text:
Jutře přewjedźe Hornjołužiska towaršnosć wědomosćow swoje nalětnje zetkanje. Po zwučenym wašnju prezentuja w dopołdnišim zjawnym dźělu čłonojo towaršnosće swoje slědźenske projekty a najnowše publikacije, doniž njepřizamknje so popołdnju lětna zhromadźizna. Hdys a hdys tež publikaciju ze serbskej temu předstaja – tak lětsa knihu LND, kotruž z pomocu Zhorjelskeje towaršnosće realizowachmy. Znaty mjenowědnik Walter Wenzel je móhł na zakładźe slědźenjow prezidenta OLGdW Steffena Menzela w archiwach historiskeje wuchodneje Hornjeje Łužicy dotal njewobkedźbowany fundus serbskich wosobowych mjenow regiona přeslědźić a tak wobraz wo łužiskich sydlenskich stawiznach wudospołnić. Za čas reformacije bě w tójšto wsach wokoło Zhorjelca a Rothenburga hišće štwórćina do połojcy wobydlerjow serbska – wo tym znajmjeńša jich mjena swědča. Mjenje znate pak je, kak dołho su tam serbsku rěč hišće wužiwali – w 19. lětstotku hižo ani Smoler ani Muka kónčiny k serbskemu sydlenskemu rumej njeličeštaj.
Hdyž so z Lipšćanskich knižnych wikow wróćiš, so će ludźo zwjetša prašeja: Na, kak je było? Što mějachu tam noweho? Wudani so za was docyła, zo maće tam wustajenišćo? Najspěšniše wotmołwy na to su: Bě zajimawe a napinace. Wjele knihow mějachu w poskitku, sobotu bě najwjace ludźi. Hač so wudani, njehodźi so w ličbach rjec.
Ale sprawnje prajene – wiki maja atmosferu, kotruž njemóžeš tak bjeze wšeho wopisać. Hdyž rano na wustajenišćo přińdźeš, to zetkaš wjele znatych. Nakładnistwa w susodstwje so mjeztym znaja. Zwjetša ma kóžde swoje wustajenišćo hižo wjacore lěta na samsnej městnosći. Hdyž su wiki za publikum hišće zawrjene, móža wustajerjo, druhdy tež jenički króć na cyły dźeń, sej te abo tamne stejnišćo woměrje wobhladać. Tak dyrbiš so rozsudźić, hač dźeš k dźěćacym kniham do druheje hale pohladać, přez syłu čakacych wopytowarjow, abo wostanješ w hali, hdźež sy.
Lětsa wšudźom ze wšelakimi naprawami na 500. jubilej reformacije spominaja. Tak bu Lutherowy přełožk biblije wobdźěłany a znowa nakładowany, po cyłej Němskej wotměwaja so zarjadowanja, a na titulach mnohich nowych knihow móžemy sławnych reformatorow widźeć. Tež w LND je wóndano kniha k temje wušła, wězo z fokusom na serbsku Łužicu. Publikaciju z titulom „Pjeć lětstotkow – Serbja a reformacija“, kotraž wopřijima 19 přinoškow awtorow Jensa Buliša, Ines Kelleroweje, Tadeusza Lewaszkiewicza, Jana Malinka, Lubiny Malinkoweje, Trudle Malinkoweje, Madleny Norbergoweje, Edmunda Pjecha, Friedricha Pollacka a Měrćina Wirtha, je serbski superintendent Jan Malink wudał.
Hdyž wětřikec hólcy wokoło domskeho cychnuja, potom, haj najpozdźišo potom je prawy čas sej knihu do rukow wzać. W prěnich januarskich dnjach takle před mojim woknom wichorješe. A z knihi, na kotruž běch přez rozhłosowu recensiju storčiła a kiž mje putaše, njeduješe mi mjenje zymskeho wětřika napřećo.
Ćěkańca a wupućowanje stej temje, kotrejž njemóžetej aktualnišej być. Lektura, kotruž tuchwilu čitam, so toho přima. Kak so žony w 1930tych lětach – mjez nimi spisowaćelka Anna Seghers abo basnica Mascha Kaléko – na wupućowanje z nacistiskeje Němskeje hotowachu, wo tym powěda historikarka Kristine von Soden w loni nazymu wušłej knize „Und draußen weht ein fremder Wind“.


c: text/html

text:
Bjołystok
Wspůłrzyndne: 53°07' N 23°10' E
Bjołystok (pol.: Białystok, bjoł. БeлacTok, lit. Balstogė) – wojewůdzke mjasto we Polsce, rozlygowane nad rzykům Bjołům (lewy dopływ Supraśle). Je nojwjynkszym mjastym půłnocno-wschodńij Polski a stolicům podlaskigo wojewůdztwa. Je grodzkym krysym a stolicům źymskigo krysu bjołostockigo.
Postrzůd wojewůdzkych mjastůw Polski, Bjołystok je drůgym mjastym pod zglyndym gynstośći zaludńyńo, jydynastym pod wzglyndym ludnośći a trzinastym pod zglyndym wjyrchu.
Bjołystok połńi fůnkcyjo ferwaltůngowygo, gospodarczygo, naukowygo a kulturalnygo cyntrům regijůnu. Mjasto s przilygłymi gminůma tworzi Bjołostocko Aglomeracyjo.

robotstxt: allowed

filter: keep


text:
Chlyb
Chlyb to je pjeczywo, kere je uotrzimywane bez wypjykańy ćasta kere je kuplůngym můnki uobjylowyj s wodům, ćasto te poddowo śe nojczyńśći gyrowańu alkoholowymu abo mlykowymu (bakteryjnymu) a we efekće dostowo śe bochny roztůmajtych ksztołtów a srogośći. Sům tyż uodmjany chlyba kere ńy sům spulchńane wyrobjane s ćosta kruchygo. Chlyb we starożytnośći ńy bůł podany na teroźńi, a barzi na podpłůmyki, maca abo spůd uod pizzy. Taki chlyb barzi łatwo bůło łamać kej rżnůńć a bestůż we downych czasach chlybum śe łůmano, co mo do terozki uodńeśyńy we krześćijaństwje a je dali praktykowane we kulturze strzůdźymnůmorskij.


text:
Bangkok
Wspůłrzyndne: 13°45' N 100°31' E
Bangkok (taj.: Krung Thep; กรุงเทพฯ, abo Krung Thep Mahanakhon; กรุงเทพมหานคร) to je stolica a nojsrogše mjasto we Tajlandyji, pouožůne we pouedńowej tajli kraju nad řykům Menam, ůng. 40 km uod jeji ujśćo do Zatoki Tajlandzkij. Podug Śwjatowyj Uorgańizacyje Meteorolůgičnyj je to nojgoryntše mjasto na śwjeće. Je to tyž jydno s nojgibći rozwijajůncych śe mjast, uod zakońčyńo II wojny śwjatowyj jygo ličba ludnośći wzrosua 10-krotńy. Je wjelgim uostřodkym turustyki, a we tym tyž seksualnyj.


text:
Łozprowki, bery, szpasowne gyszichty a wszyjsko we naszyj szykownistyj ślónskij mółwie!
piątek, 28 lutego 2014
We autoku...
– Chopy, wiym! Możno, jak ftosik bydzie jechôł drógóm porzómnie, poduk zakónów, to dómy mu 1000 złocioków nadgródy.
– Dobra, chopy, tak zrobiymy!
Nó, i stanyli juzaś przi dródze, a sam zeza winkla wyjyżdżô po lekutku naszô „syrynka”, Jedyn ze policajtów zasztopowôł tyn autok i gôdô do szoferoka:
– Panoczku, gratuliyrujymy wóm. We nadgróda za jazda podle zakónów, poduk wszyjskich przepisów, dostôwôcie łod nôs 1000 złocioków. A na co panoczku wydôcie te pijóndze?
– Nó, możno yntlich zrobia „prawo jazdy”?
Na to łozwała sie baba tego szoferoka:
– Panoczku oficyjerze, niy suchejcie go, mój chop, jak sie napiere, to fandzoli choby gupi!
W tym łoka mrziku ze zadnij kanapy łodzywô sie starecka:
– A gôdałach, Jorguś, coby niy chabić, niy kraś tego autoka?
Łorôz łotwiyrô sie klapa ze koferraumu, wyskakuje śniego starzik i pytô:
– A co? To już sóm Miymcy? Sómy już we Miymcach?
czwartek, 27 lutego 2014
Jóngfera... terôzki...
– A cóż tyż to gôdôcie panoczku dochtorze, moja cera nigdy niy miała nic do czyniyniô ze jakimsik chopym.
– Prôwda, moja ty roztomiyłô cerzicko?
– Anó prôwda, mamulko! – łodrzykô cera. – Jôch sie ani niy kusikowała ze żôdnym chopym, ani... nic.
Dochtór bez jakigosik słówecka podlôz ku łoknu, i napocznół ci tak zaziyrać kajsik we... dalekóść...
– Panoczku dochtorze! Eźli jes cosik niy richtik? Ja? – pytô sie ta zatwórzónô mamulka, kierô przikludziyła swoja cera do tego dochtora.
– Niy! Niy! Jô ganc ajnfach czekóm terôzki... słyszôłech już kiejsik ło takim cufalu...
– Zarôzki, zarôzki, ale ło jakim cufalu gôdôcie panoczku dochtorze? – pytô sie ta mamulka.
– Nó, nic takigo paniczko! Chnetki na niybie godzi sie, iże pokôże sie srogô jasnô gwiôzda a chnetki niyskorzij przikludzi sie Trzech Króli...
środa, 26 lutego 2014
Kóń...
– Nó, pewnikiym to jakisik stary kóniak ftosik sam dôwno tymu nazôd skukôł.
Ślazuje na dół do pomiyszkaniô i gôdô ku swojimu starymu:
– Te, stary, badnij ino, coch znodła na górze. Pôłnô flaszka kóniaku. Pewnikóm festelnie starucnô.
Starzik bliknół ino na ta flaszka i rzyknół:
– Dobra! Dôwej jóm sam i mogymy to zarôzki wysłepać.
Wysłepali côłkô flaszka, poszli na łodwieczerz do prykola i bez côłkô noc wyrobiali jak to chop ze babóm za modych lôt.
Ło rozwidnioku starzik pytô sie tyj starecki:
– Te, Erna, a cóż tyż to bóła tak na isto za flaszka?
Starecka wziyna bryle, łobtarła jóm gynał mokróm lapóm i na łostatku czytô:
– Kón, jak niy poradzi, to nalôć mu pôra kropków na kibel wody...
wtorek, 25 lutego 2014
Kóndóny...
– Panoczku dochtorze! A poradzóm mi łóni cosik! Móm już siedym dziecek, a mój chop to sie blank niy pouwôżô ino sztyjc i jednym ciyngym by dupczół...
– Tóż lajstnijcie mu paniczko jakiesik kóndóny... nó... prezerwatywy..
Po pôruch miesióncach ta samô baba przilazuje juzaś do dochtora.
– Nó, panoczku dochtorze! Aleście mi pierónym złô dorada dali... juzaś żech zaciónżóła!
– Nó, a sprawiyliście tymu swojimu chopowi te kóndóny?
– Mie tam panoczku niy stać na take wydatki... Samach mu je zrobióła.. na drótach... usztrikowałach...
poniedziałek, 24 lutego 2014
Rajza ze Ynglynderóma...
– To blank niymoreśnie tak chopie. Spytej sie go, możno tyż bycie miôł smacysko na ta klapsznita.
Chop klupnół tego Ynglyndera we kolańsko... tyn wychynół zeza cajtónga...
– A możno klapsznita? – pytô tyn istny.
– No, thans... znacy sie dziynki... – łodrzykô Ynglynder.
Chop wećkoł ta klapsznita, chce terôzki szluknóńć tyju, ale jego łoszkliwô baba juzaś go tyrpie i gôdô:
– Suchej ino, jes piónto po połedniu... te boroki majóm wtedy czôs na tyj, możno go porôczymy tym naszym tyjym?
Tyn istny juzaś napasztuje tego Ynglyndera...
– A cup of tea... szlukniesz chopie naszego tyju?
– No, thanks – łodrzykô juzaś tyn Ynglynder.
Baba, ale niy dowo pokój i rzóńdzi dalszij:
– Jo miarkuja, jô wiym... my sie mu niy przedstawiyli, to festelnie niymoreśne.
Chop ino wezdychnół letko, ale juzaś napasztuje tego Ynglyndera.
Tyn ino wychynół zeza tego swojigo cajtónga.. a chop napoczyno:
– My wife, znacy sie... moja starô...
– No thansk... niy, dziynki ... – łodrzykô jak do terôzka tyn Ynglynder.
piątek, 21 lutego 2014
Milijónyry...
– Môcie panoczku trzisztokowô kamiynica?
– Niy, niy móm! – łodrzykô tyn istny.
– A jejździcie możno jakimsik mercedesym?
– Niy, niy jejżdża żôdnym mercedesym.
– A môcie panoczku możno chocia jakisik goldowy halcband ze dijamyntóma?
– Niy! Tyż niy móm. – łodrzykô juzaś tyn istny.
– Nó, tóż panoczku muszymy wóm łoznójmić, iże niy mogymy wôs przijimać do naszego klubu milijónyjrów.
Załómany bogôcz wrôcô do swojij srogachnyj willi i wołô sużóncygo:
– Hanysku!
– Ja! Łobsztaluj mi sam zarôzki srogô fyrma budowlanno i kôż zbulić we naszyj kamiynicy wszyjske sztoki powyżij drugigo. Sprzedej tyż na szlag te wszyjske moje jaguary i cadilaki, i kup mi te miymiecke ciaradajstwa, mercedesy, ftorymi wszyjske jejżdżóm.
– I jesce cosik Panoczku? – pytô sie sużóncy.
– Ja, ja... syjmnij jesce Azorowi tyn goldowy halcband ze dijamyntóma i prziniyś mi go samtukej!
czwartek, 20 lutego 2014
Jak sie robi...
– A wiedzóm łóni możno jak sie take lekarske glazyjki robi? – spytôł moreśnie.
– Niy! Blank niy móm anóngu! – łodrzykła starecka.
– Nó, tóż to jes tak – pedzioł tyn dyntysta. – We Meksiku jes budónek ze srogim szaflikym „lateksu”, a arbajtery ze roztomajtóm wielkóścióm swojich graców podlazujóm ku niymu, tónkajóm rajn te swoje gorzcie, suszóm je i syjmujóm gotowe glazyjki, gotowe lekarske rynkawiczki.
Starecka nic a nic sie niy lachła...
– Nó, próbowôłech – pomyślôł se dochtór.
Piyńć minutek niyskorzij, przi napoczniyńciu borowaniô, starecka wypraskła śmiychym.
– A cóż to wôs tak śmiyszy? – pytô sie tyn zymbok.
– Razinku żech se pomyślała, jak tyż to sóm robióne... kóndóny!
środa, 19 lutego 2014
Matka...
Na drugi dziyń ta rechtórka kazuje dzieckóm przeczytać, co napisali w dóma. Piyrszô czytô Gryjtka:
– Mama jes umiyłowanô, łutulô nôs do śniku, wykludzô nôs zawdy na szpacyr i kupuje nóm jesce roztomajte gyszynki. Matka jes ino jedna!
Tak poczytało pôra dziecek a na łostatku czytô mały giździorski Hanysek.
– W naszyj chałpie balanga, gorzôła lerje sie sztralami, byzuchanty rzigajóm na nasz gryfny tepich. Kiej sie już gorzôła skóńczóła matka kôzała mi pójńść do kuchyni i przismycyj jesce dwie flaszki gorzôły. Poszôł żech, łozewrził żech kilszrank i wrzesca ku mojij mamulce:
– Matka!... Jest ino jedna!
wtorek, 18 lutego 2014
Góratrzi...
– Gospodzki, a co łóni polycajóm dzisiôj na taki dyszczowy, zaślóndrany dziyń, na takô chlapaka?
– Anó, panoczku, jô bych wóm radziół łobsztalować se taki moderny nôpitek pod mianym: „GÓRATRZI”!
– Jakóż to panie ółber? „Góratrzi”... a co to tak na isto jes?
– Widzóm łóni, panoczku, to jes tak: bierymy szklónecka wina... nó, możno dwie... góra trzi i wlywómy do srogigo gorka. Zatym bierymy szklónecka piwa... nó, możno dwie... góra trzi i tyż wlywómy do tego samygo gorka. Terôzki bierymy szklónecka gorzôłecki... nó, możno dwie... góra trzi i tyż wlywómy rajn go gorka. Na łostatku bierymy jesce szklónecka kóniaku... nó, możno dwie... góra trzi i tyż dolywómy do gorka. Terôzki tyn garniec stôwiómy na łogniu, miyszómy i warzymy jakisik czôs. Niyskorzij nalywómy do szklónecki i słepiymy po lekuśku szklónecka... nó, możno dwie... góra trzi...
Kiej już to wysłepiymy, wstôwómy... robiymy jedyn szrit, jedyn krok... nó, możno dwa... nó... góra trzi!
poniedziałek, 17 lutego 2014
Gybis...
– Ale, jakóż to paniczko! – łodzywô sie dochtór. – Joch jes zymbokym... wasz ginekolorz przijmuje ło jedyn sztok wyżij!
– Niy, niy, joch sie niy łochybióła – łodrzyko na to baba. – Zakłôdôł pón wczorej mojimu starymu nowy gybis?
– Anó, zakłôdołech...
– Nó, tóż terôzki panoczku wyjmnijcie mi tyn gybis!
piątek, 14 lutego 2014
Briwy...
– A dadzóm mi łóni jakiesik pile na „zeks” dlô tatulka.
Japtykôrz dôł mu jakiesik i pile i rzyknół, iże jedna takô pila jes na szejść dni.
Hanysek wrôcô sie nazôd ku dómowi ale sie chachnół i powtôrzô sztyjc:
– Szejść pilów na dziyń, szejść pilów na dziyń...
Po pôruch dniach przilazuje juzaś do japtyki a japtykôrz pyto
– I co, synecku? Pile pómógli tatulkowi?
– Ja, ja... mamulka zaciónżóła, siestra tyż zaciónżóła, mnie stopieróńsko dupa boli, a mój łojcieć siedzi na dachu i rznie briwy...
czwartek, 13 lutego 2014
Stary zuber...
Dochtór dôł mu krałzka i rzyknół:
– Weznóm se łóni ta krałzka do chałpy i prosza mi na jutro prziniyś waszô „sperma”.
Na drugi dziyń starzik przilazuje do dochtora i stôwiô snożnô i prózno krałzka dochtorowi na szrajbtisz.
– Panoczku dochtorze, to bóło tak:
Nôjprzodzij próbowôłech prawóm rynkóm, i nic. Nó, toch próbowôł lewóm rynkóm, i tyż nic. Tóż tyż poprosiółech moja starô i łóna tyż próbowała nôjprzodzij prawóm gracóm, zatym lewóm gracóm i ciyngym... nic. Próbowała łóna tyż jesce gybisym, zatym bez gybisu, ale sztyjc i jednym ciyngym nic. Nó, tóż my zawołali ku nóm modo Erna ze piyrszego sztoka, naszô sómsiôdka. I łóna tyż próbowała lewóm rynkóm, prawóm, łobióma rynkami. Zatym próbowała pod parzóm... bali i ściskała miyndzy kolanóma... Nó, i blank nic!
Zawołaliście ku sia sómsiôdka? – pytô zadziwióny dochtór.
– Ja, ja zawołalichmy i sómsiôdka. Ale chocia my sie stopieróńsko starali, niy udało nóm sie łotworzić tyj... krałzki!
środa, 12 lutego 2014
A jô pierdola...
– Tatulku, tatulku ale tyn nasz cug zapierdala!
Łojciec kuknół na tego kapelónka, poczerwiyniôł na fresie i sztrofuje swojigo synecka:
– A fto tyż to cie nauczół cie tak chujowo gôdać?
Na to mamulka tego maluśkigo Hanyska:
– Wybôczóm mi łóni ksiynżoszku, ale przecam te skurwysyny niy majóm za chuj... kultury!
Cug sztpnół, kapelónek wylazuje ze kupyju i na łostatku rzóńdzi:
– A jô pierdola take towarzistwo!
wtorek, 11 lutego 2014
Czerwióny kapturek...
– Strachosz sie Czerwióny Kapturku, ja? Bojisz sie?
– Ło ja! Festelnie sie strachóm!
– Nó, tóż nie trôp sie, ino chyć mie za mój łogón, to cie wykludza ze tego lasa.
Czerwióny Kapturek chyciół tego wilka za łogón, i tak jak tyn wilk łobiecôł, wykludziôł ci go ze tego lasa. Po jakimsik czasie dolazujóm do sieczy, na krôj lasa, kaj bez liściô przebijô sie klara. We sztralach tyj klary wilk przemiyniô sie we szwarnego karlusa...
– I co, Czerwióny Kapturku, dalszij sie jesce starchosz, bojisz sie?
– Niy, niy... już sie blank niy boja – łodrzykô Czerwióny Kapturek ale jesce deczko dyrgoce...
– Nó, tó po jakiego pieróna sztyjc mie jesce dziyrżisz za ... łogón?
poniedziałek, 10 lutego 2014
Nasrałaś...
– Suchej ino! Zolycymy już ze sia śtyry miesiónce. Pódź, wlezymy na jake pół godzinki dó mie. Móm frajnô chata...
– Niy moga, niy moga.... – łodrzykô ta frela.
– Pódź, pódź... festelnie cie prosza! – namôwiô tyn karlus.
– Nó, dobra, ale musza na trzi minutki wpaś do dóm i pedzieć łojcóm, iże wróca niyskorzij.
– Dobra, ale uwiń sie! – zgôdzô sie ze uciychóm karlus.
Dziołcha wkarowała do siyni, po trzech minutkach wrôcô, dowo synkowi kusika i rzykô:
– Nó, tóż idymy wartko...
We tym jednakowóż łoka mrziku łotwiyrô sie łokno ze jeji pomiyszkaniô, wychylô sie łojciec i wrzescy:
– Mariko, do sto pierónów! Nasrać, toś nasrała, a fto woda spuści?
piątek, 7 lutego 2014
Siyrotka Marysia...
– Syjmła cycnhalter!
– Syjmła cycnhalter, syjmła cycnhalter, syjmła cycnhalter... – powtôrzajóm jedyn za drugim, aże to doszło do łostatnigo.
– Ico! I co? Ico? – pytanie wrôcô do tego na wiyrchu...
– Seblykła batki!
– Seblykła batki, seblykła batki, seblykła batki...
– I co? I co? I co?
– Anó nic! Stoji...
– Mie tyż! Mie tyż! mie tyż...
czwartek, 6 lutego 2014
Dziôd i baba...
– Panie dochtorze, jô kca tego zeksu a tyn mój chop blank niy. Co jô yntlich móm robić?
– Nó, poleku, bez nerwów, móm na to knif. – łodrzykô dochtór. – Tak minutka skorzij niźli wasz chop przijńdzie do dóm, seblekóm łóni barchany i stanóm sie zadkym ku dźwiyrzóm i wypnóm rzić. Zarôzki łodezwie sie we waszym chopie zeksualny zwiyrzôk, bo przecamć inakszij być niy moge.
Nó, tóż baba zrobióła jak jij doradziół dochtór. Ze wypniyntóm rzicióm czekô...
Yntlich wrôcô chop ze roboty, łotwiyrô dźwiyrze, zaziyrô i łorôz wypierdala ze chałpy choby dziobła ujzdrzôł. Zahaltowôł dziepiyro we nôjbliższym szynku.
Wlazuje rajn, siadô wele szynkwasu, łobsztalowôł seta, drugô, trzeciô... Wysłepôł już cheba ze dwie flaszki a łón dalszij sztaluje... Niy dało to pokój gospodzkimu, kiery pytô:
– Panoczku! A czamu wy tak słepiecie? Napoczliście już trzeciô flaszka! Ło co wóm idzie? Czamu tak słepiecie?
– Panie ółber! Wrôcóm po côłkim dniu roboty do chałpy, wlazuja na mój sztok, łotwiyróm dźwiyrze... a tam trółl... meter na półtora, szrama na pół pychola, broda do kolanów i ku tymu mu jesce ślina mu ze mordy ciece....
środa, 5 lutego 2014
Zdrowaś Mario...
– Kej skokómy ze fligra, rachujymy do 5 i targómy ta dugszô lica, ta dugszyjszô sznórka. Kiej jednakowóż nic sie niy łozewrzi, tyrpiymy ta krótszô. A kiejby tak bez cufal i to niy spómógło, przinoleżi czytać dalszij ta... isztrukcjô...
Hanys skoko... rachuje: jedyn, dwa, trzi, śtyry, piyńć... cióngnie za ta dugszô lica i nic. Chytô za ta drugô, ta krótszô, tyrpie i tyż nic. Wcicióngô ze kabzy insztrukcô i czytô:
– Zdrowaś Maryjo, łaskiś pôłnô...
wtorek, 4 lutego 2014
Wpierdol...
– A, tóż możno tymu młynôrzowi ganc ajnfach wpierdolymy?
Na to łodrzykô sołtys:
– Niy, niy mogymy! Przecamć jes ci to jedziny młynôrz we wsi. Co zrobiymy kiejby łón sie wkurwiół i wykludziół ci sie ze naszyj wsi? Fto nóm bydzie mółka melôł?
Juzaś cicho sie zrobiyło, ale po jakimsik łoka mrziku łodzywô sie juzaś kowôl:
–Nó, tóż chopy, wpierdolymy możno stolôrzowi... tych przecamć mómy dwóch!
poniedziałek, 3 lutego 2014
Wlazuj mi do....
– Panoczku! A zawrzóm łóni te łokno, boch jô jes wcześniôkym ze siódmego miesiónca i to mi moge na zdrówie zaszkłódzić.
– Wyboczóm mi łóni, już zawiyróm.
Autobus jedzie dalszij, tyn istny sztuchnół bez cufal tego frica, ftory skorzij wrzescôł, i łón juzaś z pyskym ku niymu:
– Prosza mie niy sztuchać, niy tyrpać, boch jô jes wcześniôkym ze siódmego miesiónca i moge mi to tyż zaszkłódzić.
– Dobra, dobra... wyboczóm mi łóni!
Autobus jedzie dalszij. Inkszy chop łozewrził łokno we tym autobusie, a tyn upierdliwiec juzaś napoczynô:
– Zawrzóm łóni te łokno, boch jô jes wcześniôkym ze siódmego miesiónca i moge mi tyn przecióng zaszkłódzić...
– Nó, dobra, wyboczóm mi łóni, już zawiyróm.
Na to po jakimsik łoka mrziku jedyn napraniec wypnół rzić i beblô:
– Chopie, a wlyź ty mi sam do rzici, to jô cie jesce te dwa miesiónce dosmyca!


text:
Łozprowki, bery, szpasowne gyszichty a wszyjsko we naszyj szykownistyj ślónskij mółwie!
wtorek, 31 maja 2016
Kartofle, kartofle...
– Karofle! Kartofleee!
Ze drugigo sztoku wychylōła sie modo baba i rzōńdzi, iże winszowała by sie...
– A wiela wōm paniczko potrza?
– Anō, śtyry miechy!
– Synek! Deptej na wiyrch! – gŏdŏ łojciec.
Na wiyrchu baba sie pytŏ:
– A wiela byda musiała zabulić?
– Anō, jak dlŏ wŏs paniczko, to uczyni 200 złociokōw.
– Hmmm, niy mōm tela, ale sōm łōni panoczku już majoryntny, dorōsły, mie tyż nic niy brakuje, to możno jakisik nōmerek, jakesik wartke dupczyni?
– Anō, musiŏłbych pogŏdać ze fatrym.
– Nale, nale, wiedzōm łōni panoczku, sōmeście już majoryntny, to po jakego pierōna pytać łojca?
– Jŏ jednakowōż kciŏłbych sie fatra spytać...
– Nale po jakiymu, panoczku, po jakiymu?
– Bo wiedzōm łōni paniczko łōńskigo roka przedupczylichmy kajsik kole 8 tōn naszych kartofli!
poniedziałek, 30 maja 2016
Dwadziyścia śtyry godziny...
Jakesik szejś godzin niyskorzij tyn istny idzie juzaś ku swojij babie i pytŏ sie:
– Moja ty roztomiyło, łostało mi łoziymnŏście godzinōw życia. A możno zrobiylibychmy to jesce rōłz?
I juzaś babeczka tego istnego zgŏdzŏ sie i juzaś sie dupczōm jak za modych lōt. Niyskorzij, po letkim śniku, tyn istny kukŏ na weker i spobōg sie, iże łostało mu ino łoziym godzinōw życiŏ. Tyrpie tak za ramia swojij baby i rzōńdzi:
– Moja ty roztomiyło! Jesce jedyn rōłz pokiel mi sie niy zemrzi!
– Tōć dyć, mōj chopecku, dupnymy sie! – gŏdŏ ta baba.
Dupczōm sie choby nŏjynte trzeci rōłz. Zatym baba łobyrtŏ sie na drugo zajta i biere sie do spaniŏ. Tyn istny festelnie sie trŏpi, iże chnetki mu sie zemrzi, kulŏ sie ze boku na bok, tyrpie sie, aże na łostatku łostowŏ mu ino śtyry godziny życiŏ. Klepie ta swoja babeczka po dupie aże ta sie łocuciyła...
– Moja ty roztomiyło! Łostało mi ino śtyry godziny życiŏ... Mōglibychmy...
We tym łoka mrziku baba sztrekła sie na tym prykolu i rzōńdzi:
– Niy! I jesce rōłz niy. Jŏ musza ło rozwidnioku stanōńć do roboty... a ty NIY!
piątek, 27 maja 2016
Zrubniynie...
– I cōżech chopie napisŏł na pytani: Po co je take zgrubiyni, zrubniyni na kōńcu chopskigo ciulika?
– Nō, jŏch napisŏł, co to je ku tymu, coby sprŏwiać srogszŏ przijymnōść dziołchōm przi dupczyniu.
– Eee, to jŏ pewnikym żech źle napisŏł...
– A cōżeś ty napisŏł?
– Anō, napisŏłech, iże mōmu to ku tymu, coby rynka sie niy skiołzdała sie, niy ześlizgowała...
środa, 25 maja 2016
Fater japtykŏrz...
– Co, piyrsze zolyty, ja?
– Gorzij! – łodrzykŏ tyn karlus. – Piyrszy byzuch u mojij dziołchy.
– Ja, miarkuja – gŏdŏ japtykŏrz – mŏsz sam chopie kōndōna.
Karlus sie łozgzukŏł...
– Panoczku! A dajōm mi łōni dwa kōndōny... jeji mamulka to tyż fajnistŏ dupa.
Po byzuchu dziołcha gŏdŏ do tego karlusa:
– Kejbych wiedziała, iżeś taki blank niymoreśny, rozwiyziōny... iże cŏłki wieczōr nic żeś niy rzyknōł, inŏ gawcōł sie we dyliny... to bych cie nigdy dō mie do dōm niy zaprosiōła...
– A kejbych jŏ wiedziŏł, iże twōj tatulek je... japtykŏrzym, to tyż bych nigdy ku wōm niy prziszŏł!
wtorek, 24 maja 2016
Datum...
– Ja, kciŏłeś co chpecku?
– A zwekslowałaś możno hasło do naszego kōmputra, ja?
– Ja, zwekslowałach... a co?
– Nō, tōż jake je terŏzki te hasło?
– Datum naszygo ślubu!
– O! Kurwa mać! Ale tyż wypokopiōła...
poniedziałek, 23 maja 2016
Wyrywej...
– Bercik, a mie sie kce łostrygo zeksu! Zakciało mi sie łostrego dupczynio!
– Nō... tōż, co jŏ mōm robić – pytŏ sie Bercik.
– Nō, zedrzij symie cŏłke prziłobleczynie!
Nō, i Bercik serwŏł ze Erny łobleczyni.
– A terŏzki Bercik ciepnij mie na zofa!
Bercik sztuchnōł Erna na prykol.
– A terŏzki Bercik mie gynał wypierdol!
– Nō, tōż Erna ciōng stōnd! Wypierdalaj mi! Patrz sie stracić!
piątek, 20 maja 2016
Policajt medikuje...
– A co ty tam we tym korbie mŏsz?
– Sprzedowōm kerny ze pōnkōw, ze jabek...
– A do czego łōne mogōm sie przidać? – pytŏ juzaś policajt.
– Anō, po zjedzyniu jednyj czowiek robi sie zarŏzki mōndrzyjszy.
– A po wiela łōne stojōm?
– Anō, jedyn korn, jedna pestka je we wercie 15 złociokōw.
– Nō, tōż dej mi chopie jedne ziŏrko.
Tyn policajt wećkŏł tyn kern, pomedikowŏł deczko i rzōńdzi:
– Doczkej ino giździe! Za 15 złociokōw mōgbych sie lajstnōńć piyńć kilo jabek i mieć pŏłno kernōw w gorzci, miasto tyj jednyj jedzinyj...
– Nō, i widzōm łōni, panoczku policajcie... już poskutkowało, prŏwda?
– Nō ja, richtik... tōż dej mi jesce dwa te kerny!
czwartek, 19 maja 2016
Na piŏsku rosnōm...
– Wiysz Erna – pediała ta ze tōm krykōm do drugij starecki. – Życie blank niy ma sprawiydliwe.
– A po jakiymu tak miarkujesz Ana? – spytała sie ta drugŏ, tyj ze krykōm.
– Anō beztōż, iże jakech bōła 20 lŏt starŏ, bōłach tego pierōnym ciekawo. Jakech bōła 30 lŏt starŏ, toch to ci stopierōńsko miałach rada. Przi śtyrdziestuch latach już samach ło to prosiōłach. Kejech bōła 50 lŏt starŏ, to żech za to płaciōła. We wiyku 60 lŏt napoczłoch lo to do Pōnbōczka festelnie rzykać, coby przi siedymdziesiōntce ło tym blank... przepōmnieć. Terŏzki, kej mi już pizło 80 lŏt, take fizymatynta rosnōm ci dziko na piŏsku, a jŏ bali ani przicupnōńć niy poradza!
środa, 18 maja 2016
Móm miesiynczny
– Niy! Niy słyszŏłech.
– Wiysz! Kościylny szŏł zbiyrać łofiara na tablet, a Hanys usnōł we bance i pierōnym głōśno charczŏł. Kościylny poturpŏł we ramiy, a tyn łorŏz wrzescy na cŏłki karpyntel:
– Łodpierdoł sie chopie, jŏ, jŏ... mōm miesiynczny!
wtorek, 17 maja 2016
Globus...
– A jŏ sie winszuja jedyn heft we kōłecka. – padŏ jedna.
– Anō, paniczko, u nŏs niy ma heftōw we kōłecka, ino sōm kraciate, we linijki i blank gładke.
– Aha! Nō tōż żegnōm gryfnie.
Podlazuje ku tofli drugŏ i gŏdŏ:
– Ale ci łōna je gupiŏ, iptowatŏ... heft we kōłecka...
–Nō, wiedzōm łōni panoczko, sōm roztomajte ludzie... a co łōni sie winszujōm?
– Jŏ, to bych sie zawinszowała... GLOBUS Krakowa!
poniedziałek, 16 maja 2016
Sztudynt...
– A łōni, pōnie profesorze chytajōm do łostatka wszyjsko we tyj lōgice?
– Nō, a dyć żysz! Cōż tyż to za pytani?
– To jŏ móm pōnie profesorze propozycjŏ, zadōm wōm pytani i eźli mi łōni niy łodpedzōm stŏwiŏ mi pōn 5. A eźli łōni mi lodpedzōm, mogōm mie łōni wytrzaś na zbity pychol.
– Dobra, pytej chopie.
– Co terŏzki je lygalne nale niylōgiczne, lōgiczne nale niylygalne, a co niy ma lōgiczne ani lygalne?
Tyn profesor niy znŏł łodpowiydzi, postawiōł sztudyntowi 5 i wołŏ ku sia swojigo nŏjlepszyjszego sztudynta ło łodpowiydź na te pytani.
Tyn drugi sztudynt na doczkaniu łodrzykŏ:
– Jeżeś pōn 65 lŏt stary i żyniaty ze 25-lytniōm babeczkōm, co je lygalne nale niylōgiczne. Waszŏ baba mŏ 20-lytnigo kōchanka, co je lōgiczne nale niylygalne. Łōni panoczku stŏwiajōm tymu kōchankowi swojij baby 5, chocia musiŏłbyś go pōn wytrzaś na zbity pychol, i to ci niy ma ani lōgiczne, ani lygalne!
piątek, 13 maja 2016
Dziołcha ze pomyślōnkym...
– Te, tak se medikuja, eźli słabŏ, lichŏ i niyporadnŏ, bezbrōnnŏ dziołcha, takŏ jak jŏ, moge chałzować, eźli godzi sie łōnyj wandrować po ciymku ze sztramskim, srogim chopym, takim jak ty.
Karlus łosrowŏ to, smoli to i nic jij niy łodrzykŏ. Idōm dalszij i za pŏra minutek łōna juzaś napoczynŏ rzōńdzić:
– Wiysz, je mi stopierōńsko hrozucznie, grōźnie tak deptać sam ze cia we tych ciymnōściach. Jesce by ci możno cosik przilazło do filipa, cosik byś se ubzdŏł...
– Suchej ino – rzykŏ karlus – wrŏcōm ze targu, we jednyj gracy niesa kokota i łopata, we drugij dziyrża kibel i sznōra, na keryj wleka ciga. Jak miŏłbych ci cosik zrobić na łostuda?
Dziołcha po dugszym szpekulowaniu łodrzykŏ:
– Wiysz, prziszło mi tak na pomyślōnek, wlazło mi do łeba, iże kejbyś tak ta hercōwa wbiōł do ziymi, prziknōłtlowŏłbyś dō nij ta twoja ciga, a tego kokota deknōł kiblym, to ci dziepiyro bōłabych we... łopresyji!
czwartek, 12 maja 2016
Lŏtawica...
– Jak sie mŏsz moja ceruszko? Jak ci sie wiydzie? Co słychać u cia?
– Aaa, łostałach tatulku lŏtawicōm, prostytutkōm...
– Co? Jakōż to? Jakeś mōgła sie na to łopowŏżyć? Ty hadro stopierōńskŏ, ty kurwo, ty motyko...
– Ale dyć żysz tatulku! Tatulku, a miarkujesz ty wiela jŏ ci mōm terŏzki prziłodziyniŏ, fajnistych modernych klajdōw, szmukōw i ciaciek. Mōm zapłacōne aże do łostatka te moje sztudiyrowanie. Jeżdża sie jaguarym a moja szwestra zaprŏszōm ku mie na latowe feryje. Wōm ze mamulkōm fōndłach miesiynczne wywczasy na Majorce i sprawiyłach ci, tatulku, srogi jacht... już tam na wŏs we porcie czekŏ...
– Doczkej, doczkej dziołcha... jakoś to pedziała? Kimeś to łostała?
– Prostytytkōm, nō, lotawicōm...
– Nō, tōż Pōnbōczku łodpuść mi tyn grzych! A jŏch myślŏł, iże łostałaś jakōmsik ci tam... protestantkōm!
środa, 11 maja 2016
Maratōn....
– Te, chopie! Ty zawdy locesz po sagu? – spytŏł ci go sie jedyn śnich.
– Anō, zawdy! – łodpedziŏł Jorg. – Czuja sie wtynczŏs na isto wolny, a wiater przijymnie chłōdzi moja skōra.
– Te, chopie, to po jakiymu tyrŏsz ze łachami pod parzōm? – niy dŏł pokōj tyn dociyrny kamrat.
– Anō, bo po skōńczōnym dałerlaufie moga sie na doczkaniu łoblyc we czyste i suche łachy. – wytuplikowŏł cufalowymu kamratowi Jorg.
– Te, chopie! – pytŏ dalszij tyn istny. – A ty zawdy locesz po hulicy ze kōndōnym na ciuliku?
– Niy... ino kej siōmpi dyszcz!
poniedziałek, 9 maja 2016
Inżiniyr i... juristy...
– Te, Lucyper, a jak tam u wŏs na dole?
– He, he... zajebiście, mōmy „klima”, haźliki ze szpilōngami, słody... ruchōme słody, i tak do łostatka żŏdyn niy miarkuje ze czym jesce tyn nasz inżiniyr samtukej wyskocy! – łodrzyknōł tyn dzioboł.
– Co? Mŏcie ta u wŏs inżiniyra? To jakiesik szajsniyńcie, jakisik fyjler. Tyn chop nigdy niy powiniyn trefić tam na dōł. Mŏcie go zarŏzki poswać go sam dō mie, na wiyrch! – pedziŏł wnerwiōny Pōnbōczek.
– Pōnbōczku! A zapōmnij ty ło tym. Tyn inżiniyr wszyjskim sie samtukej nōm podobŏ. Jŏ go sam dlŏ sia zatrzimuja!
– Mŏsz go w te pyndy poswać sam dō mie do niyba! A kejbyś tego niy zrobiōł to cie zarŏzki pozwia do gyrichtu, miarkujesz?
Tyn Lucyper sie ino żadnie lachnōł, żadnie łoześmiŏł i gŏdŏ:
– Ja, ja. Jŏch ino je ciekŏw skany ty Pōnbōczku weźniesz juristōw i inkszych hadwōkatōw, kej – jak miarkujesz – wszyjske tyż ci siedzōm... u MIE?
piątek, 6 maja 2016
Dechami łopierdola...
– Pochwŏlōny, mōj ty roztomiyły parafijaninie! A nad czym tyż to terŏzki tak procnie robicie?
– Aaaa, kurwa... nowy haźlik stŏwiōm, bo stary sie łozpierdolōł.
– Ło, jak niygryfnie gŏdŏcie. A niy poradzilibyście tak to jakosik we bawŏłna łowinōńć?
– A co jŏ mōm we bawŏłna łowijać? Dechami tyn haźlik łopierdola naobkoło i chuj śniym!
czwartek, 5 maja 2016
Bydymy cyckać...
Kokot...
– Niy ma co kurwa sie certolić. Jutro ło rozwidnioku wykludzōm sie do inkszyj dziydziny. Samtukej niy ma ziŏrna, niy ma kurōw, kurwa nic niy ma. Niy ma po kim deptać...
Kot...
– Jŏ tyż ida kajś indzij! Niy ma ziŏrna, niy ma myszōw. Niy ma krowy, niy ma mlyka.
Pies...
– A jŏ doczkōm jesce pŏra dnioszkōw!
Na to kokot i kot wrōłz:
– A ty co? Łogupnōłeś do łostatka?
Na to pies ze rułōm:
– Wczorej na łodwieczerz słyszŏłech, jak gospodŏrz gŏdŏł ku gospodyni: Jesce pŏra dni takigo głōdu a bydymy chuja cyckać naszymu Szarikowi...
poniedziałek, 2 maja 2016
Cufalowe powstańce...
Troszycka zetwało... a tu łorŏzki jak cosik niy gruchnie, cosik tōmpło i gawca sie a sam ze tego naszygo dynkmala na przimo werku, ślazuje tyn powstaniec ślōnski, kery mŏ fresa łod tego kuźnika Ligonia. Jezderkusie! Myśla, iże na isto bydzie szczwŏrte powstanie ślōnskie. Bo dejcie ino pozōr. Postawiyli tego Powstańca gynał na przimo werku, kery sie „Kościuszko” mianuje, coby durch wachowŏł eli by tyj huty fto niy ebnōł. Nale, Łōn sie tak zamamlasiōł, iże mu spode gracōw cŏłkŏ huta zachachmynciyli a do kupy śniōm, to jesce ta naszŏ chorzowsko masarnia. Nō toć. Wierza, iże szczwŏrte powstanie musi możno być. Nic, ino trza gywery i pistōłle ze chlywikōw abo spod wōnglŏ skludzić do dōm, bo moge być gorko... I tu ci mie moja Elza łocuciōła:
– Wstŏwej ty giździe pierōński, mŏsz tu bōnclok maślōnki, giskana zeltra i niy śpiywej na cŏłki karpyntel „Do bytōńskich strzelcōw wojsko zaciōngajōm”.


text:
Idzie to tyż posuchać na www.ojgyn.blog.onet.pl
Jada se kejsik ze Chorzowa do Poznaniŏ. Na drōdze uwidziałach chopa, ftory chytŏł autoki na „stopa”. Zahaltowałach, a łōn rzōńdzi, iże spiychŏ mu sie do baby do lazarytu nale niy mŏ żŏdnych pijyndzy... a czŏs pili...
– Spōmogecie mi paniczko, ja?
Nō, zgodziōłach sie, siednōł sie wele mie, sztartłach i napoczli my ze sia łozprawiać. Łod słōwecka do słōwecka wylazuje na to, iże tego istnego dziepiyro co wypuściyli ze heresztu, kaj przetrŏwiōł pŏra lŏt za roztomajte rabsikowanie, gwŏłty i take tam jesce sprŏwki. Zrobiōło sie we mojim autoku miersko, niyprzijymnie, bali napoczłach sie tego istnego bŏć. Nale zaziyrōm na drōga a sam ci jesce jedyn chop, ftory kce łapnōńć tyż na „stopa”. Tōż tyż pomedikowałach, iże tyn drugi przecamć na zicher nic mi niy zrobi łoszkliwego, na łostuda przi świŏdku, posadziōłach tego piyrszego na zadnim kanapyju a tego nowygo wele mie.
Nō, i jadymy dalszij... richtōng Poznań. Łozprawiōmy jak skorzij. Nale po jakimsik czasie tyn wele mie wyciōngŏ jakosik legitka, jakosik łodznaka, taki blankycik i gŏdŏ, co łō je policajtym a mie wklupŏł sztrofa, mandat 500,- złocioków i wielaś tam jesce ku tymu pōnktōw. Bo to bezmać przekroczōłach pryndkōść, tela a tela razy prześcignōłach na krajcoku, i cosik tam jesce. Tak ci łōn mie zaskoczōł, iże niywielach myślała i przijynach ta sztrofa wku...nŏ do czerwiōnōści. Pŏra łoka mrzikōw niyskorzij tyn policajt kŏże mi sie wysadzić. Blank nic‘ech sie niy łozwała, wylŏz tam kaj kciŏł a jŏ fōrt i jednym ciyngym szarłatnŏ na fresie pojechałach dalszij.
Po niydugim czŏsie tyn istny, kery mie zasztopowŏł skorzij, ze tego zadnigo kanapyju, a ftory blank do terŏzka nic niy gŏdŏł, prosi mie cobych go wyciepła hań tam wele tankszteli. Zahaltowałach, tyn istny wylŏz i na łostatku wyciōngŏ briftasza i dowo mi 500,- złocioków.
– Przecamć panoczku, ugŏdalichmy sie nŏjprzōdzij, iże podciepna wŏs za darmo. – rzōńdzi ta baba szoferok. – Blank niy kca waszych pijyndzy!
Na to tyn jankorny chop:
– Bierōm łōni paniczko, aże bierōm. Bydzie na ta sztrofa kerŏście erbli.
– Nale, jakōż to? Gŏdaliście panoczku, iże niy mŏcie blank pijyndzy. Krōm tego, to bōła sztrofa ino dlō mie. Wŏm panoczku nic ku tymu!
– Widzōm łōni. Kcieliście paniczko być szmelcich... drugim rada... sprzijaźliwŏ... podwōjzicie czowieka ze dobrygo syrca, a tyn skur...l wypisuje wōm paniczko sztrofa... Nō, toch mu podpier...ōł briftasza!


text:
Niy dojś1, że żech we łostatnim miesiōncu eksperymyntowoł ze pizzōm w dōma, to żech jeszcze pojechoł do Włoch, coby tam te roztomajte pizze pokosztować. I musza Wōm pedzieć, że niby składniki majōm podobne, ale w smaku to niyrołz jedna kole drugi sie niy moge stanōńć… to trocha jak ze babōma, na jedne niy idzie patrzeć, a przed inkszymi aże sie chopom uginajōm kolana. Krupniociosa [czyt. Krupnioczioza] wyszła richtig dobrze- a gołdali2 mi to i nawet cudze3 ludzie, co to bez cufal4 trefiyli na kostprōba5.
Co potrza?
Ciasto na jedna łokrōngłoł pizza:
1 szklōnka mōnki pszynny ( od 405 do 600- numer na pakiecie)
1/3 szklōnki mlyka
1 dkg drożdży
trocha soli
pó6 łeżeczki cukru
2 łeżki oliwy
Wiyrch7:
50-80 ml gynstyj śmiytōnki
1 zōmbek czosku
połra gałōnzek natki pietruszki
2 mańsze krupnioki
pó boreju8
10 dkg wyndzonki9
10-15 dkg żōłtego syra
pó łeżeczki orygano10
Mōnka przesujcie11 do jaki miski- mogecie jōm tyż przesiołć. Na pośrodku zrōbcie dziura i wlyjcie dō ni letnie mlyko, dejcie cuker i pokruszcie drożdże. Tera odstołwcie to na 10-15 min., coby te drożdże zaczły robić. Joł włōnczōł na chwila piekarnik (bratruła) na 50 stopni i jak sie leko rozgrzoł, to dołem tam ta miska, bo tam lepi te ciasto rośnie.
Niyskorzi dejcie do tyj miski trocha soli, 2 łeżki oliwy i wyrōbcie jednolite ciasto- keby sie za kans12 klejōło, to mogecie jeszcze dosuć13 trocha mōnki. Tera zajś trza je łodstawić i to tak na aby 40 min.
Jak już nōm fajnie urosło, to sie wejście14 nudelkula, posypcie na stolnica abo blat trocha mōnki i rozkulejcie sie ta pizza na łokrōngło. Tera idzie sie domyśleć, że zajś jōm na chwila dōmy we ciepłe miejsce, a potyn już yno wciepowanie na wiyrch dobroci15.
Bez tyn czas jak łona nom tam rojśnie, mogecie sie przigotować składniki na wiyrch. Do śmiytōnki wyciście 1 zōmbek czosku, pokrejcie trocha natki, dejcie soli i pieprzu. Boryj pokrejcie na take półtalarki abo talarki, wyndzonka we kostka, a krupnioka seblyczcie16 ze skōry i pokrejcie na 1 cm szajby17. Syr zetrzyjcie, a piec rozgrzyjcie sie na 225-230 stopni.
Jak już spodek trocha podrośnie, to rozsmarujcie na wiyrchu śmiytōnka ze dodatkami, fajnie po cołojści porozkłołdejcie szajby krupnioka i posujcie to noprzōd18 pokrōnym borejym, a na kōniec syrym.
We pizzeriach to łoni mojōm piece rozgrzōne na ponad 300 stopni i bez to te pizze siedzōm tam yno ze 7 minut, przi naszyj tymperaturze musi driny19 posiedzieć ze jake 15-20 minut, ale tak po prołwdzie20 to trza patrzeć, kedy sie fajnie przibrōnołci21 tyn syr.
Jak już jōm wyciōngniecie, to posujcie jōm po wiyrchu trocha orygano (mogecie jeszcze dać tyż troszka zielōnyj pietruszki) i… smacznego 🙂
1dość
2mówili
3obcy
4przypadek
5degustację
6pół
7góra
8pora
9wędzonego boczku
10oregano
11przesypcie
12mocno
13dosypać
14proszę wziąć
15smakołyków
16obierzcie
17plastry
18najpierw
19w środku
20naprawdę
21przypiecze


text:
Bhutan
Bhutan (Dzongkha: Krůlestwo Bhutanu - འབྲུག་ཡུལ་, "Druk Jul") – państwo we Azyji, we wschodńich Himalajach. Sůnśaduje uod půłnocy, zachůdu a wschůdu s Chinůma, a uod połedńa ze Indjami; krej ńy mo dostympu do morza.
Bhutan je gůrzistym krejem. Jigo 20 szczytůw je rozlygowane na wysokośći srogszyj uod 7000 m n.p.m., a nojwyższi wjyrch - Gangkhar Puensum je na 7570 m wysoki. Na tych terenach je wjele rzyk, wszyjske wlatujům do rzyki Brahmaputry, kero płyńe bez Indje. Klimat zwrotńikowy wilgotny, můnsunowy; tropikalny na połedńu.
PKB Bhutanu wynośi[1] 2,1 mld USD, co je we przyliczyńu na jedno perzůna 6664 USD[2]


text:
Nairobi
Wspůłrzyndne: 1°16' S 36°48' E
Nairobi to je mjasto we Africe, stolica Kyńije. Ležy we střodkowyj tajli kraju na wysokośći ůng. 1700 m n.p.m. Je to wažny wynyu drůgowy a banowy, a uostřodek industryje (spožywčyj, dřewnyj a papjůrńičyj, chymičnyj). Zouožůne we 1899 roku bez Brytyjčykůw na źymje Masajůw we čos budowy lińji banowyj s Můmbassy ku Ůgandźe. Uod 1907 stolica brytyjskigo protektoratu, a uod 1963 ńypodleguyj Kyńije.
Fůnguje sam Ůńiwersytet Strathmore a hawyna lotńičo Jomo Kenyatta International Airport.


text:
Dakel
Dakel (mjym.: Dackel) to je rasa, a wuaściwje 9 ras psůw, kere charakteryzujům śe krůtkymi nůgůma, wydužůnym tuowjym, pyskym a tyž dość dugim, prostym šwancym. Uůmaščyńy nojčyńśći rudobrůnzowe abo čorne podpalane. Rozrůžńůmy rasy podug śerśći (dakel krůtkokuduy, dakel dugokuduy i dakel šorstkokuduy) i wjelgośći (krůličy (karuowaty), mińaturowy i standardowy). Kůmbinacyje tych cech dajům we sůmje 9 ras.
Dakle pochodzům ze Ńymjec, nale ńymal identyčńy wyglůndajůnce psy znejdźono we Egipće na rysunkach we śwjůntyńi Bescheb. W Ńymcach bouy uone opisane we XIV wjeku.
Cechy ras daklůw:[edytuj | sprowjej zdrzůdło]
- wysokość we kuymbje: 17 do 25 cm.
- uobwůd klotki pjerśowyj: jamńik krůličy uod 30 cm; mińaturowy do 35 cm; standardowy powyžej 40 cm i uo wadze 8 kg.
- přećyntno dugość žyćo - 13-14 lot.
Dakel je psym myśliwskym.
Charakter[edytuj | sprowjej zdrzůdło]
Dakel to pjes fest žywy, uodwažny, čujny a inteligyntny. Půmimo, aže je fest přiwjůnzany do swojigo uopjekůna, nadal zachowuje wrodzůno ńyzaležność. Uod ščyńjyńća wymogo kůnsekwyncyji při wychowańu a dobrygo kůntaktu s uopjekůnym, skuli tygo co inačyj možno śe rozwinůńć u psa zuośliwy i ńypřijymny charakter.
Linki zewnyntřne[edytuj | sprowjej zdrzůdło]
Wzorce rasy:


text:
Stróna główno
Przylećcie no, wiaruchna, ale tag ino roz, roz, tutej sa dó nos! To wóm zrobiymy takóm pokozke, jak sie tyż piecze, rychtyczne rogale świyntomarcińskie, że łoż kalafy poroztwiyrocie i powiycie: Ja, to sóm ale szpece łod rogalów! To sóm ale tyż echt pipole! Zdradzymy wóm szyskie knyfy (znaczy sie tajymne sposoby pieczynio, nie). A jag bydymy tetrać te rogale, to bydymy tyż wos uczyć godać po naszymu i łopowiymy Wóm szczype ło historii Poznanio. A szysko to bydzie wew taki pinkny renesansowy kaminicy wizawis ratusza. A nojważniejsze, że so bydziecie mogli spucnóńć rychtycznygó rogola, nie! No!? To dzieście sóm? Czekómy, tej!


text:
Lublin – Sejmik Turystyczny Historycznego Województwa Lubelskiego
Sandomierz – Sejmik Turystyczny Historycznego Województwa Sandomierskiego
Kraków – Sejmik Turystyczny Historycznego Województwa Krakowskiego
Siewierz – Sejmik Turystyczny Historycznego Księstwa Siewierskiego
Wrocław – Sejmik Turystyczny Historycznych Księstw Śląskich
Legnica – Sejmik Turystyczny Historycznych Księstw Śląskich we Wrocławiu
Zgorzelec – Sejmik Turystyczny Historycznych Księstw Śląskich we Wrocławiu
Sieradz – Sejmik Turystyczny Historycznego Województwa Sieradzkiego
Kalisz – Sejmik Turystyczny Historycznego Województwa Kaliskiego
Łęczyca – Sejmik Turystyczny Historycznego Województwa Łęczyckiego
Poznań – Sejmik Turystyczny Historycznego Województwa Poznańskiego
Kostrzyn – Sejmik Turystyczny Historycznej Nowej Marchii
Brześć Kujawski – Sejmik Turystyczny Historycznego Województwa Brzeskokujawskiego
Inowrocław – Sejmik Turystyczny Historycznego Województwa Inowrocławskiego
Chełmno – Sejmik Turystyczny Historycznego Województwa Chełmińskiego
Malbork – Sejmik Turystyczny Historycznego Województwa Malborskiego
Gdańsk – Sejmik Turystyczny Historycznego Województwa Pomorskiego
Lębork – Sejmik Turystyczny Historycznej Ziemi Lęborsko-Bytowskiej
Bytów – Sejmik Turystyczny Historycznej Ziemi Lęborsko-Bytowskiej
Szczecin – Sejmik Turystyczny Historycznych Księstw Pomorza Zachodniego
Rawa – Sejmik Turystyczny Historycznego Województwa Rawskiego
Warszawa – Sejmik Turystyczny Historycznego Województwa Mazowieckiego
Płock – Sejmik Turystyczny Historycznego Województwa Płockiego
Lidzbark Warmiński – Sejmik Turystyczny Historycznego Księstwa Warmińskiego
Królewiec – Sejmik Turystyczny Historycznych Prus Książęcych
Drohiczyn – Sejmik Turystyczny Historycznego Województwa Podlaskiego
Brześć – Sejmik Turystyczny Historycznego Województwa Brzeskolitewskiego
Wilno – Sejmik Turystyczny Historycznego Województwa Wileńskiego
Troki – Sejmik Turystyczny Historycznego Województwa Trockiego
Wornie – Sejmik Turystyczny Historycznego Księstwa Żmudzkiego
Mitawa – Sejmik Turystyczny Historycznego Księstwa Kurlandii i Semigalii
Felin – Sejmik Turystyczny Historycznego Księstwa Zadźwińskiego w Inflatach
Rewel – Sejmik Turystyczny Historycznych Inflant
Arensburg – Sejmik Turystyczny Historycznej Ozylii
Połock – Sejmik Turystyczny Historycznego Regionu Połockiego
Witebsk – Sejmik Turystyczny Historycznego Województwa Witebskiego
Nowogródek – Sejmik Turystyczny Historycznego Województwa Nowogródzkiego
Mińsk – Sejmik Turystyczny Historycznego Województwa Mińskiego
NN – Sejmik Turystyczny Historycznego Województwa Witebskiego w Witebsku
Mścisław – Sejmik Turystyczny Historycznego Województwa Mścisławskiego
Łuck – Sejmik Turystyczny Historycznego Województwa Wołyńskiego
Kijów – Sejmik Turystyczny Historycznego Województwa Kijowskiego
Czernihów – Sejmik Turystyczny Historycznego Regionu Czernihowskiego
Bakczysaraj – Sejmik Turystyczny Historycznego Chanatu Krymskiego
Bełz – Sejmik Turystyczny Historycznego Województwa Bełskiego
Lwów – Sejmik Turystyczny Historycznego Województwa Ruskiego
Kamieniec Podolski – Sejmik Turystyczny Historycznego Województwa Podolskiego
Bracław – Sejmik Turystyczny Historycznego Województwa Bracławskiego
Chadżibaj – Sejmik Turystyczny Historycznego Jedysanu
NN – Sejmik Turystyczny Historycznego Hospodarstwa Mołdawskiego
NN – Sejmik Turystyczny Historycznego Wschodniego Królestwa Węgier
NN – Sejmik Turystyczny Historycznego Królestwa Węgier
Lublin – Sejm, Senat, Unia Rzeczpospolitej Turystycznej „Międzymorze 1569 +”


text:
Mōmy pajździernik, a kedyjś bez1 duge lata gołdało2 sie na Ślōnsku na niego Oktōłber. A jak Oktōłber, to Oktōłberfest, jak Oktōłberfest, to piwo, a nojlepszym kamratym3 łod piwa je golonka. Joł żech sie pomyśloł, że tych 2 kōmpanōw4 wciepna5 razym do gorka i niech się tam trocha pokōmpiōm.6 To bōł7 piyrszy rołz8, jak żech robiōł […]
Miesiąc: Październik 2015
Gulasz choby po szegedyńsku (Gulasz jakby po szegedyńsku)
Joł1 wierza, że sōm2 Ślōnzołki take jak joł, co to lubiōm rajzować3 i prōbować roztomajtych4 kuchniōw ze cołkego5 świata. Tyn gulasz to je tako wariacja na tymat kuchni ze Wyngrōw.6 Robiōłech go już połra7 razy i zawsze gościōm smakowoł. Niyftorzi gołdali, że to taki trocha inkszy8 bigos i cojś w tym je, bo przeca9 je […]
Rolady ze granatym (Wybuchowe zrazy wołowe ;) )
Potyn1 mogecie2 pedzieć:3 mōm4 rolady i niy zawachōm sie ich użyć! Ale niy bojcie5 sie, niy o handgranat6 sam idzie,7 yno8 o te łokrōngłe owoce, co to dō nos prziszły ze dzikich landōw9– jakby to Babka Marii padała. Joł10 lubia- jak sam już niyftorzi11 niyrołz12 widzieli- eksperymynty we kuchni. Ta moja borołka13 Baba musi to […]
KRUPNIOK RAJZUJE. Czyńść 2: Krupniok lołce po Indiach (Curry z kaszanką)
Tyn krupniok to już dołwno1 nikaj2 niy lotoł3 i trza to nadrobić. Joł4 po Indiach już żech sie smykoł5 dwa razy, a tyn borołk6 krupniok yno na tym grillu siedzi. Jak eksperymyntować, to na całego, a jak Indie, to curry [czytej: kary]. Kebyście7 się boli aż takich eksparymyntōw, to Wōm mogą pedzieć we tajymnicy, że […]
Jajca nadziywane szinkōm i pieczarkōma ( Jajka nadziewane szynką i pieczarkami)
Dowiedzioł1 żech sie, że dziesiej je Miyndzynarodowy Dziyń Jajca- czego te ludzie niy wymyślōm. Pōnoć zawsze we drugi piōntek pajździernika sie łonego świyntuje. Yno niy wia, czy w tyn dziyń trza kłajś2 we lodōwce kole jajec kwiołtki, czy śpiywać kurōm sto lat? Niy wiym tyż, czy mie fto3 niy łoskarży o zniyczulica, ale wciepna4 sam […]
Pasta ze wyndzōnym pstrōngym (Pasta z wędzonym pstrągiem)
Jak żech łajziōł1 po sklepie, to jakosik mi tyn wyndzōny pstrōng wskoczōł do koszyka, a potyn mie mynczōł,2 jak leżoł we lodōwce, bo żech cały czołs3 niy wiedzioł co z niego narychtować4– ale niy bōjcie sie, niy zepsuł sie. Choć jak do czowieka mo5 prziś6 bezuch7, to zarozki do łeba mi sie cisnōm pomysły i […]


text:
Kazachstůn
Kazachstan, Republika Kazachstanu (kaz. ҚaзaқcTaH, ҚaзaқcTaH Pecпyблиkacы; rus. KaзaxcTaH, Pecпyблиka KaзaxcTaH) – państwo ležůnce tajlowo we Ojropje (5,4% powjyřchńi – teryny na zachůd uod řyki Emba) a tajlowo we Azyji, powstoue we 1991 we wyńiku rozpadu SSSR. Grańičy s nastympujůncymi państwami: Chinůma (1460 km grańicy), Kirgistanym (980 km), Turkmyńistanym (380 km), Ůzbekistanym (2300 km) a Federacyjům Rosyjskům (6467 km). Uůnčno dugość grańic Kazachstanu wynośi 12 187 km. Kazachstan mo tyž dostymp do nojwjynkšygo jeźora śwjata – Mořa Kaspijskigo na dugośći 2340 km.


text:
Les Paul
Les Paul (rodz. 9 czyrwńa 1915 we Waukesha, um. 13 śyrpńa 2009 we White Plains) – amerikański dżezowy gitarzista a tyż wynalozca. Nojbarzi znůmy skiż wynaleźyńo elektrycznyj gitary kero ńy mjoła rezonansowygo pudła. Jygo prototyp ńy znod zastosowańo, nale model Gibson Les Paul, kery zaprojektowoł lo firmy Gibson, doł możliwość powstańo rokowyj muzyce a je bezma ńyzmjyńůny we użyću aże do dźiśej. Inksze jygo wynalozki to overdubbind, delay a wjelośladowe nagrywańe. Dostoł nadgroda Grammy Trustees Award we 1983 roku.


text:
Łozprowki, bery, szpasowne gyszichty a wszyjsko we naszyj szykownistyj ślónskij mółwie!
piątek, 30 listopada 2012
Cwilingerki....
Spichnółech sie kiejsik ze jednym mojim kamratym Pyjtrym, ftory mô dóma dwie dziołszki, gniozdurki-cwilingry – jego modsze siestry. Sóm ci już łóne poważnymi sztudyntkóma trzecigo roku uniwerzityjtu. Kiejsik ze jednyj bydzie paniczka prawnik a ze drugij srogô ekónómistka-matymatikerka. Ale, to skuli tych dziołchów, tyn mój kamrat jes już chnet blank glacaty. Łobsztalowalichmy po ladze i Pyjter napocznół łozprawiać:
– Wiysz Ojgyn, wczorej z rańca jedna śnich prziliznym głósikiym rzykła ku mie:
– Pyjterku ...
– Nóoo ... – łodrzyknółech.
– A kiej ty yntlich ślazujesz ze pokładu?
– Pokładu? Ze ferdeki?
– Nó, pokładu Idy ....
– O, szprymnô, zwyrtnô berdyjô! Łoczytanô, wyzdrzitô i szpasownô. Wiadómo przinôjmni, iże moja rodzónô. Ale, wiysz przeca Ojgyn, iże chop musi mieć łostatnie słowo, tóż gôdóm:
– Hmmm, procno ślyjźć ze czegoś, co jes tak festelnie nisko. Tela myjtrów pod ziymióm ...
– Pod ziymióm, bracik? Jak to pod ziymióm?
– Nó, tak to ... – moje niywymiarkowani przełóżiło bezpostrzydnio na fantazyjô wypówiydzi ...
– Cóż tyż ty bracik fandzolisz? Pod jakóm ziymióm?
– I tu mi Ojgyn cosik napoczło świtać, napoczónech cosik chytać ....
– Erna, a ty wiysz chocia, co to bół tyn Łysek?
– Nóóóó ... pewnikiym ... kóń ...
– A ta Ida?
– Nó toć! .... Szif!
– Wiysz Ojgyn, deczkoch sie pochichrôł alech wytuplikowôł szwesterze, iże pokłady sóm tyż na grubie i tak po prôwdzie, to tyn nasz Gustaw Morcinek radnij we grubskij tymatyce robiół.
– He, he ... Pyjter, i co dalszij? Spokopiyła?
– Uzdôłech, co połozprawióm ło tym ze drugóm siestróm a dziepiyro po jeji ryakcji byda wiedziôł eli to jes szpas abo gupota. Ale cosik mie tykło:
– Krista, ty to pewnikiym wiysz, fto to bół tyn Łysek ze pokładu Idy?
– Nó przecamć! Kóń ...
– A ta côłkô Ida?
– Szif ... i to srogi ...
– Dzisz Ojgyn, zarôzki idzie spomiarkować, iże to sóm cwilingerki, prôwda?
czwartek, 29 listopada 2012
We taksi....
– Kaj jadymy panoczku?
– Do dóm! Dó mie do dóm!
– A tak barzij gynał, akuratnij?
– Na trzeci sztok, do paradnyj izby...
środa, 28 listopada 2012
Baba psycholog....
– A rzyknij mi ino Yjwa, wydałaś sie to abo niy? Bo ringu na palcu niy ujzdrzôłech ...
– Wiysz Ojgyn. Nôjprzodzij to bóła Akadymijô Medyczno... praktika we lazarycie i anich sie pozdała kiejech merkła, iże wszyjske moje kamratki sóm już wydane ino jô łostałach staróm jóngferóm....
– Eee, niy gôdej mi, coś jes jesce jóngfera! Żôdnego chopaś do prykola niy zasmycyła?
– Niy, to niy ma tak, cobych bóła jóngfera ale miałach taki fal...
Nó, i napoczła łozprawiać a jô ino dolywôł wina do lampusów i suchołech... chocia procno bóło, bo jak same wiycie, niy poradza pychola trzimać... i tela...
– Wiysz Ojgyn, to mi sie przitrefióło jakech już bóła kole trzidziyści piyńć lôt starô. Bóło to na takim obozie rajterskim, nó wiysz... dlô tych, ftorzi majóm rade rajtować na kóniach. A na takim ausflugu to sie zaobycz ... nôjczyńścij... słepie. Słepie sie, niyskorzij trzyźbiyje coby... juzaś sie szło szluknóńć a słepie sie – jak pewnikiym wiysz – abo na wesoło, abo jankornie.
– Nó, znóm tyn ból... sómech ze niyjednego... kastrola słepôł...
– Trefiółach ci tam na jednego istnego „imprezówicza”, co to po łozyjńściu sie ze swojóm dziołchóm, razinku słepôł choby kamela tela, co na smutno. Siedziół ci łón we izbie kóminkowyj kole mie i słepôł, piół, piół... załómany, zastarany i corôzki barzij przimulóny, bezprzitómny. Łorôz poczuł gwôłtówny cwang, mus pokuty i łodkupiyniô winy. A, iże jô bółach nôjbliżyj, łostałach jego... „psycholóżkóm”. Napocznół gôdać. Miarkujesz Ojgyn, co znacy gôdka napranego w trzi dupy chopa?
– Niy, dziołcha, blank niy miarkuja, bo jak jô gôdóm we ankoholowym cugu, to przeca tego niy... suchóm, prôwda?
– Dobra. W miara, jak płynóła jego „love story” z jego beblajóncyj gymby, jô corôzki barzij czułach sie jak jaki wybraniec fortóny, kierymu jakisik cufalowy przechódziyń porynczô nôjskrytsze tajymnice. Suchałach tak Ojgyn godzina, dwie ... yntlich we pojstrzodku nocy powandrowalichmy ze mojim załómanym łozmówcóm ku jezióru, coby tam pojstrzód gwiôzd, miesiónczka i welów na jyziórze wszyjsko mu szykowniście wyeklerować.
– Niy gôdej! Szło ci ino ło łozprôwka?
– Cicho być i suchej! Gôdałach tak chnet godzina. Corôzki piyknij, użytnij ... bółach ci cuszałerym trzyźbo łocyniajóncym zityacjô. Letkoch przeszła do luźnych kónszachtów ze swojim życiym.
– Nó dobra, dobra inoście... łozprawiali...
– Ojgyn, prziwrzij sie i suchej. Bółach prziliznô... łozprułach sie tak wnótrznie. Napoczłach kwiść ze hyrnóści, iżech takô móndrô, takô dobrô... takô potrzybnô. Tyn istny ino kiwôł gowóm... łón tyż rozumiôł, iże przitrefiół mu sie spanialisty, galantny i darmówy „terapeuta”...
– Nó, i co dalszij – jużech bół dociyrny ...
– Ło szaroku dringłach bez skacowany tulm i znodłach niy mynij skacówanygo frica łod nocnyj przigody. Stanółach wele niygo hyrnô jak paw...
– Nó i? – pytóm sie go.
Kuknół tak na mie przekwiónymi ślypióma i szluknół piwa.
– Nó i? – jesce rółz sie go pytóm.
– A coo? – wymamrôł a naobkoło uniós sie cuch niystrôwiónyho ankoholu.
– Pytóm sie ino, eźliś pochytôł wszyjsko to, coch ci wczorej gôdała, i co my ku tymu robiyli... eźli poradzisz to terôzki wykorzystać i przekować na gold, to wszyjsko co bóło wczorej ...Umisz już ...
– Doczkej ep, docz .. doczkej ino... – łoświycióło go cheba ździebko... pamiyntóm, pamiyntóm...
– Nó gynał! To, coch ci rzykła wczorejszyj nocy nad jyziórym ...
– Ooo! – kuknół tak jakosik trzyźbij... – To bylichmy tyż jesce i nad jeziórym?
....
– I wiysz Ojgyn! Jakosik mi blank przeszôł myślónek ło... wydôwaniu sie!!!
wtorek, 27 listopada 2012
Wizgyrny starzik...
– Jeżech 92 lata stary. Móm spanialistô i szykownô babeczka, kierô jes 70 lôt starô. Móm dziecka, wnuki i prawnuki. Wczorej podwiózech mojim autokym trzi mode dziołchy, zatrzimalichmy sie we hotylu, nó i uprawiôłech zeks, wydupczółech wszyjske trzi łorôz...
– Eźli terôzki chopie żałujesz tego grzychu?
– Jakigo grzychy, farorzyczku?
– Nó, co ze cia za katolik?
– Jô jeżech Żyd...
– To czamu mi to wszyjsko łozprawiôsz?
– Anó, wszyjskim to łozprawióm...
poniedziałek, 26 listopada 2012
Teksy i papioki....
Przedowacka – Niy ma!
K. – A kiej bydóm?
P. – Nigdy! Blank niy! My niy sprzedowómy gwóździ!
K. – A czamu, niy sprzedowocie?
P. – Bo to ci jes baksztuba, piekôrz!
K. – Nó i ....!
P. – My niy sprzedowómy żymłów ani chlyba ze papiokómi.
K. – Niy, niy ... mie żymłów ani chlyba niy potrza.
P. – Nó, tóż chowcie sie!
K. – Ale teksy abo papioki to bych kciôł ...
P. – Ale my sam tego niy mómy!
K. – Nó ... cosik eście już sam paniczko ło tym spóminali ...
P. – Nó, tóż zaproszóm, kiej bydziecie kcieli chlyb abo żymły!
K. – Ale, do krojset, jô niy kca żymłów ani chlyba!
P. – Ale, my sam nic przeca inkszego niy mómy ... nó ... jesce kołoczki ...
K. – Bali i jakichsik szrałbków tyż niy môcie?
P. – Przecach już gôdała! Niy mómy!
K. – Gôdaliście paniczko ino ło teksach i papiokach ....
P. – Gôdałach, co mómy ino żymły, chlyb i kołoczki ....
K. – Coście sie tak paniczko uwziyni, coby mi wciś te żymły i chlyb? Jô móm ino pijóndze na teksy lebo papioki!
P. – Jezderkusie! Jô przeca wóm niy kca nic wciś!
K. – Jak niy, jak niy, côłki czôs rzóndzicie mi paniczko ino ło żymłach, chlybie i roztomajtych kołoczkach!
P. – Bo niy mómy sam żôdnych papioków, teksów i inkszych gwóździ.
K. – Jô tyż jich niy móm, kca sie je lajstnóńć, ale niy godóm ciyngiym ło chlybie, żymlach i kołoczkach.
P. – Ale, łóni panoczku, kcóm sztyjc teksy i papioki!
K. – Dobra! Dobra, do sto diosków, dejcie mi już tyn chlyb, żymły i pôra bele jakich kołoczków!
P. – Niy ma!
K. – Niy! Niy ma! Wroz tych teksów i papioków niy ma!
P. – Niy, niy, niy ... ma!!!
K. – Ani szrałbków i muterków!!!
P. – Niy, do dioska niy móm!
K. – Ale chlyb, żymły i kołoczki łóni majóm, ja?
P. – Niy, niy móm!
K. – Ale przeca to jes sklep ze żymłami, chlebym i kołoczkóma!
P. – Ale wszyjsko już wyńszło, do terôzka już niy nastykło!
K. – Ja, aha, nó ... Aha, to niy rozeznowô sie eźli jô kca sie lajstnóńć, kupić teksy i papioki abo chlyb, żymły i kołoczki?
P. – Tak po prôwdzie to niy...
K. – Tóż rzyknijcie mi paniczko kaj jes nastympny skład ze teksami i tymi papiokami?
P. – MASÔRZ jes zarôzki za ... winklym!!!
sobota, 24 listopada 2012
Ajnfachowe pytani.....
Moja starô zwyrtô sie po chałpie, przetwiyrô sie po côłkim pomiyszkaniu i już miarkuja, co zarôzki przijńdzie ku mie i cosik mi wypokopi do roboty. Jakech miyniół po pôruch minutkach posywô mie do sklepu po żymły, cobych blank głódny niy łamziół ... nó poswała mie we takim „szczytnym” cylu ganc ajnfach.
Nó, tóż wartk pod brałza, łobleczónko i pyndaluja do delikatysów. Drógóm mijóm zadichtowanô do łostatka ludźmi kwieciarnia i we mojij, jesce niy blank trzyźbyj palicy, gróntuje sie dziobelski kóncypt łominiyńciô raji. Sztaluja plac we raji, bo razinku stôł w nij sómsiôd i gzuja do sklepu, do tych delikatysów. Bocza ło tym, iże na łodwieczerz mô wparzić ku mie kamrat i ugóścić go przeca bydzie trza, toć tyż, nôjprzodzij na sztand monopolowy ... Kupuja gorzôłecka (nó, tak ze śtyry halbecki), miódzik, pôra szejściopaków roztomajtych zortów biyru, jakesik łorzyszki, chipsy, łogórki, łoliwki. króno kyjza i inksze tam jesce duperele nadôwajónce sie na ... zapitka. Bula za wszyjsko zgodliwie, wylazuja ze delikatysów, razinku tyn mój sómsiôd przi tofli we kwieciarni, tóżech festnie sztramsko ... Śmigóm ze pôłnym rukzakym i kwiôtkami do dóm – myśla se, iże moja dzisiyjszô organizacyjô, to niy w kij pierdziôł. Wkarowôłech do dóm, kłada przed mojóm staróm sprawónki ... zadowolnióny ze sia jak sto diosków i po jakimsik łoka mrziku na ziym sprowôdzô mie jedne, blank ajnfachowe pytani:
– A kaj ... żymły?
piątek, 23 listopada 2012
Pónbóczkowy szwager...
– A wiedzóm łóni, kim jô tak na isto jes? Jôch jes... szwagrym samego Pónbóczka!
Na te słówecka sekrytarka wpuścióła rajn do ministra, gorol wartko swoja zacha sprawiół. I na łostatku tyn minister sie go pytô:
– Baco! A rzyknijcie cie mi ino jak to jes możebne, iżeście wy sóm pónbóczkowym szwagrym?
– Anó, panoczku, to bóło tak. Byli se u nôs we Zakopanym dwie szwarniste siestry. Jena, kiej łóna zemrziła, wzión do sia Pónbóczek. A drugô, toch se wzión... jô!
czwartek, 22 listopada 2012
Winszowani .... inakszij ...
Coby niy bóło – jak jes. I jak niy ma – coby bóło!
Coby niy bóło – iże niy ma. Coby – łóno miało!
Coby niy bóło – iże maliczko. Coby – stykło!
Coby niy bóło – co polazló. Coby – wróciyło sie nazôd!
Coby niy bóło – iże zgasło. Coby – na fest blyndowało!
Coby niy bóło – iże bechło. Coby – STANÓŁO!
Coby niy bóło – iże łogupło. Coby – zmóndrzało!
Coby niy bóło – iże brakło. Coby – sie do halby doloło!
Coby niy bóło – iże sie lynko. Coby – sie ringowało!
Coby niy bóło – traci. Coby – erbło!
Coby niy bóło – iże sie przni. Coby – sie łozrzywniało!
Coby niy bóło – iże capi. Coby – wóniało!
Coby niy bóło – iże zdrôdzô. Coby – przoło!
Coby niy bóło – iże niy kce. Coby – zawdy kciało!
Coby niy bóło – iże niy poradzi przoć. Coby – zawdy festelnie miyłowało!
Coby niy bóło – iże blank niy dôwo. Niy, niy ... Coby zawdy dôwało!
Coby niy bóło – iże wstôwo. Coby – jesce deczko nynało!
Coby niy bóło – iże wyrcy. Coby – ino mrónczało!
Coby niy bóło – iże niy potrza. Coby – coby sie zawdy winsz mieć!
Coby niy bóło – iże blank ścichnie. Coby – gôdałô!
Coby niy bóło – iże fandzoli. Coby – nic niy gôdało! Abo loddało ... pilota!
Coby niy bóło – iże dropie. Coby – głôskało!
Coby niy bóło – iże charcy. Coby – chocia pomywało ...
Coby niy bóło – iże już .... bóło. Coby – ZAWDY BÓŁO!
I ludziska! Coby niyskorzij ... na mie niy bóło!!!
środa, 21 listopada 2012
Niy lza, niy godzi sie...
– Doczkej! Doczkej! Jô jes goldowô rybka i poradza spôłnić kôżdy twój winsz, kôżde twoji życzyni.
– Wiysz co, jô już tak by tak móm wszyjsko, coch sie ino zawinszowôł, tóż tyż dziynki rybecko, ale wciepna cie nazôd do tyj wody.
– Niy! Tak niy moge być! Zwykowi musi stać sie zadość. Suchej ino chopie! Jô ci postawia takô chałupa, iże wszyjske ludzie ze sto kilomyjtrów naobkoło bydóm ci stopieróńsko zôwiścić.
– Nale, kiej jô już móm takô chałpa!
– Nó, to jô ci sprawia taki autok, jakigo żôdyn we Polsce jesce niy mô.
– Tyż już rybecko móm taki autok!
Ta rybecka tak kwilka pomedikowała i pytô juzaś:
– A jak tam u cia chopie ze tym życiym zeksualnim, znacy sie, jak czynsto to robisz?
– Nó, tak możno ze dwa razy bez tydziyń....
– Tóż jô ci tak to załatwia, tak ci to sprawia, iże bydziesz sie móg dupnóńć dwa razy kôżdydziyń!
– Eee tam, rybecko, kapelónkowi to niy lza, niy godzi sie...
wtorek, 20 listopada 2012
Dwa braciki....
Byli sie kiejsik sam u nôs – niy bocza terôzki gynał kaj – dwa braciki. Jedyn śnich to Gustel, i bół to szwiec, a drugi to bół Zefel i tyn ci poszoł do fligrów, bół takim szykownym „lotnikiym”. Zefel miyszkôł łod dôwna kajsik kole Warszawy i kiejsik przifurgnół fligrym, tym ci cołkim ojroplanym, takim starym „Kukuruźnikiym” na Muchowiec we Katowicach, tak na jakiesik dwa dni skorzij Wielkijnocy (a możno i Godów?). A, iże jejigo bracik miyszkôł chnet kole tego flugplacu to łón niyskorzij z niynazdaniô wylandowôł na dworze, na ćwiklisku kole chałpy Gustlika. Jak landowôł tak tyż ci potrajtôł, przełorôł côłki tyn zôgón a jesce ku tymu wyborowôł zadkiym tego fligra, łogónym srogo dziurã na pojstrzodku. Kiej to ino ujzdrzoł Gustel – jako dobry siodłok, gospodôrz – tak ci go to rómbło, take ci go mory chyciyli, iże zarôzki spieróniół, sprzezywôł tego, co tym fligrym tam ci przifurgnół :
– Ty giździe diosecki, ty lompie pierónowy niy môsz kaj indzij placu do furganiô i landowaniô ! Podziwej sie ty bezkurcyjo jedna cosikej’eś mi sam nawyrobiôł !...
Zefel z niynôgła wygramulół sie ze tego ojroplanu, ściepnół bryle i czepica, tako jejich „pilotka” – wtynczôs dziepiyro go Gustlik poznôł – szykownie tego swojigo bracika przeprosiół, nale Gustel niy dôł sie tak gibko uholkać, ciyngiym sie jesce na Zefla gorszół. Świynta ślecieli drab i kiej sie tak łoba braciki pojedli, popiyli – nikiej to zawdy przi świyntach – połozprawiali ło swojim żywobyciu i łorôzki Zefel gôdô do bracika, do Gustlika.
– Nó, Gustel na mie by już bół czas i musza, podwiyl sie sam mi blank niy zećmi, pofurgnóńć nazôd do tyj mojij Warszawy.
Kiej już doimyntnie narychtowôł tyn swój fliger i zaszaltrowôł motor, pado do niygo Gustel:
– A wiysz Zeflicku, jô to ci jesce niy wia, niy miarkuja jak ci tyż to sie na takim pieróństwie loce, jak to jes tak furgać we lufcie? Możno byś mie tak kónsek we tym lufcie przewióz ?
– Nó, dobra ! – gôdô Zeflik. – Tak po prôwdzie to móm pilno, ale dlo cia mogã to zrobić. Wlazuj wartko do tego fligra na zadni zic.
Gustlik wgramulół sie rajn, Zefel go sztram przipnół, przikrymplowôł pôskami coby bez cufal mu ze tego fligra niy wypyrtnół i pofurgli....
Kiej już tak wyfurgli na jakiesik piyńćset myjtrów Zefel zwyrtnół sie tak ździebko do zadku i pytô sie bracika:
– Nó, i jak ci tam, filujesz cosik, cujesz co?
– Niy, nic, abo co ? – gôdô Gustel.
Zeflik pofurgnół wyżij, na jakiesik tysiónc myjtrów i juzaś sie pytô bracika cy co cuje ?
– Niy, Zefel, blank nic niy filuja, blank nic niy cuja!
Zefel śmignół jesce wyżij i juzaś sie go pytô ło te same.
– A terôzki wyfilowołeś już co, wycułeś co?
Na to, znerwowany już Gustlik, łodpedzioł bół:
– Pierónie, niy berej tela, ino kukej kaj furgosz. Mogesz jesce wyżij bo mie sie to pierónym zdô, bo te côłkie furganie, to ci jes srogo frojńda i uciycha dlô mie!!!
Nó ale, takô gôdka Zefla ździebko dopolóła. Nerwło go to, co jejigo bracik jes taki norymny i niy woży, i bimbo sie te côłkie furganie. Wiela niy medikowôł majtnół ze trzi kopyrtki, yntki bez plecyska tym ojroplanym i kiej już blank wyglajchowôł tyn fliger pytô sie juzaś Gustlika:
– A terôzki, to już cosik cujesz, jużeś cosik wyfilowôł?
– Ja, terôzki dziepiyro cosik cuja – łodpedziôł Gustlik. – Bo to, coch miôł côłki czôs we galotach, móm terôzki za kraglym. I landuj wartko, bo ci mie to pieróńsko szmyrô i kilo po gyniku!!!
poniedziałek, 19 listopada 2012
Mosiek....
– Salcie! A widzisz ty coś?
– Widza ciebie Mosiek, i tela...
Wtynczôs Mosiek seblyk sie blank do saga. Łostôł ino we tych nowych szczewikach i juzaś pyro:
– A terôzki cosik widzisz Salcie!
– Nóóó... widza – łodrzyko ze jankorym Salcia.
– Nó, widzisz, on jes móndry! – uradowany Mosiek na to. – On zaziyrô na moje nowe szczewiki!
– Ja? A jô bych barzij miała rada, kiejbyś sie Mosiek sprawiół nowy... hut!
piątek, 16 listopada 2012
Beaujolais Nouveau est arrivé
Zawdy we kôżdy trzeci szczwôrtek listopada we Francji u żabojadów fajrujóm taki „Beaujolais Nouveau est arrivé” co idzie przetłómaczyć na nasze „nowe (mode) bożole akuratnie przibóło”. Jes ci to nôjsrogszy fajer na podzim, kiej wszyjskie napoczynajóm słepać blank mode, jesce niy za tela zagerowane wino. Tyn ichni jabol, te côłkie „bożole” to jes take gryfne szarłatne wino, kierego sie możnô nôjwiyncyj na świycie słepie. Gôdô sie, iże już tak wiela, co chnet moge ci go na świycie niy styknóńć dlo tych wszyjskich, kiere majóm rade je słepać. I beztóż tyż terôzki już łod kielanostuch lot napoczynô sie je ze srogim fajerym, ze szipc paradóm duldać, iże niyftore wóntpióm eźli łóne bydzie dalszij take dobre, eźli niy bydzie łóne skróny tego gorszyjsze. Ze tym „bożole” to jes gynał tak choby ze modóm dziołchóm, ze świyrgołuszkóm, dlo kieryj jeji ristik, jeji szkowroźność jes nôjistniyjszóm szykownościóm. Jes to po jednych pijóndzach ze dziywczycóm i modym winym, bo i jedne, i druge na isto pieronym wartko dojzdrzywajóm a nôjlepszij podłajżóm kiej sóm richtik mode i friszne. To jes nôjbarzij wywołane wino we krisie Beaujolais (Bożole), kiery przinoleżi do Burgundii (Bourgogne) i wszyjskie, ftore chałzyrujóm, wandrujóm po tyj dziydzinie mogóm we tyn razinku dziyń coch skorzij gôdôł nasłepać sie tego wina we Dijon, Nevers, Auxerre, Le Creusot, Chalon-sur-Saône abo Montceau-Les-Mines. Nôjwiyncyj atoli tego wina idzie nôjść we Lyonie kaj podôwane jes we takich dymiónkach podanie nikiej inksze wino, łod cyzaroków, ałstrijacki Heuriger, kierych jo sie miôł przileżitość natutać we Wiydniu na Grinzigu. Niy trza tyż za dugo doczkać aże bydzie te wino fertig do słepaniô. Już za jakiesik kielanôście miesiyncy jes łóne do słepaniô. Skuli tego tyż jes łóne tóńsze łod inkszych zortów, kiere muszóm lygôwać gryfnych porã lôt.
Wiycie, tam u tych Żabojadów na łostatek listopada to te burgundzke wino leje sie faskami. Te, ftore sie na winach rozumióm, ftore miarkujóm, kiere jes śnich nôjlepszyjsze, to gôdajóm, iże te „bożole” listopadowe jes ciynke, ciyrpke i gorzkowate. Niy mô we sia nic, coby szło wymôwiać, kiej jim leberki bydóm sztinkrować.
A u nos łóńskigo roka zarozki juń na drugi dziyń ... Tusk i jejigo kamraty zaprzisiynżóne byli u prezidynta. Côłki nowy rzónd zmachlowali. To niy moge być przeca cufal, prôwda? Przeca, jakech już sam rzóndziół, my wszyjskie Polôki i niy-Polôki rade przijimómy ałslynderske, cudze zwyki, i zawdy tak przecamć bóło. To jes ta naszô dziedzina, kaj przijmli sie take duperszwance jak Halloween, kiej to dziecka polóm świycki we wydubanych, próznych baniach, swańdajóm sie po chałpach, strôszajóm sómsiadów, chichrajóm sie, larmujóm i zgobióm wiela sie ino dô. Ło tych dioseckich „walyntynkach” już sam ani niy spómna. Cosik ino mi sie zdô, co – jak wiym mojich landsmanów – chycóm nasze wszyjsko co ino capi cudzym, ałslynderskim cuchym; chycymy na isto kôżdy belakwaster. I tak cosik mi sie sam zdôwo, iże mieli my już sam we Polsce regiyróngi, rzóndy pod roztomajtymi patrónatóma, ale jesce nigdy niy mieli my po tela tego, coby Radzie Ministrów Nojjaśniyjszyj RP patrónowało w i n o . Nó, cheba iże meszne. Ale, trza sam jesce nóm bôczyć, co tyn côłki Tusk do kupy ze naszym Prezidyntym Lechym Aleksandrym wysłepali łoroz aże śtyry flaszki wina. Tóż tyż moge być jakiesik nowe świynto państwowe, nowy fajer, bo eźli idzie we takij dwanôścieprocyntowyj launie fyjlernie abo fałesznie reskiyrować? Jo Wóm gôdóm, co niy idzie, bydzie ino potrza jesce dociepnóńć jedyn frajny dziyń do tych dwanostuch, coby te reskiyrujónce wyflyjgowali sie ze kacynjamra, coby niy wyglóndali jak wypluty kanold, i coby jim we palicach już tak fest niy szuściyło.
A cóż sie to bydymy zôwiścić ! Prôwda ? Bydzie jedyn nowy fajer, to i dobrze!
czwartek, 15 listopada 2012
Mały Hanysek...
– Mamylko! Mamulko! A jô wczorej widziôłech naszego tatulka ze ciotkóm Byrblóm we garaży. Wiysz, nôjprzodzij tatulek dôł ciotce kusika... dugigo kusika, zatym seblyk ji jakla, deczko niyskorzij łóna pómógła mu przi seblykaniu galotów, a jesce niyskorzij...
– Styknie synecku, styknie! To jes na isto interesantne, ale jô bych kciała, cobyś to wszyjsko łopedziôł tatulkowi przi wieczerzy. Jeżech stopieróńsko ciekawô jakô bydzie miôł macha, kiej to usłyszy.
Siôdajóm ku wieczerzy i mamulka kôże synkowi łopedzieć to wszyjsko, co jij skorzij gôdôł.
– Nó, tóż widziôłech wczorej tatulka ze ciotkóm Byrblóm we garaży. Nôjprzodzij tatulek jóm stopieróńsko dugo kusikowôł, zatym seblyk ji jakla, deczko niyskorzij łóna mu hilfła przi seblykaniu galotów, na łostatku do kupy robiyli to, coś ty mamulko robióła ze ónklym Jorgym, kiej nasz tatulek bół we delegacyji....
środa, 14 listopada 2012
Kardynôł....
A tam już łod samyj szweli, łod proga wyfiokowane mamzele, co jedna to barzij starszyjszô i żadniyjszô, jakiesik stare knakry tyż ci fest wysztafiyrowane nikiej terôzki szucmany we magistracie (he, he jak te łod tego łódzkigo – Trzech Króli – prezidynta Kropiwnickigo) lebo te kóńskie wojôki, lansjyry i chorzowske policajty, i ino jejim te szwalby na rzici łod tych fraków furgali przi kôżdyj łokróncce. Parada ci nikiej we tyjatrze, kiej mô sie przikwanckać nasz kerlowaty cwilinger-prezidynt. Te babskie parfiny sie już blank pometlali i pochechlali, i kiejby tak szkyrtnóńć sztrachecla, to by na isto to wszyjsko do luftu wyfukło. Nó ale, gawca ci sie tak naobkoło ... jes, deptô, kroczô ółber – tyż ci tak jakosik wysztafirowany – ze tabletym. Biera jedna glaska (fuj cheba „szampan”), biera drugô ... ja jes, to jes richticzno zimnô gorzôłecka. Tak ci sie przetwiyróm, tak sie łamża tam a nazôd bele kaj, tu szlukna jednego, tam drugigo a naobkoło ci same ino take tam „parle france” „hoł du ju du”, „szprechanie po dojczu”, „gawaritje pa rusku”, i co tam jesce. Muzykanty dudlóm tam cosik po cichuśku. Nó, gôdóm Wóm, to sie niy idzie wystawić, to sie niy idzie na isto forsztelować, jak ci to tam wszyjsko bóło gryfnie i szykownie narychtowane.
I łoroz blank cichuśko sie zrobióło, wszyjskie kukajóm na dźwiyrze a tam ... a tam styrcy choby ta Wynus, bóginka Wynus ze Milo abo skany ... ŁÓNA. Tak ci blank pomiyrnie, łostrzymnie, grace słożóne choby do rzykaniô, piestrzónek srogi na palcysku, goldowô rubo keta na karku, i te szaty szarłatniô-lilowe aże do samych dylinów, lica jeji byli farbiste, zymbole choby po tym pucojgu łod tego bobera ze telewizyji. Nó, gôdóm Wóm, aże mie zatkało, aże mie ci blank wyprościyło i do łostatka sztopło. Kiej żech sie już spamiyntôł gôdóm sie tak po cichuśku do sia:
– Ta, abo na zicher żôdno ! Musza sie śnióm zatańcować, musza, przeca niy bółbych ci ... Ojgyn !
A wszyjskie ludzie tak ci sie jakosik opaternie rukli na boki a ŁÓNA idzie i idzie, lekuśko, choby we lufcie furgała a niy deptała po dylinach. Jezderkusie, idzie ci tak corôzki bliżyj ku mie. Jô jesce drabko szluknół ze dwa achtliki, gymba żech łobtar sznuptychlóm (dobrze, co mi jóm Elza przodzij wyprała i wybiglowała). Ida ci terôzki i jô ku nij, tyż pomaluśku, opaternie, coby jeji niy przelynknóńć. Już, już żech jes kole nij. I te jeji łocy nikiej ślypia łod sornika. Ludzie, jô już nic niy poradza uwidzieć ino Łóna ...
– Bydóm Łóni tako dobro i zatańcujóm symnóm, ja ? – gôdóm, a dych mi chyto chobych sie szpritu szluknół.
– Niy, jô niy zatańcuja ! – pado mi Łóna, ale tak jakosik fest pieśliwie.
– Jezderkusie, a po jakiymu ? – niy poradza przijńść do sia. Dadzóm mi chocia jakisik jedyn grónt na to, jedyn powód, coby symnóm niy zatańcować.
– A, to sóm aże trzi take grónta – rzykô mi Łóna.
– A jake to sóm, jake, jake ... mogóm mi Łóni pedzieć?
– Piyrszy to tyn, iże podwiyl żeście sam do mie przijńszli, toście panoczku aże trzi razy praskli na pychol, żeście sie łobalyli na zol.
– Alech sie wartko pozbiyrôł, pra?
– Ja, ale tuplowany grónt to tyn, iże terôzki to, co te szykowne muzykanty nóm grajóm to jes ... hymn francuski !!!
– Ja ? Niy dołech pozór. Nó ale, jaki bydzie tyn trzeci grónt ? – pytóm sie jesce.
– Bo jô, wiedzom łóni panoczku Ojgyn ... jô jes ... kardinałym !!!
wtorek, 13 listopada 2012
Łochlapus we bance...
Szafner do jednego łożyroka we bance:
– Bilet prosza!
– Niy móm bileta...
– Po jakiymu, czamu niy môcie bileta?
– Bo jô niy móm pijyndzy panie szafner...
– A na gorzôła toście panoczku mieli, ja?
– Kamrat mie ugóściół!
– A na rajza do dóm to już niy dôł, pra?
Na to tyż łożyrok wycióngo ze kabzy flaszka i gôdô:
– Jak to niy dôł, jak to niy dôł? Dôł!
poniedziałek, 12 listopada 2012
Jagwynd abo amerikóńske zwyki...
Gawcółech sie kiejsik we tyn telewizyjor a tu nôgle pokazujóm tyn kabaryt Olgi Lipińskiej. Tam ci gynał Łóna wypokopiyła tyn nasz polski bajzel i łostuda. Pometlali ci blank te jeji szałszpilery amerikańskie „świynto dziynkczyniynio” ze naszymi mickiewiczowskimi „dziadami”, amerikańskim „halołinym” (Wiycie, co to Amerikóny króm Wszyjskich Świyntych machlujóm) i naszym lóniym świycki we „Andrzyjki”. Ludzie! To ci dziepiyro bół bajzel i łostuda. Cóż, kiej ci sam u nôs tak isto je. Rzecy mómy nasze gryfne zwyki, ale jak to Polôki, kôżdygo bydymy choby afy małupicować. Umicie sie to forsztelować jak poruch pofyrtańcow łoroz pyrskało świycka do waszbeka, ze srogóm banióm na palicy, przebleconych za jakiesik pokraki, dziobły, strzigi i inksze szkarady, i kiere jesce ku tymu ciyngiym fyrtali po izbie coby ucapić jakigoś hyndyka na wieczerzô i sztyjc jesce fandzolyli „ciymno wszyndzie, gucho wszyndzie, co to bydzie, co to bydzie”. Gôdóm Wóm, iże to richtik ino skoranie boskie ze tymi polskimi afami, małupicami.
Nó ale, to już bóło, Polok sie niy zweksluje; wszyjsko co ze Hameryki abo Miymiec, to na isto lepszejsze, a nasze gryfne zwyki dziobli bieróm, a mie i poruch jesce inkszych pierón mô szczelić, kiej niyftorzi gôdajóm, iże łóni durch ło ta naszô dziedzina sie tropióm i jom flyjgujóm. A gówno prôwda! Pitli do Rajchu abo do tyj ci Hameryki i łorôzki jich łoświycióło, co jakiesik tam hamerikóńskie „Świynto Dziynkczyniyniô” abo miymiecki „Weinachtfest” sóm ważniyjsze niźli nasz po polsku, po ślónsku łobchodzóny jagwynd. Tak sie medikuja, iże dalszij tak niy idzie. Cosik trza zbajstlować coby sam u nos na Ślónsku zwyków naszych Starek i Staroszków niy przepómnieć. Przecamć Mikołôj to Mikołôj, a niy żôdyn tam Dziadek Mróz, kiery fyrto po supermarketach łod poły listopada, bez côłki grudziyń i aże do poły stycznia na bezrok. Gyszynki nóm tyż nôjprzodzij dôwôł Mikołôj do fuzekli a niyskorzij dôwało Dziecióntko pod jedla we Wilijo a niy we Nowy Rok (jak to niyftorzy wypokopiyli). I niy ma sie co dziwać tym handlyrzóm we super- i hipermarketach, bo jim jes blank jedno jak tych biydnych Polôków łokminiom.
I tak sie medikuja, iże my, te richtik Ślónzôki trefiymy sie latoś nôjprzodzij terôzki we sobota przi Mikołôju (a iże to przeblecóny sómsiôd abo ujek ze Maciyjkowic, to przeca niy szkłódzi) a niyskorzij jak kôżdygo roka we Wilijô na pastyrce i powiskómy te nasze szykowne kolyndy wtynczôs a niyterôzki jak to robióm te wszyjskie angyjbery i we Hamerice, i we Miymcach. Nó, i ludzie! Niy bydzie to żôdne „jingle bells, jingle bells” abo – jakech to słyszôł we telewizyji już przi łostatku listopada – „Stille Nacht! Heilige Nacht! Alles schläft; einsam wacht...”
Niy, żôdyn niy bydzie spôł, niy bydzie nynôł jak dzieciô kiej ci nóm inksze łoszkliwce bydóm ciyngiym tuplikować, iże co amerikóńske abo miymieckie – to na isto lepszyjsze!
sobota, 10 listopada 2012
Dziołcha bergsztajgerka...
– Jezderkusie! Panoczku insztruktórze, niy poradza znojść przichytki, handgrifu!
Na to insztruktor ze rułóm:
– Zuchtej, badnij ze prawyj zajty... dej pozór...
Po jakimsik loka mrziku dziołcha wrzescy uradowano:
– Móm! Móm fuga (szpara), côłko rynka rajn wlazuje!
– Ty! Dziołcha! Ty sie sam kurwa niy ryklamuj, ino sie kletruj dalszij!
piątek, 9 listopada 2012
Zandale....
– Hej! Wy tam! Auslyndery! Wlyjźcie rajn do tego mojigo składu!
Wlejźli a driny we ukłónach prziwitôł jich taki pyrtek, maluśki chopek i ze srogóm zocóm pedziôł:
– Móm dlô wôs, moje roztomiyłe, szpecijalne zandale, kiere majóm całbrownô siyła. Sprôwiajóm łóne, iże wy panoczku bydziecie we prykolu taki dziki, jak pragliwô kamela na pustyni.
Babeczka tego istnego zarozki kciała sprawić tymu swojimu chopeczkowi te zandale, jednakowóż łón bół deczko pochybny, podyjzdrzliwy. Miyniół, co blank mu niy potrza takich zandali, a łokróm tego blan niy wiyrzół we jejich całbrowny macht. Spytół sie tóż tyż tego handlyrza:
– Jak ci to jes możebne, iże zandale poradzóm mieć tako srogô siyła?
– Nó, panoczku, tóż ganc ajnfach weźcie i je przipasujcie. Zandale wóm to panoczku na isto dokôżóm, udowódnióm. – łodpedziôł tyn handlyrz.
Łón blank niy kciôł pasować tych zandali, ale po nôlyganiu, pilyniu swojij babeczki, zgodziół sie. Ledwa łobuł swoji szłapy we te zandale, zarôzki, na doczkaniu poczuł taki sztramski gyfil i chucisko. We ślypiach tyż pokôzôł mu sie blysk łoblyśnyj pragliwóści i poczuł cosik, cego niy czuł już łod blank dôwna – łogrómnucnô i bestyjskô potynga i macht zeksu.
We łoka mrziku chyciół araberskigo budziôrza, sklepikôrza za szkrawitel, bestyjsko przimusiół go do skłónu, łopar ci go ło pudla, ło tyn ladyntisz, zaciepnół mu na gowa ta jego galabija, ścióngnół mu galoty i napocznół sie na niym zeksualnie używać. Handlyrz juzaś napocznół wrzesceć choby nôjynty na côłki karpyntel:
– Stój chopie! Doczkej! Przecamć łoblykeś lewy zandal na prawô szłapa...!
czwartek, 8 listopada 2012
Ściepowanie ze basiska inakszij...
Glingô chop do fyrmy, kierô reklamiyruje ściepowanie ze wôgi i po krótkich gôdce łobsztalowôł se paket ło mianie „5 kilo bez piyńć dni.”
Na drugi dziyń zwónek przi dźwiyrzach, przed niymi szykownistô blóndina, kajsik kole dwadzieścia lôt staro, duge nogi, pôłno pióntka (i to fedrujóncô), a na sia, króm tunków i tabulki na karku, niy miała nic. Sagusiyńkô! Dziołcha przestawióła sie, iże robi we fyrmie i tego pakytu „5 kilo bez 5 dni”.
A na tyj jeji tabulece taki napis:
„Móm na miano Kaśka. Kiej mie chycisz – byda twoja!”
Chop puściół sie w te piynty za tóm blóndinóm, pogzuł ci za nióm choby szus. Po pôruch kilomyjtrach i jakichsik ci szwerach i turbacyjach przi napoczniyńciu, na łostatek chyciół ci ta swoja nadgroda. Zituacyjô powtôrzô sie bez kolyjne śtyry dni. Chop wlazuje na wôga i ze zadowolyniym wymiarkowôł, iże richtik ściep za basiska côłke piyńć kilo. Nó, tóż glingô juzaś do tyj fyrmy i tóm razóm łobsztalowôł se pakyt – „10 kilo bez 5 dni”.
Na drugi dziyń ta samô lajera: we dźwiyrzach stowo jesce gryfniyjszô dziôłcha, nôjszykowniyjszô, nôjbarzij zeksównô jakô widziôł we życiu. I tak jak przodzij niy mô ci łóna na sia nic króm tunków i tabulki na karku:
„Gôdej mi Yjwa. Jak mie chycisz – byda do łostatka twoja!”
Ta ale frela mô jednakowóż kóndycyjô choby Ymil Zatopek, tak iże tymu chopowi niyletko, festelnie procnie jes jóm chycić i ta côłkô gónitwa, ścigani zetwała mocka dugszij. Na łostatku jednakowóż wykazuje sie, co nadgroda bóła we wercie tego nadludzkigo wysiyłku... I juzaś ta samô lajera bez śtyry dni i po tym żyniyńciu chop stowo na wôdze, blank zadowolóny... ściep ze wôgi łobiycane 10 kilo.
Nó, tóż terôzki uzdôł, iże pójńdzie na côłkość i zwóni do fyrmy trzeci rółz. Łobsztalowôł se paket „25 kilo bez 5 dni.”
Baba, kierô łodebrała telefółn pytô sie go ale:
– Sómeście panoczku isty tego, coście łobsztalowali? To jes nasz nôjprocniyjszy, nojgorszyjszy prógram!
– Ja, ja... tego razinku na isto kca, jeżech pewny, iże tego kca! Côłke lata niy czułech sie tak sztramsko jak terôzki!
Na drugi dziyń zwónek u dźwiyrzi. Przed niymi stoji srogi, zwality, musklaty dwametrowy chop, ftory mô na sia ino różowe tryjtki i tabulka:
„ Jeżech Franc. Jak cie chopie chyca – bydziesz MÓJ!”
środa, 7 listopada 2012
Posły...
– Mojego tatulka zawarli na pôra lôt do heresztu, a juzaś moja mamulka styrcy we nocy pod laternóm, robi za putana, za lotawica...
– Jezderkusie! Synek, niy moge być! Siadej!
Na pauzie kamrat Hanyska pytô go:
– Hanysku! A czamuś ty tak łoszkliwie scyganiół? Niy gańba cie?
– A coch miôł pedzieć, iże łoba sóm posłami ze PiS-u?
wtorek, 6 listopada 2012
Spis powszychny, wobec nôs spisujóm...
Nó, i tak jakosik we 2002 roku tam na wiyrchu, we tyj Warszawie wypokopili móndroki, iże zbajstlujóm we Polsce taki srogi „Spis Powszychny”. Fajniście ci to wysztudiyrowali, porachowali wszyjsko do porzóndku i łorôz wykôzało sie, co samtukej na Ślónski bez 174 tysiónce chopa uzdało, zadeklarowało iże sóm... Ślónzôkóma! Ja, ja, niy Polôkóma, niy jakimiś Miymcóma, ino Ślónzôkóma. Nó, i w tym łoka mrziku choby sam fto dekel ze haźlika łozewrził. Łocuciyli sie tam we tyj Warszawie i niy poradziyli spokopić skany sie we tyj Polsce wziyni jakiesik .... Ślónzôki.
Deczko zetwało, podwiyl sie te wszyjske warszawske angyjbery niy pochytali, i w te piynty niy napoczli tuplikować, co to jes jakiesik festelnie chachniyńcie, ftosik chyciół jakosik blaza, ftosik sie łogrómnucnie szajasnół, popśniyły sie możno te ichnie warszawske kómputry, i take tam duperszwance i belakwastry. Ku tymu tyn jedyn kurduplowaty (ze tych dwiuch cwilingrów, co to kiesjik pichli, zahabiyli ci dôwno tymu nazôd tyn strzybny Miesiónczek), dôł ci nóm wszyjskim we Polsce do wymiarkowaniô, iże Ślónzoki to na isto jest ci takô moc łoszkliwô, zamaskiyrówanô „opcjô miymieckô”!
Nó, i napoczło sie. Zatym zarôzki bół welónek, wybiyralichmy tych naszych (Pónbóczku łodpuść mi tyn grzych) niyftorych „wybrańców nôrodu”, i sam ci u nôs na Ślónsku ludzie ze filipym na gyniku blank łosmolyli tych richticznych Poloków... ło czym jô gôdóm, niy musza za tela tuplikować, kôżdy Ślónzôk miarkuja ło czym jô miynia.
Ale, ale... bez tyn tyż czôs łoznojmiyli we Polsce, po dziesiyńciuch latach, drugi we raji po łobalyniu tyj kómuny – „spis powszychny”. Ja, i terôzki wziyni sie do tego same fachmany, kôżdymu ze tych rachmajstrów spisowych dali jakisik moderny kómuter abo inkszy wichajster, coby poradziyli ci łóne nôs gynał i do łostatka pospisować. I sam ci sie pierónym szajsli. Tak jakosik po pôruch tydniach, kiej ło niczym inkszym sie niy gôdało, niy nastykło już jim pijyndzy, wartko poswijali tyn côłki gyszeft i łoznojmiyli, iże wszyjsko bydzie na zicher do porzóndku, niy potrza tak do łostatka wlazować wszandy i szterować kôżdyj we Polsce familiji, a łosobliwie niy potrza spisôwać... Ślónzôków. Przecamć to sie do wyrachować „sztatystycznie” i niy musi kôżdô Ślónzoczka, i kôżdy sam ci Ślónzôk łosobiście podszriftować ta spisowô szkartka. Styknie, co to za nich (za nôs) zmachluje jakisik spisowy byamter.
Jak wypokopiyli, tak i zrobiyli. Napoczli rachować, rachować, rachować... ło sto pierónów, do dzisiôj rachujóm, i niy poradzóm do łostatka tak na zicher pedzieć wiela to tyż nôs Ślónzôków sam na tym naszym gryfnyn Ślónzeczku jes, wiela miyni, iże sóm Ślónzôkóma, wiela ludzi kce, poradzi, i musi gôdać po naszymu, po ślónsku. I eźli to bydzie śtyrysta tysiyncy, abo pół milijóna Ślónzôków, to już blank niy ma we wercie, blank to niy gelduje... ło tela bydzie jich dlô tych ci tam klugszjasrów, warszawskich angyjberów we Warszawie za tela i na ibrich. Cwek w tym, iże żôdyn diosecki Warszawiôk niy dopuszczô do sia myślónku, iże sóm inksze, pewnikiym i mocka móndrzyjsze nôcyje we Polsce. I to sam, we naszyj szykownistyj dziydzinie, na Ślónsku. I, iże my Ślónsôki niy dómy sie za balek ciś, ani niy bydzie nôs żôdyn gupielok we Warszawie wrażowôł do fuzekli, niy bydzie żôdym warszawski łochyntoł miôł nôs za jakô flaszka knót. Prôwda?
poniedziałek, 5 listopada 2012
Siedym cudów PRL-u...
Chocia kôżdy miôł robota, żôdyn tak by tak niy robiół.
Jednakowóż, króm tego, iże żôdyn nie robiół, plyjny byli wyrobióne na 100%.
Jednakowóż, króm tego, co plyjny byli wyrobióne na 100%, niczego niy szło sie lajstnóńć, niy szło kupić.
Jednakowóż, króm tego, iże niczego niy szło sie lajstnóńć, wszyjske snôs, wszyjsko mieli.
Jednakowóż, króm tego, iże wszyjske wszyjsko mieli, wszyjske pierónym kradli, wszyjske naobkoło habiyli.
Jednakowóż, króm tego, iże wszyjske habiyli, na łostatek tak by tak niczego niy brakowało....
niedziela, 4 listopada 2012
Beaujolais Nouveau est arrivé
Zawdy we kôżdy trzeci szczwôrtek listopada we Francji u żabojadów fajrujóm taki „Beaujolais Nouveau est arrivé” co idzie przetłómaczyć na nasze „nowe (mode) bożole akuratnie przibóło”. Jes ci to nôjsrogszy fajer na podzim, kiej wszyjskie napoczynajóm słepać blank mode, jesce niy za tela zagerowane wino. Tyn ichni jabol, te côłkie „bożole” to jes take gryfne szarłatne wino, kierego sie możnô nôjwiyncyj na świycie słepie. Gôdô sie, iże już tak wiela, co chnet moge ci go na świycie niy styknóńć dlo tych wszyjskich, kiere majóm rade je słepać. I beztóż tyż terôzki już łod kielanostuch lot napoczynô sie je ze srogim fajerym, ze szipc paradóm duldać, iże niyftore wóntpióm eźli łóne bydzie dalszij take dobre, eźli niy bydzie łóne skróny tego gorszyjsze. Ze tym „bożole” to jes gynał tak choby ze modóm dziołchóm, ze świyrgołuszkóm, dlo kieryj jeji ristik, jeji szkowroźność jes nôjistniyjszóm szykownościóm. Jes to po jednych pijóndzach ze dziywczycóm i modym winym, bo i jedne, i druge na isto pieronym wartko dojzdrzywajóm a nôjlepszij podłajżóm kiej sóm richtik mode i friszne. To jes nôjbarzij wywołane wino we krisie Beaujolais (Bożole), kiery przinoleżi do Burgundii (Bourgogne) i wszyjskie, ftore chałzyrujóm, wandrujóm po tyj dziydzinie mogóm we tyn razinku dziyń coch skorzij gôdôł nasłepać sie tego wina we Dijon, Nevers, Auxerre, Le Creusot, Chalon-sur-Saône abo Montceau-Les-Mines. Nôjwiyncyj atoli tego wina idzie nôjść we Lyonie kaj podôwane jes we takich dymiónkach podanie nikiej inksze wino, łod cyzaroków, ałstrijacki Heuriger, kierych jo sie miôł przileżitość natutać we Wiydniu na Grinzigu. Niy trza tyż za dugo doczkać aże bydzie te wino fertig do słepaniô. Już za jakiesik kielanôście miesiyncy jes łóne do słepaniô. Skuli tego tyż jes łóne tóńsze łod inkszych zortów, kiere muszóm lygôwać gryfnych porã lôt.
Wiycie, tam u tych Żabojadów na łostatek listopada to te burgundzke wino leje sie faskami. Te, ftore sie na winach rozumióm, ftore miarkujóm, kiere jes śnich nôjlepszyjsze, to gôdajóm, iże te „bożole” listopadowe jes ciynke, ciyrpke i gorzkowate. Niy mô we sia nic, coby szło wymôwiać, kiej jim leberki bydóm sztinkrować.
A u nos łóńskigo roka zarozki juń na drugi dziyń ... Tusk i jejigo kamraty zaprzisiynżóne byli u prezidynta. Côłki nowy rzónd zmachlowali. To niy moge być przeca cufal, prôwda? Przeca, jakech już sam rzóndziół, my wszyjskie Polôki i niy-Polôki rade przijimómy ałslynderske, cudze zwyki, i zawdy tak przecamć bóło. To jes ta naszô dziedzina, kaj przijmli sie take duperszwance jak Halloween, kiej to dziecka polóm świycki we wydubanych, próznych baniach, swańdajóm sie po chałpach, strôszajóm sómsiadów, chichrajóm sie, larmujóm i zgobióm wiela sie ino dô. Ło tych dioseckich „walyntynkach” już sam ani niy spómna. Cosik ino mi sie zdô, co – jak wiym mojich landsmanów – chycóm nasze wszyjsko co ino capi cudzym, ałslynderskim cuchym; chycymy na isto kôżdy belakwaster. I tak cosik mi sie sam zdôwo, iże mieli my już sam we Polsce regiyróngi, rzóndy pod roztomajtymi patrónatóma, ale jesce nigdy niy mieli my po tela tego, coby Radzie Ministrów Nojjaśniyjszyj RP patrónowało w i n o . Nó, cheba iże meszne. Ale, trza sam jesce nóm bôczyć, co tyn côłki Tusk do kupy ze naszym Prezidyntym Lechym Aleksandrym wysłepali łoroz aże śtyry flaszki wina. Tóż tyż moge być jakiesik nowe świynto państwowe, nowy fajer, bo eźli idzie we takij dwanôścieprocyntowyj launie fyjlernie abo fałesznie reskiyrować? Jo Wóm gôdóm, co niy idzie, bydzie ino potrza jesce dociepnóńć jedyn frajny dziyń do tych dwanostuch, coby te reskiyrujónce wyflyjgowali sie ze kacynjamra, coby niy wyglóndali jak wypluty kanold, i coby jim we palicach już tak fest niy szuściyło.
A cóż sie to bydymy zôwiścić ! Prôwda ? Bydzie jedyn nowy fajer, to i dobrze!
sobota, 3 listopada 2012
Czamu słepióm?
Sóm roztomajte zorty łożyroków i możno jich wszyjskich niy byda poradziół zrachować – bo mie tyż już ta sklerółza łapła – nó ale byda to, podwiyl jeżech jesce trzyźby, pomaluśku skłôdać.
Gorole pijóm skuli upadówy. Przeca wszyjsko u nich jes na szago i bali na jakisik berdze idzie ukiołzdnóńć, łobalić sie abo i szłapa połómać. To ci już lepszij cosik przodzij szluknóńć dlô wôgi.
Kaszuby duldajóm juzaś beztóż, iże wszandy majóm wilgło. Łod morza jejim cióngnie, to i we chyrtóniu tyż ci ta wilgłość trza chycić – nó, to Kaszub musi luchnóńć chocia jedna laga kôżdydziyń.
Kurpie chlapióm ino ze strachu. Suchejcie! Naobkoło lasy, kniyje, roztomajte bezkurcyje po nich tyrajóm, to dlô łopowogi trza musowo deczko wytintać.
Ruskie tutajóm ino zgwoli zimna. Mojigo starego, kiej ruskie wziynli ci go łod nôs we śtyrdziestym pióntym, to dziepiyro tak richtik sie łogrzoł kajsik kole śtyrdziystego łósmego .. pierónie, przikludziół sie nazôd do dóm taki nagrzóny, że .. dejcie pozór!
Pepiki, znacy Czechy muszóm wyżrić skiż tego, iże majóm takich sómsiôdów jak my. Chocia bez łostatnie lata (terôzki już możno niy, skuli tyj côłkij Uniji Ojropyjskij) to chnet côłko jejich gorzôła wandrowała na puklach tych, co to jich mrowcóma mianujóm, zółwizół do Polski (i tak ci już bez kielanoście lôt).
Miymce to sie sztyjc nabzdryngolóm bo ... nó, jak by Wóm to wyeklerowć ? Widzieliście kiejsik Niymca, wiycie jak taki pierón wyglóndô ? Nó, tóż taki Niymiec ło szaroku sie łocuci, wlejzie do haźlika, wejzdrzi sie we zdrzadło i kiej łoboczy w niym takigo szwoba to ... zarôzki ze cyjntla abo halba musi hornóńć.
Ynglyndery tintajóm zgwoli tego cióngłygo ćmoka – jak sie szluknóm, to tak, choby sie jim fakla zapolóła pod deklym.
Japanery to ci słepióm z neca abo cosik wele tego, jakiesik ci tam zaki (?), sake (?) abo ... inksze diosectwo.
Indianery to ci tak po prôwdzie niy miarkuja po jakiymu łóni muszóm na isto bzdryngolić, ale bezmać beztóż, coby jim niy zbladła ta szarłatniô fresa.
Chińcyki szlóndrajóm gorzôła, coby zapić te roztomajte robole, glizdy i take tam inksze łoszklistwo, ftore łóni ćkajóm, a kiere bez gorzôły niy przecisnóm sie bez chyrtóń.
Poznaniôki słepióm tyż richtik fest, ale ino ... kiej jim ino fto laga postawi.
Szwiece, te łod kopydła i drajfusa chlejóm, bo niy poradzóm sie doczkać pyndziałku. A we pyndziałek, to łóni majóm te słepanie naszkryflane we „konsztytucyji”, pra?
Kawalery zasik to tintajóm skuli samotności. Mamulki zawdy jim gôdali, coby przed śnikiym trzimali grace na pierzinie, nó tóż co majóm robić ? Muszóm sie chocia jednego ciornóńć dlô spokojności.
Wojôki juzaś beztóż niy poradzóm szczimać bez gôrzoły abo jabola, iże jim sie durch i jednym ciyngiym ckni. Przeca sami wiycie, iże we kasarni jedzine co terôzki za tego ministra Klicha jesce szczylô to ... frópy łod flaszek.
Te co durch póntujóm (nó, te póntniki łod łojca Radiopiernika), ftore ci sztyjc śpiywajóm na côłki karpyntel choby jich fto ze skóry łobziyrôł: „Jak dobrze nóm zdobywać góry ...”, kiej deptajom na Jasno Góra po mobilnioki ze Radia Maryja, to tutajóm, bo ... bo, tak po prôwdzie niy wiym czamu, ale sómech widziôł latoś we siyrpniu pierónym dupny niyszczysny fal kole Czynstochowy. Bóło ci to jużcić na zicher „czołowe” szczaśniyńcie sie dwiuch pielgrzimek, ze cego jedna bóła – jak to sie terôzki gryfnie gôdô – „uprziwilejowano”, bo bół to póńć ... policajtów do kupy ze utrzidupskimi tych cwilingrów.
Żyniate, te to ci na zicher miarkujóm zgwóli cego muszóm, padóm, muszóm cosik wyżrić ... te, synek, ty sie niy lachej. Kiej ty sie tyż łożynisz, to chnet na isto spomiarkujesz czamu chopy durch słepióm. Skuli łobamóncyniô. Bo dejcie sie ino pozór. Przijńdzie taki na tyn przikłôd samotny, ferniok do chałpy, depce do kilszranku, tam nic niy ma, to tómpie niyskorzij do prykola. A tyn żyniaty? Przilazuje taki istny do chałupy, gawcy do prykola ... i tam nic gryfnego niy ma to ... idzie zarôzki do kilszranku, biere halbka i .... już !!!
Nó, tak sie gówkuja, iże moja Haźbiytka tyż to spokopióła i do mi już terózki pokój, i niy bydzie mie szterować kiej przińda ździebko dzisiôj ścioprany. Pra ?
piątek, 2 listopada 2012
Pampónie-starziki...
– Babkaaa! Babkaaa! Kurde, babkaaa!
Starka niy miarkuje ło co sie rozłajzi, zaziyro tak na tego starzika. Tyn chybnół ku nij, prasknół jóm bez rzić i wrzescy:
– Do sto pierónów! Piyrszy rółz łod 20 lôt mi stanół, a tym miasto ściepnóńć batki i wypnóńć rzić, nic niy robisz ino styrcysz. Wszyjskoś spiytnôścióła, blank spierdolóła...
Na drugi dziyń ta samô lajera. Starka we zegródku, starzik na polu. Starzik juzaś gzuje na wykopy i cosik wrzescy. Starka nauczónô wczorejszym dnioszkym, wartko ściepła galotki i wypnóła sie. Tyn juzaś chybnół ku nij, prasknół jóm stopieróńsko w rzić i wrzescy:
– Ty to byś sie ino dupczóła, a nóm cugmaszina, trachtór ukradli!
czwartek, 1 listopada 2012
Wszyjskich Świyntych ...
– Po jakiymu łón, po jakiymu łóna, po jakiymu tyn maluśki synecek abo ta dziołszka – musieli ślazować ze tego świata, a niy jô?
Bo nikiej te ślatujónce listka, cowiek ani sie niy pozdo, ani spokopi, kiej tyż we tyj côrnyj, zmarzniyntyj ziymi legnie na wiyki, wiyków, amyn.
Ech! Płaczki sie we łocach zwyrtajóm. A możno to skuli tego, iże rzecy gryfnie, piyknie, babskie lato jesce furgo w lufcie i chytô sie kôżdyj asty, kôżdygo ci tyż habozia, ale ku tymu jakisik jankor za chyrtóń chytô, a już nôjbarzij kiej sie ujzdrzi tak chnet na łodwieczerz abo z rańca, i we kôżdô niydziela i beztydziyń, jak sie kulwito procno ku naszymu hasiokowi zwiekowano starka ze dwióma psiokóma posznupać eźli niy nôjńdzie hań cosik do jôdła dlô sia i dlô jeji śtyroszłapnych przocieli.
Roztomajcie to inksze ludzie poradziyli mianować, naszkryflać. Wszyjskie, kiere chocia do hilfki łamziyli suchali jejich rechtorów, kierzy ze płaczkami we łoczach gôdali za Kochanowskim:
„Wielkieś mi uczyniła pustki w domu moim,
Moja droga Urszulo, tym zniknieniem swoim!
Pełno nas, a jakoby nikogo nie było:
Jedną maluczką duszą tak wiele ubyło.”
Ja, na isto, kôżdy to moge pedzieć, iże pôłno sam nôs, a choby tak blank nikogo niy bóło, i ino te migotliwe świycki na smyntôrzu, kiere blyskajóm miyndzy drzywami, miyndzy liścióma choby te liche duszycki furgajónce podle kôżdego krziża, kôżdyj mogiyłki ... Ludzie, a kiej sie tak cowiek kuknie naobkoło, to chnet poradzi ujzdrzeć wieluch już sam snami niy ma. A jô jesce bocza ...
Mały psiok jamruje, wyje, ale corôzki cichszij, corôzki barzij zachrapociały. Wszyjskie we siyni znajóm tego psiôka, to lipling łod sómsiôdki ze szczwôrtego sztoku. Cosik sie musiało przidarzić. Ficywert, policajt i dochtórka ze naszygo chorzowskigo retóngu, ajzynzyjga, zgrzitanie żelazła ... keta puściyła, psiôk tak jakosik ucichnół ... ja, już my spokopiyli, naszô sómsiôdka jesce wczorej takô wizgyrnô, a już leży na marach, we śniku jóm ta śmiertka dopadła ... Wszyjskie jóm blank dobrze znali. Zwiekowała fest, ale zawdy we łoczach bóło chichranie. Chocia gymbulka, czoło, côłko fresa połoranô nikiej zasuszónô byrka, nikiej pieczka ze godnego kómpotu, dlô kôżdego miała dobre słowo. Tydziyń, dwa, ulicha bez pôra dni, ziymia już zmarzniyntô, już tak śległa, po cichuśku jak bez côłke jeji żywobycie, jedna ino świycka...
A inksze ... Mieli radzi góry, srogie góry, poszli rółz, drugi, trzeci ... i prziszôł tyn jedyn fal ... już jóm niy znôjdóm, już kajsik śleciała na dół, już niy bydzie sie już śmiôć Wanda Rutkiewicz ... ani Jerzy Kukuczka (zatrzas sie na 8300 myjtrów nałónczôs kletrowania sie na Lhotse), byli, i już jich niy ma ... Łod zawdy pamiyntóm takigo gryfnego, szykownego karlusa. Łod Logiewnik robiół dlô trajningu taki dałerlałf aże do werku, kaj robiół. Tyż pojechôł w góry, Hajna Furmanik mu bóło po łojcach, tyż grobu ani szykownyj truły niy mô ... śleciôł kajsik do tify we Górach św. Elijasza we Kanadzie we 1974 roku – bół ino trzidziyści siedym lôt stary ... I jesce inksze ci nasze Chorzowioki. Jes taki, a tak richtik, to bół już łod terôzka, taki jedyn srogi, szumny Chorzowiôk. Zemrziło mu sie szesnôstego paździyrnika 2007r we Rzymie.Tonasz arcybiskup Ignacy Jeż, kiery napoczynôł wszyjsko we kościyle Wniebowziyńciô NMP łod naszych Hajduk, łod kapelónka. Niyskorzij ordynarjusz diycezyji koszalińsko-kołobrzyskij i już zatym łod 1992r, biskup-synior tyj diycezyji. Dziyń skorzij jesce, tak na łodwieczerz, łodprawiół mszô we gryfnyj bazylice św. Sabiny na Awentynie, a z rańca, ło rozwidnioku bóło już Śniym gorzij i zemrziło Mu sie na dródze do wywołanyj kliniki Gemelli, kaj tyż i nasz polski Łojciec Świynty łocy zawar. Latoś pizło by Mu aże dziewiyńćdziesiót szejść lôt, we czyrwcu fajrowołby siedymdziesiónt trzi lata łod wyświyncyniô Go na ksiyndza ...
„Rzućmy pruskie śmiecie – chyćmy polskie kwiycie
Ślazacy-Polacy już od wieków przecie.”
To śpiywôł kiejsik Stanisław Ligoń, Karlik z Kocyndra. Kiej Jimu sie zemrziło we piyńćdziesióntym szczwôrtym roku, côłki Ślónsk ślimtôł, a kiej Go chowali na katowickim smyntôrzu kole Ślónzôków: Arki Bożka i Emanuela Imieli, to aże kielanôście tysiyncy ludzi Go wiydło na tyn kiyrhow ... Abo tyż i maluśke łokno na piyrszym sztoku. Wiesna, lato, podzim, zima, zawdy we tym łoknie kukała nôjprzodzij jego fajfka a niyskorzij fresa ze srogim fusiskiym. Dlô kôżdygo miôł dobre słowo, z kôżdym poradziół gryfnie pogôdać ... piyńć lôt śleciało, kiej łokno jes ciyngiym zawarte, niy ma starzika, tego istego starzika dlô wszyjskich nôs łochyntoli ze côłkigo familoka ...
Piyrszy Farorz ze naszyj „Józefki”. Dusza cowiek, Paweł Czaja. Jak chodziół po kolyndzie, to niy jednymu biydôkowi przed wojnóm poradiół do kropielnicy złocioka lebo marka wciepnóńć; nigdy niy czekôł aże mu fto do reweryndy, do kabzy cosik wciepnie ... trzinôstego paździyrnika pizło szejśćdziesiónt trzi lata, kiej go Pónbóczek do sia napytôł.
Śtyrdziyści dwa lata tymu nazôd poszôł we swoja łostatnio cesta inkszy Farorz, tyż srogi duchym Hanys Nita ... Siedym lôt tymu nazôd mój piyrszy kapelónek łod kapistrantów ks. Szpunar, już na kościylnyj pynzyji, tyż sie ze tego świata wykludziół tam na wiyrch, tam kaj niy kôżdymu to pisane ...
Co tam wiela gôdać. Wszyjskie znôcie takich kapelónków, starzikow, dziecka, kiere mieli dziepiyro żyć a już sóm na smyntôrzu, kamratów, kamratki, jesce samotne, ale tyż i te wydane, kiere jesce dziecek niy łodchowali, tyż naszych karlusów, kierzy już ze gruby nazôd do dóm niy prziszli ...
Chnet bydzie dzisioj ćma. Jô sie zicna przi łoknie i kukna na ta moja „Józefka” i na mój smyntôrz, kaj już mô swój plac i Starka Klara, i mój Tatulek Jorg, i Mamulka Rółza, i już łod śtyruch lôt moja roztomiyło Świekra, i kaj – tak sie terôzki medikuja – tyż mie kiejsik pochowióm. A côłki smyntôrz, choby ci te gwiôzdki na niybie, blynduje tymi maluśkimi światełkóma, te wszyjskie świycki tyn jejich swónd cióngnie aże sam do mie na trzeci sztok, tyn nowy krziż, ze świyckami naobkoło, i wszyjsko to blikuje choby te Pónbóczkowe gwiôzdki na tym côrnym niybie i corôzki cichszij, corôzki tyż srogszy jankor, tela sam jich bóło, a już niy ma, już wykludziyli sie na ta drugo zajta, tam skondyś sie już niy wrôcô, kaj jes i możno lepszyjsze życie niźli sam nóm zrychtowali ... kaj bydzie lepszij ... eeee tam, stary dziamdziała ...