text:
Ku : MAMAT SASMITA
Isuk-isuk kira wanci haneut moyan, kuring
diuk caméot di tengah imah, hareupeun lawang kamar Nini, niatna mah rék mémérés
kamar Nini. Réréganana muka, nyampay ka beulah kénca.
Geus ampir dua minggu rérégan kamar Nini,
tara ditutupkeun. Ngablak, muka, nepi ka jero kamar gé antra. Isuk-isuk jandéla nu nyanghareup ka wétan
dibuka, nyeleberna angin karasa seger. Rajeun cahaya panon poé nyulusup kana sela-sela
rérégan jandéla. Langsung nyorot kana ranjang kéro nu make kulambu bodas.
Ranjang kéro téh ranjang beusi nu weweg,
nu diluhurna aya keur masang kulambu. Cenah mah éta ranjang téh pamawa Aki,
basa seserahan, ngalamar ka Nini. Ari jandéla nu nyanghareup ka kalér mah tara
dibuka, da nyanghareupna nampeu ka kebon sampeu, sok aya hileud.
Enya geus aya dua mingguna Nini mulang
ka kalanggengan, dikurebkeun gédéngeun kuburan Aki. Ari Aki mah ngantunkeunana
geus lila pisan, kuring gé inget-inget poho. Biasana, basa Nini jumeneng kénéh,
rérégan kamar téh tara muka, éstu kudu nutupan lawang ka kamar Nini. Najan teu
maké panto gé tara ieuh aya nu wani nyingkabkeun atawa pirajeunan asup ka kamar
Nini.
Satungtung inget, kuring can kungsi kawénéhan
rérégan kamar Nini muka, padahal kuring téh ayeuna geus kuliah taun ka dua. Rajeun
ningali teh lamun rérégan rék diseuseuh, diganti ku nu beresih atawa mun Nini
ka luar atawa asup ka kamar, kitu gé sarérét-sarérét.
Kakara dua minggu ieu, kuring kakara
nyaho aya naon baé di jero kamar Nini téh. Aya méja leutik diluhurna ditutup ku
taplak bodas ngeplak, diluhureun taplak aya wadah lemareun sapuratina, aya potrét
Nini nuju di gondéng ku Aki dipiguraan, sigana nuju aranom kénéh, nembé nikah,
Nini mah dikabaya, dicindung, ari Aki maké jas, lengkep maké dasi. Saur Mamah
mah di jero lomari teh loba pernak-pernik jeung dokumen pribadi Aki sareng
Nini.
Di gigir, juru kamar beulah kénca aya deui lomari
leutik, sigana wadah anggoan, diluhureun lomari leutik aya mukena di luhureun
mukena aya Qur’an. Ngan sakitu. Euweuh nanaon deui. Ari dina dingding mah aya
eunteung digantungkeun, eunteung kabaheulaan téa, nu maké pigura kai diukir,
eunteungna dibuleudkeun semu lonjong, handapeun eunteung aya paranti neundeun
sisir, malah aya sisir kerep ngagolér. Sadidintenna Nini ukur ngaos Qur’an
salang-selang osok nyulam, ngadamel tutup poci atawa sarung bantal.
Inget kénéh waktu kuring keur kelas lima
sakola dasar, guru téh méré tugas sangkan nyieun karajinan tina taneuh liket,
kuring ngumaha ka Nini, ngagentraan Nini téh cukup ti luaraeun kamar,
ngagentraan Nini teh cukup sakali wé, da lamun teu nuju ébog mah sok langsung ngawaler.
Harita gé langsung kaluar kamar. Pameunteu beresih, anggoan beresih, rapih baé,
ari dedegan Nini semu jangkung, salira alit, teu bayuhyuh. Ari rérégan lawang
kamar dibuka téh sok semu meleber seungit kembang, duka kembang naon, ari nu
mindeng katohyan mah Nini sok ngala kembang kamuning.
“Aya naon kasép?” Kitu pokna. Kuring
nerangkeun kudu nyieun karajinan tina taneuh liket.
Tuluy Nini ngajak kuring ka sisi
susukan, di lebakkeun imah, niat ngala taneuh liket. Cék Nini taneuh liket téh
sok disebut taneuh porang atawa rajeun disebut taneuh angir.
“Ih geuning susukan téh rarujit kieu.” Cek Nini. Enya tuda dina susukan téh mani
kotor, pinuh ku runtah, caina semu hinyay, rujit ningalina gé.
Tungtungna
Nini ngajak ka sawah, rada lila leumpang téh, da sawahna aya di tonggoheun
susukan. Sawah nu Nini eta teh.
“Tuh beulah ditu,” cék Nini bari nunjuk
ka beulah kulon “Aya gunung batu, batu téh ngajalegir sagedé-gedé munding,
terus béh dituna aya pabrik batu, aya mesin paranti ngagiling batu sangkan batu
meunang nampolan jadi batu laleutik, keur ngabalay.” Kuring mah cicing wé da
teu parti ngarti.
Cék Nini, Cibogo téh geus robah ayeuna
mah, geus jadi nagara, geus sagala hurung hérang, tanah ngaplak jadi imah mewah,
tanah lapang jadi gedong. Nu asli urang dieu nyalingkir teuing kamana. Kebon
salak, kebon jambu, kebon muncang, geus ilang musna ganti ku rajegna beton. Nu
anyar datang teuing saha, teu wawuh jeung siga nu embung wawuh ka urang Cibogo.
Supaya ngarasa aman, imah dipager, komplek imah dibénténg jangkung. Urang kampung dianggapna panyakit, dianggap
rék ngarudetkeun baé. Cék Nini béhna teu jelema masakat teu jelema beunghar
angger wé kana miceun runtah mah jorok.
Di sawah mah taneuh liket téh meunang,
mawa ukur saguruntul kira-kira sagedé sirah kuring. Nini mapah ancad, kuring
nuturkeun. Saur Nini “Engké urang ngadamel toléot.” Kuring ukur unggeuk, teu apal nu kumaha ari
toléot. Ku Nini taneuh téh digaley deui, saurna ambéh lemes jeung babari diemplé-empléna.
Resep ngemplé-ngemplé taneuh liket, leungeun bobolokot, kesang renung dina
tarang.
Saur Mamah mah Nini téh lulusan sakola
kepandaian putri taun limapuluhan, mana pantes sagala tiasa gé. Geuning nu
disebut toléot ku Nini téh mangrupa mamanukan maké liang, lamun ditiup disada
ngahéong, sorana harus, rada ngentrung henteu nyempring siga sora piriwit.
“Kedah terang kumaha ngadamelna cocooan téh, ulah resep nganggona wungkul,” cék
Nini.
Imah nu dicicingan ku kulawarga kuring téh
imah panggung, ngan teu maké palupuh tapi make papan, papanna gé geus leucir
herang balas ku lilana. Kolongna teu jangkung teuing paling gé satengah méter.
Nini nu rajin ngaroris kolong téh, da ulah pisan barangteundeun di kolong, kudu
beresih. Ari dingdingna maké bilik,
anyaman awi hinisna dua lapis, seseg tur pantes. Tihangna tina tangkal kalapa, henteu buleud
tapi biasa wé masagi. Cek nu ngarti mah wangunan imah téh disebut julang
ngapak. Kungsi Apa sareng Mamah aya niat ngarombak imah, rék dibangun tina bata
saperti nu séjén. Na atuh Nini bendu, ngan Nini mah ari bendu téh teu jeung
ngarobah semu, malah ngajak diskusi ka Apa sareng ka Mamah. Kuring gé ngilu
ngariung, asana kuring téh keur sakola di SMA. Nini nyarios halon “Kasép, Geulis, ema mah
lain teu hayang boga imah gedong siga batur, tapi ari kudu ngarugrugkeun ieu
imah mah, najan ukur rék dirobah, ema mah banget teu satuju.”
Tuluy Nini nepikeun alesanana, cenah ieu
imah téh meunang ngitung aki, da dihenteu-henteu gé aki téh lulusan sakola
bangunan, jadi seseg jeung kuat, atuh bahanna ge nu petingan wungkul, jeung
ongkoh deuih cocog keur daérah tropis. Kaduana wangunan kieu téh kuat ku lini,
moal babari rubuh siga gedong tina témbok komo mun némbokna wawayagon. “Anggur
mah mun baroga waragadna, sok imah ieu dioméan saeutik mah, boh cétna, boh
lalangitna, komo éta tihang palebah tatapakanana, kudu mindeng diroris bisi
besek, atawa bisi aya rinyuh.” Kitu saur Nini mungkas obrolan, Nini siga nu
alim dibantah da teras lebet ka kamar.
Ari maksud Apa sareng Mamah mah, nu
katangkep ku kuring, tadina ngarombak imah téh hayang nyenangkeun Nini. Tapi
geuning kitu pamadegan Nini téh, kuring gé satuju kana pamadegan Nini
pang-pangna palebah imah panggung leuwih kuat mun aya lini. Mangkaning daérah
Cibogo téh deukeut ka sésar Lembang, dua lémpéng taneuh nu silih sedek, hiji
waktu mah bakal obah tur bakal jadi sumber lini. Meureun mun aya lini téh imah
panggung mah moal matak bahaya teuing. Disidik-sidik
ayeuna, imah téh asa nenggang, béda ti batur. Manjang ka tukang. Di gigir aya
wangunan tambahan leutik keur garasi mobil, di gigir sabeulah deui aya
sosompang rada lega, diteundeunan méja pingpong. Teu salah mun disebut griya
unik téh.
Imah téh kawilang lega, aya tepas,
biasana di tepas adi kuring, awéwé, sok ulin jeung babaturanana, ngan lamun
mijah sok kadenge bragbrigbrug. Dijero, tenga imah ngablak, lega, ditengahna
diamparan ku lampit, sawareh diamparan ku alketip paranti kulawarga diuk atawa
gogoleran bari lalajo télévisi. Kamarna aya opat nu gedé, ditambah ku nu leutik.
Kamar leutik mah sok disebut goah. Dapur mah ka béh tukang, kawilang lega, keur
rohang paranti dahar, teu maké meja, tapi maké ambén, jadi mun dahar teh lain
diuk dina korsi, tapi kudu sila. Cék babaturan, di imah kuring mah cenah unggal
poé léséhan, ari saur Nini mah lain léséhan cenah tapi ngampar. Dina ambén éta
ngabagug téténong rada gedé, téténong nu tilu umpak, wadah dahareun, da tara
maké tudung saji.
Di dapur téh hawu gé aya, tah sual hawu
gé kungsi jadi masalah, biasa nu mokalan téh Apa, hawu hayang dibongkar,
dipiceun. Ma’lum Apa téh didamelna di BUMN bagian logistik, barang nu teu dipaké
leuwih hadé dipiceun, dikaluarkeun tina catetan asét pausahaan, minuhan teu
pararuguh cenah. Ngan Nini teu satuju, sakali deui éta téh cenah hawu meunang
nyieun Aki. Harita mah kuring rada pro ka Apa, da enya atuh hawu téh siga nu
ngabagug teu puguh, geus lila tara dipaké. Apan jaman kiwari mah néangan
suluhna gé hésé. Saur Mamah ka Apa, kudu ngéléhan ka kolot mah bisi tideuha
cenah. Apa ukur nyéréngéh dikitukeun téh, bari ngaharéwos lalaunan kuduna mah
nu kolot gé ngarti kana kahayang nu ngora. Mamah ngadilak ka Apa. Luhureun hawu aya paraseuneu, didinya
diteundeun sééng, dulang, lalayah, katél, jeung sabangsa parabot séjén nu galedé.
Korsi tamu mah aya, diteundeun di tepas,
tapi korsina nu tina awi gombong, geus leucir hérang, jadi tamu téh tara asup
ka imah, cukup masamoan di tepas. Najan hujan gedé ge tara sawér ka tepas,
sigana Aki ngararancang imah téh sagalana geus diitung.
Jaman keur budak, kuring rajeun bangor
hayang asup ka goah, sok maling-maling, najan sabenerna mah geus nyaho teu
meunang ongkoh deuih di jero goah téh poék. Tapi inget da di goah aya buyung
paranti béas, aya peti rada gedé paranti paré, rajeun sok jadi tempat nyimpen
bubuahan, kayaning cau, sawo atawa jambu batu, kitu wé bubuahan hasil ti kebon
Nini. Mun kapanggih ku Nini, kuring sok dicarékan. “Pameget mah teu kénging ka
goah,” tuluy Nini sok ngomong goah téh tempatna Déwi Sri, nu ngagaduhan paré.
Dikitukeun téh kuring tara loba tatanya, keur mah geus mindeng ngadéngé omongan
kitu, paling gé ngajawab “Da sanés badé ngangganggu Déwi Sri, tapi badé nyandak
sawo asak.” Nini ge sok gumujeng ari dijawab kitu mah. Nu aman neundeun
dahareun téh di goah, Apa gé mun hoyong bubuahan nu disimpen di goah téh sok ngagentraan
heula ka Mamah, nyuhunkeun dipangnyandakeun bubuahan. Nu teu meunang sagawayah
asup téh ka kamar Nini jeung ka kamar Mamah deuih.
Sanggeus kuring kuliah, kakara nyaho
geuning imah urang Sunda téh jaman buhun mah dirohang-rohang. Aya rohang keur
lalaki jeung aya rohang keur awéwé, tepas
keur lalaki, dapur keur awéwé, tengah imah mah keur saréréa, watesna imajinér,
ngan goah nu écés téh. Cenah cék Nini, baheula mah sok rajeun di goah téh aya
pangradinan, parukuyan jeung susuguh séjén, ti mimiti cai kopi pait jeung
rurujakan. Éta téh panghormat ka Dewi Sri, nu dimitoskeun yén Déwi Sri téh déwi
paré, goah lir rohang sakral. Padahal, kuring kungsi maca, Sri atawa Asri
asalna kecap sariçi atawa ariçi tina basa Dravida, hartina paré atawa
siki-sikian, kana basa Laten jadi cereal, kana basa Inggris jadi rice, kana
basa Yunani jadi oryza, dina basa Sunda gé apan aya paré ceré. Ari teu meunang
sagawayah ka kamar Nini mah saur Mamah bisi Nini kabaribinan, jeung ongkoh
teu elok mun blas-blus ka kamar batur nu
sipatna pribadi.
Kuring masih caméot hareupeun kamar
Nini, leungiteun puguh gé, leungiten ku gohgoy Nini, leungiteun ku meleberna
kembang ti kamar Nini, leungiteun ku dédéngéan nu ketrak-ketruk, leungiteun ku
déhémna, leungiteun ku usap Nini. Geus
jadi kabiasaan mun kuring rék indit kuliah sok pamitan heula ka Nini, ari Nini
tara kaliwat ngusap sirah, karasa dampal panangan Nini nyecep tiis, lemes,
ngageleser kana tarang. Mun kaciri kuring keur pakepuk lantaran loba tugas,
Nini sok nyauran : “Kadieu kasép, urang jiad ku Nini, ambéh pinter.” Tuluy
sirah kuring diusap sababaraha kali, Nini sapertos nu kunyam kunyem ngadu’a.
Kamari soré, Apa sareng Mamah
ngawangkong, kuring gé ngilu ngawangkong, cék Mamah rék dikumahakeun kamar urut
Nini. Cék Apa mah ulah dikukumahkeun, mending diantep wé gunana bisi aya dulur
atawa tamu nu hayang ngéndong, bisa diperenahkeun di kamar urut Nini. Kuring
rada ngajenghok ku pamadegan Apa, asa jadi robah, sugan téh imah rék langsung
dibongkar dirombak jadi imah témbok. Ari
celengkeung téh adi kuring nu kakara kelas dua SMP mairan cenah alusna mah
dijadikeun musola, paranti solat berjamaah sakulawarga, sakalian bari
ngadu’akeun Nini. Kaharti kituna mah, da adi kuring nu pangdeukeutna jeung Nini.
Sababaraha poé sabada Nini ngantunkeun, adi kuring barintit balas ceurik. Apa
sareng Mamah sakedapan mah ngahuleng, kuring satuju, tungtungna Apa sareng
Mamah gé satuju.
Kamar Nini geus robah, nu
tadina arang kagiridig teu meunang sagawayah asup, ayeuna saha baé gé meunang
asup ngan mun rék solat, dihenteu-henteu gé tetep teu sagawayah bisa asup atawa
malah jadi rohang sakral. Naha ari goah bakal tetep jadi rohang sakral jeung naha
ari ieu imah panggung bakal jadi robah?■
(Dimuat dina Tribun Jabar Salasa 27/3/2012, Rebo 28/3/2012, Kemis 29/3/2012)


c: text/html

text:
"Nyanggakeun sabrang salayan lebet ka cabe mah henteu, nyanggakeun hatur lumayan lebet ka sae mah henteu."
Senin, 24 Mei 2010
Mengenal Inohong / Tokoh Nasional dari Tatar Sunda: R.H. MOHAMAD SANUSI HARDJADINATA
BIOGRAFI
R.H. MOH. SANUSI HARDJADINATA
Ku : M. Ridwan Iskandar
Harepan R. Wirantadidjaja sangkan putrana tiasa janten menak karasa pamohalan pikeun ngawujud. Sabab jadi menak teh kudu tamatan Sakola Menak (Hoofdenschool), sedeng Sanusi teu mungkin tiasa lebet ka eta sakola. Kaayaan jaman harita teu ngamungkinkeun pikeun ngabiayaan pendidikan anu sakitu mahalna. Tapi sanajan kitu, sumanget Sanusi kanggo neraskeun sakolana henteu pareum kitu wae. Sabada namatkeun HIS di Garut, anjeuna ahirna lebet ka sakola pendidikan guru HIK (Hollandsch Inlandsche Kweekschool) anu kocap kalawan sebutan Sakola Raja di Bandung. Sanusi lebet ka Onderbouw HIK taun 1933 (diploma Mulo B) dugi ka lulus sareng Bovenbouw HIK taun 1936 (Onderwijzers Akte).
Aya tilu sobat dalit Sanusi nalika sakola di HIK anu salawasna ngancik dina ati sanubarina, nyaeta: Sukanda Bratamanggala, Subiadinata, sareng A’on. Tilu sobat opatan sareng Sanusi sok dilalandih kwartet. Sabada ancrub di masarakat eta opat sosobatan teh naratas karir anu beda-beda. Sukanda dibawa nasib pikeun aktif dina widang militer, sedengkeun Subiadinata sareng A’on malang mulintang di dunia pendidikan, ari Sanusi ditakdirkeun pikeun milih ancrub di widang pamarentahan.
Taun 1936 Garut katarajang wabah pes, Taun eta pisan taun musibah kanggo Sanusi, anjeunna ditilar ku ibu ramana mulih ka rohmatulloh. Ampir sadaya kulawargina ngantunkeun pikeun salalamina ku alatan eta wabah. Di antara kulawargina mung anjeunna wungkul nu nyesa. Ti harita Sanusi nunggul pinang. Teu aya baris pigeusaneun. Kamana deui kedah ngadu nasib.
Taun 1936 anjeunna ancrub kana dunia pendidikan, karir awalna janten guru di HIS partikelir. Anjeunna ngajar di HIS Kramat, Betawi, kota anu kiwari disebut Jakarta.Ti kota kolonial ieu anjeunna ngalih deui ka kota leutik teras ngajar di HIS Muara Dua, Lampung, Sumatera Selatan. Teu kungsi lami ngalih deui nyaketan lemburna. Anjeunna ngalih ka Bandung ngajar di HIS Pasundan. Dina taun 1939 anjeunna ngajar di Inheemsche MULO Pasundan. “Kuring emut keneh, samemeh jadi guru diuji heula. Harita kawilang istimewa pikeun guru nonoman bisa ngajar disakola ‘menengah’. Eta sakola teh pernahna di Jalan Kopo.” Kitu kasauran Sanusi waktu diwawancara ku wartawan Mangle dina taun 1985.
Salaku nonoman anu icikibung dina dunia pendidikan tur aktif di ‘Sarekat Kerja’ Onderwijers Vak Organisatie (O.V.O) cabang Bandung hiji organisasi guru para alumni HIK, Sanusi ngaraos kagugah pikeun ngagabung tur aktif di Paguyuban Pasundan. Samalah anjeunna sasarengan sareng Sukanda Brata Manggala ngadegkeun Pandu Organisasi Pasundan disingget POP. Harita Paguyuban Pasundan nuju dipingpin ku R. Oto Iskandar di Nata. Paguyuban Pasundan mere rupa-rupa ‘kontribusi’ pikeun ngamajukeun masarakat pribumi dina jaman kolonial Belanda. Paguyuban Pasundan oge bagerak pikeun ngamajukeun bidang sosial, ekonomi, budaya, jste. di Tatar Pasundan. Salasahiji tokoh Pasundan anu dianggap guru ku anjeunna nya eta Bapa Ema Bratakusumah.
Taun 1942 Jepang datang ngajajah lemah cai. Dina waktu anu singget Panglima Perang Hindia Belanda nandatangan surat serah bongkokan tanpa sarat ka Panglima Militer Jepang di Kalijati. Ti harita pamarentah militer Jepang, penjajah kulit koneng jadi nu kawasa di Hindia Belanda, ngaganti penjajah bule. Harepan pikeun mangsa nu bakal datang anu leuwih hade teh sirna sapada harita.
Dina awal kakawasaanana Jepang nutup sakabeh sakola nu aya di Indonesia. Nya ti harita Sanusi janten ngaligeuh. Sagala rupa karasa leuwih werit, sok komo harita teh anjeunna tos kagungan rarabi tina pernikahan sareng R.Iin Sopiah anu ditikah taun 1938. Untungna sataun ti dinya sakola-sakola teh dibaruka deui. Sanusi gasik ngalamar janten guru. Tapi dalah dikumaha, nasib teu acan mihak ka anjeunna; lamaran ditolak, alesanana basajan pisan, guru sakola menengah nu ditarima teh kudu ngabogaan pangalaman salila sabelas taun.
Sanusi ngaraos helok ku ayana katangtuan pangalaman ngajar sabelas taun ieu. Sabab nurutkeun pangemut anjeunna elmu ngajar tos kacangking. Anjeunna tos cukup lami ngajar, ngan tacan sabelas
taun. Najan kitu, anjeunna ngaraos tos kagungan kamaheran ngajar anu nyekapan. Ahirna Sanusi mutuskeun pikeun liren janten guru. Anu engkena ieu pamadegan teh matak pikareueuseun lantaran anjeunna henteu kantos ngadamel di pamarentahan penjajah.
Jaman penjajahan jepang teh jaman anu sarwa sulit Sanajan kagungan ijazah guru teu babari nyiar kasab. Dina kaayaan kitu, kasab naon wae oge dilakonan asal halal. Anjeunna kapaksa janten tukang catut karcis bioskop. Barang tos genep bulan janten tukang catut, teu kantos lami jol atasanana di sakola guru sumping ka bumina, ngajakan deui ngajar di sakola guru anu bade diadegkeun. Sanusi nolak kana eta ajakan lantaran alim ngaletak ciduhna nyalira.
Sataun ti harita , atasan Sanusi ka bumina deui. Lain nawaran janten guru tapi janten kepala sakola. Sanusi tetep nolak lantaran kukuh kana naon anu tos diucapkeunana. Dina mangsa penjajahan Jepang, sakabeh organisasi “pergerakan” dibubarkeun kaasup Paguyuban Pasundan. R. Oto Iskandar Di nata kudu nyalametkeun dana organisasi anu dibubarkeun. Ku kituna anjeunna nawisan Sanusi pikeun ngajalankeun dana organisasi dina wangun usaha. Sanusi dipaparin modal ku Pa Oto anu seueurna saratus ringgit. Anjeunna muka warung dina tilas kantor Paguyuban Pasundan di Jalan Dalem Kaum Bandung. Eta warung teh dinamian ”Badan Oesaha Perekonomian” (BOP). Ieu usaha dagang teh lami-lami mah mekar. Anjeunna dipercanten pikeun ngimpor barang. Kamaheran di widang perekonomian nyababkeun anjeunna diangkat janten anggota “Pengurus Persatuan Pedagang” Indonesia di Bandung,
sareng “Pengurus Koperasi Distribusi Priangan” (Sangio Kumiai Renggokai Priangan-Shu). Lantaran tugasna beuki beurat, kapangurusan di BOP dipasrahkeun ka nu sanes.
Kasuksesan Sanusi dina ngokolakeun dana Paguyuban Pasundan teu leupas tina sikep anjeunna dina soal ngokolakeun dana. Anjeunna salawasna nandeskeun pola hirup rikrik gemi, ngeureut neundeun (pinter nabung), henteu awuntah (boros atawa royal).
Tanggal 14 Agustus 1945 Jepang serah bongkokan ka sekutu, perang Asia Timur Raya reureuh. Sukarno sareng Hatta nembe mulih ti Vietnam nepungan panglima Jepang, Ngan ukur dina itungan poe ti harita, detik-detik proklamasi 17-Agustus-1945 geus muka lambaran hirup anyar pikeun bangsa Indonesia.
Isukna PPKI, anu diwakilan ku wawakil ti Pulo Jawa, Sumatera, Sulawesi, jeung Kalimantan (baheula eta runtuyan pulo teh disebutna Sunda kecil) nyieun rarancang UUD anu geus disiapkeun ku BPUPKI sarta disahkeun anu kiwari disebut UUD 1945. Salian ti eta PPKI netepkeun ngadegna Komite Nasional Indonesia Pusat (KNIP) pikeun nampung pangdeudeul ti masarakat kana ngadegna nagara Republik Indonesia.
Luyu jeung kawijakan di pusat, di tingkat karesidenan diwangun Komite Nasional Indonesia Daerah (KNID). Dina gempungan anu dipingpin ku R. Puradireja kapilih 23 urang anggota. Sanusi Hardjadinata kapilih salaku wawakil ti kalangan padagang. Lajeng anjeunna oge diangkat salaku anggota Dewan Pemerintahan Harian Karesidenan Priangan. Nalika kalungguhan Residen Priangan dicepeng ku R. Indung Ardiwinangun, luyu jeung putusan gempungan KNID 1 September 1945, Sanusi Hardjadinata anu lahir di Desa Cinta -Sukawening Garut tanggal 24 Juni 1914 ieu kapilih janten Wakil Residen sareng resmi janten Pegawai Tinggi Residen Priangan. Taun 1947 janten Pegawai Tinggi Departemen Dalam Negeri RI, sarta janten Pegawai Tinggi anu diperbantukeun di Residen Madiun. Ti taun 1945 dugi ka taun 1950 anjeunna ngiring gerilya sareng TNI di Priangan sareng di Madiun JawaTimur. Taun 1951 sabada janten Komisaris Republik Indonesia Serikat pikeun Jawa Barat sarta Residen Priangan, anjeunna diangkat janten Gupernur Jawa Barat dugi ka taun 1957. Teu kakantun dina taun 1955 anjeunna oge mupuhuan panitia lokal Konperensi Asia Afrika di Bandung.
Masih keneh seueur kalungguhan sanesna anu dipercantenkeun ti nagara ka anjeunna, di antarana:
Taun 1951- GupernurJawa Barat
• Taun 1957-1959 Mentri dalam negeri
• Taun 1960-1964 Duta Besar Indonesia pikeun Republik Persatuan Arab (Mesir)
• Taun 1964-1966 Rektor Universitas Negeri Padjadjaran Bandung
• Taun 1966 Mentrei Utama RI Bidang Industri dan Pembangunan
• Taun 1967 Menteri Pendidikan, Pengajaran dan Kebudayaan (PP&K)
• Taun 1968-1970 Diperbantukeun di Departemen Dalam Negeri
• Taun 1975-1978 Anggota Dewan Pertimbangan Agung (DPA)
• Jrrd …
Sanajan anjeunna nyepeng rupa-rupa kalungguhan di pamarentahan, tapi anjeunna mah salawasna basajan, nepi ka kungsi hiji inohong pamarentahan, Ali Sadikin manten Gupernur DKI Jakarta nyarita: “Sim kuring kalintang ngajenan pisan kana kasederhanaan Bapa Sanusi Hardjadinata.”
RH. Moh. Sanusi Hardjadinata mulih ka rohmatulloh di Bandung 19 Rajab 1416 H/ 12 Desember 1995
Muga –muga naon anu ditaratas ku anjeunna sing jadi hikmah keur balarea, hususna urang Sunda umumna bangsa Indonesia. Amin Ya Robbal Alamin.
(Dicutat tina: Negarawan dari Desa Cinta. DR Nina H. Lubis)

robotstxt: allowed

filter: keep


text:
Ku : MAMAT SASMITA Bagian ka 1 2 3
Ari tina sasatoan mah dina SSK teu loba ngan aya
urang-urangan nu dihartikeun hurang atawa huhurangan (siga hurang), bédana sasatoan dina SSK nyaéta hurang, sato nu aya di cai, sato daratna nyaéta memetahan nu hartina gajah ngamuk, kitu gé mun satuju meta téh gajah ngamuk. Ari dina buku Jasper mah lolobana sato
darat kayaning segong, bayongbong, langgir jeung nu bisa hiber kayaning kukupu,
papatong, bangbara, manuk. Ari nu nyokot tina lauk cai nu disebut teh sisit
lauk. Naga mah kaasup mahluk legenda, geuning dina carita pantun upamana, sok
aya nu nyebut Nagagini.
J.E.Jasper (1916;24) gé nyebutkeun yén cara bihari keur nyieun batik téh teu maké malam atawa lilin tapi maké darih béas ketan, cara kitu téh kapanggih kénéh
di daérah Cilangkahan Lebak jeung di daérah Cibaliung Pandéglang Banten.
Kitu deui kapanggih di daérah
Jampang Sukabumi. Ari nuliskeunana maké nyéré atawa rautan awi, nu tungtungna keur nulis rada dijébérkeun
jeung dipékprék niron-niron koas keur ngulas ngulasna. Rautan awi
keur nulisna di Cihaur Ciemas dina taun 1906 disebut séndok, sabab wangunna siga séndok. Biasana cara kitu téh disebut téhnik rintang warna (ngahalangan warna waktu dicelep),
ongkoh deuih ngabatik mah kabéh
gé tehnik rintang warna najan
maké
canting.
HARTINA BOÉH
Ilaharna
dina basa Sunda kiwari, basa Sunda modérn, boéh
téh nyaéta lawon bodas keur mungkus mayit, cék basa Indonesia mah kain kafan. Tapi dina kamus basa
Sunda Danadibarata mah boéh
téh nyaéta lawon bodas, teu nyebutkeun keur mungkus mayit, méh sarua jeung kamus basa Sunda LBSS boéh téh
lawon bodas nu dijieun tina kapas. Ari dina kamus Sunda Jonathan Rigg (1862) boéh téh
lawon bodas keur mungkus mayit nu rék dikurebkeun.
Lamun kecap boéh dina harti lawon keur mungkus mayit atawa lawon
bodas dilarapkeun kana kecap boéh
nu aya dina SSK bet asa teu merenah. Sabab kecap boéh dina SSK mah aya rupa ragam hiasna. Ieu dicutat
sagemblengna tina SSK (Saléh
Danasasmita saparakanca 1987;84) :
„Sa(r)wa Iwir/a/ ning boeh ma: kembang mu(n)cang, gagang senggang, sameleg,
seumat sahurun, anyam cayut, sigeji, pasi-pasi, kalangkang ayakan, poleng
re(ng)ganis, jaya(n)ti, cecempaan, paparanakan, mangin haris sili ganti, boeh
siang, bebernatan, papakanan, surat awi, parigi nyengsoh, gaganjar, lusian besar, kampuh jaya(n)ti, hujan
riris, boeh alus, ragen panganten; sing sawatek boboehan ma pangeuyeuk tanya.“
Hartina boéh mun ningali dina glosari transkripsi SSK mah nyaéta lawon atawa kaén (Saléh
Danasasmita saparakanca 1987;137), ari pangeuyeuk hartina ahli batik (Saléh Danasasmita saparakanca1987;163). Hal ieu téh rada pabéntar jeung K.F.Holle, ari Holle mah ngahartikeun tulis
téh batik, lukis téh ahli batik, ari Saléh Danasasmita mah ahli batik téh disebut pangeuyeuk. Ngan lamun ningali tarjamahna
(dina basa Indonesia) pangeuyeuk téh disebut ahli tekstil (Saléh Danasasmita saparakanca 1987;108).
Mamat Ruhimat saparakanca (2014;155) ngécéskeun
nu disebut ngeuyeuk téh
ninun. Mun ninun tina kantéh
atawa benang nu langsung dijieun tina kapas atawa kapuk, tangtu moal aya ragam
hiasna atawa motifna, lantaran benang tina kapas atawa kapuk mah warnana sarua
jeung warna kapas atawa kapuk tur hasilna lawon nu warnana bodas.
Jadi lawon nu kumaha atuh nu disebut boéh (nu aya ragam hiasna atawa aya motifna) téh?
Dina naskah Sunda
kuna Kawih Pangeuyeukan (Mamat Ruhimat saparakanca 2014), baris ka 555
aya kekecapan nyongkét
(bisa nyongkét poék-poék),
salian ti kecap nyongkét
aya deui kecap meubeur dina baris ka
554 (bisa meubeur malem-malem) jeung
kecap beubeur dina baris ka 79 (beubeurna cacaritaan). Kecap nyongkét ku Mamat Ruhimat saparakanca ditarjamahkeun kana
basa Indonesia tetep nyongkét,
hartina di dieu nyieun kaén
songkét atawa
ninun songkét. Ari kecap meubeur ditarjamahkeun kana basa
Indonesia tetep meubeur tur ditulis doyong (italic), kecap beubeurna ditarjamahkeun jadi selendangnya
(beubeurna cacaritaan/ selandangnya
bermotif cerita).
J.E.Jasper (1912a;166) nyebutkeun aya awéwé
geus kolot nu hirup nyorangan di Pekalongan di désa Gunung Sugih, ieu awéwé
teh urang Bantar Kawung , nu bisa nyieun
kaén kasang. Di Banyumas mah
kaén kasang téh disebut kaén gubah. Kaén kasang atawa kaén gubah masih dijieun jeung masih dipaké kénéh dina taun
1912, dipakéna,
utamana, dina upacara upacara nu dianggap sakral. Nyieun kaén kasang téh prosésna
sarua jeung nyieun tenun ikat, di Sunda
disebut beubeur (J.E.Jasper nulisna bebeur) atawa di Priangan mah disebut beubeur cuwel. J.E.Jasper (1912a;168) gé nyebutkeun rupa-rupa ragam hias nu aya dina kaén kasang, diantarana : kuda beureum, kuda bodas, parahu, oray ngojay, coban, pasung, paria,
karawang, gajah, daun caringin, waru rangkang, singa, sawang. Di Cirebon motifna burung-burungan, kuda-kudaan jeung jantung-jantungan.
Najan nu nyaho nyieun kaén kasang téh jolna ti Pekalongan (Gunung Sugih) atawa ti Bantar
Kawung, tapi mun nilik kana ngaran-ngaran ragam hias kayaning kuda beureum,
kuda bodas, oray ngojay jeung sajabana,
tur nilik kana basana pasti éta
téh jolna ti Tatar Sunda,
tina basa Sunda.
Luyu jeung katerangan ti J.E.Jasper, beubeur atawa
meubeur atawa ngabeungkeutan téh
proses ninun nyieun kaén
kasang atawa tenun ikat. Kecap meubeur atawa beubeur gé kapanggih di Kawih Pangeuyeukan, ku kituna meubeur
atawa beubeur téh lain
selendang tapi prosés
meugkeutan benang keur tenun ikat. Mun kitu baris ka 554 dina Kawih
Pangeuyeukan teh bisa disebut meungkeutan benang peuting-peuting, ari baris ka
75 bisa disebut meungkeutna dina pola ragam hias cacaritaan (carita legenda
upamana dina runtuyan gambar hias).
Dina Kawih Pangeuyeukan baris ka 71 nepi ka baris 95 digambarkeun
Sakéan Adi
Larangan keur ninun, ditulis kalawan jéntré
nu keur ditinun téh
lain ngan ninun lawon bodas, tapi loba/ aya ragam hiasna. Di dieu dicutat sacéréwéléna
:
teher nu
ngalahun tinun/ tinun sindur sutra manik/ milusian dasar beureum/ dipakanan
mirah cina/ disisian ku banyu mas/mitungtung na kuwung-kuwung/ masisi na katumbiri/
di tengah asri bwana/ Beubeurna cacaritaan/ carita sutra hantara/ daduna dadu
manggala/ susulaman tutulisan/ dipakanan mirah cina/ disisian asri naga/
pabeulit deung barayana/marebutkeun singa patra/ puyuh ngungkung di hulueun/
merak simpir tan apadu/ dingaran nambi humeter/ mitungtung manjeti kembang/ eta
nu ngasri bwana/ Beunang ngusap ku haremas/ dingaran taluki wayang/ diselang
saca dewangga/ eta ngaran milangeu cina.
Mun ditengetan hiji-hiji dina Kawih Pangeuyeukan téh aya rupa
sasatoan nyaéta
naga, singa, merak, puyuh. Tuluy aya kaayaan alam kayaning katumbiri jeung
kuwung-kuwung, ari tutuwuhan aya nambi
humeter (akar nu ngalingker), taluki (kembang anyelir)
jeung (cau) manggala . Boa-boa oray ngojay nu ditulis dina bukuna J.E.Jasper gé mangrupa naga, sabab urang Sunda mah kana gambar naga
téh sakapeung sok nyebut oray
naga.
Ari warna nu dominan nyaéta beureum (dadu, mirah), siga dina kecap milusian dasar beureum, dipakanan mirah cina,
mirah di dieu tangtu sarua jeung merah nu hartina beureum, ngan beureumna
tangtu aya gradasi warna, naha beureum euceuy atawa beureum ngora.
Ku ayana gambaran nu ninun (pengeuyeuk) dina Kawih
Pangeuyeukan, lain ngan sakadar ninun lawon bodas, tapi aya rupa hiasna lengkep
jeung warnana, sigana nu dimaksud boéh dina SSK téh teu béda ti kaén kasang atawa tenun ikat atawa kaén songkét
Dina
Bujangga Manik (J.Noorduyin-A.Teeuw 2009;282)
gé aya kecap
heuyeuk (baris ka 176), kecap kasang (baris ka 183, 184, 187, 188, 189
jeung ka 190) . Hartina heuyeuk nyaéta ninun sedengkeun kasang hartina lawon nu nutup
lawang (Indonesia; tirai). Nu dina baris ka 183 disebut kasang carita mun dibandingkeun jeung beubeur cacaritaan dina Kawih Pangeuyeukan, sigana sarua maknana
nyaéta
kasang nu dihias ku rupa ragam hias nu dumasar kana carita (dongeng?).
UKIR
Kecap ukir mah hartina sarua jeung kecap ukir dina
basa Sunda kiwari. Marangguy atawa maranggi gé masih kénéh
kaharti ku urang Sunda kiwari nyaéta tukang ukir dina kai. Ku kituna ngeunaan ukiran mah
urang saliwat wé heula,
lantaran anu disebut dina SSK geus kacida témbrésna,
mun téa mah
dijieun deui (dirékontruksi)
tangtu bisa. Najan naga jeung singa asa arang kapanggih dina dongéng atawa mitologi atawa legénda Sunda. Ari paksi atawa manuk mah loba
kacaritakeun, kitu deui were (monyét).
Ngan babarongan siga kumaha, naha siga barong nu di
Bali atawa béda deui?
Mun ningali kamus basa Sunda Danadibrata mah barong téh jelema nu ngaréka dirina dina dangdanan saperti sato malah dina
patutna sok ngaleuwihan sato nu ditiruna. Sakapeung barong téh sok disaruakeun jeung singa, dina kecap singa barong
atawa barongsay.
Ukiran rupa naga upamana bisa dibandingkeun jeung naga
nu aya dina Kawih Pangeuyeukan : disisian asri naga/ pabeulit deung
barayana/marebutkeun singa patra/ puyuh ngungkung di hulueun/ merak simpir tan
apadu. Naga pabeulit (diadu?) jeung barayana (jeung naga deui) marebutkeun
singa patra, dina palebah hulu naga aya puyuh keur ngungkung terus aya merak nu
keur lalajo naga diadu, merak jeung merak rada anggang (tan apadu)


text:
Hanjeli
Hanjeli (Coix lacryma-jobi), disebut ogé hanjéré nyaéta hiji tutuwuhan tropis ti kulawarga Poaceae (kulawarga jukut) pituin Asia Wétan jeung Tenggara.[rujukan?] Di Tatar Sunda sisi wetan (wewengkon Cirebon jeung Jawa Tengah bagian kulon nu basa ibuna basa Sunda) aya nu nyebut kanjeli.[rujukan?] Mun dipelak di tempat séjén, hanjeli jadi tutuwuhan taunan.[rujukan?] 'Cangkang' siki hanjeli nu kelirna bodas hérang teuas pisan, sahingga sok diuntuykeun jadi geulang, kongkorong, atawa tasbéh. [rujukan?]
Mangpaat[édit | édit sumber]
Di sababaraha nagara Asia, hanjeli dijual pikeun dipasak.[rujukan?] Di Sunda sikina sok dibubur, di Koréa tipung sikina ditinyuh jadi yulmu cha (율무차, 'entéh hanjeli'), di Cina dibubur amis, yì mí shǔi (薏米水).[rujukan?] Di Koréa jeung Cina, hanjeli ogé dipeuyeum pikeun diala arakna, sedengkeun di Jepang mah dijieun cuka[1].
Rujukan[édit | édit sumber]
- Pink, A. (2004). Gardening for the Million. Project Gutenberg Literary Archive Foundation.
Tumbu kaluar[édit | édit sumber]
- (en) Job's Tears
- (en) Sorting Coix names


text:
Bonsai
Bonsai asalna ti basa Jepang.[1] Bon hartina wadah atawa pot, sedengkeun sai hartina pepelakan.[1] Jadi bonsai nyaéta pepelakan anu dipelak di jero pot.[1] Tapi henteu kabéh pepelakan anu dipelak dina pot bisa disebut bonsai.[1]
Sajarah Bonsai[édit | édit sumber]
Istilah bonsai muncul di jepang dina pamaréntahan Kamakura 1192-1333 anu dicatet dina Kasuga Srhire.[2] Dina mangsa anu sarua, hiji ilustrasi ngeunaan bonsai muncul ku gambar milik saurang pendeta, Honen.[2] Ilustrasi éta ngagambarkeun yén bonsai miboga tujuan pikeun nyumponan kahayang penggemarna.[2] Dina mangsa harita, tatangkalan dikumpulkeun ti sababaraha tempat, saperti pegunungan sarta lading, tuluy dikerdilkeun jeung dipelakna dina pot.[2]
Sanajan kecap bonsai asalna ti basa jepang, seni bonsai mimiti lahir di Cina dina mangsa pamaréntahan Dinasti Tsin (265-420) tuluy sumebar di mangsa Dinasti Tang (618-907).[2] Dina mangsa Dinasti yuan (1280-1368) loba pajabat, pelajar, jeung padagang ti Jepang anu mawa seni bonsai éta ka nagarana.[2] Di Jepang, dina taun 1309, seni bonsai ieu mimiti marak jeung sarta loba digemari ku masarakatna.[2] Bukti konkretna nyaéta lobana lukisan karya Takakane Takashima anu ngagunakeun bonsai salaku objekna.[2]


text:
Saurang nyonya imah geus nyieun babak belur saurang maling anu asup ka imahna dina hiji peuting. Si maling kapaksa kudu di rawat di imah gering pikeun sawatara poé alatan kaayaanana anu mengerikan.
Sanggeus ménta guaran, sirah pulisi kalayan pinuh kekaguman muji kehebatan nyonya éta.
Pulisi: "Manéhna nepi ka kudu di rawat di imah gering, sahenteuna salila tilu minggu. Susuganan manéhna kapok".
Tapi sang nyonya katempo seakan-akan manggul beungbeurat anu amat beurat. Manéhna metot nafas dina-dina.
Nyonya: "Kuring sarua sakali henteu boga maksud menyakitinya, sumawona nepi ka saparna éta. Hal éta alatan kekeliruan semata-mata, Pak."
"Kekeliruan?!" tanya Sirah Pulisi terkejut.
Nyonya: "Enya, kekeliruan! Nalika manéhna usaha asup imah liwat jandela pawon kuring sangka manéhna salaki kuring anu kakara balik ti bar".
Tenang Waé, Teu Aya Hiu
Sabot kuring sarta réncang kuring indit ngojay di walungan Zambezi Mozambique, kuring nanya ka saurang anak lalaki anu keur uplek nguseup naha aya hiu di walungan kasebut.
Anak éta némbalan: "Henteu!"
Saterusna kuring sarta réncang kuring terjun ka walungan sarta mimitian ngojay. Tapi kuring kurang percaya, mangka sanggeus sawatara menit kuring balik tanya pikeun meyakinkan naha bener euweuh hiu di walungan éta.
Manéhna némbalan: "Euweuh hiu! Alatan Hiu-nya sieun jeung buaya anu aya di dieu!!!".
2 anak Leutik
Dua urang anak leutik, Joni sarta ani ulin di hiji taman, sarta maranéhanana mimitian adu argumen ngeunaan mana anu leuwih boh, lalaki boh wanoja.
Sanggeus lila diadu argumen, Joni nangtung sarta muka calanana. saterusna ngomong, "Lalaki leuwih alus tinimbang wanoja alatan boga anu hiji Ieu!"
Ani nempo joni kalayan antusias, alatan manéhna sadar manéhna teu boga anu hiji éta. Manéhna saterusna ceurik sarta lumpat ka imahna nepungan indungna.
Sajongjonan saterusna Ani kaluar kalayan senyum rubak. “Ibuku ngomong awéwé leuwih alus batan lalaki”
Joni néngtéréwéléng sarta muka calanana, "tapi maranéh teu boga anu hiji ieu!"
Ani ngan nempo Joni, saterusna mengangkat roknya, sarta ngomong, "Ibuku ngomong salila kuring boga anu hiji ieu….saya bisa meunangkeun anu jiga begituan sadaék kuring!"


text:
Angelina Jolie
Angelina Jolie nyaéta aktris Amerika anu lahir 4 juni taun 1975 di Los Angeles, California[1]. Angelina Jolie ogé lian ti aktris tapi jadi modél anu kasinugrahan jadi duta Perserikatan Bangsa Bangsa (PBB) anu nguruskeun perdamaian dunya[1]. Budak awéwéna Jon Voight jeung Marchelina Bertrand ieu ngamimitian karirna salaku modél nalika umurna 14 taun di LA, New York jeung London[1].Sanggeus dua taun, manéhna nyobaan akting di téater[1]. Tina téater tuluy ka dunya layar lébar mimitina taun 1993, Cyborg 2 anu dituluykeun kana Without Evidence, Hanckers dina taun 1995, Mojave Moon, Love Is All There Is taun 1996, Playing God taun 1997, Pushing Tin, Bone Collector taun 1998, Girl, Interupted taun 1999 jeung Gone In Sixty Seconds taun 2000[1].
Tapi ngaranna mimiti moyan di Holywood dina laga Lara Croft: Tomb Raider 2001 jeung panampilanana anu bisa disebut berani, Original Sin 2001[1]. Tuluy, Jolie ogé jadi pamaén dina film Life Or Something Like It 2002, Lara Croft Tomb Raider: The Cradle Of Life 2003, Beyond Borders 2003, Taking Lives 2004, Shark Tale 2004, Sky Captain And The World Of Tomorrow 2004[1].
Katénaran Jolie salaku Hollywood dimangpaatkeun ku Jolie jang kagiatan sosialna[1].Kampanyeu perdamaian ogé ditingalikeun ngaliwatan karesepna ngaadopsi orok anu teu diurus ti sababaraha nagara dunya katilu kawas nalika manéhna Maddox Chivan Jolie-Pitt anu dibabarkeun 5 Agustus 2001 tuluy diadopsi 19 Januari 2006 Kamboja sarta Pax Thien Jolie-Pitt anu babar di Vietnam, 29 November 2003 tuluy diadosi 15 Maret 2007[1]. Anu pamungkas diadopsi nya éta Zahara Marley Jolie-Pitt Ethiopia anu dibabarkeun 8 Januari 2005 jeung diadopsi 19 Januari 2006[1].
Angelina ogé miboga budak asli ti kabogohna Brad Pitt, Shiloh Nouvel Jolie-Pitt, anu dibabarkeun di Ethiopia, 19 Januari 2006, jeung budak kembar Knox Leon Jolie-Pitt sarta Vivienne Marcheline Jolie-Pitt anu dibabarkeun 12 Juli 2009 di Nice, Perancis[1].
Carita asmarana, Jolie pernah nikah jeung aktor Billy Bob Thornton jeung Jonny Lee Miller tapi duanana pipirakan[1]. Ayeuna Jolie papacangan jeung Pitt timimiti taun 2004,nalika babarengan jadi pamaén dina film Mr & Mrs. Smith anu harita Pitt masih kénéh jadi salaki aktris Jennifer Aniston[1]. Jolie pernah nétélakeun yén manéhna saurang biseksual[1]. Aktris Kenny Shimizu, lawan maén filmna dina Foxfire 1996 nya éta salasahiji awéwé anu ngirut ati Jolie nepi ka Jolie bogoheun[1]. Salaku Selebritis kahot, kahirupan Angelina Jolie dibarengan ku bodyguard anu jarangkung gedé, jadi Jolie tara mangkat sosoranganana.Lian ti anu kuat, bodyguardna ogé dipilih maké seléksi raray anu dipilhna sacara ketat[2].


text:
04 Maret, 2013
Dongeng Sunda : Asal Usul Silat Cimande
Kabupaten Cianjur, memiliki banyak ragam budaya, salah satunya dongeng. Berikut ini saya postingkan contoh dongeng Sunda, yang diambil dari naskah Lomba dongeng Sunda yang dibawakan Muhammad Taubi dari SDN Mande 03 Cianjur. Selamat membaca !
ASAL USUL JURUS CIMANDE
Sampurasun….
Sim kuring, Muhamad Thaubi, saur ki dalang tea mah, asa kagunturan madu karagragan menyan putih, bingah amarwata suta bingah kagiri-giri. Tiasa ngadeg bari cumarios di payuneun bapa ibu kalih rerencangan sadayana, teu aya sanes ieu the kudrot irodat mantenna.
Girang pangajen anu ku sim kurning dipihurmat, para wargi sadayana anu mikacinta kana budaya Sunda, khususna seni dongeng Sunda. Saparantos maluruh sababaraha referensi di antawisna buku babad Cianjur, oge sim kuring kantos ngobrol sareng salah sawios tokoh silat di Mande, anu katelah Bah Idik. Tah rangkuman tina sababaraha referensi the ku sim kuring diruntuykeun kana hiji carita nyaeta Silat Cimande.
Nanging, boh bilih aya nama anu kasebit aya asma nu kasebat, hapunten, da ieu mah dipapantes malah mandar janten pantes. Supados teu nyangklong waktos, prung ah urang kawitan……
Kecamatan Mande, anu kuurang dipikareueus, ngagaduhan rupi-rupi kakayaan budaya, salah sahijina nyaeta maenpo silat Cimande. Rerencangan sadayana….hoyong terang teu asal-usulna silat Cimande ?
Tong kamana-mana ku sim kuring baris dipedar.
Kacarita di hiji lembur, nu aya deukeut walungan Cibalagung, aya hiji kulawarga, carogena katelah ki Sahim, ari istrina jenengannana nyi oneh. Kacarios dina hiji waktos, ki Sahim nyarios ka istrina, “ Nyi kadieu sakeudeung !”. “ Mangga kang, aya naon ?” Wayah kieu asa parantes mun urang ngaliwet!”
Ngaliwet ? Hayu kang. Tapi kur aya asin wungkul “. Teu nanaon, lalabna kulub daun sampeu.” Nya atuh ke nyai ngundeur heula daun sampeuna di kebon sisi walungan.” “ Nya sok, tapi tong lila teuing nya !” Mangga Kang, nya angkat heula.Assalamu’alaikum !” Waaalikum salam.
Nyi Oneh mios ka kebon, bade ngundeur daun sampeu. Nalika nuju anteng ngundeur, kakupingeun aya sora sing gedeblug palih tonggoh. Nyi Oneh panasaran, bari ngeteyep ngintip, aya kajadian naon sabenerna.
Para wargi sadayana, anu ting gedeblug the sihoreng aya nu galungan, monyet jeung maung. Nyi Oneh teras ngabandungan. Si maung nyerang ka monyet, tapi si monyet bias piusan ngagiwarna. Terus-terusan kitu, panyakar si maung euweuh nu keuna. Antukna si Maung capeeun nepika inditna. Sanggeus kitu, Nyi Oneh mulang bari nyandak lalab daun sampeu.
Enggalna carios, nyi Oneh dugika bumina. Nanging teu disangka, carogena kalahkah ngambek. “ Assalamu’alaikum”, ceuk nyi Oneh. “ Ngableng, pira ge ka kebon. Ulin kamana nyi ?” ceuk ki Sahim ngambek. “ teu kamana-mana kang, pan nyai tadi ngundeur lalab.” “ Ah teu percaya! Ceuk ki Sahim bari ngayunkeun dampal leungeunna rek nampiling nyi Oneh. Nyi Oneh ngagiwar. Ki Sahim beuki ambek, terus rek nampiling deui, tapina euweuh nu keuna. Antukna ki Sahim capeeun, terus nyanay, “ Nyi diajar silat di mana ?” Ah nyai mah teu diajar silat. Ngan tadi nyai tadi ningal monyet jeung maung galungan. Terus ku nyai diturutan. “ Oh…Kitu, cing-cing sok praktekkeun deui !”. Tah kieu kang”, ceuk nyi Oneh bari metakeun geraka-gerakan si monyet dina ngahindarkeun serangan si Maung. Ku ki Sahim ditengetan, terus ku manehna diturutan.
Para wargi sadayana, gerakan-gerakan tadi the ku Ki Sahim dinamian jurus PAMONYET. Eta gerakan the cikal bakal jurus Cimande, anu kawentar kamana-mana. Tah kitu jujutannana. Leres sareng henteu namah wallohu ‘alam.
Tina eta carita, saalitna aya kagegelan candakeun kanggo bekel urang dina kahirupan. Yen gening urang the kedah teras-terasan nafakuran kana sagala rupi ciptaan Alloh. Contona, Nyi Oneh tadi, tina ninggal sakadang maung galungan sareng sakadang Monyet. Kumargi ditafakuran, janten weh jurus silat nu kawentar kamana-mana.
Mung sakitu ti sim kuring. Hatur nuhun tina perhatosannana.Bilih aya bobo sapanon carang sapakan, neda jembar hapuntenna. Wassalamu ‘alaikum. Sampurasun. Hurip Sunda !


text:
Bilih kuring mipit teu amit ngala teu bebeja, kalih bilih aya seratan nu teu kawidian pamugi neda widina. Hatur Nuhun
28 Januari 2010
Rusiah
“Teu ngompol, Kang?” pamajikan asup bari nangkeup istrikaeun. Karék jajait meureun. Puguh gé ayeuna mah seuseuheun jeung istrikaeun téh sahunyudan sahunyudan. Popok, tilam ompol, baju orok, ka samping-samping aya.
“Henteu,” témbal téh heureut.
“Na mani tibra-tibra teuing nya! Tempo akang, napasna. Aya ngarénghap?” omongna semu hariwang. Kuring nyéréngéh.
“Ari taeun téh!”
“Ih, lain melang,” témpasna.
“Ieu dadana turun naék!” ceuk kuring bari nyabak hariguna. Karasa enyutna jantung kana dampal leungeun.
Pamajikan nyéréngéh, bari gancang titilep. Éra tayohna. Sup indung kuring bari nanggeuy bungkusan.
“Naon tatéh, Ema?” tanya téh.
“Tadi Ema tepung jeung si Mimi, deuk mulang ka kota. Ngan mihapé cenah keur orok. Hampura teu bisa ngalongok da ku dununganana ngan dibéré libur sapoé,” ceuk Ema bari sok mikeun bungkusan. Geuwat ku kuring dibuka. Baju orok. Alhamdulillah.
“Na aya ka dieu Ceu Mimi téh?” pamajikan mairan.
“Aya kamari soré. Ngan teu bisa ka dieu. Samaruk ari bubujang mah moal bébas ku waktu. Kana garudas-garidus wé kitu. Teu bisa sosonoan jeung urang lembur!” ceuk Ema bari andiprek gigireun orok.
“Ari akang iraha mulang deui?” tanya pamajikan bari ngalieuk.
“Har, na teu sarua kitu peréna jeung Étéh?” Ema mairan. Méméh ngawalon téh kuring jeung pamajikan ngahéhéh seuri.
“Nya henteu atuh, Ema! Abdi mah apan cuti ngajuru, tilu bulan. Ari akang mah henteu cuti, peré biasa wé, peré nu umum ti Saptu nepi ka Minggu. Ké Senén subuh mulang deui!” pamajikan nu némbalan téh. Ema unggut-unggutan ngartieun meureun.
“Nya, enya, anu orokan mah kudu lila reus-na. Da jagjag sotéh di luar, di jero mah acak-acakan,” ceuk Ema bari nilepan tilam-tilam nu meunang nyaitan.
“Pausahaan gé aya aturanana keur nu orokan mah. Aturan husus,” ceuk kuring bari ngaringkelkeun orok. Mani seungit abong tacan boga dosa.
“Deuk Senén subuh nyah mulang téh, Ujang?” ceuk Ema daria.
“Enya, asal muru ka tempat gawé jam dalapan wé!” témbal téh.
“Heueuh, ké ku Ema dipangnimbelkeun sapoéeun mah. Ngala wéh isuk mah lauk ti balong. Nya bisi embung jeung lauk urang meuncit hayam!” ceuk Ema kawas ka budak leutik. Biwirna ukur nyéréngéh teu némbal.
Orok uyak-uyek. Ngompol meureun, atawa hayang nyusu kitu? Ku Ema diangkat sukuna, dicabak bujurna.
“Ngompol geuning, Étéh! Ka dieukeun popok jeung bulenna!” ceuk Ema bari ngalaan popok nu baseuh.
“Tacan diléotan, Ma.”
“Keun waé éta nu anyar nyaitan ambéh haneut. Ngan kebutan wéh bisi aya sireum!” ceuk Ema bari nyodorkeun popok jeung tilam nu baseuh ka kuring. Sabada ditalekan lebah bujurna, karék dipopokan jeung dibulen, hih teu sakara-kara, geus diganti mah, guher deui wé saré. Abong orok.
***
Teu karasa, anak kuring geus opat bulan umurna. Rupana geus teu obah-obah. Tapi siga saha atuh? Teu jiga kuring teu jiga indungna? Cénah anak kahiji mah sok nyeplés bapa, ning ieu mah henteu? Tapi éta kahélok téh kajawab basa kuring manggihan Ema keur ngawangkong jeung Bi Yéyét, adi Ema nu bungsu.
“Bet nyeplés akina nya, Euceu?!” kadéngé sora bi Yéyét, bari nempokeun beungeut budak nu dina aisan Ema.
“Heueuh, puguh gé Euceu téh mani reuwas. Na bet siga si nurustunjung!” ceuk Ema semu keuheul.
“Kakawasaan Gusti, Euceu. Méré nyaho, lamun si Ujang saumur-umur henteu apal kana beungeut bapana téh, sina nempo anakna! Tah, meureun bapa manéh téh siga anak manéh!” ceuk Bi Yéyét bari seuri konéng. Kuring beuki panasaran, beuki hayang nyaho, nepi ka mana neruskeun obrolan ngeunaan bapa kuring, nu tepi ka kiwari teu nyaho juntrungna. Teu nyaho rupana. Sabab indung kuring teu hayang nuduhkeun, teu hayang méré nyaho, di mana ayana bapa teges kuring.
Awak dirapetkeun kana bilik imah, di pipir. Ceuli teu sirikna rancung-rancung wé, ngadéngékeun obrolan indung jeung Bi Yéyét di tepas.
“Hélok nya, Yét! Padahal minantu téh teu taram-taram ka akina budak. Heueuh kétah! Boro-boro minantu, apan si Ujang gé anakna, teu apaleun beungeut bapana. Na ari anakna bet gejlék kawas bapa si Ujang!” sora Ema rada laun. Tapi jéntré kadéngé, da puguh teu anggang.
“Taya nu mustahil keur Gusti Alloh mah, Euceu! Sora Bi Yéyét ngayakinkeun. Jep waé jarempé. Teu kadéngé deui sorana. Meureun indung kuring jeung adina keur ngalumbar lamunan.
Kuring nyarandé kana bilik imah. Awak asa kacida leuleusna. Lain, lain hanjelu pédah beungeut anak mirip bapa kuring! Kajeun siga naon ogé, kuring mah bakal tetep nyaah ka anak. Darah daging kuring. Komo ieu rupa teu goréng-goréng teuing. Kulit nurun ka indung, beresih. Hanjelu sotéh pédah nepi ka boga anak, kuring teu ditepungkeun jeung bapa. Éta kahanjelu téh.
Baréto mah keur kuring sakola, bisa ngamuk ka indung jeung ka bapa téré. Inget wé basa keur kelas hiji és ém pé, kuring mogok embung sakola, salila dua bulan. Geus guru, kapala sakola, bapa téré, komo indung mah, ngolo-ngolo sangkan kuring sakola deui. Sangkan kuring jadi jelema pinter. Tapi kuring tetep mugen. Kalah ka der gaul jeung urang terminal bayangan. Deukuet kantor kacamatan. Milu nyaloan bari walahwah weuleuhweuh mabok. Di terminal bayangan kuring gaul jeung calo-calo nu rupa-rupa pasipatanana. Jam salapan beurang karék hudang. Indit ka terminal maké ojég bari embung mayar. Balikna nya kitu kénéh, kana ojég bari embung mayar. Di terminal bayangan kuring wawuh jeung arak. Wawuh jeung ciméng. Wawuh jeung rupa-rupa pél anu bisa nyababkeun kuring mabok totolonjongan atawa mabok ceuceuleuweungan, kawas nu gélo. Asa gaya wé harita mah. Asa modéren, da di lembur mah euweuh nu sok mabok kawas kuring.
Karunya mah ku indung. Awakna geus kuru, balas tirakat, beurang puasa, peuting dikir, salat tahajud, salat hajat, tapi saeutik gé haté teu katoél. Kalakuan beuki euwah-euwah. Mabok unggal poé taya towongna. Kalakuan geus jiga sétan. Mun ku indung teu dibéré duit, pasti maok ségon ti goah. Dijual dimurah-maréh ka bandar paré. Ema ukur nyegruk ceurik nempo goahna geus parongpong. Bapa téré kuring ukur ngusapan dada.
Tungtungna kolot narima surat ti kapala és ém pé, nu ngabéjaan yén kuring kaluar ti sakola. Teu sing ambek, teu sing hanjelu. Baé dikaluarkeun gé. Geus bisa ieuh nulis jeung maca! Nu penting mah ulah buta hurup teuing wé.
Hirup beuki mangprung. Geus poho ka indung bapa. Poho ka adi, poho kana agama. Kuring hirup teu béda ti sato. Geus tara balik da milu cicing di tempat séwaan si Iyan, batur kuring urang peuntas. Sarua manéhna gé nasibna téh jeung kuring. Tepi ka sawawa teu nyaho rupa bapa, sabab indungna éta mah bangor keur ngorana. Ku saha waé, nepi ka reuneuhna. Geus reuneuh taya nu daék ngaku, da puguh ku lobaan. Béda kasang tukangna jeung indung kuring. Tapi tetep sarua, teu nyaho bapa!
Teuing du’a indung nu diijabah, teuing haté kuring nu dililirkeun, nincak bulan kalima, sabada mangbulan-bulan kuring teu balik ka lembur, tepung jeung Amang, adi Ema. Ngahaja, tayohna, Amang téh néangan kuring, ngabéjaan Ema gering parna teu bisa hudang-hudang acan. Haté asa leumpeuh. Harita kénéh kuring ngilu ka Amang Yoyo, balik. Di tepas imah, léngkah téh ngarandeg komo barang bréh nempo kalangkang awak jeung beungeut dina kaca mah, beu, mani jiga sétan beungeut téh. Jiga iblis. Enya meureun aing téh sétan. Aing téh iblis. Jauh mela-melu jeung beungeut Amang Yoyo anu beresih cahayaan, enya gé kolot. Heueuh, na maké ngabanding-banding beungeut jeung Amang? Amang Yoyo mah ahli ibadah. Ari aing? Ukur tukang mabok. Hirup kawas sato poho kana salat kana ibadah. Haté ngaleketey. Aing kudu jadi jelema deui! Aing kudu getol salat getol ngaji, méh teu jiga sato. Aing kudu sakola kudu pinter méh jaga mun tepung jeung bapa teges, aya témbongkeuneun. Tada teuing Ema nyeri haténa, mun hiji mangsa kuring tepung jeung bapa, saukur jadi pamabokan. Tapi mun tepungna bari kuring jadi jelema, kaupahan meureun kanyeri Ema puluh-puluh taun téh.
“Hayu, Ujang!” leungeun dikenyang ku Amang Yoyo. Kuring nurut asup ka imah, terus ka enggon Ema. Di siraheun Ema aya bapa téré kuring keur ngadeluk ngaji Yasin. Barang rét ka kuring, geuwat Qur’anna ditunda na anggel. Kuring dirontok ku bapa téré bari diusapan sirah. Saenyana mah bageur bapa téré téh, nyaah, ngan kuring égois teuing. Kanyaah bapa téré sok ngahaja dipopohokeun. Sok ngahaja tara diinget-inget. Sabab ceuk sasaha gé bapa téré atawa indung téré mah racun. Haté téh beunang ku sugésti. Mana kanyaah jalma nu disebut téré mah sok dileuleungit.
“Cageur, Ujang? Awak mani kuru, mani kucel. Na atuh bet poho ka balik? Teu karunya-runyaeun ka indung,” sora bapa mani agem kadéngéna ku ceuli kuring mah.
“Hampura, Bapa! Hampura Ema!” ceuk kuring bari ngarawu leungeun Ema, diantelkeun kana dada. Tiis leungeun Ema téh. Boa maot? Haté ratug. Beu, mun maot, kuring doraka, geus maéhan indung. Gusti, mudah-mudahan Ema sing cageur deui. Cageurkeun Gusti, abdi deuk ménta dihampura. Abdi deuk tobat. Haté ngajerit maratan langit. Tapi cipanon taya ngeclak. Kajeun kaayaan kumaha waé cipanon kuring mah tara kaluar.
Ema ngulisik. Nyah beunta. Beu, mani haropak panonna gé. Komo awakna mah teu béda ti awak budak umur sawelas taun. Nya kuru nya haropak. Ngaringkel disimbut.
“Ujang!” ukur sakecap. Tapi leungeun Ema nu kari tulang dibungkus kulit, mani tipepereket nyekel pigeulang kuring kawas nu sieun ditinggalkeun.
Ti harita Ema igeug-igeug cageur. Kuring tara meunang ingkah jauh. Sanggeus Ema jagjag pisan, kuring nyarita hayang neruseun sakola. Mani atoh, Ema jeung Bapa nyanggupan, malah Bapa mah jangji rék mangmeulikeun sapédah paranti ka sakola, da deuk sakolana gé anggang, lain di és ém pé nu baréto. Éra.
Taun ajaran anyar, kuring sakola deui. Kuring jadi deui jelema. Awak ngeusi. Beungeut beresih. Kuring geus poho kana kalakuan nu jiga ajag.
Sakola téh nepi ka és té ém. Ukur sataun nganggur téh, da kaburu aya nu butuheun ka pagawé lulusan mesin otomotip, di parik mobil. Najan jauh jeung kolot, najan kudu nyéwa kamar, tapi henteu ripuh da gajihna gedé, malah sok ngiriman ka kolot gé. Nepi ka kuring manggih jodo di pabrik mobil. Babaturan sakantor, di stap.
Kabeneran boga pamajikan téh sarua nya’ahna ka Ema jeung Bapa. Sabulan sakali kuring kudu mulang. Tapi bagilir, mun bulan ieu mulang téh ka indung kuring, bulan isuk mah ka indung manéhna. Adil.
Mana anak kuring mah, geus kuat ku angin enya gé orok kénéh. Jarang gering.
Puguh gé asa sampurna hirup téh. Pamajikan bageur, anak séhat, lat wé poho kana kahayang haté mah. Hayang nempo beungeut bapa pan baréto mah, nepi ka hirup kawas sato, bakat ku ambek kana nasib diri. Ayeuna mah kaupahan. Ka Ema gé geus tara tunyu-tanya, ngeunaan bapa. Nu penting mah bapa téré kuring nyaah. Tur karasa nyaahna.
Basa budak jejeg umurna sataun, kuring mulang téh ka Ema, da hayang numpeng cenah. Pamajikan gé satujueun numpeng di lembur kuring. Lain pésta tepung taun, ieu mah nyalametkeun saréréa. Budak panceg umurna sataun, kuring jeung pamajikan ayem tengtrem rumah tangga, Ema jeung Bapa sararéhat, panénna mucekil, jaba karék anggeus ngarombak imah, tina imah bilik kana imah permanén.
Rada rogkah ogé salametan téh. Sugan téh moal raraméan kieu, maké ngondang Mang Hérman pingpinan tarawangsa ti Cikeusik sagala. Atuh pamajikan gé mani cuh cih, babantu, untung budak mah aya nu ngasuh, da nu ngasuh téh dibawa, hayang nyaho lembur kuring cenah. Padahal biasana mah tara dibawa, purah nungguan imah.
Tarawangsa pingpinan Mang Hérman, maén sapeupeuting. Di buruan wé, da loba nu ngabalanjakeunana. Ma’lum di lembur.
Kuring jeung pamajikan sila deukeut tukang rebab. Resep puguh gé. Tapi jam sawelas taktak aya nu noél. Mang Yoyo méré kodeu, sangkan kuring nuturkeun manéhna. Beu, aya naon? Budak kitu ngadat? Piraku, apan tatadi gé saré tibra naker. Atawa Ema gering deui kitu, kacapéan teuing?
Rurusuhan kuring nuturkeun Mang Yoyo. Kuring diajak nyingkur di pipir imah nu teu dicaangan ku patromak. Haté beuki tagiwur. Aya naon?
“Ujang entong reuwas, nya!” Mang Yoyo ngomongna rada ngaharéwos, bari luak-lieuk, bangun aya kasieun. Na sieun ku Ema kitu?
“Aya naon, Mang?” tanya téh panasaran.
“Ujang, aya nu hayang tepung jeung Ujang. Ayeuna ngadagoan di imah Amang. Tapi poma, ulah nyahoeun Ema. Sabab mun nyahoeun, tada teuing ngamukna!” sora Mang Yoyo angger lalaunan. Méh-méhan teu kadéngé kasirep ku sora rebab jeung kacapi.
“Saha, Amang?” tanya téh bari kerung. Na mani dirusiahkeun Mang Yoyo téh. Jeung naha bangun sieun? Apan Mang Yoyo téh adi Ema. Na bet sieun ku Ema?
Mang Yoyo teu némbal, kalah nyekel leungeun kuring, satengah digusur dibawa ka imahna.
Barang bray muka panto, katempo dina korsi hoé aya lalaki keur cindeluk tungkul. Bajuna semu kuleuheu bari saroék lebah taktakna. Écés naker, da puguh kacaangan ku lampu patromak. Buukna gé bangun tara ngambeu péso cukur, jaba camutmut bodas. Saha?
Kuring ngajentul di lawang panto. Tapi Mang Yoyo nungtun leungeun ngajak ka jero.
“Ieu si Ujang téh, Kang! Baréto mah basa ditinggalkeun téh karék ngorondang, ayeuna mah geus boga anak pamajikan!” ceuk Mang Yoyo daria. Sémah nu ngeluk tungkul lalaunan tanggah, nempo beungeut kuring. Haté ngadak-ngadak tagiwur. Na saha ieu téh? Maké nyahoeun kuring keur masih ngorondang. Moal kitu… ah, lain! Lain. Bet barina gé teu hayang tepung jeung bapa, ari saukur deuk nambahan raheut haté Ema mah.
Manéhna nyodorkeun leungeun, ngajak sasalaman. Tapi kuring kalah mencrong beungeutna nu geus karényos kawas aki-aki. Wah, gagah kénéh bapa téré kuring, ceuk haté. Bapa téré kuring mah berséka, beungeutna beresih, papakéanana gé narécis bari aralus, da meunang makéan kuring. Ari ieu? Panon rut rét, nempo calana panjangna digulung nepi kana bitis. Jaba lebah tuurna geus disigsag, kawasna soék. Ih, watir teuing!
“Geura tarima, Ujang! Éta téh bapa Ujang!” sora Mang Yoyo téh laun, tapi kadéngéna ku ceuli mah, lir gelap tengah poé éréng-éréngan. Subhanalloh! Ieu bapa kuring téh? Ieu bapa nu ninggalkeun kuring ti keur ngorondang kénéh téh? Ieu nu nyababkeun indung kuring kagegeringan téh? Anu nyababkeun indung kuring ampir putus asa? Ah, hanjakal, hanjakal pisan, haté kuring geus teu inget inget acan. Geus teu hayang tepung. Hayang sotéh tepung baréto keur kuring sakola di és ém pé, éra ku babaturan pédah sok diparoyokan. Ayeuna mah da geus euweuh kahayang! Tapi leungeun disodorkeun duanana. Teu lila, geus antel mah geuwat dilésotkeun, da beunget Ema ngolébat kawas nu nyarék.
Gék deui éta lalaki nu disebut bapa kuring téh diuk. Kuring mah angger nangtung gigireun Mang Yoyo. Asa geus mati rasa haté téh. Geus baal. Da geuning taya rasa nanaon. Taya rasa bungah, taya rasa sedih, taya rasa sono, taya rasa nyaah. Biasa-biasa wé. Asa tepung jeung jalma manyang munyung, nu anyar pinanggih.
Moal doraka kitu? Apan éta téh bapa teges, nu nyababkeun kuring aya di alam dunya. Nu nyababkeun kuring kungsi hirup kawas ajag. Nu nyababkeun indung kuring kanyenyerian taun-taun.
Na ieu haté moal daék ngahampura ka bapa? Kajeun haté indung jeung haté kuring kungsi ancur alatan kalakuan manéhna, tapi tetep kudu dihampura. Komo nempo saréat siga kitu, kuring boga kawajiban pikeun ngurusanan. Ah, teu! Teu! Manéhna gé taya kanyaahna. Deuk nyaah mah ka bapa téré wé. Éta nu nyaah ka kuring mah. Ti orok nepi ka kuring disakolakeun, nepi ka kuring digawé, boga pamajikan, boga anak, bapa téré nu nguruskeun. Bapa téré nu ngabéayaan. Ngeunah waé, ari geus kuring boga gawé, boga rejeki, kuring katempuhan kudu ngurus, ké heulaanan. Rido kénéh dibikeun ka bapa téré rejeki téh. Da karasa nyaahna. Ari manéhna? Kuring orok kénéh gé geus ditinggalkeun. Kajeun kasang tukangna kumaha waé, tapi tetep salah ninggalkeun anak pamajikan katalangsara.
Beungeut bapa téré ngolébat bari ngaharéwos.
“Pangmulya-mulyana jalma anu daék ngahampura kasalahan batur,” jéntré sora Bapa. Suku ngaléngkah, ngadeukeutan lalaki nu keur diuk na korsi hoé. Bluk, kuring nyuuh na tuurna. Tapi taya cimata nu ngeclak. Ukur engab saeutik biwir gé: “Bapa!”
Ukur sakitu! Da taya rasa nanaon. Geus baal. Ulah doraka wé ieu mah sabab kuring nyaho kana agama.***


text:
Blog Bahasa Sunda Cerita Sunda Dongeng Sunda Sastra Sunda Dongeng Cawokah Puisi Sunda Wawangsalan Pantun Sunda Siloka Sunda, Adat Sunda Budaya Sunda True Storry of Sundanese Sundanese in Indonesia guyon canda bahak koleksi berita tawa humor ngakak guling pingkal komedi Funniest Story Jokes Humor Comedy Cute Amusing Jest Feeding funny Through Laugh Giggle a true story Real Life imagine Stories Crazy Collection gambar lucu foto lucu foto ngakak >> PUGER-NYUNDA.blogspot.com
Saturday, 3 September 2011
Farmville versi Sunda
Di Cutat Ku Sovian Choeruman at 10:00
Labels: bahasa sunda, dongeng bodor, sunda cawokah
Subscribe to: Post Comments (Atom)


text:
Catatan Lain Tentang Bagus Rangin
Posted: April 5, 2009 by kopral cepot in Biografi Tokoh, Sejarah Indonesia Baru
Tag:Artikel Sejarah, Biografi, Islam dan Politik, pemuda islam, Syi’ar Islam
Tertarik untuk mengali dan mencari tokoh-tokoh perjuangan perlawanan terhadap Belanda di kurun abad 19 dan 20, secara tidak sengaja menemukan tulisan tentang Tokoh perlawanan Rakyat Jawa Barat yaitu Bagus Rangin, nama yang dijadikan nama jalan di daerah sekitar kampus UNPAD Bandung. Dr. A. Sobana Hardjasaputra, S.S., M.A Sejarawan senior Fak. Sastra Unpad, Anggota Pengurus Pusat Studi Sunda & Dewan Pakar Sejarah Budaya Ruwat (Rukun Wargi Tatar) Sunda, Mengupas tentang Siapa Bagus Rangin yang dimuat di Majalah Sunda Galura, Sept. 2007. Berikut tulisan beliau tentang Bagus Rangin (Maaf tulisannya dalam bahasa Sunda)
PERJUANGAN BAGUS RANGIN
Sajarah ngébréhkeun yén waktu bangsa Walanda ngajajah bangsa Indonesia, rahayat Jawa Barat henteu nurut kitu waé, siga munding dikeluhan, ka pihak kolonial. Harita rahayat Jawa Barat henteu cicingeun. Di sababaraha tempat, rahayat némbongkeun sikep baruntak. Numutkeun dokumén sajarah, dina awal abad ka-19 rahayat Jawa Barat geus némbongkeun sikep baruntak ka pihak kolonial, dimimitian ku rahayat Palimanan (Cirebon) anu diluluguan ku Bagus Rangin.
Saha ari Bagus Rangin?
Naha inyana boga wawanén baruntak? Bagus Rangin nya éta tokoh masyarakat daérah Cirebon anu pinuh ku élmu agama, loba luang tur lébér wawanén. Éta tokoh asalna ti Demak, turunan Embah Buyut Sambeng. Bapana Bagus Rangin ngaran Sentayem alias Buyut Téyom. Bagus Rangin boga tilu dulur lalaki. Lanceukna ngaran Buyut Bangin.
Dua adina Buyut Salimar jeung Ki Bagus Serit. Sentayem (Buyut Téyom) nya éta kiai (ajengan) anu kacida taatna kana ajaran agama Islam. Inyana mibanda ilmu agama anu luhur, nepika loba jalma jaradi muridna (santri), kaasup Bagus Rangin sadudulur. Dina ngalap élmu agama, Bagus Rangin lain ngan ngaguru ka bapana. Inyana ogé guguru ka hiji ulama Banten jujuluk Ama (Rama) Banten. Hasil gémbléngan bapana jeung Ama Banten dina widang élmu agama, Bagus Rangin jadi jalma soléh sarta remen tirakat. Bagus Rangin mibanda gedé wiwaha sarta lébér wawanén nanjeurkeun bebeneran. Kusabab kitu, Bagus Rangin jadi tokoh anu dipikasérab tapi dipiwanoh ku rahayat, sabab inyana teu sungkan tutulung kanu butuh ku pitulungna. Tabéat jeung sikep Bagus Rangin katohyan ku Sultan Cirebon. Samalah Sultan Cirebon méré kapercayaan ka Bagus Rangin jadi kapala daérah (Kabagusan) Jatitujuh. Dina éta kalungguhan, Bagus Rangin meunang pangkat sénapati. Sanggeus meunang kalungguhan, hubungan Bagus Rangin jeung rahayat beuki raket. Ogé inyana jadi apal, yén di antara urang pribumi anu jadi kapala daérah jeung Cina aya nu jadi anték kolonial. Mémang dina zaman jajahan, pihak kolonial ngagunakeun urang Cina di Indonesia jadi “kaki-tangan” kolonial dina widang ékonomi.
Kusabab kitu, Bagus Rangin lain ngan ceuceub ka Walanda, tapi ogé ka anték-antékna. Bagus Rangin némbongkeun sikep ngalawan pihak kolonial dimimitian ku jadi pamingpin gerakan rahayat Palimanan. Harita rahayat Palimanan kahirupanana beuki katalangsara. Ari sababna, lahan garapan rakyat (patani) diséwakeun ku kapala daérah ka Cina. Sanajan kitu, rahayat diperes tanagana pikeun ngolah lahan sarta kudu mayar pajeg anu jumlahna kawilang gedé. Rahayat teu cicingeun, maranéhna ngadatangan kapala daérah — demo mun kiwari mah –, meredih sangkan jumlah pajeg diturunkeun. Rahayat kacida kuciwana, sabab kapala daérah geus jadi anték Cina jeung Walanda, nepika henteu nedunan pameredih rahayatna. Kusabab kitu, rahayat Palimanan gilig pikeun baruntak, dipimping ku Bagus Rangin jeung adina (Bagus Serit). Saméméh nagayakeun gerakan, jalma- jalma anu jadi pasukan Bagus Rangin jeung Bagus Serit dilatih perang. Anggahota pasukan nu dipimping langsung ku Bagus Rangin jumlahna kira-kira 300 urang. Anu jadi sasaran gerakan nya éta padumukan kapala daérah jeung Cina di kota Palimanan. Wakil asistén residén Cirebon ogé jadi sasaran, nepika tiwas. Iraha tegesna gerakan rahayat Palimanan mimiti der, datana tacan kapaluruh. Anapon kitu, patali jeung éta gerakan, sumber kolonial mangrupa resolusi tanggal 25 Februari 1806, nyebutkeun ayana gerakan ngalawan pamaréntah kolonial di daérah Cirebon. Tangtu gerakan anu dimaksud dina éta resolusi teh nya éta gerakan Bagus Rangin.
Gerakan Bagus Rangin meunang rojongan tokoh masyarakat di sabaraha daerah. Kusabab kitu, dina ngayakeun gerakan saterusna, Bagus Rangin meunang bantuan tanaga, pakarang jeung dahareun (logistik) ti sabaraha daérah. Bantuan tanaga dipingpin ku tokoh daérah séwang-séwangan. Éta bantuan di antarana datang ti daérah Jatitujuh, Rajagaluh, Baruang Kulon, Baruang Wétan, Sumber, Bantarjati, Cikao, Kandanghaur, Kuningan, Linggajati, Luragung, Maja, Sumedang, Karawang, jeung Subang. Dina kaayaan kiwari mah – numutkeun data anu geus kakoreh –, pangaruh gerakan Bagus Rangin sumebar di daérah kabupatén-kabupatén Cirebon, Majalengka, Kuningan, Indramayu, Sumedang, Karawang, jeung Subang. Pakarang anu digunakan ku pasukan jeung balad Bagus Rangin nya éta bedog, keris, pedang, tumbak, bedil jeung mariem. Dua pakarang anu disebut pandeuri jumlahna saeutik, bantuan ti sabaraha urang kapala daérah (bupati).
Pikeun numpes gerakan anu diluluguan ku Bagus Rangin, Gubernur Jenderal Kompeni A.J. Wiese nugaskeun Nicolaes Engelhard pikeun mingpin pasukan Kompeni. Gubernur Jenderal ogé ménta bantuan para bupati di Tatar Sunda sangkan ngirim pasukan. Tapi teu sakabéh bupati tumut kana éta paréntah. Sabagian pasukan bantuan bupati ditugaskeun ngajaga tapel wates daérah séwang- séwangan, sangkan daérah gerakan Bagus Rangin teu ngalegaan. Sabagian deui mantu pasukan Kompeni nyerang puseur gerakan Bagus Rangin di daérah Jatitujuh (Kuningan). Di éta tempat der perang rongkah. Di dua pihak loba anu tiwas, pangpangna di pihak Bagus Rangin. Ari sababna, kahiji, jumlah pihak nu nyerang leuwih loba batan pihak nu diserang. Kadua, pakarang nu digunakeun ku pihak Bagus Rangin teu saimbang jeung pakarang lawan anu lolobana mangrupa bedil. Bagus Rangin jeung sésa baladna kapaksa mundur bari néangan tempat panyumputan. Pikeun sawatara waktu Bagus Rangin henteu ngayakeun gerakan bari ngumpulkeun deui kakuatan (konsolidasi).
Pikeun nambahan kakuatan moril keur kapentingan perjuangan ngalawan pihak kolonial, Bagus Rangin nyepi di sabaraha tempat, di antarana di Pasir Luhur. Di tempat penyepian inyana munajat ka Allah SWT sangkan perjuanganana ditangtayungan. Hal éta nambahan gedéna wibawa jeung pangaruh Bagus Rangin di kalangan rahayat, nepika rahayat boga anggapan yén Bagus Rangin titisan Ratu Adil. Bagus Rangin jeung rahayat Cirebon ngayakeun deui gerakan waktu kakawasaan di Indonesia ragrag ka pamaréntah Hindia Belanda anu dipingpin ku Gubernur Jenderal H.W. Daendels (1808-1811). Alatan anu utama nya éta, kahiji, Raja Kanoman Pangéran Suriawijaya – anu dibuang ku Kompeni ka Ambon, tapi akhirna dibébaskeun sarta dijenengkeun deui sultan – ku Daendels dipecat tina kalungguhanana (2 Maret 1810) sabab sikep jeung tindakan Pangéran Suriawijaya dianggap ngalawan pamarentah kolonial. Kadua, tindakan Daendels ka rahayat kacida telengesna, leuwih galak batan Kompeni. Gawé paksa jeung tindakan Daendels séjénna, estu nyangsarakeun rahayat.
Kusabab kitu, gerakan Bagus Rangin zaman pamaréntahan Daendels leuwih ditujukeun kana ngabéla rahayat, tibatan gerakan dina wanda perang. Loyog jeung anggapan rahayat yén Bagus Rangin titisan Ratu Adil, sabaraha tokoh masyarakat boga pikiran pikeun ngadegkeun nagara mangrupa karajaan. Éta karajaan rék dingaranan Nagara Panca Tengah anu puseurna di Bantarjati, dirajaan ku Bagus Rangin. Ceuk pamikiran para tokoh, tujuan gerakan bakal kahontal ku kakuatan éta karajaan. Éta rencana teu kalaksanakeun, sabab teu loyog jeung kaayaan zaman anu disanghareupan. Kusabab kitu gerakan Bagus Rangin balik deui kana gerakan perang.
Unggal ba’da solat Jumat, Bagus Rangin ngagembléng para pamingpin pasukan jeung anak buahna. Sajaba ti latihan perang, gembléngan rohani ogé dilakukeun, pikeun ngagedurkeun sumanget juang. Unggal waktu gembléngan, para pamingpin jeung anggahota pasukan maraké pakéan sarwa bodas, minangka ciri iklas ngorbankeun jiwa-raga keur ngabéla bangsa jeung agama. Bantarjati daerah Jatitujuh dipilih jadi puseur gerakan Bagus Rangin. Di daérah Bantarjati aya lahan (lapang) lega di Jawura anu hadé pikeun pertempuran tur nguntungkeun pihak Bagus Rangin. Telik sandi (mata-mata) pihak Bagus Rangin méré béja yén pihak kolonial bakal ngerahkeun pasukan — pasukan Walanda jeung pasukan gabungan ti sabaraha kabupatén — ti Kadipatén ka Jatitujuh. Bagus Rangin gancang maréntah anak buahna supaya nancebkeun umbul-umbul warna beureum di lapang Jawura sabagé ciri nangtang perang ka musuh. Bagus Rangin ogé maréntah para pamingpin pasukan sangkan miheulaan nyerang musuh. Sigana pihak kolonial ogé ngirim telik sandi ka Jatitujuh, sabab sanggeus pasukan pihak kolonial datang ka Jatitujuh, terus nyerbu Jawura. Der perang rongkah anu ngabalukarkeun loba anggahota pasukan tiwas, pangpangna pasukan Bagus Rangin. Pasukan Bagus Rangin beuki lila beuki kadesek. Bagus Rangin jeung sésa baladna kapaksa mundur, ngajugjug Desa Panongan. Untung pasukan musuh henteu nyusul.
Dumasar kana data anu patali jeung éta kajadian, bisa jadi perang di Jawura lumangsung dina pertengahan tahun 1810. Kurang leuwih sataun ti harita, pamaréntah kolonial henteu ngayakeun tindakan ka pihak Bagus Rangin. Singhoréng harita kakawasaan Daendels geus melempem, malah harita Indonesia aya dina kalangkang kakawasaan Inggris. Pertengahan tahun 1811 Daendels mulang ka nagri asalna. Kakawasaan di Indonesia ragrag ka pamaréntah Inggris anu diwakilan ku Létnan Gubernur Jenderal T.S. Raffles (1811-1816). Lolongkrang waktu saméméh Raffles ngajalankeun pamaréntahan, dimangfaatkeun ku Bagus Rangin pikeun ngumpulkeun kakuatan keur neruskeun perjuangan. Pamaréntahan Raffles anu sifatna ngajajah tangtu moal béda jeung pamarentahan kolonial saméméhna, kitu meureun pamikiran Bagus Rangin harita. Dina raraga ngumpulkeun kakuatan mangrupa tanaga, Bagus Rangin lunta ka Karawang. Sabagian rahayat di éta daérah ngabagéakeun Bagus Rangin kalayan daria. Malah Bagus Rangin diperedih sangkan mingpin gerakan di Karawang. Tindak-tanduk Bagus Rangin katohyan ku Raffles. Pikeun numpes gerakan rahayat Karawang nu dipingpin ku Bagus Rangin, Raffles maréntah pejabat kolonial di Kabupatén Karawang jeung Cianjur, sangkan bupati éta daérah mingpin prajurit séwang-séwangan. Pasukan Cianjur diparéntah nyerang Karawang. Pasukan Karawang dibantu ku pasukan Mangkunegara ti Solo nyerang Bantarjati, sabab Bagus Rangin geus aya deui di Bantarjati ngeprik wadya baladna. Di Bantarjati der deui perang rongkah (16 – 29 Februari 1812). Kusabab jumlah tanaga pasukan jeung pakarang teu saimbang, akhirna pasukan Bagus Rangin kadesek, terus mundur ka hiji tempat, tapi musuh terus ngudag. Bagus Rangin sabalad-balad ngayonan musuh di éta tempat. Éta sababna éta tempat dingaranan Pangayonan. Bagus Rangin jeung sésa baladna mundur deui ka Panongan. Pasukan musuh ningker Panongan. Nya di tempat éta akhirna Bagus Rangin katangkep (27 Juni 1812).
Éta lalakon nembongkeun yén Bagus Rangin hiji tokoh anu kuat nyekel pamadegan. Ketak Bagus Rangin ngalawan pihak kolonial jeung anték-antékna, némbongkeun Bagus Rangin pageuh nyekel bebeneran, nyaah kana harga diri, tur ikhlas ngorbankeun jiwa-raga ngabélaan rahayat nu katalangsara ku tindakan penjajah, jeung nanjeurkeun bebeneran mungguhing ajaran agama (Islam). Kusabab kitu, éta lalakon penting hartina pikeun jadi pelajaran, sangkan urang teu leungiteun jati diri sarta pageuh nyekel bebeneran. Mugia.
Bagus Rangin adalah tokoh dari Bantarjati, Majalengka, yang menentang dan memimpin pemberontakan melawan Belanda pada Perang Cirebon tahun 1805-1812.
Pada 1805 pertempuran pecah di daerah Pangumbahan, juga terjadi pertempuran di daerah Karesidenan Cirebon dan pantai utara Jawa. Pasukan Bagus Rangin yang berkekuatan ± 10.000 orang kalah dan terpaksa mengakui keunggulan Belanda. Tanggal 12 Juli 1812 Bagus Rangin menerima hukuman penggal kepala di Cimanuk dekat Karangsembung, Cirebon. (id.wikipedia.org/wiki/Bagus_Rangin)
Sumber: http://serbasejarah.wordpress.com/2009/04/05/siapa-bagus-rangin/


text:
Hideo Kojima
Hideo Kojima (Kojima Hideo (小島 秀夫?)) gumelar diSetagaya, Tokyo, Jepang, 24 Agustus 1963) nya éta salah saurang perancang kaulinan video anu gawé pikeun Konami, anu statusna sabagé Wakil Presiden Konami Computer Entertainment Jepang.[1] Anjeunna ayeuna jadi kepala studio di Kojima Productions.[2]
Awal Hirup[édit | édit sumber]
Gumelar di Tokyo, Jepang taun 1963[1], Kojima ngabewarakeun yén dina awal hirupna anjeunna osok miboga urusan jeung nu ngarana maot. [3]
Nalika anjeunna leutik kénéh, kaluarga Kojima pindah ka hiji kota leutik nu ngarana Shiraski.[3] Tuluy, kaluargana pindah deui ka Kawanishi, Hyōgo di provinsi Kansai.[3] Pangalaman cicing di imah sorangan tur diisolasi masih kénéh mangaruhan anjeunna nepi ka ayeuna, "Iraha waé kuring wisata tuluy mondok di hotel kuring langsung lalajo TV nalika kuring asup ka kamar."[3]
Mimitina anjeunna hoyong jadi seniman atawa ilustrator, anjeunna osok kuciwa ku aturan-aturan masarakat Jepang anu osok manggihan kaamanan jeung pagawéan anu gajina alus.[3] Anjeunna ogé kuciwa kusabab pamanna ogé saurang seniman tapi kasusahan dina segi ekonomi.[3] Ahirna anjeunna pindah kana nyieun film jeung babaturanna anu boga kamera 8mm.[3]
Rujukan[édit | édit sumber]
- ↑ a b "IGN: Hideo Kojima Biography". Diakses pada 13 Nopémber 2011.
- ↑ "Announcement of Personnel Changes (March 17, 2009)". Konami. 17 Maret 2009. Diakses pada 13 Nopémber 2011.
- ↑ a b c d e f g (2004-04-22) "Hideo Kojima Versus the Big Robots". EDGE Magazine (136): 69–74.
Transkripsi tidak resmi juga tersedia di metalgearsolid.org [1]


text:
Kalayan kudrot sareng irodatna Alloh waktu anu ditunggu-tunggu tos katimu, sanaos nu tadi rikat indit, nu tiheula cepat mangkat, anu datang cepat mulang.
Anaking…
hidep ayeuna tos ngabandang ngajadi bujang tutug rampung tuntas paragat, milang jari panuntungan, dina detik ieu hidep anaking ngawitan mangsa baligh, mugaran nampa tugas tinu Kawasa. Nampi pamerdih tinu Maha Suci. Buku amal weutuh di Lohil Mahfudz mangga geura sambut ku pangemut, buku daftar anjeun keur setorkeuneun dina hisaban. Kenca katuhu malaikat petugas Alloh ngukuntit kamana wae hidep indit, dinu caang dinu poek, keur lobaan keur nyorangan, rek tarik atawa laun, katawis atawa henteu, mungguh Alloh teu aya nu samara, rengkak paripolah anjeun moal lesot tina pangdangu sareng paneuteup Pangeran Robbul ‘Alamiin.
Ayeuna mangsa miang nagleupaskeun medar layar kahirupan, geusan ngambah sagara bakti ka Pangeran. Kade anaking ulah rek katipo ku hejona laut, ulah rek kabita ku rayuan ombak lautan.
Hejo sote rupana da ari eusina mah matak cilaka jeung matak sangsara. Sing rajin neangan elmu, margi elmu nu bakal mentaskeun hidep dina lautan kahirupan. Ulah rek kaganggu atanapi ngagugu hawa nafsu, margi eta pangajak syetan anu dila’nat ku Pangeran, sabab badan anu katempuhan. Laksanakeun sareng heulakeun kawajiban ti Pangeran, terutama sholat anu lima waktu keudah dilakonan dina awal waktu. Teras pigawe sunnah Nabi ngarah engke jadi dandanan di akhir zaman.
Lain ema jeung bapa rek ngaleupaskeun tanggung jawab, dalah dikumaha ayeuna hidep tos gaduh buku nyalira. Bapa ngan saukur bisa gugupay ku pangwarah ala kadarna, tetep hidep nu nangtoskeun.
Ayeuna anaking anak bapa jeung ema,
bapa jeung ema amanat pertahankeun syahadataen ulah nepika pareum, sing hurung dina jajantung, tuluy patalepa ka anak incu hidep. Lamun teu kitu berarti anjeun jadi pengkhianat agama, Rosul, shohabat, jeung ‘ulama, malah kanu jadi indung jeung bapajeung sakabeh turunan, tah ieu titip tie ma jeung bapa (dua kalimah syahadat):
“ASYHADU ALLA ILAAHA ILLALLOH WA ASYHADU ANNA MUHAMMADARROSUULULLOH”
…


text:
Modulasi frékuénsi
Modulasi frékuénsi (Basa Inggris: frequency modulation Basa Walanda: frequentiemodulatie) nyaéta salasahiji rupa modulasi sudut anu panyimpangan frékuénsi sakedapan dina pamawana proporsional jeung sinyal informasi m(t), nyaéta:
atawa
dimana kf mangrupakeun konstanta panyimpangan frékuénsi, anu dinyatakeun dina radian per detik per hijian m(t), sarta nyaéta sudut fase awal mangsa t=to. Biasana diupamakeun yén sarta .
Ku kituna, urang bisa nganyatakeun sinyal modulasi sudutna sabagé:
xFM(t) =
Tempo ogé[édit | édit sumber]
Tumbu kaluar[édit | édit sumber]
Rujukan[édit | édit sumber]
- Hsu, Hwei P., Schaum's Outline of Theory and Problems of Analog and Digital Communications, McGraw Hill, 1993


text:
Sabtu, 09 Juni 2012
DADASAR SENI DI SMK PASUNDAN 2 BANDUNG
Aom Lambreno ngajentrekeun ka asuhannana dina ngaronjatkeun ajen seni budaya sunda di SMK Pasundan 2 Bandung. perlu kasabaran dina mere dadasarna seni ka barudak sabab barudak jaman kiwari mah rada beda jeung anu katukang tukang. tapi ku sakitu oge sim kuring reueus ningali kasumangetan barudak nu ngabandungan nalika sim kuring ngabeunyeurbeaskeun anu aya patula-patalina dina widang seni budaya sunda.
Tidak ada komentar:
Langganan: Poskan Komentar (Atom)


text:
NU SAHA ? (1)
Aki-aki limpeuran tinggaleun padudan jeung bakona di imah anakna nu anyar pangantén.
Harita geus peuting pisan, tapi da karasa haseum, nya kapaksa indit ogé ka imah anakna.
Nepi ka imah anakna, panto geus narutup, si aki teu wanieun keketrok panto.
"Ari ieu damis nu saha ? ", kadéngé sora anakna ti jero kamar.
"Nu akang", minantuna ngajawab.
"Ari ieu lambey nusaha ?"
"Nu akang"
“Ari éta padudan jeung bako nu saha ?"
“Nu aki!!!”, aki ngagorowok ti luar imah.
NU SAHA ? (2)
Si Ibro bobogohan jeung si Imas di astana Cina nu bararesih.
"Kang urang calik di dieu baé nya, di bumi mah seueur gangguan", ceuk si Imas.
"Mangga geulis", ceuk si Ibro reueus ka si Imas anu nganyahokeun kahayangna.
"Ari ieu damis nu saha ? ", kadéngé sora si Ibro mimiti ngarayu.
"Nu akang", si Imas ngajawab rada ganjen.
"Ari ieu lambey nu saha ?"
"Nu akang"
"Ari ieu nu saha ?", si Ibro nanya bari ngusap pingping si Imas.
"Adaaaaa.... ajah !", aya sora ka tilu ti nu poék.
Berebet si Ibro lumpat ninggalkeun si Imas sorangan di astana.
Abah Téa.


text:
- HOMEmain page
- MAJLISAby Sufyan
- PHOTO GALLERYHukama $ Kubaro
- DOWNLOADKitab Klasik dan Mp3
- MASALAHFiqih
- MASALAHTauhid
- MASALAHTashowwuf
- THORIQOHTijaniyyah
- THORIQOHQodiriyyah
- AKTIFITASSehari-hari
- AL-QUR`ANMencari Ayat
- HADITSonline
- HIZIBHizib
- SHALAT-SHALATSunah
- DU`ASehari-hari
- SILSILAHBiografi $ Sejarah
- TV Live
- SUBSCRIBE TO RSSkeep updated!
Selasa, 24 Agustus 2010
ADAB TIDUR
...
Diposkan oleh MAJELIS TA`LIM DAN DZIKIR " MASAAFIRUL KHOONAH " di 09.56 Tidak ada komentar:
CARA MEMOTONG KUKU
Ngeureutan kuku dina poe jum`at
Disunnatkeun ngeureutan kuku dina poe jum`at .eta pangeureutan dipigawe halna Lalawanan ( luluncatan ) nyatana nalika ngeureut kuku panangan katuhu pangeureutan dimimitian ti ramo :
1. Cinggir
2. tuluy Jempol
3. Jajangkung
4. Jariji
5. jeung terakhir curuk
sedengkeun dina panangan kenca dimimitian ti:
1. Jempol
2. Tuluy jajangkung
3. Cinggir
4. Curuk
5. Jeung terakhir Jariji
Kitu numutkeun panafsiran Abdulloh bin Buththoh katampi ti para shohabat. Hal eta dumasar kana hadits Nabi Saw. Dimana manteunna parantos ngadawuh :
من قصّ أظفاره محّالفا لم يرّ فى عينيه رمد
“ Sing saha jalma anu ngeureut itu jalma kana pirang-pirang kukuna itu jalma halna lalawanan maka moal kaserang itu jalma dina panonna itu jalma naon panyakit panon. “
Sedengkeun dina hadits amid bin abdurrohman ti bapana , Rosululloh Saw. Parantos ngadawuh :
من قصّ أظفاره يوم الجمعة دخل فيه شفاء وخرج منه داء
“ Sing saha jalma anu ngeureut itu jalma kana pirang-pirang kukuna itu jalma dina poe jum`at maka asup ka jero dirina kawarasan jeung kaluar tina dirina itu jalma naon panyakit .”
Kautamian jeung sunah ngeureut kuku dicarioskeun oge dipigawe dina poe kemis saparantos sholat ashar anu diriwayatkeun ku Waki` ti Sitti A`isyah ra. Anjeunna nyarios yen Rosululloh Saw. Parantos ngadawuh :
ياعائشة إذا أنت قلمت أظافرك فإبدئى بالوسطى ثمّ بالخنصر ثمّ بالإبهام ثمّ بالبنصر ثمّ بالسّبابة فإنّ ذلك يورّث الغنى
“ Hei Aisyah dimana-mana anjeun ngeureut naon pirang-pirang kuku anjeun mangka kudu ngamimitian anjeun kalayan ramo :
1. Jajangkung
2. Tuluy Cinggir
3. Jempol
4. Jariji
5. Jeung terakhir Curuk
Maka saestuna anu parantos ditutur eta bakal ngawaris kana kabeungharan
Dianjurkeun supaya pangeureutan dipigawe kalayan gunting atawa alat pangeureutan kuku ( catutan kuku ) tatapina makruh ngeureutan kuku ku huntu , saparantos ngereut kuku , disunahkeun ngumbah buku ramo-ramo jeung ngaruang pangeureutan kuku kajero taneuh .kitu halna reujeung rambut mastaka atawa rambut awak oge geutih tilas bekaman . hal ieu didumasarkeun kana hadits Nabi Saw. Dimana manteunna Saw. Marentahkeun pikeun ngaruang geutih, buuk jeung kuku.
( disalin tina kitab Gunyah syeikh abdul qodir jailani ra. Hall 15 juz ka 1 )
Diposkan oleh MAJELIS TA`LIM DAN DZIKIR " MASAAFIRUL KHOONAH " di 09.55 Tidak ada komentar:
Langganan: Entri (Atom)
MY ARSIP
Laman
Laman
BIOGRAFI SINGKAT
- MAJELIS TA`LIM DAN DZIKIR " MASAAFIRUL KHOONAH "
- ADMIN: Dwi Ryanto Alamat : Jl.Sindang sari utara blok citopeng
Diberdayakan oleh Blogger.


text:
Madinah
Madinah atawa Madinah Al Munawwarah: مدينة رسول الله atawa المدينه, (ogé Madinat Rosul Alloh, Madīnah an-nabī) nyaéta dayeuh utama di Arab Saudi. Mangrupa dayeuh anu ramai diziarahi atawa didatangan ku kaum Muslimin. Disana aya Masjid Nabawi anu ngabogaan pahala sarta keutamaan pikeun kaum Muslimin. Dina Hadits, Nabi Muhammad SAW bersabda yén:
"Solat di masjid kuring (Masjid Nabawi) ngabogaan pahala 1000x sarta Solat di Masjidil Haram (Mekkah) ngabogaan pahala 100000x"
Dayeuh ieu dewasa ieu ngabogaan nu nyicingan kira-kira 600.000 jiwa. Pikeun umat Muslim dayeuh ieu dianggap minangka dayeuh suci kadua. Dina jaman Nabi Muhammad SAW, dayeuh ieu jadi puseur dakwah, pangajaran sarta pamaréntahan Islam. Ti dayeuh ieu Islam tuluy menyebar ka sakumna jazirah Arabia sarta tuluy ka sakumna dunya.
Daptar eusi
Lokasi geografi[édit | édit sumber]
Dayeuh ieu berjarak kurang leuwih 600 km di palebah Kalér Dayeuh Mekkah. Dina mangsa tuluy merlukeun waktu cukup lila pikeun ngahontal Madinah (kurang leuwih hiji bulan) kalawan ngagunakeun Unta. Sedengkeun ayeuna bisa ditempuh kurang leuwih 6 jam ngaliwatan jalan bébas tahanan anu diwangun ku pamaréntah Arab Saudi. Dina mangsa kakawasaan Usmaniyah Turki, aya jalur karéta seuneu anu nyambungkeun Madinah jeung Amman (Yordania) sarta Damaskus (Syria). anu mangrupa bagian ti jalur karéta seuneu Istambul (Turki)-Haifa (Israél) anu dipikawanoh kalawan ngaran Hejaz Railway. Kiwari jalur éta geus euweuh deui sarta stasiun karéta seuneu Madinah dijadikeun Musieum. Jalur ieu baheula dipaké pikeun kelancaran pengangkutan jamaah haji. Ayeuna sajaba ngagunakeun jalan darat, dayeuh Madinah bisa diakses ngaliwatan Hawa kalawan bandara boga skala internasional anu utamana dipaké dina usum haji sajaba Bandara King Abdul Aziz di Jeddah
Sacara géografis, dayeuh ieu datar anu dikelilingi gunung sarta pasir pasir sarta beriklim gurun.
Ékonomi[édit | édit sumber]
Ti sektor ékonomi, aya sektor tatanén sarta perkebunan leuwih leuwih perkebunan korma anu geus dipikawanoh saprak mangsa lampau, peternakan selayaknya nu nyicingan Arab sarta perdagangan ditambah kalawan sektor jasa utamana jasa pangladén para peziarah di antarana nyaéta usaha perhotelan sarta penginapan.
Atikan[édit | édit sumber]
Sajaba dipikawanoh minangka dayeuh puseur perkembangan Islam. Madinah ogé mangrupa puseur ti atikan Islam saprak mangsa Nabi Muhammad SAW. Ogé réa ajengan-ajengan sarta Cendekiawan Islam anu mecenghul ti Madinah di antarana nyaéta Imam Malik. Ayeuna di Madinah aya sagala rupa Jami'ah (Universitas) sarta paguron paguron luhur Islam séjénna, contona ialah Universitas Islam Madinah.
Sajarah[édit | édit sumber]
Dayeuh Madinah dina mangsa saméméh perkembangan Islam dipikawanoh kalawan ngaran Yathsrib. Dipikawanoh minangka puseur perdagangan. Saterusna sabot Nabi Muhammad SAW hijrah ti Mekkah dayeuh ieu digantian ngaranna jadi Madinah sebgai puseur perkembangan Islam nepi ka anjeunna wafat sarta dimakamkan di ditu. Saterusna dayeuh ieu jadi puseur penerus Nabi Muhammad anu dipikawanoh kalawan puseur khalifah. Aya tilu Khalifah anu maréntah ti dayeuh ieu nyaéta Abu Bakar, Umar bin Khattab sarta Utsman bin Affan. Dina mangsa Ali bin Abi Thalib pamaréntahan dipindahkan ka Kufah di Irak alatan lumangsung gejolak pulitik alatan terbunuhnya khalifah Utsman ku kaum pemberontak. Saterusna sabot kakawasaan pindah ka bani Umayyah, mangka pamaréntahan dipindahkan ka Damaskus sarta sabot pamaréntahan pindah ka bani Abassiyah, pamaréntahan dipindahkan ka dayeuh Baghdad. Dina mangsa Nabi Muhammad SAW, nu nyicingan dayeuh Madinah nyaéta jelema anu ngagem agama Islam sarta urang Yahudi anu ditangtayungan di mana ayana. Tapi alatan penghianatan anu dipigawé ka nu nyicingan Madinah sabot perang Ahzab, mangka kaum Yahudi diusir kaluar Madinah.
Kiwari Madinah babarengan dayeuh suci Mekkah dibawah pangladén pamaréntah Karajaan Arab Saudi anu mangrupa ladén kadua dayeuh suci.


text:
Naon nu dimaksud pupuh sinom?
Pupuh sinom nya eta pupuh nu miboga Watek : ngagambarkan rasa gumbira (gumbira) atau rasa sayang (kadeudeuh).
Guru Wilangan dan Guru Lagu : 8-a, 8-i, 8-a, 8-i, 7-i, 8-u, 7-a, 8-i, 12-a.jumlah barisna aya 9 padalisan.
Naon nu dimaksud rarakitan, paparikan, jeung wawangsalan?
rarakitan nya eta wangun puisi tradisional nudiwangun ku 4 padalisan, tiap padalisan 8 suku kata. aya kecap-kecap nu diulang boh di hareup, ditengah atawa ditungung. paparikan meh darua jeung rarakitan ngan ari dina paparikan mah teu aya kecap-kecap nu diulang. Sedengkeun wawangsalan wangun puisi heubeul nu diwangun ku dua padalisan cangkang jeung eusi sarta aya wangsal nu dibalibirkeun atawa teu nembrak. contona: kembang bodas buah bunder. ngaheruk nya pipikiran (wangsalna tina jeruk).
ari KSAD (Kinanti, Sinom, Asmarandana, jeung Dangdanggula kaasup kana pupuh?
Sekar ageung jumlahna aya 4 (opat) ari sekar alit jumlahna aya 13 (tilu belas)
Sindeir, kecap atawa omongan anu hartina henteu sacerewlena. Sacerewelena hartina.....
saujratna, poksang. jadi malibir. lamun dina basa Indonesia mah tidak mengandung makna idiom. tidak banyak basa-basi.
Kumaha nangtukeun wangsal dina wawangsalan?
Wawangsalan
teh cabang tina sisindiran,
mangrupa omongan nu diwangun ku dua padalisan, cangkangna jeung eusina. Mun teu di barengan ku eusina, omongan wawangsalan teh tampolahna mah kawas tatarucingan.
Saperti: “Kembang bodas buah bunder………………………………………” Naon eusina? Pikeun mukakeun eusina kudu di teangan asalna. Naon ari kembang rupana bodas bangunna buah bunder? Ana di teguh hartina jeruk! Kecap jeruk di cokot engangna nu kadua, ruk, ieu teh keur nyieun kecap ngaheruk. Kapanggih eusina “ngaheruk nya pikiran”.
Jadi kecap asalna the “jeruk”, ieu sok di sebut wangsal. Numatak omongan sarupa kitu sok di sebut wawangsalan (Aya oge sawareh ahli basa jeung sastra nu nerangkeun ku jalan sejen; bisa bae, keur nambahan katerangan, malar leuwih eces).
Nu dimaksud pupuh mijil nya eta....
Sapada diwangun ku 6 (genep) padalisan (10-i, 6-o, 10-e, 10-i, 6-i, 6-u). Watekna susah, sedih, cilaka, tiiseun, atawa jempling.
1. Mesat ngapung puta sang Arimbi [10-i]
2. jeung méga geus awor [6-o]
3. beuki lila beuki luhur baé [10-é]
4. larak-lirik ningali ka bumi [10-i]
5. milari sang rayi [6-i]
6. Pangéran Bimanyu [6-u]
Naon nu dimaksud guguritan?
Guguritan nyaéta ungkara sastra anu winangun dangding atawa pupuh anu sakapeung ogé sok disebut wawacan.[1] Henteu aya wangenan anu cindek anu ngabédakeun guguritan jeung wawacan. ngan biasana guguritan mah leuwih pondok. pupuhna ngan ukur hiji atawa dua. sedengkeun wawacan caritana leuwih panjang pupuhna biasana leuwih ti dua.
bere conto sisindiran nu mangrupa raraktan!
sapanjang jalan kas soreang moal weleh diaspalan. sapanjang tacan kasorang moal weleh diakalan.
naon bedana rumpaka kawih jeung guguritan?
kawih mah nu dinaynyikeunana dina wangun sair atawa sajak biasana mangrupa lagu-lago pop. sedengkeun guguritan anu dikawihkeunana dina wangun pupuh. jadi sipatna kauger ku patokan-patokan.
Naon nu dimaksud kanyaah indung?
Kasih sayang orang tua.
Concise (singkat padat): Gunakan kalimat-‐kalimat yang bersifat pernyataan (deklaratif). Tulislah kalimat-‐kalimat yang pendek
Naon nu dimaksud Asmarandana lahir batin?
Guguritan teh geus lila gelarna dina sastra Sunda. Ti abad ka-19 geus loba anu
nganggit guguritan. Taun 1822-1866 R. Haji Muhammad Musa nanggit Wulang
Krama; taun 1865 R.A. Bratadiwijaya nagnggit Asmarandana Lahir Batin; taun 1892 ngaran judul pupuh karangan H Muhamad Musa.
Naon nu dimaksud Kinanti?
Pupuh Kinanti
mangrupakeun tembang pupuh
nu ngagambarkeun nu keur kesel nungguan, deudeupeun, atawa kanyaah. Conto
budak leutik bisa ngapung
- Budak leutik bisa ngapung (8u)
- Babaku ngapungna peuting (8i)
- Ngalayang kakalayangan (8a)
- Neangan nu amis-amis (8i)
- Sarupaning bungbuahan (8a)
- Naon bae nu kapanggih (8i)
- Guru Mape bahasa Sunda
- Iwan Hernawan
-


text:
Pajangjian Jeddah
Pajangjian Jeddah nyaéta ngaran ti 3 pajangjian nu béda, nu mana ngaranna dumasar kana kota di Saudi Arabia, Jeddah.
Daptar eusi
1927[édit | édit sumber]
Pajangjian Jeddah 1927, ditandatanganan dina 20 Méi 1927, antawis Raja Abdul Aziz jeung Britania Raya, ngakuan kadaulata Raja Abdul Aziz bin Saud kana Karajaan Hijaz jeung Najd; wewengkonna teras dihijikeun kana Karajaan Saudi Arabia dina 1932. Salaku balesanna, Raja Abdul Aziz narik pasukanna tina narajang Protéktorat Britania.
1974[édit | édit sumber]
Pajangjian Jeddah 1974 nyaéta pajangjian antawis Saudi Arabia jeung Uni Émirat Arab.[1] Pajangjian ieu dijieun pikeun ngaréngsékeun Papaséaan wates Saudi Arabia – Uni Émirat Arab. Saudi Arabia ngasahkeun pajangjian ieu dina 1993, tapi Uni Émirat Arab tacan ngasahkeunnana.[rujukan?] Validitas légal pajangjian ieu dipertaroskeun, sabab Qatar teu dimilukeun dina parundingan, sarta pamukiman nu diajukeun mangaruhan wates Qatar. Tapi, Qatar geus mibanda pasatujuan lian ngeunaan watesna jeung Saudi Arabia dina Désémber 1965.
2000[édit | édit sumber]
Pajangjian Jeddah 2000 ngomongkeun papaséaan wates antawis Saudi Arabia jeung Yaman nu bisa dipaluruh balik ka klaim wates Saudi dina 1934.[2]
Rujukan[édit | édit sumber]
- ↑ SAUDI ARABIA and UNITED ARAB EMIRATES Agreement on the delimitation of boundaries dated 21 August 1974, PBB. Diaksés 4 April 2012.
- ↑ The Treaty of Jeddah, 2000, Al-Bab.com, June 22, 2000. Accessed February 9, 2010.