text:
Jep, Kuring jeung Adi jempé. Biwir maranyun silih delék bari narémbongkeun peureup. Panyarék Bapa ibarat boga sima keur Urang Duaan. Baku ceunah lamun kolot keur ngadangukeun dongéng tina radio sok rajeun paraséa ngarebutkeun barang teu pira. Gimbot.
Ayeuna bagéan kuring nu nyarék ka anak. Sarua lalaki duanana. Baku lamun keur nongton warta pulitik ngahaja sok parasaéa ngarebutkeun barang teu pira. Android. Si Bapa nu jadi akina barudak, tonggoy gigireun anteng nyidik-nyidik bako molé dijejelkeun kana cangklong kameumeutna. Sugan sok caraman kawas baheula. Sabab ayeuna Si Bapa geus kurang awas jeung kurang ngareungeu. Merdeka. Kabita ku kaayaanna, bébas tina nénjo jeung ngareungeuna nu paraséa.
Kumargi rorompokna di Jalan Cihampelas, Ka kampus téh, kedah ngalangkungan Jalan Cipaganti. Brasna ka Setiabudi. Ngalér. Nyebat ‘kiri’na tara di gerbang Lédeng. Cekap lirén di caket Fakultas Tehnik. Supados tiasa ngalongokkan PKM. Teras ngabujeng kantin, ngopi. Sakantenan nganti urang Cipaganti, nu lungsurna sok di gerbang caket markas Menwa. Rentang-rentangna ogé sok teras matak ratug. Komo ninggal mapahna téh bari ngarérétan kantin. Tara talangké, énggal ditepangan, supados tiasa, Tring! Aya imut dampit nyarengan hégarna Bumi Siliwangi. Imut kameumeut, meungkeut trésna. Matak pikabingaheun. Matak betah ningali sarupaning tangkal parucukan. ‘Pucuk dicinta ulam pun tiba’. Da upami ditaros naha milih kuring nu sanés golongan ‘Cipagantian’, ngawalerna téh, “Sawios, pan Akang mah sapertos tangkal mahoni, nu tiasa ngiuhan rorompok.” Haduh, bageur, lewang ku usum kalakayna. Maluguran.
Ti wangkid harita, unggal énjing pucuk-pucuk tangkal mahoni ngagarupayan. Irahana deui daunna maluguran, teras ngarangrangan. Siklus manéhna. Papaés kahirupan Jalan Cipaganti. Kawas mapaésan haté nu sok ngalangkungna.
“Bapa sareng Ema, ayeuna uih ka Bandung, wayahna Ujang kedah mapagkeun di Stasion.” Kitu unina SMS. Kencling. Bangku-bangku panjang tempat nungguan nyampak geus pinuh. Kuciwa. Kuriling. Aya bangku anu ngan didiukan ku hiji wanoja. Nangkeup harigu, sirahna tungkul, panonna peureum. “Nuju ngantosan Néng?” halon, gék gigireunana. Anca, inggis ngagareuwahkeun. Hélok, awéwé téh Teu obah saeutik-eutik acan. Sagala rupa dédéngéan jeung cilingcingcatna jalma réa, teu mangaruhan dirina. Jongjon nyegrék dipépéndé ku jurig tunduh.
Kapireng, anu diuk gigireun batuk. Taktakna eundeur, beuki lila batuknya mingkin tarik. Cacak manéhna geus nutup sungutna sorangan. “Eueutan heula Néng..! Ieu nembé pisan dibuka.” Ngasongkeun cai aqua, ngahaja meuli saméméh diuk. Haré-haré. Meureun teu hayang narima bantuan ti kuring. Watir. Wanoja éta tetep ngohkoh. “Hayang getih.” kecapna datar, teu sawatar lila batuknya eureun, Kuring ngan bisa kéom. Teu sawatara lila ngaguher deui, kawas saméméhna. Rerencepan kuring ngimeutan beungeut Wanoja éta. Geulis. Bray..! Panona muka, nyéréngéh huntuna sihungan.
Pa Dadang, kuasa hukum lawan klién, can datang kénéh. Meureun kapegat macét, jiga dua minggu ka tukang. Kesel. Ngabaheuhay na sofa. Nyetél musik, ngalawan tunduh. Unggal lagu didédéngékeun kalayan daria. Deungdeuleueun biduanna, Si Don Juan, mun keur nyanyi. Sorana halimpu lumengis. Heug ramo-ramo-na nyasaran dadana sorangan, semu ngajeungkalan. Panon peureum beunta. Ah édan pokona mah. Ngabayangkeun, dina unggal lagu, jadi objék rayuan mautna. Beuh!
“I’ll sing a song. Just for you.” Kahayang.
Hawar-hawar ngaran kuring disebut. Curinghak. Kacida bungah.
“Yeah, Iglesias, my babe.”
“Bu, abdi mah Dahlan. Hakim médiator parantos ngantosan. Médiasi badé dikawitan.” Si Dahlan, staf pangadilan, nyéréngéh. Anjir..., hareneg pisan.
“Klik”, Bray. Meminta Bergabung.
Nya gé rumasa jalma bodo, pajar lauk buruk milu mijah, moal rék dipaliré, tagen haté rék milu ngamumulé.
“Klik”, Bray. Batalkan Permintaan Bergabung.
Aya rasa cangcaya,moal bisa sigana, moal bisa jadi baraya jang pakukumaha, moal bisa jadi Panglima na medan perang. Nu niup sangkala ngobarkeun panji jang Parahiangan. Tanah nu ngancik na sanubari, rék dibéla kajeun ngorbankeun pati.
Gebeg! Koréjat! Ngahandeuang hudang. Kagareuwahkeun ka nu keketrok. Rekét..., panto dibuka nyampak si Ayu tukang Balakutak Nyong-nyong asal Cirebon nawarkeun daréhdéh.
“Kié Mas balakutakna?“ bari ngasongkeun dagangana.
“Ojo yu pun rabi wis masak oncom saiki mah!“ cekéng teu éléh daréhdéhna. Léos si Ayu indit permios,eplok cendol nukangan ninggalkeun kuring nu olohok.
Isukna. Ramé diheadline koran. Kabupaten Kuningan rék asup Propinsi di Cirebon. Haté teu méré aya nu hérang na kongkolak panon. Basa naon nu rék dipaké ku anak incu urang isuk pagéto engké?
Méh limalas taun. Abah dikantun pupus ku Ambu. Teu kersaeun nikah deui.
“Moal manggih gantina nu sobar siga Si Ambu mah” saur Abah. Tuda enya. Abah mah gampil kasigeung. Teu kaop. Ngan henteu wé sahaaok kadua gaplok. Ambu mah sok ngbéngbéos wé ari Abah naék adat téh. Sering pisan kituna téh.
Saprak teu aya Ambu, Abah ngungun. Teu bérag. Taya sumanget hirup. Bangun pinuh kahanjelu. Nuju Ambu jumeneng mindeng nganyenyeri. Tara petot popolotot jeung hahaok.
Adi nu awéwé nu sok getol ngabobotohan Abah piwarang nikah deui téh. Saréréa hariwang. Abah nyalira taya nu ngawula.
“Ayeuna mah Abah kersa nikah nya! Enéng mah melang Bah..!” ceuk adi.
“Nebus kasalahan ka Ambu, geus jangji Abah moal kawin deui!” keukeuh mugen.
“Tapi nu ieu mah tangtos Abah cop. Geulis kénéh da..” Adi ngaharéwos ka Abah.
“Hah, bener tatéh? Piraku?” Abah kagét. Ngan raray marahmay. Teuteup Abah mumbul ka alak paul.***
balebat ti beulah wetan, maksa waruga nu lungse. Pikeun nguniang nuluykeun kahayang. Nuditata ku lengkah nahnay, jeung luut leet kesang maseuhan waruga. Mukakeun panto lalangse mapay rasa nyampaykeun hareupan, dina hiji wangunan imah sugan jeung sugan aya pibekelen jaga. Da natrat ngan ukur koreh-koreh cok. Geusan nyeueung pirerehen kuring jeung kulawarga. Da rumasa kuring lain mahasiswa jurusan ge ngan ukur estegerisasi. Ngan sendok jeung sendok nu keukeuh di cekel pageuh,sok inggis reuntas gagangna ngulahek taya ajenna. Saha nu bakal mirosea??...
keur kuli samodel kuring hareupan teh lir ibarat roti. Didnya aya nu ngajak di dinya aya kepelen
Ngitung poé, tiwaktu-kawaktu, jog anjog ka nu dipiharep, simpé, taya rasa nu ngahudang suka, taya carita nu ngahudang kasono, éstu simpé, sasimpé-simpéna.
Peuting malibir tugenah, kasabaran nu diipuk teu bisa nyadarkeun anjeun, deudeuh jeung nyaah kuring ngan saukur jadi seuneu keur anjeun. Unggal poé beungeut nu beureum euceuy teu weléh némbongan badis Rahwana.
Anjeun! Anjeun nu dipiharep jadi pakumaha suwung teu méré kasugema, nu aya kaijid jeung kaceuceub mapaésan hirup nu keur dilakonan.
"Kampang!" Cek anjeun basa katugenah nyangsaya dina haté,
"Aing nu usaha mah." Cek anjeun kénéh dibarengan némpélna tapak ramo di na pipi. Taya cimata. Geus saat, béak ku pasrah.
Bles! Aya nu nancleb ka na angen, peurih jeung nyeri karasana. Getih muncrat ka na leungeun anjeun, leungeun nu dipiharep jadi panyalindung kuring. Leungeun nu dipisono beurang peuting. Teu sangka. Leungeun anjeun nu nganteurkeun kuring ka taneuh beureum.
Balik ngarit, Jang udung gagancangan muru ka dapur. Beuteungna geus kukurubukan ménta eusi.
“Ma, masak naon?” Tanya Jang Udung, ka indungna nu keur nyambel.
“Tah, aya angeun nangka jeung goreng asin sepat!"
Celebek Jang Udung dahar, béak kana dua piring mah. Najan geus béak dua piring, manéhna masih katingali kutap-kétap kénéh.
“Ma, aya cuci mulutna?”
“Halaah, maké nanyakeun cuci mulut sagala, kos jalma beunghar waé, kamari mah aya buah soteh, pan pamere ti nu hajat. ‘’
Ngadenge omongan indungna kitu, Jang Udung mawa angeun nangka deui tina panci laju nyiuk deui sangu.
“Ma, cuci mulutna mah, ku angeun nangka deui wé nya!” Ceuk Jang Udung, bari nyelebek nu katilu kalina.
Mangsa tepung teuteup, hate ratug, aya rasa nu teu wasa pikeun dibangbalerkeun, geuning kuring teh cinta kasalira.
Dua leungeun kuring ranggah, sirah tanggah, miharep diwuwuh ku asih ti salira, sagala nu aya, sagala nu di piboga, renghap kuring, asih kuring kanggo salira.
Teu aya cinta nu dipiharep siga cinta salira, jeung deuih puguh moal aya nu boga cinta siga salira.
Saestuna, sagala rasa, sagala cinta sagala daya dihaturkeun kanggo salira.
"Baku ari geus lebay teh nyaneh mah Yus." Udin ngagareuwahkeun.
"sst.! jempe uing keur ngarayu Teh Oneng randa anyar di komplek." Ceuk Uing bari neruskeun nyanyi
"Everything i do" nu disundakeun.
Lima menit ti harita, sirah Uing benjol dibaledog asbak ti luhur jandela.
"Jadol aya kabogohna.!"
Juminta niat rék nguseup. Tinggal sajungeun indit, torojol budakna nu pangleutikna nyampeurkeun.
"Bah! Néng hoyong ka bumi Enin!" Bari muntangan calana Juminta.
"Euleuh! Kutan nu Geulis teh hoyong ka bumi Enin?" Kerewek dipangku.
"Muhun Bah, tapi hoyong sareng Abah, Ambu ogé!" Ogo pisan.
"Aduh! Abahna ayeunamah badé nguseup, ulah ayeuna nya, Geulis!" Celengok dicium.
"Alim ah! Neng mah hoyong ayeuna." Luwa-lewé.
"Cik atuh Bapana, anteur sakali mah, hayoh waé nguseup!" Ijah, pamajikana norojol ti dapur.
"Anggur mah, ngala suluh, ngala parab keur domba!" Néngtéréwélang. Juminta ukur bisa ngabetem. Rumasa salah, cul budak jeung pamajikan melaan karesep. Melong Ijah nu ngaléos ka dapur. Teu lila balik deui bari ngajingjing émbér, nu eusina lauk wungkul.
"Tah! Hayang lauk mah, pék kadinyah useupan!" Lung, émbér satengah dialungkeun ka hareupeun Juminta.
Rérét kang ohim nempo
jam. “Teu karasa geuning geus
jam dua peuting” ceukna humaregung, semu beurat. Méaken peuting jualan na lang roko bari dibaturan ku hujan nu ngaririncik. Umur nu tamporet ka kulon dikurudung ku sarung nahan séahna angin peuting nu ngagelebug nenggar awakna nu ngan ukur tinggal tulang.
Goréjat!, Kang ohim hancat katukang niat rék micen tunduh bari nyiuk cai na émbér beureum nu gohak bati nadahan cai hujan. Lagu kalangkang anjen nu diputer di radio butut batré opatna jadi saksi satia perjuangan kang Ohim nganapkahan keluargana, ngebulkeun dapurna nu jauh ti pangumbaraan.
Anggang-anggang ti kajauhan aya
kalangkang ngadeuketan, beuki deuket beuki atoh, beuki bungah jeung bagja, “Boa rék meuli roko atawa kopi”, gerentesna, tapi nu dipiharep teu salawasna nyugemakeun, nu liwat ukur jamedud ngahodhod, jibreg baseh, berebet lumpat nonggongan,rurusuhan sieun beuki kaburusan, rénghap bae Kang Ohim nahan rasa hanjelu nu ngagenduk dina haté. Can réngsé nahan hanjelu Kang Ohim dikagétkeun ku sora Ceu Romlah nu datang bulanyah-buleunyéh bari daréhdéh balanja. Song kopi, song roko, song mie. Atoh laladang. Aya nu meuli, bari nampaan kertas.
Gebray kertas dibuka nyampak tulisan ti Kang Dadan salakina Ceu Romlah. “Kang hapunten dicatet heula engké ahir bulan ditaur”.
Rekét. Sora ranjang cukat-cekit mairan jalingkakna hégak. Baseuh. Sepré kembang-kembang kayas ngadadak konéas dipeureut seukeutna teuteup maranéhna. “Kang, jagoan ih,” haréwosna haroshos. Teu lila. Raga-raga taya hahalang ngaruniang turun tina pakalangan. Pagéyé-géyé. Maranéhna silih tangkeup bangun nu geugeut. Tétéla, héman nu nyalahan geus jadi pameungkeut. “Deui ah, tapi kedah dipotrét kanggo kenang-kenangan,” aya paménta nu teu biasa. “Halah, aya-aya waé akang mah,” témbalna. Rekét. Ranjang dipaksa deui ngibing ngayun ngambing. Cetrék. Sora hapé mépés simpé. “Aduh, isin atuh Kang,” sorana kapegat rénghap patémbalan. Rekét deui. Cetrék deui. Beuki lila, beuki motah mudalkeun sagala rasa. “Teu kedah hariwang, aman pokona mah,” janjina waktu pisah di jalan pasampangan. Rekét. Panto muka lalaunan, manéhna tungkul nyumputkeun paroman nu pias kalimpudan kareuwas. “Ieu buktina, anjeun moal bisa hojah deui,” sentak hiji lalaki
Dua ratus lima puluh méter di awang-awang. Puncak Namsan Tower, Namsan Park. Korsél. Implengan mulang ka jaman sapuluh taun kalarung. Paduduaan leumpang ngénca. Bras ka juru munara. Hiji tempat nu dipercaya ku urang Koréa, pikeun ngagambarkeun wujud kaasih. “Love Lock”. “Gembok cinta”. Song gembok écéng sajodo warna emas, beunang ngukir grapir ngaran kuring jeung Ndah, diasongkeun. Ndah nampanan. Sup koncina diasupkeun. gembokna muka. Laju ku duaan dikaitkeun kana tempat nu maneuh. Cetrék ngonci! Lung sosina dialungkeun ka handapeun munara. Di munara N-Tower, kadeudeuh kuring jeung Ndah gumelar. Harepan karembangan. Laju silih séblok ku kanyaah. Dibarung ku pulas haté nu wening beresih. Lalakon hirup aya nu ngaturna. Kiwari kuring ka dieu deui. Nganteurkeun kaguligah haté. Rébuan gembok ngagarantung. Laju ka tempat kuring jeung Ndah ngaitkeun gembok écéng. Kakangen manteng. Bruh-breh! Asa narémbongan. Taktak karasa aya nu noél. Lieuk! “Ndah? Anjeun mah geus béda kahirupan. Sing percanten kana kasatiaan kuring, Ndah!”
Geus genep bulan. Énon kaluar ti pagawéanana. Panyakit paru-paru anu nyaliara dina awakna geus kawilang parna. Saban bulan kudu ngaluarkeun duit, dipariksa katut nebus obat.
Cacih, pamajikanana. Daék teu daék kudu usaha nyiar rejeki pikeun nganapakahan salaki katut anakna anu karèk genep taun, sangkan kahirupan rumah tanggana tetep lumangsung.
Ngan, rupana waé rada beurat pikeun Cacih salaku pangawak awéwé dina nyiar piusahaeun. Antukna, imanna ogé runtag.
Pasosoré. Cacih geus dangdan. Minyakna ogé kaangseu melenghir.
"Kang, kuring rék indit gawé..., sing rék dahar mah sakalian bari huapan budak!" Léos, teu ngantian waleran.
Énon ukur unggeuk. Jegoh, batuk.
Wanci ngagayuh ka Subuh. Kulutrak, Cacih muka lawang karék balik.
Énon can saré, satia ngantian, dibaturan ku radio dua band kameumeutna.
"Kunaon nepi ka wanci kieu atuh digawé téh, Cih?" neuteup seukeut.
Cacih teu némbalan. Jarigjeug, leumpang asup ka kamar. Kaangseu bau inuman.
Antara lolongkrang ka lolongkrang dina birit sapertilu peuting, teu kendat harepan.
"Ema.! Ema.! Ema.!" Dunga ku cimata, rumasa.
"Sabagéan diri kuring, Ema! Nu Aya" Tambelar.
"Satungkebing langit, satangkaraking jagat dibulen ku asih Ema!" Hamo poho.
Jempling, beh ditueun jempling, korédasna haté ukur bisa nepungan,rmekelan nu kantos dibekelkeun ka kuring ku lisan Salira "Anaking! Jimat awaking Teu leuwih!" Ema, nyingkur dina Ridho Mantena.
Pasisiang haté ngagupay hayang panggih jeung sobat dalit. Nu baheula sagulung sagalang silih tulungan. Ngan hanjakal geus tilu bulan teu patanya. Alatan pabéntar paham pasalia prinsip. Tapi tadi bada subuh, karasa aya nu nyelek kana haté. Inget kana papagah Mama Ajengan, “Kadé Jang, teu meunang megatkeun silaturahmi sanajan urang béda pamadegan.” Inget deui tilu bulan katukang, Ki sobat ménta dianteur ka hiji wewengkon. Rék néang nu linuhung pikeun gampang boga rajakaya. Uing teu panuju sabab datangna rejeki téh kudu dibarung usaha nu soson-soson. Ki sobat bendu, susumpahan megatkeun duduluran. Uing sarua, sudi teuing panggih deui ti harita. Tapi tadi ditelepon téh, Ki sobat ngahayukeun daria. jangjian dahar beurang babarengan ditempat nu biasa. Paamprok, silih gabrug silih hampura. Mesen dahar karesep baheula, Sop buntut. Hanjakal geuning Ki sobat can aya obahna. Dahar sop buntut korédas jeung tulangna. Mangkokna digares teu nyésa. Majar téh, “Ieu sarat lur, méh gancang beunghar.”
Panon beueus, sakapeung teu tahan cimata rambay, disusut kutuntung kabaya sipon lalayu sekar. Leungeun tipepereket nyepeng pager awi, hareupeun imah. Ceuli sakapeung ditutupan, teu hayang ngadéngé nu keur dor-dar di jero imah. Haté nyeuit nahan kapeurih. Aya rasa teu rido, teu suka, anakna di kakaya. Apal talajak nu jadi minantu, da puguh saimah. Ti saprak kawin can bisa ngaimahan anakna, malah teu bisa ngontrak-ngontrak acan. Rido pisan, sanajan maranéhna nganjrek di imahna.
Hanjakal. Talajak goréng minantuna, sering pisan nganyerikeun haté. Kanyaah ka anakna ngan témbong sababaraha bulan sanggeus kawin. Sahaok kadua gaplok, panasbaran, teu kaopan. Teu salah-salah teuing paningalina tiheula. Teu pati méréan haté téh waktu anakna narima lamaran manéhna. Tapi teu wasa nolak kahayang jeung katresna nu jadi anak.
Gabrug…! Panto hareup kadéngé dibantingkeun. Minantuna ngagejlig indit, ngaliwat kahareupeun, boro-boro punten, teu ngarérét-rérét acan.
Dina luhureun sajadah. Haté jumerit muntang ka Mantenna. Muga anakna dikuatkeun, disabarkeun.
"Kumaha sakola téh teu aya masalah?" Tanya kuring ka anak nu ngan hiji-hijina.
"Teu aya Yah, mung…" Lula ngajawabna teu tamat.
"Mung naon?"
" Mung Lula keuheul ka Sarah!"
"Keuheul kunaon?"
"Keuheul da Sarahna galak. Sok nyuntrungkeun sareng sok neunggeul!"
"Nyeri La?"
"Kantenan wé Yah"
"Tos nyarios ka Sarah yén Lula nyeri pami disuntrungkeun atanapi diteunggeul?"
"Atos Yah"
Leng mikir. Néangan pijalaneun pikeun nulungan nu jadi anak.
"La pami Sarah nyuntrungkeun deui, bales suntrungkeun!"
"Naha Yah?"
"Kieu La upami Lula teu ngalawan Sarah moal lirén. Upami dilawan mah Insya Allah, Sarah moal wantuneun deui"
"Kitu Yah?"
"Muhun La, Lula kedah aya kawantun nya. Ayah yakin Lula tiasa!" ceuk kuring bari ngusapan nu jadi anak.
Tilu poe ti harita. Balik gawé, Lula ngasongkeun surat.
"Énjing Ayah dipiwarang ka Sakola!"
"Aya naon La?"
"Tadi kan Sarah nyuntrungkeun Lula. Ku Lula dibalés. Eh Sarahna geubis dugi ka sirahna bancunur!"
Tara ti sasari. Ti isuk jedur nepi ka soré jeder. Ka konter Bagja taya nu datang. Diuk dina korsi plastik hareupeun étalaseu. Bagja élékésékéng. Inget pangabutuh hirup, kudu dicumponan. Ngarasula. Kahayangna, poé ayeuna meunang bati mucekil. Orakaya, euweuh nu datang.
Hénpon weuteuh jeung hénpon urut, ngabaris di jero étalaseu. Ngabetem. Kahayang Bagja, heug ngaharéwos bari ngahibur, ku kecap wijak ala Mario Teguh. Meureun haténa kaubaran. Kartu-kartu perdana, nu aya di jero étalaseu. Ngabaris, teu daék ingkah. Haté Bagja weureu. Hayang nempo maranéhanana, indit ti jero étalaseu. Batré jeung casan, saruana teu bisa ngahibur haténa.
Uleng, mikiran kapeurih hirup. Torojol saurang Bapa datang. Gék diuk hareupeun Bagja. Katempo caludih. Panonna tumpa-tempo kana hénpon di jero étalaseu. Haté Bagja bungah. "Sugan ieu rejeki uing, keur poé ayeuna!" gerentesna. Dumadakan, Si Bapa nyelengkeung ngomong. "Jang, hénpon nu dipajang téh, jualeun?" "Muhun, icaleun!" "Sugan téh, pajangeun!" pokna bari jung nangtung. Ngaléos ninggalkeun Bagja.
Ciremai Cafe, 2064. Panceg 119 taun, ieu nagri merdika. Bener ceuk Einstein, waktu bisa manjangan-ngaheureutan. Bréh. Asa cikénéh, tebéh kulon, ngahuru kota nyilalatu jadi sagara seuneu. Tebéh tengah, munggah-mudun pagunungan, sumalingker gerilya. Tebéh wétan, nyegat musuh di sasak beureum. Bajoang ngagebah bangsa deungeun.
“Bro! Beuh ngadaweung meni uleng!” Jés nepak pundak.
“Euh… dikau, Sis!” hideng narik korsi. Gap kana pointer, disénterkeun kana monitor luhureun kitchen bar. Klik menu inuman. Milih lime-margarita, kasedepna.
“Hasil, Sis?” teu basa-basi. Kusiwel, manéhna ngodok tas. Ngasongkeun quart glass. Diasupkeun kana gadget. Klik. Barasat! Dokumen fripot, nyumon, nyukrés, kapécé, jeung liana dicopas. Unggeuk. “Good job, Sis!” Jés imut sugema.
“Nunggu perintah selanjutnya, Bro!” Kusiwel kuring ngaluarkeun cyberdisk. Darkmaterware autoclone-v.45.
“Sebarkeun, Sis!”
“Lapan-enam, Bro!”
“Lapan-satu-tiga, Sis! Jangan lupa arah satelit trace-urban 108.5 BT. Sandi Kurusétra”
“Wokéh, Bro!”
Tring! Kuring jeung manéhna toast. Tanda campala yudha. Neruskeun hanca karuhun, tugur tundan cuntang gantang. Nyieuhkeun oligarki kapitalismeu.
Srangéngé can nembongkeun wujudna, najan bulan geus rék ilang. Hiji waruga begang tur tampa daksa, ngurumuy meulah simpé. Katémbong leungeun kéncana nyuhun karung nu geus méh metung ku sarupaning palastik meunang mulung.
Lengkahna tegep muru bos rongsok. Seuri leutik, beubeunangan rada mucekil. "Jadi meureun meuli saragam jang Si Bungsu téh. Karunya, geus tatambalan." Haténa ngacacang, nyawang bungahna buah haté lamun impianna kacumponan.
Sanggeus amarahna ulawéran, dibahékeun ka kantor KPU, ka kantor partéy, ka konstituén nu jalalir, manéhna siga leuseuh suda tanaga. “Abdi badé numpi,” pokna ka salakina. Sanggeus dicium embun-embunanana, diharudum kaén bodas, ku salakina manéhna ditinggalkeun di jero kamar sosoranganan. Laju, luyu jeung amanat pamajikanana, salakina ngulayaban, ngabangbrangkeun haté nu marungkawut: keur poster béak 20 juta, keur kompanyeu leuwih 125 juta, keur serangan pajar teu kurang ti salapan likur juta. “Geus sabaraha poé Euceu numpi?” ceuk Sonia, artis dangdut nu teu weléh satia marengan kompanyeu pamajikanana, bari ngarawél kutang anu nyangsang dina ranjang. Panceg tilu puluh poé, dina malem Jumaah Kaliwon, panto kamar ku salakina dibuka. Barang bray lampu dihurungkeun, pamajikanana geus teu nyampak di dinya, ukur aya kotak suara. Eusina aya ku ahéng, ukur salambar surat suara nu geus ditulisan ku getih. Unina, “Abdi geus nyurup ka raga Sonia!”
Jentréngna sora kacapi suling. Nganteur lamunan, nyawang nu anggang. Suka bungah jeung tunggarana, geus ngadarah daging kahirupanana. Kuduna mah mangsana rinéh. Barudak nu tilu geus rarumah tangga. Jareneng. Ngan ukur Jaéd nu hirupna teu junun. Sok kabawa kusakaba-kaba. remen ngariung jeung nu barurung. ”Candak deui pakaya, kadieukeun bageurna”, ”Duh, Gusti! Naha cocobi téh, meni…” teu laju. Ukur ramisak jeung kasakit. Puguh umur geus tunggang gunung.
”Keun waé Ema mah , da geus kolot!”. ”Ari Sia Jaéd, ka indung téh!” ceuk Darlan, nyentak. “Lain kadua ngadungakeun, kang!” Surti, nu jadi anak bungsu mairan. ”Ku maranéh wéh, urus!”. Jaéd némbalan bari ngaléos.
Ti harita Jaéd jarang balik. Ukur béja nu matak ngawewejét haté. Nu ngabalukarkeun gering ripuh. Ukur renghap nu nyésa. Pada ngaréréyang. Méakeun kapanasaran. Nyagé saré’at geus pegat.
”Ujang, nyai! Kadieu sing deukeut…” Srog, duanana ngadeukeutan. ”Ku Ema geus ditulis dina wasiat…, kadé bagéan Si Jaéd…”. Kareungeu gerendeng kalimah. Les.
Geus ampir tilu bulan katarajang gering. Salaki kuring, A Tia, teu bisa ngubar ngabér. Lain teu niateun, ngan dalah dikumaha, waragad keur hirup sapopoé gé ukur ngandelkeun ladang kula kuli sapanggihna. Rék unjam injeum, teu kabayang keur pimayaraneunnana. Ahirna kuring jeung salaki ukur bisa tumamprak kana takdir Illaahi.
Si bungsu, Yuda, tulatén pisan ka indung téh. Salian ku A Tia, nya manéhna nu ngagulang gapér awak. Dibalur, diurut, dipencét, kabeneran manéhna rada apal kana pijat réfléksi.
“Mah, kunaon teu ka Rumah Sakit ?” Ceuk budak. Kuring ukur imut bari ngusapan sirahna.
“Pan atos dilandongan ku Yuda !”
“Geuning Mamah angger teu damang. Anggé wé artos Yuda nu dina céngcéléngan!”
“Artos éta mah pan kanggé mésér buku, mangkaning Yuda tos lami ngumpulkeunna!” Cékéng téh.
“Wios wé . . . , asal Mamah damang!”
Biwir teu wasa ucap. Cipanon ngeyembeng. Budak ditangkeup tipepereket. Haté ngarakacak. Aya rasa nu teu bisa dikedalkeun.
“Tos teu bendu, ‘kan?” Leuleuy. Geugeut. Danu. Teu poho, imut. Imut nu parat. Ka méja juru. Ngabagéakeun ka nu anyar diuk. Wanoja gaya, pungsat anggoanana. Pirang, umyang. Luk. Tapi, hideng, ngisarahan ku rérétna. Résto mingkin ramé. Peuting éta. “Ah, henteu, atuh….” Isti. Hareupeunana. Teu weléh manis, sanajan kiwari tiis. Datar. Cureuleukna seukeut.
Danu tarapti. Si Blondé, engké. “Geuning kenal Déwi, Néng?” “Sanés kenal deui atuh, Aa. Ka Téh Déwi mah masih kulawargi tebih, ti Mamah.” “Oooh, paingan….” “A Danu pasti reuwas, da, kapendak jalan-jalan sareng Téh Déwi. Mesra, deuih!” Tah, mimiti. Ngaléok. Danu ratug. Renung. Neger-neger manéh. Isti, haré-haré. Mencétan hapé “Euh…, naha kedah reuwas? Da… teu aya nanaon sareng Déwi mah.” “Oh, kituuu.” “Muhun, sumpah…, mung Isti hij-hijina!”
Isti nyerot inumanana. Nimateun pisan. Mencrong. Daria. “Sareng Téh Déwi mah sanes caket deui, Aa. Apanan rakana ogé, Kang Idan, instruktur Isti, pami latihan boxer. Tuh, duaan, nuju ka darieu!” Nuduhkeun.
Dungdak-déngdék dangdan payuneun eunteung. Salin deui. Salin deui. Nyisiran deui, dibeungkeut, udarkein deui, nyisiran deui, rap, jepit kembang. Rap, sapatu. Gap, kantong. Biur, meulah jalan ciwidéy. Tos sataun kenalan di pesbuk jajaka kasep, bageur, pinter, mindeng komenan, inbokan, bet asa mingkin deukeut. Kamari Ica ditembak ku Éka. Ayeuna Éka ngajak kopdar sakantenan hoyong terang waleran Ica. Deg-degan. Lunga-lengo di lawang kanis. Aya nu ngagupayan,l nyampeurkeun. "Tos lami? Punten nya kedah ngantosan" Bari ngeserkeun korsi jang calikna. "Teu nanaon ngantosan saumur hirup gé, kanggo ica mah réla" pokna. Jol pesenan baso yamin sareng jus stroberi. Duh... naha asa karagok. Teup, paadu teuteup. teuteup nu linduh pinuh harepan jeung kahéman, ngageterkeun rasa. "Jantenan ieu téh?" ukur diwaler ku imut sareng kiceup Ica.
Aya trésna di sakola.
Geruh. Basa mojang lenjang asup ka rohangan tata usaha. Batur gawé manéhna nu sénior pada ngaheureuyan. Dununganana sumawona.
“Cik, Néng! Kadieu sakedap!” dununganana ngagupayan mojang lenjang nu nyumput satukangen baturna nu sarua rék ménta surat katerangan siswa.
Rey. Beungeut manéhna ngahaneutan neuteup pameunteu mojang lenjang nu ngabeureuman.
Aya trésna dina facebook.
Tring. “Assalamualaikum, damang?”
Rémana ngigel luhureun keyboard. Aya sumirat nu awor jeung teuteup halimunan.
“Waalaikumsalam, Alhamdulillah, sawangsulna?”
Tring. “Alhamdulillah, akang sono, Geulis…”
Rémana ngagantung luhureun keyboard.
Tring. “Tapi.. kasono dirérab cemburu nu pohara saban inget yén anjeun lain milik akang…”
Rémana nyusut nétra.
Aya kénéh srangéngé jang mapaésan sarébu poé nu maréndé. Aya kénéh sarébu peuting, sarébu peteng, sarébu bulan nu nungguan taun. Nu nungtun. Nu nguntun. Rasa asih, rasa deudeuh, katresna ngawirahma. Sajak cinta nu taya tamatna. Najan cimata guguratan. Najan tunggara papalidan.
"Umah. Itu kawas di lembur Abdi. Kitu pami badé nikah téh, osok ngumbah heula péan Indung, teras caina disipeunteukeun atanapi dieueut." Si Tétéh. Khadimat kuring mairan acara impotémen, nu keur nyaritakeun artis nu arék kawin.
"Éta téh kulantaran surga aya dina dampal péan Indung téa kitu, Umah?" ceuk manéhna deui.
"Uhun, bageur. Tapi lain kitu maksudna. Lain kudu dikumbah kitu. Tapi maksudna Indung téh miboga hak kudu dimulyakeun ku anakna. Ceuk paribasa kajeun pagawéanna, pagawéan anu pang kotorna di dunya, tetep kudu dimulyakeun ku anakna." Manéhna unggut-unggutan.
"Tapi urang ogén, Tétéh. Sabagé awéwé kudu jadi awéwé anu pantes dimulyakeun ku anak-anak urang. Kudu bisa ngajaga diri jeung kahormatan. Ngaméh pantés mun Surga aya dina dampal suku urang."
"Uhun, Umah. Abdi ngartos ayeuna mah."
"Hmmm... " Ceuk kuring bari ngaléos. Aya anu haneut ngamalir kana damis...
Awak teu hargaan. Ngalumbuk jadi babatang.
Cikénéh nyawa ngabelesat ninggalkeun raga. Teu kungsi gugupay.
Anak pamajikan teu sudi najis marengan.
Rup dituruban dipeuyeum, geus teu dipikabutuh.
Sakitu ahéng basa keur hirup, ayeuna ngan ukur bisa melong. Teu ditolih.
Jadi bangké. Geus teu guna.
Emas Inten Permata nu kungsi nyanding, teu maréngan.
Ukur poék pikasieuneun, suda nu maturan.
Pegat silaturahmi, pegat duduluran.
Nyangujur ngalér dibungkus boéh.
Kamer éndah, kasur hipu tilam bodas. Geus lain hak.
Wayahna kudu pindah. Nyangkaredong. Wujud di bungkus ku bumi.
Kulit daging ilang musnah.
Rumasa poho, sugan teh hirup langgeng di Dunya.
Kajongjonan.
Getih saha nu teu ngagolak. Haté saha nu teu ngahéab. Ningali lemah caina dirogahala. Winnetou nangtung di luhureun gunung cadas. Nangkeup harigu. Hayang meper amarah di jero dadana. Matana mencrong ka handap, ka jumplukan ténda-ténda bodas. Geus saminggu ieu tegalan prairi teu siga bihari. Jelegurna dinamit ngagareuwahkeun katengtreman. Jedorna bedil ngabarubahkeun jemplingna tanah karamat.
“Beungeut Pias meunang ijin ti saha? Wani-wani ngawangun jalan kuda beusi di dieu?” Winnetou nanya ka pingpinan proyék.
“Kuring dititah ku Pamaréntah Amérika. Kuring ukur ngajalankeun tugas!”
“Tanah ieu milik suku Apache Méscaléro. Beungeut Pias dibéré waktu nepi ka isukan, pikeun ninggalkeun tempat ieu!”
“Mémangna saha sia téh?” Rattler nyuruntul bari ngacungkeun botol peupeus. Winnetou nyingcet. Peureupna ngalayang. Jebrod, Rattler ngajengkang.
“Kurang ajar. Rasakeun ieu!” Rattler nyabut péstol. Cetrék. Sababaraha kali péstolna dicentok, tapi teu daékeun ngabekas. Winnetou nyampeurkeun, ngarebut péstol. Rattler ngeleper.
“Beungeut Pias belegug! Péstol buatan Cipacing dipaké!” Winnetou ngaléos bari ngababétkeun péstol.
Ngabedega, nangtung di mumunggang Gunung Cilalawi. Paneuteup pageuh, manco niténan Citarum. Caina upluk-aplak. Walungan Citarum nu dipendet jadi Bendungan Jatiluhur.
Panon museur nempo umpalna cai. Sésélékét disesela pasolengkrahna jaring apung. Mapay-mapay amparan runtah. Runtah unggal wewengkon nu ngurugan Citarum.
Nu ditempo lain nu katempo. Panempo meulah sedimentasi Citarum, mubus dina leutak Jatiluhur. Pilemburan sing jarumpluk. Kaselang ku sawah nu sing saréngkéd. Haseup ngelun di unggal suhunan. Tanda ayana hirup. Lisung sing kalentrung, teu eureun ngarobah paré jadi béas. Sora barudak sing cirihil, maraén ucing sumput.
“Gera balik manéh téh, Ucu ! Na teu nyaah ka indung ? Indung keur gering téh lain longokan jajauheun ka ngarawatan mah. Geus aya bulanna nambru meni embung balik. Lain hayang duit manéh kami mah, ngan hayang manéh nepungan heula ema. Mun teu boga jang ongkosna keun ku kami di ongkosan. Na bakal paéh mun manéh ninggalkeu heula pagawéan ? Kunaon atuh kunaon bét hésé-hésé teuing mulang ! Boga naon diditu geus mangtaun-taun teu inget lembur. Hayang di olo ku saha manéh teh ? Teu cukup ku lanceuk-lanceuk manéh nu ngomong ? Mun keukeuh embung waé kadieu tong kaduhung tah !”
Ceu Karsih béak bersih nyarékan adina dina telepon.
Nu di carékanna mah ngaheruk tungkul. Asa dédéngéeun kénéh basa indungna nyarita,”Éra Ema mah. Jug néang gawé nu jauh, omat mun mulang kudu mawa pisalakieun”.
Hartana bru di juru bro dina panto ngalayah di tengah imah. Ampir unggal peuting nanggap dangdut. "You kagak boring hirup kayak ginih terus?" tanya Déwék. Aing sajongjongan ngahuleng. Neuteup Déwék anteb pisan. Gideug.
"Naon nu keur ditéangan téh?" tanya Kuring. "Géol Manéhna!" jawab Aing. Anjeun, Déwék, jeung Kuring ngabarakatak. Waosna ngaborélak. "Itu geura kalah sareuri," kukulutus. Ngaléos ka kamar ngadon ngaringkeb.
Bujur Manéhna. Imut Manéhna. Dangdanan Manéhna. Unggal waktu nampeu dina panon. Aing kagégéloan ku Manéhna. Nyiptakeun dunya éndah ukur dina lamunan.
Dua poé dua peuting ngagolér di kamar. Aing jongjon nuturkeun lamunan. Ngalayang ngawang-ngawang. Gugurawilan dina béntang. Déwék, Anjeun, jeung Kuring sarua bingung. "Ulah dihudangkeun..!" aya sora ti kaanggangan. Torojol Manéhna gutak-gitek bari ngagigiwing hapé anyar.
Da jeung enyana, ieu anggang bet mautan haté. Tatu nu can lita tina peurihna, geus kudu ngacacang deui dina gudawangna. "Uing hayang ngéjah tiap rénghap manéh, In...." Mapayan unggal gambar. Kakangen geus lain tuturkeuneun. Tiap warna ngawakilan rasa nyeri nu béda-béda.
Pernah uing mapay detik dina wanci peuting. Tuluy manéh datang. Sakadar ngalangkang bari tumanya, "Damang, A?"
"Saé lahir mah. Mung batin disiksa ku kasono nu teu lirén-lirén."
Manéh seuri, tuluy mairan, "Aiih, geuning meni unggal waktos kangen téh...."
Lagu liwung hawar-hawar maturan. Dada lebah kénca mingkin tiis karasana.
Ah, ieu anggang jadi panganteur kana simpé pangjemplingna.
"Aa nuju sedih?" manéh nanya deui. Uing gideug bari némbongkeun seuri saayana. Manéh moal apal ieu cimata ngeueum jajantung geus dua bulan lilana, In. Dina tiap keclakna aya ngaran manéh. Enya, aya ngaran manéh.
“Paéhan wé aing téh sakalian ku sia, ari ngérakeun kulawarga waé mah!” omong indungna, maturan ingsreuk jeung cimata. Bakating ku geus aral tayohna. Mindeng teuing ngadéngé anakna jadi omongan nu ngaruntuhkeun harkat kulawarga. Cikénéh, meunang béja, budak bungsuna nyaréan anak ajengan.
Dorka kawas bueuk meunang mabuk. Meureumkeun panon. Tipepereket. Salila hirupna, najan geus jadi runtah, sakumaha bejadna kalakuan, tapi manéhna teu weléh nurut omongan nu jadi indung.
Panon Dorka beuki tipepereket. Ceurik induk beuki ngabangingik. Dorka ngadongkang péso dapur. Cer getih ngucur tina beuheung awéwé nu keur orok nyusuan manéhna. “Ujang mah ukur nurut kana panitah Ema..!” pokna bari ngagusur layon indungna ka pakarangan tukang.


c: text/html

text:
Birit srangéngé nembé gé gék nyalikan katumbiri nu melentung ti tungtung poék ka tungtung peteng. Ngembat. Koréjat, béntang kabeurangan keukeureuceuman kapétélan silalatu sinjang srangéngé nu rohaka. Srangéngé émok cabok, ngabulaéh nyeupah, dugi ka hilap kedah manjing wanci. Saalam dunya raéng humandeuar. Luh lah, balébat nu sumirat teu kebat-kebat, moho ku imbit nu matak ébat. Wanci pecat sawed sareng kanca-kanca mangsa, élékésékéng ngantos-ngantos makalangan. Lapur. Srangéngé lami ngoconan. Gurudag, layung beureum euceuy, tibuburanjat ngenyang sinjang. “Tos mangsana, junjunan… Bral….” Cekéng téh, mésem.
Kurungna pulas srangéngé, katelah Cupu Paréndé. Ka dinya uing nganteur Si Méla, ronggéng kahot nu getihna keur ngabubulak. "Pokona Si Asih kudu modar, kuma we carana," pokna méméh miang. Ayeuna anjog. "Mangkadé ulah éngab," cekéng mapatahan bari nguirkeun samping kebat: "Enguk! Enguk! Enguk!" Rup, kurung dirungkup. Jurungkunung kurung nangtung, galeong cara nu mabok. Suruduk nubruk rungkun. Rurud-rarad. Ajol-ajolan. Ngagibrig. Nyintir. Samping kebat ririaban. Leuweung rumanggieung. Eundeur. Si Méla ngadégdég. "Aing hayang balik," pokna tuluy ngayekyek. Sasiet kurung nunggir, sorodot, gebrus! Si Méla disiuk kurung, dibawa ngapung. Jauh. Jauh. Kari celak-celak jeung kocéak. Burinyay. Gebray. Teu lila koléang, koléang... Samping kebat mulang ngahelang.
Dooorr..doorrr... Dorlok morobot, gorowok Dodo, " Joo..! Jodok norobos popnclot tongoh ", kop Ojo nyokot golok, Momo nyokot popongkol, jodok jonghok, molotot, popongkol Momo nojos bobokong jodok, golok Ojo nobros tonggong jodok, jodok ngolosod gorolong notog cohcor gombong, jodok kojor.
Dodo, Momo, Ojo, ngorolos tos lohor, norobos nyosor kolong bobojong.
Kokom bojo Dodo tos kokocok popok orok, "Kom ! Tos ngocok lologor?" Dodo nyorocos, "tos , godog godobros, sop cokor ", kop Dodo nyokot boboko, kop nyomot godog godobros, Dodo olohok, noong sop cokor, molotot, orolo Dodo utah, sabab sop cokor téh bet siga cokor jodok.
Dooorr..doorrr... Dorlok morobot, gorowok Dodo, " Joo..! Jodok norobos popnclot tongoh ", kop Ojo nyokot golok, Momo nyokot popongkol, jodok jonghok, molotot, popongkol Momo nojos bobokong jodok, golok Ojo nobros tonggong jodok, jodok ngolosod gorolong notog cohcor gombong, jodok kojor.
Dodo, Momo, Ojo, ngorolos tos lohor, norobos nyosor kolong bobojong.
Kokom bojo Dodo tos kokocok popok orok, "Kom ! Tos ngocok lologor?" Dodo nyorocos, "tos , godog godobros, sop cokor ", kop Dodo nyokot boboko, kop nyomot godog godobros, Dodo olohok, noong sop cokor, molotot, orolo Dodo utah, sabab sop cokor téh bet siga cokor jodok.
Tepung deui jeung gumuluburna. Saparat jalan, caang ku mangpirang cahya, mangpirang warna. Peuting nu teu karasa tiisna. Ngahudang tineung, tina manglaksa carita nu pernah kababawa.
Lebah Stasion Farrer Park pisan. Sabot mireng kecapning kecap dina rupa-rupa basa. Aya nu nyampeurkeun bari nanya, "Kang...dupi ka Sentosa, ruteuna ka palih mana?" Geulis. Manis deuih.
"Ti dieu mah langsung wé ka Harbour Front. Teras kantun naék kana LRT,mung opat dolar uah-uih. Tapi da ayeuna mah tos nutup, Néng." Nganuhunkeun bari nyarita, rék isukan cenah inditna.
Sapeupeuting teu bisa ngalésotkeun beungeutna tina mata. Inget kana sorana. Komo mun diinget-inget panonna. Ah, asa panas tiris ngabayangkeunana.
Teu bisa saré. Teu balik ka hotél. Léngkah dipaksa mapay-mapay nepi ka sisi wahangan. Ngadaweung di Boat Quay. "Geuning aya di dieu...teu acan kulem, Kang?" Sora nu tadi. Panon nu tadi. Ah, geulis pisan. Manis deuih.
Fikmin # Pasalia #
“Tos sapuluh taun?” Curinghak. Imut leleb bari unggeuk. Sroot, nyerot és jeruk. Di warung baso hareupeun kampus, nu jajan coréngcang kénéh.
“Berarti ti Enon nuju parawan tingting dugi ka ayeuna tos parawan tongtong?” Panon mencrong. Gasik cengkat. Treup! Paadu teuteup sakedapan. Gaak, urang seuri bareng. Ngeunah pisan. Dunya kadéngé raéng milu seuseurian jeung urang.
“Urang sami-sami ngadunga yu, muga Allah ngajodokeun urang,” Haté hayang ngaaminan tapi akal geuwat ngahulag.
“Tap…”
“Éit!” Curukna ngacir. “Teu kénging ngaharamkeun nu tos dihalalkeun.” Abong dosén, hésé ngadebatna.
“Lima taun tos cekap, Non. Tong lami teuing ngémut.” Aya talaga ‘na teuteupna. Talaga nu sok diinjeum bari teu bébéja.
Ngarérét kana jam dina leungeunna, tuluy cengkat. Ngasorkeun lambaran beureum.
“Énggal kempelkeun makalahna nya. Tapi da Enon mah tos kénging peunteun A,” cenah bari ngiceupan. Ukur dijawab ku jebi jeung dilak.
Neuteup tonggong nu ngungkug ngajauhan. Teu pati bogoh, sih. Tapi haté karasa nyarakclakan. Duh, Gusti….
Maca dongéng Wastu Kancana, basa lumampah ka nagri Jawa, di satengahing jalan, papanggih jeung rampog, da eta mah, kadar kumabétkeun siki jaat, panon jeung beuheung rampog tarotos. Getih ngacer ambarayah.
Uing, da panasaran, nempo poé jaat Ema, gancang nyokotan.
Belewer-belewer, paké mabétan manuk
Boro beunang,
Siki jaat sasair nepika béak, teu hasil hiji-hiji acan.
Sugan téh heueuh bisa.
Atuh Ema amarah
Ti jam lima nepika Magrib, jadi reporter teu eureun-eureun....
Dasar kudu jadi "kordong", korban dongéng
Manéhna béh ditu, keur anteng ngasuh budakna. Kuring teu bosen neuteup nu ngasuhna. Sakapeung manéhna gé sok maling teuteup ka kuring. Mun kitu, kuring sok geuwat ngabalieus, api-api nempoan nu séjén. Iwal mun kabeneran paamprok teuteup, kuring sok unggeuk bari imut. Dibales ku manéhna, ku hal nu sarua. Panonna nu matak teu kuat téh. Semu ceuleuyeu. Ras ka nu sawatara bulan ka tukang ninggalkeun. Nguniangkeun panineungan. Teu ngabibisani, basa gok jeung manéhna téh, rasa nu satawara bulan ka tukang leungit, norojol deui. Kebek harepan. Moal. Moal bisa ngaganti nu tiheula. Manéhna nu ayeuna, nya manéhna waé. Jadi katumbiri anyar dina haté kuring.
Kulutrak, patugas kebon binatang asup ke jero kandang.
“Loréng, wayahna silaing dipindahkeun ka Kebon Binatang Ragunan!” ceuk petugas bari ngusapan sirah kuring.
Kuring ceuleuheuk. Ngagaur sekeudeung. Ka dituna pasrah, da kaburu dibius. Méméh nutup, panon téh sempet nénjo manéhna, di kandang béh ditu. Keur neuteup kuring. Panonna ceuleuyeu.
“A, téang atuh Bapa téh! Geus sabulan teu mulang-mulang, karunya Ema!” Minah nyarita ka lanceukna.
“Embung ah, jauh!” témbal lanceukna. ” Ku manéh wé!”
Minah neuteup seukeut. Nu diteuteup, malik molotot. Di pangkéng, inghak indungna, beuki atra. Amarah ngabebela: ka lanceukna, ka bapana.
“Seug, aing nu indit!” Léos, ka pawon Cur, ngawadahan minyak tanah. Kop kana korék api. Sup dikana-kérésékkeun. Laju ka pipir. Ceg, kana sapédah. Diboséh satarikna.
Mapay-mapay jalan satapak, muru lembur nyingkur. Késang ngagarajag, maseuhan awakna. Di satengahing jalan, mulung batu sagedé-gedé peureup. Dua jam kalarung. Anjog ka hiji imah panggung. Gubrag, sapédah digubragkeun. Botol eusi minyak tanah, dicekel ku leungeun kéncana. Leungeun katuhu, ngeukeuweuk batu. Budak awéwé umur sawelas taun, badis rambo. Ngagorowok, “ Bapa...! Rék balik moal? Mun moal, ieu imah rék diduruk!”
Kurunyung bapana ti pipir, dituturkeun ku lalaki jangkung badag. Buuk gondrong. Dibaju sing sarwa hideung. Ramo-ramona reunceum nu batu ali.
Wanci haneut moyan, di golodog imahna, Ki Soma ngalamun. Ngahurun balung. Teuteupna kosong. Cikopi sabekong, seupan hui. Teu ditoél-toél acan. Pikiranna kumalayang, kikitir imah, katut taneuh jeung kebonna, taya gunana.
"Atos atuh, Kang. Kedah kumaha deui, urang mah ukur rahayat." Nini Itah nyelengkeung. Laju diuk gigireun salakina. Duanana, pada-pada ngaheruk. Sanggeus meunang béja, imah nu dicicinganna. Baris keuna gusuran. Cenah rék dijieun tempat hiburan ku dinas tata kota. "Teu garableg haté jeung rasa nu wenang téh. Apan sidik, ieu mah pakaya urang. Sanajan teu boga surat akteu taneuhna ogé!" Ki Soma ngarahuh. Bingung teu manggih tungtung.
Isukna, wanci carangcang tihang. Ki Soma geus saged. Pacul, linggis jeung sajabana dibawa. Regot cikopi, am seupan hui. Aya sumanget dina pasemonna. "Nyai, dungakeun Akang. Rék ngalelemah béntang. Keur sarakan urang engké nu anyar." Ki Soma pamit ka Nini Itah, laju indit ngagedig.
Mang Umar jeung Bi Yati kacida reueusna waktu narima és-ém-és ti Pa Jaé, guru anakna. Néng Ida jadi jawara lomba matématika sa kacamatan.
Sajam dua jam Bi Yati jeung salakina nungguan anakna balik. Sosonggéteun. Hayang geura ngagabrug ngaagulkeun ka tatangga-tatanggana.
Rentang-rentang kaciri pangawakanna. Tapi naha jiga nu ceurik. Alah kunaon, pikir indungna. Geuwat disampeurkeun. "Néng naha bet nangis? Pan tos kenging lomba" tanya Bi Yati. "Muhun tadi dipasihan artos ku Pa Jaé kanggo jajan sarébu tapi ical.." témbal Neng Ida polos. "Aduh deudeuh teuing ieu atuh ku mamah digentosan," ceuk Bi Yati bari ngasongkeun duit sarébu. Néng Ida nampanan ku leungeun katuhuna. Leungeun kéncana nyekel piala. Tapi ceurikna lain ngalaunan kalah mingkin tarik.
"Mun teu ical jadi dua rébu. Hiks...hiks"
Rebab téh waditra. Gampang nyirikeunana. Senarna dua. Ngalambangkeun raga salira jeung raga purasa. Waruga rebab siga tanda pleus. Perlambang opat arah mata angin. Kalér, kidul, wétan jeung kulon. Ogé ngawakilan alam. Seuneu, cai, angin jeung bumi. Belenongna dijieun tina jeroan atawa anduk munding. Bisa ogé sapi. Ngandung guaran spritiual nu jero. Panggésékna tina bulu, perlambang benang sarap nu murba dina sakujur diri. Nu susah mah lain nyirikeun rebab, tapi nabeuhna. Ngagésék dina wirahma nu sampurna. Cék Cicéro mah, leungeun nu lamokot ku kakawasaan, nu méré sakabéh kani’matan, moal bisa maénkeun gamelan. Ngését rebab! Sab ngaaprésiasi jeung nyerepkeun sora rebab mah lain ku ceuli. Tapi ku haté. Hirup téh éndah. Ti kamar 308, Samudra hotél. Pangagung keur gumulung ngadumaniskeun kakawasaan jeung kaasih adikodrati. Ragawi, surgawi, gawé bareng nyair sora rahayat. Jaga dina waktuna. Lamat-lamat nu ngahaleuang, dipirig ku sora rebab. Teu bisa nembus mamaras. Kasilib gumuruh ombak. Kuring ngabatin. Kunaon, Mang?
Katerangan:
- Raga salira, jasmani, waruga, asalna acining seuneu, angin, cai , bumi
- Raga purasa, rohani, waraga, asalna tina sari-rasa alam jeung sari rasa dunya; amis, lada, tiis, haneut, hiliwir.
- Cicéro, Konsul di jaman Romawi.
- Belenongna, biasa oge disebut beuteung rebab
Sora kendang ngeungkeung. Kariaan di Kuwu Jumha. Tukang bajigur, loték, bandrék, saté, kulub suuk, jeung sajabana. Ngajajar. Sapiri umpi ngabring. Mitoha awéwé, maké stélan tréning beureum, nu pamajikan. Beberenjén. Ngajingjing Seupaheun. Nu kaul tingrampayak. Paalus-alus ngibing. Jorélat. Jleng. Célégédég. Lalaki jangkung badag. Teu wawuh. Ngajega dina panggung. Kaayaan jadi jempling.
"Déwék Sarkam! Jawara pilih tanding! Hayang ngajajal wewesén urang dieu! Sor!" jumawa. Jorélat. Jleng. Budak ngora. Sret. Sebrut. Gilek. Jebrod. Gubrag. Sageprakkan ngajurahroh. Ger surak. Opatan nyobaan ngajajal. Euweuh nu mahi.
"Déwék ménta sérahna, euy!" Sarkam hohoak. Jempling. Kalacat. Nini-nini maké tréning beureum. Ngajingjing kanjut kundang.
"Ema!" pamajikan ngagorowok. Jalma guyur. Haté tagiwur. Keuheul, éra, jeung melang ka mitoha.
"Nini-nini bau taneuh, rék ngalawan déwék?" Sarkam ngagakgak. Siet. Blus.
"Goblog...!" Sarkam ngelewung. Ongkék. Tap. Jung. Gebro, nu keur nonggéng dibanting ku goong.
"Tobat!" bru. Gegerungan. Ger surak.
"Naon Ma, nu dibalédogkeun téh?" panasaran.
"Sisig, Jang Guru!" cenah.
Beubeureuh kuring basajan jajar pasar. Ngan mun diteuteup, matak deungdeuleueun. Najan can dumuk bogoheun hanteuna ka kuring, tapi gedé rasa. Basa nganteur manéhna ka bandara, karasa aya rasa nu béda. Buktina, manéhna wani ngarangkul sagala. Reuwas! Kakara saumur nyunyuhun hulu dada diadukeun jeung gunung asihna. Aweuhanana ngagolakkeun galura di jero dada. Deudeuieun.
“Jang Yana! Leres Ujang badé mileuleuheungkeun Néng Hérni téh?” ceuk bapana hiji waktu nalék daria.
“Kantenan pisan, ning uninga Pa?” malik nanya
“Ceuk si Neng wéh dina és-ém-ésna. Pami wangsul gé palay dijemput cenah”
“Tangtos Pa!”
Nu ngumbara mulang. Dilamar. Oléng panganténna di hotél. Ba’da saresmi munggaran, sing hareruk.
“Ning kawas kieu? Asana téh aya nu bénten?”
“Pami nyangki kitu, berarti Aang kantos nyobian sareng nu sanés?” Silihhujat.
Sarua geus teu sucina. Cus cos! Hayang pepegatan, tapi teu kabayang éarna jagat. Diheumheum! Ukur indung suku saksina. Api-api bungah basa si Cikal gumelar. Najan bengeutna mirip urang luar. Geregel.
Unggal bada isa kareungeu jentréng kacapi ti imahna, nu mencil tungtung lembur. Nyaung-nyaung di lamping pasir, saprak manéhna mulang ti pangumbaraan nu kapaksa. Cénah baheulana mah béntangna di lembur ieu mah, katambah sorana halimpu, ngajadikeun dirina sindén kasohor. Unggal usum hajatan teu weléh diangkir manggung jeung rombongan bangréngna.
Kiwari taya sésa rancunitna. Béak dimangsa nasib nu tumiba ka dirina. Ukur sorana nu nyirikeun yén manéhna boga kabisa nu leuwih ti nu lian. Ayeuna pakasabanna nawarkeun tanaga nu geus suda pikeun ngarancét. Teu kitu buburuh ngabedug.
Waktu Ema miwarang néang manéhna, sina meuseul Apa. Panasaran kuring nanyakeun, kunaon unggal bulan sok ka Koramil. Jawabna tandes , ”Duka atuh Néng, ema gé teu terang nanaon. Majarkeun mah anggota lékra, tapi duka naon lékra téh, da nu terang mah manggung. Bérés manggung, créng dibayar. Ma’lum sakola ukur tepi ka kelas tilu SR.” Ceuk manéhna bari leungeunna pakupis ngusap cipanonna.
Rérés solat Subuh, Pa Ustadz hareugeueun, ningali si Keling panonna carindul bari ngungun taya dangiang. "Kunaon eum, tara-tara ti sasari meni baketut kitu?" Nu ditanya kalah godeg. Berebey cipanonna ka luar. "Geura pok, sugan kuring bisa nulungan!" saur Ustadz. Luk si Keling tungkul, laju ngomong dumareuda. "Ma Unah téga ninggalkeun uing," Pa Ustadz hélok. "Ningalkeun? Naha indit ka mana?" si Keling ngarénjag. "Mulih ka sarakanana." Arap-ap areup-eup. "Ari aslina urang mana?" ceuk Pa Ustadz. "Tuh!" si Keling nunjuk ka langit. "Baruk? Boa-boa, lamun enya téa mah anjeuna. Ambu..., hapunten abdi nu lolong bonconong!" cisoca Pa Ustadz nyalangkrung. "Sedih, Tad? Sarua jeung uing!" Si Keling ngaléng Pa Ustadz.
Teu kaharti, ari anjeun boga asihan naon? Boa boga pélét maronggé! Meni asa kumaha, lamun anjeun jauh téh. Dunya asa heurin, gawé ngan murang-maring, dekeut kana piambekeun lamun sakalieun anjeun euweuh gigireun. Lamun geus ngeukeuweuk anjeun, terus bisa nyium, dunya téh asa lega, palér kabina-bina. Padahal taya saurang ogé di sabundeureun uing nu doa, atawa anu satuju uing babarengan jeung anjeun téh. Pamajikan uing pundungna ogé dua bulan leuwih, basa apaleun uing balik deui ka anjeun. Enya balik deui, pan urang téh céélbéka. Urang kungsi paturay salila tujuh taun teu panggih. Kamari mah pamajikan uing ngancam, pokna teh “Lamun teu bisah pisah jeung manéhna, mamah mah rék ngusap birit batan daék ngudar gelung”. Baé ah teu diudar gelung mah, asal nu lainna wé diudar. Tapi émang mun dipikir teleb, taya pisan gunana wawuh jeung anjeun téh. Geus ah, ti semet ayeuna uing moal deuk ngenyot deui anjeun.
Édwina élékésékéng nungguan sidang, padahal tadi sarérétan, manéhna asa ningali Bang Pras, pengacarana penggugat, lawan klién, geus datang. Mending ka kantin heula ah, gerentesna bari leumpang mapay-mapay lorong antara rohangan-rohangan para hakim. Pasarandog jeung Bang Pras katut Pa Giman anu karék kaluar ti rohangan Pa Giman, hakim ketua dina perkarana. Édwina réplék ningali kana kertas anu ngajeblag dina panto, anu unina, ‘PIHAK YANG SEDANG BERPERKARA, DILARANG MASUK’. Édwina mencrong nganaha-naha, duanana kuram-kireum.
“Rék milu yasinan, engké peuting?” ceuk Dian, basa Édwina karék jol di kantor él-bé-ha ‘Sing Sabar’.
“Di mana?”
“Di imahna Bang Pras.”
“Aya acara naon?”
“Naha teu apal, Bang Pras kamari kapanan tabrakan, cenah tos sidang. Maot saharita. Nu matak helok mah ceuk Bang Rudi jeung Bang Tumpal, unggal rék dikurebkeun, liang pajaratanana teu mahi. Sababaraha kali taneuh digali, keukeuh teu mahi, antukna mah dikurebkeun bari mayitna rada diparéngkoskeun, da kaburu maghrib,” pok Dian bari ngabirigidig.
"Buku téh barudak jandéla keur noong dunya!" saur Bu Guru Titin. Nerangkeun pentingna resep maca buku. Réngsé kelas, Dédé jeung Kiki lalumpatan kaluar. "Daah..., Bu Guru! Salamualaikum!" réang méh bareng. Di luar gerbang sakola, pangasuhna geus narungguan.
Poé Minggu isuk-isuk. "Ki! Tinggal tuh Aki Ja'i nuju moyan!" haréwos Dédé bari jebi. "Muhun Dé, Si Papah gé ngaréngkol kénéh!" Kiki mairan. "Kuanaon nya Ki, Si Papah sareng Si Engki téh, gugahna sok kapayunan waé ku Si Bibi?" Duanana silih pelong. Kiki gideug, bari ngangkat kadua taktakna. "Ki, 'ké di kelas cuang ajakan rerencangan nabung nya?"
Mangsa liburan sakola. Di gigireun masigit, Kiki jeung Dédé pakpikpek. Dibantuan Ujang katut Nyai nu ngabagéakeun tatamu. Acara nepi ka puncakna. Bray Kiki jeung Dédé muka layar panutup papan nama: "Pabukon Kiki & Dédé, Kanggo Aoseun Papah sareng Engki". Ger barudak émprak ayeuh-ayeuhan.
“Meni aya ku téga éta nu boga imah téh! Apal keur dicicingan ku urang, heug kalah dijual! Dua bulan gé acan apan didieu téh! Karasa kénéh pisan, kumaha capé na! Udar ider néangan kontrakan nepi ka manggih ieu imah! Ayeuna dirurusuh ku nu meuli ieu imah dina waktu saminggu urang kudu pindah! Harrrrrr!” Ceu Onah ngageunggeuik bari ngéyong-ngéyong budak nu rék saré.
Mang Dasim teu nembalan, geus watekna carang takol. Kitu deui basa cikénéh aya sémah teu wawuh ngaku nu meuli imah nu keur dicicingan. Mang Dasim ukur bisa sumuhun dawuh.
Isukna, brek, budak harééng. Meni nyebrét. Budak diobatan ku tradisional tapi batan cageur budak kalah ngagayeur miceun baé.
Poéeun isukna kudu pindah, imah can manggih jeung budak beuki leuseuh.
“Dédé… gugah atuh bageur… soléh…” layon budak diusapan diciuman.
Mang Dasim mingkin pireu.

robotstxt: allowed

filter: keep


text:
“PANGNYOKOTKEUN sisir luhureun gentong padaringan!” Teu talangké, nu dititah geuwat abus ka goah. “Gancang, bisi telat!” pokna. Lipen dipulaskeun kana biwirna. “Hararésé satéh!” bari ngajéwang sisir nu diasongkeun. Nyisiran. Sora kendang jeung suling patémbalan. Cenah aya dangdut jeung pasar malem di lembur peuntas. “Buru atuh!” pamajikanna nyentak bari nyingraykeun daun seureuh nu ngagegeba sisi walungan. Rusuh. Bari andiprek, salakina antaré ngawelah nepi ka peuntas. “Tungguan wé di dieu!” “Nganggap bebegig meureun ka aing téh.” Salakina ngagerentes. Sanajan bari ripuh, ahirna maksakeun nyusul pamajikanna. Anjog ka parapatan lembur, sora dangdut mingkin tarik. Sieup jeung patingkaretipna lampu korsél . Jalma pagegelek. Teu jauh ti manéhna, aya nu tingharéwos. “Nung, aya salaki manéh!” sora lalaki. Barang dirérét, pamajikanana keur pagégéyé jeung batur. “Kawas ajag kalakuan téh!” manéhna nyentak. “Paduli, naha atuh sia téh bet buntung?” malik morongos. Patinglaléos.
Haténa bohak, gudawang. Girimis nuturkeun léngkah leungeunna, mulang. Isukna guyur. Aya layon patunjang-tunjang luhureun rakit.***
Naha nya ngaran provinsi urang maké "Jawa Barat" sagala, da urang mah lain urang Jawa. Rugi jasa ini, jalma sa-buwana pasti nyangkana urang téh urang Jawa.
Cik dulur-dulur, lamun Jawa Barat ganti ngaran, ngaran anu paling hadé naeun tah? Euceuk Si Dadan: "Provinsi Pasundan!" Euceuk Si Jaka: "Hadéna inya Provinsi ParaHyangan!" Euceuk Si Dadang: "Urang Jawa Barat pada beuki Pêrsib. Jadi, ngaran anu paling hadé téh Provinsi Viking!!!"
Naha ari Dia! Karah beuki parah ateuh, Viking téh ngaran hiji bangsa di bênua Éropa. Urang mah Sunda lain Viking!
Si Dadang kéom.
Ujug-ujug bray Haji Majid inget. Enya bener. Teu nyalahan deui. Gerentes haténa. Pan bedog urut nutuhan jambu aer téh dibawa ku si Endin. Keur ngala awi cenah. Isukan. Lat wé tadi mah poho. Kokotéténgan di imah. Anak jeung pamajikana gé milu hibut néangan. Nepi ka si Kéméd kacarékan. Karunya. Jaba mantuan jaba dicarékan. Poék mongkléng pipikiran Haji Majid. Bakat ari ku capé mah meureun.
Bungah ayeuna mah. Ingetana geus jejeg deui. Marahmay. Tuda éta bedog téh pangdikameumeutna. Arang langka nu bogaeun. Da puguh tina waja asli. Meunang pesen ti Banten. Matak teu kendat nu nginjem. Hadéna Haji Majid tara ngorétkeun asal arapik pokna téh. Geus katelah ari di lembur mah si “gurilap” nyarebutna téh. “Subhanalloh!” Kapireng aya sora satukangeuna. Gebeg! Haji Majid asa kagareuwahkeun lamunana. Saliwatan poho yén manéhna keur ngimaman solat magrib. Astagpirulloh... rokaat ka sabaraha ieu téh? Haténa galécok pikirana muter.
Meujeuhna kembang buruan. Montok, pakulitan beresih. Karesepna tétérékélan, ajleng-ajlengan. Sakapeung mukaan buku.
“Kolécél?” Nunjuk kana gambar.
“Sanes. Korsél...,” Imut kagugu.
Peuting, méméh saré kudu waé dipangdongéngkeun. Api-api pupurungkutan pareng kuring gegereman niron-niron sora ajag nu rék ngerekeb si cindung beureum.
Nganjang ka Enin di Parapatan, ngintun seureuh kanggo ngalemar. Anjog, burutuk ka dapur. Onggéng-onggéngan noong gentong, ngawur-ngawur béas. Sup ka kamar bibina. Teu lila kadéngé sora tat-tét-tot ditumbu ku sora nu gégéréwékan, hariwangeun suling récorderna potong.
Ahad, 22 Désémber. Ka Bagendit, tumpak rakit. ceuceuleukeuteukan ningali bebegig oyag-oyagan tengah sawah peuntaseun situ. Balik ulin dimandian, diandukan. Awakna dibaluran kayu putih, diwedakan. Hemm…seungit! Buukna cerewing, disisiran maké sisir gambar Héllo-kitty. Sajeroning kitu, gumerentes muji sukur dipaparinan panglipur kalbu. Nu ngahudang kasadaran yén manéhna cukup keur nyumponan kabagjaan hirup. Basa harita rék luluasan bakat teu kuat nandangan gudawangna bohak. Sigana terus rasa, manéhna tanggah. Neuteup, nyampaykeun leungeunna kana beuheung, “Lala cayyang mamah…,” pokna, ngabelengéh.
Lima poé ngecrek hujan. Nyumponan pangabutuh kulawarga ku samodél kuringmah karasa eungapna. Kasab kuli sakapeung aya kalolobaana suwung.
"Cing, akang hojah! kalah ngajentul" pamajikan kuraweud haseum.
Rumasa. Dilawan ogé kalah matak paséa. Pikiran uleng néangan sagala cara.
"Déngé! budak méwék hayang dahar!" pamajikan ngupahan.
Gusti! bet nepi ka kieu nasib diri. keukeuh teu manggih jalan.
"Atuh naon wé! batur gé bisa gadag" pamajikan nuduhkeun kanu nurunkeun keusik.
Puguh teu kuat, tara biasa kana cabak kasar. Budak narikan ceurikna, pamajikan ngupah ngapéh nukangan. Katinggali buukna ngarumbay sasemet bujur. Inget ka Si Kiréy banci pagawé Salon "A! Opat jeungkal téh hargana genep ratus rébu" Kuring nyéréngéh. Aya bekel keur samingueun.
Nyipta rasa jadi bangbaluh hate..
Sanajan jauh di jugjug..anggang di teang.Mapay jalan satapak malipir gunung nu rembet ku jukut riut..teu di toleh, tunggul di rarung catang di rumpak,lengkah suku ngaroroncod, hate teu beunang di bangbalerkeun.
Sababaraha lengkah deui tepi kanu di tuju,..hawar" sora nu seu"rian bangun nu keur manggih ka bungah.Geus teu inget ka tatakrama..'bray..panto di buka,nu di picangcam beurang peuting..keur oleng silih ocon..mata molotot ngembang kadu...
Teu sangka geuning midua hate..leketey batin peurih rasa nalangsa..rumpuyuk
Kapiuhan teu inget di bumi alam.
Malem minggu, baku ari bada isya teh geus elekesekeng, sok hayang gura giru ka pangkeng.
Goledag na kasur nu geus dibeberes ti sore mula, sareungit, betah ari geus cicing di pangkeng teh.
Leungeun geus mimiti pakupis, pabeulit, ramo hayoh ngusapan bari diteken-tekenkeun.
Aaah, kesang bruy brey, beuki motah, awor jeung rasa nu ngagalura jeroeun dada, motah alahbatan ombak nu neumbragan darmaga.
Manehna oge beuki pogot bae.
"Neng, sok atuh enggal, ning meni lami?"
"Keheula atuh A, ieu ge kapan ramo eneng teh nuju neken-neken, piraku teu karaos, sabar A."
"Tah geuning, muhun aya neng."
"Pabeulit tuda panangan eneng na, ramo oge meni kot pegel dianggo neken."
Ngararuh, cape... Ngabalesan inbox ti si manehna, bari jeung status sorangan ge aya nu mairan can dibales, pabeulit jeung mairan di fikmin. Leungeun cangkeul, ramo paregel.
Angin ngahéos ngulon, ngudag sésa-sésa soré katungtungnakeun, ninggalkeun hibarna lambak-lambak méga ngonéng gedang . Langit béngras mapag sareupna. Kembang tiwu sawaréhna tinggarupay, nyieuhkeun kamelang, muguran, totondén ka dipanén . Muka paduraksa harepan Mang Japran, pangupah susah mangsa panjangna katiga. Ngudar pakaitna jangji, hutang kahayang. Nambalan kakurang, salila kosongna pabéasan.
“Alhamdulillah Gusti! Mugia musim panén ieu, kaala barokahna.” Dua dampal leungeun ngusap beungeutna. Ngarandeg sakedapan. Aya nu ngorosak tina dapuran tiwu. “Saha éta?” Jempling. Luak-lieuk, taya sasaha. “Yu, Dang! Geus méh magrib.” Mang Japran ngaléng Odang, ngaléngkah ninggalkeun kebon tiwuna. Panon poé surup. Teu lila, sora adan magrib ngeusi lénglangna langit.
“Bah, Juragan Harun tadi naroskeun artos téa,” “Ku Ambu teu dibéjakeun bada panén!” Mang Japran ngaitkeun kopéah na kapstok. “Parantos, saurna moal cukup ngalunasan.” “Ah, dasar réntenir.” “Mang…! Mang Japraaan…!” Sora Darman ngagorowok. “Aya naon Darman?” “Itu Mang…, kebon tiwu Mamang aya nu ngaduruk!” “Ah! maenya?” Mang Japran ngajenghok. Olohok.
"Sangkuriang! Kamana? Tuh geuning Citarum kalah beuki kiruh, murang-maréng. Ménta wadal. Pan anjeun pernah jangji rék satata sariksa boga cita-cita lalayaran sakabéh pangeusi tatar Sunda dina bendungan carita, makmur caina, hérang kaadilana. Naha! Kalahkah nyumput! Pédah pinunjul kahiji pangkiruhna? Pangkotorna sadunya? Carita téh pan boga anjeun? Lolongkrang téh pan jieun anjeun?" Carécét warna warni diulang-ulang.
"Kuring, rumasa ukur carita!. Bet sira! miceun bijaksana! Tuh deuleu! Plato,
jeung nu sejena, sarua jeung kula ukur ngawaris carita! Naha nu di warisna bet haradé laku jeung pagawéan?" ngabedega ngudal ka hanjelu.
"Teu wasa Aing malikeun deui Parahu" kaduhung salah milih pamain.
“Doni...” Bu Oom geus pok deui nyebut aran kuring, méré peringatan. Luk sirah tungkul nuluykeun maca soal ulangan. Euweuh nu bisa. Soal biologi teu pira masalah réspirasi, siga nu embung wawuh. Lieur.
Kaduhung peuting teu ngapalkeun, kalah hayoh ngomé hapé maén game. Ulangan kapopohokeun. Ngalieuk kahareup, katingali Bu Oom keur neuteup ka luar jiga nu ngalamun. Kasempetan gerentes haté. Buru-buru noél si Héndra bari ngaharéwos, “Hén...Hén...Béjaan euy!” Si Héndra boro-boro némbalan ngalieuk gé hante.
Ngalieuk deui ka hareup, Bu Oom anteng kénéh ngalamun. Gancang najong suku si Héndra. Si Héndra ngalieuk. Buru mikeun keretas sacewir nu eusina ménta jawaban PG jeung éséy. Teu kadéngé sora tok tak hak sapatuna. Bu Oom ujug-ujug aya ditukangeun. Noél laju nyarios, “Doni...Candak korsina, calikna ngalih ka payun saméja sareng ibu!” Deg!!! Ngadadak pangacian kabur.
Béh kalér, aya tatit nu ngumbar angkara. Patingjorélat. Buburinyayan. Nyingkahkeun lalangsé. Béh wétan aya guludug nu ngawur nafsu. Patingjelegur. Guguluguran. Mugurkeun rahayu. Diri, ngahuleng ngaraga meneng. Dina cimata nu mimiti ngeclak. Sedih nu kingkin, nyelesep kana sela-sela jajantung. Salaksa rasa nu marudah minuhan dada. Mapay gurat getih nu mingkin ranteng. Ngamuara dina sirah nu mingkin beurat. Tumungkul. Aya nu pagulung-gulung dina haté, dina pikir, dina rasa. Kahemeng. Keukeuh ngelemeng. Pabeulit. Meulit. Pajuranteng. Raranteng. Awak limbung. Liwung. Raga teu wasa cengkat. Ngudupruk. Ngarumpuyuk.
“Naha..., itu kiara pangiuhan bet ngarangrangan? Ilang komara! Itu kijuar pamuntangan bet muguran? Ilang jugala!”
Dina tetenger ki Sunda, kuring nyuuh. Aya nu leungit tina ati. Aya nu ngahiang lalaunan.
Hajat téh kaasup lumayan rongkah, da puguh hajat nutupkeun. Nyunatan si bungsu, ti suklakna ti siklukna sakur nu wawuh mah euweuh nu kaliwat diogan. Nu datang rabul, teu sirikna sakur nu diogan. Saruka bungah balakécrakan. Tepi ka peuting masih kénéh aya nu datang. Rérés hajat ampir tengah peuting, kulawarga pon kitu deui dulur nu deukeut ngariung hayang nyaksian dibukana amplop paméré. Hiji-hiji dibukaan bari terus dibérésan. Kasingkabkeun aya amplop kucel eusina rada kandel. Gap dicokot, dialak-ilik euweuh ngaranan. Béréwék disoékeun, kusiwel aya kertas ditilep-tilep, dibuka, bray geuning ukur tulisan. Unina matak ngagebeg nu boga hajat, leng dipikiran saha nu méré ieu. Tulisan dibaca bulak balik “Kahatur Pa Tia, hapunten Pa, mugia Bapa ngahalalkeun katuangan nu kateda ku budak abdi, abdi teu gaduh artos kanggo ngeusian amplop, nanging pun anak ngadat hoyong tuang dinu hajat. Abdi teu tiasa kumaha…” Rumpuyuk,kedepruk sujud bari sumambat “Astaghfirullohaladzim, ampun gustiiii, abdi dosa……”
Kalan-kalan ngaraos isin upami diajakan botram ku réréncangan téh. Bekel abdi mah sangu hungkul, paling undak sareng kurupuk atanapi beuleum asin. upami nu sanés mah aya nu sareng tahu, témpé, kantenan Susi mah sok sareng gepuk atanapi daging hayam. Waktos kamari gé, ema abdi nuju ngakeul kénéh, réréncangan tos nyalampeur, ema rusuh ngahihidan. Tos teu aya haseupan sangu dipiringan, dicéngcléan beuleum asin. "Tah ayeuna mah jeung asin!" saur ema téh. Abdi mah tara ngawaler, mendak sangu gé tos untung, upami apa teu pupus mah panginten kahirupan abdi sareng ema gé moal sesah-sesah teuing.
Abdi mios ka tambakan balong nu ramana Susi. Pas dugi, teras calik ngariung. Brak murak bekel. Tuang sasarengan, silihraosan réncangna. Abdi mah teu wantun ngaraosan, upami dipasihan nembé diteda. Upami teu saréép, sakantunna téh sok dipasihkeun ka abdi, "sanés ngahinakeun, candak kanggé ema!" saur Susi. Abdi ngaraos reueus, gaduh réréncangan téh balageur.
Cai godogan seureuh di kana jolangkeun. Ngeueum sakeudeung. Ritual méméh mangkal di losmén Parapatan. Wedak, sisir, lipen, tisu jeung parpum geus parimpen na dompét kosmétik. Nu ngalangkang na eunteung, camohok siga bebegig. Emh...umur teu bisa nyumput dina kandelna mik ap. Geus béak Mariska téh. Kembang ranjang hotél kelas bintang. Hayang eureun, tapi teu bisa. Gentong nu celong, kontrakan bayareun, nu gering ubaraneun. Numpu kana napakah tina awak nu rangsak jeung haté nu bohak.
Hirup siga korsél, muyeng muter balik deui ka titik pamiangan. Teu ka luhur teu ka handap. Mulan- malén marabkeun manéh ka ajag nu lapar ku asmara sageprakan. Ngagayem dosa, nguyup cimata.
Moal...moal apaleun Ambu mah, anakna kokoléaban siga rakit kaséréd caah déngdéng nu euweuh eureunna. “Tuang Ibu kedah cuci darah saminggu dua kali.” Kapireng deui sora dokter. Matak nyeuit, siga gelik suling tina hapé Mamih. Méré isarah mun datang sémah.
Mun inget ka sobat nu ieu, sakapeung sok seuri konéng. Ideu-ideuna teu parok jeung batur, tapi matak hookeun.
Sakali mah kungsi dititah ngalukis Alam, nu unsurna imajinasi. Kabéh soson-soson ngerahkeun kamampuan nalarna, sangkan bisa nyieun karya nu hadé jeung bisa di tarima.
10 menit ti harita manéhna geus nyampeurkeun guru, tuluy nyodorkeun kanvas nu can di nanaon. Guru kerung, tuluy nanya semu heran.
"Naon maksudna?" Cenah bari gogodeg, di anggapna Ki Sobat ngaheureuykeun.
"Ieu judulna Asal mula hirup, nu beresih tanpa kokotor ogé warna.." Ceuk Ki Sobat, tenang naker..
Duh, aya ku geulis éta wanoja. Timana? Urang mana? Budak saha? Aya ku gamuleng, lungguh timpuh, kelétna matak nyérédêt. Mungguhing karya seni Gusti nu sampurna ngendagkeun ati. Jeung baturna nu sarua geulis, ngan keukeuh gumenclang kénéh, hérang Si Geulis. Duaan mapay-mapay Galéri. Rét... Seblak. Pating kecewis, haharéwosan. Meusmeus ngadilak. Saban ngadilak, saban ieu ati ngabeukahan. Dina dilak nu ka tujuh... Beledug, bitu!
Duanana nyalampeurkeun. Nyidik-nyidik. Nyéh, arimut.
"Kasép pisan nya... Duh, mun lain lukisan. Bogoh da...." pokna Si Geulis.
"Bagja Ibu mah, tiasa nyakolakeun palaputra dugika jareneng, jaranten jalmi. Ari abdi, budak ukur tiasa maca sareng nulis wungkul. Matak teu tariasaeun hojah, saaya-aya kuli di lembur wé, pagugulung jeung indung." Ceuk Bi Karsih bari meresihan poto kulawarga nu ngajeblag di rohang tengah. Bu Julaéha tibang mésem bari mukaan albeum heubeul.
"Geura upami lebaran, rabul nu ngarintun, mobilna meni ngajajar di buruan, harurung hérang. Kagungan putra sareng putu Ibu sadaya éta téh pan."
"Yeuh, Karsih, bagja kénéh manéh. Kami mah kaduhung nyakolakeun budak laluhur téh. Apal rék jalolédar mah moal disakolakeun baheula téh. Ka kolot nganggap kuburan. Dijarahan sataun sakali bari rurusuhan. Hayang panggih kudu disusul. Teu kitu kudu ngadagoan lebaran hareup. Enya mun aya umur kénéh. Mun kami geus dipundut mah sigana moal dijarahan-jarahan acan makamna." Saur Bu Julaéha, socana carinakdak.
Horéam-horéam gé nepungan. Bisi pajar nyingkahan. Galagatna mah apal. “Damang, Pa?” Solongkrong. Dipéci bodas, huisna nyacas. Meusmeus ngadatangan, gara-gara kungsi milu baksos klién ka panti yatimna. Barabat. Dihaminan, diunggeukan. Golosor, lima lambar saratusan. Ditedunan, tibang kapapanjangan.
Nu mungkur nunggang motor rancucut kahujanan. Kasiap palebah péngkolan, basa Jaguar kameumeut ngabelesur ngétan. Klién bisnis nungguan. Sakieu usum ngijih gé, keukeuh ngopina hayang di pangjugjugan. Rumahuh. Mun lain keur maranéhna, cadu miceun welasan yuta mayar kartu platinum, keur larsup satauneunana.
Jrut. Pangling. Patempatan bet sinangling. Patamanan hégar. Kembang-kembangna laligar. Dumalingding mawa tingtrim. Béh ditueunana, gapura nu murub mubyar. Saléngkah-léngkaheun. Gep, nu nyaram. Ngisarahan. Bring, rombongan nu garinding ngaliwatan. Nganteur jalma cahayaan. Rét ka sagigireun. Ngaharéwosan. Kalah ngeclak cimatana.
“Anjeunna payus pangheulana. Ngawaragadan pangrohakana. Dulur kahiji datang, méré sapertilu pangabogana. Kuring teu hayang éléh, méré saparo harta. Jol téh anjeunna, bro sakabéhna! Walonna ka Jungjunan, ‘Kanggé kulawargi abdi mah cekap nyésakeun Mantenna sareng Salira’.…”
Kabéh kukulutus, ambek, ngagidir, nu nyekel linggis, nu nyekel halu, anu
ngacung-ngacung balati. Ting gorowok :
“ Kurang Ajar !,
“ Panipu Teu sangka tah mangkeluk téh !“
“ Garong !“
“ Urang séréd bawa Kulisi. Warah jelema kitu mah !
Kabéh ngabring ngadatangan hiji imah.Lain imah gedé tapi imah sederhana.
" Kaluar Anjing !"
“Gantian tuh duit nyi Emin ! téga manéh nipu’ Ceuk nu panggalakna.
bari ngamang-ngamang bedog
Nu gigireun kuring ngahréwos; “Padahal manéhna boga hutang ku uing teu mayar-mayar “ cenah
Nu panggalakna naék ka golodog. Panto imah ditajong, panto ngajeblag
kabéh moro panto, hayang ngagebugan mun karep mah
Bréh di jero imah, nu disebut Maling téh keur sideku hareupeun anakna anu keur ngagolér . .. badis tangkorak hirup.
Panonna anu kuyu neuteup Bapana, engapanan ngan sarenghap-sarénghap indungna ngadingdiut gigireun salakina
Nu tadina rék ngarambek, jep jempé. Euweuh hiji oge nu kaluar sora.
Jempling..
"Sakitu sagala geus dieureunan, angger darah tinggi. Kadieukeun peda beureum téh, hayang dahar ngeunah!" pokna Kang Agus ka Ceu Iroh pamajikana.
"Sing émut Kang kana kasauran dokter kamari..." Ceu Iroh teu laju, bangun hariwang.
Peutingna keur anteng lalajo méngbal, dadak sakala leungeun jeung suku katuhuna teu nangan, lumpuh. Ngomong taya sora, sakapeung teu béntés, teu kaharti nu diucapkeuna, réro. Nyangsaya dina korsi teu walakaya.
Harita kénéh diraréyang dibawa ka IGD Rumah Sakit Umum.
Dugsek téh enyaan. Bawaning capé. Untung urusan gawé bisa réngsé gé. Iinditan mindeng kandeg tuda, kapegat banjir ibukota. Bari ngadagoan sarapan pagi, manco heula kana televisi. Éh, geuning banjir geus surud. Suasana kota katémbong resik jeung tartib. Walungan canémbrang hérang. Di jalan raya teu pagegelek kendaraan. Nu laleumpang dina trotoar teu kaganggu ku lapak padagang kaki lima. Ganti kana warta ékonomi jeung pasar saham. Écés kapireng pok-pokan penyiar, harga dolar teu géséh jauh ti rupia. Giliran warta budaya, urut kantor KPK keur dirénovasi jadi gedong Kasenian Nusantara.
Anu jadi kagét téh waktu rék ngalunasan kuitansi hotél. Naha bayareun mani sakieu gedéna?
“Bapa kulem téh ampir dalapan taun,” ceuk patugas résépsionis.
“Dalapan taun? Har, nya saha ayeuna anu jadi presidén di ieu républik?”
Geus dua bulan, Ani ukur hulang huleng. Teu ngeunah dahar, teu ngeunah saré. Teu ngeunah ngalakukeun nanaon. Teu marirasa sagala rupa. “Cobaan atuh olah raga,” cek Ratna, babaturan dalitna. “Enya! Puguh kiloan ogé nambahan,” jawabna. Pleng. Geus dua minggu ti harita, teu pernah panggih deui jeung Ratna. Awak asa nambahan rariged. Haté marudah. “Tah kieu yeuh horéamna pipiknikan téh, enggeusna sok teu ngarareunah awak”. Meni nongtoréng Ratna nyarita kituna na téh. Gebeg. Haté beuki marojéngja. Biasana mah bébéndéna anu sok haat nganteur kaditu kadieu. Ayeuna keur gawé di Jakarta, méh boga bekel, sakalieun geus waktuna ngahiji. Taya béja taya carita. Ukur nitipkeun amplok ka Ratna. Dibuka. Duit. “Lain hayang duit. Hayang panggih,” gerentesna. Tapi keun baé. Boga duit keur dipariksa ka dokter, teu kudu ménta ka kolotna. Kajeun lamun panggih rék waléh. Bébéja. Gilig. Indit sorangan. “Wilujengnya. Mana carogéna?", cek dokter, ngasongkeun tespack. Trét nyieun resép. Ani nyegruk dina méja.
Di tempat arisan, hiji mangsa.
Ibu 1 : “Salaki abdi mah, jabatanana nérékél waé. Sasih payun insya Allah janten camat.”
Ibu 2 : “Tibang camat, can sabaraha. Pun lanceuk mah badé daftar calon bupati. Bekel tos kantenan, bru di juru bro di panto, pakaya di mana-mana.”
Ibu 3 : “Halaahhh, atuh aya kénéh di salaki abdi. Lima taun ka payun Pa Ahmad Heryawan gentosna insya Allah pun lanceuk. Jaba kasép...!”
Ibu 4 : “Ya ampun, nembé ku sakitu tos aragul. Salaki abdi komo. Mun teu aya halangan, badé ngiringan kandidat presidén. Kagaduh mah da teu pira, tibang mobil opat, bumi tilu, artos tabungan wéh...tilu triliunan...”
Ibu 1,2,3,4 : “Héy! Ku naon kalah ngahuleng? Naon nu bisa diagulkeun ti salaki anjeun?”
Ibu 5 : “Pamajikanana.”
Ibu 1,2,3,4 : “Ku naon pamajikanana?”
Ibu 5 : “Panggeulisna batan aranjeun opatan!”
Poé éta Ibu 5 nu kénging arisan!
"Mun rék nyieun buku, sok ka uing! Asal daék méré modal," promosina. Nawaran unggal jalma. Geus aya puluhna nu satuju. Kaolo. Embung ribet. Lain teu bisa néangan penerbit. Uras-urusna horéam. Komo ieu mah itung-itung ngajeujeuhkeun usaha babaturan.
Ngampleng. Unggal ditanyakeun iraha buku bérés, jawabanna icuk-colé.
Jul-jol béja, pabéja-béja. "Abdi tos tilu sasih ngantosan, tapi teu acan cumpon waé bukuna," ceuk saurang pangarang. "Leuh, abdi mah tos sataun!" walon nu saurang. "Ih, puguh abdi mah tos dua kali masihan modal," nu saurang mairan. Raéng nu ngarasa katipu.
"Keun, ku aing urang jorag ka imahna!" saurang simpatisan ambek. Ancaman murudul. "Nu kitu mah kudu didugulan huluna!" ceuk ibu-ibu. "Alusna mah disunatan deui, tuman..!" nu kumisan popolotot.
"Jabrigan buukna! Anjeun bakal salamet," hiji dukun méré saran. Nurut. Gidig nyampeurkeun nu keur ngarariung. Jalma-jalma teu warawuheun. Iblis nyakakak di jomantara.
Euis jeung Imas gawé bareng, usaha réstoran. Euis nu ngamodalan, Imas nu ngokolakeun. Geus genep bulan, Imas tara setor kauntungan, padahal réstoranna loba langganan. Euis ngumaha ka Cahaya Suminar. Dina perjangjian, aya klausul yén pihak ka dua, Imas, kudu nyusun pembukuan keuangan kalayan jujur tur nyieun laporanna unggal bulan.
“Salian tara mikeun kauntungan hak anjeun, manéhna sok laporan keuangan?” Cahaya nanya.
“Bujeng-bujeng. Padahal ieu téh sanés modal alit.”
“Ieu bisa digugat sab geus kaasup wanprestasi, hartina hiji kaayaan di mana debitur teu ngalaksanakeun jangjina atanapi teu nyumponan kawajibanna. Anjeun jeung Imas téh masih baraya, lain?”
“Sabray-na.”
“Saacan ka pangadilan, kumaha mun sacara kukulawargaan heula?”
“Didatangan ka réstoran, ukur aya pagawéna. Ka imahna, ukur aya pembantuna. Ditelepun, tara diangkat.”
“Ké, urang kirim somasi heula, atuh.”
“Naon éta?”
“Peringatan hukum. Ngabéjaan, ngingetan, yén kalakuanana bisa digugat sacara perdata, ogé bisa dilaporkeun sacara pidana,” Cahaya ngajéntrékeun.
"Geus Nyi tong dipaké nyeri, matak kitu gé meureun geus nasib Nyai, lain ema teu nyaah atawa nganteup." Bi Bedah ngupahan anakna nu ceurik ti kamari peuting.
Hujan teu daék eureun, langit kalah mépéndé nu keur kalangsu ku nasib.
Bi Bedah anteng mapadkeun ajiana di jéro kamar nu caangna sacaang cempor nu kakalicésan katebak angin.
Kamar mulek ku haseup nu kaluar tina parupuyan, melenghir menyan ngondang sabangsaning lelembutan nu ceuk manéhna mah karuhuna.
"Aji aing aji karang. Karang si karang lenggar..."
Can gé tamat, geblag panto imah gageblag dibaréngan ku datangna hiji jirim nu matak pikasieuneun.
"Bedaaah...kuring moal rék indit ti awak anak manéh, bongan manéh geus méré imah keur kuring."
Peuting ngagayuh ka janari Bi Bedah ngan tinggal ngaran ngaganti anakna nu rék jadi tumbal elmuna.
Kula teu nyaho, teu ngarti, teu mantra-mantra acan kana politik. Naha politik teh sejenis inuman menyegarkan napsu kawasa, atawa leueutan, obat kuat jos jorojos. Minangka cara aktualisasi diri ngahontal cita-cita hayang jadi anu. Mandang politik sami sareng harta-banda, soal oton-itin, perihal ngamumule kanikmatan dunya. Nyembah nu Beulah-Beulah, nu ngadungkuk jiga kewuk nu ngajendol jiga kohkol. Bonusna ulin ngamanca-nagara bari arapap-eureupeup komunikasi, teu nyaho saha nu rek dipanggihan.Teu kireum-kireum, jadi konglomerat (kong-lu-dulu-melarat), alatan rajakayana sakulawarga, ngaleglegan harta masyarakat, ngahakan duit rakyat. Hajat meleg siah!!! Taya kaera, suda kaduhung. Rek naraon dia, jadi pamingpin ngan ukur neangan nu kitu patut? Hirup pinuh rucah-awuntah-haramjadah, jauh ti amanah? Teu era ngabohongan sadunya, api-api kerung-kerud, leweh-jebleh badis onyet? Naha dia nyembah ka mahluk? Naha dia ngarasa nyiptakeun raga sorangan? Lahir ti batu. Mibapa ka tangkal dusta, miindung ka gunung burung?
Kula teu nyaho, teu ngarti, teu beuki: lamun politik, dihartikeun lain nemPO anu LEUTIK!
Ros, kumaha damang? Ros ieu surat nu kasapuluh keur anjeun. Ros, kuring sono. Naha anjen tara ngabales surat kuring? Pan urang geus jangji pasini. Anjeun geus jadi lanceuk kuring, sabanda sariksa. Ros, harita! basa anjeun rek kabur ti kobong, pedah anjeun dihukum kapanggih ngirim surat ka Si Supri. anjeun jangji rek mere kabar mun geus nepi. Kuring hariwang anjeun kumaonam di jalan. Kamana anjeun? Geus sataun, kuring nyorangan, nungguan, leungiteun. Simpe, euweh anjeun teh Ros. Najan loba batur nu bageur ge, anggeur teu sarua jeung anjeun. Dua taun urang babarengan. Sabangku, tuang duaan, sare duaan, nyeuseuh ka pancuran duaan, he ...he... sok inget mun digeungeureuhketn ku babaturan nu lain atawa ku ustadzah sok disebut "Si Kembar R & R." Duh, Ros kuring sono... pisan. Kamana kuring kudu ngirim ieu surat?.
Ros, kumaha damang? Ros ieu surat nu kasapuluh keur anjeun. Ros, kuring sono. Naha anjen tara ngabales surat kuring? Pan urang geus jangji pasini. Anjeun geus jadi lanceuk kuring, sabanda sariksa. Ros, harita! basa anjeun rék kabur ti kobong, pédah anjeun dihukum kapanggih ngirim surat ka Si Supri. anjeun jangji rék méré kabar mun geus nepi. Kuring hariwang anjeun kumaonam di jalan. Kamana anjeun? Geus sataun, kuring nyorangan, nungguan, leungiteun. Simpé, euweh anjeun téh Ros. Najan loba batur nu bageur gé, anggeur teu sarua jeung anjeun. Dua taun urang babarengan. Sabangku, tuang duaan, saré duaan, nyeuseuh ka pancuran duaan, he ...he... sok inget mun digeungeureuhketn ku babaturan nu lain atawa ku ustadzah sok disebut "Si Kembar R
Ros, kumaha damang? Ros ieu surat nu kasapuluh keur anjeun. Ros, kuring sono. Naha anjen tara ngabales surat kuring? Pan urang geus jangji pasini. Anjeun geus jadi lanceuk kuring, sabanda sariksa. Ros, harita! basa anjeun rek kabur ti kobong, pedah anjeun dihukum kapanggih ngirim surat ka Si Supri. anjeun jangji rek mere kabar mun geus nepi. Kuring hariwang anjeun kumaonam di jalan. Kamana anjeun? Geus sataun, kuring nyorangan, nungguan, leungiteun. Simpe, euweh anjeun teh Ros. Najan loba batur nu bageur ge, anggeur teu sarua jeung anjeun. Dua taun urang babarengan. Sabangku, tuang duaan, sare duaan, nyeuseuh ka pancuran duaan, he ...he... sok inget mun digeungeureuhketn ku babaturan nu lain atawa ku ustadzah sok disebut "Si Kembar R & R." Duh, Ros kuring sono... pisan. Kamana kuring kudu ngirim ieu surat?.


text:
Charles Darwin
Charles Darwin (1809-1882) nyaéta élmuwan anu kasohor ku tiori kontrovérsial, tiori évolusi anu ditulisna dina buku the origin of species[1][2]. Charles Darwin nyaéta incuna Erasmus Darwin, dokter katut filsuf anu kasohor, manéhna dianggap pelopor élmu biologi modéren, awalna Darwin maluruh ngeunaan sajarah alam Dunya ngaliwatan élmu kadokteran jeung téologi[1]. Charles Darwin gumelar ti pasangan Robert (dokter masarakat kelas luhur) jeung Susannah tanggal 12 Désémber 1809 di kota Shrewsbury, Shropshire, Inggris[1][2].
Charles Darwin jadi penjelajah dunya salila 5 taun maké kapan HMS Béagle pikeun nalungtik spésiés-spésiés nu aya di Dunya, ieu lalampahan dimulai taun 1831 nalika umurna 20 taun[1][2]. Rute pelayaranna nyaéta basisir Amérika Kidul, kapuloan Galapagos, pulo-pulo pasifik, samudra Hindia, sarta samudra Atlantik[1][2]. Sabada ngalaksamakeun panalungtikan anu cukup lila, Darwin nyindekkeun yén mahluk hirup ngalaman parobahan dina sajarah Dunya, numutkeun manéhna, mahluk hirup nu ayeuna aya téh mangrupa hasil seléksi alam[1]. Tiori évolusi Darwin diterbitkeun taun 1859, Darwin nétélakeun yén manusa téh mangrupa hasil évolusi tina monyét, tangtu baé ieu tiori téh patukangtonggong jeung téologi agama[1]. Charles Darwin maot tanggal 19 April 1882, Darwin dimakamkeun di gigireun Sir Isaac Newton di Westminster Abbey[1][2].


text:
Panyampur frékuénsi
Dina telekomunikasi, frequency mixer atawa panyampur frékuénsi nyaéta sirkuit atawa alat anu non liniér atawa robah-robah dumasar waktu (time-varying) anu narima dua asupan dina frékuénsi nu béda sarta ngahasilkeun hiji kaluaran mangrupa campuran sinyal dina sababaraha kamungkinan:
- pajumlahan frékuénsi-frékuénsi sinyal-sinyal asupan
- béda antara frékuénsi-frékuénsi sinyal-sinyal asupan
- dua frékuénsi asli asupan — nu ieu mindeng dianggap parasit.
Éfék non liniér bisa dihasilkeun ku cara ngagunakeun hiji komponén listrik non liniér, saperti hiji dioda. Éfék parobahan dumasar waktu (time-varying) bisa dijieun ku cara maké hiji sirkuit kakalian (multiplier circuit) saperti Gilbert Cell atawa stop kontak pasif (passive switches).
Manipulasi frékuénsi nu dilakonan ku hiji panyampur bisa dipaké pikeun mindahkeun sinyal antara pita-pita frékuénsi atawa pikeun ngodekeun (to encode) sarta meupeuskeun kode (to decode) sinyal. Salah sahiji pamakéan lianna nyaéta sabagé product detector.
Gambaran sacara matematis[édit | édit sumber]
The input signals are, in the simplest case, sinusoidal voltage waves, representable as
where éach A is an amplitude, éach f is a frequency, and t represents time. (In réality even such simple waves can have various phases, but that does not enter here.) One common approach for adding and subtracting the frequencies is to multiply the two signals; using the trigonometric identity
we have
where the sum () and difference () frequencies appéar. This is the inverse of the production of acoustic beats.


text:
Jumat, 19 Oktober 2012
12 komentar:
Assalamualaikum warohmatullohi wabarokatuhu,kami jamaah TQN SURYALAYA,sudah berjalan melaksanakan amalan dari PANGERSA ABAH.Semakin bertambah jamaah baru.Kesulitannya ketika ada yang mau di TALQIN.Bisakah TALQIN JARAK JAUH MELALUI HP?trmkshBalasHapus
Saya merasa dosa ketika ada orang yang mau di TALQIN,lalu tidak bisa membantu dengan segera.Karena harus mengunjungi tempat yang ada wakil TALQINNYA,sementara kondisi orang tersebut hanya memeliki keinginan di TALQIN saja,Sedangkan saya hanya bisa membantu melalui HP saja.Bagaimana PANGERSA bisakah TALQIN melalui HP? trmkshBalasHapus
Assalamualaikum...,Kami sangat bahagia sekali apabila PANGERSA bisa dengan mudah hadir dihadapan kami,ketika diadakan acara MANAQIBAN.Dan apa persyaratan yang harus kami penuhi?trmkshBalasHapus
ASSALAMUALAIKUM PANGERSA WIDI PAMI SARSILAH SALIRA DITAYANGKEUN DI INTERNET,asep.batujajar@gmail.comBalasHapus
bu abdi ikhwan ti cijerah,kaleresan abdi caket sareng pa asep balai diklat depag profinsi,insaalloh naon kaperyogian ibu ka paasep perkawis unipersitas terbuka abdi di bandung tiasa ngiring memfasilitasi. rudhiansyah.sutisna@gmail.comBalasHapus
assalamualaikum w.r w.bBalasHapus
pangersa unjuk tumaros upami kapungkur Pangersa Guru Agung Syeikh tolhah tolabuddin Q.s,hirqah lungsur ka Pangersa Guru Agung Syeikh abdullah mubaraq Q.s,hirqah lungsur ka
Pangersa Guru Agung Syeikh Ahmad Sohibul Wafa Tajul Arifin Q.s,hirqah lungsur kasaha?margi teu sakedik ikhwan abdi nu tumaros,nyondong khabar ti salahsawios guru sepuh,saksi nu uninga perkawis hirqah eta dilungsurkeun ka salah sawios murid kakasihna,mung ditolak teu diangkeun ku pihak keluarga,naha eta teh leres,margi sauninga pribados perkawis hirqahmah sanes milik keluarga,atanapi pengurus yayasan"MUTLAK HAQ ALLOH SARENG GURU MURSYID (Pangersa Guru Agung Syeikh Ahmad Sohibul Wafa Tajul Arifin Q.s)KASAHA ETA DILUNGSURKEUNANA !!! asep.batujajar@gmail.com > Jl. Ds. Tanjungkerta,
Kec. Pagerageung – Kabupaten Tasikmalaya
Jawa Barat 46158
Telepon : 0265 – 455828, 455801
madrasah@suryalaya.orgmadrasah@suryalaya.org
DAWUHAN PANGERSA ABAH ANOM RA,Sya'ban 1393 H.BalasHapus
Ulah Ngahina, Nyawad Atawa Nyela
Allah SWT ngadawuh:
"yà ayyuhhal ladzìna àmanù là yaskhor qoumum ming qoumin 'asà ay yakùnù khoirom minhhum wa là nisàum min nisà-in 'asà ay yakunna khoirom minhhunna wa là talmizù angfusakum wa là
tanà bazù bil alqòbi bi-sal ìsmul fusùqu ba'dal ìmàni wa mal lam yatub fa-ùla-ika hhumuzhòlimùn".
"Heh jalma-jalma nu ariman, ulah arek ngahina ka batur, lantaran bisa jadi nu dihina teh leuwih alus ti maneh (boh awewe atawa lalaki). Ulah arek silih carekan jeung sasama, ulah ngagentraan ku sebutan anu goreng. Ngaran nu panggoreng-gorengna nyaeta pasek saba'da iman. Sing saha anu embung tobat, eta teh jalma aniaya".
(Al-Hujarat 11).
-Ulah arek ngahina jeung nyaci, sabab boa teuing alus nu dipikangewa tinimbang nu mikangewa. Boa alus nu dicacad batan nu nyacad. Boa alus nu dihina batan nu ngahina. Pikeun ngabendung eta, piceun rasa: alus urang batur goreng, rasa cukup tukang ibadah, nyangka salah bae ka batur, jeung sok agul. Pikeun nga-erem-na nyaeta bersih ati ikhlas rasa.
Poma ulah ngalakukeun ibadah dibarengan ku takabur, ria, ujub jeung puyak-poyok, alatan ibadahna bisa teu jadi.
Mun mah dihina, wayahna kudu sabar. Kusababiyahna sabarna eta, sugan we nu ngahina bisa eling deui. Mun mah kakara dipoyok geus ambek, mangka moal aya eureuna.
Mun dihina, pek geura urang teh cicing. Mun dipoyok, pek geura urang teh repeh, tangtu geura aya Perbaikan. Rek kusaha deui atuh dirasakeunana sabar jeung tawekal teh lamun lain ku diri urang sorangan mah.
Tembongkeun sabar jeung antep kana panghina jeung pamoyok batur.
Hasilna tina sabar, nyaeta repeh-rapih mashlahat lahir batin.
Thorekat ieu ulah dipake galideur deui sabab ngarupakeun tugas ti Allah parentah ti Nabi. Mun dipake galideur, tangtu moal aya hasilna.
Nabi SAW ngadawuh:
"allòhhu robbuna wa robbukum lanà amalunà wa lakum amalukum là hujjata bainanà wa bainakum".
"Allah Pangeran urang sarerea. Amal urang keur urang, amal batur keur batur. Ulah jadi papaseaan di antara urang sarerea".
Omat ulah pacekcokan, eta teh cacad tina amal, matak rungkad amal.
Geura urang nyonto ka Nabi, nalika tabligh di To'if, anjeuna ditalenggoran dugi kabaloboran getih, teras ditawisan ku malaikat supados eta jalma anu nalenggoran teh diancurkeun, ari walerna: "Heh malaikat, lamun eta jalma diancurkeun, kumaha teuing
engke anakna? Upama bapana ayeuna embungeun, susuganan atuh incuna daekeun". Tah kitu tabahna Rosululloh SAW.BalasHapus
Jalankeun syareat, thorekat, hakekat jeung ma'rifat, ngarah ngeusi badana, ngeusi nyawana, ngeusi rasanana, jeung ngeusi rasaning rasana. Alat keur ngeusikeunana nyaeta Inget Ka Allah Dzikir Ka Pangeran.
Eusikeun eta dzikir kana tiap-tiap lathifah, tina qolbi, ruhi, sirri, khofi, akhfa, nafsi dugi ka qolab, bulu, kulit, daging, tulang, sumsum, urat jeung getih pinuh ku rasa dzikir.
Eta dzikir moal ngeusi mun tetep balangah.
Ibadahkeun badan kucara ngalaksanakeun fiqih.
Ibadahkeun nyawa kucara ngalaksanakeun tasawuf.
Ibadahkeun rasa kucara ngalaksanakeun tauhid.
Ibadahkeun rasaning rasa kucaraning yaqin sayaqin yaqina.
Teu kasebut yaqin upama can bener-bener percayana, sakapeung percaya, sakapeung cangcaya. Eta teh hartina kosong. Mun keur loba duit percaya sagala meunang Allah, tapi mun keur teu boga duit cangcaya ka Pangeran.
Keur ningkatkeun yaqin, mangka dzikirna kudu sumarambah kana tiap-tiap lathifah ngarah ningkat kana muroqobah.
Isro Mi'roj teh ngandung harti:
Isro:
Lumampah Terus Pantang Mundur.
Mi'roj: Naek-naek terus naek.
Hartina Isro Mi'roj teh nyaeta ngalampahkeun ibadah nu teu aya eureuna.
Rek kumaha lumampah dina ibadah anu teu eureun-eureun mun dina dzikir ge sok dipake ngalamun, kulantaran kitu kudu:
"ud khulù fìs silmi kàffah".
"Asup kana islam sagemblengna".
(Al-Baqoroh 208).
....nyaeta rasa sumerah ka Pangeran, nyanggakeun ka
Pangeran, nyerahkeun ka Pangeran.
Amal urang gumantung kana penyerahanana:
"inna sholàti wa nusukì wa mahyàya wa mamàti lillàhi robbil 'àlamìn".
"Saestuna sholat abdi, ibadah abdi, hirup abdi, maot abdi masrahkeun ka Gusti Pangeran sakabeh alam".
(Du'a Iftitah).
Pentingna dzikir sing dugi ka aya sorana, ngarah timbul resep. Geuning dawuhan Nabi SAW:
"Alàmatu hubbillàhhi hubbu dzikrillahh".BalasHapus
"Cirina resep ka Allah teh nyeta resep dzikir ka Allah".
Naha nu sok dzikir tos timbul resepna? Mun mah samenit resep sajam teu resep mah can kasebut resep. Kakara ge narik dzikir 3 ka 4-na tos Sayyiduna mah can kaasup resep, lain tara dzikir tapi can resep kana dzikir.
Rasa resep bisa timbul alatan ditumanan. Ari tos resep mah sok ngancik ma'rifat, nyaeta nyerah kabeh ka Pangeran, boh dina keur ibadah, cacak-cacak dina keur dahar-nginum ge atawa keur naon bae teu weleh raga katut nyawa dipasrahkeun ka Pangeran.
Nu ngarana pasrah teh lain badan mendekong hate nukang.
Prak pigawe Thorekat Qodiriyah Naqsyabandiyah
ieu teh kalawan enya-enya sanajan ngan kakara rubuh-rubuh gedang ge syareat mah urang pake, sanajan ngan ukur maca-maca bae mah thorekat dijalankeun, sangkan eta syareat jeung thorekatna, badan jeung hatena ngocor kana Lillàhi Ta'àla.
Jalma anu Lillàhi ta'ala teh nyaeta jalma anu salawasna hatena eling dzikir ka Gusti Alah, sakumaha dawuhan Nabi SAW:
"dzikrul khofi afdholu ming dzikril jahri sabi'ina du'fan".
"Dzikir khofi leuwih utama tibatan dzikir jahar, 70 tikeleun alusna".
(HR.Baihaqi).
Dawuhanana deui:
"là tasma'ul hafadho".
"Teu kadangueun ku Malaikat Hafadho".
Teu kadangu, teu katulis jeung teu kacatet, anging Allah anu ngadangu, anu nulis jeung anu nyatet.
Amal anu lali tina
dzikir khofi, mangka Allah ngadawuh:
"Euweuh gening lillahi-na teh? Euweuh gening ka Aing mah?".
Kapan upama kitu teh dibalikeun deui amal urang teh, malah ditenggorkeun kana beungeutna nu boga amal, sabab pinuh ku ria, ujub jeung takabur.
Pikeun jalma nu geus diasupan dzikir khofi kudu "idzabtuliya shobaro wa idza u'thiya syakaro".
"Di mana datang musibah kudu sabar, di mana datang bungah kudu syukuran".
Mun datang musibah, harita keneh kudu karasa yen musibah teh ti Allah, teu kudu ditalengteng deui. Kadongdora atuh mun kapanggihna geus 8 poe atawa saba'dana nyiksa anak jeung pamajikan, bari teu pira musibahna, pedah pare ku beurit.
Mun datang bungah, harita keneh syukuran ka Allah.
Mun geus ajeg dzikir khofina mah, datang musibah sabar, datang bungah syukur, sabab geus ngarasa yen awak sorangan ge loba salahna.Balasan
bahasa nasional saja......Hapus
Nuhun pisan kang,,,BalasHapus
Sambutan Abah Aos ,Kunjungan Wakil Presiden Indonesia, Hattarajasa Ke Ponpes Sir Narasa 2014 new ,kang dadang anu ku pribados dipihurmat,sedih anu teu aya papadana nalika mertua salira pangersa syaik abdul ghaos saefulloh maslul al qodiri wa naqsabandi al kamil.anu ku abdi sakulawargi di pitumut,(ngaletak ciduh nyalira) ngawajibkeun milih jalmi biasa prabowo hatta,demi ambisi terakhir ngabuktoskeun ka pp suryalaya sareng ka jalmi jalmi nu kaluar tina tambih.yen mertua salira teh leres leres mursyidna.salah sawiosna tos tiasa ngangkat wakil talkin nu langkung ti wakil talkin suryalaya.sagijlek deui abah janteun guru mursid presiden sareng wakil presiden(prabowo hatta)abah langkung seneng cacaketan sareng jalmi kaya anti tesis abah anom sareng rosulallohBalasHapus


text:
Kamari, dina postingan anu anyar kaliwat kuring nyaritakeun “ngagebrag” orok anu karek pisan dilahirkeun. Ceuk indung kuring jeung ceuk kolot-kolot harita cenah ngarah budakna teu rerenjagan, teu ngajentul teu puguh, ulah teunggar kalongeun, binekas, aktif, sagala bisa, jeung sehat salalawasna. Kitu cenah duka ari bener henteuna mah. Meureun mun ayeuna mah mending divaksinasi, dipariksa dokter ngarah ari panas teu step, omat-omat ulah nepika autis, lamun rada beda kalakuan atawa dina aktifitasna rada beda jeung nu sejen nu saumur, pasti gancang dibawa ka psikolog anak.
Keur kuring budak, asa loba pisan anu ngalahirkeun, loba nu ngajuru boh ua atawa bibi, oge geus lir lanceuk mah, samalah indung kuring ngalahirkeun adi kuring anu bungsu. Ari dipikir-pikir atuda dulur-dulur naha lanceuk, bibi, oge ua, keur ngarora keneh keur waktuna anu produktif pisan, masa subur keur nyitak anak. Katurug-turug can aya program KB, anu ka beh dieunakeun eta KB teh diwajibkeun komo ka pagawe nagri mah. Jadi teu aneh harita mah lamun anu baroga anak welasan teh.
Lamun kuring diajak ku indung ngalongok anu ngajuru, sok daek wae sanajan jauh ti lembur oge, aya nu di Gereba, di Bangbayang, di Cieurih, di Cilongok, atawa di Munjul, teuing kumaha tetenjoan kuring mah di nu ngajuru teh bet siga di nu hajat, Nya resep bae keur kuring mah kahiji loba dahareun, kaduana bisa ulin jeung dulur misan atawa dulur sabrayna waktu peuting komo mun caang bulan mah di buruan.
Tah, di lembur kuring keur ngareuah-reuah anu anyar boga orok, tatangga, geus lir nu disebut dulur mah, sok daratang nganjang ngalongok, teu lengoh datang teh rupa-rupa babawaanana, nu rada katalingakeun ku kuring loba anu mawa uras atawa leupeut jeung deungeuna goreng lauk, goreng tempe atawa oncom ditipungan, asa ngeunah bae karasana teh.
Ti mimiti poean gubrag orok ka alam dunya geus pakpikpek nu babantu sabisa-bisa, saaya-aya, nu teu bisa pura-pura bisa, geus lir anu bisa mah gancang prungna, nu teu aya diaya-ayakeun, aya anu ngabedahkeun balong, atawa meuncit hayam jago, jeun teuing diherengan ku nu bogana biasana mah cocooan lanceuk si orok.
Di tepas atawa di tengah imah, atuh mun hareurin di hareup di kamer tamu, ngampar samak, peutingna nyeungeut lampu patromaks, mani caang ngempray, anu biasa sapopoe kakalicesan oge da ku cempor minyak tanah tea, zaman harita atuh can aya lustrak listrik.
Ba’da sholat isya teh ti tajug da tuluy bae ngabring ka imah anu tas ngajuru, sihoreng simana horeng erek beluk tea. Ari beluk teh nyaeta nembangkeun pupuh make lagu buhun sorana dihaleuangkeun dialeu-aleu. Seni beluk kuduna mah dipaenkeun ku, biasana lalaki, 4 – 9 urang dipingpin ku juru ilo nyaeta minangka dalangna. Eta Si Juru Ilo atawa dalangna teh nu macakeun sairna dina wangun wawacan. Ari wawacan nyaeta hiji karya sastra Sunda anu wanguna nuturkeun pola pupuh. Jadi eta si wawacan teh nyaeta mangrupa carita anu didangdingkeun, ari pupuhna mah biasa bae saperti kinanti, asmarandana, sinom, dangdanggula, durma, jeung sajabana.
Balik deui ka imah anu boga orok tea sok kadangu galuntreng,
Ceuk Bi Omoh ti pawon: “Rek beluk wawacan naon ayeuna?”
Ceuk juru Ilo, kabeneran emang kuring Mang Sukarma: “Eta wae si kukut wawacan Panji Wulung”
“Jih, naha Panji Wulung deu Panji Wulung deui, kuring mah hayang lalakon Purnama Alam, rame cenah bejana” Cek Bi omoh
“Kapan buku wawacan Purnama Alam mah diinjeum ku Jang Guru Ewo aya nu ngajuru di Nangoh, kapilanceukna” jawab Mang Sukarma, “keun bae da loba barudak ngora anu can nyarahoeun, hayu atuh urang mimitian”.
Bari nulis ieu postingan kuring nyandingkeun buku Wawacan Rengganis, teu boga wawacan Panji Wulung mah. Geura ieu ku kuring rek ditulis padalisan ka hiji jeung kadalapan dina pupuh asmarandana:
1. Kasmaran kaula mudji, ka Gusti Adja wa djala, nu murah ka mahluk kabeh, djeung mudji utusanana, Kangdjeng Nabi Muhammad, nyaeta Nabi panutup, miwah mudji sahabatna.
8. Katjatur sahidji nagri, ngaran nagri Djamin-erak, radjana tilar kadaton, anu matak luluasan, tina bawaning tresna, sungkawa manah kalangkung, ku sabab pupus garwana.
Tah eta baris demi baris dibaca ku juru ilo, breng ditembalan ku pamaen (tungtungna mah saha bae nu bisa) diturutan saperti sakumaha nu diucapkeun ku juru Ilo, tapi bari dihaleuangkeun sakumaha judulna saperti conto di luhur mah pupuh asmarandana. Sakainget di lembur kuring mah teu dilaeu-laeu laguna teh, sigana teu aya nu bisaeun, tapi ari ngaran lagu-lagu pupuh mah arapaleun pisan.
Teu pati ngabandungan nepi ka jam sabarah eta beluk teh, atawa sabaraha peuting diayakeunnana. Tapi pikeun kuring mah asa ngarasa resep sabab ngabandungan dongengna, jeung deui eta loba susuguh…
Duka ti iraha eta tradisi beluk di imah nu anyar boga orork teh mimitina, sarua oge duka nepi ka iraha eta kabiasaan teh leungitna, da ayeuna mah dilembur kuring beunang dipastikeun geus teu aya, geus sirna bareng sigana jeung sirnana juru ilo jeung pamaena dipundut Ku Gustu Nu Murbeng Alam, ngan kari waasna wungkul…
Cag!


text:
Dina Lapak
Fiksimini Basa Sunda
Fikmin # Nu Miharep Umur Panjang #
Harta, salieuk béh lain bobohongan. Tahta, kangaranan ka CEO pausahaan gedé tong boroning somah, dalah ménak ge mani kokompodan mun pareng paadu hareupan. Wanita, ngan acan wé boga harem kawas para raja Arab baheula.
Umur? Tah ieu nu jadi bangbaluh téh. Ikhtiar mah geus béak déngkak. Teu siga Dasamuka gé nu umurna rewuan taun, atuh ulah gancang katembong kolot baé alias awét ngora. Geus ngaratus kali konsul ka spesialis jeung tabib tapi angger umur beuki cueut panon beuki lamur, kulit tambah meotan.
Meunang béja yén di wewengkon Kramatwatu aya dukun lepus nu sungapanaana ti Surosowan. Panasaran dijugjug. Rebun-rebun miang maké Pajero 4×4 ngarah bisa nempuh jalan taringgul. Mobil diparkir lebah tegalan, terus badarat nyorang jalan satapak. Anjog kanu dituju, geus nyampak nu ngabageakeun, awakna jangkung badag bari pasemon badé amprotan.
“Sampurasun Nun…..”
“Kami geus nyaho!. Andika ki Saca, urang Taktakan, maksud hayang parancah panjang umur?”
“Tétéla wacis dukun téh”, gerentesna semu atoh.
“Dupi salira téh ….?”. Teu kebat kaburu ditémpas.
“Bisi andika teu nyaho, nya kami nu disebut Ijroil téh….!”.
Gebeg…! Kelepek….! Les….!


text:
Pangajaran 10
MACA (Maca Ngilo)
Baca ieu wacana sing tepi ka paham eusina!
HIRUP BASAJAN
Manéhna téh urang lembur. Imahna ogé imah panggung perenahna aya di tungtung lembur. Manéhna hirup nyorangan lantaran lima taun katukang salakina maot. Satutasna ditinggal ku salakina manéhna katempuhan kudu ngurus anakna satilu-tilu, mangkaning laleutik kénéh. Kiwari, nu panggedéna, Engkus geus sakola di SMA. Nu panengah Cicih kelas dua SMP, ari Ujang nu bungsu kelas opat SD.
Ku urang lembur sok disarebut Nyi Késih baé. Padahal ngaranna mah Sukaésih. Kahirupan Nyi Késih kaasup basajan pisan. Sanajan kitu dina urusan nyakolakeun barudak mah manéhna éstuning ngéstokeun pisan. Budakna diwaragadan ku manéhna satékah polah, bélaan gawé capé paéh poso keur nyakolakeun anakna sangkan teu pegat di jalan. Bubuhan keyeng jeung daék usaha, teu weléh manéhna meunang rejeki keur hirup sapopoé, sok sanajan koréh-koréh cok.
Isuk-isuk manéhna sok dagang ngurilingan pilemburan. Dagang kadaharan jeung deungeun sangu. Disuhun jeung diais barang daganganana téh. Dagangna téh sok nepi ka jam salapan isuk-isuk, muru dahar sarapan langgananana. Geus kitu manéhna sok tuluy ka kebon atawa ka sawah. Sakapeung sok dititah ku tatanggana sina nyeusueh atawa nyangu. Soréna Nyi Késih sok ngalaan daun cau jeung suluh keur jualeun ka pasar. Lamun kebeneran aya tatanggana aya nu hajat, Nyi Késih sok dipaké purang jadi candoli, da menéhna mah geus tapis ngatur kadaharan téh.
Gawé kitu téh dipilampah unggal poé, iwal poé Jumaah, lantaran sok milu pangajian di Masjid Jami di lemburna. Lantaran ceuk pikirna teu aya hartina manéhna banting-tulang nyiar napakah hirup, lamun tuluy poho ka Pangéran. Puguh manéhna usaha ogé kapan keur bekel ibadah.
Lantaran didikanana bener, barudakna gé junun. Maranéhna tara ngamonyah-monyah waktu jeung duit. Isuk-isuk sabada solat subuh sok babantu miara imah jeung pakaranganana. Éstuning tara pahiri-hiri, bubuhan geus dibiasakeun ti leuleutik tur baroga tugas séwang-séwangan. Aya nu saspu, nimba, masak jeung kukumbah. Boh lalaki boh awéwé tangginas, teu kudu dititah deui.
Lantaran diajarna suhud, barudakna teu burung bisa nyugemakeun ka kolot. Nu panggedéna meunang béasiswa di sakolana. Kitu deui nu kadua, dipikanyaah pisan ku guruna bubuhan unggal taun préstasina nyongcolang, réngking kahiji baé. Sanajan kitu, kalakuan, soméah ka babaturan sarta ngahargaan ka saluhureun. Lebah nyekel duit, tara resep dihambur-hambur teu puguh, tapi sok geuwat disimpen bisi hiji waktu aya pangabutuh.
(tina Sabasa 3B pikeun kelas 9 semester genap kaca 67 – 69)
Diserat deui ku Hĕrni Hĕrningsih (nu ngurus blog), tina buku : Sabasa 3B (Pangajaran Basa Sunda Pikeun Siswa SMP di Kota Bogor), MGMP Basa Sunda Kota Bogor, Drs. Ahmad Hadi (Editor), Tangerang:Pamulang, citakan munggaran,Nopémber 2004.
Jawab Pananya di handap !
1. Naon pagawéan sapopoé Nyi Késih téh?
2. Kumaha cara Nyi Késih bet disebut ‘hirup basajan’?
3. Kumaha sikep atawa paripolah anakna ka Nyi Késih?
4. Cing kumaha pamadegan hidep, naha hirup anu dipilampah ku Nyi Késih hadé atawa henteu? Naon alesanana?
Tinggalkan komentar
Belum ada komentar.
Comments RSS TrackBack Identifier URI


text:
outsourcing teu gagasan sejen. Eta geus di ayana pikeun panjangna considerable waktu, sarta eta speaks ka premis of frugality Kulon. Kumaha teu outsourcing dimimitian?
mapay ongkos nu biaya greatest pikeun organisasi sagala. Kusabab AS mimiti encountering ngembangkeun finansial, ekspektasi pikeun comforts sapopoé dimimitian pikeun ngembangkeun gancang. Kiwari, ampir unggal Industri suksés utilizes workforce outsourced. optimasi Web anu sami dina ragam kayaning kitu kieu strategi sarua.
3 Alesanna mun outsource Search Engine Optimasi
Sateuacan anjeun milih outsource optimasi search engine anjeun, éta krusial ka beuratna nu pro jeung kontra.
Web outsourcing rada beda outsourcing adat. Kusabab web téh sistem di sakuliah dunya, anjeun tiasa tanpa loba usaha meunangkeun informasi diperlukeun dina hitungan detik. Nalika milih outsource optimasi search engine, kamungkinan nilai inconsistency geus nyata ngurangan.
Di dieu, biaya hiji administrasi ngagambarkeun alam gawé. Organisasi ti bangsa ngembang dependably kudu kapasitas pikeun masihan anjeun potongan harga kusabab jelas beda dina frékuénsi ékspéktasi pikeun comforts sapopoé.
Salaku I dieusian, pilihan pangalusna keur anjeun téh keur ngagunakeun administrations organisasi tingkat pangalusna. Mangkaning, nyangkokkeun badag tina populasi umum teu kudu nu loba duit tunai keur setting ku venture a. Alatan kurangna dana, aranjeunna condong nedunan optimasi search engine dina peril sorangan.
- Gagasan Big Candak Kavling of Time
Dina jelas kalawan téhnik husus sejen, outsource optimasi search engine mangrupakeun proses waktu-consuming. Tiap organisasi web halah boga kantor béda, nu ngan baris ngatur jenis ieu iklan. Palaksanaan layanan outsourcing SEO butuh waktu, tapi patut eta.
Loba individu milih dimimitian dina-imah enhancement design ramatloka tempo eta janten susunan lila-haul idéal. Dina sagala hal, subyek tetep tunai.
Dupi aya Kalemahan di outsourcing SEO?
Salaku maranéhna ngomong, euweuh acuk téh tanpa cucuk na. Vulnerabilities nu aya kaitannana ka organisasi anu hijina aral anjeun bisa nyanghareupan nalika outsourcing SEO Anjeun. Sugan, éta waktuna outsource optimasi search engine Anjeun.