymy sie nim cieszyć my, to mogōm i inksze[14] nołrody.[15] Sam znojdōm połra podpowiedzi, jak mogōm urozmaicić swoje narodowe jołdło. Robiynie krupniokōw łostawia[16] masołrzōm- chyba, że mie kedy ftory[17] nauczy- i we receptach byda korzystoł ze gotowego krupnioka i wierza, że kołżdy z Wołs[18] wiy[19], kaj sie kupić nojlepszego.
Ratatouille abo ratatuj to je znano i bardzo dobro potrawa ze Prowansji. Tera, jak we łogrōdku mōmy świyże warzywa, je na nia nojlepszo pora.
Co potrza?
2 cukinie
2 bakłażany
2 papryki
2 cebule
2-3 zōmbki czosku
6 tōmatōw[20]
12 łeżek[21] oliwy
4 łeżki łoctu[22]
1 łeżka cukru
Prziprawy:
Joł tam naciepoł[23] tego kans[24] i jak idzie o te prziprawy, to musicie sie wyprōbować, co Wōm nojbarzi[25] smakuje. Joł wciep- w wiynkszości bōły to świyże zioła (mogecie zamiast tego wciepnōńć 4 łeżki ziół prowansalskich):
4 łyżeczki tymianku
4 łyżeczki bazylii
4 łyżeczki szałwii
2 oregano
2 miynty
2 rozmarynu
2 majeranku
Bakłażana- je żech ciekawy, czy mo łon[26] jake ślōnsko miano[27]– pokrejcie[28] ze skōrōm we kostka, posypcie solōm i łodstołwcie,[29] żeby puściōł sok i bez[30] to niy bōł gorzki.
Do gorka wlyjcie oliwa, wciepcie pokrōno cebula i wyciśniynty czosnek i nich sie tam ze 30 sekund podsmołży.[31] Tera seblyczcie[32] krupniokowi skōra, pokrejcie i niech sie we garcu potańcuje ze cebulōm i czoskym- jerōnie[33], jako mi sie sam wcisła[34] poezyjoł.[35] Bakłażana opukejcie[36] i osuszcie. Pokrejcie cukinia, papryka, tōmaty i wszyske te warzywa wciepcie ze prziprawōma do gorka. Na sōm poczōntek papryka, bo je najtwardszo, a potyn nastympne[37] i niech sie to tera fajnie podusi, aże zmiynknie. Na koniec wlyjcie tam łocet, niech sie to połra razy bluknie[38] i fertich.[39]
Keby fto niy lubioł we kuchni eksperymyntôw i chcioł sie zrobić samego ratatuja, to niech wyciepnie ze receptu krupnioka. Choć joł bych Wołs namołwioł[40] na takego krupniokowego… 😉 Smacznego 😉
[1] był; ō- samogłoska w wymowie miedzy o i u
[2] kilka
[3] przepisów
[4] głowy
[5] wpadłem
[6] całą
[7] będzie
[8] ciągnie
[9] różnie
[10] ją otworzy
[11] ciężko powiedzieć
[12] rzeźnik
[13] nie Ślązacy
[14] inne
[15] narody
[16] zostawię
[17] któryś
[18] każdy z Was
[19] wie
[20] pomidorów
[21] łyżek
[22] octu
[23] wrzuciłem
[24] dużo
[25] najbardziej
[26] on
[27] nazwę
[28] pokrójcie
[29] odstawcie
[30] przez
[31] podsmaży
[32] rozbierzcie
[33] hm… można powiedzieć, że jest to coś w rodzaju: cholerka 😉
[34] wcisnęła
[35] poezja
[36] opłuczcie
[37] następne
[38] zabulgocze
[39] gotowe
[40] namawiał


text:
Beschreibung
Basnje Kita Lorenca „wotkrywaja swoju subwersiwnu rjanosć mjez chutnym, dokładnym zaznawanjom swěta a samorefleksiwnej žortniwosću rěče.“ Tak rěka we wopodstatnjenju spožčenja myta Christiana Wagnera, z kotrymž towaršnosć ze samsnym mjenom, sydlaca w Leonbergu pola Stuttgarta, 78lětneho serbskeho basnika 2016 za jeho cyłkowne lyriske tworjenje wuznamjeni. Tež basnje a smorženki Lorencoweje předležaceje zběrki wo tym swědča. W prěnich tekstach wón trochu wróćo zhladuje, přerady by hišće raz maćerny chlěb krał, jónu šće słyšał nanowy hłós. Do pomjatka woła sej dźěćace sony, młodźenca słowa lubosće. Skakajo běža wobrazki filma žiwjenja a pjelnja strony z njezwučenej sentimentalnosću, kotraž ćim bóle hnuje, dokelž hłuboko z duše pěsnjerja klinči. Ale předołho so jemu w dojatosći kupać nochce. Čiły kaž pluskawica wuskoči a wuleći sej, raz čisće, raz nječisće rymujo, do dalokeho swěta – na Falklandske kupy na přikład – abo do blišeje wokoliny. „Nowe časy – stare kwasy“ potajkim, kaž rěka jedna ze 84 twórbow mištra rěčow, kiž je po słowach jurorow „w serbsko-němskej prowincy dwurěčny poetiski skutk tworił, kotryž sej zasłuža pod swětoliterarnym aspektom zas a zaso mjenowany być.“ A jako dodawk k tekstam Lorenca něšto romantiskeje čěskeje poezije Kyrkonošow w jeho přełožku, mjez druhim baseń znateho čěskeho basnika a spisowaćela Petra Prouzy.


text:
Jak żech roz szeł na ambóne, a smyczyłech tam do ogłoszyń całóm kupe kalyndorzy, bo jich tak moc wszyscy już łod jesiyni wydowajóm, że to żodyn ani nie ścignie kupować, nie dej Panie Boże jeszcze połoglóndać abo poczytać – toch se pomyśloł: Na, dość tego, rozcióngnijmy tu kansikej w kościele jaki platno (po naszymu ekran), a bydymy miłym ludkom w kościele pokazować łobrozki, łobalki czyli łokładki od tych wszyckich kalyndorzy a ksiónżek, kiere se majóm kupić. I tak my w Suchej zawiydli promitani ku wszystkimu, co się w nabożyństwie dzieje. Aji jak gdo spómino jakigosi swojigo krewnego, co już je po drugij strónie śmierci, to mi może posłać zdjynci tego przibuznego, a jo tam tóm fotkym potym ludkom w kościele pokożym. Kupe z nich pamiynto tych co spominómy, abo jim to zapnie prawie jak łuwidzóm fotke na ekranie: Ja, dyć żech go znoł abo znała...
Jyny że potym pastor wszyndzi musi chodzić po kościele z łowladaczym czyli pilotym, bo se musi tóm prezyntacyjóm posuwać naprzód. Jak roz miały ty szykowne dziełuszki z Diakónije u nas jakisi łopowiadani ło tej swojij robocie, tóż też ta jedna to miała taki dłógi, żech se boł, że ani na tóm ambóne nie bydym mioł po co lyźć. Tóżech tego wyużył, że se nie umiała z tym łowladaczym jakosikej poradzić, nie chciało ji to zmiyniać slajdów, wyloz żech z ławki, szeł ku kómputru (Czeszy prawióm: ku poczytaczu) a posuwołech ji tam ty fotografije ręcznie, klupkajónc na knefel. A zaroz to szło rychlij... Już ani nie musiała tak dłógo ło wszystkim łopowiadać, co też to tam na kierej fotce je, bo w zapiynciu (vzápětí?) było dalsze zdjynci.
Móm też aji łowladacz łod dzwonów, ni móm jeszcze łod ludków, coby stowali a siodali kiedy trzeba. Tóż jak idymy z pochodym dejmy tymu przi kónfirmacyji, muszym w jednej rynce dzierżeć pilota łod dzwonów, cobych to móg wypnyć jak my sóm z pochodym pod wieżóm a pani łorganistka zaczyno grać preludyjum, a w drugij łod prezyntacyji na poczytaczu, kiero je promitano na to platno. A roz, jakech już był na ambónie a prawiech se modlił, szły dziecka na szkółeczkym (u nas się tymu fórt tak pieknie mówi) – a szeł też nejstarszy chłapiec łod jednego prezbitera, kiery prawie mioł słóżbe kościelnego. Synek tam był ś nim, bo samozrzejmie łón musi zapinać a wypinać dzwóny – to je tak akorat robota dlo przedszkolaka, kierym łón wtedy był. A musi dować pozór, czy se pastorowi ku kómży nie zahoczył tyn śmiatok z łopatkóm, jako w jinszym zborze (toście już kiejsi czytali). Bo jako by potym szeł taki buła do ołtorzo? Tóż mały Rómek idzie na szkółeczkym, dziwo se na mie na ambónie, a śmieje se. Ale mi nie macho rękóm, jako dycki. Dziwóm se, czymu – ja, dyć łón mo w łobóch rękach szyszki, kiere se naszeł pod strómami wedle kościoła, a cyko na tych szyszkach, jako kiejby łowladoł ty wszycki dzwóny a prezyntacyje... Jako wujek pastor. Chciało se mi śmioć, ale strasznie się mi to z drugij stróny podobało. Ty dziecka wóm fakt załobserwujóm kaj co jyny.
Ale jo chcioł ło tych kalyndorzach... Jak się już jich tak nazbiyro, że muszym głosić: Kupcie se kalyndorz na stół, abo na powieszyni, abo na postawiyni, abo na poczytani, abo na łodrywani, abo nie wiym na co jeszcze – to je znak, że bydzie za chwile adwynt. Bo to dzisio musi być wszystko wczas, tymu że se każdy prawi: Coby jyny tyn mój kalyndorz kupili rychlij niż tyn drugi! A co na to biydni ludkowie, jak jim tak fórt przypominajóm, jako zestarli? Myślym, że ganc łobyczejnie przestowajóm kupować cokoliw. Bo już tego je za moc. U nas w Suchej se prawi, że ksióndz „głusił” to czy tamto z ambóny – to je tymu, że łóni wóm sóm potym łod tych wszystkich reklam ganc łogłuszóni. Toż kapeczke zaczynóm rozumieć, czymu nikierzy koledzy w urzyndzie wubec nie łogłoszajóm nic, co sami nie robióm ani nie porzadajóm...
A jak se już zmiynio rok, a za starym przichodzi nowy, mómy dycki nabożyństwo na Sylwestra wieczór abo po połedniu z Wieczerzóm Świyntóm. Tóż roz też tak mioł ło sztwortej po połedniu jedyn z mojich fakt zocnych poprzedników (łón wóm je dzisio namiestkym biskupa w jinszym, chocioż takim samym Kościele). Już se łoblyk do talaru, a prawie przipinoł befki, jak mu pan kościelny prawi: „Pastorze, mómy problym”. „Jaki? Dyć hostyji wyklupkocie wiela bydzie trzeja, jyny se dobrze ludków w kościele porachujcie” (ło tymście też już czytali). „Ni, to wiycie, że tak zrobiym. Jyny że wina ni mómy...” Łobyczejno woda (abo aji mineralno) se wtedy jeszcze u nas w Suche we wino nie zmiyniała. Nanejwyszy se śniyg w gorczku na piecu zmiynioł we wode, coby tym szło chrzcić (bo woda się zakrynco, coby w rułkach nie zamarzła, a coby jich nie roztargało). Borok pastor nie wiedzioł co na hónym zrobić, tóż jyny wytargoł befki spoza karku, a tak jako był, w talaru, lecioł do robotniczygo kupić wino (dzisio tam, kaj był dóm robotniczy, naprawiajóm auta, tóż by wina nie kupił). Jak tam przylecioł, cały boroczysko czyrwóny a sfuczany, w tym czornym mantlu łod ołtorza, a chcioł kupić wino, chłopi kierzi tam siedzieli przy piwie se tak na niego zadziwali, a jedyn z nich na głos, na całóm gospodym prawi: „Ja, ja, pastorze, dzisio Sylwester, a dziepro sztyry godziny po połedniu – tóż wczas zaczynajóm!” Nie wiym, jako mu było, ale łón wóm je taki, że się poradzi śmioć sóm ze siebie (to nie każdy umiy), tóż po dziś dziyń to z humorym łopowiado, to zdarzyni. Łod niego też to wiym.
Spómniołech se to, bo se rok prawie zmiynio, a wiynkszość z was, mili Czytelnicy czy Cztynarze, bydziecie mieć tyn numer gazetki na świynta abo nejpóźnij na Sylwestra. Tymu wóm chcym poprzoć, cobyście sie w tym nowym roku dycki mieli czymu zaśmioć, a nejraczy abyście się umieli śmioć sami ze siebie, bo to je połuczne. A cobyście dycki widzieli, jak bez miary je tego wszyckigo, za co mogymy każdego dnia dziynkować a chwolić naszego Ojca w niebiesiech. A że łón was nie zustawi samych we waszych starościach. A jesi kapke mocie radzi tóm naszóm ślónskóm rzecz, tak se czasym aji po naszymu możecie pomodlić:
jo.


text:
Muzyka
Muzyka to je kůnszt uorgańizacyje dźwjynkowych sztruktur we czaśe. Sztruktury dźwjynkowe skłodajům śe ze zestowůw akustyznych welůw uo uodpedńo nasztalowanych czynstotliwośćach a amplitudach. Cwekym muzyki je dźałańy na śwjadůmość tygo, co uůn sucho. Muzyka je uodbjerano subjektywńy, znoleżńy na uosobistych dośwjodczyńach suchocza, kulturowygo kryngu, nastroju a inkszych. Uod mołwy uodrůżńo śe tym, co jeji treśći sům barzi absztrakcyjne, a do jeji tworzyńo używo śe, krům głosu, roztůmajtych muzycznych insztrůmyntůw. We tradycyjnym a nojbarzi ajnfachowym ujyńću, na muzyka składo śe rytm, nuta a ajnsztimůng.


text: disco polo mp3 za darmo disco polo music disco polo zippyshare download mp3 polo disco Lets Dance Lets Dance - Worek Na Glowe I Za Ojczyzne download mp3 disco polo Lets Dance - Worek Na Glowe I Za Ojczyzne mp3 Lets Dance - Worek Na Glowe I Za Ojczyzne mp3 polo disco Lets Dance - Worek Na Glowe I Za Ojczyzne pobierz mp3 Lets Dance disco polo Lets Dance mp3 do pobrania nowe disco polo 2014 nowe mp3 disco polo polo disco Worek Na Glowe I Za Ojczyzne Worek Na Glowe I Za Ojczyzne download mp3 Worek Na Glowe I Za Ojczyzne mp3 disco polo Worek Na Glowe I Za Ojczyzne mp3 pobierz zippy disco polo


text:
Cyrkej Našeje lubeje knjenje (Drježdźany)
Cyrkej Našeje lubeje knjenje (němsce Frauenkirche abo Kirche Unserer Lieben Frau) je wuznamna barokowa cyrkej při Nowych wikach w Drježdźanskim starym měsće. Wona bu wot 1726 do 1743 po planach architekta George Bähr natwarjena a w lěće 1945 při bombardowanju města přez angloameriske lětadła ćežko wobškodźena, tak zo dnja 15. februara 1945 zapadny. W NDRskich časach słužachu powostanki cyrkwje jako pomnik přećiwo wójnje. Po přewróće zahaji so 1994 znowanatwar cyrkwje, kiž bu w lěće 2005 zakónčeny a so zwjetša z darjenskich pjenjez z cyłeje Němskeje a wjele druhich krajow zapłaći.
Wotkazaj[wobdźěłać | žórłowy tekst wobdźěłać]
- Oficialne stronki (něm.)


text:
Glasgow
Wspůłrzyndne: 55°52'12" N 04°16'12" W
Glasgow (gael.: Glaschu, scots: Glesca/Glesga) to je nojsrogsze mjasto Szkocyje. Leży uůne nad rzykům Clyde. Mjasto zaczyno śe rozwijać we XVIII stoleću skiż wzbogacyńo śe uokolicznych kupcůw na handlu tytůńym, baumwolům a růmym. We XIX stoleću jego ludność wzrosnůła 10 razůw. Powstały wuůnczas stoczńe na rzyce Clyde a ćynżko industryjo, nale tyż i srogo dźelńica slumsůw, kero istńała jeszcze po II wojńy śwjatowyj. We 1990 Glasgow dostoł titel "Ojropejskij Stolicy Kultury". Fůngujům sam dwa znůme kluby fusbalowe: Glasgow Rangers a Celtic Glagow. Rangers je kojarzůny ze protestantůma, a Celtic s katolikůma. Stadjůn Hampden Park we Glasgow je norodowym stadjůnym Szkocyje.


text:
Na osiedlu mieszkoł Gienek, karlus do zabawy, Gienek to był fajny synek, Gienek to był fajny synek – ino pies na baby,
Jak już dziołcha se upatrzył, musioł ją skosztować – szkuboł, mamioł, obiecywoł, szkuboł, mamioł, obiecywoł, aż straciła głowa,
Dziołchow mioł wiela chcioł, ino że się troszka boł, żeby kiero go na siła se niy owinyła. Dziołchy na Gienka leciały, chopcy sie go boli, bo ich czasem proł po pysku, bo ich czasem proł po pysku, jak przy piwie stoli.
Kiedyś w knajpie na kolegach połomoł trzy stołki, bo niystety mioł tyn pieron, bo niystety mioł tyn pieron słabość do gorzołki. Dziołchow mioł wiela chcioł, dziołchow mioł wiela chcioł ino że sie trocha boł, żeby kieroś go na siła se niy owinyła.
Prziszoł jednak czas na Giynka, musioł sie ożynić, bo niystety zrobioł dziecko, bo niystety zrobioł dziecko jednej dziołsze z siyni. Kolegami tyż niy rządził prawie już od roku, bo dopadli go na hołdzie, bo dopadli go na hołdzie kiedyś po ciymoku. Dziołchow mioł wiela chcioł, ino że sie troszka boł żeby kiero go na siła se niy owinyła, żeby kiero go na siła se niy owinyła…
Piosenka z ostatniej płyty Grzegorza Poloczka – muzyka Andrzej Minkacz, słowa Grzegorz Poloczek


text:
Roman Labiak: "KWYRLOK"
Baba jak damfmaszyna.
Baba, jak damfmaszyna.
Ypno a spaśno i pot z niyj spływo
A to zrobiōło, piōnte już piwo
Stoji i ziopie, fucy i dmucho
Gorōnc ze cielska, baby tyj bucho:
Uch - jak gorōnco!
Puff - jak gorōnco!
Uff - jak gorōnco!
Już ledwo sapie, już ledwo zipie
A z wiyrchu hica, na dōł sie sypie
Bajtle sie na nia pouwiyszali
Pyrtki wyżarte, bo głōd dostali
I połno ludzi, wele nich stoji
Chop, stoji w zadku, bo sie jōm boji!
Puściyli matka małe grubasy
Hepiom i żerom jak te mamlasy
Ludzie, to widzōm, gowami kiwajōm
Co w tako hica, wuszty wcinajōm
Chop, prziszoł z nocki jest umynczōny
Mały mizerok - niy dożywiōny
Chcioł sie iść wyspać, baba niy dała
Praskła go w pychol i mu pedziała:
Jedzie z bajtlami do jeji matki
Łōn, musi targać wszystke manatki
Tasie i kofry i dwa rolery
A tych pierdōłek - jest łod cholery!
Nogle - gwizd!
Nogle - świst!
Para - buch!
Ludzie - w ruch!
Bo cug przijechoł i zasztopowoł
I kożdy sie tam wartko ładowoł
Jak ze szafnerym wszystko szafnyli
To sie za baba i bajtli tyż wziyli
A, że to babsko rzić jak szrank miało
To sie do środka wciś jyj niy dało
I choćby prziszło tysiōnc atletōw
I kożdy zjodby tysiōnc kotletōw
I kożdy niy wiym jak sie natynżoł
To nie przecisnōm – szyroki tyn ciynżor!
A coby cug tyn, mōg lechać dali
To jōm jak bagaż, wartko wysłali.
Autor: Roman Labiak


text:
Za pŏrã dni pudymy wszyscy do welōnku. Pudymy ôbiyrać deputyrowanych do Syjmu i Synatu. Tŏwarzistwo Piastowaniŏ Ślōnskij Mŏwy „Danga” namŏwiŏ wszyskich przŏcieli i wszyskich, co dlō nich ôbchowaniy ślōnskij mŏwy je ważne, do welowaniŏ tych kandidatōw, kerzi jōm wspiyrajóm i chcōm, coby ôna była ôficjalnie uznanŏ za mŏwã regiōnalnõ w Polsce.
Mōmy prawo ôpytować sie polityka, co miyni ô naszyj gŏdce i co zrobił, coby jōm retować. Rozwŏżmy se tyż dycki, czy to, co welowany gŏdŏ, to niy je ynoś takiy skwolaniy przed welōnkym.
Dopytować sie kandidatōw mogymy bez telefōn, kōmputer, abo na roztōmajtych trefach ś niymi.
Niych Wōm niy bydzie wszysko jedno! Nasza Mŏwa to je ta ôstrzōdka ślōnskigo chleba. W teraźniejszym czasie kożdy widzi jak, ôstawiōnŏ bez pōmocy, ta ôstrzōdka zaczynŏ gerować i sie psuć!
Kożdy głos je ważny! Niych ci, kerzi pudōm do welōnku, pokŏżōm politycznym partyjōm i welowanym, że do kupy mōmy wielkõ siyłã! Pokŏżmy, że jes nŏs moc!


text:
autor: caryca » środa 22 kwie 2015, 08:37
Znacie fraszkę Kochanowskiego ""Na lipę"? Tłumaczenie na język śląski.
W hyc pod moimi liściami dychnąć se możesz.
Prosza, siednij se tukej, witom cie: Szczynść Boże!
Bo choć słoneczko gynał ze nieba blynduje,
To sie na moich liściach ukrop tyn sztopuje.
Tukej dycki fajnisty wiaterek zawiywo,
A we liściach szpok abo słowik piyknie śpiywo.
Powoniej tyż moje kwiotki. To z nich spijają
Pszczoły, kere potym złociutki miód dowają.
Legnij se tu ku mie! Niych listek mój opowiy
Ci jako bojka, cobyś lepij społ na zdrowie.
Widzisz tera, wiela poradza dać uciechy,
Choć niy rosną na mie jabka ani łorzechy.
PAN HILARY
Loto, tyro pan Hilary, do dekla mu piere
Bo kajś ten boroczek posioł swoi brele.
Szuko w galotach, kabot obmacuje,
Przewraco szczewiki, psińco znajduje.
Bajzel w szranku i w byfyju
Tera leci do antryju.
"kurde" - woła - "kurde bele!
Ktoś mi rombnoł moi brele!"
Wywraco leżanka i pod nią filuje,
Borok sie wnerwio, gnatow już nie czuje.
Sztucho w kachloku, kopie w kredynsie,
Glaca spocona, caly się trzynsie.
Pieroński brele na amyn kajś wcisnyło
Za oknym już downo blank sie sciymniło
Do zrzadla oroz zaglondo Hilary-
Aż mu po puklu przefurgły ciary.
Spoziyro na kichol, po łepie sie puko,
Bo znejdly sie brele - te, co tak ich szukoł.
Czy to ni ma gańba? - Powiydzcie sami,
Mieć brele na nosie a szukać pod ryczkami,
MURZINEK BAMBO
W Africe miyszko Bambo, Murzinek,
Blank czorny, mały lokaty synek.
Czorno mo matka, łojca czornego,
Ujka i ciotka, dziadka i ... kozdego.
Mo piykno chałpa - by ją zbudować
trza mieć patyki, deski i trowa.
Bo przeca lepszyj chałpy nie trzeba
Jak sie rok caly hyc leje z nieba.
Bestoż to sagie są Afrykony
I mało kery je łobleczony.
Bestoż fest dużo se uszporują
Bo czopek, mantli...nic niy kupują.
Bambo Murzinek to mądry synek....
I niy mo w szkole samych jedynek.
Bo sie mądrości wkłodo do gowy
W swyj afrykońskij szkole ze trowy.
W szkole tyj niy ma ławek, tablicy
I gimnastycznyj sali - by ćwiczyć.
Tam wszyscy afrykońscy szkolorze
Mają sie od nos troszyczka gorzyj,
Bo brak im heftów, taszy z książkami,
Bestoż po piosku piszą palcami.
Lecz skuli tego tyż fajnie mają,
Bo im nic do dom niy zadowają!
Jak już Murzinki w szkole głód mają
To przerwa robią i se śniodają.
Ale niy mają tasz ze sznitami,
Ani sklepiku ze kołoczkami.
Głodny Murzinek se w las zaleci,
By se na drzewie fest pomaszkecić.
Może se urwać figi, daktyle
Lub po banany na drzewo wylyźć.
A jak go suszy to zamiast Coli
Na fest sie wielko palma wgramoli,
Kaj sie napije bardzo zdrowego,
Mlyczka z łorzecha kokosowego.
My tu na Śląsku, czy tam daleko,
Za siódmom górą, za siódmom rzeką...
Mieszkają ludzie - kożdy w swym domu
I to niy wadzi przeca nikomu,
Że jedyn jy kołocz a inny daktyle.
Porozmyślej o tym choćby przez chwilę!
Oczywiście Paweł i Gaweł to standard
Paulek i Gustlik
Paulek i Gustlik razym se miyszkali.
Swady niy mieli, ani sie niy prali,
Bo Gustlik to chop pieronym spokojny.
Niy cis sie nigdy ku swadzie, do wojny. Dycki gazeta czytoł lub groł w szkata,
Bądź se legnął, jak to na stare lata.
W swyj izbie na wiyrchu był w niebo wziynty,
Jak mioł co lubioł, czyli spokój świynty.
Paulek w tyj chałpie na dole mioł izba
I choć do tego niy chcioł sie prziznać,
Waryjot z niego był fest pofyrtany.
Myśliwca udowoł dycki nad ranym.
Trąbioł w goń sygnały, chytoł hazoki,
Na fazany szczyloł i inne ptoki.
Lotoł drap przy tym z izby do antryja
I na leżanka skokoł ze bifyja.
Biydok Gustlik skiż tego wyrobiania,
Gowa mioł wielgo jak na jesiyń bania.
Leci po prośbie: Pauleczku kochany!
Byćże tak choć ciszyj trocha nad ranym,
Bo żyje sie ciynżko i usnąć niy idzie.
Czamu rojbrujesz tak bez cołki tydziyń?
A Paulek na to: Ciś stąd gupia małpo,
Przeca se moga co chca robić z chałpą!
Możno dwa tydnie od zdarzynio tego,
W tyj chałpie dzioło sie coś blank inkszego.
Paulek sie jeszcze pod pierzinką grzeje
I mu sie na łeb coś z gipsdeki leje.
Bestoż klnie zmierzły i ślypia łotwiyro,
A tu je mokre praje cołkie wyro.
Drap na góra leci fest znerwowany,
Że niy poradzi poleżeć nad ranym.
Klup! Zawrzyte dźwiyrza. Bez dziurka kuknął
I praje zarozki z nerwów niy puknął.
Co ujrzoł? Woda? Co to je? - sie pyto.
Czamu ty Gustlik w chałpie ryby chytosz?
Na co woda w izbie i guminioki,
Na co wędki, kibel, hoczyk, chroboki...?
A Gustlik na to: Ciś stąd gupia małpo,
Przeca se moga co chca robić z chałpą!
Taki z bojeczki tyj morał płynie:
Gdyś wieprzkiem - inni ci jak świnie!


text:
Alfabetyczny spis parafii
- Parafia pw. Stygmatów św. Franciszka z Asyżu w Koszarawie, Koszarawa
- Parafia pw. św. Alberta Chmielowskiego, Wojnowice
- Parafia pw. Św. Andrzeja Apostoła w Złoczewie, Złoczew
- Parafia pw. Św. Andrzeja Boboli, Wrocław
- Parafia pw. św. Anny, Szczaniec
- Parafia pw. Św. Antoniego Padewskiego, Krzeszyce
- Parafia pw. Św. Antoniego Padewskiego w Przewrotnem , Przewrotne
- Parafia pw. św. Ap. Piotra i Pawła Parzymiechy, Parzymiechy
- Parafia pw. Św. Ap. Piotra i Pawła w Krzyworzece, Krzyworzeka
- Parafia pw. św. Franciszka Serafickiego, Poznań
- Parafia pw. św. Jacka, Wierzbica Górna
- Parafia pw. św. Jadwigi,
- Parafia pw. św. Jadwigi Śląskiej, Poznań
- Parafia pw. św. Jakuba Apostoła, Łeba
- Parafia pw. Św. Jana Chrzciciela, Ludomy
- Parafia pw. św. Jana Chrzciciela w Owińskach, Owińska
- Parafia pw. św. Judy Tadeusza, Stary Chwalim
- Parafia pw. św. Karola Boromeusza, Poznań
- Parafia pw. św. Katarzyny Aleksandryjskiej, Nowa Ruda
- Parafia pw. Św. Kazimierza, Podstolice


text:
Italsko godka
Italsko godka (it. l’italiano, lingua italiana, posuchej) – indoojropoejsko godka, kero przinoleży do skupiny růmańskich godkůw. Wespůłbytuje ze inkszymi noworůmańskimi godkůma a mo moc regijůnalnych waryjantůw, ńyrzodko uodtajlowujůncych śe uod ńi a stanowjůncych dali regijůnalne godki.
Italski je uoficjalny we Italiji, San Marino, Szwajcaryji (wespůł ze francuskim a mjymjeckim, kej to retorůmańsko godka je uoficjalno ino we Gryzůńiji) a tyż we Watykańe (ze łaćinům). Je drugům godkům we Istryji (Chorwacyjo) a, do kupy ze słowyńskům godkům we mjastach Pirůn, Izola a Koper we Słoweńiji.
Ńimo tygo, co ńy je we tych krajach sztyjc italsko godka godano a ńy je skiż tygo wykorzistywano we uoficjalnym prawjyńu, je pospoliće rozůmjano we Můnako, na Malće, Korsyce we Nizzardo (Francyjo) a we myńszych skupinach we Libiji a Algeryji.
Italsko a ślůnsko godka[edytuj | sprowjej zdrzůdło]
We ślůnskij godce do śe uwidźeć jakich słůw a ausdrukůw, kere majům italske pochodzyńy. Przikłodym takigo moge być zozwůr (it. zenzavero), paryzol (it. parasole) a tyż i take typowe ślůnske słowa, kej galoty (it. caligotte). Ńy je ale takich wyrazůw kupa, skiż tygo, co prymarny ajnflus na ślůnsko godka mjoł mjymjecki a polski.


text:
Sakramyncki hóncwóty
Karol Kajzer
Sakramyncki hóncwóty
Był też, wizycie w jednej dziedzinie kole Skoczowa taki farorz, co jak wygłoszoł kozani na ozatelnicy, mioł we zwyku dycki rozczyniać rynkami i ciyngym bić piynścióm po tej kozatelnicy. A jak wypóminoł rym swoim łowieczkóm roztomaite wysfympki i grzychy to dziepro walił tuplowanie aj i łobiyma piynściami o tyn blat kozatelnicy aż w calutkim kościele dudniło.
Gorszyli sie też co poniekierzi, to je prowda, a zaś ministranci mieli dycki kupe uciechy. I jako tacy chłapczyska wiycie, smówili sie też roz, że mu cosikej na paskude zrobióm. I wnet cosi wymyślili. A było to pram w niedziele, na świyntych Pietra i Pawła. Przed kozaniem, po kryjomu położyli mu pore pluskiewek na blacie kozatalnicy i pięknie przi-kryli tym serwetym, co na nim dycki był roscióngniynty. Za chwile też farorz wyszeł na te ambóne i mioł głosić kozani o Piętrze i Pawle. I zaczón tak:
- Świyńci Pieter i Paweł to byli... to byli... a sakramyncki hóncwóty, ale jo wom pierony pokożym - wrzasnął tak na cały głos, bo jak prasnół wiycie tóm piynścióm o tyn blat, tóź mu sie ty pluskiewki wbiły do rynki aż z boleści chyba zaroz tych wszystkich świyntych owidzioł.
Tóż tak se wielebny prziklón strasznie w kościele, ale to na tych ministrantów, a ni na tych świyntych, jak byście se myśleli.
Kalendarium pochodzi z „Kalendarza Miłośników Skoczowa” 1999, udostępnionego dzięki uprzejmości Towarzystwa Miłośników Skoczowa.


text:
Jedzom to wsziscy, w cołkiej Polsce, ale sie nie prziznajom. U nich to je galaretka abo "meduza" (a do tego "luneta"). U nos ajnfach galert.
Nojlepszy ze świńskich szłapów i golonki.
Na mało micha galertu weź:
- dwie świńskie szłapy
- jedna golona (najlepiyj zadnio, mo mo wiyncyj miynsa)
- jarzina jak na rosół, ino dej wiencyj ziela i listków bobkowych
- ze dwie łyżki łoctu.
Miynso wyciong z gorka, połobiyrej.
Pożniyj na małe koncki.
To, co ci sie wywarziło łodcedź.
Posiekane miynso wciepej do miskii zalyj wywarym.
Odstow do zimnego. Kiej łostygnie - wsadź do lodówki.
Nie jydz, aże bydzie zgynstniałe!
Podowej z cytryną, ale barzi po ślonsku bydzie z łoctym.
Mie nojlepiyj pasuje z zynftem.
... a lorneta... czymu niy?


text:
Niyftorym sie bez lato tak miyrznie1, że potrzebujōm mocniyjszych wrażyń: skokajōm na tym gumowym powrozie2, nurkujōm po jakich starych potopiōnych szifach3… abo sie robiōm szałołt ze granatym 😉 Joł wiym, że niyftore chopy to zarozki chcieliby go narychtować do swoji teściowyj, ale musza Wołs zmartwić- tym granatym to sie mogecie, co najwyżyj, zmarasić4 koszula 😉 […]
Kategoria: Szałołt abo warzywa na talyrzu
Schab niy-byle-jaki (Schab niebanalny)
Jak żech szoł1 do sklepu (abo jak by to niyftorzi pedzieli2 : do kaufhauzu), to kupowołech te miyso na trocha inksze danie, ale jak żech napoczōn3 warzić, to mie cojsik naszło. Czowiek kōmbinuje, ale tak po prołwdzie4 nawet niy wiy, co to z tego wszyskego wyjdzie. Jak żech opiykōł miyso, to żech prziszoł na to, […]
Szałołt ze śledziōma (Sałatka śledziowa)
Taki szałołt to sie moge przidać i na Ostatki jako tzw. zagrycha, i na Popielec jako danie postne. Jak jeszcze by tak pomyśleć ło tym, że zeler naciowy i jabko niy majōm za kans1 kalorii, to mōmy danie richtig2 postne. A keby tak zmiynić majōnez na jogurt i wszysko drobno pokrajać, to mołcie hekele3 fitness. […]
Hekele (Śląska sałatka śledziowa- czasami w postaci pasty ;) )
Ło recept1 na hekele to sie mie sam niyftorzi2 pytali już połra3 miesiyncy tymu. Trocha czasu mi to wziyno, nim żech sie za to chyciōł. U mie w doma sie tego niy robioło, bo moja Muter niy znała tego ze swoji chałpy4– w tyj czyńści łopolskego tego niy znali. Ponojś5 hekele robiōła moja Ōłma ze […]
Gibki szałołt ze paluszkami krabowymi (Ekspresowa sałatka z paluszkami krabowymi)
Niyrozki1 trza cojśik na szybko narychtować, bo idzie bezuch2 abo dōmownicy3 ze godu4 już sie ciepjōm5 na kit we łoknach6….sztop,7 sztop, przaca takich łoknōw to już tera prawie żodyn niy mo, a jedzynie tych gumowych uszczelek mogłoby być dlo zdrowia dużo gorsze niż niyjedyn fastfood. Niy ma co wymyślać, mocie8 gōd, a niy mocie czasu, […]
Nadziywane kwiołtki cukinii (Nadziewane kwiaty cukinii)
Wakacje sie skōńczōły, ale łostało[1] nōm kans[2] wspōmniyń, zdjyńć i urlopowych smakōw. Tak tyż je u mie z tymi kwiołtkami cukinii. T,e co je widać na zdjyńcu, uprowadziōł żech ze zygrōdki[3] łod Teściowyj i bōły to piyrsze kwiołtki cukinii, ftore żech jołd w życiu. Te sam nadziywołech mozzarellōm i suszōnymi tōmatami[4] i tōnkołech[5] je we […]


text:
Mecklenburgsko-Předpomorska
Mecklenburgsko-Předpomorska (němsce Mecklenburg-Vorpommern, delnjoněmsce Mekelnborg-Vörpommern) je zwjazkowy kraj při Baltiskim morju na sewjerowuchodźe Němskeje. Jeho hłowne město je Zwěrin.
Geografija[wobdźěłać | žórłowy tekst wobdźěłać]
W Mecklenburgsko-Předpomorskej ležitej z Moricu a Rujanami najwjetši jězor a najwjetša kupa Němskeje.
Přez Mecklenburgsko-Předpomorsku běži wulka rěka Łobjo, ale tež mjeńše rěki kaž Elde, Habola, Warnow a Peene. Elde a Habola do Łobja běžitej, ale Warnow a Peene do Baltiskeho morja. Łobjo běži přez zwjazkowy kraj Schleswigsko-Holsteinska, přez Hamburg a potom zaso přez Schleswigsko-Holsteinsku a skónčnje do Sewjerneho morja.
Města[wobdźěłać | žórłowy tekst wobdźěłać]
Najwjetše města Mecklenburgsko-Předpomorskeje su:
Stawizny[wobdźěłać | žórłowy tekst wobdźěłać]
Mecklenburgsko-Předpomorska so w lěće 1990 znowa załoži. Kraj wobsteješe hižo raz mjez 1945 a 1952 a bu potom kaž wšě kraje na wuchodźe Němskeje rozpušćeny. Na teritoriju kraja nastachu wobwody Roztok, Zwěrin a Neubrandenburg.
Wot lěta 1945 běži němsko-pólska hranica přez wuchodny dźěl Předpomorskeje.
Mjeno[wobdźěłać | žórłowy tekst wobdźěłać]
Dźěl mjena Mecklenburg wobsahuje dźěl słowa "Mecklen-" wot staronižoněmskeho słowa mikil ("wulki"), a dźěl słowa "Burg" z woznamom „hród“. Dźěl mjena Předpomorska wobsahuje słowjanske słowa po- a morjo, dokelž tutón zwjazkowy kraj při Baltiskim morju leži.
Mjena sydlišćow[wobdźěłać | žórłowy tekst wobdźěłać]
W Mecklenburgsko-Předpomorskej eksistuje wjele mjenow, kotrež ze słowjanskeje rěče pochadźa. Tuta słowjanska rěč wjace njeeksistuje, ale wona bě přiwuzna z Kašubšćinu, Pólšćinu, ale tež z Hornjoserbšćinu, Delnjoserbšćinu, Čěšćinu a Słowakšćinu. Wona słuša k lechiskej skupinje zapadosłowjanskich rěčow. Pak tež mjena z němskeho pochada eksistuja tam.
Žórła[wobdźěłać | žórłowy tekst wobdźěłać]
- ↑ Statistiski krajny zarjad Mecklenburgsko-Předpomorskeje – wuwiće ludnosće wokrjesow a gmejnow 2015 (XLS-dataja)
- ↑ Die Slawen in Deuschland, Akademie-Verlag Berlin 1985
- ↑ Erwin Schulz: Ortsnamen in Mecklenburg-Strelitz, Greifswald 2004, ISBN 3-86006-218-2
- ↑ Bernd Hahn: Mirower Geschichte(n), strona 15
Badensko-Württembergska • Bayerska • Berlin • Braniborska • Bremen • Delnja Sakska • Durinska • Hamburg • Hessenska • Mecklenburgsko-Předpomorska • Porynsko-Pfalca • Posaarska • Sakska • Saksko-Anhaltska • Schleswigsko-Holsteinska • Sewjerorynsko-Westfalska
1952 k Badensko-Württembergskej fuzionowali: Südbaden | Württemberg-Baden | Württemberg-Hohenzollern


text:
Restauracje Gryfów Śląski i okolice
Znaleziono wyników: 5
Znaleziono wyników: 5
Znaleziono wyników: 5
Typy lokali
catering Gryfów Śląski, restauracje Gryfów Śląski,
Kuchnie
kuchnia staropolska Gryfów Śląski, kuchnia polska Gryfów Śląski, kuchnia domowa Gryfów Śląski, kuchnia regionalna Gryfów Śląski, kuchnia włoska Gryfów Śląski, kuchnia europejska Gryfów Śląski, kuchnia śródziemnomorska Gryfów Śląski,
Atuty
danie na miejscu Gryfów Śląski, obsługa grup Gryfów Śląski, ogródek Gryfów Śląski, klimatyzacja Gryfów Śląski, internet Gryfów Śląski, akceptacja zwierząt Gryfów Śląski,
Organizacja
bankiety Gryfów Śląski, imprezy firmowe Gryfów Śląski, imprezy zamknięte Gryfów Śląski, konferencje Gryfów Śląski, przyjęcia okolicznościowe Gryfów Śląski, wesela Gryfów Śląski, komunie Gryfów Śląski, chrzciny Gryfów Śląski, stypy Gryfów Śląski, urodziny Gryfów Śląski, spotkania we dwoje Gryfów Śląski, spotkania rodzinne Gryfów Śląski, przyjęcia dla dzieci Gryfów Śląski, spotkania biznesowe Gryfów Śląski, ogniska Gryfów Śląski, grille Gryfów Śląski, imprezy plenerowe Gryfów Śląski,
Pozycje menu
zupy Gryfów Śląski, sałatki Gryfów Śląski, desery Gryfów Śląski, kolacje Gryfów Śląski, obiady Gryfów Śląski, przekąski Gryfów Śląski, dania wegetariańskie Gryfów Śląski, śniadania Gryfów Śląski,
Napoje
drink Gryfów Śląski, kawa Gryfów Śląski, koniak Gryfów Śląski, piwo Gryfów Śląski, wino Gryfów Śląski, wódka Gryfów Śląski,
Miejscowości w pobliżu
Jelenia Góra, Szklarska Poręba, Świeradów Zdrój, Bolesławiec, Lubań, Łagów, Kruszyn, Piechowice,
Najpopularniejsze miejscowości
Warszawa, Kraków, Wrocław, Bydgoszcz, Lublin, Gorzów Wielkopolski, Łódź, Opole, Rzeszów, Białystok, Gdańsk, Katowice, Kielce, Olsztyn, Poznań, Szczecin,
Inne propozycje
Jeżeli szukasz innych propozycji polecamy internetowy serwis Gastronauci.


text:
Tanzańijo
Tanzańijo, Zjydnoczůno Republika Tanzańije (suah. Jamhuri ya Muungano wa Tanzania, ang. United Republic of Tanzania) – państwo we wschodńij Africe powstołe ze skuplowańo dwůch downych kolůńiji: mjymjeckij (po I wojńe śwjatowyj brytyjskij) Tangańiki a brytyjskigo uostrowa Zanzibaru, co symbolizowoło mjano utworzůne s poczůnkowych sylabůw uobu krejůw. Terozki te kreje sům podmjotůma Tanzańije jako federacyjnyj republiki.
Tanzańijo je rozlygowano mjyndzy Indyjskim Uoceanym a Wjelgim Rowym Wschodńim, we srogszyj tajli na płaskowyżu.