text:
Łozprowki, bery, szpasowne gyszichty a wszyjsko we naszyj szykownistyj ślónskij mółwie!
sobota, 31 marca 2012
Juzaś dwie kamratki....
Po poruch flaszeckach biôłego wina, po flaszce zektu (szałmwajnu) i jesce ku tymu pôruch achtlikach gorzôły, baby wylazujóm ze restołrantu blank naprane! We dródze nazôd do chałpów łobie łoroz chyciyła laksyra ... a to możno beztóż, co za tela wysłepali. Niy miarkowali kaj na wartko pójńść sie wyjscać i wyeać. Nó i jedna gôdô do drugij:
– Wlejzymy sam na tyn smyntôrz, tukej pewnikiym terôzki żôdnego niy bydzie.
Wlazujóm rajn na tyn kiyrhow i nôjprzodzij jedna syjmuje batki, jscy, wyciyrô sie tymi batkami i ... wyciepuje je we krzôki. Uwidziała to ta drugo kamratka i na doczkaniu sie przipóminô, iże mô na sia festelnie drogô, markowô garnitura, i to jesce ci bół gyszynk łod jejij chopa. Nó i żôl by jij bóło tak kajsik we krzôki te batki wyciepnóńć. seblykô tedyć te swoji „stringi”, wrażuje je do kabzi, jscy a zatym srywô szlajfa ze piyrszyj lepszyj galandy na grobie, coby sie ta swoja rzić podetrzić. Nó, i tela.
Na drugi dziyń chop tyj piyrszyj zwóni do chopa łod tyj drugij mamzeli:
– Jorg, bali sie niy poradzisz wystawić, co tyż to sie u mie stanyło! To już na isto fajrant mojigo małżyństwa! Szlus ze tóm babóm!
– A po jakiymu? – pytô sie deczko zaspany, jesce niy blank mónter, bamóntny kamrat.
– Suchej Jorg! Moja starô przikwanckała sie nazôd do dóm po wczorejszyj wieczerzy ze twojóm staróm kajsik kole pióntyj na rozwidnioku festelnie ci napranô i ku tymu jesce – dej pozór! – niy miała na sia ... batków!
Na to ze rułóm tyn łocucóny kamrat:
– Hanys! Chopie, to jesce jes psinco, blank niy miarkujesz, co wypokopiyła moja starô.
– A co tyż moge być jesce gorszyjszego? – pytô sie Hanys.
– Nó, przilazła blank nadrzistanô i tyż bez batków, bez tych „stringów”, coch to jij fóndnół na gyburstak, ale jesce ku tymu miała ci wetkanô do rzici szarłatnô szlajfa ze napisym:
„Nigdy ło cia niy przepómnymy: Bercik, Ignac, Stanik i côłki reszt kamratów ze siyłówni!!!”
piątek, 30 marca 2012
Dwa ślywusy...
Suchejciyż ino! Sam u nôs ino niymocne niy słepióm! Ja, ino take i ... to tyż jesce niy wszyjske i niy wszandy.
Jô móm ci dwiuch sómsiadów we siyni. I łóni to tak ... jedyn zawdy łogolóny, do roboty deptô, kultóralny taki, wónióncy ... A drugi to tak, choby ze hasioka wylôz ... A łoba jednako słepióm!
Trefiajóm sie lecy kedy we siyni i jedyn, tyn wóniócy, naparfinowany gôdô:
– Suchej ino, ty! Jak ty boroku wyglóndôsz?
– A, bo mie moja starô, kurde, do dóm niy kce wpuścić, bracie – rzóndzi tyn, ftory capi jak aszynkibel bez lato na placu. – Jô, to, miarkujesz chopie, po hasiokach łamża, deczko po pywnicach ...
– A mie, to tam chopie, moja starô zawdy do chałpy wpuści ...
– Ty, bracie, a jak ty to robisz?
– Normalnie chopie, miarkujesz ... Przilazuja do dóm, seblykóm sie we siyni do saga ... przeca starô niy łostawi mie gołygo na siyni, coby sómsiôdy mie, i moja starô łobgadowali i szeredziyli ... Glingóm chopie, dźwiyrze sie łotwiyrajóm, jô te moje lónty ... sruuu rajn ... i za tymi mojimi łachami jô ... I jużech jes driny!
– Ty, kurde, to jô tyż tak byda musiôł zrobić, wiysz ... chopie ...
– Nó, tóż zrób!
Kajś za tydziyń juzaś sie trefiajóm. Tyn jedyn, tak jak bół ufifrany, zmaraszóny tak dalszij jes uciorany ...
– Nó, i jak chopie, zrobiółeś jakech ci to tuplikowôł?
– Zrobiółech!
– Nó, i jak?
– Anó, chopie, tak jaeś mi kôzôł ... Seblykech sie we siyni do saga, glingóm, dźwiyrze sie łotwiyrajóm ... chopie ... To jô te moje lónty, te moje côłke łobleczynie ... sruuu ... chopie ... a tu ci chopie ... zwónek, dźwiyrze sie zawarli i ... sztrasynbanka .... łodjechałaaaa ...
czwartek, 29 marca 2012
Darymny futer...
Chrrr, chrrr, chrrr,
A sam łotwiyrajóm sie dźwiyrka ze kilszranku i wylazuje śniego srogô mysz. Dupnô choby kormik. Wylazuje tako ździebko bamóntnô, we jednyj gracy dziyrżi kranc wusztu, we drugij paket biksów biyru, we rugzaku na plecyskach mô jesce nafolowane jakiesik paksliki szmiyrkyjzy, rola hauzkyjzy i ajnfachowo kyjza we talarkach.
Usiotano, zafucano depto tak polekuśku, opaternie nôjprzodzij bez kuchyń, siyń i terôzki bez izba, kaj nynajóm te starziki. A sam chrrr, chrrrr, chrrr, choby we zajgwerku ... chrrr, chrrr, chrrr ...
Ta mysz depto dalszij aże dokwanckała sie do swojij dziury, do dukli kaj bez dziyń sie nynała. Jesce ino kukła do zadku i za kwilka zaziyrô a sam blank przi jeji dziurze postawiónô jes szłapka a driny na wôbik kónścineczek szpeku ... taki, Wiycie, choby sie fto pazurska połobrzinôł. Maluśko szpyrecka, pewnikiym szporobliwe te starziki byli.
A sam dalszij, możno bali i barzij ... chrrr, chrrrr, chrrrr,
Ta mysz sie tak zniynôgła łobrócióła do zadku .... chrrr, chrrr, chrrr ...
Kurwa! jak dziecka! Blank jak dziecka!
wtorek, 27 marca 2012
Ciepanie cigaretów...
Nó, tóż we pyndziałek trzimôłech sie i wykurzółech jich bez côłki dnioszek ino dziewiytnôście. Strzimôłech tak ze tym aże kajsik do dziesióntyj na wieczór. Trza by sie bóło już legnóńć ale jesce we telewizyji leciôł fajnisty fylm i beztóż niy wlazôwôłech jesce do prykola. Kole jedynôstyj tak ci mie napoczło cyckać we żełóndku, iże myślôł, co niy strzimia. Ludzie! Jak mie sie kciało kurzić! Niy môcie anóngu, co tyz cowiek jes we sztandzie zrobić, coby sie ino ... zakurzić. Trzi śćwierci na dwanôstô w nocy zakurzółech jedna ze nastympnygo dnia. Przeca to ino piytnôście minutek skorzij, prôwda?
We wtorek łod rańca miołech dobrô launa i bółech hojrok, bółech pewny, iże na zicher udô mi sie te ciepniyńcie kurzyniô. Miôłech przeca na tyn dziyń ino te łoziymnôście cigaretów. Docióng żech juzaś kajsik do dziesióntyj, i juzaś ci mie mory brali bez tyj cigarety. Tak kole pół dwanôstyj musiołech juzaś sióngnóńć po jedna cigareta ze strzody.
Jes gryfnie, ale już na strzoda móm ino siedymnôscie cygaretów. Côłki dziyń bółech festelnie zalotany i anich sie pozdoł jak na wekerze ze kukawkóm pizło dziewiyńć na łodwieczerz i ... cigaretów mi już niy nastykło. Nic to, borgna sie ze szczwôrtku ...
I tak mi to śleciało aże do Wielkanocy, kiej to ... wykurzółech wszyjske cigarety narychtowane aże do ... Godów.
I cosik mi sie zdô, iże jes knif, coby sie łoduczyć kurzyniô, coby ciepnóńć tyn lagramyncki nôłóg. To flôstry Nicorette!!! I styknie ino jedyn ... ja, ja ... jedyn ... jedziny, i tym jednym trza na fest, na zicher zaflostrować, zaklyjbować ... swój włóśny pychol!
Niy dało mi to jednakowóż pokój. Juzaś napocznółech nuchtać, sznupać bele kaj we internecu i naszołech taki ci artikel, we ftorym jedyn móndrok tuplikowôł, iże po kurzyniu cigaretów tyn nasz chopski „interes”, te żyniadło abo – jak to łoszkliwce gôdajóm – ciulik, robi sie ciynki jak te wykurzóne cigaretle. Ludzie! Dziepiyro wytynczôs ciepnółech na zicher, na fiks kurzynie cigaretów. Poszło mi tak jak choby to bóło szkyrtniyńcie palcyskami. O tak ... szkyrt i już!
Terôzki kurza ino ... cigary!!!
poniedziałek, 26 marca 2012
Eli werci sie gôdać po naszymu ...
„Stąd, choć ja śpię ... nie ja to śnię – co? Śnię:
Ludzkości-pół na globie współ-śni ze mną;
Dopomaga mnie – cicho, i głęboko,
I uroczyście, i ciemno:
Jak wszech-oko!...”
Chocia, jô wiym? Możno lepszij niech kôżdy robi to, co poradzi to, co mu ze uciechóm przilazuje a niy ryje sie tam, kaj go niy napytali. Nale, spróbować sie werciyło, juzaś cosik nowygo we filipie łostało. I jô tyż, jô tyż ciyngiym choby naprany kole płota, byda zawdy gôdôł, powtôrzôł jak Jan Nepomucen Kamiński:
„Ucz się ojców twych języka,
On myśl każdą wydać zdolny;
Gnie się, dźwięczy, grzmi, przenika,
Jasny, śmiały, bo jest wolny.”
Gryfnie, pra? Na isto. I jes mi blank jedno, eźli ta moja gôdka bydzie co we wercie u tych, kierzy reskiyrujóm, machlujom roztomajtymi „konkursami” lebo niy. Eźli bydzie cosik geldować, dlô tych roztomajtych klugszajsrów i angyjberów, ftorzi machlujóm jakosi nowô gôdka ślónskô. Mie styknie, iże te ludzie, kiere majóm rade Radio Piekary, jesce mie blank ze tego radijoka niy wyciepli, jesce kcóm we sobota te moje fandzolynie suchać i ... to mi styknie!
A za łoknym ... a za łoknym corôzki barzij markotnie, jakisik jankor we ludzi wlazuje, cosik takigo w cheba w lufcie, iże ludzie mynij na uciychy dôwajóm pozór a barzij gawcóm hań-kajsik i ... łoczy sie take jakiesik kalne robióm... możno tyż niyftorymu płaczka skapnie po licach i żôl, i tak cosik za chyrtóń chytô, bo i za łoknym niy słychować takigo: cukruuu, cukruuu, cukruu ... nikiej bez lato łod samiuśkigo rańca cukrówy, herlicki na fynsterbretach gulgrali, a i dziamble jakosik mynij sie we astach roztopiyrzajóm, bo i listecków je za knap. Gynał nikiej u Ludwika Kondratowicza, kiery jesce we połowinie XIX wiyka pisôł take szykowne sztrofki:
„Była już późna jesień – ponurym wieczorem
Zawisła błotnista chmura nad wioską i dworem;
Nie płynie po błękicie, lecz zdaje się drzemie,
Pluchoce zgniłym deszczem na błotnistą ziemię;
Wiatr nie szumi w gałęziach, ale ziewa z nudy,
Pies... tak sobie zaszczekał i skrył się do budy;
Rozespana natura, rada czy nie rada,
Pod czarnym kirem nocy do snu się układa.”
Nó, tak sie miarkuja, iże cheba styknie tego jamrowaniô, tego jankoru. Za pół roku juzaś bydzie wiesna, a kaj indzij terôzki majóm tyż gryfôo pogoda i niy tropióm sie eźli kasztóńce abo ajchle na palica ślecóm, eźli ptôki jesce ćwiyrkolóm nikiej u mojigo kamrata we Australii, na Bahamach abo na takich Karaibach.
A terôzki – coby już blank szlus zrobić ze tym jankorym na podzim, ze gôdaniym ło naszym jynzyku, ło jejigo flyjgowaniu, a i ze roztomajtymi wiyrszoklytami – jesce jedna gryfnô sztrofka ze piyrszyj śćwierci siedymnôstygo wiyku, kiero napisôł blank mody karlus (21 lôt mu pizło, kiej mu sie zemrziło) Szymon Zimorowic, kiery przodzij sie mianowôł Szymon Ozimek:
„Już słońce co dzień niżej wieczorem zapada,
A jesień coraz przystępuje blada,
Na które ukwapliwie i nagłe jej przyście
Więdnieje trawa, mdleje szmaragdowe liście.
Za nią w też tropy dybią czasy niewesołe
Niszczeją wirydarze, lasy stoją gołe,
Zła chwila prace letnie w ogrodach pustoszy,
Lud rozkoszny z folwarków ku domowi płoszy.
Po chwili ostre wichry, gdy się z zimnem zwadzą,
Ostatek ozdób wdzięcznych przeszłej wiosny zgładzą,
Splądrują winohrady zarodne do czysta,
Chłodnikom zielonego nie zostawią lista.”
A, iże dzisiôj wiców, szpasu bóło mynij, to tyż możno dobrze. Chichranie, lachanie sie jes dobre, ale lecy kedy, drugda trza tyż łorôz sztopnóńć i fest ci miarkować kaj cowiek tak gzuje, kaj tak żynie? Przeca ta istno, co ino ze tóm siekóm, tóm kosóm krajzuje po świycie, ta śmiyrtka zółwizół łó nôs niy zaboczy, pra?
niedziela, 25 marca 2012
Dwa gorole i... żaba...
Idóm se dwa gorole na torg do Nowego Targu. Jedyn idzie skalić krowa, a tyn drugi jakosik sie kalymba lajstnóńć. Tómpióm tak, deptajóm aże łoroz tyn, kiery kciôł sie krowa lajstnóńć sie pytô:
– Jyndrek, a niy skalół byś mie ta krowa terôzki, to by my niy musieli tak daleko pyndalować, klechtać dalszij?
– Wiysz Giynek, niy moga ci sam na ceście jij skalić, bo co tôrg, to tôrg. Rółz do roka trza tam sie przikludzić, i tam ino mogymy cosik utarżić.
Ale, kiej tak po maluśku se depcóm, klara corôzki wyżij blynduje i terôzki tyn, co to ta krowa kciôł skalić szpasownie sie pytô tego drugigo:
– A dzisz ty tam we przikopie ta żaba, co ci tam skoce?
– A widza, i co?
– Anó, kiej jóm łapniesz i i społykniesz, kiej jóm wećkosz, to jô ci ta krowa dóm, ale bez tyj mojij kety.
Tyn drugi fuk do przikopy, zdyboł ta żaba i – chocia go ździebko łociepało, łosiywło i na rziganie sie mu zebrało – łyknół ci jóm, społyknół ta rapitółza.
Idóm dalszij. Jedyn trzimô krowa za łogón a drugi mô ino swoja keta. Nó i tymu co ta żaba łyknół żôl sie zrobióło tego łod kierego ta krowa bóła i gôdô:
– Kiej terôzki ty łykniesz ta srogszô żaba, ftorô tam juzaś skoce, to jô ci dóm ta krowa we côłkości nazôd.
Co miôł borok robić? Fasnół ci tego chrostoka, ta chrostawo żaba, łyknół, nó i zebrôł ta swoja krowa nazôd. Tak ci dokulwitali sie do tego Nowego Targu. Tyn co kciôł kupić – lajstnół sie krowa na łostatku tak by tak łod tego, co szoł na tôrg jóm skalić; tyn juzaś, co kciôł skalić – skalół jóm tymu, co po krowa na tôrg szoł, i to do kupy ze ketóm. Idóm sie terôzki łobadwa nazôd do dóm, mierznie jim sie i tyn piyrszy gôdô:
– Kuknij se ino. Tyś kciôł kupić krowa, jô kciôł skalić, prôwda?
– Anó, prôwda!
– Nó, tóż rzyknij ty mi ino... a po jakigo pieróna my tak yntlich łoba te rapitółzy, te żaby wećkali?
A wszyjsko sie rozłajzi ło pijóndze. Jedyn kce to skalić za pôra betków, inkszy juzaś medikuje, co na tym skalyniu bydzie za Rothschilda robiół. I niy poradza ino sam ujzdrzić cweku, coby sie sam znod taki, kierymu by sie kciało kcieć!!
sobota, 24 marca 2012
Zabawa, tańcowaczka...
– Gustel, co jes lółz? Po jakiymu żeś sie tak naprôł choby niyboskie stworzyni – zagodołech ci, kiej sztopnół bół wele mie.
Łón ci sie tak wejzdrzôł tymi kaprawymi ślypiami na mie i na Elza, i rzykô:
– Anó, miôłech iść ze mojóm staróm tyż na tańcowaczka. Kiej my już mieli wylazować z chałpy, łorôz maja staro chytô mie za knefel ze westy i robi mi takô razinku egzorta:
– Môsz Gustel niy kurzić cygaretów, môsz niy słepać gorzôły z kamratóma przi szynkwasie, i blank niy lza ci tańciyrować na tyj zabawie ze cudzymi babami. Ty sie môsz ino gynał dobrze bawić!
– Poradzisz sie to Ojgyn wystawić? Miarkujesz to, Ojgyn, ja? – pytô ci sie łón mie ze płaczkóma we ślypiach.
– Nó, Gustel, procno jes mi sie to forsztelować, aże procno. – łodrzykech mu prómp.
– Ojgyn, kiej jô to usłyszôł, tóż nic, ino żech prasknół dźwiyrzami i poszołech sie sóm do szynku. Beztóż tyż żech sie tak ścioproł jak świnia i pyndaluja jesce do blank inkszego szynku.
Nó, i same widzicie moje ludkowie, iże chop niy móg inakszij, bo jak tyż to sie idzie bawić na tańcowaczkach bez gorzôły i bez cudzych babów? Już przeca za starygo piyrwyj sie gôdało (i śpiywało):
„Kôżdy chocia rółz wypije, bo ci to na zdrowie.
A przestaniesz być markotny, kiej zaszumi w gowie”.
Moja Haźbiytka to już tyż znô i beztóż my sie na zabawie widzymy ino przi piyrszym kónsku i dziepiyro rano, kiej mie musi zawlyc, zakludzić do dóm. I jô to wiym, iże to jes zabawa a niy roraty w „Józefce”. A na łostatek to musza pedzieć, iże terôzki zabawa to niy to co dôwnij. Muzyka dudni choby we Africe, światła blyskajóm jak na łodpustowym karasolu a gorzôła gibcij do rzici wlazuje i wali w dekel jak bimber pyndzóny we stanie wojynnym.
piątek, 23 marca 2012
Weteryniôrz....
– Suchejcie ino panie Handzlik, gôdejcie mi zarôzki jak tyż to sie łóni czujóm? – pytô sie Elke, tyn dochtór łod ludziów.
Weteryniôrz Handzlik miasto mu łodpedzieć jak cowiek, kuknół sie tak ino na niygo, badnół sie tak ino na tego dochtora i rzóńdzi:
– Jô tam, panie dochtór, mojich pacijyntow sie ło nic niy pytóm, ino jô ich lycza, jô jich kurjyruja. Wiedzóm łóni? Wôs tu, panoczku dochtorze, moja starô tyż niy napytała na łozprôwki, ino cobyście mie blank ze tego chorobska, tyj srogachnyj niymocy do gróntu wylyczyli.
Dochtór Elke pokiwoł ino gowóm, pomedikowôł deczko, i niyskorzij naszkryflôł ci bół wielgachny recypt, i tak jesce blank na łostatek gôdô do staryj Handzlicki:
– Suchejcie Handzlicko, kiej by te sam medikamynta blank waszymu chopowi niy spomógli, to możecie go... wiycie... zarżnóńć, zaciukać choby kormika!
czwartek, 22 marca 2012
Trzi baby nad rzykóm...
Szli sie rółz trzi mamzele, wiycie, baby blóndiny nó take, co to majóm kónopiaste kudły bez szumny, łogrómnucny las aże tak po półtrzecia godziny doklechtali sie yntlich do srogij rzyki we kieryj byli snozy, i kieryj nijak niy szło przefuknóńć. Nó ale, łóne musieli bez ta rzyka przyjńść na drugo zajta, na tyn drugi kraj tyj rzyki. Piyrszô śnich praskła ci na klynczki i napoczła rzykać:
– Pónbóczku! Dej mi tela siyły, tela druku, cobych ci bez te głymboczyny, bez te snozy mógła przeszwimować!
I łoroz drzist-prask i Pónbóczek dôł ji sztramskie grace i norymne kotyry. Kielanôście minutek to zetrwało ale baba usiotano znôjdła sie na drugim kraju.
Drugô krapyka tyż kiksła na kolańska i dôwej ci festnie rzykać:
– Pónbóczku roztomiyły! Jô by tak kciała, cobyś Ty dló mie łobsztalowôł jakisik srogi bółt abo chocia niy za teli flos, iżbych jô tyż mógła sie na ta drugo zajta rzyki przekludzić !!!
I juzaś: drzist-prask, i Pónbóczek postawiół na kraju rzyki gryfnô kana, i łóna wartko poszłaaaa ....
Terôzki ta trzeciô baba, nôjstarszyjszo, nôjbarzij zgniyło tyż, chocia już niy po klynczóncku napoczła rzykać:
– Pónbóczku! Dej mi możno niy tela siyły, ale moc srogi filip, cobych tyż możno sie na ta drugô zajta, na tyn drugi kraj zicher przekludziyła nikiej moje kamratki !
I łorôz juzaś, jak niy prasknie, jak niy drzistnie, jak pierón ze światłygo niyba niy gruchnie i ... Pónbóczek zwekslowoł ci jóm, blank przemiyniół we móndrygo ... CHOPA.
A tyn ci wzión i poszoł ździebko we góra tyj rzyki, naszôł szykowny most i szykownie, blank zicher przeszôł na drugi rant, na drugô zajta tyj rzyki.
Nó ale, to bół przeca już CHOP (a niy galoty), prôwda?
środa, 21 marca 2012
„Sztriptiś” (Striptease)...
– Wiysz Ojgyn, łónegdaj przilozech trocha na fleku do dóm ze roboty, ze werku. Deczko my ze kamratami szluknyli, połozprawiali ło bele czym, ło babach, ło roztomajtych uciychach chopsko-babskich i take tam belery. Wlôz żech do naszyj kuchyni, przicupnółech sie tak na zydelku i podwiyl moja starô niy napoczła rychtować łobiadu, pedziôłech ci tyj mojij Hyjdli, coby ruk-cuk wlazła na stół i wartko sie seblykała. A łóna mi na to, iżech jest naprany aboch prziszoł blank ło rozum. Forsztelujesz sie to Ojgyn? Jô prziszoł ło filip, jô?
– Nó, mógła przecamć tak, Hajna, wypokopić... ty po robocie, połednie i kaujesz jij sie seblykać...
– Ale jô nic, Ojgyn, ino sztyjc koża ji sie seblykać, bo jak niy, to prasknół bych jóm bez pychol, coby ji tyn côłki puc z gymby śleciôł. A wiysz, iże symnóm to ci blank niy ma błoznów.
– Nó, cheba niy ma...
– Nó, tóż wlazła ci łóna na tyn stół, seblykła sie i napoczla sie tak pomaluśku łobrôcać, łobyrtać naobkoło....
– Eee, Hajna, to łóna gynał miarkowała jak ci sie to robi, a jes ci łóna wele szejśćdziesiónt lôt starô, prowda?
– Nó, i wiysz Ojgyn, mało mie pierón niy szczelół. Nó, rzyknij ty mi Ojgyn, Cóż tyż to te chopy widzóm we tym dioseckim „sztriptisie”. Powiedz mi, bo jô nic niy na isto blank tego niy miarkuja !
wtorek, 20 marca 2012
Szoferok...
– Panoczku, panoczku! A żyjecie to jesce ?
Na to tyn istny szprynguje palica i łodrzykô przelynknióny:
– A co ? Bydziesz giździe jesce terôzki cofinać ???
poniedziałek, 19 marca 2012
U szwigerfatra....
– Suchej ino mlycoku! – gôdô ku niymu tyn prziszły świgerfater. – Przoszôłeś do łojca łod swojij libsty, sam dó mie do dóm, piyrszy rółz ‘eś mie dziepiyro uwidziôł i zarôzkiś przismycół wrółz ze sia... gorzôła.
Karlus sie szarłatni na fresie zrobiół i już ci kciôł ze gańby wartko zebrać ta flaszka ze stoła...
– Nó, tóż ci piyknie synku... dziynkuja!
niedziela, 18 marca 2012
Stary Gmyrek...
– Fater, musi to jakisik duch bół, a kiej niy, i tyn gizd piźnie wôs jesce rółz, to jô mu dziepiyro pokôża.
Tyn chachor richtik maznół starego jesce rółz bez pysk.
– Fater niy bójcie sie, niy strachejcie sie, niech jesce rółz sie łopowożi, to łobocy, ujzdrzi dziepiyro, co jô mu zmaluja.
A fater dostôł jesce jedna pigóła bez gynik. Na to mody Gmyrek dopolóny jak sto diosków rzóńdzi:
– Pieróna łojciec, wiycie co, pitómy drab do dóm, bo by my cheba łoba jesce tukej łoberwali !!! I na co nóm to przijńdzie ???
sobota, 17 marca 2012
Sakramyncki katznjamer....
„Fto niy miôł kaca, niy wiy co to jankor,
Kiej kufa drzewniannô a na ślypiach charboł.
Kiej koty tómpiom raciami ło blachy,
A dziamble w szlagcojg walóm i dziurawióm dachy.
Suchość we cowieku łod gymby do duszy,
I bolóm cie pazury, i kudły, i uszy.
Niy pogymzisz, niy legniesz... a nójgorzij siedzieć,
Co kwilka ci sie chepnie przedwczorejszym śledziym.
Nale, cóż łóni w życiu culi, cóż łóni widzieli ?”
Nasz dôwniyjszy wikary ze „Jozefki” to by ci pewnikiym pedziôł, że na kaca to nôjlepszij... blank niy słepać gorzôły. Nó ale, widzioł fto chopa ze Pnioków, kiery by niy miôł rôd gorzôłecki? Jô niy znóm żôdnego takigo. Cheba, iże Bercik łod Majzlinyj, kiery już niy mô leberek a nyrki smycy we bojtlu plastikowym kole rzici. Ino, co to za chop? To stare galoty a niy chop, prôwda?
We wszyskich cajtongach ciyngiym bez côłki rok szkryflajôm, co możno robić coby niy mieć – jak śpiywoł Gołas – „tupotu białych mew”?
Dać potrza tymu swojimu „organizmowi” – jak kiejsik szkryflôł „Dziennik Zachodni” – to, co tyż zebrôł tyn ankohol. Mie to tam nic niy zebrôł a dôł dobro lałna, bółech wizgyrny i miôłech łod aże sto pierónów uciechy. I tu żech jes śnimi zgodliwy – niy pić mlyka (przeca nôs, chopôw już dôwno łod cycka łodstawiyli). Cheba, iże ftoś wypokopi, iże mô to być richtik kiszka. Możno to i jesce harynek abo dobre piwo z jajcym. Na łostatek omszlak z modych cycków, ale ino łod dziołchów kiere ci majóm ino dwadziyścia lôt i ... do tego blank modo wyglóndajóm. To wszysko inksze, to sóm berdyje i jakiesik medikamynty łod goroli; Ślónzôk, nasz chop to wiy. Na kaca jes ino klin. Przeca nic tak niy lycy, ani Apap, ani Aszpiryna, ani Alka Prim i ani te inksze moderne pile, ino dobry, zimny sznaps i szopa piwa. Tu możno bydzie i łostuda. Niyftore to niyskorzij majóm kaca „szpiralnygo”. Niy wiycie co to jes? To jes tak: eźli Wy môcie kaca chopy, a tyn wasz kac mô tyż jesce kaca, i niyskorzij tyn kac, tego waszygo kaca, tyż ci mô kaca, to to ci jes na isto kac „szpiralny”.
A jô Wóm musza pedzieć, iże po gyburstaku mojij Elzy, i po Wielkanocy, to jô już móm zawdy aże trzi „szpirale”. Dalszij to już bez szpasu aże wytrzyźbiyja.
piątek, 16 marca 2012
Rzić...
– Cóż ci sie to stało Zeflik? Czamu tak ślimtôsz?
– Bo pón rechtór piźli sie motkiym we palec – ślimtô dalszij tyn najduch.
– Przeca skuli tego ty niy musisz sie tak mazać – padóm mu na to.
– Nó ja, panie Ojgyn. Jô tyż nôjprzodzij żech sie festelnie chichrôł. Ale po tym chichraniu to mi rechtór zeprali rzić.
I kiejech już dokuloł sie do tyj rzici, to mi sie sam terôzki jesce spómniało jak ci to kiejsik nasz maluśki kapelónek ze mojij „Józefki” prawiół egzorta dwióm bajtlóm z naszyj ulicy.
– Wiycie gizdy, gôdanie tych wszyskich szpetnych ałsdruków to wielgi, aże srogi grzych. Cobych już wiyncyj tych łoszkliwych słówek niy słyszôł. Miarkujecie to?
Na to jedyn z tych śpików pytô sie kapelónka a pod nosym sie lacho:
– Prosza ksiyndza, cy dupniyjszy grzych to gôdać rzić, cy nakopać do rzici?
czwartek, 15 marca 2012
Ryklama piwa....
– Dejcie mi pieróny pokój ze ćmawym piwym. Kiejech jô ci we łóński pyndziałek wysłepôł dwanôście zajdli światłygo piwa, to mi nic niy bóło. A kiej mie ino tyn dzioboł, tyn diosek pokusiół i wyduldołech na to śtyry szopy ćmawygo piwa, to zarôzki żech napocznół sfrocać i do rana żech sie rady niy wiedziôł !
I tak po mojymu, to zawdy jes lepsze piwo (możno i ze cyjntlóm) niźli klachy mojij staryj ze sómsiôdkóma na siyni abo u Pióntcynyj w mangli. Ino, iże ze wszyskim trza mieć miara. Moja Elza – tak cum bajszpil – to nikandy niy wiy cy jô co wysłepôł podwiyl niy napoczynóm mojigo basztarda ucyć pić ze flaszki abo naszô kukówka ze buksioka niy ucza śpiywać: „gorolu, cy ci niy żol”.
I tak wól niy wól, piwo ludzie na ryklamach niy bydóm łoglóndać, a .... zółwizół je bydóm słepać wiela ino wlejzie.
środa, 14 marca 2012
Pech, abo szlechtowno raja...
Bezludnô wyspa na kieryj łozprawiajóm dwa utropiyńce:
– Wiysz, tyn szif na kierym żech sie miôł do Hameryki dostać, rypnół ło góra lodowô jak tyn „Titanic” i tyż ci wartko napocznół sie topić.
– Nó, i co?
– Trza mieć takigo pieróńsko tragedyjo, srogigo i łoszkliwego pecha ...
– Po jakiymu tak gôdôsz?
– Uwidziôłech ci we wodzie gryfno kiecka, taki szachowany, kraciaty faltynrok. Fuknółech nazôd do tyj wody i wycióng żech, wysmycół ci na piosek .... Szkota!
Bo kiej tak cowiek gawcy naobkoło, to na isto zdo sie co tyn côłki Bertold Brecht miôł prawie:
„Niy wiadómo co jest srogszóm zbródnióm – gróntować, postawić jakisik bank, abo go łobrabować.”
I klapuje to wszyjsko sam u nôs, pra ? Cy dziyrżyć to, co ludzie przi welónku dali, lebo nachapać sie podwiyl sie jesce zdo?
Nale tyż sie idzie drzistnóńć festelnie jak jedyn mój kamrat;
– Słyszôłeś, słyszôłeś? Bezmać Zefel za kusika, kiery dôł Rółzie łod Majzlinyj erbnół, co tam erbnół? Skôzali go we naszym gyrichcie aże na śtyry tydnie heresztu!!!
– Co to jes śtyry tydnie? Mie do pieróna za te same skôzali we mojim kościyle, we „Józefce” na ciynżkie dożywocie, na ... „małżyństwo”!!!!
wtorek, 13 marca 2012
Papagaj i... polityka...
– Fórt ze Kaczyńskim! Weg ze Kaczyńskim!
Jakisik jedyn łoszkliwy sómsiôd naskargowôł u policajtów i hnedki klupióm na dźwiyrze policajty.
– Witómy gryfnie, sam policyjô. Dostali my łobsztalowanie, iże wasz papagaj ubliżuje naszymu prezidyntowi i prymierowi. Pokażcie nóm sam w te piynty tego ptôka !
Baba przismycyła klôtka ze tym papagajym, a tyn ci już łod proga łozdziyrô sie:
– Fórt ze Kaczyńskim! Weg ze Kaczyńskim!
Policajt dowo babie egzorta i gôdô:
– Eźli bydzie tak tyn ptôk łoździyrôł sie dalszij, to bydymy musieli go zaciukać abo uśpić a wôs wrajżymy do heresztu, za festne ubliżowanie niyboszczykowi prezidyntowi.
Baba, kiej ino policajty wylejźli, prosi tego łoszkliwego papagaja:
– Suchej ino Acik, Acicku, niy gôdej tak już wiyncyj, bo mie zawrzóm a ciebie zagorgolóm, i na co nóm ta łostuda.
Pôra dni bóło we chałpie cichuśko nale, papagaj sie spómniôł i juzaś napocznół swoji:
– Fórt ze Kaczyńskim! Weg ze Kaczyńskim!
Na drugi dziyń baba dostała listecek, co mô sie stawić we gyrichcie i wrółz przismycyć ze sia tego papagaja na „dowód rzeczowy”. Baba zarôzki zatyrała do kościoła i we suchatelnicy wszyjsko łopedziała farorzowi. A farożycek ji na to ganc ajfach :
– Suchej ino babo, jô móm tyż jednego papagaja, kiery gôdô i jes blank podany do twojigo. Do tego gyrichtu zwekslujymy jich i żôdyn sie niy kapnie co jes na zicher lółz.
Nó i jak wypokopiyli, tak tyż zrobiyli. Baba przikwanckała sie do tego gyrichtu ze tym farskim papagajym i na tyj rozprawie sóndca gôdô:
– Dowejcie sam na stół tego ptôka i posuchómy!
Klôtka ze tym papagajym jes już na tym gyrichtowym fajlbanku a papagaj nic. Niy łodzywô sie ani słóweckiym. Łoskarżyciel podpuszczô papagaja:
– Abo tyn papagaj gôdôł „weg ze Kaczyńskim!” ?
A papagaj ciyngiym nic. Sóndca podpowiadô:
– Fórt ze Kaczyńskim!
Łoskarżyciel i łoskarżyciel „posiłkowy” tyż powiydzajóm, animujóm:
– Weg ze Kaczyńskim!
Na łostatek côłki zol napoczynô gôdać wrółz:
– Fórt ze Kaczyńskim! Weg ze Kaczyńskim!
Nó, i yntlich papagaj napoczynô kościelnóm sztimóm :
– Suuuucheeeej Jeeezuuu jak cię błaagaa luuud ......
poniedziałek, 12 marca 2012
Trzi baby nad rzykóm...
Szli sie rółz trzi mamzele, wiycie, baby blóndiny nó take, co to majóm kónopiaste kudły bez szumny, łogrómnucny las aże tak po półtrzecia godziny doklechtali sie yntlich do srogij rzyki we kieryj byli snozy, i kieryj nijak niy szło przefuknóńć. Nó ale, łóne musieli bez ta rzyka przyjńść na drugo zajta, na tyn drugi kraj tyj rzyki. Piyrszô śnich praskła ci na klynczki i napoczła rzykać:
– Pónbóczku! Dej mi tela siyły, tela druku, cobych ci bez te głymboczyny, bez te snozy mógła przeszwimować!
I łoroz drzist-prask i Pónbóczek dôł ji sztramskie grace i norymne kotyry. Kielanôście minutek to zetrwało ale baba usiotano znôjdła sie na drugim kraju.
Drugô krapyka tyż kiksła na kolańska i dôwej ci festnie rzykać:
– Pónbóczku roztomiyły! Jô by tak kciała, cobyś Ty dló mie łobsztalowôł jakisik srogi bółt abo chocia niy za teli flos, iżbych jô tyż mógła sie na ta drugo zajta rzyki przekludzić !!!
I juzaś: drzist-prask, i Pónbóczek postawiół na kraju rzyki gryfnô kana, i łóna wartko poszłaaaa ....
Terôzki ta trzeciô baba, nôjstarszyjszo, nôjbarzij zgniyło tyż, chocia już niy po klynczóncku napoczła rzykać:
– Pónbóczku! Dej mi możno niy tela siyły, ale moc srogi filip, cobych tyż możno sie na ta drugô zajta, na tyn drugi kraj zicher przekludziyła nikiej moje kamratki !
I łorôz juzaś, jak niy prasknie, jak niy drzistnie, jak pierón ze światłygo niyba niy gruchnie i ... Pónbóczek zwekslowoł ci jóm, blank przemiyniół we móndrygo ... CHOPA.
A tyn ci wzión i poszoł ździebko we góra tyj rzyki, naszôł szykowny most i szykownie, blank zicher przeszôł na drugi rant, na drugô zajta tyj rzyki.
Nó ale, to bół przeca już CHOP (a niy galoty), prôwda?
niedziela, 11 marca 2012
Motorad...
– Te, Bercik wiysz ty co? Pódź, sjadymy sie na tym pieróństwie.
– Cóżeś ty blank łogup? Jak to sie sjadymy, kiej my blank i do łostatka niy wiymy jak tyn dinks fónguje?
– Dej pokój Bercik, jô tam zawdy sie dóm w dupie rady, przecach jes ślósôrz i niy take fizymatynta żech bajstlowôł!
Nó, tóż jak pedzieli tak zrobiyli. Achim siednół na zic tego motorcykla a Bercik fuknół do prziczepy. Achim pomachlowôł, połónacół tymi kneflóma, wajchami, maszina zawyrcała, drzistła smyndym i poszli... Przekulali tak dobre pôranôście kilomyjtrów, aże sam do nôs na Pnioki i łoroz motor zdech, maszina blank sztopła, zabrymzowała. Bercik zafucany, usiotany, zgrzóny jak sto diosków, blank ci dychu niy poradziół łapnóńć.
– Bercik, co to? Zmochanyś jak sto pierónów, jeżeś blank ab, chobyś siedym tón wónglô ściep do pywnice?
– Ło ty giździe, ło ty pieróński łoszkliwcu, łochyntolu, a coby cie sam zarôzki pierón ze światłygo niyba szczelół! Taki ze cia kamrat. I jesce sie choby ipta pytôsz co mi sie stało? Przeca we tyj dioseckij prziczepie niy bóło spodka, niy bóło zoli i... beztóż bez côłkô dróga ze Piekor aże sam na Pnioki musiołech piechty pyndalować. A ty lómpie, strupie diosecki chobyś blank łoguch bez ta dróga!
sobota, 10 marca 2012
Łozprawianie wiców...
– Wiycie, panie Ojgyn – pado ci łóna kiejsik ku mie – tyn istny na tyj balandze, kaj jô bóła ze mojim Bercikiym, to ciyngiym brôł sie do łozprawiania wiców, ale już po piyrszym ludzie tak tómpali, taki prask robiyli, coby zarôzki ślazowoł ze tyj biny i dôł sie pokój ze łozprawianiym. Niy to co wy, panie Ojgyn.
– A dyć niy gôdejcie Majzlino, niy godejcie, bo jesce fto usłyszy i byda jô musiôł deptać tam kaj mie niy napytajóm. A wôs to sie ino błozny trzimióm. A przeca do błoznów, do wiców to trza mieć grajfka. Znać wszyjskie knify przi łozprawianiu.
– Tyż mi mecyje, knify, grajfka. A jake ci to knify sóm przi bajdurzyniu wiców, szpasu? – pytô sie mie Majzlinô.
– Kiej byście niy mieli pod górka do szuli, to byście wiedzieli, iże już za starego piyrwyj, za staryj Polski jedyn istny, Stanisław Ligoń gynał wytuplikowoł jakie sóm zorty tych, kiere wice łozprawiajom.
– To aże pôra zortów jes tych beroków, panie Ojgyn, ja?
– Ja, sóm ci śtyry zorty tych co wice łozprawiajóm. Piyrszô zorta to te wigyjce, kiere przi łozprawianiu majóm fresa sztram, ze powôgóm, a juzaś te co suchajóm, poradzóm puknóńć łod śmiychu lebo trzimóm sie za basika, coby sie niy pojscać. Drugo zorta, to sóm take, kiere sie chichrajóm do kupy ze tymi, kiere suchajóm takigo kocyndra. Trzeciô zorta to wicmany, kiere same sie chichrajóm choby yjzle a te co suchajóm, majóm jankorne i smutne fresy, choby byli na smyntorzu przi pochówku. Łostatnio zorta, to szpasowniki (lebo jim sie ino tak zdô, iże sóm szpasownikóma) przi kierych ludziska chytajóm za zesle, szolki, szklónki i co jim tam w grace wlejzie, i ciepióm tym we łozprawiôcza.
piątek, 9 marca 2012
Na co kómu cudze lynzyki?
– Dziyrżij ta sznóra chopie! – wrzescy po swojimu tyn lajter.
Króm bobkówe w ślypiach przelynkniyntygo turysty szło ino ujzdrzić, iże blank ci łón niy miarkuje, co tyż to łod niygo kcóm.
– Musi, jakisik cudzy chop to jes,znacy sie, auslynder! – medikuje sie tyn gorol.
– Szprechen zi dojcz ?
– ?????
– Gawarisz pa ruski ?
– ?????
– Parlo italijano ?
– ?????
– Parle wu franse ?
– ?????
– Du ju spik ynglisz ?
– Oł, yessss !!!
– Nó, yntlich! Patrz tam jako i dziyrżij ta sznóra!
czwartek, 8 marca 2012
Dziyń Kobiyt abo Walyntynki
Nó, i dzisiej mómy yntlich juzaś te dôwne, bez niyftorych już blank zaboczóne świynto. Richticzne chopy, a niy ino galoty, niy mogecie sie gańbić i łobsztalujecie, lajstnijcie tym swojim dziołchóm gryfne kwiôtki (kiejsik to byli ino tulpy). To niy ino bół, to sztyjc i jednym ciyngiym jes fajnisty Dziyn Kobiyt, kiery – co bych sam niy gôdôł – zôłwizół terôzki łoszkliwce kcóm go zwekslować do imyntu na te łoszkliwe, hamerikóńske „walentynki”.
Nale, dôwnij, kiej jô jesce bół jakiesik dwadzieścia kilo modszy to taki dziyn tych frelów, babecek, samotnych, gdów, wydanych i ... inkszych bôb, zetrwôł i bez trzi dni. A terôzki? A terôzki – fórt sie ło to strachóm – to mi ino łostała tako gryfnô kabarytowa sztrofka, kieroch kajsik wycytoł, usłyszôł, abo co (?):
„Smutno mi Boże, czamu na zachodzie
łozlywosz dynga blysków promiynistô,
a u nas w Polsce łozlywosz gorzôłka czystô,
a dyć tóż, kiej sie trzyźby do pryka położe
smutno mi Boże (...).
Gdy ogólna „koniunktura” taka,
smutno mi Boże... zaleja chrobôka.
Ale przeproszóm, coś złygo sie dziyje,
jeszcze mi jankornij ... zdać sie, co trzyźbiyja!”
środa, 7 marca 2012
Dugachny luty forbaj, zbyte...
– Ty giździe pierónowy, ty łochyntolu zatracóny, ty bezkurcyjo diosecko ! To terôzki żeś sie dziepiyro przikwanckôł do dóm ?
– A dyć niy ryc Hyjdla, niy rób łostudy na côłkie Pniôki. Wiysz przeca, iże kiej my po geltaku chycymy sie z kamratóma do szkata to tak i côłkie trzi dni za rajóm poradzymy grać. Sama wiysz a robisz larmo nikiej arabski mameluk na ichnim tôrgu.
– A miarkujesz chocia ty łożyroku co dzisiôj je za dziyń? – już barzij ze rułóm pytô sie go jego starô.
– A toć, iże miarkuja! Wyloz żech przeca dwadziestego łósmego lutego już po łobiedzie na łodwieczerz poszkacić, pra? A przilazuja przecamć gynał ci już dwadziestego dziewióntego rano. Nó niy prôwda ?
– Prôwda, prôwda – pado Hyjdla. – Naleś wylôz na tego szkata już śtyry lata tymu nazôd, ty chacharze diosecki. I bydziesz mi tu jesce mamlasy na fresie wiyszôł choby nudle ?
wtorek, 6 marca 2012
Jółzel mô buła, srogô ojla....
– Co jes Jółzel ? Fto ci tako buła przirychtowôł ?
– Wiysz, miôłech gyburstak i trocha żech ze kamratóma potintôł. Niyskorzij przikwanckołech sie do dóm, a we siyni ćma nikiej u nyjgra w dupie, i takech sie zamamlasiół, iżech śtyry godziny medikowôł: przeca stoja sam przed mojimi dźwiyrzami... ino blank ci niy miarkuja cych jes jesce we siyni, cy jużech jes we mojim antryju ?
– I łod tego môsz ta buła na palicy ?
– Niy, niy łod tego, ino beztóż, iże mie moja starô chlistła maślónkóm !
– Maślónkóm ? I łod tyj maślónki môsz ta ojla i srogachny kalniok?
– Nó ja. Ino żech ci niy pedziôł, co ta maślónka bóła we bóncloku !
Terozki już wiycie, iże na wiesna możno sie bele co przidarzić, bo sie te nasze baby take jakiesik diosecko dopolóne i nerwyj porobiyli !
poniedziałek, 5 marca 2012
Przidôwek dróżyźnianny...
– Kuknijcie ino, Ojgynku, do mojij tasi, do mojij epy.
– Nó, i...?
– Przeca nicech za tela sie niy sprawióła, nicech takigo niy kupióła a musiałach we warzywniôku zabulić côłke trzidziyści złocioków. A kaj ci tam jesce moje medikamynty i... piwo do mojigo Alfrida? Tyn mody minister łod zdrowiô tela nametlôł, namiyszôł we tych medikamyntach, iże cowiek blank niy poradzi spokopić co, i za wiela moge sie lajstnóńć... a nasze dochtory piszóm recepty na corôzki drogsze papry i mediciny.
– A dyć ustóńcie wajać Morcinkowo, aże ustóńcie. Dociepli przeca waszymu chopowi do pynzyje côłke 71 złocioków, tóż czamu jesce jamrujecie.
– Jezderkusie! Ojgynku! Ja dociepli, ale skuli tego, iże ... mieli jim na bezrok dociepnóńć, już przecamć łod paździyrnika, kiej ino handlyrze spomiarkowali, napoczli wszyjsko dźwigać tak, iże te stopieróńske 71 złocioków ledwa styknie na chlyb i kartofle, a kaj tam płat, sztróm, łopłocki?
Na to przikwanckôł sie ku nóm Chimek łod Bregulów (mianujóm ci go wicnie elektrykôrz 4,5V) i bez słówecka: Serwus – napocznół ze rubyj ruły:
– Wajôcie, jamrujecie, a poradzicie sie wystawić wiela straciół skuli tyj naszyj ministerki Muchy prezes Rafał Kapler ze tego Narodowego Cyntrum Szportu?
– Nó, uchlastła mu ta szykownistô dziołcha bez pół mln złocioków! I dobrze, co zrobióła!
– A wiycie wiela za swoje wywczasy na Floridzie musiôł zabulić Lech Walęsa – cióngnół dalszij Chimek Bregula – abo Ryszard Kalisz za swojigo jaguara?
– Chopie! Ty mi sam niy wyjyżdżej ze Kaplerym, Wałynsóm lebo Kaliszym...
– Ja, ja panie Ojgyn! A te nasze posły juzaś dyszkutiyrówali ło tym przidôwku dróżyźniannym, tela, co jich tam na tym zolu bóło ino pôruch i tak by tak ta ustawa do aszynkibla wrółz wciepli... Jô już, panoczku Ojgyn, na żôdnego ze tych gizdów welować niy pójńda... i tela!
– Eee tam, poradzicie sie forsztelować ludkowie moji, iże miyszkańce maluśkij dziydziny Liulou we prówincyji Kuangsi we Chinach niy poradziyli do łostatka uwiyrzić w to, co jim sie przitrefióło. Jedna ze tamesznych bôb, 95 lôt starô – Li Xiufeng znodli môrtwô we jeji prykolu. Pôra dni niyskorzij, na pôranôście godzin przed pochówkiym, kobiyta kajsik sie podziôła ze jeji truły. Jak sie niyskorzij pokôzało, starecka uzdała wyjyźć ze tyj krzini, we ftoryj miała ci być pochowanô, i to ino beztóż, iże... do imyntu zgłódniała. To ci jes cufal, prôwda? A niy jakiesik ci tam przidôwki dróżyźnianne abo inksze belakwastry....
A zatym wartkoch pyndalowôł do dóm, bo coch miôł jesce pedzieć?
niedziela, 4 marca 2012
Popśnióny... Ślónzok...
– Ojgyn! Ojgyn! Sztopnij ino, bo móm ci cosik do łozprawianiô!
Poznôłech sztima Grolikowyj Uśki, stanółech coby doczkać aże łóna ku mie przijńdzie. Chocia jô już, skuli mojich szłapów, kulwitóm sie blank po maluśku, to jednakowóż łóna zafucała sie deczko, kiej na gwôłt kciała ci mie ścignóńć.
– Nó, tóż co ci sie juzaś przitrefióło? – pytóm sie jóm, podwiyl co, moreśnie, bo łóna zawdy znôjdzie cosik do wynokwianiô na wszyjsko, i na wszyjskich.
– Ojgyn! A czytôłeś we internecu, co pedziała ci tam ta jedna istno, rajcula ze Jastrzymbiô?
– Jezderkusie, Uśka, to ty tyżeś sie lajstła kómputra? To jes przeca ónmyjglich!
– Ja, Ojgyn, móm kómpa ze internecym... dziecka mi to sprawiyli łóńskigo roka na Dziecióntko, i terôzki sztyjc i jednym ciyngiym siedza rzicióm przi kómpie i gróm, gróm, gróm...
– Ja, grej, grej, a na uwarzynie synkowi cosik do jôdła czasu ci jesce nastyknie?
– Ja, Ojgyn, ja... ale jô cosik inkszego kciała ci dzisiôj pedzieć...
– Nó, tóż gôdej, bo mie sie uwijô... jô musza mojij Elzie tyż łobiôd uwarzić podwiyl niy przikludzi sie ze roboty.
– Suchałach wczorej, bez cufal, bo niy móm czasu na gupoty, jak ci to jedna baba, rajca ze Jastrzymbiô Zdroju, tuplikowała, iże my Ślónzôki, a jesce barzij nasze dziecka sóm blank popśnióne, sóm fyjlerne...
– Cóż tyż to łozprawiôsz Uśka?
– Ja, ja, ta côłkô Lucyna Maryniak blank ze słósznościóm eklerowała swojim kamratóm, rajcóm we Jastrzymbiu, iże kiej we familiji i łojciec i mamulka sóm Ślónzôkóma, to jejich dziecka majóm popsowany tyn, wiysz Ojgyn, „kod genetyczny”....
– Padosz? Znacy sie majóm pukel, sóm gupielokóma abo sóm świdrate?
– Ja, pedziała ci tyż jesce, iże co trzecie dziecko (po łojcach Ślónzôkach) mô zeszrótowany, do łostatka strajtany tyn „kod genetyczny”. I dalszij tyż jesce miynióła, coby richticzne Ślónzoki niy kuplowali sie we pôry, niy żyniyli, coby chocia jedne, łojciec lebo mamulka, bóło gorolym.
– Uśka, dej se pokój ze tymi gupotami! – pedziôłech moreśnie. – Sómech czytôł jak jedyn istny ze Katedry Genetyki Wydziału Biologii i Ochrony Środowiska Uniwersytetu Śląskiego, Marek Gaj tuplikowôł, co jes sroge riziko, iże dziecka urodzóne ze takigo ci łoszkliwego „związku kazirodczego” mogóm ci mieć jakiesik fyjlery gynetyczne.
– Ja, ale łóna, ta Lucka łod Maryniôków, w to niy wiyrzi, blank niy wiyrzi, łóna swoji wiy, swoji miarkuje...
– Dzisz Uśka, jô ci rzykna ino jedne, łod polityków, a rajca miyjski, to już ci tam jakisik polityk, trza przecamć wymôgać reszpektu i atyncyji dlô ludzi i możno wiadómóści graniców swojich kómpetyncyji, swojij... wiydzy i znaniô...
– Możno môsz i prawie, Ojgyn, ale jô terôzki gynał spokopióła, po jakiymu tyn côłki GUS niy kce łoznôjmić wiela to tyż tak do łostatka nôs, Ślónzôków, jest samtukej. Łoni sie strachajóm, coby niy bóło we Polsce za tela puklatych, świdratych i ałowatych utropków.
sobota, 3 marca 2012
Lech, bez łostatka żywy... kómbatant...
Szołech sie tak blank po lekuśku ze pyjtrowego szynku (po trzech lagach piwa) do dóm, coby mojij babeczce narychtować łobiôd (łóna robi jescse, a jo warza) i łorôz wele piyrszyj siyni łapła mie moja jedna kamratka Krista i festelnie łozgzukanô wypolóła ze rubyj ruły:
– Ojgyn, Ojgyn, twój fater siedziôł i we Auschwitz, i kiejsik tam niyskorzij bół wojôkym we II Armiji... ale niy bół ci przeca żôdnym kómbatantym, ani tym barzij „wojokiym wyklyntym”, prôwda?
– Ano prôwda, Krista... niy bół.
– A jô Ojgyn wczorej łogłóndała telewizyjô a tam ci sroge fajery skuli tych „wyklyntych wojôków”.
– Nó ja, Krista, jô tyż miarkuja, i łoglóndôłech to wszysjko, bo podanie jak we wieluch inkszych polskich miastach tyż i we Krakowie łodprôwiali fajery, ftore mieli upamiyntniać tych wszyjskich „żołnierzy wyklętych”, znacy sie wojôków, kierzi we podziymiu ringowali sie ło ta côłkô niypodlygłóść Polski zarôzki po fajrańcie II Wojny Światowyj we – jak to terôzki roztomajte śpikole, smarkoce miynióm – łochełznanyj, łogarniyntyj bez kómunistów kraju. We tym Krakowie przibytnie i uczystniki fajeru po mszy ze srogóm asistóm we bazylice Marijackij przemarszirówali na plac Matyjki, kaj na Gróbie Niyznanygo Wojoka słożyli kwiôtki i wińce. Pojstrzód zgrómadzónych byli kómbatanty, muzykant „jazzowy” Jerzy Bożyk, chop ze „Solidarności” Wojciech Grzeszek, jedyn tyz rajca miyjski ze Krakowa Bolesław Kosior, ta istnô, Zuzka Kurtyka, nó i – a jakóżby inakszij – przedstawiciyl „Gazyty Polskij.
– Nó ja, Ojgyn, jô to miarkuja ale cosik sie niyftorym popśnióło, kapujesz?
– Nó ja, ale ło co ci tak na isto Krista idzie? – pytóm sie opaternie.
– Nó, i napoczło sie. Ta Zuzka, po czôrnu, a jakóż by inakszij, gdowa po tym Januszu Kurtyce, szefie IPN-u, kiery prasknół pod Smolyńskiym ze wszyjskimi inkszymi, łodczytała taki ci łodświyntny, ze srogóm paradóm Apyl Polygłych. I sam, wioysz Ojgyn, ludzi miôł ci zarôzki pierón szczelić. Do listy tych wojôków podziymnych dociepła ci łóna bóła... Lecha Kaczyńskigo.
– Niy gôdej Krista, Lecha Kaczyńskigo? Niy pobamóńciółaś czegosik, niy pometlało ci sie deczko?
– Niy, Ojgyn, blank niy, jô to sama suchała i łogłondała we telewizyji, a niyskorzij jesce suchałach we Radiu Maryja...
– Tyż babo niy môsz czego suchać – pedziôłech se po cichuśku sóm do sia.
– Nó, ja... na zicher... samach słyszała, co tyn Lech Kaczyński jes już łod terôzki kómbatantym...
– Suchej ino Krista. Tóż, jakóż to... urodzóny we 1949 roku chop jes ci terôzki na isto nôjmodszy we Polsce wojôk. Podziymny wojôk. Przecamć ta Kurtykowo fandzoli jak nôjynto i pociskô fleki, i blank niy mô anóngu, iże gorszy tym tuplym niy ino pamiyńć tych wojôków, ale tyż i pamiyńć zmarłygo póna prezidynta. Plytnia i belakwaster tyj szpicatyj gôdki sprôwiô jedzinie chichranie sie – zożyrne próby znôjdzyniô jakigosik wyjóntkowygo, niynôszłygo placu we historyji dlô blank ajnfachowego, takigo, kiery niy radowôł sie szpecijalnym uznaniym, zachwołkóm, politykiera zemrzitego we tragicznych, usmolónych łokolicznóściach – blank przipóminajóm farsa, póza ...
– Niy gôdej tak Ojgyn... jô go miała rada...
– ...a tak prôwdóm, kiej sie zaziyrô na pisowców, ftorzi deszperockô majtajóm sie miyndzy Lechym a Jarosławym Małosrogim, tóż to jes na isto ino kabaret, i to niy piyrszyj zorty.
– Ja, jô miarkuja, iże we tym wszysjkim, u tyj Kurtykowyj jes ci cosik niy richtik ale tak by tak... fajer bół, niy?
– Bół, Krista, bół ale już kiejsik za staryj Polski, zarôzki po piyrszyj wojnie Jółzel Piłsudski pedziôł bół, iże kiejby miôł tela lygiónistów, wiela zgłosióło sie po wojnie, to by zbajstlowôł łogrómnucnô armijô...
– Ja, fajnie mi to eklerujesz, ale...
– Żôdne ale, Krista, po drugij wojnie bóło podanie, i kiejby wtynczôs spisać wszyjskich wojynnych kómbatantów, to jejich cifra bółaby chnet dwa razy srogszô łod ilóści wszyjskich polskich wojôków we tyj drugij wojnie..
– Niy gôdej tak Ojgyn, aże niy godej – napoczła jamrować ta moja sómsiodka Krista ze piyrszyj siyni.
– Nó, Krista... co tam jedyn Lechu wiyncyj, abo mynij... ciymny jak tabaka nôród przecamć wszyjsko... kupi, prôwda?
piątek, 2 marca 2012
Eźli idzie pedzieć kómuś... ciul...
– Ojgyn, Ojgyn a kuknółeś dzisiôj do interneca?
– Ja, jak zawdy z rańca połoglóndôłech, co tyż to inksze szkryflajóm na tym dioseckim FaceBooku, jake wypokopiyli gupoty, i wiela jedyn istny wciepnół fotków ze poseblykanymi babami...
– Niy, Ojgyn, niy... jô kukła a sam ci chaja jak sto diosków, bo nasz ci ślónski poseł Marek Plura nawciepowôł dôwniyjszymu prezidyntowi Chorzowa łod ... ciulów. Poradzisz sie to Ojgyn wystawić: tego naszego ... kiejsik... na wiyki wiyków amyn... prezidynta Kopla ftosik sie łopowôżół mianować ciulym.
– Nó, wiysz Yjwa, jô tyż go ci tam we srogij zocy niy miôł, i niy móm, ale tak bych go tyż ofyn niy mianowôł, bo to ci przeca richticznymu Ślónzôkowi niy lza, prôwda?
– Nó ja, Ojgyn, ale jimu, tymu posłowi szło ło jedna chorzowsko szula dlô dziecek kripli i pokraków, do takich, co to sie łó nich godô niypołnosprawne, a kierô tyn istny jesce jakiesik dwa lata tymu nazôd kôzôł zawrzić...
– Nó, możno miôł i prawie...
– Niy fandzol Ojgyn, aże niy fandzol, bo we tyj szuli łozewrzili blank priwatnô szkoła, a łojcóm tych dziecek niy dali zwóli, coby sie same tropiyli ło ta szkoła dlô jejich kalykich dziecek.
Kiejech już prziszôł nazôd do dóm, zaszaltrowôłech tyn mój kómp, wlozech na tego FaceBooka i poczytôłech, cóż tyż tam inksi mieli do pedzyniô. Chaja sie zrobióła jak sto diosków, jedne festelnie bróniyli posła, inksze juzaś (możno te, ze tyj koplowskij partyji „Spólnie dlô sia”... jezderkusie!... chachnółech sie.. to jes „Wspólnie dla Chorzowa”) przichwôlali dôwniyjszymu prezidyntowi (i jejigo wickóm, choby ino takimu dochtorowi Achimowi Otte), wlazowali jim bez śmiyry do rzici. I wiycie, Wy moje roztomiyłe, blank niy miarkuja ło co te larmowanie i prask na côłki karpyntel. Przeca samtukej na Ślónski fónguje chnet łod zawdy te słówecko ... ciul... i roztomajcie idzie je wyrozumieć, poszkopić. Bo dejcie pozór: ciul (abo ryl) to nic inkszego jak łoszkliwe ino mianowanie berkmóna. Ale tyż tyn côłki ciul, to moge być tyn chopski „interes” znacy sie polski „penis”. Tyż jesce idzie ciulym mianować: idijółta, gupka i warijôta, ale tyż polskigo cowieka: „ nieroztropnego, nierozsądnego, nierozważnego”. Ale tyż jesce ku tymu wszyjskimu fónguje ci samtukej u nôs (możno niy wszandy, ale we Chorzowie na zicher) cosik takigo jak: naciulany, znacy naprany, cosik ciulło, znacy sie pizło (lecy kedy na grubie), kajksik we zupermarkycie moge być ci czegosik w ciul i trocha, znacy sie mocka, łogrómnie dużo. Idzie tyż kogosik festelnie wyciulać, znacy sie łoszeredzić, łoszydzić, majtnóńć, wykolegować. Niyftorzi to poradzóm festelnie ciulać, znacy sie cyganić abo łozprawiać gupoty i belakwastry, a ku tymu idzie sie tyż jesce stopieróńsko ciulnóńć, znacy sie festelnie piznóńć, lebo tyż idzie jesce na łostatku kómusik naciulać, znacy sie wkulać, nadrzistać i narómbać. I tak bych móg jesce dugo, ale zdô mi sie, co to styknie , tela, co jô gynał miarkuja, iże tyn nasz ślónski poseł miôł prawie, i na isto blank dobrze wysłówiół to, co mu na leberkach legło.
Dwa gorole i... żaba...
Idóm se dwa gorole na torg do Nowego Targu. Jedyn idzie skalić krowa, a tyn drugi jakosik sie kalymba lajstnóńć. Tómpióm tak, deptajom aże łoroz tyn, kiery kciôł sie krowa lajstnóńć sie pyto:
– Jyndrek, a niy skalół byś mie ta krowa terôzki, to by my niy musieli tak daleko pyndalować, klechtać dalszij?
– Wiysz Giynek, niy moga ci sam na ceście jij skalić, bo co torg, to torg. Rôz do roka trza tam sie przikludzić, i tam ino mogymy cosik utarżić.
Ale, kiej tak po maluśki se depcóm, klara corôki wyżij blynduje i terôzki tyn, co to ta krowa kciôł skalić szpasownie sie pyto tego drugigo:
– A dzisz ty tam we przikopie ta żaba, co ci tam skoce?
– A widza, i co?
– Anó, kiej jóm łapniesz i wećkosz, to jô ci ta krowa dóm, ale bez tyj mojij kety.
Tyn drugi fuk do przikopy, zdyboł ta żaba i – chocia go ździebko łociepało, łosiywło i na rziganie sie mu zebrało – łyknół ci jóm, społknół ta rapitółza.
Idóm dalszij. Jedyn trzimô krowa za łogón a drugi mô ino swoja keta. Nó i tymu co ta żaba łyknół żôl sie zrobióło tego łod kierego ta krowa bóła i gôdô:
– Kiej terôzki ty łykniesz ta srogszo żaba, kiero tam juzaś skoce, to jô ci dóm ta krowa we cołkości nazôd.
Co miôł borok robić? Fasnół ci tego chrostoka, ta chrostawo żaba, łyknół, nó i zebrôł ta swoja krowa nazôd. Tak ci dokulwitali sie do tego Nowego Targu. Tyn co kciôł kupić – lajstnół sie krowa na łostatku tak by tak łod tego, co szoł na torg jóm skalić; tyn juzaś, co kciôł skalić – skalół jóm tymu, co po krowa na torg szoł, i to do kupy ze ketóm. Idóm sie terozki łobadwa nazôd do dóm, mierznie jim sie i tyn piyrszy gôdô:
– Kuknij se ino. Tyś kciôł kupić krowa, jô kciôł skalić, prôwda?
– Anó, prôwda!
– Nó, tóż rzyknij ty mi ino ... a po jakigo pieróna my tak yntlich łoba te rapitółzy, teżaby wećkali ???
A wszyjsko sie rozłajzi ło pijóndze. Jedyn kce to skalić za pora betków, inkszy juzaś medikuje, co na tym skalyniu bydzie za Rothschilda robiół. I niy poradza ino sam ujzdrzić cweku, coby sie sam znod taki, kierymu by sie kciało kcieć!!
czwartek, 1 marca 2012
Łozprowki wele mojij siyni...
Na siyni łapnół mie synek łod sómsiôdów, srogi już chop, słószny, taki zwality, jesce fyrniok (chocia miyszkôł już ze swojóm libstóm) – Adik.
– Panie Ojgyn, panie Ojgyn! – napocznół już łod swojich dźwiyrzy. – A wy łoglóndaliście wczorej tyn szpil na tym naszym sztadijónie narodowym we Warszawie, ja?
I prasknół gorzcióm we zielazny gylynder aże zazwónióło we côłkij chałpie.
– A toć, iżech łogłondôł. – łodpedziôłech przistojnie, chocia blank ci mie fusbal niy zajimo już łod gryfnych kielanostuch lôt. – Łoglóndôłech tyn szpil naszego mańszaftu ze Portugalcykóma, ale wiela sie tam niy dziôło.
– Jak to niy dziôło? – zawrzesknół łozłognióny Adik. – Przeca, kiejby tyn nasz fusbalok Ludovik Obraniak gynał we drugij półowie trefiół te dwa razy do tora, to mieli bychmy dwa do nula i żôdyn ci tam Rui Patricio by tych Portugalcyków ci niy retnół.
– E tam, synek, gôdanie. – rzykóm ci mu na to. – Jakisik ci tam Ludovic Joseph Obraniak , Damien Perquis (łoba żabojady, chocia już na polskich paszportach) abo polski Miymiec (a możno miymiecki Polôk) Ojgyn Polanski roztopiyrzajóm sie we tym naszym mańszafcie...
– Panie Ojgyn, ale niy mogecie tak gôdać, przecamć my Polôki we tyj drugij półowie grali choby z nótów, szczylali na tor Rui Patricio... a juzaś bal po praskniyńciu Sławomira Peszko ino bez cufal znod sie miyndzy szłapami portugalskigo tormana.
– Nó dobra, synek, dobra – gôdóm moreśnie, coby niy aufryjgować mojigo dôwnego sómsiôda – widziôłech jak Wojciych Szczysny we piyrszyj półowie śtyry razy retowôł Polôków po efyju z woleja Naniego i tego moc wywołanego w świycie Ronaldo.
– Ale szykownićie trzimôł tyn nasz Wojtek Szczyny, prôwa? Dobrze zrobiół Smuda, iże wytrzas na zbity pychol tego łożyroka Borusa, bo tyn Szczysny móg terôzki dokôzać wiela jes we wercie.
– Nó, ja Adi, môsz prawie, ale jedne ci musza pedzieć, co naszô reprezyntacyjô, nasz manszaft podwiyl co – jak pedzioł bół jednyn fusbalowy fachman – jes bez krzideł i bez dzióba. Ale doczkómy, Adik, do czyrwca i łobejzdrzymy jak tyż to te nasze łorły bydóm sie sprawówać na tym Euro 2012!


c: text/html

text:
Jak byjście sie chcieli zjejś kōnsek1 ciasta, a niy lubicie kupnego, ale tyż niy chce Wōm sie za kans smolić2 ze pieczyniym, to tyn mirbetajg bydzie idealny. Szło by pedzieć, że przeca sōm tera3 pozimki4, ale zarozki ftojś powiy: tyla łobiyrania. Jabka? Trza by bōło łostrugać…. A banany otwiyrocie, krajecie byle jak i fertich5 ! […]
Tag: #słodycze
Windbojtle (Ptysie)
Już dołwno żech niy zaglōndoł do tyj staryj ksiōnżki ze receptami1, kero mi pożyczōła kōmratka2 od moji Mutry3. Ksiōnżka ta moł w tym roku 90 lołt i bez to werciōłoby4 sie cojsik z ni upiyc, tym barzi, że nawet Pani Truda- bo tak sie nazywo ta kōmratka- gołdała mi, że sie mōm zrobić te windbojtle. […]
Tarta ze rabarbarym (i wszystko jasne ;) )
Rabarbar ze Azji do Europy przikludziōł1 pōnojś2 we XVI wieku Marko Polo. Tyn rabarbar moł kans roztomajtych3 fetaminōw, ale i moł tyż kwas szczawiowy, co to wypłukuje wapń ze łorganizmu i bez to niy idzie go za kans jejś. Ale dyć jak sie rołz4 za jaki czas czowiek szczeli jake ciasto ze rabarbarym, to sie […]
Drożdżowe Hydraulika (i wszystko jasne ;) )
A z tym drożdżowym to bōło tak: prziszoł rołz1 hydraulik sprawdzić instalacja i jak łobejrzoł pustoł blacha, to jakosik my sie dali do gołdki2 ło pieczyniu. I łon tu narozki padoł3, że moł taki recept4 na drożdżowe, co to jego „babcia robiła 100 lat przed wojną”- pedzioł tak, bo to bōł hadziaj5, ale że recept […]
Szajerkōniak (Likier jajeczny z białą czekoladą)
Niy, tyn ajerkōniak niy bōł wymyślōny bez hobbitōw ze „Władcy pieszczōnkōw” (abo ringōw- bo tak by sie to musiało mianować po ślōnsku), co miyszkali we Shire [czyt. szajer]. To je ajerkōniak ze biołōm szokoladōm, a że roztomajte sznapsy1 niy mogōm mieć za dugich2 nazwōw, to tak żech prziszoł na szajerkōniak. Naszło mie tak na to […]
Syrnik czorno-bioły (Sernik czarno-biały…choć nie do końca ;) )
Wielkanoc coroz to bliżyj i trza sie pomału1 brać za jedzynie, kerego2 niy moge zabraknōńć przi świōntecznym fajrowaniu3. Za starego piyrwy we moji familiji niy bōło, jakby to dzisiaj pedzieć4, za kans5 „tradycji kulinarnych”. We Wielki Piōntek sie zjedli śledzia, a na niydziela bōły kroszōnki, szinka i kołocz. Tera sie to trocha zmiynio i nawet […]

robotstxt: allowed

filter: keep


text:
Bejdżing
Wspůłrzyndne: 39°55' N 116°23' E
Bejdžing (chiń. 北京, pinyin: Běijīng) to stolica Chińskij Republiki Ludowyj a mjasto wydźelůne, podlygajůnce bezpostředńo wuadzům kraju. Uod půunocy, zachodu i pouedńo grańičy s prowincyjům Hebei, a uod wschodu s mjastym wydźelůnym Tjyńćin.
Bejdžing je drůgim, po Šanghaju, mjastym ChRL pod wzglyndym ličby ludnośći. Pouńi tyž fůnkcyjo nojwjynkšygo uostřodka polityčnygo, uośwjatowygo a kulturalnygo kraju. Křižujům śe sam wažne lińy kolejowe i drůgi lo autůw.
Mjano "Bejdžing" uoznačo dosuowńy "Půunocno stolica".
Bejdžing je gospodořym Letńich Igřysk Uolimpijskich 2008.


text:
Myszkůw
Wspůłrzyndne: 50°34'32" N 19°19'33" E
Myškůw (pol.: Myszków) – mjasto we wojewůdztwje ślůnskim, stolica krysu myškowskigo. We popředńim tajlůngu admińistracyjnym noležouo do wojewůdztwa čynstochowskigo. Ležy nade řykům Wartům. Historyčńy noležy do Mouopolski. Bez Myškůw přebjygo jydna s nojstaršych we Polsce lińji banowych (Bana Waršawsko-Wjedyńsko). Do Myškowa noležy kej jygo dźelnica Mřyguůd, kery we lotach 1412-1870 som bůu mjastym. Uostřodek industryje, znůmy m. in. s fabryki ščewikůw Krisbut a fabryki papjůru.


text:
Montevideo
Montevideo je stolica a najwjetše město južnoameriskeho stata Uruguay. Z 1,3 milionami wobydlerjow je wone hospodarske, zarjadniske a kulturne srjedźišćo w kraju. Nadeńdźe so napřećo argentinskej stolicy Buenos Aires při sewjernym pobrjoze Río de la Plata, mórskeho zaliwa Atlantiskeho oceana. Po studiji je Montevideo južnoameriske město z najwyšej žiwjenskej kwalitu.[1]
Mjeno města pochadźa wot 132 metrow wysokeje hórki napřećo přistawej, kotraž rěka španisce Monte („hora“) a w guaranišćinje Yvyty („skała“). Z wobeju słowow nasta po dobywanju kraja přez Europjanow w 16. lětstotku nowe mjeno Montevidi jako zestajenka. Město same załoži so hakle w lěće 1726 jako španiske sydlišćo San Felipe y Santiago de Montevideo.
W měsće knježi přecowłóžna subtropiska klima z miłej zymu a ćopłym lěćom. Přerězna temperatura wob lěto leži pola 16,3° C. Najhorcyšej měsacaj staj januar a februar.
Wobrazy[wobdźěłać | žórłowy tekst wobdźěłać]
Žórła[wobdźěłać | žórłowy tekst wobdźěłać]
Wotkazaj[wobdźěłać | žórłowy tekst wobdźěłać]
- Oficielne webstrony města (špan.)


text:
Lublin
Wspůłrzyndne: 51°14'53" N 22°34'13" E
Lublin (pol. Lublin, jid. לובלין, ukr. ЛюблiH, rus. ЛюблиH) – nojsrogše polske mjasto na wschůd uod Wisuy, stolica wojewůdztwa lubelskigo a Lubelščyzny. Je krysym grodzkim a śedźibům wuadz krysu źymskigo. Historyčńy přinoležy do Mouopolski. Ležy nad řykům Bystřycům. Srogi uostřodek akademicki, znůmy m. in. s Katolickigo Ůńiwersytetu Lubelskigo.
Pjyrše wzmjanki we škryflanych zdřůduach sům ze 1198 roku, nale uosadńictwo sam je starše, stouo uosada bůua sam we VI stolećo. Prawa mjejske uod Wuadysuawa Uoketka 15 śyrpńa 1317. We 1569 we Lublińy zašrajbowano akt Uńije Lubelskij a we tym samym roku přijynto houd lynny uod kśyńća Prus. We XVII wjeku mjasto uostouo fest zńiščůne bez najazdy Kozokůw a ypydimjo džumy. We XVI a XVII wjeku uostřodek reformacyje. Po III rozbjoře Polski Lublin znod śe we zaboře austryjockim, ńyskoři we Krůlestwje Polskim. We pouowje XIX wjeku wjyncy kej pouowa mjyškańcůw stanowiuy Žydy. Uod 1918 we II RP. W čos uokupacyje hitlerowskij we Lublińy fungowou lager kůncyntracyjny Majdanek. Po zdobyću mjasta bez Armijo Čyrwůno 22 lipca 1944 Lublin bez 163 dńi bůu tymčasowům stolicům Polski.
Terozki srogi uostřodek industryje a kulturalny. Noležy do Uńije Metropoliji Polskich.
Kluby športowe Motor Lublin a Lublinianka.


text:
Arnošt Muka
Dr. Arnošt Muka (němsce Ernst Mucke; * 10. měrca 1854 we Wulkim Wosyku; † 10. oktobra 1932 w Budyšinje) bě serbski slawist, spisowaćel, ludowědnik a aktiwist za serbske nowinarstwo kaž tež kulturne žiwjenje. Bě załožer Serbskeho muzeja.
Žiwjenje[wobdźěłać | žórłowy tekst wobdźěłać]
Arnošt Muka bu jako najstarši syn kublerja Jan Jurij Muka a jeho žony Marja Mitašec rodźeny. Studowaše wot lěta 1874 hač do 1879 slawistiku, teologiju a filologiju w Lipsku a bu jako wučer wukubłany. Wot 1880 hač do 1883 dźěłaše Muka jako wučer na Budyskim gymnaziju, po tym najprjedy w Kamjenicy a wot 1887 w Freibergu. Z 1901 bě wón profesor. W lěće 1916 so Muka do Budyšina wróćeše.
Bě sobuiniciator časopisa Lipa Serbska jako narunanje staršeho Smolerjoweho „Łužičana“ a załožer slěda Prěnja serbska dźiwadłowa zběrka, kaž tež spěchowar a přećel Jakuba Barta-Ćišinskeho a hromadźe z nim organizator schadźowanki a młodoserbskeho hibanja. Čłon Maćicy Serbskeje hižo wot 1874, pomjenowa so Muku w lěće k čestnemu předsydźe. Nimo toho bě Muka sobustaw akademijow w Krakowje, Zagrebu, Praze, Běłohrodźe, Pětrohrodźe a Waršawje.
Nastupajo literaturu a nowinarstwo, Muka bě wudawaćel wubraneje zběrki twórby Handrija Zejlerja, redaktor časopisa Łužica a Časopisa Maćicy Serbskeje (1894–1932). Wažnej na polu slawistiki stej wosebje Mukowa Statistika Łužiskich Serbow a Słownik delnjoserbskeje rěči.
K prěnjemu razej woženi so Muka w lěće 1881, jeho mandźelska pak 1893 zemrě. W lěće 1909 so z Aloisiu Valentinu Irmelovej woženi, mjenowanej Losku.
Česćowanja[wobdźěłać | žórłowy tekst wobdźěłać]
Muka bě lawreat serbiskeho Rjada Swj. Save, ruskeho Rjada Swj. Stanisława, čornohórskeho Rjada Danila, ruskeho Rjada Swj. Hany III. rjadownje a sakskeho Albrechtoweho Rjada. W Budyšinje kaž tež w Choćebuzu je dróha po nim pomjenowana.
Hlej tež[wobdźěłać | žórłowy tekst wobdźěłać]
- Lisćina serbskich wsow 1884/85 (wuslědki Mukoweje Statistiki Łužiskich Serbow)


text:
Aleksandryjo
Wspůłrzyndne: 31°12' N 29°55' E
Aleksandryjo (grc.: ἈλeEάvδpeιa; łac.: Alexandria; arab.: الإسكندرية Al-Iskandrija) – druge podug wjelośći ludźůw mjasto we Egipće, rozlygowane nad brzegym Strzůdźymnygo Morza, nojrogszo hawyna morsko we Egipće. Podug tradycyji, zołożůno we 332 p.n.e. uod Macedůńskigo Aleksandra. Podug Alaina Verona mjasto istńoło uod 2686 p.n.e., a Macedůński Aleksander yno je rozbudowoł a doł mu swoje mjano. Za Ptolymyjuszůw Aleksandryjo bůła stolicům Egiptu, ńyskorzi za Rzimskigo Cysorstwa stolicům prowincyje. We 641 zdobyto uod muzułmanůw, kere shajcowoły Aleksandryjsko Biblijoteka, poważano za jedyn ze Śydmju Cudůw Śwjata. Ńyskorzi utraciła znoczyńe skiż coroz srogszyj roli Kajiru. Terozki je srogim uostrzodkem naukowym, kulturalnym a industryjowym.


text:
Staśaństwo
Staśaństwo jo juristiska pśisłušnosć pśirodneje wósoby k jadnomu statoju, z kótarejež wuchadaju wěste bergarske pšawa a winowatosći. Jadnotliwc pśisłuša pótakem pšawniskemu zgromaźeństwu staśanow. Staśaństwo jo we wětšynje krajow njewótwisne wót etniskeje pśisłušnosći abo narodnosći, na pśikład su Serby zwětšego nimske staśanje, pótakem Nimce w pšawniskem zmysle.
Kuždy stat ma swójske kazni, kótarež rěduju dobyśe a zgubjenje swójogo staśaństwa. W Nimskej wupóžycujo se staśaństwo zwětšego pśez naroźenje a wótwisnje wót staśaństwa staršeju, abo teke pśez zadomjenje wukrajnikow.
Staśan ma wósebne pšawa, kaž na pśikład pšawo na lichotne drogowanje abo w demokratijach wólbne pšawo. Na tamnem boku ma teke wěste winowatosći, kaž na pśikład wobornu winowatosć abo dawkownosć.
Staśaństwo dokumentěrujo se na oficielnych dokumentach, na pśikład na drogowańskem pasu abo na personalnem wupokazu. W někotarych krajach – pśedewšym w něgajšnych socialistiskich statach – jo teke narodnosć do dokumentow zapisana.
Jadnotne nimske staśaństwo wobstoj akle z lěta 1934. Pśed tym su měli nimske kraje – na pśikład Sakska a Pšuska – swójske staśaństwa. Lěcrownož jo měła NDR teke swójske staśaństwo, su płaśeli wšykne bergarje z perspektiwy zwězkoweje republiki ako nimske staśanje.
Pśi rozpadnjenju statow (na pśikład Sowjetskego zwězka abo Jugosłowjańskeje) móžo w někotarych padach k problemam dojś, njedostanu-li wšykne něgajšne staśanje staśaństwo jadnogo z naslědnych statow. To jo se w jugosłowjańskem pśikłaźe pśedewšym Romam stało, z kótarychž su byli pótom mnozy bźezstatne.
Napśeśiwny pad su luźe z wšakimi staśaństwami – zwětšego jadna se wó dwójne staśaństwo něgajšnych pśidrogowarjow, pótomnikow tych pśidrogowarjow abo bergarjow Europskeje unije, kenž su se w drugem kraju zasedlili. Za bergarjow drugich cłońskich statow EU jo dwójne staśaństwo w Nimskej zasadnje dowólone, za tamnych (na pśikład Turkow w Nimskej) wobstoje wěste wobgranicowanja.


text:
Sprjewja
Sprjewja jo něźi 400 km dłujka rěka, kótaraž běžy pśez zwězkowe kraje Sakska, Bramborska a Barliń. Zachopjeńk rěki jo we Łužyskich górach. Sprjewja ma tśi žrědła: w Habrachćicach, Neugersdorfje (abo gsb. Nowe Jěžercy) a pśi Kotmarje. Z górow běžy rěka pśez Budyšyn a Łužysku nižynu do Dolneje Łužyce. Ako nutśikokrajna delta Sprjewje zachopiju se slězy Chóśebuza Błota. W Barlinju wuliwa se Sprjewja do Habole.
W dolnoserbskich jsach groni se Sprjewi zwětšego jano Rěka.
Nejwažnjejše města pśi Sprjewji[wobźěłaś | žrědłowy tekst wobźěłaś]
Nejwažnjejše města a jsy nad Sprjewju:
Rěcki a pódlowe rěki wót Sprjewji[wobźěłaś | žrědłowy tekst wobźěłaś]


text:
- Babko, co Wy tyla dzisioj warzicie?
- Jak to co? Przeca jutro niydzielo, świntyj Hedwigi. Co ty synek, niy wiysz, co jutro u nos bydzie łodpust?
- Wiym, przeca że wiym. Ale to i łobiod bydzie łodpustowy?
- No dyć. Przeca wsziscy przijadom, budzie ujek Franek z ciotkom Marikom i synkami, ujek Konrad z ciotkom Mią ze Hajduk, chyba nawet ujek Edek ze Hindenburga przijedzie. Przeca łodpust to wielkie świynto dlo cołej rodziny!
- Starko, a co to bydziecie warzić? Rolada?
Ponbócku Złoty! Tyn najduch sie pyto co bydzie w łodpust na łobiod? Przeca jak zawsze, rosół z nudlami, rolady, modro kapusta i gumiklyjzy.
- Bobko, a kompot bydzie?
- Bydzie, bydzie. Z bani, tyn co lubisz. Niy godej tyla ino leć do masorza, herr Piontka, i przinieś, bo łobiycoł mi zostawić gryfno kita wołowo na rolady.
Czekej no, karlusie, to mosz kartka i kup po drodze wszistko, co na niyj stoji.
Na kortce stoło (6 osób):
- kita wołowo na rolady - kilo
- szpek wyndzony - ćwierć kilo
- kwaśne łogórki - 3
- cybula - 3
- zymft - jedna mało krauza
- modro kapusta - tak wele kila
- kartofle - ze dwa kila
- Babko, to jak sie robi ta modro kapusta?
- Toż puć, synek, pokoża ci.
- Kapusta musisz pokrajać na takie drobne szplitry, wciepać do gorka, nasuć mało gorść soli, zaloć gorkom wodom i gotować, aż bydzie miynko.
Zaniym sie kapusta uwarzi, pokrajej szpek na takie małe wyrfle i usmaż jych na małyj łyżeczce tustego.
Dociepej posiykanyj cybuli. Jak cybula bydzie sie robiyć szklisto, to wciepej jeszcze łyżka monki i wymiyszej gryfnie.
Kopusta łodcydź, wciepej do niyj omasta z cybulom i zasmażej. Dolyj trocha, tak ze dwie - trzi łyżki łoctu.
No,tera je dobro. Jeszcze ino trocha pieprzu i jest fertig.
Terozki synku rozklupej mi miynso na rolady. Ale ciynko i tak, co by równe boło.
Na kożdo rolada domy teroz trocha soli,trochapieprzy i posmarujymy ciynko zymftem.
Teroz trocha cybulki, posiekanyj, dej tu konsek łogórka, konsek szpeku i zawijomy.
A czymu nitkom? Przeca Wom ciotka Mia z Rajchu prziwiezła takie szprytne nadle?
Ale mom ich za mało na tyla roladów.
Zawijej, zawijej.
Gryfnie!
Weż synku tocha monki, i obkulej w niyj kożdo rolada, ale ino trocha!
Terozki rozgrzyj tuste w brytfanie, wsadź rolady i smaż, z kożdej stony, aż sie zrobiom brunotne.
Podlyj trocha wody, przikryj i warz, ino ma małym ogniu, tak wele godziny.
No widziysz, jakie gryfne rolady?
Teroz ino dodomy do zołzy trocha gynstego (np. tyn wywar z kości), tak ze dwie łyżki.
Wymiyszej, podgrzyj i dowej na stoł.
To ino terozki gumiklyjzy.
Usztamfuj mi synku te kartofle, ale krepko!
Gryfnie. Terozki dodomy trocha szkrobku. Nie, ta drugo, modro biksa. Ta, kaj pisze kartofelmehl. Ja, ta.
Dodaj tak mniyj niż ćwierć kartofli. Dodej jajko i wymieś, aż bydzie głodkie.
Teraz ino ukulomy gryfne klejzy. Ja, zrób kożdyj dziurka na zołza.
Wciepej je pomału na wrzontek i warz, jak wypłynom na wiyrch tak ze trzi minuty.
Wyciongniyj je toroz szałkerlom na miska i tyż dowej na stoł.
http://muza.com.pl/product.php?id_product=1470


text:
Ihre Sprache: Deutsch Niedersorbisch Obersorbisch
Beschreibung
Ze žortnym ale tež wótrym wóčkom zhladuje Wórša Šołćic na poměry w Serbach a je z ironiju a ćichim posměwkom w prěnim serbskim telewoknje inscenuje. Hač wobswětluje dźěławosć Domowinskeje skupiny, kofejowe jězby do Błótow abo bachtańcu kemšerkow, přeco zapopadnje awtorka wosebite wobstejnosće a wašnja w serbskim ludźe. Tak chce zběrka skečow na jednym boku k čitanju wabić, ale tež jednotliwym dźiwadłowym skupinam zmóžnić, tute při wšelakich składnosćach předstajić.


text:
WIERSZ „PORA WILII”
Poniżej przedstawiamy wiersz „Pora Wilii” Pana Tadeusza Hanusiaka mieszkańca Skomielnej Białej.
PORA WILII
Posiwiały pasternika goicki, uśpione potoki,
Wis wyj – łoć byś kielo wojażył, niy pockajom roki.
Słónecko siy uwijo, piyrso gwiozdka jus haj na niebie,
Łoznajmuje ludziom, ło wiecnej swiata potrzebie.
Po brzyskak fermuckie zospy, ślypie siy napatrzyć nimoze,
Łokoły z jatami zadyno, jakos haw piknie- mój Boze.
Notóń łodzioty śniega pierzynom, łozwalonom het do łogródka,
Przystrojono i bieluckom łoktusom, zmarzniynto fest pogrodka.
Płotu nie uźres, śtachety na grządce przykurzyło,
Pódźmys kraickiym do izby, có by nom ciepli ino siy zrobiyło.
Dyć kie ta z kozdej strony ciacianie, ino w dusy duje,
Pudzies tam kany dobro, abo cie inacy ziąb zaślaktuje.
Śwarnie dzisiok w chałupie, wiecerza siy warzy,
Razym som przy stole, dzieciska i starzy.
Łopłatkiym siy dzielić, zwykiem siy nom godzi,
Dyć to som Boski Syn, dlo nos siy haw rodzi.
Przy drzywku kolyndecki nucom, calućkie familie,
Jako tys przystało, na Świyntom Wilie.
Ło północy na dziedzinak, łozbechały siy zwony,
Hej kłaniajom siy tys, i Malućkiemu Skumielnyj haw strony!
Pokrzep ze ta Dzieciontecko, kapke na Pasterce,
Cłeka ftory Tobie łoddaje, swe skołcałe serce.
Nedy pokojem, miyłościom i swaitłym niek siy napełni, a cinzary zruci,
Fto zufo Panu, a i w złobecku swym Go niy zasmuci.
No ja- ino z wiarom worce siy brać do przodu, łod Nowego Roku,
Gibać siy za wideka, niy pyrcić na sermater po ćmoku.
Blych


text:
Toruń
Toruń (němsce Thorn) je wulkoměsto při Wisle na sewjeru Pólskeje. Je – nimo Bydgoszcza – jedna ze stolicow a zdobom druhe najwjetše město Kujawsko-pomorskeho wojewódstwa. Město je sydło wojewódstwoweho sejmika, maršala, uniwersity a romsko-katolskeho biskopstwa.
Město leži w historiskej Zapadnej Pruskej něhdźe 40 kilometrow juhowuchodnje Bydgoszcza.
Najznaćiši syn Torunja je Nikolaus Kopernikus, jedyn z najwuznamnišich astronomow swěta. Serbski spisowaćel Jurij Brězan złoži w Torunje swoju abituru.
Wobrazy[wobdźěłać | žórłowy tekst wobdźěłać]
Žórła[wobdźěłać | žórłowy tekst wobdźěłać]
- ↑ Population. Size and Structure by Territorial Division. As of June 30, 2015. Główny Urząd Statystyczny (GUS) (PDF), wotwołany dnja 16. oktobra 2016.


text:
Warszawa14
listopada
listopada
Warszawa 14 listopada Turniej Towarzyszący VI Mistrzostw Polski
Warszawa14
listopada
listopada
Warszawa 14-22 listopada VI Mistrzostwa Polski
Warszawa15
listopada
listopada
Warszawa 15 listopada „Turniej Frustratów” VI Mistrzostw Polski
VI Mistrzostwa Polski14 - 22 listopada 1998 — VI Mistrzostwa PolskiInformacjeRelacja
VI Mistrzostwa PolskiWarszawa, 14 - 22 listopada 1998
1 partia finałowa VI Mistrzostw Polski - Jarosław Borowski : Paweł Stanosz
1. Jarosław Borowski (Bielsk Podlaski) 2. Paweł Stanosz (Warszawa) 3-4. Jacek Pietruszka (Kraków) Marcin Skrzyniarz (Warszawa)
2 partia finałowa VI Mistrzostw Polski - Paweł Stanosz : Jarosław Borowski
3 partia finałowa VI Mistrzostw Polski - Paweł Stanosz : Jarosław Borowski
4 partia finałowa VI Mistrzostw Polski - Jarosław Borowski : Paweł Stanosz
5 partia finałowa VI Mistrzostw Polski - Jarosław Borowski : Paweł Stanosz
Zobacz, jak było na poprzednich turniejach:
V Mistrzostwa Polski
IV Mistrzostwa Polski
III Mistrzostwa Polski
V Mistrzostwa Polski
IV Mistrzostwa Polski
III Mistrzostwa Polski


text:
Archiw zhubjenych wsow a cyrkwinski centrum wobstejitej dźesać lět
Rogow (HA/SN). Wot lěta 1924 su w Hornjej a Delnjej Łužicy wjac hač 135 wsow a wjesnych dźělow – zwjetša serbskich – wuhla dla wotbagrowali. Něhdźe 25 000 ludźi zhubi tak swoju domiznu. Tónle wažny dźěl łužiskich a předewšěm serbskich stawiznow předstajeja w stajnymaj wustajeńcomaj w nowym Rogowje. Wjac hač 300 wobydlerjow je we wjesnym dźělu wokrjesneho města Baršća nowu domiznu namakało, po tym zo bě jasne, zo Rogow w lětach 2004 do 2006 Janšojskeje jamy dla wotbagruja.
Poskitk koparskim sudnikamDrježdźanski koparski zwjazk přewjedźe wutoru, 8. nowembra, w 19 hodź. w Drježdźanach (Gerhart-Potthoff-Bau 81, Hettnerstr. 3) zhromadźiznu za koparskich sudnikow. Na njej smědźa so tež sudnicy Zapadołužiskeho koparskeho zwjazka wobdźělić a sej hodźiny za podlěšenje licency přiličić dać. Přednošować budźe profisudnik Sascha Stegemann. Přizamknje so podijowa diskusija wo poměrje sudnika k hrajerjam ze Saschu Stegemannom z koparjom Dynama Stefanom Kutschku a ze sportowym reporterom Ronnyjom Maiwaldom.Volleyballistki doma hrajaPančičanske volleyballistki změja njedźelu we wokrjesnej klasy-stafla sewjer swój prěni domjacy hrajny dźeń w sezonje. W 10 hodź. nastupja w sportowni Šule Ćišinskeho ST Marijina hwězda II přećiwo Marijinej hwězdźe III, wot 11 hodź. ST Marijina hwězda III přećiwo MSV Budyšinej 04 III a wot 12 hodź. Marijina hwězda II přećiwo MSV Budyšinej 04 III.ARD/ZDF-turněr
Nowa prezidentka Zwjazkoweje rady, ministerska prezidentka Porynsko-Pfalcy Malu Dreyer (SPD), je dźensa do posedźenja gremija w Berlinje wot swojeho předchadnika, sakskeho ministerskeho prezidenta Stanisława Tilicha (CDU), kwěćel dóstała. Tilich bě minjene lěto zastojnstwo prezidenta wukonjał. Foto: dpa/Soeren Stache
Předstaja knihuBudyšin. Knihu „Lausitzer Fotografien – Wobrazy z Łužicy 1957–1990“ předstajitaj awtor Gerald Große a wudawaćel Jürgen Maćij štwórtk, 10. nowembra, w 19.30 hodź. w Budyskej Smolerjec kniharni. Wobrazowy zwjazk zaběra so ze skutkowanjom Geralda Großy w jeho łužiskej domiznje a pokazuje, kak fotograf tež změny a napřećiwki wušiknje do swojich motiwow zapřijima. Zajimcy su wutrobnje přeprošeni.Wjesela so na serbske dźiwadłoDrježdźany. W mjenje Budyskeho Němsko-Serbskeho ludoweho dźiwadła přeproša Drježdźanske towarstwo Stup dale zajimcow na serbskorěčne předstajenje. Jutře, 5. nowembra, w 19.30 hodź. pokaza NSLDź „Do dźěła zdar!“ ze simultanym přełožkom do němčiny, a to na Sakskich krajnych jewišćach, Mišnjanska dróha 152 w Radebeulu.Dohlad do proby chóra dóstaćBudyšin. Štóž chce wědźeć, kak wšědny dźeń w chórje wotběži, ma składnosć k tomu, a to njedźelu w 16 hodź. na žurli Serbskeho ludoweho ansambla. W tamnišej kofejowni poskića hižo wot 15 hodź. kofej a tykanc.Wola now ...
Tójšto ludźi nastaja so dźensa do Budyskeho tachantstwa, zo bychu tam Handrijej Njekej z wutroby gratulowali a wjele zboža k dźensnišim 64. narodninam wupřeli. Hačrunjež drje bu hižo kónc septembra wot generalneho wikara Andreasa Kutschki, tachantskeho fararja Wita Sćapana a z dźaknym listom biskopa Heinricha Timmereversa na wuměnk rozžohnowany, nima jubilar přichodnje wotpohlad ruce do klina złožić. Swoju dotalnu słužbu chce woblubowany serbski zwóńk čestnohamtsce swěru dale wukonjeć.
Něhdźe 150 ludźi je so wčera wječor na koncerće za solidaritu na Budyskich Žitnych wikach zešło. Po nowych podawkach mjez požadarjemi azyla a prawicarjemi starosća so mnozy wobydlerjo tuchwilneje atmosfery w sprjewinym měsće dla. Z koncertom Drježdźanskeje skupiny Banda Internationale chcychu znowa znamjo měrliweje mjezsobnosće a tolerancy sadźić. Policija bě sylnje zasadźena. Mjeńše skupiny spytachu zarjadowanje mylić, přiwšěm wosta měrne. Foto: Christian Essler
Regina Šołćina z Konjec poby tydźenja na zarjadowanju k 15. róčnicy šulskeho zběžka w Chrósćicach a so wupraja:Zajimcy a sympatizanća kaž tež wojowarjo wo tehdyšu dobru wěc běchu přišli nadźijejo so, někajke, hdyž tež snadne, pozitiwne rezultaty našeho tehdyšeho boja směć sobu domoj wzać. Nažel pak dyrbjach zwěsćić, zo njejsu zamołwići trěbne wučby z tehdyšeje wopačneje a zahubneje šulskeje politiki sćahnyli – nastupajo šulski zakoń woni na blaku teptaja, hrajkajo sej z paragrafami a artiklemi. Smy drje tehdy stratu poćerpjeli, ale přiwšěm docpěli, zo njejsu wšitke serbske šule zawrěli a jedyn wulki šulski „silo“ něhdźe na zelenu łuku stajili!
Marko WjeńkaWidźiće to tež tak? Smy žiwi w chětro wichorojtych časach, w kotrychž so nimale wšědnje hranicy překročeja, w pozitiwnym kaž tež w negatiwnym zmysle. Měnju podawki, kotrež njeby sej před lětami hišće nichtó tak předstajić móhł: Pozitiwnje smy na wědomje brali, zo je so bamž Franciskus wosobinsce na zahajenju swjedźenskeho lěta k 500. róčnicy reformacije wobdźělił, potajkim runje toho hibanja, kotrež bě jeho zastojnstwo něhdy wotstronić chcyło. To drje wjace dołho njetraje, zo so katolscy a ewangelscy wěriwi skónčnje dojednaja, kak to ze zhromadnej eucharistiju zrjaduja.Su pak tež podawki, na kotrež z wěstej starosću zhladuju: Štó by sej myslił, zo ma politiska strona AfD, kotraž hakle něšto lět eksistuje, mjeztym wjace hač 20 procentow wolerjow w Sakskej. A nichtó njewě, hač so podźěl hač k přichodnym wólbam hišće njepowjetši. USA dožiwjamy wólbny bój Donalda Trumpa, kiž so do najnišich hranicow čłowjeskeje přistojnosće wohlada. ...
Sobudźěłaćerki Rěčneho centruma WITAJ Michaela Hrjehorjowa a Manuela Smolina z Budyšina kaž tež Katrin Šwjelina z Choćebuza přebywachu wot wutory hač do dźensnišeho w danskim Sønderborgu. Zwjazk němskich Sewjeroschleswigčanow bě je we wobłuku tam wotměwaceho so Serbskeho lěta přeprosył.Sønderborg (SN/CoR). Rěčne koncepty za wobchowanje a dalewuwiće serbšćiny w Delnjej a Hornjej Łužicy su tři sobudźěłaćerki RCW zawčerawšim něhdźe 30 přisłušnikam němskeje mjeńšiny w Danskej předstajili. Wuměna nazhonjenjow steješe po tym w srjedźišću rozmołwy, hdźež su tež na rozdźělne wuměnjenja na šulskim, politiskim a financnym polu pokazali.
Pólske knježerstwo chcyło dopokazy za ruski atentat na swoje lětadłoWaršawa. Plany pólskeho knježerstwa, wšitke w rowach pochowane wopory lětadłoweje katastrofy pola Smolenska ekshuměrować a znowa přepytować dać, zbudźa mjez přiwuznymi a w medijach kraja razne reakcije. Knježerstwo chcyło po tutym puću dopokazać, zo njebě katastrofa njezbožo, ale ruski bombowy atentat. Dnja 10. apryla 2010 bě mašina z te- hdyšim prezidentom Lechom Kaczyńskim a 95 dalšimi wosobinami pólskeho towaršnostneho žiwjenja při pospyće, w ruskim Smolensku přizemić, znjezbožiła. Nichtó njeje tehdy přežiwił. Bjezposrědnje po wólbnym dobyću 2015 je nawoda narodnokonserwatiwneje strony Prawo a sprawnosć Jarosław Kaczyński, bratr znjezboženeho prezidenta, nowe přepytowanja připowědźił.
Na Budyskim Tuchorju rozžohnowachu so dźensa popołdnju swójbni, přećeljo, Domowinjenjo, bywši kolegojo a bywše koleginy z wjelelětnej sekretarku w zwjazkowym sekretariaće narodneje organizacije Lizku Grósowej. Po žarowanskej swjatočnosći, na kotrejž hódnoćeše rěčnik Lotar Koban žiwjenje a powołanske skutkowanje njeboćičkeje, bu jeje popjelnica na znatym Budyskim pohrjebnišću pochowana.


text:
Šulerjo w Kamjencu na slědach Lessinga byli
We wobłuku wučby němčiny w dźewjatym lětniku zaběrachmy so lětsa wobšěrnje z basnikom Lessingom, jeho znatej twórbu „Nathan der Weise“ a rozswětlerstwom. Wězo wěnowachmy so tójšto teoriji, někotrym stawizniskim faktam, analyzy scenow a inscenaciji dramow; tola jako zakónčenje temy sej předewzachmy, sej do bliskeho, za Lessinga znateho, města Kamjenca dojěć a tamniši muzej wo basniku wopytać.
Tuž podachmy so wutoru, dnja 22. měrca 2016 zhromadnje z rjadownju 9-1 do Kamjenca. Před muzejom nas hižo referent knjez Matthias Hanke wočakowaše a powita. Wón chcyše z nami najprjedy do města hić a slědy Lessinga w Kamjencu wotkryć. Tak rozkładźe nam městna, kaž měsćanske drjewowe wiki a zbytki starych měsćanskich murjow, doniž so do sakralneho muzeja a zdobom cyrkwje „St. Annen“ podachmy. Tam móžachmy sej mnoho zajimawostkow wobhladać.
Za čas Lessinga běštej cyrkej a něhdyši klóšter hnydom pódla šule, kotruž je basnik wopytał. Wo tym swědča dźensa hišće dwaj zachodaj za šulerjow. Po tehdomnišim wašnju dźělenej – jedyn za holcy a jedyn za hólcy.
Wot šule dźěchmy dale po šulskim puću basnika přez klóšterske wrota na měsćanske wiki. Wopytachmy radnicu a wobhladachmy sej sławnu Laokoon-plastiku, kotraž běše zawěsće tež Lessingej z inspiraciju. Napřećo zachodej radnicy je hosćenc „K Złotemu jelenjej“, w kotrymž swjećeše basnik něhdy swoju křćeńcu a hdźež móžeš dźensa hišće w „Lessingzimmer“ přenocować, abo sej „Lessingowy meni“ skazać.
Knjez Hanke wjedźeše nas dale k hłownej cyrkwi města, hdźež pokaza mjeno puća „Lessinggäßchen“ na basnika. Tam widźachmy městno jeho ródneho doma na kromje města. Z telko zaćišćami podachmy so wróćo k muzejej.
Tam čakaše na nas hižo knjeni Elke Handrick. Wona měješe za nas wosebitu biografiju Lessinga w formje zajimaweho přednoška spřihotowanu. Tak zhonichmy tójšto wosebitych informacijow, kotrež do toho w šulskej wučbje hišće naspomnili njejsmy.
Po tym podachmy pak so skónčnje do muzeja. Nad zachodom napadnje nam Lessingowy symbol třoch pjeršćenjow, kotryž smy do toho hižo při jeho ródnym domje wobkedźbowali. Bjezposrědnje zwjazachmy tole ze sławnej parabulu wo třoch nabožinach z twórby „Nathan der Weise“.
Muzej sam ma drje jednory, ale tola tróšku njewšědny natwar. Na spočatku je kreatiwna rumnosć, hdźež je móžnosć, so z figurami Lessingowych najznaćišich twórbow bliše zaběrać. Sćěhuje wulka rumnosć, kotraž předstaji biografiju Lessinga. Dokelž běše wšitko chronologisce w kruhu přirjadowane, pokaza so tule mała wosebitostka muzeja. Tu wobsteji móžnosć, sej biografiju pak wot dźěćatstwa do staroby wobhladać a muzej wot prědka do zady překročić, abo tež nawopak. Kónc wustajency tworješe mjeńšu rumnosć, hdźež widźiš Lessinga sameho, wobdateho wot knihow.
Nam wšitkim je so tuta ekskursija jara lubiła. Wšako je zajimawše, nic jenož w šuli w Lessingowych twórbach, ale tež na městnach jeho skutkowanja za slědami pytać.
Fota: Daniel Matik


text:
W piontek 11 marca w Rybniku na Hoymgrubie jest konferyncyjo dlo rechtorów na tymat edukacji regionalnej, kierej bydom sie uczyć dziecka od września. Dr Artur Czesak wygłosi tam wykład, a Fojerman bydzie mioł też swoja ksionżka. Drugo okazjo bydzie 16 marca we Świyrklanach, kaj bydzie „Dziyń Ślonskij Godki”. Fojerman bydzie tam ze swoją ksionżką. A tak już rychtig Fojermanowy autorski wieczór mo być we kwiytniu w Rybniku, na Placu Wolności w lokalu „Geszynk”, kaj w ramach Ślonskigo Koncika Literackigo Stanisław Neblik mo czytać swoji wiersze i podpisować ksionżka. Ni może nas tam nie być!
Jak już bydymy wiedzieć dokładno data i godzina, to domy znać!


text:
Kuwejt
Kuwejt, Państwo Kuwejt (Daulat al Kuwajt دولة الكويت) – państwo położůne we połedńowo-zachodńij Azyje, na půłnocno-zachodńim kraju Zatoki Perskij. Grańica mo s Irakym a Arabijům Saudyjskům. 92,2% placu zajmujům sam pustyńe a půłpustyńe. Ńy mo sam stołych rzyk a teryny bauerske zajmujům ino 0,2% powjyrzchńe kraju. Gospodarka je uoparto na wydobyću a przetworzańu ropy naftowyj. Religijům państwowům je we Kuwejće islam sůńńicki. Uod śyrpńa 1990 do lutygo 1991 Kuwejt bůł uokupowany bez Irak, co bůło sztichym ku pjyrszyj wojny we Zatoce Perskij.


text:
Leonardo da Vinci
Leonardo da Vinci po prowdźe Leonardo di ser Piero da Vinci (ur. 15 kwjetńa 1452 r. we Vinci we Italiji, um. 2 moja 1519 r. we Clos Lucé we Francyji) – italski, rynesansowy malyrz, baumajster, filozof, muzykant, dichter, uodkrywca, matymatyk, anatům, geolog.
Rodźił śe a wychowoł kole mjasta Vinci, kej ńyślůbny syn notarjusza kyjza Pjera da Vinci a chopki, Cateriny. We wspůłczesnym pojmowańu ńy mjoł nazwiska, człůn "da Vinci" uoznoczo "ze mjasta Vińći". Jigo cołke nazwisko, nadane mu przi narodźinach, to "Leonardo di ser Piero da Vinci", co uoznoczo "Leonardo, syn sera Piera s mjasta Vińći"[1].
Leonardo ńyroz bůł uopisywany kej archetyp "czowjeka rynesansu", kerygo ćekawośći dorůwnywoła ino śůła jigo pomysłůw. Szyroko uważo śe uůnygo kej jydnygo ze nojsrogszych malyrzy a prawdopodobńy nojbarzij uobdarzůnům wszychstrůnnům grafikům uosobům we gyszichće[2].
To właśńy grafika przisporzůła Leůnardowi nojsrogszyj popularnośći. Dwje ze jigo prac, Mona Lisa i Uostatńo Wjeczyrza, majům przodńy mjejsca na listach nojznůńszych, nojczyńśći imitowanych i wspůminanych portretůw i dźeł malarstwa. Růwńy sroge znoczyńy we gyszichće kůnsztu mo szkic Leůnarda Czowjek witruwjański. Do czasůw teroźńich przetrwoło nojprawdopodobńij 15 jigo uobrozůw[3].
Kej inżyńyr, Leůnardo tworzůł projekty wyprzedzajůnce jigo czas, uobsztalowujůnc kůncepcyjo helikoptera, pancerwagyna, wykorzistańo podstaw tektůńiki plat, podwůjnygo kaduba szifu a wjela inkszych inkszowacyji. Wzglyndńy moła licza jygo půmysłůw uostoła wćelůno we żywobyće za jigo czasůw[4].
Da Vinci robjůł na nojsrogszych dworach Ojropy, m.in. do rodu Sforzůw a Medyceuszy. Doprowadźił do znocznygo wzrostu poźůmu wjydzy uo anatůmiji, Lůndowym budowńictwje a hydrodynamice. Zaznaczůł swojo uobecność tyż we dźedźińy architektury, rzeźby, filozofiji a pisorstwa, nale te zajyńća uodgrywoły myńijszo rola we jigo żywobyću. Do dźiśoj przetrwoło 7000 zajtůw jigo notatkůw ze rysůnkůma a szkicůma.
Przipisy
- ↑ We Italiji nadowano wuůnczas nazwisko podug pochodzyńo, placu porodzyńo abo fachu
- ↑ Podug takich ludźůw kej choby: Gjorgo Vasari, Gjovanni Antonio Boltraffio, Baldassare Castiglione, "Anůńimo" Gaddjano, Berynsyn, Hipolit Taine, Henry Fuseli, Rio, Bortolon
- ↑ Je 15 znoczůncych uobrazůw, kerych autorstwo przipisywane je bez historykůw Leůnardowi. Bezma ino sům to uobrazy na desce, nale tyż fresk, srogi rysůnek na papjůrze i dwa dźeła, kere znojdno we wczesnych stadjach pracy. Do tygo je pewno liczba inkszych prac we roztomajty sposůb przipisywanych Leůnardowi
- ↑ Przodńy wyńikoło to ze uůgrańiczyń techńicznych epoki. Leůnardo prezyntowoł nowoczesne podejśće naukowe do metalurgiji a inżyńyryji, kere we czasach rynesansu bůły modymi dźedźinůma. Ńykere ze jigo půmńijszych půmysłůw, take kej autůmatyczno nawijarka do szpul, eli maszyna lo sprawdzańo wytrzimałośći drutu na rozćůngańy, wlozły do śwjata techńiki bez wjynkszygo rozgosu


text:
Zmień miasto dla prognozy pogody
Wybierz miasto:
Starka Kyniszka cołki lata miyszkała we ańcli u Richata Belgijoka. Po woda chodziła na plac do studnie a do wychodka aże za chlyw, ale i to niy wadziło, bo miała we izbie kachlok, spać chodziła ze kurami, ciepłe jodło rychtowała co drugi dziyń, a na tyj a na przigrzoci wiela tego sztromu niy szło. I łostała by tam możnej do końca życio, ale jeji wnuczka Basia szła do szkołow i jeji łojcowie wykombinowali, że zamiyniom starczyno izba na wiosce na wiynksze pomiyszkani we mieście. Potym wzieni starka, jeji wszyski manule a zawioźli do miasta. Kyniszce sie nawet widziało te pomiyszkani: mało izba, wielgo kuchyń, konsek antryju, ausgus z wodom na siyni a hajźlik na podeście we połowie schodow, ani na dwor wyłazić niy trza było! Modzi sie poła do płatu dołożyli za izba do swoji cery. Starce było wszystek jedno, bo jeji stare, przedwojynne łożko bez korowodow do tyj wielgi kuchynie wlazło. Wnuczka miała przijechać na drugi dziyń, to starka se lygła we jeji izbie na wersalka. Jeszcze na takim noczyniu niy spała, bezto chciała go wyprobować, jednako w nocy sie łobudziła, bo zachciało sie i sikać, a kibla se niy narychtowała. Poszła ze świyczkom do hajźlika, bo we wieczor niy dała pozor kaj som szaltry, a po cimoku łazić we nowym miejscu sie boła! Za kwilka była nazod i jak lazła do antryju zakopła ło prog. Świyczka i wyleciała ze rynki a zagasła i choć doś kwila macała po delinie, niy poradziła i znojś! Zaparła dźwiyrze a poszła do kuchynie, a tam na stołku przi stole siedzioł jakiś ciyń! Wyglondoł cołkiym jak starzik Kynig, bo był niywielki a troszka puklaty! Nojprzod sie starka wylynkała, ale potym se padała, że jeji chopeczek i przeca nic niy zrobi, bo se za żywota fest przoli! Siadła se na proci niego, a zaczła śnim godać. Łon, co prowda nic niy łodpowiadoł, ale zdało sie, że i przikiwowoł. Jak sie troszka tom godkom umordowała, łoparła łobie rynce na stole a se drzimła. Jak sie łobudziła, to starzik jeszcze był! Kyniszka łodciongła łokno, coby mu sie lepi przijrzeć, a potym sie łośmioła w głos: Na stole stoł tyn dziwoki kwiotek łod wnuczki, co mu bonsai godajom, a że był trocha krziwy, to po cimoku za starzika robioł!
Tutaj dodasz i opłacisz
ogłoszenie drobne
do Tygodnika Regionalnego
NOWINY »
SPRAWDŹ, TO NIGDY NIE BYŁO ŁATWIEJSZE!
Przeglądaj ogłoszenia drobne »
Motoryzacja » Nieruchomości » Mieszkania » Lokale » Handel » Usługi » Finanse » Zdrowie i Uroda » Turystyka » Nauka » Praca » Szukam pracy » Zwierzęta » Podaruję » Różne »


text:
Kody pocztowe Bydgoszcz
Największa miejscowość o nazwie Bydgoszcz jest miejscowością o populacji 366000 mieszkańców i zagęszczeniem 2032,3 os./km², znajduje się 60 m n.p.m., a zajmowana powierzchnia to 175km². Miejscowość znajduje się w województwie kujawsko-pomorskie w powiecie Bydgoszcz gmina Bydgoszcz. Identyfikator SIMC (System identyfikatorów i nazw miejscowości) to 0928363, TERC: 0461011. Tablice rejestracyjne właścicieli pojazdów to CB , a przydzielone kody pocztowe to 85-001, 85-003, 85-004, 85-005, 85-006, 85-007, 85-008, 85-009, 85-010, 85-011
Adresy i kody pocztowe na tej stronie Kod pocztowy 85-609 UP Bydgoszcz 9 Bydgoszcz ul. Chodkiewicza Jana Karola 50 województwo Kujawsko-pomorskie powiat Bydgoszcz gmina Bydgoszcz, Kod pocztowy 85-508 UP Bydgoszcz 8 Bydgoszcz ul. Żeglarska 131 województwo Kujawsko-pomorskie powiat Bydgoszcz gmina Bydgoszcz, Kod pocztowy 85-406 UP Bydgoszcz 6 Bydgoszcz ul. Grunwaldzka 154 województwo Kujawsko-pomorskie powiat Bydgoszcz gmina Bydgoszcz, Kod pocztowy 85-798 UP Bydgoszcz 48 Bydgoszcz ul. Skarżyńskiego Stanisława 7a województwo Kujawsko-pomorskie powiat Bydgoszcz gmina Bydgoszcz, Kod pocztowy 85-455 UP Bydgoszcz 47 Bydgoszcz ul. Wielorybia 103 województwo Kujawsko-pomorskie powiat Bydgoszcz gmina Bydgoszcz, Kod pocztowy 85-395 UP Bydgoszcz 46 Bydgoszcz ul. Nakielska 158 województwo Kujawsko-pomorskie powiat Bydgoszcz gmina Bydgoszcz, Kod pocztowy 85-802 UP Bydgoszcz 45 Bydgoszcz ul. Sandomierska 20 województwo Kujawsko-pomorskie powiat Bydgoszcz gmina Bydgoszcz, Kod pocztowy 85-792 UP Bydgoszcz 44 Bydgoszcz ul. Szancera Jana Marcina 1 województwo Kujawsko-pomorskie powiat Bydgoszcz gmina Bydgoszcz, Kod pocztowy 85-858 UP Bydgoszcz 43 Bydgoszcz ul. Przyjazna 13 województwo Kujawsko-pomorskie powiat Bydgoszcz gmina Bydgoszcz, Kod pocztowy 85-242 UP Bydgoszcz 41 Bydgoszcz ul. Kcyńska 44 województwo Kujawsko-pomorskie powiat Bydgoszcz gmina Bydgoszcz, Kod pocztowy 85-738 UP Bydgoszcz 40 Bydgoszcz ul. Szajnochy Karola 2 województwo Kujawsko-pomorskie powiat Bydgoszcz gmina Bydgoszcz, Kod pocztowy 85-204 UP Bydgoszcz 4 Bydgoszcz ul. Grunwaldzka 30 województwo Kujawsko-pomorskie powiat Bydgoszcz gmina Bydgoszcz, Kod pocztowy 85-124 UP Bydgoszcz 39 Bydgoszcz ul. Konopnickiej Marii 30 województwo Kujawsko-pomorskie powiat Bydgoszcz gmina Bydgoszcz, Kod pocztowy 85-169 UP Bydgoszcz 37 Bydgoszcz ul. Przyrzecze 7-13 województwo Kujawsko-pomorskie powiat Bydgoszcz gmina Bydgoszcz, Kod pocztowy 85-128 UP Bydgoszcz 35 Bydgoszcz ul. Wały Jagiellońskie 4 województwo Kujawsko-pomorskie powiat Bydgoszcz gmina Bydgoszcz,
Adresy i kody pocztowe na tej stronie Kod pocztowy 85-609 UP Bydgoszcz 9 Bydgoszcz ul. Chodkiewicza Jana Karola 50 województwo Kujawsko-pomorskie powiat Bydgoszcz gmina Bydgoszcz, Kod pocztowy 85-508 UP Bydgoszcz 8 Bydgoszcz ul. Żeglarska 131 województwo Kujawsko-pomorskie powiat Bydgoszcz gmina Bydgoszcz, Kod pocztowy 85-406 UP Bydgoszcz 6 Bydgoszcz ul. Grunwaldzka 154 województwo Kujawsko-pomorskie powiat Bydgoszcz gmina Bydgoszcz, Kod pocztowy 85-798 UP Bydgoszcz 48 Bydgoszcz ul. Skarżyńskiego Stanisława 7a województwo Kujawsko-pomorskie powiat Bydgoszcz gmina Bydgoszcz, Kod pocztowy 85-455 UP Bydgoszcz 47 Bydgoszcz ul. Wielorybia 103 województwo Kujawsko-pomorskie powiat Bydgoszcz gmina Bydgoszcz, Kod pocztowy 85-395 UP Bydgoszcz 46 Bydgoszcz ul. Nakielska 158 województwo Kujawsko-pomorskie powiat Bydgoszcz gmina Bydgoszcz, Kod pocztowy 85-802 UP Bydgoszcz 45 Bydgoszcz ul. Sandomierska 20 województwo Kujawsko-pomorskie powiat Bydgoszcz gmina Bydgoszcz, Kod pocztowy 85-792 UP Bydgoszcz 44 Bydgoszcz ul. Szancera Jana Marcina 1 województwo Kujawsko-pomorskie powiat Bydgoszcz gmina Bydgoszcz, Kod pocztowy 85-858 UP Bydgoszcz 43 Bydgoszcz ul. Przyjazna 13 województwo Kujawsko-pomorskie powiat Bydgoszcz gmina Bydgoszcz, Kod pocztowy 85-242 UP Bydgoszcz 41 Bydgoszcz ul. Kcyńska 44 województwo Kujawsko-pomorskie powiat Bydgoszcz gmina Bydgoszcz, Kod pocztowy 85-738 UP Bydgoszcz 40 Bydgoszcz ul. Szajnochy Karola 2 województwo Kujawsko-pomorskie powiat Bydgoszcz gmina Bydgoszcz, Kod pocztowy 85-204 UP Bydgoszcz 4 Bydgoszcz ul. Grunwaldzka 30 województwo Kujawsko-pomorskie powiat Bydgoszcz gmina Bydgoszcz, Kod pocztowy 85-124 UP Bydgoszcz 39 Bydgoszcz ul. Konopnickiej Marii 30 województwo Kujawsko-pomorskie powiat Bydgoszcz gmina Bydgoszcz, Kod pocztowy 85-169 UP Bydgoszcz 37 Bydgoszcz ul. Przyrzecze 7-13 województwo Kujawsko-pomorskie powiat Bydgoszcz gmina Bydgoszcz, Kod pocztowy 85-128 UP Bydgoszcz 35 Bydgoszcz ul. Wały Jagiellońskie 4 województwo Kujawsko-pomorskie powiat Bydgoszcz gmina Bydgoszcz,


text:
Blubry zez Kościana
Wybiyrki
Na jesiyń dziebko smutnawo robiuło sie wew naszym fyrtlu. Ciyngiym zez siumpiuncym dyszczym i ołowiannymi chmurskami skuńczuło sie lotanie po dworze i zaś tam nasze ulubiune zajyńcia. Na dwór tyż trzebno buło przywdziywać cwyter abo jakum jupe czy wiatrówe, bo dni nastawały coroz chłodniejsze.
Bez miasto waluły do cukrowni wozy zez cukruwum, nagibane zez czubym, tak, że coroz to który, gubiuł olgachne buroki. Zaś ta wiara, co miała królasy wew klotkach abo inksze gady, rug- cug zbiyrała te zguby. To buł cymes dla jeich stworów.
Wew naszy budzie, co dziyń inno klapa wysyłano buła na wybiyrki do jakiygoś Pegeeru. Naszo już buła dwa razy, wiync cheba naszo pani nazorgowała se doś pyrów na cołkum zime i wiyncy nie pojadymy. Te wybiyrki mieli my od dawności, co jesiyń, guli tego, co miejscowo wiara ni mogła sie wyrobić wew zbiyraniu pyrków, chocioż wew czasie, jak num kozali lotać po polu i te pyrki zbiyrać, ciyngiym kole sklepu wiejskiygo poru łożgoli wew beretkach siedziało na murku i popijało piwo abo jabola i polili ćmiki. Chybać akuratnie zbiyranie pyrków jeim nie leżało. A może buła to dla nich ciut za letko robota, w sam roz dla szaranków zez miasta. My zaś niezwyczajni do czynstygo schylaniu sie, wrocali do chaty nieźle skatajyni tymi wybiyrkami, bo majluft to dlo nos nie buł, ino ciynżko harówa.
Dlo nos najlepciejsze na wybiyrkach zawdy buło pieczynie pyrków wew popiele zez ogniska, wew którym poluły sie pyrkowe łynty, a nojbarzy czajyli my sie na grochówe na wyndzunce zez wielgiygo wojskowygo kotła. Wew porze łobiadowy można jum buło wyniuchać zez półowy pola, jak ktu mioł dobrygo niucha wew kluberku. Nafutrowali my sie ty grochówy, a zaś wew drodze powrotny kierowca autobusu musioł dwa razy stanuńć, co by autobus wywietrzyć zez zojchy po ty repecie. Tum grochówe i łognisko narychtowoł num Pegeer guli tego, co nie płacili num bejmów za robote. Musiało sie jeim, jak i naszym belfrum, to fest łopłacić, skorno kożdyj jesiyni buły wew budzie wybiyrki.
O inkszym rychtyk jesiynnym zbiyraniu, znaczy sie ło zbiyraniu betków już żym kiedyś sporo nagrygoluł, wiync nie byde sie powtorzoł. Jak żeście sum ciekawi, to so poczytejcie.


text:
Jak żech roz szeł na ambóne, toch se tak pomyśloł, że nasi mili ludkowie radzi czytajóm cosi po naszymu. Nikiere gazety, aji ty kościelne, już downo drukujóm taki roztomaite spóminki, jak to hańdowni bywało, a jinsze godki... Jo bych ło tych downych czasach moc pisać isto ani nie chcioł, ale raczyj ło tym, co sie mnie samymu abo kómusi z naszych pastorów przidarzyło. A że po naszymu się mi dobrze mówi, bo „tak mi pusa narosła”, tóż tak se myślym, że by to ganc gupi nie musiało być. Dyć aji z nikierymi kolegami w urzyndzie se tak majlujymy, jako Cieszyniocy (pry jak się to pisze z wielkij litery to se jedno aji ło suszana, błyndowioka, trzyńczana czy aji możne ślóńskigo łostrawioka; dyby było z małej, to by był jyny tyn z ksiónżyncygo miasta). Po naszymu to fakt móm nejraczy... A pisać ło czym bydzie, bo się tych srandownich zdarzyń u nas w Suchej dzieje, że aż aż. A w inszych zborach isto też; tóż jak mi bracio pastorzy pumogóm, „rubryka” mo szanse przetrwać dość dłógo. A jak byście czymu nie rozumieli, to się spytejcie starki abo starzyka.
Tóż... jak żech roz szeł na ambóne, a miołech mieć kozani z ksiyngi proroka Daniela, ło tych przocielach Danielowych, kierych król Nebukadnesar za jejich wiare kozoł wciepać do rozpolónego pieca, a Pón Bóg ich wyratowoł, że się im wubec nic nie stało, toch se spómnioł, jak jedyn z moich poprzedników (nie bydym go mianowoł, bo łón wiy, jak się nazywo, a wszyscy łostatni to nie muszóm wiedzieć) mioł mieć kozani ło tym samym. A też to było w naszym „dómeczku”, jak mówiymy na nasz miły Dom Boży, czyli kościółek. Tóż wyloz na wyrch, klynknył pod Duchym Świyntym (je tam tako piekno wyrzeźbióno gołymbica nad głowóm pastora) i popytoł ło inspiracyjóm. Potym przeczytoł tekst i... słyszy to, co beztak usłyszeli wszyscy w kościele, bo akustykym mómy wybornóm: „Ty pierónie, pujdziesz tam do tego pieca, abo ni! Pujdziesz a spolisz się, uwidzisz!”
To kościelny, pan M., prógowoł do naszego żeleźnego pieca w zarystyji, takigo na drzewo, co jak byli goście z Hameryki, to się go ni mógli nafocić, narwać taki wielki kyns drzewa i tak mu domówioł. Łón se isto myśloł, że mówi w duchu, ale w kościele wszystko było słyszeć... Tak to się u nas w Suchej Słowo Boże dycki spełnio!
jo.