text:
Pasanggiri Mojang Jajaka Kabupatén Sumedang entragan 2014 geus nincak undakan karantina. Aya 17 urang pamilon anu asup kana ieu entragan, salapan mojang ditambah dalapan urang jajaka. Tina 17 urang pamilon ieu baris dipilih saurang jajaka jeung saurang mojang anu bakal nyangking kalungguhan Mojang Jajaka Pinilih Kabupaten Sumedang 2014.
Salian nantukeun saha anu jadi Mojang Jajaka Pinilih, aya katagori séjén anu bisa diparebutkeun ku sakabéh pamilon, diantarana waé nyaéta Mojang Jajaka Mimitran, Mojang Jajaka Kéwes Gandés jeung Mojang Jajaka Kameumeut. Aya deui Mojang Jajaka Wakil Kahiji jeung Wakil Kadua. Pikeun katagori rumaha marebutkeun kalungguhan salaku Mojang Jajaka Pinilih Rumaja.
Husus pikeun katagori Mojang Jajaka Kameumeut, ditangtukeun ngaliwatan lobaba SMS anu asup mimiti poé ayeuna. Anu hayang ngarojong ka pamilon anu dipikameumeutna, bisa langsung waé ngirim SMS ka nomer 087827718555 kalawan eusi SMS-na: MOKASMS (spasi) NGARAN PAMILON.
Daptar pamilon anu ngiluan undakan puncer Pasanggiri Mojang Jajaka Sumedang 2014 ieu nyaéta:
- ADAM HIDAYAT. Umur 19 Taun. Universitas Padjadjaran Fakultas Hukum. Ti Kacamatan Cimalaka.
- ESA PUTRI AZZAHRA. Umur 20 Taun. Sarjana Kedokteran Universitas Islam Bandung. Ti Kacamatan Rancakalong.
- PANJI GUSTI LAKSMANA. Umur 20 Tahun. A.Md Adm Bisnis Politeknik LP3I. Ti Kacamatan Sumedang Utara.
- VANA VANESSA. Umur 20 tahun. Fakultas Hukum Universitas Pasundan. Ti Kacamatan Jatinangor.
- ACEP SETIA FIRMANSYAH. Umur 22 tahun. Salaku Entrepeuner. Ti Kacamatan Conggéang.
- FAUZIYAH. Umur 19 Tahun. STIE SEBELAS APRIL SUMEDANG. Ti Kacamatan Jatinunggal.
- UMAR BUCHORY SYAIDINA ALI. Umur 18 Tahun. Prodi Sistem Informasi Universitas Gunadharma. Ti Kacamatan Buah Dua.
- WULAN ANGGRAENI KOSWARA. Umur 19 Tahun. Prodi Seni Tari Universitas Pendidikan Indonesia. TI Kacamatan Sumedang Utara.
- AJANG ANA SURYATNA. Umur 19 Tahun. Salaku Freelance. Ti Kacamatan Jatinangor.
- GUSTINA HIDAYAT. Umur 21 Tahun. Magister Manajemen Universitas Telkom. Ti Kacamatan Sumedang Utara.
- SANDI NUGRAHA. Umur 18 Tahun. Salaku Freelance. Ti Kacamatan Jatinangor.
- I RISMA SUGIARTINI. Umur 20 Tahun. Prodi Teknik Informatika STMIK Sumedang. Ti Kacamatan Situraja.
- RONNY HADI PERMANA. Umur 22 Tahun. Prodi Teknik Informatika STMIK Sumedang. Ti Kaacamatan Sumedang Selatan.
- ULFA NURUL AENI. Umur 18 Tahun. Salaku Freelance. Ti Kacamatan Cimalaka.
- MOCH. GILAR SEPTIAN. Umur 20 Tahun. Prodi Ilmu Adm Negara STIA Sebelas April. Ti Kacamatan Sumedang Utara.
- WINA JULIANINGSIH. Umur 21 Tahun. Prodi Psikologi Universitas Pendidikan Indonesia. Ti Kacamatan Cimalaka.
- NABILA PUTRI NURHANA. Umur 22 Tahun. Prodi Public Relation Universitas Islam Bandung. Ti Kacamatan Sumedang Utara.
(Gambar meunang nginjeum ti twitter @MokaSumedang)


c: text/html

text:
Pandanus tectorius
Pandanus tectorius téh salah sahiji spésiés Pandanus anu hirup di kalér Queensland, Australia jeung Indonésia sarta pulo-pulo tropis di Sagara Pasifik nepi ka Hawai (di ditu katelahna tangkal hala). Diurang mah ieu tangkal disebutna cangkuang.[1] Tangkalna leutik, tumuwuh ukur nepi ka jangkungna 6 m, akarna serabut sahingga nanceb pageuh dina taneuh. Panjang daunna 90–150 cm, lébarna 5–7 cm, kalawan sisi nu rérégéan. Hirupna di wewengkon anu hawana haneut sarta taneuhna lembab. Buahna buleud, diaméter 20 cm, rada siga ganas, sarta bisa didahar langsung atawa diolah heula. Di Mikronésia mah buahna jadi katuangan utama, utamana di wewengkon atol. Serat buahna sok dipaké pikeun méré sihan huntu (dental floss). Daunna sok dipaké bungbu manisan, sarta cenah bisa dipaké natambaan kasakit. Bihari, daun cangkuang dipaké pikeun hateup imah, seratna sok dijieun tambang.
Tangkal cangkuang hirup kalawan subur di daérah anu perenahna 300-1000 méter dina luhureun beungeut cai laut, bisa hirup dina tempat anu rumpil kayaning sisi susukan, gawir, jeung tegalan. [2] Di India (daérah malabar).[1] Cangkuang dipelak pikeun ngajaga taneuh sangkan henteu urug, ogé paragi pangiuhan, jeung papaés di buruan.[1] Dauna disasap dijieun samak , dudukuy, jeung rupa-rupa wawadahan, kitu deui buahna geus ilahar dikonsumsi, tur dimangpaatkeu pikeun ubar batuk, nyeri beuteung, jeung miceun waé.[3]
Daérah-daérah anu kanyahoan loba hirup tangkal cangkuang, saperti di wilayah Himalaya, spesies anu sarua ogé hirup liar di nagara China perenahna di daérah Guangxi, Xizang jeung Yunnan, cangkuang ogé kapanggih hiru di Nepal, Malaysia, jeung Afrika Kulon.[1]
Sababaraha spesies cangkuan, dauna ngaluarkeun seungit saperti P. amaryllifolius , P. tectorius jeung P. odorifer .[1] Di Asia tenggara dimangpaatkeun pikeun panyeungit sangu, jeung rupa-rupa olahan kadaharan jeug inuman.[1]
Serangga watang Megacrania batesii hirup sarta dahar ukur dina ieu tangkal.
Galeri[édit | édit sumber]
-
-
-
-
-
Tangkal cangkuana/"Pandanus furcatus" ti Dehradun, India]]
Tutumbu kaluar[édit | édit sumber]
Rujukan[édit | édit sumber]
- ↑ a b c d e f Nadaf,Rahul Zanan, Altafhusain (2013). Indian Pandanaceae - an overview SpringerLink : Bücher. London: Springer Science & Business Media. p. 132. ISBN 9788132207535.
- ↑ Rai,Lalitkumar Rai, Topdhan (2008). Trees of the Sikkim Himalaya. Universitas Michigan: Pustaka Zaman. p. 82. ISBN 9788173870019.
- ↑ Johnson, Tim (1998). CRC Ethnobotany Desk Reference. London: CRC Press. p. 582. ISBN 9780849311871.

robotstxt: allowed

filter: keep


text:
Unggal usum panas dina nudists pantai méakkeun libur béda: contests kageulisan, Néptunus Day jeung saterusna. Salah sahiji pageants kageulisan tur seni awakna junun némbak kaméra disumputkeun. Tempo video ti liburan peeped nudists Koktebel. Geulis nudists ngora taranjang némbongkeun awakna dicét ku panongton jeung antibaktéri rusiah urang. nudists ngora taranjang dina pantai di Koktebel.
Ningali video erotis handap:teu kapanggih
judul video: Peeped video ti nudists libur
waktos Sightseeing: 10: 52
Video Kategori: nudists
Tampilan: pintonan 866


text:
Bebedilan, sakumaha ngaranna mangrupakeun kaulinan barudak anu nyaruaan kana bedil. Bebedilan, asal kecap tina bedil. Bedil dipaké pikeun mentangkeun atawa nyéntangkeun atawa némbakeun pélor kana tempat atawa barang anu ditojo saperti manuk (ngabedil manuk). Bebedilan ogé dadasarna mah kitu. Ngan kusabab ngaranna ogé kaulinan atawa kaheureuyan barudak, bedil téh henteu dipaké saperti bedil nyaan. Malahan mah aya bebedilan anu euweuh péloran. Dina aya péloran ogé henteu bisa dipaké pikeun ngala manuk.
Dina prak-prakanana aya sababaraha rupa bebedilan anu osok dipaké kaulinan ku barudak. Aya bebedilan anu dijieunna tina tangkal awi, anu biasa disebut bedil jeprét, anu pangokangna tina awi anu dirautan. Salian ti éta aya deui bebedilan tina tangkal awi anu paranti narik pélorna tina karét geulang. Aya ogé bedil anu dijieunna tina dahan cau.
Sanajan kitu, dina prak-prakanana mah henteu diwawatesanan ku wangunan anu tangtu. Dina nyieun bebedilan, gumantung ogé kana motékarna budak anu nyieunna. Najan geus aya wangunan anu tangtu yén bebedilan téh sarupa kitu wujudna atawa tangtunganana, ari dina nyieun mah bisa waé robah. Hal ieu salian ti gumantung kana motékarna barudak, ogé gumantung kana bahan anu sayaga atawa bahan anu aya. Najan hayang nyieun bebedilan saperti bedil jeprét, ari bahanna kurang atawa euweuh mah bisa maké bahan anu séjén anu geus nyampak.
Ari mangpaat bebedilan dina kaulinan barudak nyaéta bebedilan biasana osok dipaké pikeun peperangan atawa tétémbakan.
(Gambar diropéa meunang nginjeum ti http://www.disparbud.jabarprov.go.id/)


text:
Sora
Aya sora, sora haréwos jeung sora nu bedas. Sok piligenti nepikeun ungkara kana geter rasa. Dina dada.
Sora nu sok jiga nu sono, maturan rasa tibelat ka mangsa baréto. Sora kahariwang, nu mawa gerentes ati sorangan, mikamelang naon nu bakal disanghareupan.
Enya, urang téh hirup di antara dua kahirupan. Kahirupan mangsa lawas, jeung nu bakal datang. Kahirupan nu kungsi kaalaman, jeung nu aya dina ugeran biheung teuing. Urang aya di tetengahna, nyeuseup hawa poé ieu, neuleu nu masih kadeuleu di kieuna. Bari kalan-kalan sumoréang ka nu kungsi dilampahkeun, beureum hideungna atra dina pangajén diri sorangan nu pangjujurna.
Teu bisa bohong haté téh, mun keur ulin ka dunya panineungan mah. Nu baheula dianggap bener, ayeuna mah bisa diaku salahna. Nu baheula keukeuh dibélaan lantaran dipiyakin enyana, ayeuna mah bisa katémbong lebah mana teu pantesna. Nu baheula dianggap jejeg atawa leuwih, kiwari mah kaciri kurangna. Sagala rupa nu geus jadi banda dina katineung, némbongan jeung hakékatna nu nyata. Bisa diajén ti sababaraha jihad rasa. Diaku ku haté pangleutikna.
Katineung téh cenah banda urang nu pangnyatana. Nu geus jadi milik diri urang nu teu bisa dirampid deungeun. Teu bisa dipaling batur. Banda nu bisa dijieun eunteung tuladeun, sangkan mun pareng nincak salah, bisa meunang conto nu atra, sabab jeung balukarna, tina katineung nu geus kungsi dilakonan.
Teu bisa bohong haté gé, mun keur ulin ka dunya sawangan. Ngimpleng nu bakal datang, ngalelebah ka mana léngkah léokna. Dina ijiran nu dipiyakin, sagala rupana horéng nyidem haleungheum. Pan urang teu bisa norah naon nu bakal kajadian. Enya, lebah dieu mah sok remen lelenyapan. Bisi kitu-bisi kieu. Kumaha mun kitu, kumaha mun kieu. Isuk pagéto aya dina kaayaan nu meredong mongkléng. Nangtang kapanggeran jeung kapancegan haté jeung pikiran.
Sok datang sora haréwos, pikeun dua kahirupan éta téh. Nu hiji sora nu ngaenyakeun. Pikeun mangsa lawas nu geus kungsi jadi bagian tina kahirupan urang. Nu hiji sora nu remen netegkeun. Sangkan urang mun pareng leumpang teu loba kabéngbat ku réana simpangan. Léngkah pengkuh kudu dina bebeneran.
Tapi sok datang sora haréwos nu katilu. Sora nu ngaléléwaan, sora nu ngabibita, sora nu dikedalkeun ku rasa ieu aing. Matak naon mun aing gé kieu? Matak naon mun kitu? Kumaha engké wé balukarna mah! Nu penting aing ngahontal nu dipikahayang! Hirup senang kajeun kumaha carana! Ngahenang ngahening batur mah kajeun téh teuing!
Heueuh, sora nu remen ngajak méngkol ka kénca, nu ngabibiraan nu kasenangan hirup saheulaanan, nu kalan-kalan bisa meruhkeun kapancegan. Aya kalana urang téh éléh ku pangajak sora éta. Teu mampuh nyingkahan pangbibita, tur padahal apal pisan kumaha pibalukareunana. Pan urang geus boga conto, tina katineung. Pan urang geus nénjo conto, tina kahirupan di sabudeureun. Tapi da angger, sora nu éta sok remen leuwih rosa tanagana, tepi ka urang serah bongkokan. Éléh lantaran ku ipisna iman.
Aya sora, nu angger sok maturan getering rasa. Sora nu mana nu rék direungeukeun, sora nu mana nu kudu ditolak jeung dibaeukeun? Sakabéhna mulang kana diri urang sorangan.***
Nazaruddin Azhar
17 Agustus 2010
Posted on 16 September 2010, in gunem rencep sidem. Bookmark the permalink. Tinggalkan komentar.


text:
Sastra Sunda • Drama Sunda • Rebo, 11 Juli 2012 20:42
Pajaratan Cinta
Karya DHIPA GALUH PURBA
Adegan I
Wanci beurang di palataran nu éndah. Di lebah dinya aya lobang nu mirip lobang kuburan. Arin jeung Jaka anjog. Arin jeung Jaka saumur, kira 25-30 taunan. Barang srog anjog, aya hiji wanoja tengah tuwuh nu nyurungkunung ti jero lobang bari nyikikik seuri, sarta ninggalkeun éta patempatan. Arin ngagoak, ngagabrug Jaka.
JAKA
Teu kudu sieun, Arin. Lantaran urang ogé bakal ngagebrus ka jero lobang…
ARIN
Naha urang bet kudu kikieuanan sagala, Jaka? Naha taya jalan séjén keur nuntaskeunana?
JAKA
Aya. Malah sakapeung mah kuring sok mikir, dimana salahna atuh urang silih pikacinta? Kapan cinta téh anugrah ti Gusti nu kudu dipupusti. Datangna cinta tara pipilih mangsa, tara ngawilah-wilah kaayaan..
ARIN
Tapi dina kaayaan siga ayeuna, cinta urang téh salah kabina-bina.
JAKA
Cinta mah teu salah, Arin. Di lebah mana salahna cinta? Nu salah mah anjeun. Naha anjeun kalah kawin ka batur? Ari anjeun téh micinta salaki anjeun?
ARIN
Jaka, 10 taun urang paturay. Anjeun leungit laratan, teu kungsi némbongan. Anjeun kudu nyaho, salila éta, kuring téh sabenerna nganti-nganti kadatangan anjeun… Tapi asa teu penting ngamasalahkeun perkara nu geus kaliwat. Ayeuna mah: urang rék kumaha ka hareupna?
JAKA
Kumaha anjeun baé. Naha rék siga Rahwana nu nyulik Shinta, atawa siga Prabu Geusan Ulun ngarebut Praméswari Harisbaya.
ARIN
Rahwana teu bisa meruhkeun Shinta…Cinta Shinta tetep ukur keur Rama. Lalakon kuring teu siga Shinta…
JAKA
Tapi Geusan Ulun mah bisa nyandingkeun Harisbaya…
ARIN
Bener, ngan… naha anjeun geus itung-itungan nyanghareupan perang campuhna? Anjeun bakal palagan ngalawan salaki kuring, kulawargana, kulawarga kuring, sarta anak kuring… naha anjeun siap ngayonanna, Jaka?
JAKA
Lain siap atawa henteu siap. Pasualanna téga jeung henteu téga. Cinta mémang butuh pangorbanan. Tapi… lain kudu ngorbankeun jalma-jalma nu teu tuah, teu dosa. Jalma-jalma nu salila ieu kalintang micinta anjeun.
ARIN
Jadi….?
JAKA
Kuring anu kudu ngéléhan. Kuring nu kudu ngaleupaskeun anjeun… susuganan ku cara kieu anjeun bisa pinanggih jeung bagja…
ARIN
Jaka, naha bener cinta téh mimitina datang tina panon?
JAKA
Bener.
ARIN
Lamun kitu mah kuring moal ningali deui anjeun.
JAKA
Sok, pecakan peureum, ngarah kuring leungit tina paningali anjeun.
Arin peureum. Teu lila nginghak ceurik, nepi ka merebey cipanon.
ARIN
Geuning kalah leuwih jelas ningali anjeun, Jaka….
JAKA
Geus, Arin, teu kudu ceurik. Matak kuring ngajak kadieu ogé, kuring rék nyiar tarékah. Susuganan ieu pisan jalan anu panghadéna pikeun urang.
ARIN
Jalan panghadéna? Kumaha maksud anjeun téh, Jaka?
JAKA
Ieu lobang téh ngaranna Pajaratan Cinta. Can pati loba nu nyarahoeun ka ieu patempatan.
ARIN
Pajaratan Cinta?
JAKA
Enya, Pajaratan Cinta, tempat ngurebkeun cinta. Ceuk dongéngna mah, anu nyieun Pajaratan Cinta téh ngaranna Pohaci Rababu, nu hirup dina jaman karajaan Galuh.
ARIN
Naon alesanna Pohaci Rababu bet nyieun Pajaratan Cinta?
JAKA
Lantaran… sanggeusna Rababu kawin ka Sempakwaja, manéhna kungsi salingkuh jeung Mandiminyak. Rababu kaduhung. Rababu sadar kana kasalahanana. Anu antukna Rababu nyieun lobang di dieu, pikeun ngurebkeun cintana ka Mandiminyak sigana mah…
ARIN
Jadi, lamun urang asup ka Pajaratan Cinta, hartina cinta urang bakal musna?
JAKA
Urang cobaan wé. Sabab, béjana mah sing saha nu hayang ngurebkeun cinta, tinggal asup kana lobang Pajaratan Cinta….
Arin jeung Jaka asup ka jero lobang. Saméméh laput, Arin ngahuleng, tuluy neuteup Jaka. Sakedapan silih teuteup.
ARIN
Jaka, basa Pohaci Rababu salingkuh jeung Mandiminyak… naha aya sambungan caritana?
JAKA
Naon maksud anjeun? Sambungan carita siga kumaha maksudna?
ARIN
Maksud téh…. Nepi ka kumaha salingkuhna Rababu?
JAKA
Oh…. Kadinya maksud anjeun téh. Lamun anjeun hayang nyaho, balukarna salingkuh jeung Mandiminyak, Rababu nepi ka ngandeg. Saterusna boga budak nu dingaranan Bratasena. Lalakonna panjang kénéh. Brataséna boga turunan nu dingaranan Sanjaya.
ARIN
Sanjaya? Mun teu salah, anjeun kungsi nyaritakeun kumaha hébatna tokoh nu ngaran Sanjaya dina jaman karajaan Galuh. Anjeun kalintang mikagum tokoh Sanjaya. Malah… anjeun kungsi nyarita, lamun hiji mangsa diparengkeun boga budak lalaki, bakal dingaranan Sanjaya.
JAKA
Enya, bener. Lamun kuring boga budak ti anjeun, bakal dingaranan Sanjaya.
ARIN
Jaka, apan Mandiminyak ogé henteu kawin ka Pohaci Rababu, tapi geuning manéhna bisa boga turunan ti Pohaci Rababu.
JAKA
Kuring lain Mandiminyak, Arin! Jeung sabenerna, Mandiminyak mah henteu micinta Rababu. Mandiminyak ukur ngalajur napsu. Cinta kuring ka anjeun, henteu siga Mandiminyak ka Rababu. Kuring mikanyaah anjeun, mikadeudeuh anjeun, teu boga niat ngageugeuleuh diri anjeun.
ARIN
Jaka….
JAKA
Arin, hayu urang kurebkeun cinta urang…
Jaka jeung Arin asup ka jero lobang nepi ka laput. Lampu pareum.
Adegan II
Wanci peuting. Arin hanjat ti jero lobang bari ngahinghing ceurik. Tuluy ninggalkeun éta patempatan. Teu lila, Jaka ogé hanjat ti jero lobang.
JAKA
Arin…! Ariiin…! Ariiin…!
Jaka ngulibek néangan Arin tug nepi ka ngalempréh.
JAKA
Ariin… (ngahariring sempalan lagu “Sempurna”)….janganlah kau tinggalkan diriku, tak kan mampu menghadapi semua, hanya bersamamu ku akan bisa…
Kadéngé aya sora anjing babaung.
JAKA
Gandéng lah, anjing, teu kudu babaung sagala. Nu dikurebkeun mah ukur cintana, lain jalmana…
Anjing ngagogog harus pisan. Jaka ngaranjug, awahing ku reuwas, langsung luncat ngagebruskeun manéh ka jero lobang.
JAKA
(di jero lobang, nuluykeun haharingan lagu “Sempurna”) kau adalah darahku, kau adalah jantungku, kau adalah hidupku, lengkapi diriku, oh sayang engkau begitu sempurna….
Ronghéap, datang Arin nu salin jinis jadi Pohaci Rababu
RABABU
Angin tingtrim nu ngadalingding nyanding kasimpé peuting, pangnyingraykeun aling-aling nu mindingan éling. Purnama nu murubmubyar mancerkeun cahya gilang gumilang, panggeuingkeun hiji jajaka asmana Jaka…
Jaka hanjat ti jero lobang. Tuluy mencrong Rababu dibarung rasa kahémeng.
JAKA
Arin?!
RABABU
Caang bulan narawangan, teuteup anjeun masih kénéh taya lilinggeran. Anjeun tetep nuturkeun geterna rasa, ngayunkeun rupaning haréwos dada. Antukna beureum hideungna carita kahirupan nu saméméhna anggang tina sawangan, kiwari pagaliwota meulitan raga. Gumulung raga disurakan sétan, haroshosna sora, kebek kadurjanaan. Geus peupeus eunteung pamuka rasa anjeun. Geura gebraykeun paneuteup anjeun, buka mata jiwa, beunta mata soca. Purnama ukur éndah disawang ti kaanggangan. Sakapeung cinta ngalolongkeun mata jiwa jeung mata panon. Sakur nu kasawang ukur manéhna. Ningali béntang siga Arin. Ningali langit siga Arin. Ningali kula ogé siga Arin…
JAKA
Lamun anjeun lain Arin, saha atuh anjeun téh?
RABABU
Najan taya kecap nu kedal, najan taya rindat nu natrat, kasatiaan bakal karampa na pungkas carita. Teuing geus sabaraha kali anjeun ngajejeléh kula, majar kula kungsi rucah jeung Si Mandiminyak.
JAKA
Pohaci Rababu? Anjeun téh Nyai Rababu téa? Ah, piraku teuing? Ngimpi meureun ieu mah…
RABABU
Antara impian jeung kanyataan ukur diwatesan ku lalangsé éling. Angin leutik ngadalingding, ngaguar mangsa lungkawing, mawa nyérédét kana rasa nu rungsing.
JAKA
Naon maksud anjeun nepungan kuring, Nyai Rababu?
RABABU
Anjeun nunggeulis dina gerotna kahirupan. Padahal unggal léngkah, léngkah anjeun. Unggal rénghap, unggal kecap, saéstuna ukur kahayang anjeun sorangan. Anjeun teu nyaho pangbalikan. Anjeun kasarung. Anjeun kalarung. Taya gunana anjeun humarurung ngumbar kabingung. Sakalina anjeun ngurebkeun cinta di Pajaratan Cinta, mangka saéstuna anjeun ngurebkeun sagala rupana. Asih pasini baris lugay na kembang samoja, taneuh beureum papaés nu hamo sirna…
JAKA
Kuring teu ngarti kana caritaan anjeun, Nyai Rababu. Tapi geus jadi tékad kuring, moal incah balilahan ti Pajaratan Cinta saméméh cinta kuring ka Arin bener-bener sirna…
RABABU
Asih munggaran dina carita katresna, muga henteu dipungkas ku keclakna cimata. Katresna anjeun, katresna Arin datangna deui dina mangsa nu salah. Geus leuir kacida. Mending geura sorang ku anjeun carita anu baris datang. Anjeun bakal nyorang bagja dina ranggeuman réma-réma anjeun. Anjeun bakal manggih bungah dina seuseup deudeuh. Tuh, teuteup ka hareup ku anjeun… sapanjang léngkah pikahareupeun, pinuh jukut ngémploh héjo, ngembat lir alketip buludru, nu bakal nilaman suku tina cucuk ruhit. Anjeun bakal nyaksi katumbiri anu melengkung di langit cangra, nu mayungan katresna, nu ngaraketkeun duriat, beureum, héjo, konéng, gandola, murub mubyar nyawér tali asih…
JAKA
Kuring moal manggih kabagjaan lamun teu ngahiji jeung Arin. Sakali Arin, salawasna bakal tetep Arin. Cinta kuring ukur keur Arin. Anjeun ulah myapirakeun cinta munggaran. Cinta nu dianyam ti jaman keur nyuprih pangarti di sakolaan, mibanda kakuatan nu rohaka.
RABABU
Cinta nurutkeun anjeun ukur manjang lana sapanjang tacan datang cinta nu hiji deui. Tangkeup geugeut anjeun saukur mawa ngapung ngawang-ngawang, nobros hahalang dunya nu mémang kacirina caang baranang. Hanjakal, béntang nu tinggurilap, bulan anu narawangan alam, ukur mawa nyimpang ka sawarga dunya, nu bakal méré siksa dina poé panungtungan…
JAKA
Basa keur sakola, kuring sabangku jeung Arin. Ka mamana babarengan, tug nepi ka kedal jangji pikeun ngahiji. Sakali deui, ulah nyapirakeun hiji cinta jaman sakola…
RABABU
(bari malikeun awakna, rék ninggalkeun Jaka) Kuriling uring-uringan, nokér jalan rumpil kahirupan, tanwadé wates singkur kabunian. Gudawang raheut nu kasorang, hamo kaubaran. Galengan leutik nyiripit, ngapit jarami tangtungan dina usum paceklik, mawa kapeurih dina haté anu ruhit. Kula amit…
Pohaci Rababu ngaléngkah ninggalkeun éta patempatan, tapi ngarandeg lantaran Jaka ngageroan.
JAKA
Nyai Rababu…ari anjeun bogoh ka Mandiminyak?
RABABU
Ukur sakédét nétra lalakon anu karandapan, ninggalkeun gurat-gurat kapeurih nu taya papadana. Papadon los kakolong, gingsir tina panaksir, sulaya tina panyangka, horéng asihna ngan pupulasan. Pegat kamelang, asih geus pungkas. Saéstuna kula kawisaya ku Si Mandiminyak. Sakali deui, kula kawisaya. Kilang kitu, kacinta kula ka Brataséna taya hinggana. Brataséna anak kula, nu teu tuah, teu dosa.
Rababu ninggalkeun éta patempatan. Jaka ngahuleng hareupeun lobang.
O.S. SANGKURIANG
Sumbi….! Sumbiii…!
Sangkuriang ngaronghéap datang.
SANGKURIANG
Kisanak, ari andika ningali awéwé geulis ngaliwat kadieu?
JAKA
Ningali, malah bieu ngawangkong didieu.
SANGKURIANG
Ayeuna kamana?
JAKA
Indit ka beulah ditu.
Sangkuriang lumpat ka lebah nu dituduhkeun ku Jaka. Teu lila, Sangkuriang balik deui.
SANGKURIANG
Euweuh geuning, Kisanak. Aéh, ari bieu ngawangkong naon baé? Naha manéhna ngobrolkeun kuring?
JAKA
Mémangna saha ngaran anjeun téh?
SANGKURIANG
Piraku andika teu wawuh ka kuring. Apan kuring téh sinatria nu geus kaceluk ka kadang éwu, kakoncara ka janapria. Ngaran kuring Sangkuriang téa…
JAKA
Sangkuriang?
SANGKURIANG
Teu salah, kuring pisan Sangkuriang. Pasti awéwé geulis nu bieu ngomongkeun kuring nya?
JAKA
Asa henteu nyaritakeun ngaran anjeun.
SANGKURIANG
Ngomongkeun saha atuh?
JAKA
Ukur nyebut ngaran Mandiminyak jeung Brataséna …
SANGKURIANG
Piraku teuing teu nyebut ngaran kuring, Kisanak? Asa kakara ngadéngé ngaran mandiminyak atawa Brataséna. Jawara ti mana maranéhna téh? Boa-boa nu bogoheun ka Dayangsumbi.
JAKA
Dayangsumbi? Asa beuki jangar kieu.
SANGKURIANG
Andika teu kudu jangar sagala. Ayeuna mah kari jawab, saha ngaran awéwé nu bieu ngawangong jeung andika?
JAKA
Pohaci Rababu…
SANGKURIANG
Pohaci Rababu? Hartina andika ngabohong ka kuring. Ceuk andika, bieu andika ngawangkong jeung awéwé geulis… tapi geuning ngaranna Pohaci Rababu.
JAKA
Lebah mana kuring bohongna? Mémang Pohaci Rababu téh kalintang camperenik geulis…
SANGKURIANG
Ah, rahul pisan andika mah. Di ieu dunya, euweuh deui awéwé nu geulis kawanti-wanti, kajaba Dayangsumbi.
JAKA
Béda panon, béda cara ningali…
SANGKURIANG
Ceuk sasaha ogé Dayangsumbi panggeulisna mah. Awas mun andika nyebut Rababu leuwih geulis ti Dayangsumbi…
JAKA
Enya, Dayangsumbi mémang geulis kawanti-wanti. Tapi moal bisa nandingan kageulisan Arin…
SANGKURIANG
Arin? Asa ahéng pisan ngaran téh. Sapanjang kuring kumelendang di alam dunya, tacan kungsi manggihan jalma nu ngaranna Arin, boh awéwé, komo lalaki….
JAKA
Lamun anjeun geus panggi jeung jinisna, pasti anjeun bakal percaya…
SANGKURIANG
Pamohalan, Kisanak! Moal aya awéwé nu nandingan kageulisan Dayangsumbi…
Ronghéap Arin, nu salin jinis jadi Dayangsumbi.
SANGKURIANG
Tah geuning, anu ditéangan téh teu burung némbongan…
JAKA
Arin….?!
Jaka rék ngadeukeutan Dayangsumbi, tapi ngarandeg lantaran disentak ku Sangkuriang.
SANGKURIANG
Héy… andika ulah kumawani ngadeukeutan Dayangsumbi. Ulah sambat kaniaya lamun andika paantel kulit jeung Dayangsumbi….
DAYANGSUMBI
Sangkuriang, hidep téh anak kuring. Sing percaya ka kuring. Kuring mah indung hidep. Naon kasebutna lamun anak jatukrami ka indungna sorangan? Geura éling, Sangkuriang…
SANGKURIANG
Teu kudu réa alesan, Sumbi. Kuring téh cinta ka anjeun. Tuh, aya bulan dina panon anjeun. Kasatiaan kuring bakal leuwih ti bulan. Kasatiaan kuring bakal leuwih tina panon anjeun. Bulan tara némbongan unggal peuting, ari kuring mah bakal maturan anjeun saban peutin. Panon anjeun tara beunta beurang-peuting. Ari kuring mah bakal ngajaga anjeun salawasna….
JAKA
Jadi… anjeun téh Dayangsumbi?
DAYANGSUMBI
Bener pisan, Kisanak. Ngahaja kuring ngajugjug kadieu, hayang ngurebkeun rasa cinta kuring jeung cinta Sangkuriang. Lantaran, apan anjeun apal sorangan, Sangkuriang téh anak kuring.
SANGKURIANG
Sakali deui, kuring teu percaya lamun anjeun indung kuring…
DAYANGSUMBI
Kuring indung hidep, sing percaya anaking… tuh aya ciri nu sayakti dina mastaka hidep.
Jumaah, 05 Désémber 2014 02:44
Kemis, 04 Séptémber 2014 09:19
Jumaah, 18 Juli 2014 02:37
Rebo, 28 Méi 2014 01:32
Rebo, 28 Méi 2014 01:09


text:
Arsip Media • Kemis, 12 Juli 2012 17:47
Bulan Januari 2009, baris aya deui Hadiah Hardjapamekas. Ieu hadiah téh pangajén kanggo guru-guru basa, pangpangna guru basa Sunda, kumargi aranjeunna kalayan binarung kahéman teu kendat narékahan pikeun ngawulang élmuning basa ka barudak sakola. Ieu hadiah dipasrahkeun ku Yayasan Kebudayaan Rancagé unggal taun, ti kawit taun 2008. Guru nu dianggap payus pikeun dilélér ieu hadiah méméhna diayak heula ku Déwan Juri Hadiah Hardjapa-mekas. Ieu hadiah diajangkeun kanggo tiluaneun, guru SD, guru SMP, jeung guru SMA. Ka aranjeunna baris dihaturkeun Hadiah Hardjapamekas nu mangrupi tropi, piagem, sareng artos Rp. 5 juta (lima juta rupia).Dugi ka danget ieu mah, Hadiah Hardjapamekas téh dipasrahkeun ku cara swadana, pangpangna kalayan pangrojong ti kulawarga R.S. Hardjapamekas (1913 - 2005) suargi. Maksadna kanggo ngajurung sumanget guru dina miara sareng ngamekarkeun basa dina widang pangajaran sareng atikan.
Pangna ieu hadiah disebat "Hadiah Hardjapamekas" téh, kénging nyandak tina jenengan salah sahiji tokoh atikan Jawa Barat, R. Sobri Hardjapamekas (1913-2005) suargi.
Anjeunna lahir di Cianjur, Jawa Barat, 23 Séptémber 1913. Ngawitanana mah ancrub kana widang pamaréntahan, tapi ti taun 1950-an langkung museurkeun paniténanana kana widang atikan. Hardjapamekas tabah pisan nyarios basa Jérman, dugi ka anjeunna kénging kasempetan ngulik pangarti di Jérman. Ti Indonésia mah nya anjeunna guru basa Jérman munggaran nu lulus di Jerman téh. Samulihna ti luar negeri, anjeunna teras ngawulang di IKIP Bandung (ayeuna Universitas Pendidikan Indonesia), dugi ka pangsiunna.
Lian ti ngajar, Hardjapamekas tapis kana nyerat deuih, pangpangna buku-buku kabudayaan sareng atikan. Karya-karyana di antawisna Sekelumit Mitologi Yunani (1986), Bunga Rampai Kebahasaan (1988), Kamus Latin-Indonesia (1993) jeung Pengantar Sejarah Kesusasteraan Jerman (2003). Biografina, Bekerja demi Bangsa (2003) ditulis ku Tatang Sumarsono, teras disundakeun ku Dadan Sutisna sarta dijudulan Buméla ka Bangsa (2004).
R.S. Hardjapamekas ngantunkeun di Bandung, 23 Juli 2005 dina yuswa 91 tahun.
Dina taun 2008, guru basa Sunda nu dilélér Hadiah Hardjapamekas 2008 nyaéta: Holisoh M.É. (ti lingkungan guru SD), Cécé Hidayat (ti lingkungan guru SMP), jeung Endan Sukanda (ti lingkungan guru SMA). Saha nu baris dileler hadiah taun 2009, urang antos wae dina waktosna.
Catetan:
Bilih aya nu gaduh nominasi guru basa Sunda nu merenah dileler hadiah, dugikeun baé ka YAYASAN KEBUDAYAAN RANCAGÉ Jl. Taman Kliningan II No. 5 Bandung 40264 Tlp/Fax. (022) 7310625.
Jumaah, 05 Désémber 2014 02:44
Kemis, 04 Séptémber 2014 09:19
Jumaah, 18 Juli 2014 02:37
Rebo, 28 Méi 2014 01:32
Rebo, 28 Méi 2014 01:09


text:
Manéhna nu satia datang bari mawa satumpuk buku-buku carita sareupna, ngabigeu jiga nu pireu, sedeng kuring teu weléh cacarita nu teu asup kana akal, carita-carita ahéng nu ngarinyudkeun kulit tarang.
“Naha ti dunya mana anjeun datang? Unggal ditanya bet ngabigeu jiga nu pireu…” pok téh, nanya kalawan daria.
“Mun uing ngabigeu alatan kecap-kecap nu rék kedal geus ragragan sapanjang jalan lalampahan…” témbalna, daria.
Jawaban manéhna bet jadi pikiran. Teu kacipta sakumaha jauhna lalampahannana nepi ka maruragan kecap-kecap tina pikirannana. Tapi katempona jiga taya kalungsé jeung kacapé, padahal manéhna nu ngajakan nyorang lalampahan nu sakitu jauhna, Meulah tegalan eurih, malah ayeuna geus anjog ka mumunggang gunung pangluhurna.
“Geus anjog ka tempat nu pangluhurna, bulan ngan ukur sababaraha meter deui tina rongkongan leungeun….” Pokna deui daria.
“Mun hayang ngarongkong bulan, tanya diri, naha raga geus bébas tina dosa atawa acan?”
Kuring ngan ukur ngarénghap bari mikiran dosa nu geus mulen raga.


text:
Sakilas cutatan rasa katineungna urang sunda di pangumbaraan anu hoyong ngamumule budaya karuhun ulah leungit dugi ka incu-buyut Jeung impian jadi inohong dinagri luar...
Minggu, 21 November 2010
Lebaran Poe Juma’ah
CILAMPING téh désa gegek tapi sikluk, jauh ka ditu-ka dieu. Pernahna di lamping gunung. Tara pati kasaba ku urang béh tengah, da nya éta jalanna rumpil. Urang dinyana nya kitu tara pati laliar ari lain barudak mah nu ngadugdag ngadon sakola ka désa séjén, da di dinya mah taya sakola. Kitu gé teu loba, ukur hiji-dua.
Imah-imahna kabaheulaan kénéh, hateup injuk julang ngapak, bilikna képang anyam satampah. Masjidna nya kitu deuih, ka cungcung-cungcungna ku injuk. Kawilang gedé sakitu mah, ngan teu pati kapiara, da nu ngeusianana oge Lebé waé jeung nu dareukeut ka dinya. Barudak lembut waéh nu ngadon ngaji tepung magrib. Ka-peutingnakeun pinuh ku barudak bujang nu ngadon marondok.
Tapi dina tanggal lilikuran Puasa mah masjid nu sasarina cakueum tiiseun téh ngadak-ngadak hégar, bilikna dikapur, buruanana dikoréd lening.
Tanggal tujuh likur pasosoré loba jelema ngarariung di balé malang bari gorgar ngawarangkong. Di juru deukeut bedug sawatara urang ngadareluk ngaroméan terebang pakéeun engké ari nyalawat maleman Lebaran. Lebé andekak nyarandé kana tihang, ngagigirkeun boboko tilu wadah béas jeung blék urut minyak tanah, wadah duit.
“Ség-ség atuh rék saletor pitrah mah, meungpeung beurang,” cék Lebé, “sor ka dieu, Arjangi, tong asa-asa …. Sabaraha jiwa nya? Tujuh lain?”
“Tilu, Kiai …. Kuring, budak nu cikal jeung indungna ….”
“Ari nu opatan deui?”
“Har, ari Kiai, pan can manjing puasa éta mah …. Pitrah kuma urusanana, bolon kénéh sasatna!”
“Nya atuh, kuma nyanéh waé ari kitu mah …,” cék Lebé, “tilu kulak nyah rék meuli téh?”
“Tilu,” cék Arjangi bari ngudar cangreud rajut, dicicikeun, borolo bénggol wungkul. Milihan genep, sésana diasupkeun deui, purilit ret dicangreudkeun deui. “Tah, Kiai, kuring seja mésér béas tilu kulak ku duit limalas sén ….”
“Genep bénggol kitu, pan éta duitna gé bénggol wungkul!” cék Lebé bari kerung.
“Seug atuh …, kana duit genep bénggol,” cék Arjangi mindo ijab bari ngéntépkeun bénggol dua-dua, sakulakeun-sakulakeun.
“Kula ngajual béas tilu kulak kana duit genep bénggol …. Tah rawatan, tilu boboko …. Sing percaya, geus meunang ngayon éta téh, jejeg sakulak-sakulak …. Sok ayeuna geura setorkeun deui ka kaula …. Setor pitrah kitu!”
“Kuring setor pitrah tiluaneun …. Ieu kawajiban kuring, ngaran Arjangi …. Nu ieu kawajiban awéwé, Si Narti …., tah nu ieu kawajiban anak nu cikal, Si Awisah …. Lain kawajiban popotonganana kénéh, Kiai…? Dan can lubar idah!” cék Arjangi bari tanggah neuteup beungeut Lebé, “teu datang-datang si selud téh, katempuhan bapana waé tungtungna téh!”
“Tarima kaula pitrah Arjangi jeung Nyi Narti jeug Nyi Awisah …. Sok kadinyah amin urang dungaan,” cék Lebé bari nandékeun dampal leungeun duanana.
“Ké heula, Kiai, tobat sanés nyanyahoanan …. Ulah ku dunga indal-maot, kuring mah sok kukurayeun ….”
“Ari geus …. Dunga naon kahayang téh …?”
“Indal-salamet waé atuh sugan, ambéh salamet panjang umur ….”
Lebé kapaksa ngéléhan. Bérés ngadunga, bénggol nu genep téh dirawatan, goloprak-goloprak diasupkeun kana blék téa.
Geus dimimitian ku Ki Arjangi mah sungsong paheula-heula, rata ukuran sakulak lima sén. Nu ngurung budak waé aya, nu geus rada enyay-enyay ngarti mah, nu nurutan Ki Arjangi waé loba.
“Punten, ah, kuring mah ti dieu waé ti luar, sangeuk sibanyo,” cék lalaki tengah tuwuh bari melenyun udud. Leungeunna ngarongkong nyodorkeun duit lima sén ka nu diuk pangdeukeutna, ménta ditepikeun ka Lebé.
“Geuning sia geus udud, Adma? Kakara gé asar ahir, deulu!” cék Lebé.
“Har, ari Kiai, lalay geus rabeng ti tadi tukangeun imah kuring mah …,” cék Adma bari ngenyot rokona.
“Baruk lalay …? Lain gugueun, deuleu, nu kitu mah! Da kudu geus reup-reupan …. Malah cék sakaol mah kudu geus teu kadeuleu bulu bitis …!”
“Ari kitu …, matak batal deuih udud téh?” cék Adma bengong.
“Puguh waé, deuleu!” cék Lebé nyereng.
“Ké … ké … ké … Kiai, da cék nu nyarios mah sami sareng nyusur cénah …. Éta duit kuring ulah dipésakan, Harip, bisi kapopohokeun,” cék Adma bari ngarérét ka nu mangnampanankeun duitna tadi.
“Dipesakan sotéh lain rék diarah, bisi Kiai kaliru kaasupkeun kana kaléng, pajar geus diijabkeun,” cék Sanharip morongos, teu ngeunah disangka boga niat goréng.
“Euh …, heug … heug … atuh …. Bisi waé kuring mah, bisi poho,” cék Adma ngélémés éra.
“Sarua jeung nyusur kumaha tadi téh, Adma?” cék Lebé panasaran.
“Sumuhun … sami … bako-bako kénéh …. Bédana téh dikemil jeung diseuneuan ….”
“Ari kitu … teu batal ari nyisig?”
“Pédah waé Pa Mukasan nyisig waé sapopoé bari puasa téh ….”
“Paingan atuh ari nyanghulu ka dinya mah …. Pan si éta mah manggih gaang gé sok didéang dina cempor, ditambul harita kénéh …. Sia beuki nya, gaang?”
“Yéy … palias nagir, keuyeup gé loba kénéh, teu kudu nambulan gaang …. Diturutan sotéh pédah waé tukang bilal tukang ngunggahkeun, sahenteuna meureun aya taram-taram kana ajian ….”
“Sok dititah nunggahkeun sotéh tamba wudu, pédah taya deui nu daékeun,” cék Lebé, “baliju-baliju gé lumayan ku sonagarna.”
“Mun nyana batal mah, nyatu waé sakalian tadi téh,” cék Adma bari miceun rokona.
“Unggal poé nya sia sok udud téh?”
Teu némbal, anggur malik ka Sanharip. “Sok, Harip, serenkeun duit kuring ka Kiai …. Ijabkeun sakalian, kawajiban Si Anisah kituh!”
“Ari kawajiban sia mana, Adma?” cék Lebé.
“Moal tulus kuring mah, Kiai …. Pan cék Kiai gé baréto, pitrah téh nyampurnakeun puasa, sanés? Ari kapalang batal balas udud, nyampurnakeun naon atuh …? Péngkolkeun waé ka Si Anisah …. Tadina mah manéhna nu moal, da cék mitoha gé rubiah mah karawu kapangku ku salakina …. Ari geus kieu mah jadi teu bisa mangku kuring téh. Nu matak manéhna ayeuna mah nu ka hareup ….”
“Deulu ituh, Juragan Kuwu ka dieu!” cék nu diuk tukangeun Lebé. Saréréa tinglalieuk ka jalan. Lebé ngésod rada mundur, nu séjén-séjén nyedek ngumpul di juru. Sup Juragan Kuwu ka masjid, jémprak sila nyarandé kana sarigsig.
“Geuning sisinarieun Juragan angkat ku anjeun?” cék Lebé, “pan sasarina gé sok ditéang ku abdi ka bumi.”
“Ah, entong, da rék ditajongkeun …. Dipikir-pikir asa réncéd. Ayeuna kami setor ka Lebé, engké bulan Hapit, usum dibagikeun, kami narima pancén ti Lebé. Kadang-kadang duit kami kénéh pulang deui ka kami …. Tajongkeun waé ayeuna mah. Kawajiban kami jeung Nyi Kuwu potong engké tina pancén ….”
“Dupi ijabna kumaha atuh ayeuna?” cék Lebé sanggeus ngahuleng sajongjongan.
“Geuning belet Lebé mah …. Ayeuna mah kami béré nganjuk béas dua kulak, bayarna engké nyontang pancén kami kénéh …!”
“Euh … leres …, mangga!” cék Lebé bari ngésérkeun boboko dua ka hareupeun Kuwu.
Dirongkong, dirampa béasna dipuruluk-puruluk kawas nu hayang naksir béar-béarna, pok nyarita, “Tarima kami nganjuk béas dua kulak, bayareun engké nyontang tina pancén kami nu sok katarima dina bulan Hapit ….”
Dijawab ku Lebé, “Tarima abdi nganjukkeun béas dua kulak kana harga dua kali lima bénggol ….”
“Lain dua kali lima sén …? Pan ka batur gé sakitu, lain?” cék Kuwu nyelang.
“Ka Juragan mah ngabantun pangaos pasar, margi … margi ….”
“Pédah nganjuk …? Seug atuh, kuma dinya waé, da bayarna ogé ti dinya-dinya kénéh ….”
“Ngeunah kadéngéna ari kieu mah …. Mun ka urang diragragkeun sarega pasar, kana luput meureun moal setor, nya Harip!” cék Adma ceuleungeung ti luareun bilik cabol.
“Ka somah mah diragragkeun lima sén sakulak sotéh sarat wungkul. Wajibna pitrah téh sakulak, ari saletor lima sén waé ti baheula. Diijabkeun waéh kana sakitu ….”
“Tuda enya kudu kitu, kudu heman ari ka somah,” cék Adhani ti juru, “malah mun nuluy mah unggal poé Kiai dagang béas murah, saréréa gé moal ngaléok ka nu séjén, nya Harip …. Malaur jauh ka pasar ari di dieu aya nu murah mah.”
Lebé ngalieuk ka lebah nu ngomong bari seuri konéng. “Dibéré sajeungkal hayang sasiku, dirugal-rigel diéénténgan sataun sakali hayang mayeng unggal poé …. Ku salebaran sakali gé sabaraha pirugieunana. Kurang-kurang bisa ngatur laporan mah, rugi tilu bénggol tina sajiwa, jaba barudak nu can manjing puasa loba nu teu dipitrahan, malah Si Adma mah angkohna rubiahna gé moal disetoran ….”
“Tuda cék mitoha kitu …, geus karawu kapangku ku kuring …. Ayeuna onaman da enggeus, lain?”
“Heueuh, meunang méngkolkeun …! Pan salakina bélaan henteu!”
“Ari kitu sia teu setor, Adma?” cék Kuwu bari ngarérét ka nu nyangheuy dina bilik cabol.
“Ah juragan, da abdi mah puasana gé lapur …. Sugan ari udud téh cara nyisig teu matak batal ….”
Ger pada nyeungseurikeun, kayungyun ku beletna.
“Aéh-aéh …, na ieu béas dikukucel waé …. Reungeukeun, Lebé, kami setor kawajiban kami jeung kawajiban Nyi Kuwu, sakulak séwang,” cék Kuwu bari nyodor-nyodorkeun boboko béas.
“Nampi …,” cék Lebé bari nampanan. Gorolang, ngadunga, diaminan ku saréréa.
“Horeng babari ari ménak mah, teu maké duit gé hadé ditujang-tajong,” cék Si Adma teu kireum-kireum kawas nu euweuh waé kaserab ku dunungan téh.
“Babari sotéh lebah dieuna, pédah boga pancén sampeureun, kituna gé pan regana sabaraha tikeleun ka batur. Kadéngé lain tadi?”
“Kakuping …,” cék Si Adma, “ngan leuheung waé sotéh, Juragan mah teu kudu ngodok saku ….”
“Heueuh, lebah dinyana meureun pikabitaeun sia téh, Adma. Tapi lebah gawéna mah paralun ampun, aing téh nepi ka kuru cileuh kentel peujit balas mikiran somah sadésa …. Nepi ka teu kaduga … aéh, teu meunang puasa-puasa acan Kuwu mah, da éta cénah matak panas héabna ka somah ….”
“Tah geuning, Kiai,” cék Si Adma bangun giak, “hadéna atuh puasa kuring teu kaci, mangkaning pamajikan keur bulan alaeun. Mun seug téh cara batur, mana teuing héabna ka si utuh ka si inji ….”
“Hih, sia onaman teu ngurung batur, da anak-pamajikan sia gé dina seuhseuhanana mah angger tanggungan aing, pupuhu sadésa ieu …!”
“Rugi atuh nya abdi mah, Juragan. Hanas lentah-lentéh, teu nyatu teu nginum, puasa teu jadi, da kagoda ku udud …,” cék Si Adma kerung bangun sedih, “cék abdi gé tadi …, sugan kawas nyisig pédah sarua bako …, kacek diseuneuan wungkul. Duka upami seuneuna nu matak batal téh, nya Juragan!”
“Nyao ah, hésé ngomong jeung sia mah!” cék Kuwu bari ngalieuk ka Lebé, “ngadéngé guyur-guyur di balé désa pajar Lebaran ninggang kana poé Jumaah?”
“Leres …,” cék Lebé.
“Angsrodkeun kana Saptu, ulah sina ninggang poé Jumaah, pamali!”
“Atuh langkung panginten puasana jadi tilupuluh hiji dinten. Teu kénging ongkoh puasa poéan Lebaran ….”
“Kana Kemiskeun atuh, kajeun ngurangan sapoé …. Matak naon?”
“Panginten moal jejeg sasasih …. Hanas kental-kentél salapan likur dinten …. Abot ongkoh ka abdina, margi seuseueurna nu setor pitrah téh dintenan ka tilupuluhna pasosonten. Ninggang dinten Kemis panginten taun ieu mah. Upami dilebarankeun dinten éta téh, mana teuing hapana moal aya setorkeuneun ka ditu ….”
“Enya … tapi kami teu idin Lebaran poé Jumaah,” cék Kuwu kereng, “meureun kudu hutbah dua kali. Hutbah raya ongkoh, hutbah Jumaah ongkoh. Pantang di désa urang mah, matak dilongokan maung …. Pan aya maung ngamuk gajah meta mah Kuwu bagianana. Mangkaning kami geus kolot, teu cara baheula keur ngora, diganda léngoh ngudag maung sasiki mah ….”
“Kitu waé atuh, Kiai, sered kana Kemis, ti batan kaanjangan urang leuweung mah. Hampang ongkoh ka somah …,” cék Adtari.
“Ngomong naon tatéh, Tari?” cék Lebé bari malik ka nu ngomong di juru.
“Muhun kitu, Kiai, sakumaha kasauran Juragan Kuwu …. Saé diséréd kana Kemis …. Hampang ongkoh ka somah, moal harénghéng ongkoh, da sahanteuna kaanjangan ku urang leuweung mah pisakumahaeun, ari cadu mah di urang sapoé hutbah dua kali …. Leres kitu éta téh, Juragan?” cék Adtari bari neuteup ka Kuwu.
“teu percaya sia ka aing?” cék Kuwu rada kereng. Adtari tungkul, sérab ku nu siga nyeuneu.
“Kieu atuh,” cék Arjangi bari ngésod meueusan, “urang sina éléd waé salasahiji. Hutbah raya atuh entong ari rék ngarah sakali waé mah, boh Jumaahan nu entong teuing, remen ieuh ….”
“Ari Jumaahan ka mana ngeunteupkeunana …? Lumrah ti mana Jumaahan poé Kemis atawa Saptu …! Talung Lebaran, bisa dikasar-késér, da baheula gé tara angger,” cék Lebé.
“Tah geuning énténg ari Lebaran bisa poé naon waé mah …. Geus waé lah poé Kemis, kurang sapoé mah itung-itung nyombo waé ka anu tas kental-kentél sakitu lilana …,” cék Arjangi.
“Bisa kasar-késér sotéh teu kudu matok poéna, deuleu, lain hadé dikabiri. Lumrah ti mana puasa teu jejeg tilu puluh …. Pan cék kitab gé, rumadon salasin …, eu … kuma geuning, poho deui ….. Salasin atawa salasun …?” cék Lebé rada rampang-reumpeung bari neuteup nu dariuk di juru saurang-saurang.
“Kuring mah angot atuh nyaho ti mendi …. Boro-boro maca, sakieu kakolotan kangaranan kitab mah neuleu gé can kawénéhan …,” cék Anjangi.
“Heueu …, kitu waé …. Kami manggih dalil dina kitab, romadon salasin … nyao … salasun … atawa salasatun kitu …? Aya poho-poho teuing …. Ngan kitu waéh maksudna mah ….” Cék Lebé.
“Ah sanés Salasa ieuh,” cék Adtari bari ceuleungeung, “inget pisan kuring mah, poé Rebo ngamimitian puasa téh, da basa munggah téh kuring muru saur ka warung Si Iboh, sakalian ka pasar ….”
“Lain poé Salasa, deuleu, ari salatun téh. Mun rék basa urang mah hartina tilu puluh. Jadi bulan puasa téh umurna jejeg tilu puluh …. Geura urang itung … Rebo-Rebo Kemis Jumaah …. Sapuluh tah …. Saptu-Saptu Ahad Senén …, sapuluh deui, jadi dua puluh jeung nu tadi …. Salasa-Salasa Rebo Kemis …, sapuluh deui, jadi tilu puluh …. Jejeg waéh dina poé Kemis téh, nu matak Lebaranana ninggang poé Jumaah …. Tah, dalilna aya réngkolna, diitung teu géséh ninggang poé éta … rék kumaha deui …?”
“Jadi keukeuh waé nyah kudu poé Jumaah?” cék Kuwu kereng.
“Sumuhun, upami numutkeun dalil éta mah,” cék Lebé.
“Tapi kami teu idin ari kudu hutbah dua kali mah …. Pamali di désa urang mah, pamali, matak dilongokan maung …. Talung ari semet lolongok wungkul, da cék pacaduanana ogé tara daékeun balik léngoh.”
“Perkawis hutbah dua kali mah teu jadi pambengan. Juragan, da cék jenatna pun bapa gé pantang sotéh upami dihénggoy ku sorangan. Ambéh teu ngarempak pacaduan, hutbah lebaranana kedah ku pupuhu lembur …. Kapungkur gé sanggem jenatna pun bapa téh … aéh baheula kétah, jaman tuang éyang ngeuyeuk désa ieu kantos lebaran dinten Jumaah. Hutbah teu dikirangan, hutbah raya hutbah Jumaah gé taya nu dilangkung, salamet waé teu sakara-kara, da hutbah Lebaranana ku tuang éyang téa …. Ayeuna gé mangga waé nyanggakeun hutbah lebaranana mah …,” cék Lebé bari ceuleungeung.
“Baruk kami kudu maca hutbah ..? Teu … kami mah teu sararanggup teuing …. Enya waé aki mah jenatna pinter béjana, da kungsi masantrén ka Demak ka Jombang naon ku hanteu cénah …. Ari kami apal ti mana aksara Arab, da teu ngaji teu masantrén? Teu … kami mah teu sanggup, kajeun ngurangan puasa sapoé kana poé-Kemiskeun, dunya-ahératna tanggungan kami!” cék Kuwu, beungeutna euceuy.
“Hih ari Juragan, perkawis padamelan mah tiasa diwakilkeun ieuh. Keur naon seueur ponggawa? Pan séba distrik gé ari aya pambengan mah sok ngawakilkeun ka Jurutulis. Nu matak naon ieu ogé digenténan ku nu sanés nu sakira sanggemeun, asal ponggawa désa waé nu merenah ngawakilan Kuwu,” cék Lebé ngabongbolongan.
“Meunang kitu disulurkeun ka batur …?” cék Kuwu, beungeutna marahmay, “kuma cik carana sangkan punah kawajiban kami …! Boa kudu méré panajir kawas ari sulur séba?”
“Kieu sanggem jenatna pun bapa mah,” cék Lebé bari ngésod maju, “ponggawa nu badé ngawakilan téa kedah didangdanan, sina nyeplés anggoan Juragan ari nuju dines kanagaraan. Udengna, raksukan hideungna katut solémpang emasna, kebat naon ku hanteu. Kitu deui tudung polét teu kénging lésot …. Turun ti rorompokna, muru ka masigit téh dipapag pajeng kamantrén, digondeng ku ponggawa-ponggawa nu sanés. Kapaksa Juragan gé harita mah kedah ngiring ngagondéng, ngagenténan gawé itu …. Méméh bring, ikrarkeun heula sing asak … dijenengkeun cindékna mah …. Kitu sanggem pun bapa mah jenatna.”
“Saha atuh ponggawa di urang nu bisaeun hutbah?” cék Kuwu, tarangna kerung, “asa euweuh deui ari lain Lebé mah ….”
“Hih, abdi onaman pan siangna dina Jumaahan kedah hutbah deui.”
“Heueuh pan harita mah geus jadi Lebé deui …! Turun imbar gé gawé Kuwu mah geus bubar, lain?”
“Aéh muhun nya …. Kitu saé atuh …,” cék Lebé éléh déét.
“Heueuh, kitu waé, pek émbarkeun ka sadésa, Lebaran engké mah Kuwu kitu nu rék hutbah téh, nyingkahan pacaduan, pédah lebaran ninggang poé Jumaah,” cék Kuwu bari cengkat, léos balik.
“Sihoréng loba pisan unak-anikna nya ari agama téh,” cék Adtari ka batur-baturna.
“Rumasa balilu puguh gé kami mah, da teu ngaji, teu nyaho alip bingkeng-alip bingkeng acan …, témbal Arjangi.
“Tapi kawilang pinter nya Lebé téh …. Juragan Kuwu mah siga nu geus poékeun kacida tadi téh …, ieu mah hih kawas nu babarieun pisan mesék mas’alah téh …,” cék Sanharip.
“Tuda teu samanea, ti buyutna kénéh turun-tumurun jadi Lebé. Piraku waé mun teu kakocoran komara téh,” cék Adtari.
Lebé jongjon waé mulungan béas nu marurag kana palupuh. Api-api tu ngadéngé pada muji téh. Tapi kaciri irungna mah beukah.
***
Malem Jumaah, maleman lebaran. Lembur Cilamping nu sasarina combrék tiiseun téh ngadak-ngadak haneuteun. Di unggal buruan raang palita dina duwegan sabeulah, malah nu werat meuli minyak lantung mah aya nu nyieun damar séwu naon ku hanteu. Kolot-budak pada bungah. Nu puasana belang-betong atawa nu teu pisan ogé, nu ngalap cukup ku setor pitrah lima sén ka Lebé, peuting éta mah kawas nu dikariaankeun. Geus lir nu kasebut leket mah, najan loba nu bari udud atawa nyisig ogé.
Di masjid caang mabra diseungeutan lampu gambréng sadua-dua. Barudak lembut ngagonyo di hareup, ciweuh naréwakan siraru, jorojos-jorojos dirérab dina damar, belewek ditambul bari cingeus néangan deui téwakeun.
Barudak bujang maturan kolot di tengah masjid, takbiran ditabeuhan ku terebang. Luluguna Ki Mukasan, biwirna ngajendol ngemil sisig. Nu nerebang kawas bari narundutan, awak lénjong ngénca-ngatuhu nuturkeun lagu. Béda jeung nu nabeuh dogdog, jaringas pisan éta mah. Dogdog dihompét ku suku kénca, leungeun pakupis duanana, awakna reureundeukan kawas nu ngigel.
Ka-peutingnakeun takbiran ditunda, diganti ku lagu-lagu tandak buhun nu ilahar dina gembyungan. Tamba tunduh cénah. Lagu Dongdonghéjo, Rincik Manik, Karembong Lokcan jeung réa deui. Naék kana lagu Kéwér-kéwér
Juljol nu nganteuran dahareun, aya lalawuh aya sangu katut tumas-tumisna, paalus-alus pangeunah-ngeunah, da niatna gé hayang katuang ku nu ibadah di masigit.
Brak dalahar balakécrakan. Nu geus seubeuh mundur ngadon nyarandé kana bilik. Rék malikan deui, nerebang kaburu ku tunduh, tinggolédag saurang-saurang, tungtungna gempar samasigit. Nu pandeuri kabagéan bébérés, sésa dahareun dikumpulkeun, diwadahan ku dogdog.
Tengah peuting loba nu lilir kagebah, ngadéngé nu ribut-ribut. Rék hudang horéam ku tunduh, reup waéh tibra deui, parat nepi ka subuh.
Lebaran gedé taun éta mah cék saréréa ogé. Ti jaman akina Kuwu nu ayeuna, kakara harita pareng deui ninggang poé Jumaah. Nu sasarina tara mantra-mantra ka masigit ogé harita mah merlukeun indit, panasaran hayang ngadéngé Kuwu hutbah.
Ti janari kénéh masigit geus pinuh, barudak bujang kabagian di tukang, ditéma ku nu lembut ngadeukeutan bedug. Nu talakbir loba nu geus peura balas ti peuting kénéh. Perbawa poé Lebaran, sora kitu, laguna kitu, ngagalindeng wanci kitu, tingsariak waas pabaur jeung ketir, rusras inget ka nu geus taya di kieuna. Loba nu teu kawawa ku cipanon.
Wanci carangcang tihang rombongan nu didadago téh datang, srog ka lawang. Pangheulana Kuwu digondeng kénca-katuhu, maké papakéan dines. Raksukan takwa kamhar hideung, kancing welem duawelas, solémpang érmas, sinjang kebat lépé satampah. Dibendo ongkoh, didudukuy ongkoh, dudukuy dines polét érmas, jaba dipayungan deuih.
Sup ka masigit, nu asa rék kaliwatan hideng méléd méréan jalan. Jelema-jelema tingkecewis tingharéwos pada baturna. Srog ka hareupeun paimbaran, ngajanteng heula ngadagoan anu komat.
Na atuh ari pok téh aya nu ngomong kalepasan, “Geuning siga kiai Lebé …? Lain Juragan Kuwu nu rék hutbah téh?”
Ditémbalan ku baturna ti juru, “Puguh heueuh deudeuleuan téh siga Kiai Lebé …. Nanahaonan cénah maké dangdanan Kuwu?”
Ari porongos téh nu ngagondéng beulah kénca nyenghor ka nu ngomong pandeui, “Ngomong naon? Baruk Kia Lebé …? Deuleu tah kadinesanana! Nu maké dangdanan kitu Kuwu ngaranna …!”
“Ké … ké … ké …,” cék nu panasaran ngaludeung-ludeung manéh, “sanés éta Juragan Kuwu mah nu sasauran …?”
“Lain …! Kami mah keur teu jadi nanaon …! Tah ieu Kuwu mah nu disolémpang …!”
“Naha da rarasaan mah awas kénéh amta téh,” cék nu keukeuh panasaran awahing ku handeueul asa dibobodo, tepung jeung Lebé unggal poé, piraku maké kalinglap.”
“Heueuh ieu gé Lebé … Lebé …! Tapi geus dijenengkeun Kuwu kamari, disaksian ku kokolot-kokolot …!”
“Euh …, duka atuh ari kitu mah …. Teu kawartosan ti tadina.”
“Tuda lalawora pisan ngajenengkeun jelema téh, tingharéwos maranéhanana waé. Mun di dieu mah hareupeun saréréa, moal cékcok,” cék nu di gigireunana kukulutus lalaunan.
Rérés salat sunat, imam ngalieuk ka tukang nitah ngunggahkeun.
Srog Ki Mukasan ka paimbaran, tumpa-tempo, katatang-kotéténg ….
“Lain geuwat …! Néangan naon?” cék nu diuk panghareupna.
“Ecis …! Ecisna euweuh!” témbal Ki Mukasan.
“Beu édas, gogoda téh aya-aya waé …! Gara-gara Lebaran poé Jumaah!” cék tukang gondeng, “ka manakeun ecis, barudak?”
Taya nu némbal. Barudak tingkecewis bari nunjuk buni ka Si Ékom.
“Aya naon …, aya naon?” cék nu panasaran ngaharéwos.
“Ku Si Ékom peuting dipaké ngarojok anjing. Bongan tuda ngadon ungas-ingus ka masigit. Digebah, nyelap kana sarigsig, rojok waéh!”
“Ari ecisna ka manakeun?”
“Dipiceun …! Geuleuh tuda mani lamokot, da kitu sakadang asuna kabeuratan …. Kasima meureun!”
“Kumaha ari geus kieu?” cék tukang gondeng téh.
“Kumaha upami diganti waé heula ku itu …? Siga aya halu meujeuhna di saung lisung Madsahri,” cék Ki Mukasan bari nunjuk ka saung lisung tukangeun paimbaran.
Tukang gondeng nu nyeplés Kuwu tulén téh gogodeg bari camberut. “Gogoda Lebaran poé Jumaah …! Hadé kitu digantian ku halu?”
“Tibatan luput mah atuh …. Hutbahna gé teu kaci teu maké ecis mah, sanés?” cék saurang ti jajaran panghareupna.
Ki Mukasan kalur ti lawang gigireun paimbaran, milihan halu di saung lisung, néangan nu hampang.
“Rék dikamanakeun éta halu kuring?” cék pamajikan Madsahri norojol ti pawon.
“Nginjeum sakeudeung rék dipaké ecis!”
“Ulah nu éta, rék dipaké nutuan kopi ayeuna …. Tah nu éta, halu panguguran, nganggur éta mah.”
Ki Mukasan balik deui ka masigit, manggul halu panguguran, nya badag nya panjang. Telenjeng ka paimbaran rék ngunggahkeun.
“Ké heula ulah satorojogna teuing ti saung lisung …. Urang ijabkeun heula ambéh rengrem kana haté,” cék nu nyeplés Kuwu tulén téh bari ngaréwak halu tina leungeun Ki Mukasan. Ned … rempod awakna doyong ka hareup, teu nyangka halu sakitu beuratna. “Kaula neda panyaksén,” cénah bari tipepereket ngacungkeun halu, ku lantaran ecis leungit, kapaksa diganti ku ieu …. Saayeuna ieu ecis ngaranna!”
“Nyakséniiii …!!!”
“Sebut ku saréréa, ulah kurang ti opat puluh urang ambéh sah …. Ieu naon ngaranna …?”
“Eciiiiissss …!!!”
“Kurang loba nu nyebutna …! Sakali deui …!”
“Eciiiiiiissssss …!!!”
“Héy … tah barudak nu deukeut bedug! Sia hareureuy waé teu milu ngomong …! Deuleu ka dieu …! Ieu naon …?”
Nu ditanya tingraringeuh.
“Naon ieu …?”
“Haluuuuu !!!”
“Cungur sia! Lain halu, deuleu! Sakali deui sing bener …. Naon?”
“Paranti nutuuuu …!”
“Bangus sia …! Kitu tah ari teu ngajedingkeun téh …! Ecis …. Ecisss cekéng gé egis …! Pok sebut deui ku saréréa …!”
“Eciiiiissss ….!” Cék samasigit mani ngegeder.
“Tah kituh …. Pok geura ngunggahkeun, Mukasan! Yeuh haluna … … éh … ecisna!” cénah bari ngélémés, éra tisolédat létah.
“Annutuuu bilhaluuuu walbakaaaatul …!” cék Si Sukri di tukang ditompokeun kana ceuli baturna.
“Cungur sia …!” cék kolot nu diuk gigireunana, “doraka siah!”
Batur-batur Si Sukri narungkup sungut.
Rérés hutbah brak dalahar, da ti tadi gé nu nganteuran dahareun geus ngarédés di luar nyaruhun baki. Samasigit récok parewog-rewog. Sidekah Lebaran cénah.
Désa Cilamping salamet teu kungsi kaanjangan maung.


text:
Hasil Pencarian
Hasil pencarian untuk kata kunci supata (3)
- NADOMAN NURUL HIKMAH, DARAS I (bagian 4)Al Baqarah (Surat Kadua) - Ayat 51 d/k 66
17 Feb 2003 - 5:45 am
31. ULAH NURUTAN JELEMA ANU DOLIM (:2/51,52) - rhs, 1 Syawal 1421 H
- Nu dolim tong diturutan, baheula geus kaalaman,
umat jaman Nabi Musa, nyarembah arca berhala.
- Padahal geus dielingan, ku Nabi Musa utusan,
dina Toret geus diserat, Alloh maparin amanat.
- Urang ge jaman ayeuna, kade ulah kitu peta,
gawe ngumpul-ngumpul harta, harta dijieun berhala.
- Mun rumaos nyorang lepat, atuh kedah gancang tobat,
da Alloh mah Maha Heman, ngahapunten kalepatan.
- Nu dolim tong diturutan, baheula geus kaalaman,
- Dongeng Sasakala: CAU MANGGALA AYA SIKIAN
11 Feb 2002 - 2:30 am
Lantaran cau manggala teh anu pangeunah-ngeunahna ti sakabeh warnaning cau, nepi ku Raja di nagara Kamaningan, cau manggala teh dimonopoli, meureun dihep pibasaeunana. Rahayatna teu meunang aya nu wani ngadahar cau manggala. Mun aya nu boga pelak cau manggala, cauna nu asak kudu dibaktikeun ka Raja. Rajana kua nejeun ngahaja nyieun kebon, legana sababaraha hektar. Ari nu purah ngurusna, nya eta Mama Lengser. Lamun aya tangkal cau anu asak buahna, kudu gancang dituar sarta dikirimkeun ka karaton. Mama Lengserna mah nu melak jeung ngurusna, tara dibere butitina-butitina acan. Mama Lengser bati kumetap we tikorona elok-elokan ari ningal Raja keur cacamuilan nuang cau manggala teh. Ari rek menta ka Raja, teu kaduga ku isin. Rek maok, kapan dosa gede anu kasebut maling mah. Komo maok kagungan Raja, najan maok nu sasaha ge teu menang apan.
- Minawoh Pandawa Lilima
22 Aug 2001 - 12:00 am
Dina raraga mekarkeun sareng ngawanohkeun Seni Sastra Padalangan, urang cobi pedar Seni Sastra Padalangan ieu anu dikawitan ku ngawanohkeun tokoh-tokoh Pandawa Lilima sareng tokoh sanesna nu mibanda watek sareng tabiat nu rupi-rupi.


text:
Dina raraga Dies Natalis Unpad (Universitas Padjadjaran) anu ka-58, unit Kesenian Universitas Padjadjaran bakal ngayakeun pagelaran anu dijejeran ku ‘Haleuang Kuliner Sunda’. Pagelaran entragan taun 2015 ieu bakal dilumangsungkeun dina poé Ahad ping 13 Séptémber 2015. Waktuna jam tujuh peuting nepikeun ka jam satengah sapuluh. Ari tempatna nyaéta di GOR Jati Kampus Unpad Jatinangor.
Sakumaha jejerna, pagelaran ieu gedé pakaitna reujeung kadaharan anu aya di tatar pasundan. Kadaharan ieu dipidangkeun ngaliwatan lalaguan atawa kawih anu geus kawentar di masarakat urang Sunda. Kadaharan kayaning Tauco, Borondong Garing, Peuyeum Bandung, Surabi Haneut jeung Tahu Sumedang geus aya lagu atawa kawihna.
Dina ieu pagelaran lalaguan anu aya pakaitna reujeung kadaharan éta baris dihaleuangeun. Leuwih ngeunahna deui, lain ngan ukur dihaleuangkeun wungkul, tapi kadaharan anu disebutkeun dina laguna ogé bakal diidangkeun ka anu lalajo. Contona waé, Nalika lagu anu dipidangkeunana lagu Peuyeum Bandung, kadaharan peuyeum bakal dibagikeun kanu lalajo kalawan haratis.
Ngeunaan lalaguanana, aya 12 lagu anu bakal dipintonkeun. Lagu kasebut nyaéta Borondong Garing – És Lilin – Peuyeum Bandung – Tauco Cianjur – Colénak – Tahu Cibuntu – Tahu Sumedang – Galéndo – Wajit Cililin – Surabi Haneut – Rujak Cuka – Karédok Leunca reujeung lagu bubuka ‘Kuliner Sunda’ yasana Ganjar Kurnia.
Musik anu mirigna, lalaguan anu dipidangkeun bakal dipirig ku rupa-rupa musik tradisional Sunda kayaning calung, degung, Angklung Arumba, Celempungan, Kacapi Biola, Pop Sunda jeung Band modern. Sedengkeun anu baris midangna aya Bungsu Bandung, Rika Rafika, Sony Riya Windyagiri jeung Novi Aksmiranti katut anu séjénna.
Ieu pagelaran téh bisa didongdon ku saha waé. Anu hayang lalajo bisa datang dina waktuna kalawan teu kudu mayar karcis alias haratis….


text:
Di sisi jalan gedé anu nyambungkeun Bandung – Cirebon, di wewengkon Bebedahan Kelurahan Kota Kulon Kacamatan Sumedang Selatan dayeuh Sumedang, aya gunung leutik. Gunung leutik ieu perenahna di belah katuhueun jalan lamun keur ti Bandung ka wétankeun. Najan leutik, gunung ieu dipinuhan ku tatangkalan anu jarangkung kayaning tangkal pineus. Gunung ieu katelahna Gunung Panjunan. Ngan, pikeun urang Sumedang mah, gunung ieu téh geus kawentar ku ngaran Gunung Kunci, kusabab di hareupeun guha (luhureun lawang asup ka guha) anu aya di ieu gunung aya gambar konci.
Najan ukuranana leutik, condong disebut pasir, Gunung Kunci miboga niléy sajarah. Sababna mah di ieu Gunung aya wangunan anu tohaga minangka titinggal Walanda baheula. Di luhureun ieu gunung aya wangunan minangka bénténg pikeun nahan panarajang musuh dina mangsa Perang Dunia I. Wangunan bénténg anu gedéna mah nyamuni di jero gunung kayaning rohangan paranti cicing tangtara atawa prajurit.
Nurutkeun inpo anu diancokeun di ieu gunung (dina plang inpormasi), ieu bénténg téh diwangun ku Walanda dina taun 1914 nepikeun ka taun 1917 dina mangsa Sumedang diparéntah ku Bupati Pangéran Aria Soeria Atmadja (1883 – 1919). Legana wangunan bénténg ieu kurang leuwih 2.600 méter pasagi. Wangunan bénténgna aya tilu tingkat, tingkat kahijina mangrupakeun rohangan pikeun prajurit, tingkat kaduana pikeun tempat prawira. Sedengkeun lanté katiluna mangrupakeun wangunan bénténg pikeun nahan panarajang musuh anu legana 70 x 30 méter, anu nyarupaan kana wangunana motor but (boot). Panjang guha anu nyambungkeun rohangan handap jeung rohangan anu luhur, kira-kira 200 méter. Di ieu wangunan bénténg aya 17 guha beunang nyieun Walanda. Nurutkeun inpo séjénna, ieu wangunan bénténg téh diresmikeun dina taun 1918.
Lamun ditengetan leuwih deukeut deui, rohangan anu di jieun di jero taneuh (rohangan di jero guha) legana kurang leuwih 450 m2. Rohangan di jero taneuh ieu minangka bungker anu dikurilingan ku témbok pendék minangka bénténg anu wangunanana satengah buleudan. Di tengah-tengah ieu bénténg aya wangunan mangrupa kamar anu lumayan loba. Unggal kamar bisa dicicingan ku lima nepikeun ka tujuh urang jalma anu saré. Di luhureun wangunan kamar dirimbunan ku taneuh supaya hanteu katempo wangunanana. Sahandapeun mumunggan gunungna, aya wangunan dua lanté (tingkat). Rohangan luhur pikeun prawira, sedengkeun rohangan anu handap pikeun prajurit. Unggal kamar diwawatesanan ku témbok kacida kandelna, kira-kira 1,2 méter kandelna. Pikeun komunikasi antara hiji kamar jeung kamar séjénna, dipaké liang anu husus dijieun dina unggal témbok. Wangunan kamar di jero bénténg mangrupa rohangan anu manjang kalawan lalangitna melengkung. Di jerona ogé aya rohangan buleud anu nyamuni anu nyarupaan kana munara kalawan legana kira-kira 3 méteran. Dina wangunan anu dua lanté, aya torowongan anu panjangna 200 méter pikeun nyambungkeun kamar anu hiji jeung kamar séjénna katut panto pikeun asup ka jero bénténg. Pikeun kaluar asup hawa, sababaraha rohangan dilengkepan ku liang pikeun kaluar-asup hawa maké corobong tina beusi ka luhur.
Anu tacan jelas pisan téh, naon tujuan utamana urang Walanda nyieun bénténg di Gunung Kunci ieu? Naha bener pikeun nyanghareupan musuh ti luar dina mangsa Perang Dunia kahiji atawa lain?
Salian bénténg di Gunung Kunci, Walanda ogé nyieun bénténg di Pasirlaja, Pasirkolocér, katut Bénténg Darmaga. Nilik kana perenahna, ieu sababaraha bénténg téh ngurilingan puseur dayeuh Sumedang. Malahan anu di Gunung Kunci mah kacida nampeu pisan ka puseur dayeuh téh. Deukeut pisan ka puseur dayeuh Sumedang dibandingkeun reujeung bénténg di tempat séjénna. Salian ti éta, meriam anu diteundeun di bénténg Gunung Kunci ieu, cenah mah nyanghareup ka puseur dayeuh Sumedang pisan. Ditambah ku tempatna anu di mumunggang gunung, ti bénténg Gunung Kunci ieu bisa nalingakeun kaayaan puseur dayeuh Sumedang. Dina sakalina aya anu matak bahaya ka Walanda téh kari némbakeun meriam waé. Naha bet siga anu nyanghareupan dayeuh Sumedang….
Nurutkeun buku Ditioeng Méméh Hoedjan, yasana R Moh Achmad Wiriaatmadja, pikeun mantuan pamaréntah Walanda dina nyanghareupan serangan musuh, Bupati Sumedang waktu harita Pangéran Aria Soeria Atmadja (1882 – 1919) meredih ka pamaréntah Walanda supaya rahayat Sumedang dilatih widang militer. Hanjakal, pamaréntah Walanda henteu nedunan ieu paménta. Salaku jawabanana, pamaréntah Walanda ngawangun sababaraha béntén anu disebut di luhur.
Dina mangsa perang gerilya ngalawan Walanda, bénténg di Gunung Kunci ieu dipaké pikeun nyumput pajoang Indonésia. Dina waktu harita, tangtara Walanda ngagunakeun kapal ngapung F-51 Mustang pikeung ngabom bénténg di Gunung Kunci ieu. Sanajan dibom, henteu nepikeun ka aya anu jadi korban. Ngan wangunan bénténg tingkat dua wungkul anu ruksak téh.
Nepikeun ka ayeuna wangunan bénténg di Gunung Kunci masih kénéh ajeg jeung kapiara. Gunung Kuncina dijadikeun pangjugjugan wisata boh pikeun urang Sumedang, pon kitu deui pikeun urang luar Sumedang. Tempat anu deukeut ka puseur dayeuh Sumedang (alun-alun), gampang pikeun ngajugjugna, katambah deui kaliwatan ku jalan utama anu nyambungkeun Bandung – Cirebon. Kaayaan gunung anu linduh iuh ku tatangkalan bisa jadi tempat pikeun niis, ditambah ku pamandanganana bisa nyawang kalawan jelas dayeuh Sumedang di luhureun Gunung Kunci.
Pasilitas pikeun anu pakanci di ieu Gunung Kunci geus ditambahan ku wangunan sarana jeung prasarana anu diwangun dina taun 2006. Di hareupna diwangun gapura pikeun asup ka Gunung Kunci. Di jerona diwangun jalan leutik kalawan ditembok pikeun liliwatan anu pakanci ka panto guha benteng Gunung Kunci. Ari karcis pikeun asupna, lumayan murah. Ku jalan mayar Rp 3.000 pikeun jalma dewasa atawa Rp. 2.000 pikeun barudak, anu pakanci bisa asup ka wewengkon Gunung Kunci.
Tulisan meunang nyutat ti:
- Gunung Kunci
- Gunung Kunci
- Wisata Alam Gunung Kunci Sumedang, Menikmati Keindahan Alam dan Sejarah Bangsa
- GUNUNG KUNCI TEMPAT WISATA ALAM YANG TERLUPAKAN
- Berwisata ke Bekas Kerajaan Sumedang Larang
- Sisa Pertahanan Belanda pada Perang Dunia I di Sumedang


text:
Tatandang munggaran dina undakan Parapatfinal Piala Présidén 2015, Pérsib Bandung kudu nyorog ka tempat kleub Pusamania Borneo FC di Stadion Segiri Samarinda. Tatandang anu geus dilumangsungkeun dina poé Ahad ping 20 Séptémber 2015 ieu ahirna mah bisa dimeunangkeun kleub nu boga tempat. Ki kituna, Pérsib Bandung anu saméméhna mah teu kaéléhkeun, kakara bisa kaéléhkeun.
Dina ieu tatandang, Pérsib Bandung sabenerna mah bisa ngagulkeun tiheula. Dina menit kagenep Pérsib Bandung bisa nyitak gul ngaliwatan pamaén hareup Ilija Spasojevic. Inyana bisa ngasupkeun bal ka gawang Pusamania anu dijaga ku Galih Sudaryono sanggeus meunang operan ti Zulham Zamrun. Tapi teu lila, dina menit kasawelas, Pusamania bisa males ngaliwatan gul anu dicitak ku Arfani. Dina babak kahiji ngan bisa dicitak dua gul. Sanajan pamaén kadua kleub silih tarajang, taya gul tambahan.
Dina babak kaduana, Pusamania Borneo FC malikan bisa nyitak gul tiheula. Dina menit ka-69, pamaén hareup Pusamania, Boaz Salossa bisa nyitak gul sanggeus meunang operan bal ti Pahabol. Teu lila, Pusamania ogé bisa nambahan deui gul anu dicitak deui ku Boaz Salossa dina menit ka-73. 1-3, Pérsib Bandung katinggaleun. Dina menit ka-81, Pérsib Bandung bisa nyitak sagul deui pikeun ngurangan katinggaleun gul ngaliwatan Vladimir Vujovic.
Sanajan Pérsib Bandung éléh 2-3, tapi kasempetan Pérsib Bandung pikeun asup kana undakan saterusna, tacan katutup. Aya hiji tatandang deui anu bakal dilumangsungkeun di Bandung. Pikeun asup kana undakan Semifinal, Pérsib kari meunang hiji gul ogé, asal teu kagulan bisa langsung.
(Potret meunang nginjeum ti Simamaung)


text:
Carpon
Ali Meneng ( 1 )
Karya : Ari Andriansyah
Tihang listrik ngabalentrang sapuluh kali. Peuting ngajalingjing bareng jeung angin nu ngahiberkeun bau runtah ka unggal rohang kamar juru-juru kosan, sedong-sedong gang. Susukang ngeuyeumbeu, kumarayap kana amparan kasur, lomari, buku-buku ngabigeu, salib nu ngadaplok dina tembok, kalender pias, potret lawas, baju ngalumbruk, daster, calana jero, jeung gelas demi gelas kopi nu nyaab dina genggerong.
Boa di dieu jalan teh buntuna, boa di dieu lengkah teh kandegna. Saniskara ungkara, aweuhan carita urang nu sapanjangna sirungan jeung muguran. Sanggeus renghap lawas kapahung dina ringkelna gurat nasib nu taya tungtung. Di ieu kota nu salawasna kosta pikeun harepan jeung kasatiaan.
Tapi naon hartina mulasara harepan jeung kasatiaan? Waktu, samagahaning laku. Saukur cahya samar nu ngalangkang lalakon sasar, kawas lengkah urang nu salawasna ditalikung karempan. Bari banget teu ngarti, isarah naon pangna urang kudu lana tepung? Ngongkoyangkeun ronceh asih jeung karisi kana tohagana pamadegan sewang-sewang. Kawas urang nu lana tepung pikuen nu kasakitu kalina, bari maneuh ninun lamunan, nyulam jempling, ngajarumat peuting.
“kang, rek kumaha wae urang teh?. Aya sora nu angger ngagalindeng, sora anjeun Elia. Sora nu terus nanceb dina katigin batin, nu terus maseuk ieu raga sangkan salawasna aya. Najan enya nu aya teh bakal euweuh, kitu oge nu euweuh lain hartina kudu aya. Da puguh antara aya jeung euweuh teu bisa dieuweuhkeun.
“rek tepi ka iraha Lia kudu nungguan Akang? Naha Akang teu karunya kana kaayaan Lia nu terus kasiksa kawas kieu? Susulumputan ti kolot? Jadi buron nu diudag-udag karempan sorangan, nyumput sakabeh kajadian nu geus dilakonan ku urang duaan?.
Aya hegak nu beuki beurat. Hegak anjeun Elia, hegak nu terus maut kalbu, nu terus ngajak sawirahma nyinglar silungna pamadegan, sangkan salawasna nganteng dina geter jeung katineung.
“lamun enya pamadegan nu jadi hahalangna, nu ku urang salilana dipadungdengkeun, perkara hartining palang salib nu pamohalan tepung jeun bulan bentang, Lia iklas ngelehan. Lia leah rek nuturkeun jalan Akang, najan enya kolot sorangan bakal nyatru, nu teu mustahil moal ngaku anak deui. Sakumaha nu kaalaman ku Akang harti kapan, basa mimiti nganjang.”
Aya sapasang liliuh panon nu angger beueus. Panon anjeun Elia. Panon nu salawasna meruhkeun sakabehna, kawas ngenclang cahya nu meruhkeun mongkleng, tapi genclang ieu nu bakal terus marengan? Genclang pikeun nyalindung saheulaan? Atawa genclang hiji indung nu bakal salawasna aya? Enya, indung. Indung nu bakal hirup dina kanyataan, lain. Lain indung nu salawasna ngalangkan dina ciciptan. Nu sok ngademit kana impian, nu sok jadi kembang dongeng jeung pengbenjo bapa, kana rewuan kali pertanyaan nu mindeng diasongankeun, nukedal jawabanna saukur ruruhit nu nyeuitan. Saukur ngaran nu teu puguh wujudna, saukur titinggalna nu kapibanda, nu tepi ka kiwari weleh teu apal di mana tetenggerna. Kawas renggeuyan ungkara lawas nu maneuh di caritakeun bapa samemeh rujad ingetan, “tong haben nananyakeun indung, cukup ku nyaho ngaran indung maneh teh Amah. Nu kapatri dina ieu ali meneng titinggalna. Poma geura jaga cing tarapti. Hiji waktu bakal jadi tuduh jalan panggih jeung tetenggerna.
“kang, Lia embung ngagugurkeun deui ieu kandungan, Lia embung diririwaan deui kajadian lawas.”
Aya inghak nu lana nurih jeung ngagerihan. Inghak nu hese dipapalerna, nu terus ngajak padungdengan perkara lalakon nu keur jeung bakal disorang. Najan saenyana lain lalakon sakolebatan. Nu urang teu apal ka mana aya kebatna.
Bersambung….
Ampih Pare
Upacara Ampih Pare nyaeta mangrupakeun upacara nyimpen hasil panen ti sawah atawa huma ka leuit ( tempat nyimpen pare). Tina prakna acara nu dimimitian ku maca dua kalimat syahadat disusul ku doa “pangrajah”, salapan lalaki nu mancen tugas katenjo silih gentian ngajingjing sageugeus pare nu dibawa ka hareupeun leuit. Di bareungan ku doa pangrajah tadi, hiji-hiji tina salapan lalaki nu mancen tugas ngajingjing geugeusan pare tadi ngasupkeun geugeusan pare nu dijingjingna ku cara ngalungkeun pare ke liang panto leuit.
Tina salila prosesi ngasupkeun ka salapan geugeusan pare tadi kana jero leuit, ditutur ku dalingdingna sora angklung, kendang, bonang jeung gong tur sora suling lagu papalayung. Diteruskeun ku acara sasajen nu ditujukeun pikeun rasa sukur ka Dewi Sri kana hasil panen nu geus ditarima ku para patani,
Ampih Pare nyaeta salah sahiji tina kabudayaan nu diwariskeun ku karuhun urang sunda nu wajib ku urang sadaya diriksa, diraksa tur dimumule, salaku ti rundayan panerus pupuhu-pupuhu urang sadaya. Hiji rasa miboga kana kabudayaan karuhun keur urang sadaya diwujudkeun ku pangaweruh kana titih wanci sajarahna, najan prakna geus tara ku urang tepungan jeung lakonan.
Ampih Pare kabudayaan nu aya di Kabupaten Sumedang, Cianjur, Karawang jeung Subang.


text:
Kuda
Kuda (Equus caballus) nyaéta sato ingon mamalia ungulata (maké kuku pikeun dampal sukuna), salah sahiji ti dalapan spésiés hirup kulawarga Equidae. Ceuk téorina, ieu sato ngalaman évolusi ti sato leutik nepi ka bungkeuleukanana ayeuna salila 45-55 juta taun. Manusa mimiti ngingu kuda kira-kira taun 4500 MM, sarta sumebar 3000 MM; nepi ka sakuliah buana Eurasia kira-kira 2000 MM. Najan ampir sakabéhna hasil doméstikasi, kiwari masih aya kénéh populasi Kuda Przewalski, hiji-hijina kuda liar ('kuda liar' dina harti umum biasana nujul ka kuda anu liar tapi turunan kuda doméstik).[2]
Karakteristik Kuda[édit | édit sumber]
Dedegan kuda payus pisan pikeun lumpat nyingkahan pamangsa, kasaimbanganana alus, naluri lawan atawa lumpat anu kuat, sarta bisa saré boh bari nangtung atawa depa. Belo (anak kuda) disapih ku indungna dina umur sawelas bulan, nincak sawawa dina umur lima taun. Hirupna bisa nepi ka 25-30 taun. Kuda tunggangan biasana mimiti dilatih maké pelana atawa sadel antara umur dua jeung opat taun.
Kuda halis pamulyaan sacara umum dibagi jadi tilu golongan watek: "getih panas" nu lincah jeung tarik lumpatna, "getih tiis" nu kalem tapi tanagana rosa, jeung "getih haneut" nu watekna di antara panas jeung tiis. Kiwari aya leuwih ti 300 rupa kuda hasil pamulyaan nu dikembangkeun pikeun rupa-rupa mangpaat.
Kuda jeung manusa geus dalit ti baheula, di antarana baé dipaké pikeun kagiatan tatanén, olahraga, angkutan, kavaleri, jeung hiburan/kasenian. Lian ti éta, tina awakna ogé diala dagingna, susu, bulu, tulang, jeung nu séjénna pikeun rupa-rupa kaperluan.
ku sabab geus ti jaman baheula jadi kalangenan manusa, loba pisan istilah nu dijieun pikeun ngadadarkeun kuda, di antarana anatomi, hambalan hirup, ukuran, kelir, pemuliaan, jeung kalakuanana.
Baca ogé[édit | édit sumber]
Rujukan[édit | édit sumber]
- Horse (disalin 4 Désémber 2008).
- ↑ Linnaeus, Carolus (1758). Systema naturae per regna tria naturae :secundum classes, ordines, genera, species, cum characteribus, differentiis, synonymis, locis. 1 (10th edition ed.). Holmiae (Laurentii Salvii). p. 73. Diakses tanggal 2008-09-08.
- ↑ Suparman. 2007. Beternak Kuda. Jakarta: Ganeca Exact


text:
1. Adat kakurung ku iga : adat jeung sifat jalma nu goréng anu hésé leungitna, heunteu bisa dioméan.
2. Ulah luhur kumagungan haying ngapak-ngapak langit : ulah sombong asa aing beunghar atawa pinter leuwih ti nu séjén.
3. Lamun henteu ngakal moal ngakeul : lamun henteu daek usaha moal bisa barangdahar, jalma kudu digawé sangkan bisa hirup.
4. Ambek nyedek tanaga midek : ngagambarkeun kaayaan jalma anu sanajan ngarasa ambek jeung haying ngalwan, tapi henteu bisa kukumaha sabab nu disanghareupanana lain lawaneun manéhna, da leuwih rosa jeung leuwih unggul sagala rupana.
5. Nu asih di pulang sengit, nu nyaah dipulang moha : ngagambarkeun jalma nu henteu nyaho mulang tarima, nepi ka nyieun kagoréngan ka jalam anu geus mikaasih atawa nulungan manéhna dina waktu keur nyanghareupan karererpet.
6. Ati mungkir beungeut nyanghareup : ngagambarkeun jalma mawula henteu jeung haténa, upamana awéwéanu dipaksa kawin ku kolotna ka jelema anu henteu dipikacinta ku manéhna.
7. Bisa ka bala ka bale : jalma anu bisa masamoan di mana baé, jeung rahayat leutik, hayu, jeung para gegedén daék, bari henteu ngrasakeun tumarumpang,bari ditarima deuih ku lingkungan anu diasupanana gé.
8. Lain bangban lain pacing : sisindiran anu ngagambarkeun yén putra meénak mah kudu ka putra ménak deui, henteu bisa nikah jeung jalma sambarangan anu lain turunan ménak.
9. Batok bulu eusi madu : wadah murah tapi eusina luhur ajénna, mun kajelema nu rupana goréng tur katénjo bodo, tapi bageur jeung pinter tur wijaksana.
10. Ambekna sakulit bawang, sakecap kadua gobang : gampang ambek, teu kaopan.
11. Kauntun tipung katambang béas.: kalaksanakeun.
12. Kabedil langit kabentar mega : kalinglap.
13. Nyanggakeun beuheung teukteukeun tikoro gorokeun : kekecapan anu rumasa salah masrahkeun diri rék dihideung rék dibeureum baris nampa.
14. Beungeut nyanghareup ati mungkir ; pamajikan anu teu sumujud ka salaki.
15. Beurat nyuhun beurat nanggung : ucapan tumarima jalma anu meunang kahadéan, nu matak sakapeung dilengkepan : beurat narimakeunana.
16. Abongkéna biwir teu diwengku, létah teu tulangan :nyarita sangeunahna baé, henteu ngaragap hate batur.
17. Nu borok dirorojok, nu titeleum disimbeuhan : nu nandangan susah lain ditulungan tapi malah dikekesek jadi leuwih ripuh.
18. Ngabudi santri, milégég lebé, ari lampah euwah-euwah : ari katénjona jiga santri ati kiai, tapi kalakuanana sabalikna kawas durjana.
19. Cadu mundur sacongo buuk, haram ngejat satunjang béas : ucapan nu nembongkeun ré tagen dina pamadegan sanajan nepi ka pati.
20. Ka cai jadi saleuwi ka darat jadi salogak : runtut raut anu laki rabi atawa nu sosobatan silih ayunkeun kahayang jeung silih geuing kana bebeneran.
21. Cai asa tuak bari, kéjo asa catang bobo : dilarapkeun ka nu gering nangtung nglanglayung, biasan aku lantaran kabungbulengan atawa kaédanan.
22. Rék nyicikeun cai ngwurkeun lebu : sumpah tanda kapok kana kakuan goréng anu geus disorang, rék babalik piker, moal deui-deui migawé lampah goréng cara nu enggeus-enggeus.
23. Pindah cai pindah tampian : lamun nyanyabaan ka tempat batur kudu nyaluyukeun jeung adat kabiasaan nu aya didinya.
24. Cécéndét mandé kiara, cileuncang mandé sagara : haying nandingan saluhureun nu moal ka hontal.
25. Cikaracak ninggang batu, laun-laun jadi legok: usaha an uterus-terusan dilakukeun kalawan sabar tanwandé aya hasilna.
26. Cueut ka nu hideung, ponté ka nu konéng : heunteu adil dina mere timbangn, da aya nu dipikaasih atawa barayana nu kudu dimeunangkeun.
27. Bentik curuk balas nunjuk : pikeun nyebut jalma anu gawena marentah, tara daek prak digawe sorangan.
28. Desa mawa cara, nagara mawa tata : kahirupan di desa dumasar kana adat kabiasaan talari karuhun, tapi nagara ngatur tata kahirupan anu leuwih jembar manan adat kabiasaan desa.
29. Peureum kadeuleu beunta karasa : teu weleh inget bae, teu bisa dipopohokeun.
30. Dogong-dogong tulak cau geus gede dituar batur : kabogoh anu diendem jeung dimumule ti leuleutik, ari geus gede wanci dikawinkeun kalah ku batur.
31. Dug hulu pet nyawa : digawe henteu ngingetkeun kacape kusabab haying nyiar napakah keur anak pamajikan anu cukup.
32. Kagunturan madu kaurugan menyan bodas : ngagambarkeun kabungah anu pohara.
33. Herang caina beunang laukna : ngahontal maksud bari repeh rapih henteu nimbulkeun pacogregan.
34. Herang mata tiis ceuli : hirup nu tingtrim tengtrem henteu rea riributan, teu aya dedengean nu ngaharu-biru, ngahunang-ngahening.
35. Ngindung ka waktu ngabapa ka jaman : ulah tinggaleun jaman, kudu ngaluyukeun diri kana parobahan jaman.
36. Inggis batan maut hinis, rempan batan mesat gobang : ngagambarkeun kapaur jeung kasieun dina enggoning ngalampahkeun hiji hal sabab bisa nimbulkeun pitenah atawa kajadian anu jauh tina sangkaan.
37. Teu nginjeum ceuli teu nginjeum mata : nyaksian ku mata sorangan, lain ngan ukur beja ti nu lian.
38. Ari jauh seungit kembang ari deukeut bau tai : hubungan jeung dulur sok dianggap kitu, ari pajauh teu weleh nineung, ari padeukeut parasea wae.
39. Dijieun limus sakeureut, dijieun gula sagandu : dipupusti didama-dama.
40. Nu jujur tikecebur, nu bener tipater : paribasa kiwari anu ngagambarkeun ajen-inajen nu geus barobah tina moral heubeul.
41. Kawas kacang ninggang kajang : nu nyarita nya gancang nya tarik tur tara aya eureuna.
42. Kadar henteu beunang disinglar : ngagambarkeun katangtuan nasib hirup manusa anu henteu bisa dirobah.
43. Ngadék sacékna, nilas saplasna : jalma jujur nu tara pura-pura boh nyarita boh ngalakukeun naon baé, duméh aya nu dipindingan atawa dirahasiahkeun.
44. Landing kandungan laér aisan : gedé timbangan, henteu kejot borosot, wijaksana tur adil.
45. Ketuk ngidul gendang ngalér : psalia, pakia-kia dina nyanghareupan garapan, atawa salaki jeung pamajikan anu geus henteu sauyunan deui.
46. Ngijing sila béngkok sembah : henteu satia gumati, boh ka raja, dunungan atawa pamajikan ka salaki.
47. Kokoro manggih mulud, puasa manggih lebaran : jalma miskin anu mangpang-meungpeung popohoan waktu meunang rejeki.
48. Dikungkung teu diawur, dicangcang teu diparaban : awéwé nu ditambang ku salakina, henteu dipegat tapi henteu dibéré napakah jang hirupna, dikuma karepkeun tur biasana mah geus henteu cicing bareng saimah.
49. Rembesing kusumah tétésing andanawari : turunan ménak luhur, lain jalma joré-joré.
50. Lain lantung tambah laku, lain lentang tanpa seja : datang sotéh aya maksud, lain datang teu boga tujuan.


text:
Sahadah (Perbawa Iblis ti Kenca)
Barang cat kana gelaran sahadah ku perbawa iblis ti kenca: Ah! Aing kapalang! Hanas enggeus heubeul cape , ngalakonan parentah kolot-kolot, lampah Islam ku badan, percaya kana caritaan kolot-kolot ku ati sapanjangna, tur geus panceg jejeg taya kakurangan. Ari ayeuna aing karep pon karep, sono pon sono, taya halanganana, da bubuhan Nu Murah kudu disembah, Nu Asih geusan ngabakti; tapi ari nepi ka hayang wawuh mah, lain layak lain pantesna, da aing puguh tumarima hina, amal saeutik, iman ipis; asa papakelesa teuing, kuriak geura moal kadada kaawakan. Pinter aing rebo ku bodo, beunghar ku dosa. Atuh jiga pisan lancang sumantana teh! Ari diaku tea mah meureun diaku, da abdina. Ngan aingna arek naon? Ayeuna oge aing teu kaur balas mokaha. Geus wawuh mah tangtu loba pisan pamalina. Kuriak aing disebut hejo tihang, moro julang ngaleupaskeun peusing, cul pacul ngarah pangali, kabalinger, jadi susah sorangan. Geuning bukti sapa menak sok matih ka nu dalit, lain ka cacah ka somah, eta mah loba mokaha, ditimbang ku kabodoan, ditimbang ku kapohoan. Atuh aing oge kudu ngukur tangtung sorangan. Peupeuriheun geus paeh diukur batur, keur hirup mah geuna, kudu nipak maneh. Masih soson-soson sono oge, , leuheung-leuheung lamun geureung, kumaha lamun sondari? Kajeun deungeun lamo pamerena bae; kajeun henteu jeung ponyona, supaya kejona bae; kajeun henteu jeung sonona, supaya nenjona bae; kajeun henteu jeung mulusna, supaya alusna bae; kajeun henteu jeung betahna, supaya hirupna bae; kajeun henteu jeung amalna, supaya elmuna bae; kajeun henteu jeung waluyana, supaya mulyana bae; kajeun asa catang bobo, supaya kejona bae; kajeun asa tuak bari, supaya caina bae; kajeun henteu jeung sarina, supaya seungitna bae; kajeun henteu jeung seungitna, supaya kembangna bae; kajeun henteu jeung kembangna, supaya tangkalna bae. Padahal geus heubeul pisan aing titen ka papancen, ngalakonan sagala papatah kolot, nyingkahan laranganana, percaya ka beja bapa, dilanggengkeun ditetepkeun, henteu kudu ditambahan ku’maksa papakelesa, birakaya ari bagja, kumaha ari cilaka. Ana dene wawanen aing nyaksian yen taya deui sembaheun, pikaeraeun, pikasieuneun, kajaba ti Gusti Allah, sakitu ge cukup, da lain cara nyaksian padu. Tacan aya nu nanyakeun: Ti mana maneh nyaho? Datang ka dijawab: Cek bapa bae! Rek asih mah pantes bae puguh ka nu mere maweh. Tapi Gusti Allah dipiasih meureun asih, henteu kitu keneh. Moal atoh dipisono. Memang henteu aya kakurang. Rek neangan, pantes bae, tapi teu kudu jeung nyata. Nu dipambrih pangasihna, kapan bukti cek aing oge: Sagala pasihan ti Gusti Allah. Supaya teu mungkir bae, Gusti Allah panujueun; cara aing guru bukti ka pangirim, mana ngirim oge nandakeun ti kaasihan, lain tanda kaijidan. Kajeun• teuing hen ten reujeung prak digawena, ngan supaya aing boga pikarepeun bae. Kajeun aing henteu jeung prak ngajadina, ngan supaya aing boga kawasana. Kajeun teuing keur euweuh pisan tenjoeun, ngan supaya aing awas mata bae. Kajeun teuing keur euweuh dengekeuneun, ngan supaya aing boga pangdenge bae. Kajeun teuing keur taya pipokeun, ngan supaya capetang bae. Kajeun teuing teu buah teu kembang, ngan supaya hejo lembok bae.. Kajeun teuing aing teu milu ngahakan, ngan supaya meunang kakayaan bae. Bari oge Gusti Allah awas tingali, uninga kana kereteging ati aing, naha aing make, sono? Moromoro hayang papanggih nyata, keur naon? Kuriak ditundung bae. Aing ribrib ku rurujit, nu sageuy piditampaeun. Kapan ngaku bisa oge ku eta mah kageuleuhna, naha aing sumono make lalakon? Ku kitu ge nyata aing rek kaliron. Atuh kitu mah paranti aya bogoh hayang kalakon. Turungunung unggah gunung, samar bisa mukhalafah jeung nu anyar, da ieu mah lain kitu. Jeung aing teh sumono rek ngarah naon? Arek menta, kapan osok ngirim memeh dipenta. Arek nanya, ngarah dijawab kumaha? Kuriak pahili bae. Napsu nu matak kaduhung, hanjakal tara ti heula: Aaah, rek maksa’bae ku penyok ku bengo, lara bagja kumaha behna bae. Hayoh geus sakieu nya bagja, leuwih ti batan sasari, make resep make sono, pakurangan teu ngahaja, beuki kaliru.
Renggenek peteng ati: Aaah! Tapi man thaloba syaian jiddan wajajadahu, sebrut maju! Bray gapurana hareupeun, tapi halimunan, ramangramang.
Lebah dieu, iblis humandeuar: Aaahh! Enggeus ti baheula reureujeungan, ayeuna paturay tineung. Nya ari teu beunang dipikanyaah mah, kajeun! Henteu digugu di dieu, sugan di ditu. Marukankeun aing moal nyeleke bae. Rasana mah moal ngulampreng deui ka dieu. Keun bae, rasakeun moal tega, da sobat ti babaheula, buruk-buruk papan jati, sagalakgalaking macan, moal nyatu anak. Moal enya henteu dikeureuyeuh.
Aeh-aeh aing sampurasunt Neda eureun ngadeuheus ka Rahmahniyah.
Sahadah (Perbawa Kapangeranan ti Katuhu)
Barang baranyay gelaran sahadah, cat mancat, bray padang perbawa ka pangeranan ti katuhu. Tadina mah sono soteh nya asih dipulang asih, ayeuna mah kajeun teuing asih soteh aing henteu karana olih, sono soteh lain lantaran ti kejo. Kajeun teuing sanajan ambon sorangan sumelang henteu kalawanan, da bongan beuki lila beuki nyata ngirimna henteu jeung pambrih, melang teu ngarah pamulang. Ayeuna mah meujeuhna rek paeh poso di mana bae amprokna kari saheateun deui, moal beunang disisilihan nya ati. Geus heubeul nya mulangkeun panarima ku sagala lalab rumbah, tapi biheung tepi biheung henteu. Ari ti Ditu mah puguh aing nampa sapapanjangna. Sugan ari geus wawuh mah kaduga aing nanyakeun inya, kumaha datang atawa henteu? Anu mawi jurungan kuring cangcaya, hanas kuring cape, pantesna buruk di jalan. Kajeun aing disebut sumalandang sumantana, matak naon. Anu murah ti kaanggangan, komo teuing lamun aing ngawawuhan! Bareto mah aing atoh meunang kejo, ayeuna mah atoh meunang kejo jeung seubeuhna. Bareto mah aing atoh meunang cageur, ayeuna mah atoh meunang jeung bageurna. Bareto mah aing atoh meunang baju alus, ayeuna mah atoh meunang jeung mulusna. Bareto mah aing atoh meunang samak anggel, ayeuna mah atoh meunang jeung tunduhna. Bareto mah atoh meunang kahirupan, ayeuna mah atoh meunang jeung betahna. Bareto mah aing atoh meunang elmuna, ayeuna mah atoh meunang jeung ngamalkeunana. Hayang tea mah amprok sapajodogan. Teu hayang tangkal kananga, ngan hayang kembangna bae; teu hayang kembang kananga, ngan hayang seungitna bae; teu hayang seungit kananga, ngan hayang sarina bae. Aing teu hayang pangirim, ngan hayang nu ngirimna bae; aing teu sono ka kejo, ari asa catang bobo; teu hayang aing kana cai, ari asa tuak bari; henteu kabita ku mulya, ari mulya jeung sangsara; aing teu sieun gering, ari rasa dipikuring. Kajeun teuing hese cape, ari terus mah jeung hate. Kajeun teuing teu dipuji, ari muji bari pambrih. Kajeun teuing teu diogo, ari ngogo ngolo-ngolo. Kajeun teuing teu ditalengteng, mun nalengteng neneh bonteng. Kajeun teuing kapanasan, ari inget kabulusan. Kajeun teuing kahujanan, ari inget kapanasan. Kajeun nyalingit salatri, ari pikir cara santri. Kajeun teuing jeung walurat, ari inget ka aherat. Beu naha aing bet lancang suaban teuing, ti bareto waniwani nyaksian: Euweuh deui sembaheun kajaba ti Gusti Allah! Kumaha lamun aya nu nanya: Ti mana nya nyaho? Meureun ngan bisa ngajawab: Da ceuk kolot! Da ceuk Bapa! Kumaha piandeleunana! Aya saksi putus ku ceuk beja bae! Tah anu matak aing keukeuh peupeujeuh ulah jeung henteu, hayang tepi ka nyatana. Cara ditanya: Maneh nyaho rupa cabe? Ngajawab: Puguh nyaho mah, da geus ngasaan, bet lada! Maneh nyaho di gula? Ngajawab: Puguh nyaho mah, da geus ngasaan, bet amis! Maneh nyaho di uyah? Ngajawab: Puguh nyaho mah, da geus ngasaan, bet pangset! Moal ngajawab: Da cek bapa!
Ngeng katorekan: Wah! Kade kalao! Majarkeun henteu pambrihan, geuning panas tiris sapeupeuting, bayeungyang panas ti beurang soteh ngudag-ngudag nu ngirimna Jamaliyah kaedanan ku geulisna. Aeeh tobat, atuh aing di amprokna oge, tangtu nganaha-naha: Saha nu sok ngahulag karep andika? Rek ngirim jama,liyah ari jolna jalaliyah.
Lamun enya lain deui nu ngirimna, mun paksakeun bae; bet kuring ngeunah cageur datang gering, hayang hirup datang pati, keur ngadenge datang torek, keur awas datang lolong, keur capetang datang pireu, keur inget datang limpeuran. Atuh aing’ pambrihan, sono ka hejo-lembokna bae, asih kana muktina bae, daek kana pamerena bae, lucu ka untungna bae, b’etah ka warasna bae, pambrih ka mamanisna bae. Atuh nyembah kangeunahan kagenahan, henteu jeung kateungeunahan, na ari eta beunang saha? Sikap saha? Tangtu disebut duriat ka jamaliyah pista ka jalaliyah Puguh eta anu jadi dingding paminding, hijab sabda halimunan teh. Moal timu teu balas kalinglap, nyembah kana jamaliyah, mungkir kana jalaliyah, di wawuhna ge reureundahan, ti peuting, leungit ti beurang: ti beurang, leungil ti peuting; di darat, leungit di cai; di cai, leungit di darat. Majar sanggup ka cai jadi saleuwi, ka darat jadi salogak. Lebah dieu windu lamun tacan bunrelang ka lara bagja, sapapait samamanis: beurang kumaha peutingna, peuting kumaha beurangna, geus panas kumaha tiris, geus tiris kumaha panas. undur itu datang ieu, undur icu datang itu: datang sono undur sonu, piligentikeneh-keneh,
Lebah dieu karek midanodam: Sugan teh kukupu hideung, sihoren, si rama-rama: cai mulang cai malik, cai ngocor ka astana; layung isuk samar beurang, kadeuleu sakolebatan.
Lebah dieu ramang-ramang ngarenggenek gapura tepis wiring Sidikiyah babakan Suralaya kajembaran Rahmaniyah. Ngahuleng: Aduh-aduh: Naon itu? Diawaskeun kurang awas, dikiceupkeun sieun euweuh. Laaar liwat ka alun-alun, ngiuhan dina aubaub tanjung. Maju deui bray meueusan, ngadeg ngawaskeun lawangna. Tanggana lima hambalan, kagenep bangbarungna. Tihangna tujuh, lawang kori jandelana tujuh. Lampu rantuy 99, ditambahan ku damar baranang siang taya wiwilanganana. Nya keusikkeusik barentik, nya cadas-cadas harerang. Dituliskeun kurang mangsi, disuratkeun kurang papan. Ngaranna ge Kamalatul Uluhiyah, kalangkangna Kamalatul Insaniyah.
Randeg ngarandeg lebah lawang. Ret ka luhur ret ka handap. Top dirampa. Bray muka bari maca: Assalamu’alaekum! tilu kali. Taya nu ngajawab. Tuluy maca: Assalamu’alaeka ayuhan nabiyu warahmatullahi wabarokatuh. Assalamu alaena wa ala ibadillahis solihin; terus takbir: Allahu akbar! wajahtu wajhia lilladi fatorossamawati walardho hanifan musliman wa ma ana minalmusyrikin.


text:
Padaringan • Cahya Sinangling • Saptu, 10 Novémber 2012 01:22
SEUEUR jalmi anu tos terang, yén rijki téh aya dina panangan Alloh atanapi rijki diatur ku Alloh. Hanjakalna ukur samet terang, kalayan masih seueur anu teu disarengan ku kayakinan. Margi, upami yakin rijki diatur ku Alloh, tangtos moal kedah ngalakukeun korupsi, licik dina icalan, nipu, mak-mak mek-mek hayang ngarawu ku siku, jsté. Sipat-sipat jeung laku lampah saperti kitu téh, natrat pisan dina kahirupan jaman kiwari. Lamun kitu kaayanana, naha leres éta jalmi ngarasa yakin yén rijki diatur ku Alloh?
Dina al-Qur’an, surat Al-Baqarah, ayat 22 ditétélakeun: “Mantenna Anu ngajadikeun bumi minangka dadampar jeung langit minangka lalangit, jeung Mantenna nurunkeun cai (hujan) ti langit, lajeng Mantenna ngahasilkeun ku jalan hujan sagala rupa bungbuahan minangka rijki keur anjeun, ku ayana kitu dipahing pisan nyakompét daunkeun ka Alloh, padahal anjeun geus pada apal.” Nyakompét daunkeun téh taya sanés nyembah ka salian ti Alloh, anu tangtos kagolongkeun kana musrik. Lantaran sieun teu kapaké ku dunungan, loba di antara jalma anu ngorbankeun solat. Jadi, manéhna leuwih sieun ku dunungan batan ku Alloh. Manéhna kasieunan henteu kapaké, anu ka dituna sieun henteu meunang duit ti dununganana, kalayan poho yén anu ngatur rijki mah apan Alloh. Lamun aya anu siga kitu, tangtu baé henteu karasa, yén manéhna keur diajar midua Pangéran.
Sabalikna, pikeun jalma bener mah moal ngarasa kasieunan seret rijki alatan nyongcay waktu digawé pikeun solat, sabab manéhna apal yén Alloh tiasa maparin rijki ti jalan mana baé. Lajeng, jalma anu sabar mah bakal narimakeun gedé atawa leutikna rijki anu katarima, moal matak ngarasula. Loba alhamdulillah, saeutik ogé tetep sukuran. Najan saeutik, anu penting mah mah. Tangtu, kudu disukuran. Sakumaha dawuhan Alloh dina QS. Al-Baqarah, ayat 172, anu unina: “Hé jalma-jalma ariman, pék dalahar di antara rijki anu hadé jeung anu dipaparin ka aranjeun, jeung kudu sukuran ka Alloh, upama enya-enya anjeun ukur nyembah ka Alloh.
Aya anu sok tumaros, “Naha Alloh bet maparin rijki ka urang kafir? Mangkaning katingalina urang kafir mah hartana bru di juru, bro di panto. Padahal mah Alloh ngutamikeun baé jalmi anu ariman...” kereteg anu lugu, tapi rada dibarung ku sirik. Mangkaning lebah ngabagikeun rijki mah, manusa moal aya nu tiasa ikut campur. Alloh badé maparin rijki ka sasaha ogé, teu tiasa diprotés, kalebet maparin ka urang kafir. Hayu urang lenyepan dawuhan-Na dina al-Qur’an surat Saba’, ayat 36, anu unina: “Pék caritakeun: Satemenna Pangéran kuring nu ngajembaran rijki keur sing saha baé anu dipikahoyong-Na jeung ngaheureutan (pikeun sing saha baé anu dipikahoyongna), tapi kalolobaan manusa henteu apal.”
Apan harta ogé minangka ujian. Aya anu diuji ku Alloh kalayan carana kakurangan harta, tur sawangsulna, aya ogé anu diuji ku Alloh kalayan carana dilangkungan harta bandana. Malah, anu langkung beurat, tangtos anu hartana seueur, margi gogodana bakal ngantay. Malah aya di anatarana anu tuluy kagégéloan ku kanikmatan dunya, tur henteu mikiran kumaha pibekeleun di alam akhérat. “Kahirupan dunya dijadikeun éndah dina paningali jalma kafir, jeung maranéhna nganggap hina ka jalma-jalma anu ariman. Padahal jalma-jalma anu takwa leuwih mulya batan maranéhna dina poé kiamat. Jeung Alloh maparin rizki ka jalma-jalma anu dipikahoyong-Na kalayan tanpa wates” (QS. Al-Baqarah 21)
Kacindekanana, lamun urang percaya yén rijki diatur ku Alloh, mangka urang teu kudu loba kahariwang dina nyoarakeun bebeneran. Urang ulah sieun dipecat jadi pagawé naon baé, lamun hiji mangsa perelu aya perkara anu kudu dibébérkeun. Urang ulah sieun teu meunang rijki, sanajan urang lain pagawé nagri, lain pagawé bank, atawa naon baé. Nu écés, kawajiban urang digawé naon baé anu halal tur luyu jeung kamampuh urang. Dina nyiar rijki, urang teu kudu hawek bin ngarawu ku siku néangan rijki, sabab urang yakin, rijki tetep minangka rusiah Alloh. Rijki moal ujug-ujug bru di juru, bro di panto, ku ayana urang metakeun jurus ngarawu ku siku.
Kacindekan kadua, upama urang diparengkeun kénging rijki anu seueur, omat ulah hilap kana wiwitan. Ku harta anu dipimilik ladang gawé urang, dipahing digunakeun keur sukan-sukan ngumbar kasenangan bari mopohokeun kana kawajiban salaku manusa: ibadah. Urang kudu ngalenyepan ayat ieu: “Alloh ngalegaan rijki jeung ngaheureutkeun keur sing saha anu dipikahoyong-Na. Maranéhna suka bungah ku ayana kahirupan di dunya. Padahal kahirupan di dunya (dibandingkeun) jeung ahérat ukur kasenangan (anu saeutik)” (Ar-Ra’d: 26)***
Jumaah, 05 Désémber 2014 02:44
Kemis, 04 Séptémber 2014 09:19
Jumaah, 18 Juli 2014 02:37
Rebo, 28 Méi 2014 01:32
Rebo, 28 Méi 2014 01:09


text:
Agum Gumelar
Agum Gumelar nyaéta mantan Menteri Perhubungan dina Kabinet Gotong Royong (2001-2004).[1] Lahir di Tasikmalaya, Jawa Barat dina tanggal 17 Desember 1945.[1] Saméméh jadi Menteri Perhubungan, Agung kungsi jadi Menteri Koordinator Politik, Sosial dan Keamanan Kabinet Persatuan Nasional (2001), Menteri Perhubungan dan Telekomunikasi Kabinet Persatuan Nasional (1999-2003).[1] Lulusan taun 1969 ti Akademi Militer Nasional Magelang ieu ogé kungsi jadi Ketua Umum PSSI ti taun 1999-2003.[1]
Agung nyuprih élmu ti SD nepi ka SMA di Bandung, sanggeus lulus kungsi kuliah di Fakultas Kedokteran Universitas Padjadjaran salila sataun.[2] Tuluy asup ka Akademi Militer Nasional (AMN) di Magelang taun 1968.[2] Agum ogé lulusan ti Sekolah Staf dan Komando TNI Angkatan Darat (Seskoad) taun 1985, Sesko ABRI taun 1991, sarta kungsi meunangkeun gelar Master of Science (MSc) dina widang manajemen ti American University dina taun 1998.[2]
Sapanjang karirna di dunya militér, Agum kungsi jadi Staf Kopkamtib dan Bakin (1973-1976). Agum milu dina operasi panumpesan barontakna PGRS/Paraku di Kalimantan Barat, Operasi Seroja di Timor Timur, jeung Operasi Penumpasan GPK di Acéh sarta Irian Jaya.[2]
Salian ti éta, Agung kungsi nyangking kalungguhan jadi Wakil Asinten Kopassus (1987-1988), Asisten Intelijen Kopassus (1988-1990), Asisten Intelijen I Kasdam Jaya (1991-1992), Komandan Korem 043/Garuda Hitam Lampung (1992-1993), Direktur A Badan Intelijen dan Strategis (Bais) ABRI (1993-1994), Komandan Kopassus ka-13 (1993-1994), Kepala Staf Kodam I Bukit Barisan (1994-1996), staf ahli Panglima ABRI bidang Polkam (1996), Panglima Kodam VII Wirabuana (Agustus 1996-1998), jeung Gubernur Lemhannas (1998). Agum pangsiun tanggal 10 November 2000 kalawan pangkat pamungkasna nyaéta jenderal kehormatan.[2]
Dina Pilkada Gubernur Jawa Barat taun 2008, Agum maju nyalonkeun diri jeung Nu'man Abdul Hakim (Wakil Gubernur Jawa Barat 2003 – 2008).[1] Dina Pilpres 2004, Agum dicalonkeun ku PPP salaku calon wakil présidén sarta Hamzah Haz salaku calon présidén, di puteran kahiji, éta pasangan meunang 3,01% tina total jumlah sora.[2] Agum ogé nyalonkeun diri dina Pilkada DKI 2007.[2] Agum kungsi nyangking kalungguhan jadi Honorary Chairman Media Nusantara Citra.[2] Taun 2011, Agum Gumelar dipercaya ku FIFA jadi Ketua Komite Normalisiasi.[2]


text:
Jayabaya eta lain ngan ngaramalkeun soal kondisi lingkungan bae tapi oge ngaramalkeun kondisi social kamasyarakatan…..lamun urang dijaman ayeuna sok ngadenge kasus seks bebas anu mangkin kadiyeu mangkin loba kaungkap ka permukaan…anu mayoritas terjadi dikalangan orok ABG……tah sing horeng kondisi samodel kitu geus diramalkeun bakal kajadian ku Jayabaya…..
ceuk salah sahiji kokolot Kediri nyaeta ki tuwu, jayabaya pernah nulis dihiji masa bakal loba awewe anu kaleungitan kaisina jeung bakal loba lalaki anu keleungitan kahormatana….taah hal eta dikaitkeun jeung fenomena seks bebas anu saolah2 nyieun kaum awewe pohoooo yen nu ngarana kaparawanan eta wajib dijaga sampe ngke manehna ijab kobul dihareup naib...hmmmh nyaah….
Seks Bebas Patalayah..
Jayabaya eta lain ngan ngaramalkeun soal kondisi lingkungan bae tapi oge ngaramalkeun kondisi social kamasyarakatan…..lamun urang dijaman ayeuna sok ngadenge kasus seks bebas anu mangkin kadiyeu mangkin loba kaungkap ka permukaan…anu mayoritas terjadi dikalangan orok ABG……tah sing horeng kondisi samodel kitu geus diramalkeun bakal kajadian ku Jayabaya…..


text:
Arsip Media • Kemis, 12 Juli 2012 17:35
Hadiah Hardjapamekas téh wangun panghargaan pikeun guru-guru basa Sunda. Éta panghargaan téh dumasar kana kahéman aranjeunna nu teu kendat ngajarkeun basa Sunda ka barudak sakola. Ieu hadiah baris dipasrahkeun ku Yayasan Kebudayaan Rancagé unggal taun, ti mimiti taun 2008. Guru basa Sunda nu cocog pikeun dilélér ieu hadiah méméhna dipilih heula ku Déwan Juri Hadiah Hardjapamekas, keur tiluaneun, guru SD, DMP, jeung SMA. Para pinunjul Hadiah Hardjapamekas baris dilélér tropi, piagem, jeung duit Rp. 5 juta (lima juta rupia). Ngayakeun Hadiah Hardjapamekas téh saheulaan mah ku cara swadana, pangpangna kalayan pangrojong ti kulawarga R.S. Hardjapamekas (1913
Jumaah, 05 Désémber 2014 02:44
Kemis, 04 Séptémber 2014 09:19
Jumaah, 18 Juli 2014 02:37
Rebo, 28 Méi 2014 01:32
Rebo, 28 Méi 2014 01:09