text:
Risorgimento
Lo Risorgimento es un tèrme designant lo procès d'unificacion d'Itàlia après lei guèrras napoleonencas dins lo corrent dau sègle XIX.
Somari
Premierei temptativas e reviradas de 1848-1849[modificar | modificar la font]
Après lei guèrras napoleonencas, lo Congrès de Viena restaurèt leis estats italians — franc de Venècia e de Gènoa — a partir de la situacion politica de 1789. La restauracion politica dei dinastias ancianas prenguèt de formas variadas. Dins lo Reiaume de Piemont-Sardenha per exemple, leis autoritats assaièron d'eliminar totei lei traças de la preséncia francesa. En revènge, dins d'autrei regions , certanei reformas modernisatritz foguèron conservadas ò inspirèron de movements reformators coma dins lo Reiaume dei Doas Sicílias. Pasmens, lo conservatisme foguèt la politica pus frequenta e deguèt faciar de movements d'oposicion gropats au sen d'organizacions secrètas fòrça devesidas entre elei. Aquò entraïnèt donc dins totei leis estats un renfòrçament dei mesuras de contraròtle politic (polícia, susvelhança dei frontieras...) e una afirmacion novèla dei frontieras entre estats qu'avián disparegut dins lo corrent dau periòde francés. Dins aquò, aquelei decisions poguèron pas defugir d'insureccions regularas en 1820-1821 dins lo Reiaume dei Doas Sicílias e en 1831 dins la màger deis estats d'Itàlia, compres leis Estats Pontificaus. Foguèron reprimidas per l'armada austriana que restabliguèt lo statu quo ante.
Pasmens, après aquelei desfachas, lei movements populars italians acomencèron de s'estructurar a l'entorn de programas politics. En particular, apareguèt una idèa republicana, una idèa dicha neo-guelfa que prepausèt un modèle basat sus de comunas fòrça autonòmas plaçadas sus l'autoritat morala de la papautat e un movement desirós l'unificacion de la peninsula a l'entorn dau Reiaume de Sardenha dirigit per l'Ostau de Savòia. Entre 1846 e 1848, l'eleccion dau papa Piu IX, considerat coma liberau e favorable a l'unitat italiana, entraïnèt un envam en favor de reformas d'inspiracion liberalas e obligiguèt leis Austrians de mandar de tropas suplementàrias. Aquò renforcèt l'òdi antiaustriana dau patriotisme italian e entraïnèt una tièra d'insureccions en 1848. En 1848 e 1849, lei tropas de Piemont assaièron de vencre lei fòrças austrianas mai foguèron desfachas entraïnant l'abdicacion dau rèi Carles-Albèrt de Sardenha e son exil. Puei, Àustria, sostenguda per França dins la region romana, capitèt d'esquichar leis insureccions republicanas de Venècia e deis estats d'Itàlia Centrala. Dins lo sud, lei Borbons de Nàpols capitèron de restaurar son poder. Ansin, a la fin de 1849, lo statu quo ante èra restablit.
Au sen dau movement d'unificacion italian, lei movements republican e neo-guelf èran descreditats ò tròp afeblits per gardar un ròtle important. Demorèt solament l'idèa d'unificar Itàlia a l'entorn dei rèis de Sardenha. Pasmens, en causa de la superiotat militara austriana, aquela opcion necessitava de trobar d'aliats poderós en Euròpa.
Temptativas seguentas e unificacion d'Itàlia[modificar | modificar la font]
Après 1849, lo Reiaume de Sardenha venguèt lo centre dau procès d'unificacion dau país gràcias a l'òbra de Camillo Cavour e de Josèp Garibaldi. Dins lo corrent d'emergéncia dau nacionalista en Euròpa Centrala e Orientala, capitèron de trobar de sostèns internacionaus e de suscitar de movements insureccionaus dins leis autreis estats italians per unificar la peninsula a partir de Piemont de 1861 a 1870.
D'efècte, après l'abdicacion de Carles-Albèrt de Sardenha, Piemont aprofichèt lo govèrn novèu per se liberalizar e desvolopar son potenciau economic. A partir de 1852, dirigit per Cavour, anava aprofichar lei cambiaments politics de la segonda mitat dau sègle XIX per crear de condicions favorablas au procès d'unificacion. De'n premier, capitèt de se raprochar de la França de Napoleon III (e dau Reiaume Unit) gràcias a la participacion dau Reiaume de Sardenha a la Guèrra de Crimèa (1853-1856). En 1858, Cavour negocièt un acòrd ambé l'emperaire francés per permetre la creacion d'una confederacion italiana sota la direccion morala dau papa, l'annexion dau nòrd d'Itàlia per Piemont, lo regropament deis estats centraus au sen d'un reiaume novèu, lo mantenement dau Reiaume dei Doas Sicílias e lo mantenement deis Estats Pontificaus. En cambi, Savòia e Niça foguèron promes a França. Après una tièra de provocacions, una guèrra aguèt luòc en 1859 entre lo Reiaume de Sardenha, sostengut per França, e Àustria. Leis autrei poissanças europèas se neutralizèron. Desfachs a Magenta e a Solferino, leis Austrians deguèron cedir Milan au Reiaume de Sardenha.
Puei, en 1860, una tièra d'insureccions acomençadas en 1859 dins leis estats centraus d'Itàlia entraïnèron la signatura d'un acòrd novèu entre França e Sardenha. En cambi de la confirmacion de la cession de Savòia e de Niça, Piemont poguèt annexar lei regions de Parma, de Modena, de Bolonha e de Florença. Pasmens, lo Reiaume dei Doas Sicílias e leis Estats Pontificaus èran encara en plaça. Totjorn en 1860, una expedicion militara foguèt organizada per Garibaldi còntra lo reiaume napolitan. Gràcias a un sostèn de la flòta britanica, lei volontaris de Garibaldi capitèron de desbarcar e de conquistar Sicília. Puei, ataquèron dirèctament lo sud de la peninsula que foguèt tanben conquistat au començament de 1861 gràcias au renfòrç de l'armada sarda. Aqueu movement permetèt tanben d'ocupar la màger part lo nòrd e lo centre deis Estats Pontificaus que foguèron reduchs a la region de Roma onte Napoleon III, desirós de protegir l'independéncia de la papautat, installèt una garnison francesa. A la fin de l'annada, de plebiscites foguèron organizats per Cavour dins lei regions ocupadas per proclamar Victor Manuel II rèi d'Itàlia.
En 1865, una aliança foguèt concluda ambé la Prússia de Bismarck còntra Àustria. Militarament desfacha a Custoza e a Lissa, Itàlia aprofichèt la victòria prussiana per annexar la region de Venècia. En revènge, en 1867, una expedicion de volontaris comandats tornarmai per Garibaldi foguèt vencuda a Mentana per lei tropas francovaticanas. Roma e sa region demorèron ansin en fòra d'Itàlia fins a la retirada de sa garnison francesa en 1870 après l'afondrament dau regime de Napoleon III. Après la pèrda de son territòri, lo papa se considerèt coma presonier de Vatican entraïnant un conflicte diplomatic lòng (fins a 1929) ambé lo govèrn italian.


c: text/html

text:
Felip III d'Espanha
Felip III d'Espanha, en espanhòl Felipe III de Austria o Habsburgo, (Madrid, lo 14 d'abril de 1578 — Madrid, lo 31 de març de 1621), foguèt rei d'Espanha dempuèi lo 13 de setembre de 1598 dusca sa mòrt. En realitat lo país èra governat pel duc de Lerma, son favorit. Èra lo filh de Felip II d'Espanha e Ana d'Àustria e lo paire de Felip IV d'Espanha.
.
Felip III e la reina Margarita de Austria aguèron 8 mainatges :
- Ana María Mauricia (femna de de Loís XIII de França).
- María
- Felipe, lo rei Felip IV d'Espanha.
- María Ana (femna de Fernando III de Habsburgo).
- Carlos de Austria.
- Fernando.
- Margarita.
- Alfonso.

robotstxt: allowed

filter: keep


text:
Martainville-Épreville
Martainville-Épreville es una comuna francesa, situada dins lo departament de la Sèina Maritima e la region de la Nauta Normandia.
Somari
Geografia[modificar | modificar la font]
Comunas vesinas[modificar | modificar la font]
Istòria[modificar | modificar la font]
Jacques Lo Pelletier (env. 1446-1511) fach l'aquesiment de la distincion de Martainville lo 23 de març de 1482. Dempuèi Léon de Glanville e Michel Mollat, se sap que Jacques aperten a la granda borgesiá vendeira de Roan. A installat amb lo sieu fraire cadet Richard carrièra als Orsses, parròquia Santa-Cande-lo-Jove, dins lo grand otèl ofrit per lo sieu paire. Eretièrs l'an 1480 de la una de las mai gròssas fortunas de la vila, los dos fraires fan fructificar los sieus bens en en exportant del étain en Angleterre e del blat al Portugal, en spéculant sus la sal breton, en marchandant a las fièras de Lion e en armant de las naus per la Mediterrani. Los sieus beneficis de vendeires an reinvestit dins ostals d'informe, en rendas foncières e en denombroses de tèrras e de distincions situadas en los environs de la capitala normande, en particulara a l'entorn del fief de Martainville. L'intrada de Jacques al Conselh de la vila, en principi coma quartenier en 1492, de contunh coma aconselhar-échevin en 1493 (fins en 1496), marca la apogée de la siá carrièra. A aquela carga, apòrta la siá opinion dessús nombroses afars e orienta la politica de Roan.
En 1511, Jacques defalleix sens descendència dirècta e daissa totas las siás possessions #que Martainville a lo sieu neveu Jacques II Lo Pelletier (1485-1545), #que ne deten l'importanta carga de vicomte de l'aiga a Roan. En 1570, la familha a ennoblit, per l'aquesiment del fons de la familha Peloque. La familha, #qu'obtendrà del rei, en 1571, lo drech de cambiar lo sieu nom del Pelletier en aquel de la tèrra de Martainville, demorarà proprietària de la distincion fins a Modèl:La s-. Los sols trabalhs documentats tanhon la restauracion de la bastissa principala al començament de la Modèl:S-. Las fenèstras e las lucarnes, refachas l'an 1939 tales #que Claude Sauvageot los li aviá restituits sul papièr l'an 1867 d'après los vestigis encara en luòc, tròban las siás proporcions ; los ampits rebaissats e los meneaux desapareguts son recréés ; un complement apocryphe, una bastissa a dos nivèls cobèrts en appentis adossat al costat sud, a destruit l'an 1917 ; fin finala, al dedins de l'abitatge, los cloisons apondudas a Modèl:La s- per crear de nòvas pèças, mai pichonas, an retirat. Aqueles trabalhs de restauracion an prosseguit en las ans 1950. Dempuèi 2008, una nòva campanha de restauracion a #èsser lançada amb sustot un renauiment total de las façadas del castèl.
Jacques Le Pelletier (env. 1446-1511) fait l'acquisition de la seigneurie de Martainville le 23 mars 1482. Depuis Léon de Glanville et Michel Mollat, on sait que Jacques appartient à la grande bourgeoisie marchande de Rouen. Il est installé avec son frère cadet Richard rue aux Ours, paroisse Saint-Cande-le-Jeune, dans le grand hôtel offert par leur père. Héritiers en 1480 de l'une des plus grosses fortunes de la ville, les deux frères font fructifier leurs biens en exportant de l'étain en Angleterre et du blé au Portugal, en spéculant sur le sel breton, en marchandant aux foires de Lyon et en armant des navires pour la Méditerranée. Leurs bénéfices de marchands sont réinvestis en maisons de rapport, en rentes foncières et en de nombreuses terres et seigneuries situées dans les environs de la capitale normande, en particulier autour du fief de Martainville. L'entrée de Jacques au Conseil de la ville, d'abord comme quartenier en 1492, puis comme conseiller-échevin en 1493 (jusqu'en 1496), marque l'apogée de sa carrière. À cette charge, il apporte son avis sur de nombreux sujets et oriente la politique de Rouen.
En 1511, Jacques décède sans descendance directe et laisse toutes ses possessions dont Martainville à son neveu Jacques II Le Pelletier (1485-1545), qui détient l'importante charge de vicomte de l'eau à Rouen. En 1570, la famille est anoblie, par l'acquisition du fonds de la famille Peloque. La famille, qui obtiendra du roi, en 1571, le droit de changer son nom de Le Pelletier en celui de la terre de Martainville, demeurera propriétaire de la seigneurie jusqu'au Modèl:S-. Les seuls travaux documentés concernent la restauration du bâtiment principal au début du Modèl:S-. Les fenêtres et les lucarnes, refaites en 1939 telles que Claude Sauvageot les avait restituées sur le papier en 1867 d'après les vestiges encore en place, retrouvent leurs proportions ; les allèges abaissées et les meneaux disparus sont recréés ; un complément apocryphe, un bâtiment à deux niveaux couvert en appentis adossé au côté sud, est détruit en 1917 ; enfin, à l'intérieur du logis, les cloisons ajoutées au Modèl:S- pour créer de nouvelles pièces, plus petites, sont retirées. Ces travaux de restauration sont poursuivis dans les années 1950. Depuis 2008, une nouvelle campagne de restauration a été lancée avec notamment une rénovation totale des façades du château.


text:
Tuissan
Tuissan (pron. locala: [tø'ʃa]; Tuchan en francés) es una comuna occitana de Lengadòc, dins lo país de las Corbièras, situada administrativament dins lo departament d'Aude e la region de Lengadòc-Rosselhon.
Tuissan es una zona de produccion dels vins de las Nautas Corbièras, Fitor, corbièras e muscat de Ribesaltes.
Somari
Geografia[modificar | modificar la font]
Tuissan es una vila de las Corbièras situada al pè del Mont Tueis, sul Pichon Verdoble, prèp del jonhent amb Tarrasac.
Tuissan es situada a 18 km de Durban de las Corbièras, a 19 km d'Estagell, a 27 km de Ribesaltes, a 31 km de l'aeropòrt de Perpinhan - Ribesaltes e a 37 km de La Grassa.
Istòria[modificar | modificar la font]
Administracion[modificar | modificar la font]
Luòcs e monuments[modificar | modificar la font]
- Ostal de las Pòstas del sègle XIV.
- Castèl d'Aguilar dels sègles XII e XVe sègles roïnat.
- Ostal de las Pòstas per Vidal, 1905-1906.
Personalitats ligadas amb la comuna[modificar | modificar la font]
- Olivièr de Tèrme (1200-1274) : senhor de Tèrme e de Tuissan ;
- Leon Malaviala (1860-1924) : politician nascut a Tuissan.


text:
Lluís Llach
Lluís Llach i Grande (Girona, 7 de mai de 1948) es un dels musicians e cantaires catalans mai coneguts internacionalament. Aparteniá al grop dels Setze Jutges e pòt èsser considerat coma un dels pilars de la Nova Cançó catalana e tanben de la cançon catalana actuala.
Biografia
Lluís Llach es lo filh d'un mètge de vilatge, d'una familha de proprietaris, que faguèt sa plaça dins lo vilatge empordanés de Verges. Sa maire èra professora e aviá recebut una educacion borgesa a Barcelona. A un fraire ainat que se sona Josep Maria.
Segon las quitas paraulas de Lluís Llach, la persona que lo portèt a la musica foguèt sa maire. Èra sieuna la guitarra qu'emplegavan el e son fraire. A mai avián un piano. Compausèt sas primièras melodias quand aviá pas que sièis o sèt ans. Pasmens sa primièra vertadièra cançon escricha per son fraire e qu'el n'aviá escrich la musica data de 1965. Aquela cançon es Que feliç era, mare.
Son espelida se faguèt al començament de 1967 en integrar lo movement de la Nova Cançó a travèrs sa participacion al grop Els Setze Jutges, que ne foguèt lo darrièr membre. Causiguèt de seguida la draia del compromés dobèrt, qu'a seguit long de son evolucion artistica.
A la fin de 1969, aprèp maites capitadas a nivèl popular claras, se presentèt en solitari al Palau de la Música Catalana e ailà s'afirmèt coma un dels melhors cantautors del moment amb una popularitat qu'èra a créisser e créisser a totes los nivèls. Viatgèt puèi a Cuba, e se presentèt tanben solet davant lo public de Madrid. Aquò li portèt de duras proïbicions: durant quatre annadas podriá pas cantar mai a Barcelona. Figuèt alara quand comencèt a cantar sovent per França, subretot a París, ont capitèt de passar a l'Olympia.
Aprèp sos recitals de l'an 1975 foguèt arrestat, multat e durant de mesadas foguèron empachats totes sos concèrts dins l'estat espanhòl. Tornèt sortir en 1976 al Palau Municipal d'Esports de Barcelona ont demostrèt d'un biais clar e net aqueste poder sieu d'amassar lo public.
Durant sa carrièra a mai de cantar de tèxtes sieus, escriguèt de musica pels poèmas de poètas divèrses que aital ajudèt a los far conéisser, es lo cas per exemple de Kavafis, Joan Salvat-Papasseit, Joan Oliver, Josep Maria de Sagarra, Màrius Torres o Miquel Martí i Pol.
Sa produccion es enòrma. Demest las cançons mai popularas tenèm:
- L'Estaca
- El Bandoler
- La Gallineta
- Si arribeu
- I si canto trist
- Que tinguem sort
- Fills d'Hiroshima
- Itaca
- Vaixell de Grècia
- Jo també he dormit a l'alba
L'an 2000 inaugurèt dins la vila de Valéncia la cantata Germanies, creada en collaboracion amb lo poèta Miquel Martí i Pol. Sortiguèt del concèrt lo disc aquela meteissa annada.
Pendent l'annada 2005 faguèt la virada "Que no s'apague la llum" amassa amb lo cantaire valencian Feliu Ventura, que menèt a l'enregistrament d'un disc comun en dirècte, amb de cançons dels dos cantaires al Gran Teatre de Xàtiva.
Discografia completa
Aquí la produccion discografica de Lluís Llach publicada en disc e CD. Compren pas los singles nimai los disques que acompanhan de libres.
- Els èxits de Lluís Llach (1968)
- Ara i aquí (1970)
- Com un arbre nu (1972)
- Lluís Llach a l'Olympia (1973)
- I si canto trist... (1974)
- Viatge a Itaca (1975)
- Barcelona, gener de 1976 (1976)
- Campanades a morts (1977)
- El meu amic, el mar (1978)
- Somniem (1979)
- Verges 50 (1980)
- I amb el somriure, la revolta (1982)
- T'estimo (1984)
- Maremar (1985)
- Camp del Barça, 6 de juliol de 1985 (1985)
- Astres (1986)
- Geografia (1988)
- La forja de un rebelde (BSO)(1990)
- Torna aviat (1991)
- Ara, 25 anys en directe (1992)
- Un pont de mar blava (1993)
- Rar (1994)
- Porrera (1995)
- Nu (1997)
- 9 (1998)
- Temps de revoltes (2000)
- Jocs (2002)
- Junts (2003)
- Poetes (2004)
- Que no s'apague la llum amassa amb Feliu Ventura, (2005)
Ligams extèrnes


text:
Louis Armstrong
Louis Daniel Armstrong, tanben chafrat popularament Satchmo o Pops (Nòva Orleans, 4 d'agost de 1901 - Nòva York, 6 de julhet de 1971) que ho un musician e cantaire american. Ho un cornetista e trompetista solista e improvisator de jazz de tria, e atau es considerat actuaument com un deus musicians màgers deu sègle XX.
Que ho tanben famós com cantaire dab ua mena de votz particulara emplegada dens mantunas improvisacions. Dab lo cant e l'instrument que desvolopè articulacions e lengatges musicaus hèra influenciaus dens l'istòria deu jazz e dens lo hat d'aqueth art. Armstrong que ho l'unic musician negre apreciat per un public blanc que la soa popularitat anè mès enlà de la division raciala d'aquela epòca.
Enter los sons enregistraments mei famós que's pòt mentàver: "Saint Louis Blues", "When the Saints Go Marching in", "What a Wonderful World", "Down by the River Side" e "Hello Dolly".
Biografia[modificar | modificar la font]
Louis Armstrong que vadó en 1901 dens un quartièr hèra praube de Nava Orleans (conegut com Back of Town) dens ua familha prauba. Qu'èra arrèr-hilh d'esclau. Lo son pair, William Armstrong, qu'abandonè la soa familha entà anar víver dab ua auta hemna e la soa mair, Mary "Mayann" Albert, que'us deishè eth e la soa sòr Beatrice a la carga de la soa ajòla Josephine Armstrong e lo son oncle Isaac. Pasmens quan agó cinc ans, tornè viure amb la mair e los sons parents.
Mainatge qu'avó d'ensajar de ganhà's quauques sòus e que passè hèra de temps dens las carrèras. Aus 11 ans qu'abandonè l'escòla, la Fisk School e que's ganhè quauque argent en bèth cantar per carrèras en quartet de gojats. Comencè alavetz a conéisser problèmas seriós.
Que trobè un tribalh auprès d'ua familha judiva venguda de Lituània, que se sonava Karnofsky, qui l'adoptèn d'un cèrte biais sabent qu'èra haut o baish abandonat. Que's crompè lo son purmèr cornet dab la loa moneda. En sovièr d'aquesta bontat Armstrong que portè tota la soa vita l'Estela de Dàvid au còth ; qu'aprengó atau dab eths lo yiddish.
Lo purmèr instrument de Louis Armstrong que ho lo cornet, practicat dehens la New Orleans Home for Colored Waifs, institucion de castig e d'educacion per menors on e ho mandat per'mor d'aver tirat còps de huec en l'aire entà celebrar la hèsta de cap d'an.
A la soa sortida d'aquesta institucion que exercè mantuns petits emplecs com per exemple venedor de carbon, çò que li permetè de s'iniciar a mantun genre de musica quan ne liurava en bordèus, abans de har lo musician dens lo quartièr d'espectacle e de prostitucion de Storyville on e conegore Joe "King" Oliver, lo son mèste.
En 1919, Joe Oliver se n'anè de l'orquestra de Kid Ory per partir cap au nòrd, alavetz recomandè lo jove Armstrong entà lo remplaçar. Atau que perseguí la soa carrièra dens l'orquèstra de Kid Ory.
En 1922 que's tornè juntar dab King Oliver dens la soa orquèstra a Chicago, alavetz capitala deu jazz. A maugrat de har lo segon cornet, que comencè a impausà's com solista e, amassas, qu'enregistrèn en 1923. En 1924 Armstrong que's maridè dab la pianista d'Oliver, Lillian Hardin, qui l'encoratgè a anar perseguir la soa carrièra a Nava York.
Acerà, qu'entrè dens l'orquèstra de Fletcher Henderson, ua de las màgers d'aquesta tempsada ; que cambiè alavetz lo cornet per la trompeta, qu'aprengó a léger la musica e que produsí un gran nombre d'enregistraments dab mantun aute musician dont lo gran saxofonista soprano Sidney Bechet.
En 1925 que tornè a Chicago on creè los sons dus grops los Hot Five e los Hot Seven. Las annadas seguentas que hon hèra ricas en produccion musicau e Armstrong que desvolopè lo scating, un mòde d'improvisacion lirica e ritmica en bèth cantar en tot articular sillabas shens nat sens.
A la debuta de las annadas 1930 que miè ua virada trionfala per Euròpa (dab un succès deus grans en França).
Que s'installè dens lo Queens a Nava York on fondè un navèth grop aperat All Stars.
En 1964 qu'avó un immens succès dab lo son títol "Hello Dolly" qu'arribè en prumèra posicions enas listas de vendas, e passè devant los Beatles.
A la fin de la soa vita que joguè dens mantuns país dab lo sostien deu Departament d'Estat deus Estats Units dab lo chafre Ambaissador Satchmo. Qu'arrefusè totun de jogar aqueth ròtle a l'escadença deu son viatge en Union Sovietica per'mor deus biais, segon las soas paraulas, lo govèrn american " [...] tracta mon pòble [los Africans Americans] ". Après las soas atacas contra lo president, lo FBI que l'espionè dinc a la fin de la soa vita en lo bèth categorizar com « comunista ».
Que's morí d'ua ataca cardiaca en 1971 au miei deu som dehens lo son ostau de Queens, vadut en musèu nacionau en 1977.
Conviccions[modificar | modificar la font]
Armstrong que ho eslhevat com baptista, en bèth portar l'Estela de Dàvid en sovièr de la familha deus Karnofskys, qu'èra amic dab lo Papa e que's hè batejar catolic.
Lo musician ho un partisan deus drets deus Africans americans e de Martin Luther King. Atau qu'arrefusè de representar los Estats Units a l'escadença d'un viatge en Union Sovietica en protestacion deu biais qui los Estats Units e tractavan los Africans americans e qu'avó paraulas agressivas au subjècte deu president Dwight D. Eisenhower per'mor de çò qui considerava com la soa manca de coratge e lo son cinisme sus aqueth subjècte. Dinc a la fin de la soa vita lo FBI lo categorizè com comunista e lo susvelhè.
Videoclips de youtube.com[modificar | modificar la font]
Biografia en anglés :
- "Louis Armstrong - Documentari (Partida 1)"
- "Louis Armstrong - Documentari (Partida 2)"
- "Louis Armstrong - Documentari (Partida 3)"
- "Louis Armstrong - Documentari (Partida 4)"
- "Louis Armstrong - Documentari (Partida 5)"
- "Louis Armstrong - Documentari (Partida 6)"
- "Louis Armstrong - Documentari (Partida 7)"
- "Louis Armstrong - Documentari (Partida 8)"
Pèças de musica :
- "What a Wonderful World" enregistrament de la BBC, 1968
- "When The Saints Go Marching In"
- "Hello Dolly"
- "Hello Dolly" dab Barbra Streisand
- "Lo tango Adios Muchacho"
- "Now You Has Jazz"
- "Blueberry Hill"
- "Mack the Knife Alemanha, 1959
- "Stompin' At The Savoy" Germany, 1959
- "Tiger Rag"
- "C'est si bon 1962
- "St. James Infirmary" fotografias
- "Dream a Little Dream" fotografias
- "Louis Armstrong dab Frank Sinatra - Live show"
- "Louis Armstrong hens lo Mark Twain at Disneyland"
- "Louis Armstrong - Nobody Knows the Trouble I've Seen (1962)"
- "Louis Armstrong - Basin Street Blues - 1959"
- "Louis Armstrong - A kiss To Build A Dream"
Bibliografia[modificar | modificar la font]
- (fr) Louis Armstrong, Ma vie à la Nouvelle-Orléans, éd. Coda, París, 2006 (ISBN 284967026X)
- (en) Louis Armstrong et Thomas Brothers, Louis Armstrong, in His Own Words: Selected Writings, Oxford University Press, Oxford, 2001 ISBN 0-19-514046-X.
- (en) Laurence Bergreen, Louis Armstrong: An Extravagant Life, éd. HarperCollins, New York, 1998 (ISBN 0553067680)
- (en) Michael Cogswell, Armstrong: The Offstage Story of Satchmo, Collectors Press, Portland, 2003 ISBN 1888054816.
- (en) Michael Meckna, Satchmo: The Louis Armstrong Encyclopedia, Greenwood Press, Westport, 2003 ISBN 0-313-30137-9.


text:
Kali
Kali (en sanscrit काली, bengalí কালী, tamil காளி, IAST Kālī), es una de las divas mai importantas dins la religion indoïsta. Kali es associada a d'autras divas coma Durga, Bhadrakali, Sati, Rudrani, Parvati e Chamonda. Es tanben la mai importanta de las dètz Mahavídias.[1] Es una divinitat fòrça populara dins tota Índia, mas o es particularament dins la region de Bengala.
Representacion de Kali (o mûrti)[modificar | modificar la font]
La diva negra (pasmens es sovent blava dins los imatges popularas en Índia) es representada nusa amb un long collar. Son agach es ferotge e trai la lenga. Es generalament a dançar sul còs de Shiva, qu'es a jaire coma un cadabre sus l'esquina e reclama son indulgéncia. Existisson doas versions de Kali, la primièra, mai populara, amb quatre braces e una autra que n'a dètz.
Sovent es a portar un pagne format de braces talhats, ten un cap copat dins una man, una espasa, que simboliza lo poder de destruccion, dins l'autra man. La forma Bhadrakali possedís mantun parelh de braces, que representan los ponches cardinals. Son culte es present mai que mai dins la region de Bengal, çò qu'inspirèt fòrça poètas del país a cantar sa devocion a la diva, coma per exemple Ramprasad Sen.
Pels cresents Kali es vestida de l'univèrs, representa l'imatge d'una maire qu'apara, e los crans del collar simbolizan las 52 letras del sanscrit.
Mitologia[modificar | modificar la font]
La tuaira de Raktabija[modificar | modificar la font]
Dins lo mite mai famós que concernís Kali, Durga e sas assistentas, Matrikas, nafran lo demòni Raktabija, amb fòrça biaisses e amb una bèla varietat d'armas, pr'mor de l'anequelir. Pasmens, s'avisan lèu qu'en luòga de lo tuar, la situacion a empejorat que tre que cada gota de sang raja de Raktabija, apareis un clòn d'aqueste. La batalha ven mai dificila que cada còp apareisson mai d'autres demònis.[2] Durga, qu'a mestièr d'ajuda, apèla Kali per tal de combatre las creaturas diabolicas. Se ditz tanben que la diva Durga assumiguèt la forma de Kali en aquel moment.
Lo Devi Mahatmyam o descriu aital:
Out of the surface of her (Durga's) forehead, fierce with frown, issued suddenly Kali of terrible countenance, armed with a sword and noose. Bearing the strange khatvanga (skull-topped staff ), decorated with a garland of skulls, clad in a tiger's skin, very appalling owing to her emaciated flesh, with gaping mouth, fearful with her tongue lolling out, having deep reddish eyes, filling the regions of the sky with her roars, falling upon impetuously and slaughtering the great asuras in that army, she devoured those hordes of the foes of the devas.[3]
Kali destrusiguèt Raktabija en chucar la sang del còs del demòni e en engolir los dobles de Raktabija dins sa granda boca. Estrambordada per sa victòria, Kali comencèt alara a dançar sul terrenh de batalha, e caminèt suls cadabres dels mòrts. Son marit Shiva jasiá demest las victimas qu'èran jos sos pès, çò qu'es una de las representacions mai frequentas de Kali dins l'iconografia que la concernís e se sona: Daksinakali.[4]
Dins la version Devi Mahatmya d'aquesta istòria, se descriu tanben Kali coma una Matrika e una Shakti, valent a dire poder de Devi. Li es donat l'epitèt Modèl:IAST (Chamunda), çò es la tuaira slayer dels demònis Chanda e Monda.[5] Chamonda es sovent identificat amb Kali e es pro semblant dins son aparéncia e vestimenta.[6]


text:
Bal deus Ardents
Lo Bal deus Ardents, escadut a París lo 28 de genèr de 1393, que ho un charivari hens la Cort de França qui s'acabè dab un incendi qui abambè quauques participants qui i morín. Lo quite rei, Carles VI de França, dejà conegut abans aquesta mauescaduda com d'ua santat mentau de las flacas, qu'i ho pregondament mercat e que perdó la rason après.
L'encausa de l'accident que ho la pega qui s'èran untats lo Rei e tres autes amics (dont Ivan de Fois, hilh bastard e aimat de Gaston Febus) entà desguisà's en òmis sauvatges qui s'abambè lèu e quasi simultaneament.


text:
AaRON
AaRON es un duo de pòp malanconic francés que comencèt en 2004, compausat de Simon Buret ambé Olivier Coursier.
Lo premier titre es Endless Song. Foguèron coneguts per lo titre U-turn (Lili). Simon Buret jòga dau piano, dau violon, de l'armonica e Simon Buret canta. Olivier Coursier jòga dau piano e de la guitarra. En genier de 2007 lo duo sortiguèt lo premier album qu'es Artificial Animals Riding On Neverland. Lo 4 d'octobre de 2010 lo duo sortiguèt lo segond album qu'es Bird in the Storm. Après la tornada (?) dau segond album, AaRON a engimbrat una seria de concèrts apelada Unplugged & Waves.