text:
Violon alto
Lo violon alto (o vriulon alto...) o mei simplament alto qu'ei un instrument de còrdas hregadas de la familha deu vriulon e qui las soas quate còrdas (de la mei grava a la mei aguda : Sol, Re, La, Mi) be son acordadas ua quinta mei baisha que las deu vriulon ; tan vau díser que lo dò de l'alto (la còrda grava) qu'ei ua quinta mei baisha que lo sòl deu vriulon e que lo mi d'aqueth darrèr (la soa còrda mei aguda) qu'ei ua quinta mei hauta que lo la de l'alto ; aquò que significa tanben que los dus instruments que partatjan tres còrdas acordadas a la medisha hautor : los lors Sol, Re e La.
Lo còs deu violon alto qu'ei mei gran que lo deu violon e, au contra deu violonaire qui legeish las soas particions en clau de Sol, l'altista que las s'ac legeish en clau d'Ut.
- Caracteristicas generaus : arquet, pontet, barra d'armonia, amna, colofònia
- Ajòus : Rebec • Lira da braccio • viela
- Familha deu vriulon : vriulon • vriulon piccolo • vriulon alto • vriulon tenor • violoncèl • violoncèl piccolo
•Vriulon barròc •Pochette •Vriulon de Stroh •Norvègia : Hardingfele •Vriulon de Stroh
- Viola pomposa
- Arpeggione
- Familha de la viòla de gamba
- Contrabassa • octobassa
- Bariton
- Trompeta marina
- Sonsaina


c: text/html

text:
Amanita phalloides
Amanita phalloides es un campairòl toxic de la familha deis Amanitaceae e dau genre Amanita. Fòrça frequent sus lo continent europèu, se troba generalament en associacion ambé d'espècias de conifèrs e de fulhós. Aquela espècia a de capacitats d'adaptacion importantas e s'es transportada sus d'autrei continents e país. Generalament dotada d'un capèu vèrd, de lamelas e d'un pe blanc, presenta de variacions importantas de color. En causa d'aquelei capacitats d'adaptacion e d'aquelei variacions, entraïna de confusion frequenta e es responsable de la màger part dei decès causats per de campairòls.

robotstxt: allowed

filter: keep


text:
Geofisica
La geofisica es la sciéncia que s'encarga de l'estudi de la Tèrra dempuèi lo ponch de vista de la fisica. Lo sieu objècte d'estudi abasta totes los fenomèns ligats a l'estructura, de condicions fisicas e istòria evolutiva de la Tèrra. A l'èsser una disciplina experimentala, usa per lo sieu estudi metòdes quantitatius fisics coma la fisica de reflexion e refraccion d'ondas mecanicas, e una seria de metòdes basats en la mesura de la gravetat, de camps electromagnetics, magnetics o electrics e de fenomèns radiactius. En qualques cases diches de metòdes aprofièchan de camps o de fenomèns naturals (gravetat, magnetisme terrèstre, mareas, de tèrratrems, de tsunamis, etc) e en unes autres son indusits per l'òme (de camps electrics e de fenomèns sismics).
Dins la geofisica se distinguisson doas grandas brancas: La geofisica intèrna e la geofisica extèrna.


text:
Autry-le-Châtel
Autry-le-Châtel es una comuna francesa, situada dins lo departament de Loiret e la region dau Centre.
Somari
Geografia[modificar | modificar la font]
La municipalitat se situa en lo Sud del departament, lo airal urban de Gien e la region naturala del País-Fòrt.
Los rotas départementales 51, 52, 53 e 252 e la expedís touristique Jacques-Cœur travèrsen lo territòri de la comuna.
La commune se situe dans le Sud du département, l'aire urbaine de Gien et la région naturelle du Pays-Fort.
Les routes départementales 51, 52, 53 et 252 et la route touristique Jacques-Cœur traversent le territoire de la commune.
Comunas vesinas[modificar | modificar la font]
Istòria[modificar | modificar la font]
A Modèl:La s2, lo fief de Autry aperten a una branca de la Ostal de Estampes. Dona lo títol de marques de Autry.[ref. necessària]
Autry-Lo-Châtel a absorbit lo anciana comuna de Autry-la-Vila dintre 1790 e 1794[1].
Aux Modèl:S2, le fief d'Autry appartient à une branche de la Maison d'Estampes. Il donne le titre de marquis d'Autry.[ref. necessària]
Autry-le-Châtel a absorbé l'ancienne commune d'Autry-la-Ville entre 1790 et 1794[2].
Administracion[modificar | modificar la font]
Demografia[modificar | modificar la font]
Luòcs e monuments[modificar | modificar la font]
Personalitats ligadas amb la comuna[modificar | modificar la font]
Véser tanben[modificar | modificar la font]
Ligams extèrnes[modificar | modificar la font]
Nòtas[modificar | modificar la font]
- ↑ Lo territòri communal de Autry-lo-Châtel sus Cassini
- ↑ Le territoire communal d'Autry-le-Châtel sur Cassini


text:
-476
Aquesta pagina concernís l'an -476 del calendièr gregorian.
Eveniments[modificar | modificar la font]
Occitània[modificar | modificar la font]
França[modificar | modificar la font]
Euròpa[modificar | modificar la font]
Atenas[modificar | modificar la font]
Perseguida dei campanhas de la flòta de Cimon dins la region deis Estrechs ont ataquèt Eion ocupada per una garnison pèrsa. En Mar Egèa, una flòta atenenca s'ocupèt d'empachar Naxos d'abandonar la Liga de Delos. Capturèt lei naviris de la vila e Atenas ordonèt ai vencuts de pagar d'ara endavant un tribut a la Liga de Delos en plaça de la fornidura de mejans militars.
Roma[modificar | modificar la font]
Perseguida de la guèrra còntra Veïes d'ara endavant menada per lei cònsols Aulus Verginius Tricostus Rutilus e Spurius Servilius Priscus Structus. Servilius capitèt d'organizar una emboscada que causèt de pèrdas importantas au sen dei rengs etruscs. Leis Etruscs se retirèron tornarmai a la cima de Janícul onte resistiguèron ai còntra-ofensivas romanas. Pasmens, a la fin de l'annada, una ataca dirigida per lei dos cònsols permetèt de reconquistar la posicion. Veïes i perdiguèt tornarmai un nombre important de soudats e una trèva de quaranta annadas foguèt concluda entre lei doas vilas.


text:
Arcaishon
Arcaishon[1] es ua comuna gascoa situada dins lo departament de Gironda e la region d'Aquitània.
Somari
Geografia[modificar | modificar la font]
Istòria[modificar | modificar la font]
Au començament, Arcaishon n'èra qu'una partida de La Tèsta. Avant qu'obrissi, en 1823, lo prumèir otèl-establissament de banhs deu virat, las estructuras d'aculh n'èran pas que cabanas de gemaires en locacion. Estut donc l'essòr d'Arcaishon, e las celebritats frequentent l'endret esturen nombrosas. Aquò's lo 2 de mai 1857 que Napoleon III creèt, per decret imperiau, la comuna d'Arcaishon, per desmembrament de La Tèsta. A d'aquesta mèsma data, lo camin de hèr de Bordèu a La Tèsta estut prolongat dinc a d'Arcaishon. Per rentabilisar aqueth investissament, los frairs Emile e Isaac Péreire crompèren 96 ha de terranhs forestèirs e creèren la vila d'ivèrn[2]. En 1862, ruas son traçadas, casinòs e villàs bastits. En 1926, Arcaishon es classada estacion balneària. [3]
Un deus maires d'Arcaishon au XIX° siègle, Alphonse Lamarque de Plaisance, membre de societats sabentas, collectèt cançons tradicionalas en gascon dens lo Sud-Gironda e ne'n hit una publicacion.
Administracion[modificar | modificar la font]
Demografia[modificar | modificar la font]
Luòcs e monuments[modificar | modificar la font]
Personalitats ligadas amb la comuna[modificar | modificar la font]
Vejatz tanben[modificar | modificar la font]
Véser tanben[modificar | modificar la font]
Ligams extèrnes[modificar | modificar la font]
Nòtas[modificar | modificar la font]
- ↑ Sit Toponimia occitana
- ↑ Inscrivuda a l'inventari deus monuments istorics desempui 1985.
- ↑ http://www.arcachon.com/pageseditos,16,left_3E121B4B,histoire,decouverte,office,tourisme,arcachon.html
- Pages using duplicate arguments in template calls
- Pages with script errors
- Comuna francesa
- Paginas amb ligams copats
- Portal:Gasconha/Articles ligats
- Referéncia qu'utiliza lo modèl Metaligam vèrs portal
- Comuna de Gironda
- Comuna deu País de Bug
- Estacion balneària
- Vila portuària de França
- Pòrt de plasença
- Bacin d'Arcaishon
- Sosprefectura


text:
Truman Capote
Truman Streckfus Persons, mai conegut coma Truman Capote (Nòva Orleans, 30 de setembre de 1924 - Los Angeles, 25 d'agost de 1984) foguèt un escrivan american. A mai s'aviá ja escrich de libres qu'avián conegut un cèrt succès, foguèt en 1966 gràcias a In Cold Blood, un trabalh jornalistic escrich amb l'ajuda de son amiga l'escrivana Harper Lee, a prepaus de l'assassinat d'una familha de pageses de Kansas, que l'autor coneguèt una notorietat espectaculara als Estats Units.
Òbras[modificar | modificar la font]
- Other Voices, Other Rooms (1948)
- A Tree of Night and Other Stories (1949)
- Local Colors (1950)
- The Grass Harp (1951)
- Breakfast at Tiffany's (1958)


text:
Pèire Bèc
Pèire Bèc (en francés: Pierre Bec; París, 11 de decembre de 1921 - Peitieus, 30 de junh de 2014) foguèt un lingüista, escrivan, poèta e erudit occitan. Professor a l'Universitat de Peitieus fins a sa retirada en 1989, foguèt un dels mai eminents especialistas de la literatura e de la lenga d'òc. Son prètzfach de lingüista comencèt en 1968 amb la publicacion de sa tèsi Les Interférences linguistiques entre gascon et languedocien dans les parlers du Comminges et du Couserans. Editèt puèi un libre de divulgacion important per la filologia e dialectologia occitana: Manuel pratique d'occitan moderne en 1973.
Foguèt lo primièr lingüista que realizèt un trabalh scientific per estandardizar l'occitan sus de basas racionalas, al començament dels ans 1970 (vejatz occitan larg). Participèt tanben en 1982 a la Comission de Normalizacion Lingüistica de l'Aranés, amb Jacme Taupiac e Miquèu Grosclaude que bastiguèt la nòrma lingüistica actuala, oficializada en 1983.
Aguèt un ròtle important tanben coma militant occitanista qu'aprèp d'aver participat a la fondacion de l'Institut d'Estudis Occitans n'ocupèt la foncion de president de 1962 a 1980.
Per sa trajectòria e produccion ricas se vegèt recompensat lo 25 d'octobre de 2010 quand la Generalitat de Catalonha li decerniguèt lo primièr Prèmi Robèrt Lafont tot bèl just creat.
Demest sas autras òbras mai importantas, cal citar Manuel pratique de philologie romane e sa Langue occitane (colleccion Que sais-je ?).
Somari
Biografia[modificar | modificar la font]
Pèire Bèc nasquèt a París en 1921 d'un paire gascon exiliat dins la capitala francesa e d'una maire creòla. La familha tornèt al país quand l'enfant aviá 10 ans e s'installèt a Casèras. Aital descobriguèt e comencèt a s'interessar a la lenga occitana. Faguèt pas d'estudis segondaris e se trobèt alara obligat a far de trabalhs divèrses. Faguèt alara d'interprèt pels refugiats durant l'epòca de la Guèrra Civila Espanhòla abans d'acceptar de venir velhaire de nuèch dins un burèu de las Pòstas del temps que se preparava per passar lo bachelierat.
Pasmens aquel projècte de se diplomar se vegèt trencat subran quand arribèt la Segonda Guèrra Mondiala. Se vegèt alara mandat en Alemanha per i far lo Servici de Trabalh Obligatòri. Son temps ailà li permetèt d'aprendre l'alemand. Aprèp sa liberacion, passèt lo bac e mai tard una licéncia d'alemand e d'italian. Sos diplòmas li permetèron d'ensenhar las lengas a París ont s'inscriguèt coma estudiant a la Sorbona per s'i especializar en lingüistica romanica. Presentèt sas doas tèsis en 1959 e venguèt posteriorament mèstre de conferéncias. Faguèt de professor d'alemand fins a 1963 abans d'integrar l'Universitat de Peitieus coma professor de lengas e literaturas de l'Edat Mejana.
En 2012 foguèt causit coma president d'onor de l'Acadèmia Occitana-Consistori del Gai Saber e aviá acceptat en 2014 de participar a la constitucion de l'Institut d'Estudis Araneses-Acadèmia Aranesa de la Lenga Occitana.
Pasmens durant lo mes de junh d'aquel an sa santat se vegèt afectada per un AVC del temps qu'èra a Casèras. Aprèp una ospitalizacion a Sant Gaudenç, foguèt mudat a Peitieus ont moriguèt lo 30 de junh de 2014.
Òbras[modificar | modificar la font]
En occitan gascon[modificar | modificar la font]
Poesia[modificar | modificar la font]
- Au briu de l'estona (IEO, 1956)
- La quista de l'Aute (IEO, 1971)
- Sonets barròcs entà Isèut (IEO, 1979)
- Cant reiau (IEO, 1985)
Pròsa[modificar | modificar la font]
- Contes de l'unic (Per Noste, 1977)
- Lo hiu tibat. Racontes d'Alemanha (Per Noste, 1978)
- Sebastian (Federop, 1981)
- Contes esquiçats (Per Noste, 1984)
- Racontes d’ua mòrt tranquilla (Reclams, 1993)
- Entà créser au món (Reclams, 2004)
En francés[modificar | modificar la font]
- La joute poétique (Les Belles Lettres, 1999): De la tenson médiévale aux débats chantés traditionnels
- Chants d'amour des femmes troubadours (Stock, 1995)
- Vièles ou violes ? (Klincksieck, 1992)
- Écrits sur les troubadours et la lyrique médiévale (Éditions Paradigme, 1992)
- Burlesque et obscénité chez les troubadours (Stock, 1984): Le contre-texte au Moyen Âge.
- Anthologie des troubadours (10/18, 1979, 2e édit. 1985): écrit avec la collaboration de Gérard Gonfroy et Gérard Le Vot.
- Anthologie de la prose occitane du Moyen Âge (XIIe-XVe siècle) (Aubanel, 1977 vol. 1 - Éd. Vent Terral, 1987 vol. 2)
- Manuel pratique d'occitan moderne (Picard, 1973; 2e édition 1983)
- Manuel pratique de philologie romane. Italien, espagnol, portugais, occitan, catalan, gascon, tome 1 (Picard, 1970, - réédit. 2000)
- Manuel pratique de philologie romane, tome 2 : français, roumain, sarde, rhéto-frioulan, francoprovençal, dalmate. Phonologie (Picard, 1971, - réédit. 2000)
- Les Interférences linguistiques entre gascon et languedocien dans les parlers du Comminges et du Couserans (PUF, 1968): Essai d'aréologie systématique.
- La Langue occitane (PUF, Que sais-je ? n° 1059, 128 pages ; 1963, 5e édition 1986, 6e édition corrigée janvier 1995); ISBN 2-13-039639-9
- Les Saluts d'amour du troubadour Arnaud de Mareuil (Privat, 1961)


text:
Saillenard
Saillenard es una comuna francesa, situada dins lo departament de Sòna e Léger e la region de Borgonha.
Somari
Geografia[modificar | modificar la font]
Saillenard Fa partida de la Bressa louhannaise.
Saillenard fait partie de la Bresse louhannaise.
Istòria[modificar | modificar la font]
Cap a l'an 931, primièra mencion escrich de Saillenard : La Villa de Appugniacum amb la siá capèla Santa Pierre, epòca gallo romaine.
Lo nom "Saillenard" ven de Sant Léonard #qu'es pas, e a pas totun jamai #èsser lo sant patron del pòble. Un pichon monastèri o barralha monastique dédié a aquel sant sembla aver-i existit e èsser a l'origina de la comuna.
Saillenard, Del Duché de Bourgogne, dépendait jos l'ancian regim del vicomté de Auxonne, del bailliage de Chalon-sus-Saône, del ressort del parlament de Dijon aital coma del diocèse de Besançon.
Saillenard Comptava 1720 abitants en l'an 1800.
Vers l'an 931, première mention écrite de Saillenard : La Villa d'Appugniacum avec sa chapelle Saint Pierre, époque gallo romaine.
Le nom "Saillenard" vient de Saint Léonard qui n'est, et n'a cependant jamais été le saint patron du village. Un petit monastère ou ferme monastique dédié à ce saint semble avoir existé et être à l'origine de la commune.
Saillenard, du Duché de Bourgogne, dépendait sous l'ancien régime du vicomté d'Auxonne, du bailliage de Chalon-sur-Saône, du ressort du parlement de Dijon ainsi que du diocèse de Besançon.
Saillenard comptait 1720 habitants en l'an 1800.


text:
Categoria:Gestion de projècte
La Gestion de projècte recampa totas las disciplinas qu'entran en jòc dins la mesa en òbra d'un objectiu.
Domenis connèxes[modificar | modificar la font]
- Categoria:Mestièr : la coneissença dels mestièrs es capitala dins un projècte. Son los contèxtes onte s'aplican los projèctes.
- Categoria:Recèrca operacionala : lista de metaespleches
- Categoria:Sistèma e Categoria:Sistemica : contribuís a la percepcion del projècte dins un tot.
Soscategorias
Aquesta categoria dispausa pas que de la soscategoria seguenta.
E
- Engenhariá (6 C, 2 P)
Articles dins la categoria « Gestion de projècte »
Aquesta categoria conten l'article seguent.


text:
Ròchamaura
Ròchamaura (Rochemaure en francés) es una comuna occitana de Vivarés, situada dins lo departament d'Ardecha e la region de Ròse-Aups.
Somari
Geografia[modificar | modificar la font]
Ròchamaura Es una municipalitat de 1 991 abitants trucats rupismauriens (recensement Insee 2008). Lo nom de Ròchamaura proven del bas latin e significa probablament « Ròca Negra ». Es un cap-luòc de costat del Ardèche del arrondiment de #Privar #que possedís 24 km² de superficie. Lo vilatge a situat a 6 quilomètres a l'oèst de Montélimar e a 5 quilomètres al nòrd del Teil. Lo sieu ponch en culminant es la montanha del Fau a 707 mètres d'altitud, e lo ponch çò de mès se situa bas al sud de la municipalitat, sul Rhône, a 66 mètres. Lo pòble se situa sus la rota nacionala 86. Lo castèl de la Modèl:S- a plantat sus una caminada volcànica ; de longs remparts davalan en la vallée, a ieu-nautor la capèla La nòstra-Madama dels Angels, d'estil gotic provençal ; qualques quartièrs an enganchat a flanc de tuc a las pèiras #negras e blancas, basalt e calcaire. Los ancians camins muletiers son ara balisés en camins de randonnées.
Ròchamaura est une commune de 1 991 abitants appelés rupismauriens (recensement Insee 2008). Le nom de Ròchamaura provient du bas latin et signifie probablement « Roche Noire ». C’est un chef-lieu de canton de l’Ardèche de l’Privàs qui possède 24 km² de superficie. Le village est situé à 6 kilomètres à l'ouest de Montélimar et à 5 kilomètres au nord du Teil. Son point culminant est la montagne du Fau à 707 mètres d'altitude, et le point le plus bas se situe au sud de la commune, sur le Rhône, à 66 mètres. Le village se situe sur la route nationale 86. Le château du Modèl:S- est planté sur une cheminée volcanique ; de longs remparts descendent dans la vallée, à mi-hauteur la chapelle Notre-Dame des Anges, de style gothique provençal ; des quartiers sont accrochés à flanc de colline aux pierres noires et blanches, basalte et calcaire. Les anciens chemins muletiers sont maintenant balisés en chemins de randonnées.