text:
Eila
Eila ['ɛjlɒ] (Isle en francés) es una ribiera occitana dau sud-oest de França (regions de Lemosin e d'Aquitània).
Somari
Etimologia[modificar | modificar la font]
Eila a per origina lo preceltic °Ela que donet mai d'un nom de cors d'aiga (Elle, Ill, Ille,...). L'omonimia entre Eila e Isla, plan anciana (en Perigòrd dialectalament lemosin, i- iniciala es pus sovent prononçada [ɛj]), es a l'origina de la grafia francesa.
Geografia[modificar | modificar la font]
La font d'Eila se tròba en Lemosin (departament de Nauta Vinhana, au sud dau vilatge de Rongeras (comuna de Janalhac) per 375 m d’altitud. Son cors es de 255 km, dont 87 km de navegar (aura en mai d'una seccion). Se junh a Dordonha en Liborna. Sa penda mejana es de 1,56 m/km. Tot lo bacin es de clima oceanic. Lo movement de la marea se fai sentir jurca Savinhac d'Eila, lo flux monta enquera una dotzena de quilomètres mai amont devers Cotràs.
Idrologia[modificar | modificar la font]
Lo 3 de genier de 1994, l'estacion idrologica de Cotràs enregistret un debit maximau jornalier de 837 m3/s.
Departaments e localitats asaigats[modificar | modificar la font]
- Nauta Vinhana : Lu Chaslar
- Dordonha : Jumilhac lo Grand, Cornhac d'Eila, Savinhac de las Doas Gleisas, Perigüers, Colonhés e Champs Niers, Sench Astier, Nuòuvic, Moissídan, Montpaun e Menestairòu
- Gironda : Cotràs, Liborna


c: text/html

text:
Golf d'Adèn
Lo golf d'Aden (en arabi خليج عدن Khalij 'Adan, en somali Badyarada 'Admēd) es un braç de mar de l'Ocean Indian situat entre la còsta meridionala de la Peninsula Aràbia (Iemèn), e Africa (Jiboti e Somalia). Al nòrd-oèst comunica amb la mar Roja a travèrs de l'estrech de Bab al Mandab.
Es una via maritima essenciala pel transport del petròli del golf Persic, d'importància màger per l'economia mondiala. Es l'abitat natural de nombrosas espècias de peisses e coralhs. Los pòrts principals son Adèn (en Iemèn), Berbera e Bosaso (en Somalia).

robotstxt: allowed

filter: keep


text:
Larribarre-Sorhapürü
Larribarre-Sorhapürü en basco o Larribar-Sorhapuru en francés qu'ei ua comuna deu Bascoat, en Baisha Navarra.
Lo gentilici qu'ei larribartar-sorhapürtar.
L'arriu de Bidosa que trauca la comuna.
Somari
Comunas tòcatocantas[modificar | modificar la font]
- Behaskane-Laphizketa au nòrd
- Domesenh-Berrauta en Sola au nòrd-èst
- Sent Palai au nòrd-oèst
- Lohitzüne-Oihergi en Sola au sud-èst
- Uhart de Micse au sud-oèst
.
Geografia[modificar | modificar la font]
Istòria[modificar | modificar la font]
Larribarre e Sorhapürü que s'unín en 1842 entà formar la comuna actuau.


text:
Lebeuville
Lebeuville es una comuna francesa, situada dins lo departament de Meurthe e Mosèla e la region de Lorena.
Somari
Geografia[modificar | modificar la font]
Comunas vesinas[modificar | modificar la font]
Istòria[modificar | modificar la font]
- #Aver per origina una villa gallo-romaine.
- Pèstas, guèrra de Trenta ans e famines #davalar la populacion a dos abitants l'an 1666.
- Eut pour origine une villa gallo-romaine.
- Pestes, guerre de Trente ans et famines abaissèrent la population à deux habitants en 1666.


text:
Morgan Fairchild
Morgan Fairchild (n. Patsy Ann McClenny en 1950) es una actritz americana de television.
Biografia[modificar | modificar la font]
Èra filha de la professora d'institut Martha Jane Hartt McClenny e a una sòr qu'es tanben actritz nomenada Cathryn Hartt.[1][2] Dempuèi mainada la siá maire l'apuntèt en classas d'interpretacion e als 10 ans comencèt a agir en foncions de teatre infantil, en esperlongant la siá trajectòria posteriora amb divèrsas òbras en cafès-teatres. Coma donada coriosa, val dire que la siá primièra experiéncia cinematografica la menèt a tèrme coma dobla de Faye Dunaway en qualques scènas de Bonnie y Clyde (1967) d'Arthur Penn.
Inicis en los ans 1970[modificar | modificar la font]
En 1968 se graduèt en l'institut Lake Highland de Dallas e après aparéisser coma extra en la pellicula A Bullet for Pretty Boy (1970), decidiguèt provar astre coma actritz.
En 1973 obtenguèt lo papièr de Jennifer Pace en lo serial Search for Tomorrow, sèria que demorèt fins a 1977. A la fin dels 70 la siá bèla preséncia se faguèt palpabla amb las siás collaboracions en sèrias televisivas coma Kojak, Happy Days, Police Woman (protagonizada per Angie Dickinson), Spider-Man, Barnaby Jones e la legendària Dallas. Va compaginar aqueles trabalhs amb los sieus primièrs papièrs en telefilms coma Escapade (1978), Murder in Music City (1979) e The Memory of Eva Ryker (1980).
Referéncias[modificar | modificar la font]
- ↑ Morgan Fairchild Biography at filmreference.com
- ↑ Family Tree of Morgan Fairchild


text:
Soire
Soire o Le Soire[2](pronóncia auvernhata classica: [ˈsujrə]; pronóncia auvernhata locala: [ˈsɥirə]; formas arcaïcas: Ussoire, Issoire) z-es 'na vila d'Auvèrnhe (Occitània), administrada per lo departament dau Puèi Domat de la region d'Auvèrnhe Ròse Aups, ancianament d'Auvèrnhe. Z-es 'na de las quatre sosprefecturas dau Puèi Domat (amb Tièrn, Riam e Embèrt).
Somari
Geografia[modificar | modificar la font]
Soire z-es situada au sud de Clarmont-Ferrand a rasa de l'autorota A75. Z-es traversada per lo riu Alèir.
Toponimia[modificar | modificar la font]
Istòria[modificar | modificar la font]
Una abadiá seriá estada fondada sus lo sit de Soire au sègle IV per Sant Astremòni mas seriá estada destrusida per los Visigòts pauc de temps après.
Una autra abadiá fuguèt bastida per los benedictins e consacrada en 937 per Bernat, evesque de Clarmont.
Au sègle XVI, Soire visquèt las Guèrras de Religion e fuguèt victima daus dos camps (los protestants dau capitani Merle e l'armada reiala catolica). Fuguèt tan tochada per lo conflicte de la Liga.
La vinha fuguèt durament tochada per la filloxèra au cors dau sègle XIX e l'arribada dau tren en 1855 provoquèt la falhita daus batelièrs qui transportavan la fusta. Un regiment s'installèt dins la vila ajudant un pauc a sobreviure economicament.
Au sègle XX, Soire s'industrializèt amb d'usinas metallurgicas e lo regiment fuguèt remplaçat per l'Escòla Nacionala daus Sosoficièrs d'Activa.
Eraudica[modificar | modificar la font]
Blasonament : d'azur amb la letra d'aur, la coa inversada a mança e enrotlada per la punta, susmontada d'una corona de marqués dau mesme.
Las armas de Soire pòrtan 'na "Y" perque lo nom de la vila s'escriviá en francés Yssoire, amb aquesta letra, entrò a la Revolucion Francesa.
Monuments[modificar | modificar la font]
- sègle XII. Victima de la repression de l'armada protestanta durant las Guèrras de Religion, fuguèt restaurada aus sègles XIX e XX. Z-es classada monument istoric despuèi 1835. Z-es 'na de las pus bèlas glèisas romanicas dau Puei Domat.
Geografia[modificar | modificar la font]
Istòria[modificar | modificar la font]
Administracion[modificar | modificar la font]
Demografia[modificar | modificar la font]
- 2013 : 14286 abitants (726 ab/km²)
Luòcs e monuments[modificar | modificar la font]
Personalitats ligadas amb la comuna[modificar | modificar la font]
Embessonatge[modificar | modificar la font]
Véser tanben[modificar | modificar la font]
Ligams extèrnes[modificar | modificar la font]
Nòtas[modificar | modificar la font]
- ↑ Site de la préfecture du Puy-de-Dôme, consulté le 8 janvier 2008
- ↑ segon L'Auvergnat de poche
- ↑ Site de la préfecture du Puy-de-Dôme, consulté le 8 janvier 2008
- ↑ [http://www.recensement.insee.fr/RP99/rp99/co_navigation.co_page?nivgeo=63178
- ↑ http://cassini.ehess.fr/cassini/fr/html/fiche.php?select_resultat=17651


text:
Falanja
La falanja es una formacion d'infantariá formada de lanciers. Sembla aparéisser dins lo corrent de la mitat dau milleni III avC en Mesopotamia. Conoguèt un desvolopament important en Grècia antica a partir dau sègle VII avC puei dins lo Reiaume de Macedònia au sègle IV avC. Pasmens, lei falanjas macedonianas foguèron esquichadas per lei legions romanas au sègle II avC en causa de sa manca de capacitat de manòbra fàcia ai legionaris pus leugiers e abils. Après aquela desfacha, dispareguèron fins a l'Edat Mejana e l'adopcion de formacions de lanciers utilizats ambé d'autrei soudats equipats d'armas de còrs a còrs.


text:
Vauvillers (Somme)
Vauvillers (Somme), Veuvillé en Picard es una comuna francesa, situada dins lo departament de Somme e la region de Picardia.
Somari
Geografia[modificar | modificar la font]
Vilatge rural picard del Santerre, situat près del anciana rota nacionala 29 (actuala RD 1029) e facilament accessibla per las autoroutes A1 e A29
Village rural picard du Santerre, situé à proximité de l'ancienne route nationale 29 (actuelle RD 1029) et aisément accessible par les autoroutes A1 et A29
Comunas vesinas[modificar | modificar la font]
Istòria[modificar | modificar la font]
De las traces d'aucupacion gallo-romaines an #èsser d'amassadas en la municipalitat
Pòbli destruit en partida pendent la Primièra Guèrra mondiala
Des traces d'occupation gallo-romaines ont été retrouvées dans la commune
Village détruit en partie pendant la Première Guerre mondiale


text:
Teofil d'Antiòquia
Teofil foguèt, al sègle II, patriarca (evesque) d'Antiòquia segon Eusèbi.
Nos es conegut per qualques notícias ancianas e pel sol de sos tractats – una apologia – qu'es arribat fins a nosautres: los Tres libres a Autolycus.
Sembla d'èsser originari d'Assiria[1] en Mesopotamia, coma Tacian, mas sa lenga e tot son rèireplan son grècs. D'origina pagana, venguèt crestian après legir « los escriches sacrats dels sants profètas »[2]
Referéncias[modificar | modificar la font]
- ↑ A Autolycus II. 24
- ↑ A Autolycus II. 14. S'agís probablament de l'Ancian Testament mas benlèu tanben de l'Apocalipsi


text:
Bauç
Un bauç (var. balç) es un escarpament rocós que consistís en una paret ribassuda. S'encòntran lei bauç dins leis endrechs onte l'erosion es importanta, au lòng d'una còsta, a la riba dei rius o en montanha. Se pòt distinguir lei bauç bas (autor inferiora a 2 m), lei bauç mejans (entre 2 e 10 m) e lei bauç auts (mai de 10 m). Lei bauç pus auts dau mond, lei Kahiwa Falls, d'aperaquí 610 m, se situan en Hawaii, subre l'illa de Molokai.
Lo tèrme es atestat en toponimia occitana: citem, entre autrei, Lei Bauç de Provença (comuna eponima de la baucita) e Lo Baucet.


text:
Orschwiller
Orschweiler en alemannisch (Orschwiller en francés) es una comuna francesa del departament del Bas Ren e de la region d'Alsàcia.
Somari
Geografia[modificar | modificar la font]
Lo pòble a traversat del nòrd al sud per la Rota dels Vins e a situat a un centenat de mètres aperaquí de la frontièra entre lo Nautor-Rhin e lo Bas-Rhin. Lo pòble de Orschwiller a situat entre las municipalitats de Kintzheim e de Sant-Hippolyte. Se tròba sus una anciana rota del pè dels Vòges ja freqüentada a l'epòca de las Cèltas e réutilisée de contunh condicionada per las Romains. Uèi, aquela rota se tròba pas mai cèrtament al meteis endroit, doncas qu'a #èsser desplaçada un pauc mai al nòrd, pas luènh dels tucs cobèrts de vinhas. Del costat del Bas-Rhin la rota a cristianat départementale 35, e a qualques unas pas mai al sud, en lo departament de la nautor-Rhin, pòrta lo nom de D 1 bis. Orschwiller Es en qualque sòrta la pòrta del Bas-Rhin, tot coma lo sieu grand vesin, Sant-Hippolyte pòt se targuer d'èsser la pòrta del Nautor-Rhin. La primièra vista que lo visitant i aurà del pòble, quand arriba de luènh, es la imponent siloeta del castèl de la Nautor-Kœnigsbourg #qu'a mencionat en las chartes lorraines en roman jol nom de Estuphin. Lo pòble a pas malgrat aiçò cap de connexion viària amb lo castèl. Los centenats de toristas #que cada an pujan dins lo castèl, passan per Kintzheim o Sant-Hippolyte. Malgrat aiçò los promeneurs, o enamorats de la natura pòdon retre's dins lo castèl dempuèi Orschwiller, mercés a sentiers plan balisés pel Club vosgien. Lo ban de Orschwiller possedís 296 li cal de bòsques dins montanha e 10 a en la plana del Ried. Lo bòsc #que se tròba sul flanc de las montanhas compren doas parts : lo bòsc abans la Nautor-Kœnigsbourg, telefonada "Köpfel", e lo bòsc darrièr, telefonada "Hinterwald" o "Saarbachwald". Lo Hinterwald a fach l'objècte de nombrosas contestations entre las municipalitats de Bergheim, Sant-Hippolyte e Lièpvre. A l'origina, aquel bòsc fasiá partida del domeni del prieuré de Lièpvre, #que Charlemagne aviá desligada lo 14 de setembre 774 del fisc reial de Kintzheim. Sembla que lo Hinterwald #èsser definitivament perdut per Lièpvre dempuèi lo Sègle XII al moment ont los Hohenstaufen se #installar en Alsace per i bastir de las fortificacions. Se #apoderar sustot del Staufenberg que los fraires de Lièpvre #trucar lo Castrum Estuphin e #que fasiá part partiellement del patrimòni de la poderosa abbaye de Sant-Denis dempuèi lo defalhiment en 784 del abbé Fulrad.
Le village est traversé du nord au sud par la Route des Vins et est situé à une centaine de mètres environ de la frontière entre le Haut-Rhin et le Bas-Rhin. Le village d'Orschwiller est situé entre les communes de Kintzheim et de Saint-Hippolyte. Il se trouve sur une antique route du pied des Vosges déjà fréquentée à l'époque des Celtes et réutilisée puis aménagée par les Romains. Aujourd'hui, cette route ne se trouve plus tout à fait au même endroit, puisqu'elle a été déplacée un peu plus au nord, non loin des collines couvertes de vignes. Du côté du Bas-Rhin la route est baptisée départementale 35, et à quelques pas plus au sud, dans le département du haut-Rhin, elle porte le nom de D 1 bis. Orschwiller est en quelque sorte la porte du Bas-Rhin, tout comme son grand voisin, Saint-Hippolyte peut se targuer d'être la porte du Haut-Rhin. La première vue que le visiteur aura du village, quand il arrive de loin, est l'imposante silhouette du château du Haut-Kœnigsbourg qui est mentionné dans les chartes lorraines en roman sous le nom d'Estuphin. Le village n'a cependant aucune liaison routière avec le château. Les centaines de touristes qui chaque année montent au château, passent par Kintzheim ou Saint-Hippolyte. Cependant les promeneurs, ou amoureux de la nature peuvent se rendre au château depuis Orschwiller, grâce à des sentiers bien balisés par le Club vosgien. Le ban d'Orschwiller possède 296 ha de forêts en montagne et 10 ha dans la plaine du Ried. La forêt qui se trouve sur le flanc des montagnes comprend deux parties : la forêt avant le Haut-Kœnigsbourg, appelée "Köpfel", et la forêt derrière, appelée "Hinterwald" ou "Saarbachwald". Le Hinterwald a fait l'objet de nombreuses contestations entre les communes de Bergheim, Saint-Hippolyte et Lièpvre. À l'origine, cette forêt faisait partie du domaine du prieuré de Lièpvre, que Charlemagne avait détachée le 14 septembre 774 du fisc royal de Kintzheim. Il semble que le Hinterwald fut définitivement perdu pour Lièpvre dès le Sègle XII au moment où les Hohenstaufen s'installèrent en Alsace pour y construire des fortifications. Ils s'emparèrent notamment du Staufenberg que les moines de Lièpvre appelèrent le Castrum Estuphin et qui faisait partie partiellement du patrimoine de la puissante abbaye de Saint-Denis depuis le décès en 784 de l'abbé Fulrad.


text:
878
Cronologia mensuala:
Gen - Feb - Mar - Abr - Mai - Junh
Julh - Ago - Set - Oct - Nov - Dec
Cronologias tematicas:
Literatura - Musica - Sciéncia - Espòrt
Aquesta pagina concernís l'an 878 del calendièr gregorian.
Eveniments[modificar | modificar la font]
Occitània[modificar | modificar la font]
França[modificar | modificar la font]
Francia Occidentala[modificar | modificar la font]
Per assaiar de legitimar mai son poder, lo rèi Loís II se faguèt sacrar un segond còp per lo papa Joan VIII (7 de setembre). Pasmens, aquò renforcèt pas son autoritat sus l'aristocracia auta que l'ignorava. En revènge, lo 1èr de novembre, capitèt de signar un acòrd ambé son cosin Loís III lo Jove que confirmava lo partiment de Lotaríngia organizat per son paire e son oncle en 870 (tractat de Meerssen).
Euròpa[modificar | modificar la font]
Danelaw[modificar | modificar la font]
Desfacha de Guthrum l'Ancian a Ethandum còntra l'armada saxòna d'Alfred de Wessex. Marquèt la fin de l'expansion vikinga dins leis Illas Britanicas fins a la fin dau sègle X.
Empèri Bizantin[modificar | modificar la font]
Desfacha grèva dei Bizantins en Sicília ambé la pèrda de Siracusa conquistada per leis Arabis.
Escòcia[modificar | modificar la font]
Assassinat dau rèi Aed a l'iniciativa de Giric e d'Eochaid. Lo premier es mau conegut mai sembla liat siá a la dinastia reiala d'Escòcia siá a l'aristocracia auta dei Pictes. Lo segond fasiá partida de l'ostau reiau dau reiaume de Strathclyde qu'èra liat a la dinastia escosesa. Lei dos òmes venguèron co-rèis dei Pictes e dei Scots e se partejèron lo país.
Wessex[modificar | modificar la font]
Victòria d'Alfred de Wessex a Ethandum còntra l'armada vikinga de Guthrum l'Ancian. Marquèt la fin de l'expansion vikinga dins leis Illas Britanicas fins a la fin dau sègle X.
Asia[modificar | modificar la font]
Califat Abbassida[modificar | modificar la font]
Fin dei combats acomençats en 877 en Siria e en Palestina entre la populacion locala e lei soudats dau governador turc d'Egipte, vengut independent en 868. S'acabèron per la conquista egipciana d'aquelei regions que venguèron de marchas militaras.


text:
Moldàvia (estat)
Moldàvia (en romanés Moldova) es un estat dau sud-èst d'Euròpa. Confronta Romania a l'oèst e Ucraïna a l'èst. Forma la partida orientala de la region istorica romanesa de Moldàvia. A 33 843 km² e 4 128 047 estatjants (2008).
Sa capitala es Chişinău (prononciar [kiʃi'nəw]).
Lo gentilici es moldau -ava.
Somari
Geografia[modificar | modificar la font]
Istòria[modificar | modificar la font]
Avans l'annexion de Bessaràbia per Russia en 1812, l'istòria dei Moldaus èra aquela dau pòble romanés. Pasmens, l'avançada russa entraïnèt la division de Moldàvia que sa mitat orientala conoís dempuei aqueu periòde una istòria separada dau rèsta dei regions romanesas.
Deis originas a la RSS de Moldàvia[modificar | modificar la font]
Lo periòde rus durèt de 1812 a 1917. Bessaràbia foguèt somesa a una politica de russificacion progressiva que comencèt en 1828 ambé l'abolicion de l'autonòmia establida en 1812. Puei, l'usatge dau moldau foguèt enebit au sen de l'administracion en 1829, dei glèisas en 1833 e deis escòlas en 1842. Lo brèu periòde de reünificacion dau sud de Bessaràbia ambé l'ensems romanés, de 1856 a 1878, cambièt pas aquela evolucion. Au contrari, leis autoritats imperialas favorizèron l'implantacion de colons eslaus e segon un recensament de 1897, lei Moldaus formavan 56% de la populacion còntra 83% en 1817.
En 1917, aprofichant l'afondrament de l'Empèri Rus, lei Moldaus assaièron de ragantar Romania. Lo 27 de març de 1918, una assemblada de captaus votèt l'union que foguèt oficialament reconegut per França, lo Reiaume Unit e Itàlia en 1920. Pasmens, lei Bolchevics refusèron la pèrda de la region e organizèron en octòbre de 1924 una pichona Republica Autonòma Socialista Sovietica de Moldàvia a partir de territòris situats lòng de la riba senèstra de Dniestr. Puei, gràcias ais acòrds germanosovietics de 1939, Moscòu poguèt tornar annexar Bessaràbia en aost de 1940. Aquò entraïnèt la formacion d'una Republica Socialista Sovietica de Moldàvia que venguèt una republica constitutiva de l'Union Sovietica.
Lo periòde sovietic[modificar | modificar la font]
Ocupada de 1941 a 1944 per lei fòrças de l'Axe e integrada au sen de la « Granda Romania », Moldàvia foguèt sospichada de collaboracion ambé leis Alemands e subiguèt una repression dura entre 1946 e 1953. D'efèct, maugrat lo restabliment de la RSS de Moldàvia, Estalin ordonèt la sovietizacion e la russificacion de la region per rompre. De mai, donèt leis extremitats nòrd e sud dau país a Ucraïna e Moldàvia perdiguèt son accès a la Mar Negra. Enfin, lo desvolopament industriau moldau se concentrèt sus la riba senèstra de Dniestr qu'es sustot poblat per de populacions eslavas.
Après la mòrt d'Estalin, la violéncia de la politica de sovietizacion demeniguèt mai lo govèrn sovietic ne cambièt pas leis objectius. Au contrari, l'industria demorèt concentrada dins lei vilas e dins lei regions septentrionalas non romanesas. Lei flux d'imigrants rus, ucraïnians e bielorus foguèron tanben mantenguts. De mai, lo rus demorèt l'unica lenga oficiala en vigor e son ensenhament foguèt favorizat au detriment dau romanés. Ansin, en 1991, lei russofòns formavan 52% de la man d'òbra obriera e 68% dei scientifics e deis engenhaires de la Republica ; la populacion moldava èra generalament relegada ai regions agricòlas gaire desvolopadas dau sud e de l'oèst.
A la fin deis annadas 1980, lei Moldaus s'agitèron rapidament. Un Frònt Popular Moldau, fondat en 1989, encoratjèt una union ambé Romania e lo Soviet Suprèm de Moldàvia proclamèt la sobeiranetat dau país en 1990. Aquò suscitèt de reaccions d'ostilitat au sen dei minoritats russa, que fondèt una Republica de Transnístria sus la riba senèstra de Dniestr, e gagauza. L'independéncia foguèt proclamada lo 27 d'aost de 1991 après la revirada dau còp d'estat conservator en URSS. Mircea Snegur, president dau Soviet Suprèm, foguèt elegit a la presidéncia.
Moldàvia dempuei 1991[modificar | modificar la font]
Dempuei son independéncia, Moldàvia dèu faciar una situacion economica fòrça malaisada qu'es agravada per lo conflicte de Transnístria. D'efèct, au començament de 1992, lei russofòns de la riba senèstra de Dniestr se revoutèron e resistiguèron, gràcias a un sostèn militar rus, ais atacas de l'armada moldava. En parallèl, lei relacions se desgradèron ambé Romania.
Ansin, en 1994, lo Frònt Popular perdiguèt largament leis eleccions e un referendum confirmèt l'independéncia a respèct de Romania. Una constitucion novèla donèt un estatut de cooficialitat au rus, reconoguèt l'autonòmia dei Gagauzs e acceptèt lo principi d'una Transnístria autonòma. Puei, en 1999, un acòrd ambé Russia permetèt lo retirament deis unitats estacionadas dins la region secessionista. Enfin, en 2001, un tractat d'amistat foguèt signat ambé Moscòu. Pasmens, aquò a permés de trobar una solucion a la question de Transnístria que demòra de facto independenta.
Aqueleis acòrds diplomatics successius an tanben pas permés lo desvolopament economic que conoís de dificultats considerablas en causa de la manca d'industria. D'efèct, lo raprochament ambé Russia limita leis oportunitats d'integracion au sen dau mond occidentau e una partida importanta de la populacion a quitat un país considerat coma lo pus paure d'Euròpa.


text:
Montreuil-sur-Ille
Mousterel-an-Il en breton ( Montreuil-sur-Ille en francés) es una comuna bretona, situada dins lo departament d'Ille et Vilaine e la region de Bretanha.
Somari
Geografia[modificar | modificar la font]
Istòria[modificar | modificar la font]
En 1804, la creacion del canal de Ille-e-Rance de contunh l'arribada del camin de fèrre an favorit un desvolopament industrial : fabrica d'extrai tannique, tannerie, indústria laitière[1].
En 1804, la création du canal d'Ille-et-Rance puis l'arrivée du chemin de fer ont favorisé un développement industriel : usine d'extrait tannique, tannerie, industrie laitière[2].
Administracion[modificar | modificar la font]
Demografia[modificar | modificar la font]
Luòcs e monuments[modificar | modificar la font]
Personalitats ligadas amb la comuna[modificar | modificar la font]
Véser tanben[modificar | modificar la font]
Ligams extèrnes[modificar | modificar la font]
Nòtas[modificar | modificar la font]
- ↑ Luòc oficial de la municipalitat, seccion « L'AVENGUDA ALEXIS REY »
- ↑ Site officiel de la commune, section « L'AVENUE ALEXIS REY »


text:
Nautor
La nautor (var. hautor) a de significacions que se precisan segon lo domeni en question.
Somari
Metrologia[modificar | modificar la font]
En metrologia (sciéncia de las mesuras):
- La nautor es la distància verticala entre un punt (o un objècte assimilat a un punt) e un nivèl de referéncia especificat. O encara la dimension d'un objècte, presa dins lo sens vertical. Vejatz Sistèma Internacional d'Unitats.
- En altimetria e geografia, la nautor es nomenada « altitud » quand mesura l'altitud (h) d'un punt terrèstre al repècte d'un nivèl de referéncia (qu'es mai sovent un Ellipsoíd de referéncia o Datum). La cal pas confondre amb l'elevacion (H) d'un punt terrèstre, que se calcula dempuèi lo Geoíd (nivèl mejan de las mars) de tal biais que se trapa segon la region estudiada.
Geometria[modificar | modificar la font]
- La nautor es un segment de drecha perpendicular que passa per un vertèx d'un poligòn, d'un cilindre o d'una piramida fins a la basa.
- La nautor d'un triangle es la drecha eissida d'un vertèx e qu'es perpendiculara al costat opausat. Exemple: Dins un triangle ABC, la nautor H eissida del vertèx A es perpendiculara al costat [BC].
Astronomia[modificar | modificar la font]
En astronomia, la nautor es l'angle que fa la direccion visada al repècte a l'orizontala; es lo complement de la distància zenitala. La nautor e l'azimut constituisson lo sistèma de coordonadas orizontalas.
[modificar | modificar la font]
- La nautor d'aiga es l'amplitud atenguda per la marèa a un instant donat; se détermina per un calcul de marèa. Aponduda a la sonda indicada sus la mapa de marina, permet de coneisser la prigondor efectiva a aquel instant (lo nivèl de referéncia de las mapas de marina - zèro de las cartas - essent aquel de las mars mai bassas).
- La nautor d'un objècte recobèrt per la marèa es comptada tanben dempuèi lo zèro de las mapas e precisada sus la mapa per una chifra soslinhada.
- la nautor d'un punt de reperi, d'una balisa, del fogal d'un far o du taulièr d'un punt es indicada sus las mapas de marinas dempuèi lo nivèl atengut per las plenas mars de coefficient 95.
[modificar | modificar la font]
- La nautor[1] es la distància verticala entre un punt e lo sòl. La cal pas confondre amb l'altitud o un nivèl de vòl.
- L'altitud es la distància verticala entre un punt e lo nivèl de la mar. La nautor e l'altitud son doncas egalas al dessus de la mar.
- Lo nivèl de vòl (o FL = Flight level) es una superfícia isobara. Es egal a l'altitud quand la pression atmosferica es de 1013 hPa al nivèl de la mar e que la temperatura al nivèl de la mar es de 15 °C. Es sonque dins aquela condicion e al dessus de la mar que nautor = altitud = nivèl de vòl.
Musica[modificar | modificar la font]
En musica, la nautor es la frequéncia d'un son musical, d'una nota de musica.
Nòtas e referéncias[modificar | modificar la font]
- ↑ (fr)Parachutisme - Notions de base - Du premier saut au brevet B - FFP documentation - (ISBN 2-908-161-11-9)


text:
Fleury-sur-Orne
Fleury-sur-Orne es una comuna normanda, situada dins lo departament de Calvadòs e la region de la Bassa Normandia.
Somari
Geografia[modificar | modificar la font]
La municipalitat es en plana de Can e es limitrophe al sud-es de Can. Lo sieu centre, a l'entorn de la glèisa Santa-Martin d'Anautita-Alemanda, es Modèl:A Unitat del centre de la capitala regionala[1].
La commune est en plaine de Caen et est limitrophe au sud-est de Caen. Son centre, autour de l'église Saint-Martin de Haute-Allemagne, est à 5 km du centre de la capitale régionale[3].
Comunas vesinas[modificar | modificar la font]
Istòria[modificar | modificar la font]
Administracion[modificar | modificar la font]
Demografia[modificar | modificar la font]
Luòcs e monuments[modificar | modificar la font]
Personalitats ligadas amb la comuna[modificar | modificar la font]
Véser tanben[modificar | modificar la font]
Ligams extèrnes[modificar | modificar la font]
Nòtas[modificar | modificar la font]
- ↑ Distància viària la mai cuerta segon Viamichelin.fr
- ↑ {{{Títol}}}
- ↑ Distance routière la plus courte selon Viamichelin.fr
- ↑ Géoportail (IGN), couche « Limites Administratives » activée


text:
Lo plaser de perpensar e d'escríver en lenga gascona. Aquiu qu'avetz lo men caièr aubrit.
dimecres, 4 de novembre de 2015
I a ua libreria hens lo vòste centre comerciau?
14 comentaris:
- Vicent Llémena i Jambet ha dit...
-
Sí, però on estiga una llibreria clàssica, amb els seus llibres llatins o grecs i la literatura del XIX francesa o la del romanticisme alemany que es lleven totes les llibreries de "productes" aptes per a la venda.
Vicent Adsuara i Rollan
- 4 de novembre de 2015 a les 8:31
- Mela ha dit...
-
ieu i vau pas dins los centres comercials.
- 4 de novembre de 2015 a les 19:32
- Vicent Llémena i Jambet ha dit...
-
Tu fais bien Mela! La culture du consomme n'est pas humaine.
Vicent Adsuara i Rollan
- 5 de novembre de 2015 a les 0:12
-
-
Ne’n soi pas tant convençut, Vicent.
L’atraçadera, l’apieladera, lo besonh d’acumular bens e possessions que’m semblan de s’apréner a un atavisme deus ancians, qui remanda probable a un temps quan èram chimes shens armas, shens huec, shens industria, e miaçats per predators, tempèris, accidents, malautias, e lhèu mei que tot per la hami.
Ara que la manca n’ei pas mei ua miaça (o n’ac seré pas mei gerissim l’economia d’ua faiçon senada e sanitosa), ja devem har un saut culturau. Mes lo consum b’ei ua causa umana, trop umana, tot parièr com la guèrra.
Jean-Yves Gaubert
- 5 de novembre de 2015 a les 20:48
- Vicent Llémena i Jambet ha dit...
-
Peut être, mais nous ne devont pas mercantiliser le sujet, ça c'est un probleme de faire dieu aux choses. Mais il est très humanine bien sur.
Vicent
- 6 de novembre de 2015 a les 13:59
- Vicent Llémena i Jambet ha dit...
-
Oui aussi anonyme, certainement humain, très humain marchandiser le sujet, mais comme un puzzle terminé et ouvert à d'autres pièces, c'est a dire deconstructivement, la fin du capitalisme ou du discours capitaliste collectif apportera la fin du capitalisme financier et la fin de cette marchandisation, ce faire dieu les choses, dans un long processus, pas traumatique et nécessaire. Nous sommes entrés dans la troisième année de Dieu, Christ et Dionysos.
- 7 de novembre de 2015 a les 3:25
-
-
Coneissi de centres comercials catalans amb de librariás. M'es de grèu de t'escrapochinar l'article mas es aital.
- 9 de desembre de 2015 a les 0:33
- Joan de Peiroton ha dit...
-
Anonim: Tant de bon! Pecat que la mia hemna e jo no'us coneishem pas. Compreni pas lo mot escrapochinar. perdonatz la mia ignorància de l'occitan non-gascon!! En tot cas, mercés peu comentari !
- 11 de desembre de 2015 a les 8:01
-
-
escrapochinar
Far una pression ben fòrta, esclafar, espotir.
Ma maire, que me sarrava dins sos braç a m'escrapochinar, s'èra assetada sus la vièlha camba de rove, e me quitava pas dels uèlhs e de l'arma (Joan Castanha, dins E zo! Tabò!)
- 12 de desembre de 2015 a les 21:38
- Joan de Peiroton ha dit...
-
Anònim: Que'vs consideratz un chic com a la mair d'aqueste blòg, se compreni plan.:-) La vertat: non pensi pas qu'avetz "escrapochinat" qué que sia. Qu'avetz sonque responut a la mia question e que'n soi plan content. Jo que n'èi vesitat sonque tres o quate de centres comerciaus en la Catalonha deu sud, e qu'ei un bèth suplici d'i acompanhar la hemna e la hilha, que m'i emmèrdi greument. E de quins centres comerciaus e parlatz? Que sajarèi de negociar tà miar-las-i en plaça d'anar taus lors Caprabo-Eroski acostumats.
- 15 de desembre de 2015 a les 10:58
-
-
A la lèsta, Esclat, Carrefour, Hipercor-Corte Inglés... N'i deu aver d'autres. Mas soi pas de toristejar dins lo centre comercial.
- 18 de desembre de 2015 a les 23:45
- Joan de Peiroton ha dit...
-
Anònim: A la hèita fin, non m'ajudatz pas, non m'aprenetz pas arren!!! Un taulèr de libes en Carrefour, Esclat o El Corte-Inglés ne'n hè pas ua libreria, diu me dau! N'avem pas la medisha definicion de çò qu'ei ua libreria, vos i jo. Per jo, ua libreria qu'ei ua botiga especializada en la venta de libes. Qu'ei plan aquò çò qui soi a cercar: un centre comerciau on s'i tien ua libreria vertadèra, com ac indica lo títolh deu men pòst. De supermercats on i a un taulèr de libes que'n coneishi en Catalonha com aulhors, en efèit. Totun, non s'i tròban pas sonque obratges comerciaus deu moment, en generau shens interés per jo o pas guaire. N'ei pas çò qui cèrqui.
- 21 de desembre de 2015 a les 13:41
-
-
A! De librariás librariás, pas gaire, vertat. Aicibàs avèm de librariás espectaclosas: No llegiu, La Central del Raval, la Central de c. Provença, la Llar del Llibre, Alibri... E tot plen de librariás d'autor flame nòvas, d'unas dobrisson la nuèch, e i trobas tot. De còps son de librariás a se perdre. Ieu soi francament urós dins la Central del Raval, que se trapa dins una glèisa desconsagrada.
Mas aquelas librariás se troban pas jamai dins los centres comercials, vertat. Es pas la costuma. I a las FNAC, òc, mas los vendeires de las FNAC tanplan podián vendre de solièrs, o de cravatas. Sabi de doas FNAC dins de centres comercials. Mas los emplegats son pagats a 500 € per mes o òm lor pòt pas exigir que sàpian de libres. Un bon lector sabrà trobar. Se te cal conselh, siás perdut.
La sola excepcion que coneissi es La librariá de La Llar del Libre al Centre Comercial la Maquinista de la quartièr de Sant Andreu de Barcelona.
- 30 de desembre de 2015 a les 19:27
- Joan de Peiroton ha dit...
-
Barcelona per crompar pelhas, que hè luenh tà jo. Bon, que'vs vau precisar lo men cas. Qu'èm perpinhanés dejà despuish quauque temps. E a la hemna que'u agrada de crompar pèlhas de l'aute costat de la frontèra. E com non conduseish pas briga, que soi jo qui i la mii pr'amor que soi un bon marit. E mentre que va de crompas era, la màger part deu temps en centres comerciaus on s'i aplegan las botigas que'u agradan a era, jo que soi a demorar com un colhon que lo temps passe. E que plori per ua botiga qui m'interèssa a jo, e aquò que's ditz ua libreria. En Cantàbria, qu'avem chança, laguens lo gran centre comerciau a costat de Santander, que i a ua libreria. Ua vertadèra. E que m'i èi crompat libes plan sovent. Libes sus l'art roman, sus lo dialècte de Cabuérniga, sus la fauna marina o de fotografia, causas atau. N'ei pas de dobte que de bonas librerias n'i a a Barcelona. A Barcelona, a mei de librerias, m'interessaré saber adreças de bonas botigas de musica (guitarras, bandórrias, mandolas, atau) e tanben ua botiga d'instruments ancians (instruments restaurats). Soi segur que n'i deu aver mès sèi pas on.
- 1 de gener de 2016 a les 12:04


text:
Mortefontaine (Oise)
Mortefontaine es una comuna francesa, situada dins lo departament d'Oise e la region de Picardia.
Somari
Geografia[modificar | modificar la font]
Comunas vesinas[modificar | modificar la font]
Istòria[modificar | modificar la font]
A la Mièja Edat, la distincion de Mortefontaine dépendait de l'importanta châtellenie de Montmélian. En 1146, i aguèt cedit al abbaye de Chaalis #que i #condicionar étangs a usatge de viviers.
La châtellenie de Montmélian, proprietat de la abbaye de Sant-Denis dempuèi 1284, s'organizava a l'entorn d'un bourg d'una cèrta importància del mièja edat fins en la Renaissance; lo un dels mai importants mercats dels environs s'i aviá e lo pelegrinatge per la glèisa La nòstra-Madama contribuissiá egalament a la siá prospérité economica. Après la destruccion del solar cap a la fin del Sègle XVI en lo contèxt de las guèrras de religion, lo senhor de Mortefontaine, François Hotman, aquerís la châtellenie lo 9 de junh 1599 sens doncas reconstruire lo solar. En 1652, Montmélian passa a Senhor lo Coigneux e lo domeni i aguèt erigit en marquisat l'an 1654 per acte de Louis XIV, passa de contunh a la familha Lo Peletier, granda familha de parlamentàrias e de financièrs, en 1680. Aqueles cambiaments successius de senhors influisson pas en res lo destin del bourg: Délaissé per los sieus senhors, se despobla en corrent inexorablament la primièra mitat del Sègle XVII en favor de Plailly e Mortefontaine. La parròquia de Montmélian, #que Mortefontaine i n'aviá dépendu, a suprimit, e demòran pas que qualques larèrs[1].
Joseph Bonaparte #crompar lo domeni de Mortefontaine en 1798. S'i #signar, en 1800, lo tractat d'amistat entre la França e las Estats Units d'America dicha Tractat de Mortefontaine e s'i #celebrar los matrimònis de Caroline e Pauline Bonaparte. En 1827, lo darrièr prince de Condé, paire del pòrti de Enghien, recebut Mortefontaine per la baronne de Feuchères, la siá mèstra, #qu'en #eretar a la siá mòrt en 1830. Aquela darrièra, #que #morir en 1840, #legar Mortefontaine a la siá filleule, Sophie Thanaron (†1901)[2]. En 1894, una ampla part del domeni i aguèt vendut al pòrti de Gramont #que i #far bastir lo castèl de Vallière en estil néogothique e néorenaissance. Modèl:Veire tanben
A la mòrt de Madame Acorbaissen, en 1901, lo castèl de Mortefontaine #passar a las siás filhas, la baronne de Meyronnet-Sant Marc e la comtesse Amelot de la Roussille. Lo baron de Sant Marc #èsser cònsol de Mortefontaine de 1884 a 1921, an de defalhiment de la siá esposa. #Prene la siá jubilacion sus la siá proprietat de Aix-en-Provence e #vendre lo castèl de Mortefontaine al comte Louis-René de Gramont cap a 1928. Après la guèrra, tròba pas mai los mejans de la manténer correctement e lo cedís al Tèrces-Òrdre dels Dominicans en 1949. Las religiosas bastisson un prieuré en lo parc e llauren una escòla dins lo castèl. Amb lo bastiment de nòvas bastissas, lo castèl es pas lèu mai necessari e ven vacant, abans de trobar un acquéreur en 1985[3]. Lo « Institut Sant-Dominique » (amb escor, collègi, licèu) acuèlh uèi mai de 1 100 escolans del AQUEL2 a la terminal. Modèl:Veire tanben
Au Moyen Âge, la seigneurie de Mortefontaine dépendait de l'importante châtellenie de Montmélian. En 1146, elle fut cédée à l'abbaye de Chaalis qui y aménagea des étangs à usage de viviers.
La châtellenie de Montmélian, propriété de l'abbaye de Saint-Denis depuis 1284, s'organisait autour d'un bourg d'une certaine importance du moyen âge jusque dans la Renaissance; l'un des plus importants marchés des environs s'y tenait et le pèlerinage pour l'église Notre-Dame contribuait également à sa prospérité économique. Après la destruction du manoir vers la fin du Sègle XVI dans le contexte des guerres de religion, le seigneur de Mortefontaine, François Hotman, acquiert la châtellenie le 9 juin 1599 sans pour autant reconstruire le manoir. En 1652, Montmélian passe à Monsieur le Coigneux et le domaine fut érigé en marquisat en 1654 par acte de Louis XIV, puis passe à la famille Le Peletier, grande famille de parlementaires et de financiers, en 1680. Ces changements successifs de seigneurs n'influent en rien le destin du bourg: Délaissé par ses seigneurs, il se dépeuple inexorablement courant la première moitié du Sègle XVII en faveur de Plailly et Mortefontaine. La paroisse de Montmélian, dont Mortefontaine avait dépendu, est supprimée, et ne restent que quelques foyers[4].
Joseph Bonaparte acheta le domaine de Mortefontaine en 1798. On y signa, en 1800, le traité d'amitié entre la France et les États-Unis d'Amérique dit Traité de Mortefontaine et on y célébra les mariages de Caroline et Pauline Bonaparte. En 1827, le dernier prince de Condé, père du duc d'Enghien, acquit Mortefontaine pour la baronne de Feuchères, sa maîtresse, qui en hérita à sa mort en 1830. Cette dernière, qui mourut en 1840, légua Mortefontaine à sa filleule, Sophie Thanaron (†1901)[5]. En 1894, une large partie du domaine fut vendue au duc de Gramont qui y fit construire le château de Vallière en style néogothique et néorenaissance. Modèl:Voir aussi
À la mort de Madame Corbin, en 1901, le château de Mortefontaine passa à ses filles, la baronne de Meyronnet-Saint Marc et la comtesse Amelot de La Roussille. Le baron de Saint Marc fut maire de Mortefontaine de 1884 à 1921, année de décès de son épouse. Il prit sa retraite sur sa propriété d'Aix-en-Provence et vendit le château de Mortefontaine au comte Louis-René de Gramont vers 1928. Après la guerre, il ne trouve plus les moyens de l'entretenir correctement et le cède au Tiers-Ordre des Dominicains en 1949. Les religieuses construisent un prieuré dans le parc et ouvrent une école dans le château. Avec la construction de nouveaux bâtiments, le château n'est bientôt plus nécessaire et devient vacant, avant de trouver un acquéreur en 1985[6]. L' « Institut Saint-Dominique » (avec école, collège, lycée) accueille aujourd'hui plus de 1 100 élèves du CE2 à la terminale. Modèl:Voir aussi
Administracion[modificar | modificar la font]
Demografia[modificar | modificar la font]
Luòcs e monuments[modificar | modificar la font]
Personalitats ligadas amb la comuna[modificar | modificar la font]
Véser tanben[modificar | modificar la font]
Ligams extèrnes[modificar | modificar la font]
Nòtas[modificar | modificar la font]
- ↑ Cf. Abbé Chagny, Lo Tuc de Montmélian. La siá istòria réligieuse. Lo Pelegrinatge La nòstra-Madama, Eveché de Beauvais, 2e edicion 1944, 34 pàg.
- ↑ Sophie Thanaron èra a priori la nièce de Sophie Dawes, sens #que se'n siá cèrtament cèrt. Es pas exclús n'efièch #que Sophie i aja #èsser filha naturala d'un prince de Orléans. I aguèt per tuteur lo ancià ministre Odilon Barron de contunh épousa en 1850 Henri René Acorbaissen, prefècte de l'Aisne.
- ↑ Cf. Modèl:Labor ; pàg. 78-87.
- ↑ Cf. Abbé Chagny, La Colline de Montmélian. Son histoire réligieuse. Le Pèlerinage Notre-Dame, Eveché de Beauvais, 2e édition 1944, 34 p.
- ↑ Sophie Thanaron était a priori la nièce de Sophie Dawes, sans qu'on en soit tout à fait certain. Il n'est pas exclu en effet que Sophie ait été fille naturelle d'un prince d'Orléans. Elle eut pour tuteur l'ancien ministre Odilon Barrot puis épousa en 1850 Henri René Corbin, préfet de l'Aisne.
- ↑ Cf. Lua error in Module:Biblio/Obratge at line 67: attempt to call field 'indicacionDeLenga' (a nil value). ; p. 78-87.


text:
Lo plaser de perpensar e d'escríver en lenga gascona. Aquiu qu'avetz lo men caièr aubrit.
dimarts, 31 de maig de 2011
Òsca entath Ostau Comengés e entara comuna de Shenh.
Shenh, petiua comuna comengesa situada ena vath deth Arbàs, que ven d'inaugurar dus panèus d'informacion sus eth patrimòni naturau e culturau. A priori: arren d'originau: que i a d'autas comunas qu'an pres iniciativas atau. Solament, a Shenh, aqueris panèus que son en francés e tanben en occitan. Que son estats realizats en cadre d'ua convencion signada entram eth Estat, era comuna, eras comunas vesiàs, eth O.N.F. e era L.P.O Pyrénées vivantes. Eth objectiu principau d'aquera convencion qu'é era preservacion deth arrian blanc - aqueth butre qu'a elijut domicili sus eth territòri de Shenh, de cap ath malhs de Pena Nera- mès era mesa en valor deth patrimòni culturau n'é cap estada debrembada.
Qu'é atau que, ath cap deth panèu qu'arrepren eth plan dera comuna, qu'òm pot líger "Planvenguda a Shenh, Bienvenue à Chein". Eth plan qu'é illustrat per fotografias d'audèths e de lòcs emblematics dera comuna e totas eras legendas que son en occitan e en francés. Que cau tanben sinhalar que totis eths microtoponimes que figuran sus eth plan - Batalha, Eths Pojaus, Arraigon, Shenh d'Amont - son notats en occitan.
Aqueth trebalh de normalizacion deths noms de lòcs que partic deths entretens realizats per Joan Pau Ferré, membre deth Ostau Comengés- auprès d'informators occitanofònes de Shenh. Aquèras enquèstas, essencialament en occitan, que permeteren d'establir ua lista precisa deths noms de lòcs de Shenh, de conéguer era sua prononciacion exacta en occitan gascon, de localizar-les en ame precision e d'amassar informacions sus eras activitats umanas, eth relhèu, era vegetacion, era natura deth sòu...En un segond temps, ua comission municipala qu'estèc creada, composada d'elijuts e d'abitants dera comuna. Eths sòns membres que validèren era prononciacion e era ortogràfia deths noms de lòcs. Enfin, aquera lista qu'estèc adoptada peth conselh municipau que la transmetec aths servicis deth cadastre e deth I.G.N.
En tot demorar qu'aqueras correccions siàn presas en compde peths servicis deth Estat, era comuna de Shenh, en ame aqueth supòrt de qualitat, qu'a sabut botar en valor eth sòn patrimòni culturau, bastit e tanben lingüistic. Bilhèu que balharà idèas a d'autas comunas? .
Liéger aquò que m'a metut de bona umor. Los de Senh que hasón çò qui calèva hèr. Òsca! E jo qu'èi decidit de hè'm membre d'eth Ostau Comengés en los enviar ua cotiza. Que serà ua auta manèra d'exprimir lo men contentèr e de'us encoratjar.
PS. Eth arran blanc (Neophron pernopterus) qu'ei tanben coneishut com caparroi en d'autas varietats gasconas. Lo mot gasconissim arran qu'èi parent deu mot basco arrano qui vòu díser agla.
2 comentaris:
- Maime ha dit...
-
P'una fòto daus paneus ?
- 14 de juny de 2011 a les 15:52
- Joan deu Peiroton ha dit...
-
Maime: N'èi cap, mès que m'èi promés d'i passar per Senh.
- 16 de juny de 2011 a les 17:05


text:
Lo plaser de perpensar e d'escríver en lenga gascona. Aquiu qu'avetz lo men caièr aubrit.
diumenge, 23 de març de 2014
La lenga e l'Estat
L'obstacle principau tà l'usatge deu gascon n'ei pas l'Estat. Qu'ei prumèr deu maine socioculturau: har deu nenet un gasconofòne qu'èra vist - a tòrt- com un andicap tà l'escolarizacion, puish que l'escòla n'acceptava sonque lo parlar de la Republica, qu'ei a diser lo francés. E puish parlar francés qu'èra considerat com a signe de modernitat e de progrès sociau. Uei lo dia, l'obstacle màger qu'ei enlòc mei : qu'ei mei que mei cerebrau, neuronau: que demanda un tribalh personau, esfòrç deus grans tà reconstrusir un circuit neuronau gasconofòne en dehòra de la transmission mairau. Esfòrç e energia que hèn hrèita tà vàder gasconofòne. Totun qu'ei perfèitament possible de s'i escàder shens l'ajuda de l'Estat e shens l'escòla. Lo vòste servidor que'n pòt testimoniar. Non hèn pas hrèita cors de gascon tà apréner la lenga, jo n'ei seguit absoludament nat, pas mei que los locutors naturaus. Metòdes d'autoaprenedissatge com mejan de substitucion tà transméter la lenga, ahijuts ad utís linguistics de tot escantilh (diccionaris, gramaticas…) qu'existeishen mercés a l'equipa valenta de Per Noste, a l'Institut Biarnés e Gascon (Enstitut Biarnés e Gascoun), a l'Acadèmia Gascona (Academia gascona) de Baiona, a l'editor gasconofòne Eric Chaplain, a l'escrivan e lexicografe Pèir Morà e a un hum d'auts; e la lenga que comença d'estar plan vededera e audidera en particular per youtube (cercatz-i IEO65 o Ostau Comengés), que cau encoratjar lo tribalh exemplar de Nosauts de Bigòrra - IEO 65 e deth Ostau Comengés en aqueth maine, que'n sian felicitats e arregraciats! Qu'avem tanben la TV per internet qui'nse prepausa quauques videos tot en gascon (per fin!) . Que non mancan pas sonque la motivacion e la volontat de s'i escàder. Qu'ei aquò: parlar gascon uei lo dia qu'exigeish volontat e motivacion. Que s'ageish, a la hèita fin, com per tota lenga e a tot atge, de's crear de novo circuits neuronaus dedicats a la gasconofonia e aquò qu'exigeish un tribalh regular e seguit. Tà apréner a emplegar mots e idiomatismes, a har frasas com cau, que hè hrèita ua practica regulara, progressiva, shens tròp de dolor, ideaument quotidiana. Qu'ei l'unic mejan tà en·hortir aqueths circuits gasconofònes. Qu'ei plan aquò lo motiu d'aqueth blòg entau son autor : aproprià's lo gascon. E lo motor d'aqueth "brain building" que's ditz motivacion. Qu'ei la motivacion qui pòt assegurar un futur tà la lenga. E en abséncia de tota motivacion politica, de dòu har, sonque la motivacion de la gent que pòt compdar. La clau deu futur deu gascon qu'ei enter las mans deus quites gascons, e sonque d'eths.
9 comentaris:
- 賈尼 ha dit...
-
Se vei qu'i coneisses PAS GES a l'educacion bilingüa. Ieu ai format mos dròlles al bilinguisme italian, lor ai de longa parlat en italian (e sonque), lor ai crompat de DVDs en italian, de libres per dròlles en italian, mès tot aquò a menat mai que mai a una conoissença passiva de la lenga. Es en anar en vacanças en Itàlia que se son renduts compte de l'utilitat de la lenga, qu'èra quicòm mai qu'un espleit per parlar amb lo paire o per gaitar de dessenhs animats. E tot aquò, plan solide, manca en Occitània.
Es la politica linguicida constanta de l'Estat francés qu'a fait desaparéisser las lengas altras que lo francés de l'espaci public, e aquò aguèc per consequéncia la diglossia prumèr, pèi la desaparicion de las lengas minorizadas.
- 23 de març de 2014 a les 20:19
- Joan de Peiroton ha dit...
-
L'escòla d'immersion bilingüa, que'n soi tostemps estat d'acòrd. Totun, jo non n'èi pas jamei aprofieitat e aquò non m'a pas empachat d'apréner e d'emplegar lo gascon. D'aquò que poish testimoniar.
En ua democràcia, car amic, l'Estat, qu'èm tu e jo. N'ei pas un còs estrangèr. Personauments, la mia competéncia en gascon non deu pas arren a l'Estat, ni en pro, ni en contra. No'm hè pas hrèita ni no'm hè puisheu l'Estat tà parlar gascon. L'Estat qu'ei completament absent aquiu. Que parli gascon e pro. Qu'ei perfèitaments legau, aquò. Se jo e soi capable d'ac har, los autes qu'ac poirén har tot parièr s'ac volossen. Qu'ei la significacion deu men messatge.
- 23 de març de 2014 a les 21:49
-
-
l'Estat e la lenga : avetz ben rason !
renar merle
- 24 de març de 2014 a les 13:30
- Jordi ha dit...
-
Marces Joan de Peiroton,
Ieu èra vengut per te har ua demanda: A ont pòdi apréner gascon a distancia?
Aquera junhsèga demoraré de nau a Formentera o voliva apréner gascon mès lo voliva apréner là. Ai gardat las adreças qu'as escrich e a veire si avem sòrt!
Salut!
PS: Si et decideixes a fer una visita a l'illa alguna vegada, hi seràs benvengut.
- 25 de març de 2014 a les 11:46
- Joan de Peiroton ha dit...
-
Adiu Jordi.
Felicitacions per la decision! Quin gascon se vòs apréner? Per l'aranés, que't cau contactar lo Conselh Generau d'Aran. Sequenon, t'aconselhi de visitar Per Noste (http://www.pernoste.com) qu'organiza cors de gascon per distància (http://www.pernoste.com/Modules/Enseignement/Presentation.aspx) e que ven metòdes e libes d'ensenhament, en particular que t'aconselhi lo son metòde "a hum de calhau" e lo DVD audio "Aprends moi le gascon". (http://www.pernoste.com/Modules/AHumDeCalhau/Presentation.aspx).
Un catalan clar, plan articulat e pro lent (dab l'accent mei pròishe deu valencian que non pas deu balear) deuré anar tà't har compréner per un gasconofòne de Bearn.
- 25 de març de 2014 a les 16:26
- Jordi ha dit...
-
Adiu Joan!
Marces peth ton comentari. Ai vist era plana web deth pernoste e pènsi qu'ei era melhor opcion. Aquò deths mètodes "a hum de calhau" qu'ei ua manièra plan bòna d'apréner.
E... existís qualque diccionari gascon per apréner a un nivèl basic. Ai vist eth "Tot en gascon" e pènsi qu'ei ua bona inversion mes si soi cercant qualque opcion plan economica... A nivèu escolar, pòdi trobar arres? O per la diferencia de preu crompi directament eth "Tot en gascon"?
Marcés pera tua paciència!
- 3 d’abril de 2014 a les 14:22
- Joan de Peiroton ha dit...
-
Adiu Jordi,
Lo mei economic que son los diccionaris online, véder aquiu peus ligams:
http://www.lexilogos.com/gascon_langue_dictionnaires.htm
Atencion, que son diccionaris gascon-francés o francés-gascon.
Lo Tot en Gascon qu'a l'avantatge de non pas aver a recórrer au francés.
Se t'intéressa, que't pòdi enviar un exemplar de la prumèra edicion deu Tot en Gascon (n'ei la dusau) que't sufeish de m'indicar la toa adreça per mèl e que'u te envii. No't costarà pas arren.
- 4 d’abril de 2014 a les 22:02
-
-
Adishatz tots,
Lo Dicod'Òc qu'ei deus utils tanben. O los diccionaris de Per Noste en generau.
Joan, que pensi que mesclas dus problèmas.
Jo tanben qu’aprenoi a parlar shens l’ajuda de l’Estat (mès dab la deus autors / editors gascons e deus locutors qui aví entorn). E plan solide l’Estat qu’a d’autas crabas a mólher que de ns’empachar de gasconejar enter nos. Tà nosauts lo gascon qu’ei un hobby, un interès deu maine de l’esfèra privada, ua tintèina. De que n’i a qui colleccionan timbres, o qui hèn aus escacs, o qui practican lo caiac de mar. Jo que parli gascon. Aquò rai.
Mès tà víver e pravar, la lenga que’s deu mantiéner o espandir dinc a ua massa critica de locutors qui n’an l’usar quotidian, e shens que domestic : tanben sociau, culturau, gausem díser : politic au sens larg.
Ad aquò, si-ben que hèn empach la filosofia, l’ideologia, la politica estataus. E lo hèit qu’ua part magerassa de la populacion gascona agin encapit l’ideologia dominanta (francés = lenga de civilizacion, gascon = patuès endarrerat), aquò tanben b’ei un resultat d’aquesta politica/propaganda agressiva relaiada per un Miquèu Sèrras dens la soa sortida tristament famosa d’arunan.
Lo monde en generau, e los francés en particular (gascons comprés, los qui francés son, quan n’ac auràn pas lhèu causit) n’an pas nat quéhar de las lengas. N’i véden pas sonque ua atruna, ne’n saben pas que la foncion utilitària. B’ei de véder a la lor faiçon superficiau d’apréner las autas lengas : cap recèrca, sonque l’eficacitat e rai tau parlar-plan. Gavacheja que gavachejaràs, tostemps enténer be’t heràs… Doncas se cómptam suus ahuecats de la lenga tà har-la víver, n’i abastaram pas. Qu’am tanben besonh d’un estatut, d’ua reconeishença e d’incitatius a un nivèu societau tà que lo monde, au minimum, la respèctin, e tà que quauques-uns (hòra los gasconejaires convençuts) agin enveja de l’apréner e de la practicar.
Quan l’Estat francés ne ns’ajudaré pas (volent-s’ac la crisi…), be caleré totun qu’esloishèssi lo dògma de la RepublicaUaEIndivisiblaQueLaSoaUnicaLengaOficiauEiEDeuDamorarLoFrancés…
Amistats,
Joan-Ives
- 9 d’abril de 2014 a les 13:29
- Vicent Llémena i Jambet ha dit...
-
Vous êtes pour le gascon comme moi pour le catalan-valencien, je suis né a l'an 64 du passé siècle, je suis né avec le franquisme et je n'avais pas l'escolarisation dans la langue de mon père, le catalan-valencien, et j'ai apris de mon père premièrement, et après avec des livres, dictionnaires, et publications en cette langue.
Maintenant un 33 % de la population de la Comunauté Valencienne etude en sa langue.
Je crois que l'état est très important pour la continuïté d'une langue.
- 6 de desembre de 2014 a les 6:44


text:
1299
Aquesta pagina concernís l'an 1299 del calendièr gregorian.
Eveniments[modificar | modificar la font]
Occitània[modificar | modificar la font]
França[modificar | modificar la font]
Euròpa[modificar | modificar la font]
Empèri Bizantin[modificar | modificar la font]
Annada de crisi militara per l'Empèri ambé de desfachas còntra Venècia e còntra lei Turcs Otomans. Sus lo premier frònt, la fin de la guèrra entre Venècia e Gènoa permetèt ai Venecians de concentrar tornarmai un nombre important de naviris en Mar Egèa onte plusors illas foguèron pauc a pauc conquistadas (→ 1301 e 1302). Sus lo segond frònt, leis Otomans prenguèron la vila de Mocadena. Aquò permetèt a Osman Ièr de fondar un estat en Anatolia qu'anava venir un perilh major per l'Empèri. L'interpretacion marrida de l'emperaire Andronic II Paleòleg (1282-1328) — que considerava pas lei Turcs coma una menaça vertadiera dempuei la disparicion de la menaça seldjokida — agravèt la situacion dins lei províncias asiaticas.
En revènge, dins lei Balcans, la situacion se melhorèt en fàcia dei Sèrbes. D'efèct, incapable de leis arrestar militarament (→ 1297), Andronic II capitèt de negociar un maridatge entre lo rèi sèrbe Stefan Uros II Milutin (1282-1321) e sa filha. En cambi, foguèt concluda la restitucion dei territòris perduts per lei Bizantins dins lo corrent deis annadas precedentas.
Sultanat Otoman[modificar | modificar la font]
Presa de la vila bizantina de Mocadena (Bilecik) per Osman Ièr. Aquò marquèt la fondacion de la dinastia e de l'estat otoman d'Anatolia.
Africa[modificar | modificar la font]
Etiopia[modificar | modificar la font]
Fins dau rèine dau negus Saba Asgad (1298-1299). Wedem Arad (1299-1314), qu'èra probablament son fraire, li succediguèt. Aquò marquèt la fin de la la crisi dinastica entraïnada per la mòrt dau negus Yagbe-Sion — cinc sobeirans de 1294 a 1299 que se succediguèron dins de circonstàncias mau conegudas — e permetèt d'estabilizar la situacion politica en Etiopia. Lo negus novèu mandèt una ambaissada au Caire per obtenir la nominacion d'un evesque novèu a la tèsta de la Glèisa Etiopiana mai lo senhor musulman refusèt tornarmai maugrat l'abséncia de guèrras entre Etiopia e leis estats musulmans d'Africa.


text:
30/09/2016
Raibe negre 34 per Gilbert Borgés
Prumier dimecres de setembre. Jorn de rentrada per los regents. Sei a mon pòste. Tot lo monde son aquí. l’equipa a pas talament chamjat. Nonmas lo pair Labòria qu’es partit a la retirada. Los regents son enquera en cortissons e las regentas en raubas. Doma, quo serà pus parier. Quò blagassa dins los coredors. Nòu oras demiá. Coma tots los ans, nos amassam dins la granda sala. Novela directriça. Es tota jòuna. La mai jòuna de la sala. Minharda coma tot. Si aviá dietz ans de mai e io vint de mens…
Deu surtir de l’escòla. Nos explica son parcors. Suert de l’escòla. S’apela Marlena. P’ita votz acidulada que dòna enveia de l’escotar dire una bela conariá. Ne’n ditz pas. Mena l’amassada coma pòt. Se’n suert pas mau. Pren de las informacions e balha daus rendetz-vos de trabalh. Nos desseparam a onze oras.
Los collegas se despechan d’anar dins lor classa. Tot plen de chausa a far. Io ai lo temps : d’un biais coma d’un aure, sabe que me’n anirai pas davant ueit oras. Comence de me conestre. Demòre tot solet coma la Marlena.
- Ses Peiregòrda ?
- Non. Sei nascuda e ai totjorn viscut a Bordeu. Mas mos grands eran d’aquí. Demòre dins lur maison, a la Teulada.
Quilhe l’aurelha. La Teulada, quo es lo villatge ente mos parents avián ‘chaptat la maison quand aviá quinze ans. I ai passat au mens una demiá dotzena d’annadas.
- Coma s’apelavan tos grands ?
- Giraud.
- Giraud ? Vas pas me dire que ses la p’ita filha de la Nini e la filha de la Matilda ?
- Si-es.
- Ai bien conegut ta mair. Qual es ton atge ?
- Vint-e-set ans.
Vint-e-set ans. Quò me bolega de pertot. Vint-e-set ans : exactament l’atge qu’aviá sa mair quante m’a laissat, i a vint-e-set ans.
Gilbert Borgés
06:47 Publié dans Raibes negres e Istòrias minuta de Gilbert Borgés | Lien permanent | Commentaires (0)
Les commentaires sont fermés.


text:
Gaucho
Gaucho (paraula castelhana ortografiada gaúcho en portugués) qu'ei lo nom dat d'un biais generau au cavaèr qui guardan las vacas en Argentina, Uruguai, Paraguai, Chaco bolivian, Chile meridionau e Rio Grande do Sul en Brasil).
Lo gauchos que son los parions deus cowboys americans, deus llaneros veneçolans, deus capiras de São Paulo, e deus gardians provençaus.
Deu biais de víver (caracterizat per la libertat, lo solèr e l'independéncia) deus gauchos e de las loas regions que gessí ua cultura, un folclòre e ua quita literatura gauchesca (qui l'òbra la mei representativa qu'ei lo Martín Fierro de l'escrivan argentin d'orgina bearnesa José Hernández.
Lo gaucho qu'ei associat dab lo chivau, lo recado (pèth d'aulha qui remplaça la sera), la guitarra, lo mate, lo facón (ganivet gaucho), lo capèth nodat entà qui non s'envoli pas, lo poncho, lo recado (la cinta de cuer semiada de monedas) o la cinta de tela, las boleadoras.
Somari
Immigracion[modificar | modificar la font]
Gauchos judius[modificar | modificar la font]
A partir de 1888, emigrants judius que s'installèn en Argentina mercés a l'ajuda d'ua organizacion deu baron Hirsch aperada Jewish Colonization Association. Qu'èran ashkenazim originaris de Polonha e de l'Empèri Rus que huegèvan los progroms.
Qu'installèn colonias dens la província de Entre Ríos e Santa Fe. La principau que ho Moïseville uei apareda Moisés Ville (Santa Fe). D'autas colonias que hon fondadas arron en Santiago del Estero, La Pampa e dens la Província de Buenos Aires (Colonia Lapin ).
En ua o duas generacions qu'adoptèn lo biais de víver tradicionau deus gauchos.
Emigracion[modificar | modificar la font]
Emigracion de gaúchos en Brasil[modificar | modificar la font]
A causa de nauta emigracion de gaúchos de Rio Grande do Sul pels estats del Paraná, Mato Grosso do Sul, Mato Grosso e estats del nòrd de Brasil, la cultura gaucha es fòrça difonduda en la rèsta de Brasil. Existisson près de 1,5 milion de gauchos escampats per Brasil.
En Paraguai[modificar | modificar la font]
En Paraguai existisson 200 000 gaúchos e descendents, venguts del Rio Grande do Sul per crompar tèrra a causa del millor valor de tèrras.


text:
Vielha e Mijaran collabòre damb UGT ena organizacion des actes conmemoratius deth Dia dera Hemna Trabalhadora en Vielha
Eth pròplèu 8 de març UGT organize en Vielha ua Taula Redona e era projeccion d’un cortmetratje entà celebrar eth Dia dera Hemna
Jose Luis Aguilà, secretari d’UGT des Tèrres de Lleida e Ramón Moreno, secretari de Politica Sociau e Aucopacion deth Sindicat, s’amassèren agèr dimars damb Juan Antonio Serrano, baile de Vielha e Mijaran e Amador Marqués, baile de Bossòst, entà organizar amassa e prumèr còp, es actes deth Dia Internacionau dera Hemna Trabalhadora, dehòra dera Ciutat de Lhèida. Pendent era amassada s’acordèc qu’eth pròplèu 8 de març, ena Sala Era Audiovisuau de Vielha, s’amiarà a tèrme ua Taula Redona a on s’escotaràn es testimònis de cinc hemnes trabalhadores de zònes de montanha en tot hèr un debat moderat per Mónica Lafuente, deputada deth Parlament de Catalunya.
23/02/2017


text:
Quartièrs de Tolosa
Dempuèi lo conselh municipal del 18 de decembre de 2009, la municipalitat de Tolosa aplica un descopatge de la vila en sièis sectors e 22 quartièrs.
Somari
Sector 1 - Tolosa centre[modificar | modificar la font]
Sector 2 - Riba esquèrra[modificar | modificar la font]
- Sent Çubran
- Crotz de Pèira - carrièra d'Espanha
- Font l'Estanh - Bagatèla - Papús - Tabar - Bòrda longa
- Font Baïona - Cartochariá
Sector 3 - Tolosa nòrd[modificar | modificar la font]
- Minimes - Barrièra de París
- Sèt Denièrs - Ginestós
- La landa - Grand Selva
- Tres Cocuts - Bòrdaroja - Crotz Daurada - Paleficat
Sector 4 - Tolosa èst[modificar | modificar la font]
- Bonafé - La Roseda - Gramont
- Bèlmont - Sopatard - Bonora
- Còsta Pavada - Ciutat de l'Èrs - La Terrassa
Sector 5 - Tolosa sud-èst[modificar | modificar la font]
- Pont de las Domaisèlas - Montaudran - La Terrassa
- Ranguèlh - Sauselong - Puèg Dàvid - Povorvila
- Sent Miquèl - Le Busca - En palòt - Sant Anha


text:
Wakfu (seria animada)
Wakfu es una seria animada francesa en 55 episòdis de 22 minutas producha per Ankama e France Télévisions destinada a un public jove e adolescent. Sa premiera difusion se debanèt entre lo 30 d'octòbre de 2008 e lo 3 de març de 2012 sus France 3. Son racònte es centrat sus leis aventuras d'un adolescent orfanèu, e de seis amics, a la recèrca de seis originas. L'Univèrs de l'intriga es un monde fantastic e magic s'inspirant dei jòcs videojòcs de ròtle Dofus e Dofus Arena. A l'ora d'ara, la seria es devesida en doas sasons. Chasca sason tèn sa sieuna intriga centrala formada per la lucha dau grop d'eròis còntra un enemic principau menaçant de destrurre lo monde. Una seguida es publicada sota la forma d'un manga.
Somari
Desvolopament de la seria[modificar | modificar la font]
Univèrs e concèptes de Wakfu[modificar | modificar la font]
Lo wakfu[modificar | modificar la font]
Lo wakfu es una energia magica primordiala dau monde e cada persona pòu l'utilizar. Sa natura es desconeguda mai certanei personas pensan qu'es una forma d'energia collectiva a la fauna e a la flora. Existís una energia opausada dicha stasis qu'es liada a la destruccion.
Lo Monde dei Dotze[modificar | modificar la font]
Personatges[modificar | modificar la font]
Eròis[modificar | modificar la font]
- Yugo (votz : Fanny Bloc) qu'es lo protagonista principau dau racònte. Orfanèu au començament dau racònte, es lo fiu adoptiu d'Alibert, aubergaire dau vilatge d'Emelka. Es un adolescent optimista, intrepid e galejaire. Es tanben un cosinier talentuós gràcias a l'ensenhament de son paire adoptiu. Tèn de poders basats sus la creacion de portaus de teleportacion, la visualizacion dau wakfu e la creacion d'un jet poderós d'energia. La descubèrta progressivas de seis originas es un ponch centrau deis intrigas de la seria. Ansin, dins lo corrent de la premiera sason, Yugo descuerb que tèn un fraire dragon dich Adamaï e que fa partida dau pòble eliatrop, nom que vèn d'una civilizacion fòrça anciana e dispareguda. Pauc a pauc, apren tanben de mestrejar sei poders per luchar còntra lei plans de Nox. Durant la segonda sason, Yugo capitèt finalament de descubrir son pòble e son istòria. Dins lo corrent de sa lucha còntra Qilby, descuerb tanben qu'es lo rèi deis Eliatrops.
- Amalia Sheram Sharm (votz : Adeline Chetail) qu'es una princessa e la filha dau rèi dau pòble sadida. Au començament dau racònte, tèn un caractèr de còp capriciós en causa de sa vida facila a la Cort de son paire. Son amic unic es Evangelyne que foguèt sa damisèla de companhiá e es d'ara endavant son gardacòrs. Tèn lo poder de parlar ai plantas e mestreja tanben una magia basada sus la creissença accelerada de vegetaus. Son pantais es de quitar lo palais sadida per partir a l'aventura. Ansin, au començament de la seria, a fach un plantier e va decidir de seguir e d'ajudar Yugo dins sa quista. Rintra dins son país a la fin de la premiera sason per avisar son paire dau projècte d'ataca dau reiaume sadida organizat per Nox. Au començament de la segonda sason, Amalia ocupa oficialament son reng de princessa. Pasmens, va se jónher a Yugo per l'ajudar tornarmai dins sei recèrcas.
- Ruel Stroud (votz : Patrick Béthune) qu'es un enutrof, es a dire un aventurier estrech e desirós de s'enriquir lo pus possible. Ruel es donc un personatge vièlh qu'a agut fòrça mestiers diferents dins sa vida coma cercaire de tesaurs, caçaire de primas, entraïnador d'una equipa de Bofbowl, marchand o guida. Tèn una fortuna fòrça importanta esconduda dins son ostau e protegida per divèrsei lecas e defensas magicas. Maugrat son temps, es encara fòrça viu e pòu faire de sa pala magica una arma dangeirósa. Au començament dau racònte, es lo melhor amic d'Alibert e accepta donc naturalament d'ajudar Yugo dins sei quistas.
- Evangelyne (votz : Geneviève Doang), generalament dicha Eva, qu'es una arquiera cra e lo gardacòrs d'Amalia pendent la premiera sason. Es una adolescenta calculada, pacienta e sangflaca. Son poder li permet d'invocar de sagitas magicas a partir de son arc. Son educacion militara dèu èstre relativament avançada car tèn un sens tactic e un sens dau dever fòrça importants. A tanben recepuda una educacion regardant l'etiqueta de la Cort. Sei parents son desconegudase e tèn una sòrre cadeta dicha Cléophée. Dins lo corrent de la premiera sason, vèn pauc a pauc amorósa de Tristepin. Es donc fòrça afectada per sa disparicion durant la batalha còntra Nox. Au començament de la segonda sason, Evangelyne e sa quista per retrobar e liberar Tristepin son donc lo nos centrau de l'intriga. Per la seguida, es oficialament en pareu ambé Tristepin e ajuda tornarmai Yugo dins la lucha còntra Qilby e Tristepin dins sa lucha còntra Rushu. Es prens a la fin de la segonda sason.
- Tristepin de Percedal (votz : Thomas Guitard), generalament dich Pinpin, qu'es un chivalier iop adolescent e gardian d'un demon, dich Rubilax, blocat dins son espasa. Es a dire qu'es un combatent robust que sa tactica unica es de cargar son enemic e que pòu destriar solament lo Ben e lo Mau. Pòu fusionar ambé son demon per aumentar sa fòrça. Pasmens, existís un risc que Tristepin perde lo contraròtle de son còrs. Aqueu risc es fòrça frequenta au començament dau racònte e va disparéisser a la fin de la premiera sason. Dins lo corrent de la premiera sason, va ajudar Yugo dins sa quista e venir pauc a pauc amorós d'Evangelyne. Pasmens, durant la batalha dins lo reiaume sadida, dèu se sacrificar per sauvar Amalia e son gardacòrs. Au començament de la segonda sason, se descuerb qu'es vengut presonier de son espasa. Dins aquò, es capable de cridar Evangelyne a l'ajuda. Sa liberacion marca lo començament oficiau de sa relacion ambé l'arquiera. Dins lo rèsta de la sason, ajuda Yugo dins sa quista e lucha còntra l'invasion de Rushu.
Aliats principaus[modificar | modificar la font]
- Adamaï (votz : Dorothée Pousséo) qu'es lo fraire dragon de Yugo. Foguèt educat e protegit per Grougaloragran. Ansin, es una fònt d'informacion importanta per Yugo a prepaus de sei poders e de l'istòria dau pòble eliatrop.
- Alibert (votz : Thierry Mercier) qu'es lo paire adoptiu de Yugo e lo melhor amic de Ruel. Es l'aubergaire dau vilatge d'Emelka e un cosinier talentuós.
- Az qu'es un tofu e l'animau de companhiá de Yugo.
- Cléophée (votz : Maryne Bretieaux) qu'es la sòrre d'Evangelyne. Gelosa de sa sòrre, fa un plantier de la ciutat cra dins lo corrent de la segonda sason per venir tant famosa que sa sòrre ainada. Maugrat l'oposicion d'Evangelyne, capita de jónher lo grop deis eròis e sa preséncia va provisòriament ensornir lei relacions entre Evangelyne e Tristepin. Pasmens, la batalha finala de la sason permet una reconciliacion entre lei doas sòrres.
- Elaine (votz : Claire Baradat) qu'es la filha dau capitani dau naviri utilizat per leis eròis durant la segonda sason.
- Grougaloragran (votz : Benoît Allemane) qu'es un dragon protector de Yugo e d'Adamaï. Es tuat durant un combat còntra Nox mai se reïncarna tre la segonda sason.
- Goultard (votz : Bruno Choel) qu'es lo mèstre de Tristepin. Ajuda Tristepin per mestrejar Rubilax e participa a la batalha finala còntra Rushu.
- Mèstre Joris (votz : Yoann Sover) qu'es un ambaissador dau rèi de Bonta. Es tanben un combatent robust e fòrça eficaç.
- Rubilax (votz : Gérard Surugue) qu'es lo demon blocat dins l'espasa de Tristepin. Durant la premiera sason, es capable de prendre lo contraròtle dau còrs de son gardian per faire lo Mau. Pasmens, es finalament vencut per Tristepin a la fin de la premiera sason e lei relacions entre lei dos van se melhorar. Ansin, Rubilax sauva Tristepin après son sacrifici pendent la batalha còntra Nox. Pasmens, decidís d'estremar Tristepin dins l'espasa e d'assaiar de liberar lo rèi dei demons. La quista de liberacion menada per Evangelyne permet de descubrir que Rubilax es en realitat un demon pas necessàriament marrit. Ansin, accepta finalament de rintrar dins son espasa e Rubilax va pauc a pauc ajudar leis eròis de bòn grat.
- Prince Armand (votz : Cédric Dumond) qu'es lo fiu dau Rèi Sadida e lo fraire d'Amalia. Es un bòn combatent e un fraire atencionat sota un aspèct sevèr e arrogant. Es amorós d'Evangelyne e sei relacions ambé Tristepin son donc marridas.
- Rèi Sadida (votz : Philippe Dumond) qu'es lo rèi dau pòble sadida.
Enemics principaus[modificar | modificar la font]
- Anatar (votz : Antoine Tome) qu'es un demon presonier de la fortalesa dei Chivaliers Justiciá e lo luòctenent principau dau rèi demon Rushu. Son poder es d'absorbir lo poder de seis advèrsaris per contacte.
- Nox (votz : Benjamin Pascal) qu'es l'enemic principau de la premiera sason. Dos cents ans avans lo començament de l'intrigi, descubiguèt un artefact eliatrop fòrça poderós dich Eliacube. Aquel objèct venguèt alora lo centre de sei preocupacions entraïnant la partença de sa frema e de seis enfants. Desesperat per aquela separacion, venguèt fòl après lor mòrt. Acomencèt d'auvir l'Eliacube li parlar. Gràcias a l'artefact, decidiguèt d'assaiar de remontar lo temps per corregir seis errors. Per aquò, ataca donc lei creaturas e la natura per concentrar la quantitat fòrça importanta d'energia (wakfu) necessària a son plan. A la fin de la premiera sason, ataca donc lo reiaume sadida per prendre lo contraròtle de l'Aubre de Vida, fònt de wakfu dau pòble sadida. Après mai d'un combat, compren finalament que podriá jamai agantar lo nivèu d'energia sufisent. Abandona lo prat batalhier e son esperit s'esbriga entraïnant sa mòrt sus lei tombas de sa familha.
- Qilby (votz : Erik Colin) qu'es un eliatrop e lo rèi ancian d'aqueu pòble. Fòrça poderós, garda lei remembranças de sei reincarnacions au contrari dau rèsta deis Eliatrop. Dins lo passat, assaièt de rebutar Yugo de la reiautat. Per aquò, entraïnèt una guèrra que s'acabèt per la disparicion de la màger part dau pòble eliatrop. Finalament vencut, foguèt exilat dins una dimension parallèla. Dins lo corrent de la segonda sason, es liberat per Yugo e Adamaï. Assaia alora de liberar sa sòrre dragona. Per aquò, forma una aliança ambé lo rèi dei demons per eliminar lo dragon gardian de sa sòrre. Pasmens, es finalament vencut per Yugo e tornarmai exilat dins sa dimension parallèla.
- Remington Smisse (votz : David Kruger) qu'es un raubaire colleccionant leis objèctes abitats per de demons. L'acarnament d'Evangelyne de retrobar l'espasa ont èra blocat Tristepin au començament de la segonda sason l'a persuadit qu'aquela arma èra fòrça poderosa. Es donc fòrça desirós de se'n emparar, ço que va entraïnar una tièra d'afrontaments amb Evangelyne e Tristepin.
- Rushu (votz : Marc Alfos) qu'es lo rèi dei demons. Son pensament principau es la destruccion. A la fin de la segonda sason, assaia d'envaïr lo monde gràcias a l'ajuda de Qilby mai son assaut es finalament replegat.
Ligams extèrns[modificar | modificar la font]
- Site oficiau de la seria : [1].


text:
Sent Helitz d'Astarac
Sent Helitz d'Astarac [1] (Saint-Élix en francés) qu'ei ua comuna francesa d'Occitània, en Gasconha, situada dens lo departament de Gers e la region de Mieidia-Pirenèus .
Somari
Geografia[modificar | modificar la font]
Istoria[modificar | modificar la font]
Administracion[modificar | modificar la font]
Demografia[modificar | modificar la font]
Luòcs e monuments[modificar | modificar la font]
Personalitats ligadas amb la comuna[modificar | modificar la font]
- Justin Cénac-Moncaut (1814-1871), escrivan, qu'stó cònsol de Sent Helitz d'Astarac.
Véser tanben[modificar | modificar la font]
Nòtas[modificar | modificar la font]
- ↑ « grafia d'après la mapa de las comunas de Gers en gascon »
- ↑ Sent Helitz d'Astarac sus lo sit de l'Insee


text:
Calais
Calais es una comuna francesa, situada dins lo departament del Pas de Calais e la region del Nòrd-Pas de Calais. .
Somari
Geografia[modificar | modificar la font]
Istòria[modificar | modificar la font]
Administracion[modificar | modificar la font]
Demografia[modificar | modificar la font]
Luòcs e monuments[modificar | modificar la font]
Personalitats ligadas amb la comuna[modificar | modificar la font]
Véser tanben[modificar | modificar la font]
Ligams extèrnes[modificar | modificar la font]
Nòtas[modificar | modificar la font]
- Paginas amb de proprietats pas resolgudas
- Paginas amb ligams de fichièrs copats
- Ortografia de verificar
- Bon article en anglés
- Portal:Comunas/Articles ligats
- Referéncia qu'utiliza lo modèl Metaligam cap a portal
- Comuna del Pas de Calais
- Òbra de Vauban
- Vila portuària de França
- Pòrt de plasença
- Vila decorada de la Legion d'Onor


text:
21/11/2013
Aprî la nê, oncora oun bon côp de bisa et unâ crâmina.
Bonzho a tuî,
Dens la nuèt (né) de dejô à devendro la nê va tornar depouès le pay-is des Alèmans bâs pèrs le pay-is Arpitan. Les mètèorologo nômmont ceta (sta) situachon "un retour d'est" (oun reto(r) du Levant), por cen que les ploges (plodzhes) u la nê qu'ont ja (zha) passâ dessus la pay-is Arpitan por allar vè les alèmans, tornont aprî du pay-is des Alèmans vè le Pay-is Arpitan.
Dessendo, demenge(zhe) una bisa franc fôrta va sofflâr, y'arat oncora des muèls de niola. Dens la Val d'Aoûta et asse-be dens le Vâlès, y'arat prod de sole (Cholè) depouès demenge.
Delon tant qu'a demècro: pot-éthre unâ crâmina et des muèls de niola bâssa intre nôchâtel et Dzenèva.
Tornar: retourner.
Crâmina, Crâmine = grand froid
Genèva 21 novembro 2013 u-tor de 05h30 dens la matenâ
Genèva 21 novembro 2013 u-tor de 06h30 dens la matenâ
Genèva 21 novembro 2013 u-tor de 07h00 dens la matenâ
Les commentaires sont fermés.


text:
Barack Obama
Error: No pot estar buit l'atribut
name dels indicadors d'estat de la pàgina.
Barack Hussein Obama Jr. (nascut lo 4 d'agost de 1961 a Honolulu, Hawaii), membre del Partit Democrata que foguèt lo 44en president dels Estats Units d'America de 2009 a 2017.
Barack significa « benesit » en ebrieu, arabi e swahili. Obama significa « lança abrandada » en swahili. Son paire, Barack Hussein Obama Sr. (1936-1982) èra kenyan. Sa maire èra Shirley Ann Duham (1942-1995). Sa femna es Michelle Obama. An dos mainatges : Malia Ann e Natasha (Sasha).
Foguèt senador d'Illinois al Congrès dels Estats Units de 2005 a 2008. Lo 10 de febrièr de 2007, a oficialament declarat sa candidatura a l'investitura democrata per l'eleccion presidenciala americana de 2008. Lo 3 de junh, sap qu'es lo candidat pel Partit Democrata per l'eleccion presidenciala americana de 2008 (contra John Mc Cain). Lo 4 de novembre de 2008, es elegit 44en president dels Estats Units.
Lo 9 d'octobre de 2009, reçaup lo Prèmi Nobel de la Patz.
- Paginas amb de proprietats pas resolgudas
- Pagina utilizant una icòna de títol sens identificant
- Pagina semiprotegida
- Article utilizant lo modèl Commons
- Bon article en arabi
- Article de qualitat en marâthî
- Article de qualitat en anglés
- Article de qualitat en romanés
- Bon article dins una autra lenga
- Article de qualitat en finés
- Article de qualitat en portugués
- Article de qualitat en tai
- Bon article en indonesian
- Bon article en espanhòl
- Bon article en yoruba
- Article de qualitat en vietnamian
- Article de qualitat en eslovèn
- Portal:Politica/Articles ligats
- Referéncia qu'utiliza lo modèl Metaligam cap a portal
- Laureat del Prèmi Nobel de la Patz
- Prèmi Nobel american
- Personalitat del Partit Democrata dels Estats Units
- President dels Estats Units d'America
- Candidat a la presidéncia dels Estats Units designat pel Partit Democrata
- Naissença en 1961
- Ancian estudiant de l'universitat Harvard
- Avocat american
- Barack Obama
- Eleccion presidenciala americana de 2008
- Naissença a Hawaii
- Personalitat de Chicago
- Personalitat politica d'Illinois
- Personalitat politica afroamericana
- Personalitat americana d'origina britanica
- Personalitat americana d'origina irlandesa
- Senador d'Illinois
- Universitari american


text:
Postòmis
Postòmis[1][2][3] (Pousthomy en francés) es una comuna roergassa situada dins lo departament d'Avairon e la region de Miègjorn-Pirenèus.
Somari
Nòtas[modificar | modificar la font]
- ↑ Saint-Sernin, Christian-Pierre Bedel, al canton, 1992
- ↑ Patrici Pojada, Repertòri toponimic de las comunas de la region Miègjorn-Pirenèus, Nouvelles Éditions Loubatières, 2009, ISBN 978-2-86266-573-3
- ↑ Sit Toponimia occitana
Roergue .
Geografia[modificar | modificar la font]
Comuna situada en lo parc natural regional dels Grands Causses
Commune située dans le parc naturel régional des Grands Causses
Istòria[modificar | modificar la font]
Administracion[modificar | modificar la font]
Demografia[modificar | modificar la font]
Luòcs e monuments[modificar | modificar la font]
Personalitats ligadas amb la comuna[modificar | modificar la font]
Véser tanben[modificar | modificar la font]
Ligams extèrnes[modificar | modificar la font]
Nòtas[modificar | modificar la font]
- Paginas utilizant d'arguments duplicats dins los apèls de modèl
- Paginas amb de proprietats pas resolgudas
- Paginas utilizant de ligams magics ISBN
- Ortografia de verificar
- Portal:Roergue/Articles ligats
- Referéncia qu'utiliza lo modèl Metaligam cap a portal
- Portal:Guiana/Articles ligats
- Comuna de Roergue
- Comuna d'Avairon


text:
Eth Prèmi Lluís Casassas, adreçat a estudiants e recent licenciats, a coma objectiu animar a realizar trabalhs d’iniciacion ara investigacions en geografia. A estat convocat ininterrompudament des der an 1995.
Eth Prèmi Joan Palau Vera, convocat per prumèr viatge en 2004, s’adrece a trabalhs d’investigacion d’estudiants de bachelierat sus aspèctes dera geografia en quinsevolh des sòns encastres tematics.
Treballs de la Societat Catalana de Geografia ei ua revista academica de periodicitat semestrau sus tèmes d’interès geografic. Publique tèxtes inedits atau coma conferéncies e actes desvolopadi ena Societat. Era admission d’articles se regís peth sistèma de censors e en sòn conselh editor participen geografs e geografes de tot eth mon.
Er Obrador Obert ei era hònt d'informacion permanenta dera Societat. En eth se recuelhen es activitats deth cors, es publicacions, eth directòri des membres e persones collaboradores, era trajectòria istorica dera SCG e un apartat de miscelanèa damb informacions complementàries.
Coma associar-se. Quinsevolha persona interessada ena geografia pòt hèr-se membre dera SCG. Sonque a de ramplir eth butletin adjunhut. Ei requisit reglamentari qu’era sollicitud d’ingrès sigue presentada per dus sòcis numeraris. Se non ei possible artenher-les, mos envie era sollicitud e, se procedís, dus membres dera Junta l’ac signaràn d’ofici. Èster sòci dera SCG permet obtier era revista Treballs de la Societat Catalana de Geografia e era rèsta de publicacions dera Societat sense cap de còst addicionau.


text:
dimecres, 11 de gener de 2017
Tolosa celebra avui, dimècres, la Carta de las Libertats Comunalas
Etiquetes de comentaris: PAÍS OCCITÀ
La vila de Tolosa commemorarà dimècres que ven lo 828n anniversari de la signatura d’una carta istorica. Lo 6 de genièr de 1189 lo comte Ramon V liurèt los poders civils al pòble de Tolosa, après una revolucion borgesa. Lo poder lo prenguèron los capítols, los dotze oficièrs municipals de la Ciutat Mondina que bastirián lo Capitòli. La Republica de Tolosa representèt lo pòble tolosan fins a sa dissolucion pendent la Revolucion Francesa.
A l'ocasion d’aquel anniversari, la Sala dels Illustres del Capitòli de Tolosa aculhirà una ceremònia de commemoracion amb la participacion del cònsol màger de Tolosa, Jean-Luc Moudenc, e de Joan-Francés Laffont, president de Convergéncia Occitana. La ceremònia d’aniversari se debanarà al Capitòli, dins la Sala dels Illustres, a 12h30.
L’eveniment comptarà amb la participacion dels calandrons de l’escòla Calandreta de Garoneta.
Trobaretz çai-jonch lo carton d’invitacion per participar d’aquel eviment istoric.
Per mai d’informacions podètz contactar l’Ostal d’Occitània al telefòn, +33(0)5 61 22 13 31, o per e-mail: acuelh@ostaldo...
Subscriure's a: Comentaris del missatge ( Atom )


text:
Gàllia
Gàllia (o las Gàllias)[1] (del latin Gallia) es lo nom donat per los Romans als territòris, non latin e non german, d'Euròpa Occidentala al nòrd dels Pirenèus.
Los territòris de la Gàllia futura èran englobats dins un grand ensemble continental anant de l'Atlantic fins a Danubi e nomenat « Celtica » per los primièrs testimònis escrits : aqueles dels grècs.
Lo gentilici gal galla (var. gau galla) o gallés -esa (latin Galli) es atestat pel primièr còp per Caton l'Ancian vèrs -168, per designar los abitants de Celtica qu'avián envasit la planura de Pò (la Gàllia Cisalpina). Lo mot gall, en breton e en irlandés modèrne significa "estrangièr pròche".
Al mièg del sègle I abC, Juli Cesar devesís la Gàllia Transalpina en tres partidas : Celtica, Aquitània e Belgica. Tanben, dins sas memòrias de la Guèrra de las Gàllias, Juli Cesar ditz que los pòbles nomenats galleses son diferents entre eles per lo lengatge, las costumas, las leis e que los galleses son separats dels Aquitans per Garona, dels Bèlgas per Marna e Sèina.
La conquista romana de Gàllia se realizèt en tres fasas :
- la conquista de la Gàllia Cisalpina.
- la conquista de Narbonesa.
- la conquista de la «Gàllia Comata».
Cisalpina, integrada a Itàlia sos la Republica, devenguèt una extension de Roma. Narbonesa constituiguèt una « província » romana situada fòra Itàlia (lo nom latin de provincia a donat en occitan « Provença »).
Los noms « Gàllia » e « gal/gallés » restèron en usatge per designar las províncias romanas de la rèsta d'aqueles territòris e lors abitants de cultura galloromana.
Tres definicions de Gàllia pòdon existir :
- Gàllia es lo territòri d'aqueles que se considerèron d'espereles coma Galleses; es lo territòri de Celtica.
- Gàllia dins son ensemble : Celtica, Aquitània e Belgica (definicion de Juli Cesar).
- Gàllia amb las províncias sos autoritats romanas : Celtica, Aquitània, Belgica, Narbonesa e Cisalpina.
Al sègle XIX, Gàllia e los galleses van essèr un mite nacional francés e devenir los avis oficials de França e dels franceses.
Nòtas[modificar | modificar la font]
- ↑ Dins la nòrma classica se conselha de dire Gàllia e se desconselha lo francisme Gaula*.


text:
Lo Mas d'Asilh
Lo Mas d'Asilh[1][2] (localment Le Mas) (Le Mas-d'Azil en francés) es una comuna occitana de Lengadòc, situada en Volvèstre. Administrativament, se tròba dins lo departament d'Arièja e la region de Miègjorn-Pirenèus.
Es una anciana bastida situada en riba d'Arisa, en plen massís del Plantaurèl.
Somari
Demografia[modificar | modificar la font]
Personalitat de la comuna[modificar | modificar la font]
- Pau Lafont (1885-1944), deputat de 1914 a 1930 e puèi senator d'Arièja de 1930 a 1944.
Luòcs e monuments[modificar | modificar la font]
Personalitats ligadas amb la comuna[modificar | modificar la font]
Véser tanben[modificar | modificar la font]
Ligams extèrnes[modificar | modificar la font]
Nòtas[modificar | modificar la font]
- ↑ Patrici Pojada, Repertòri toponimic de las comunas de la region Miègjorn-Pirenèus, Nouvelles Éditions Loubatières, 2009, ISBN 978-2-86266-573-3
- ↑ Sit Toponimia occitana


text:
Un libre de fotografies entà preservar era memòria istorica dera Val d’Aran
En març de 2011 era Fondacion Musèu Etnologic dera Val d’Aran comence a premanir era Istòria Grafica d’Aran. Ad aguesta iniciatiua se hig er Archiu Generau d’Aran e damb era collaboracion deth Conselh Generau d’Aran se hè ua crida a tota era Val d’Aran. Se demanen tot tipe de materiau grafic (grabats, postaus, fotografies, pannèus, huelhetons…) en blanc/nere o color. Es pòbles, era vida vidanta, era economia, es administracions locaus, er ensenhament, era religion, era cultura, es hèstes, er espòrt…son es prumèrs tèmes prepausats.
Ath long d’aguesti quate ans de trabalh s’an arremassat mès de ueit mil imatges, en tota sòrta de suports i formats. Non a estat un trabalh facil. Era demana, lèu pòrta a pòrta, a portat a granes surpreses e de viatges a granes decepcions, quan non s’a trapat aquera imatge de besonh tà illustrar ua des tematiques escuelhudes. Totes aguestes imatges arremassades s’an digitalizat e an passat a formar part d’un banc d’imatges sus era Val d’Aran. Aguesta informacion se depausarà en Archiu Generau d’Aran entara sua consulta e difusion. Aquiu s’inventariaràn e catalogaràn en tot seguir era normatiua archivisitica que facilitarà era sua recerca.
Era Istòria Grafica d’Aran a estat dividida en set capitols que vòlen arremassar quaquns des hèts qu’an configurat Aran. Es colleccions de postaus e fotografies hètes pes pioners dera fotografia en Pirinèu an proporcionat materiau entas prumèrs capitols deth libre. Es pòbles e era sua riquesa patrimoniau sigueren captats pes objectius d’aguesti viatgèrs e era sua vision ei com un viatge en temps. Auti objectius, es des fotografs professionaus e es des particulars, an contribuit ara elaboracion dera resta de capitols. Es prumèrs, fotografieren actes publics e privats e es dusaus capteren era vida vidanta des aranesi.
Eth grop de trabalh qu’a portat a terme aguest projècte a trabalhat damb imatges que mos ensenhen ua Val d’Aran non tan luenhana e que fòrça des que guardaràn aguest album rebrembaràn. Entad aqueri que non ac an pogut víuer, aguestes pagines les portaràn ara val des sòns pairsenhers. Ua val qu’aguesti darrèrs contribuiren a crear.
Eth libre a estat publicat per Pagès Editors e era Fondacion Musèu Etnologic dera Val d’Aran, tamb eth supòrt deth Conselh Generau d’Aran e er Ajuntament de Naut Aran.
Atau madeish, eth passat diuendres 10 d’abriu, se signèc eth contracte de depaus entre eth Conselh Generau d’Aran e era Fondacion Musèu Etnologic dera Val d’Aran entà depausar en Archiu Generau d’Aran tot eth materiau fotografic digitalizat, ues 7.500 imatges, ath long des ans de trabalh de dita Fondacion, en tot hèr exposicions, publicacions e sustot pendent era eleboracion deth libre ‘Aran. Istòria Grafica’.
Maria Pau Gómez Ferrer


text:
Dunquèrca
Dunquèrca (p. Duinkerke en neerlandés, p. Duynkercke en flamenc occidental; Dunkerque en francés) es una vila flamenca, situada dins lo departament francés del Nòrd e la region del Nòrd Pas de Calais Picardia. Lo gentilici es dunquerqués -esa.
Somari
Geografia[modificar | modificar la font]
Istòria[modificar | modificar la font]
Istoricament la vila e la tombada apartenon al Comtat de Flandra e a la zòna lingüistica flamenca.
Administracion[modificar | modificar la font]
Demografia[modificar | modificar la font]
Luòcs e monuments[modificar | modificar la font]
Personalitats ligadas amb la comuna[modificar | modificar la font]
Véser tanben[modificar | modificar la font]
Ligams extèrnes[modificar | modificar la font]
Referéncias[modificar | modificar la font]
Nòtas[modificar | modificar la font]
- Paginas utilizant d'arguments duplicats dins los apèls de modèl
- Paginas amb de proprietats pas resolgudas
- Article de qualitat dins una autra lenga
- Portal:Comunas/Articles ligats
- Referéncia qu'utiliza lo modèl Metaligam cap a portal
- Dunquèrca
- Comuna del Nòrd
- Òbra de Vauban
- Vila portuària de França
- Pòrt de plasença


text:
Nouvelle-Aquitaine
Author: admin | Posted in Notrebellefrance No comments
La Nouvelle-Aquitaine est une région du Sud-Ouest de la France, créée par la réforme territoriale de 2015. Résultant de la fusion des anciennes régions Aquitaine, Limousin et Poitou-Charentes, elle s’est d’abord appelée provisoirement Aquitaine-Limousin-Poitou-Charentes.La carte des Châteaux et Monuments de la Nouvelle-Aquitaine La carte des plus beaux villages de la Nouvelle-Aquitaine La carte des sites touristiques de la Nouvelle-Aquitaine La carte des sites naturels de la Nouvelle-Aquitaine
Château de la Mercerie | Lac de Saint-Pardoux | Moulin du Got | Lac de Vassivière | Musée de la Porcelaine Adrien Dubou | Cité de l’écrit | Le Roc aux Sorciers | Cité des Tanneurs | Labyrinthe Végétal de Romagne | Le Vieux Cormenier | Gorges de Kakuetta | Villascopia | Ecomusée de Marquèze | Citadelle de Blaye | Saint-Emilion | Château Fort de Roquetaillade | Bergerac | Château de Hautefort | Les Jardins du Manoir d’Eyrignac | Arboretum de la Sédelle | Musée du Président Jacques Chirac | Musée des Automates et des Modèles | Phare des Baleines | Tour de la Lanterne dite des 4 Sergents | Corderie Royale – Centre International de la mer | La Planète des Crocodiles | Le Petit Train de la Rhune | Château du Puy | Château de Val | Château de Sainte-Feyre | Safari Parc de Haute Saintonge | Parc Animalier de Borce | Les Oiseaux du Marais Poitevin | Le Reptilarium | La Falaise aux Vautours | Ferme Exotique | Au Paradis du Papillon | Le Splash | Centre Aquatique de la Pépinière | Atlantic Park | Aqualand de Gujan-Mestras | Parc aquatique Aqua Béarn | Zoo du Bassin d’Arcachon | Parc du Reynou | Parc Animalier de Labenne Océan | Walibi Aquitaine | Kid Parc | Zoo de Bordeaux Pessac | Zoo de La Palmyre | Zoo d’Asson | Gabares Norbert | Les jardins de Marqueyssac | Le Parc floral de la Belle – Magné | la Vallèe des Singes – Romagne | Les Géants du Ciel – Chauvigny | L’Ile aux Serpents | Labyrintruche | Zoodyssee | Parc Mouton Village | Paleosite | Parc Animalier de la Colline Enchantée | Centre National de la Bande dessiné | Velo Rail | Parc de la Coccinelle | Parc Ornithologique du Teich | Les Loups de Chabrières | Ecomusée Tuilerie de Pouligny | Le labyrinthe géant de Gueret | Le Marais d’Orx | Musée du Lac | Musée du Béret à Nay | Musée national du Château de Pau | Musée de la Mer à Biarritz | Musée Basque et Histoire de Bayonne | Musée Bonnat à Bayonne | Futuroscope | Parc Aquarium du Perigord Noir | Aquarium de la rochelle | La croisière du Prince Henry | Le village de Bournat | Musée René Baubérot | Aquarium du Limousin | La Cité des insectes | Navarrenx | Château Lavison | Castelnaud la Chapelle | Château de Villevert | Château de Villebois-Lavalette | Château de la Tranchade | Château de Verteuil | Château de Saveille | Château de Rochebrune | Château de Peyras | Château de l’Oisellerie | Château de Nieuil | Château de Montchaude | Château de Montbron | Château de Montausier | Logis du Maine-Giraud | Château de Fleurac | Château de Cognac | Château de Chillac | Château Chesnel | Château de Chalais | Donjon de Marthon ou La tour du Bre | Château de Bouteville | Château de Beauregard | Château de Bayers | Château de Barbezieux | Château de Balzac | Château d’Angoulême | Château de la Vervolière | Château de Vayres | Château de Touffou | Château de Ternay | Château de Targé | Château des Robinières | Château des Ormes | Château de la Motte d’Usseau | Château de la Mothe-Chandeniers | Donjon de Moncontour | Château de Masseuil | Château de La Lande | Château du Fou | Château d’Epanvilliers | Château de Dissay | Château-Couvert | Château de Clairvaux | Château du Cibioux | Château de la Chapelle Bellouin | Château de Chambonneau | Château de la Bonnetière | Château d’Angles-sur-l’Anglin | Château de Tennessus | Château de la Sayette | Château de Saint-Mesmin | Château de Saint-Loup-sur-Thouet | Château de la Roche Faton | Château de Piogé | Château de Parthenay | Château d’Oiron | Château de Nuchèze | Donjon de Niort | Château de Maisontiers | Château de Jouhé | Château de Javarzay | Château de la Guyonnière | Château des ducs de La Trémoille | Château du Deffend | Château de Coulonges-sur-l’Autize | Château de Cherveux | Château de La Chapelle-Bertrand | Château de Villeneuve-la-Comtesse | Château d’Usson | Château de Taillebourg | Château de Saint-Jean-d’Angle | Château de la Roche-Courbon | Donjon de Pons | Château de Plassac | Château de Panloy | Château de Nieul-lès-Saintes | Château de Neuvicq-le-Château | Château de Montguyon | Château de Montendre | Château de Meux | Château de Matha | Château de Jonzac | Tour de l’Isleau | Château de La Gataudière | Donjon de Fouras | Château du Douhet | Château de Dampierre-sur-Boutonne | Château de Crazannes | Château de Buzay | Tour de Broue | Fort Boyard | Château de Beaulon | Château de Beaufief | Château d’Authon | Fort du Portalet | Château de Pau | Château de Morlanne | Château de Montaner | Château de Mauléon | Château de Marracq | Hôtel du Palais | Château d’Eliçabéa | Château de Bidache | Château de Bellocq | Château d’Abbadie | Château de Xaintrailles | Château de Nérac | Château de Gavaudun | Château de Fumel | Château de Duras | Château de Ravignan | Donjon Lacataye | Château de Gaujacq | Château de Caumale | Château de Vayres | Château des Rudel | Château de Rauzan | Château des Quat’Sos | Château de Mongenan | Château Margaux | Château Malromé | Château de Malleret | Château de Malle | Château de Malherbes | Maison carrée d’Arlac | Château Lescombes | Château de Langoiran | Château de La Brède | Château Dillon | Château Deganne | Château de Curton | Château de Cazeneuve | Château de Cadillac | Château de Budos | Château du Bouilh | Château de Salignac | Château de Rastignac | Château de Puymartin | Château de Puyguilhem | Château de Montfort | Château de Montastruc | Château de Montaigne | Château de Monbazillac | Château des Milandes | Château de Losse | Château de Jumilhac | Château de l’Herm | Château de Commarque | Château de Campagne | Château de Bourdeilles | Château de Biron | Château de Beynac | Château de Beauvais | Château d’Auberoche | Château de Châlus-Chabrol | Château de Chalucet | Château des Cars | Château de Brie | Château de Villemonteix | Château du Théret | Château de Saint-Germain-Beaupré | Château de Jouillat | Château de Crozant | Château de Chantemille | Château de Boussac | Château de Ventadour | Château de Sédières | Château de Saint-Hilaire | Château de la Johannie | Château des Plas | Tours de Merle | Château de La Rochefoucauld | Grotte de Lascaux | Grotte de Rouffignac | Grotte de Roque Saint Christophe | Saint-Amand-de-Coly | Le chateau de Montbrun | Le gouffre de la fage | La vallée des Eaux-Claires | Pas de Roland | Lapiaz des Arres d’Anie | Lacs d’Ayous | Lac et cascade d’Anglas | Gave de Brousset | Grotte de Fontirou | Roc branlant | Cincle de Trémolat | Source de la bidouze | La Grotte du Grand Roc | La Grotte d’Harpéa | Gouffre de Proumeyssac | Les Gorges de Kakouetta | La Dune du Pilat | Le Domaine d’Abbadia | Le Courant d’Huchet | La Corniche Basque | Canyons d’holzarté et d’Olhadubi | Grottes de Lamouroux | Tourbières des Dauges | Rochers de Puychaud | Cascade du Saut de la Brame | Gorges du Verger | Cascade des Moulines | Cascade de Jarreaux | Tourbières de Longéroux | Saut de la Saule | Orgues de bort les orgues | Les pierres Jaumâtres | Les pans d’ardoise Travassac | Le Chaos et le Rocher des Fées | les cascades de Murel | les cascades de gimel | Grottes du Régulus | Foret de la Coubre | Dunes de l’Ile de Ré | Dunes de l’Ile d’Oléron | Grottes de Norée | les Sources de la Touvre | Les portes d’Enfer | Le Marais Poitevin | les grottes du Quéroy | La Fosse de l’Ermitage | Abbaye de Saint-Savin-sur-Gartempe | Château de Gençay | Angles sur l’Anglin | Château du Coudray Salbart | Château de Bressuire | Talmont sur Gironde | Mornac sur Seudre | La Flotte en Ré | Ars en Ré | Aubeterre sur Dronne | Mortemart | Château de Bazaneix | Curemonte | Turenne | Collonges la Rouge | St Robert | Ségur le Château | Grotte de Sare | Grottes d’Isturitz et d’Oxocelhaya | Château d’Urtubie | Labastide clairence | Aïnhoa | Sare | Château des Rois Ducs | Château de Bonaguil | Pujols le Haut | Monflanquin | Château de Villandraut | Château de Roquetaillade | Château de Blanquefort | Grotte de Bara-Bahau | Grotte de Villars | Château de Castelnaud | Château de Bridoire | Monpazier | Belvès | Domme | La Roque Gageac | Beynac et Cazenac | Limeuil | St Léon sur Vézère | St Jean de Côle |