text:
Lope de Vega
Félix Lope de Vega y Carpio (Madrid, 1562 - id., 1635) dramaturg e poèta castelhan del periòde barròc, un dels mai importants poètas e dramaturgs del Segle d'Aur espanhol de la literatura en lenga castelhana. Lo volum d'òbras teatralas qu'escriguèt es 1500 o 2500, d'entre una impressionanta quantitat de 425 nos arribèron fin ara. Tamben signèt un grand nombre d'òbras dramaticas e poeticas de longor menora.
Òbra narrativa[modificar | modificar la font]
La primièra istòria qu'escriguèt, La Arcadia (1598), es una novèla d'enfança qu'inclutz fòrça poèmas; de fach, lo succès de l'òbra venguèt del nom que foguèt donat precisament per aqueles verses.
Los pastores de Belén (1612) es una autra pastorèla, e «al divin», incluguèt, de nòu, fòrça poèmas sacrats.
Entre aquelas doas apareguèt lo roman bizantin El peregrino en su patria (1604), que se distinguís de las autras pèças del genre en cors dins tota Espanha e inclutz quatre gèstas liturgicas.
La Filomena e La Circe son de recuèlhs poetics que contenon quatre novèlas cortas de tipe italian, dedicadas a Marta de Nevares, e que son abitualament editada jol títol de Novelas a Marcia Leonarda.
Dins la tradicion de La Celestina, la comèdia umanista en lengua vulgar, se plaça La Dorotea, "accion en prosa", que conta en forma de dialòg sas amors frustradas de jove amb Elena Osorio, amb un estrech estil popular.
Se pensa, en mai, qu'auriá participat al costat d'autres autors, coma Pedro Liñán de Riaza, a l'elaboracion de la Segona partida del Quichòte, signada per un inexistissent Alonso Fernández de Avellaneda.
Òbra lirica[modificar | modificar la font]
Son òbra poetica utilizèt totas las formas cultas possiblas e tanben foguèt atirat per la poesia lirica populara, qu'inseriguèt sovent dins sas comedias, e l'estil de Góngora, encara que, en general, defendèt lo «vèrs clar», ja que el seu ideal poètic consistia en un sabent casticisme que mesclava al meteis temps lo gèni de la poesia cançonera del XV, la tradicion de El Romancero e l'elegància dels mèstres italians.
Compausèt, en mai de La Filomena e La Circe tres grands recuèlhs de vèrses lirics: Rimas (1604), Rimas sacres (1614) e las Rimas humanas y divinas de Tomé Burguillos (1634). Aqueles libres s'inscrivon dins lo corrent liric denominat Petrarquisme
Levat aqueles libres lirics, i a d'estils divèrses: La hermosura de Angélica, con otras diversas rimas, 1602. Cuatro soliloquios, 1612, jol pseudoním de Gabriel Padecopeo. Romancero espiritual, 1619, Triunfos divinos, con otras Rimas sacras, 1625 , Soliloquios amorosos de un alma a Dios (1626) e Laurel de Apolo, con otras rimas (1630), que passa en revista, coma ja lo faguèt Cervantes dins son Viaje del Parnaso, lo panorama poetic de son temps.
Òbra dramatica[modificar | modificar la font]
Juan Pérez de Montalbán, escrivan de comèdias, son discipòl, afirma dins son Fama póstuma que Lope escriguèt qualques mil uèit e cent comèdias e quatre cent dramas liturgics, que fòrça son perdidas. L'autor d'esperel èra mai modèsta e dins sa òbras estimèt qu'aviá escrich qualques mil cinc e cent, tot unclutz; mas plansegur lo nombre es mai elevat.
Se destacan las seguentas: Peribáñez y el Comendador de Ocaña (1610), Fuenteovejuna (1612-1614), La dama boba (1613), Amar sin saber a quién (1620-1622), El mejor alcalde el rey (1620-1623), El caballero de Olmedo (1620-1625), La moza de cántaro, Por la puente, Juana (1624-1630) e El castigo sin venganza (1631).
Son estil se nomena nòva comèdia perque passa las normas classicas del teatre, atal mescla los episòdis comics e dramatics e respècta pas la règla de les tres unitats (una sola accion dins un sol luòc pendent un jorn). Son objectiu principal, coma lo resumís dins Arte nuevo de hacer comedias en este tiempo, es divertir lo public e per aquela fin quina que siá mena es licit, s'alunhant dels tèrmes qu'impausèt Aristòtel.
Marcelino Menéndez Pelayo divisèt sa òbras segon lo tèma en: dramas d'onor, òbras sus la venjança, dramas istorics, òbras inspiradas del Romancero, dramas situats a l'estrangièr, comèdias de costums, comèdias de capa e espasa, òbras de tipe bucolic, òbras sus la mitologia e teatre religiós.


c: text/html

text:
Causses
Los Causses son los plans calcaris que s'espandisson en Occitània de Lemosin a las Cevenas al sud del Massís Central segon un axe Èst-Oèst. Se caracterizan globalament per l'abséncia d'aiga de superfícia, a causa de la permeabilitat de las ròcas calcàrias, e una vegetacion tipada.
Los Causses son despartits de costuma entre los Grands Causses a l'èst, nauts e isolats, e los Causses de Carcin a l'oèst plan mai accessibles e d'altitud mejana dins lo Pargue Natural Regional dels Causses de Carcin.
Se destria aital:
Los Grands Causses[modificar | modificar la font]
- Lo Causse Comtal
- lo Causse de Sauvatèrra
- lo Causse de Severac
- lo Causse Mejan
- lo Causse Negre
- Lo Causse de Larzac
De gòrjas pregondas desseparan sovent los causses entre elis coma las de Tarn entre lo Causse de Sauvatèrra e lo Causse Mejan.
Los Causses de Carcin[modificar | modificar la font]
Dins lo Pargue Natural Regional dels Causses de Carcin :
- Lo Causse de Gramat
- Lo Causse de Martèl dins Corresa, Òlt e Dordonha
- Lo Causse de Limonha dins Òlt
Los causses marginals[modificar | modificar la font]
- La plana de Montbèl
- Lo Causse de Castras
Lo 28 de junh de 2011, los païsatges pastorals dels Causses e de las Cevenas son inscrichs al patrimòni de l'Unesco.

robotstxt: allowed

filter: keep


text:
1107
Cronologia mensuala:
Gen - Feb - Mar - Abr - Mai - Junh
Julh - Ago - Set - Oct - Nov - Dec
Cronologias tematicas:
Literatura - Musica - Sciéncia - Espòrt
Aquesta pagina concernís l'an 1107 del calendièr gregorian.
Eveniments[modificar | modificar la font]
Occitània[modificar | modificar la font]
França[modificar | modificar la font]
Euròpa[modificar | modificar la font]
Asia[modificar | modificar la font]
Principat d'Antioquiá[modificar | modificar la font]
Boemond de Tarent marquèt un premier succès dins sa campanha còntra l'Empèri Bizantin ambé la presa d'Avlona e lo començament dau sètge de Durazzo. Pasmens, la vila resistiguèt e lei Crosats foguèron blocats puei batuts per lei Bizantins en octòbre.


text:
Simón Bolívar
Simón José Antonio de la Santísima Trinidad Bolívar Palacios y Blanco, mei conegut com Simón Bolívar, que ho un militar e un òmi politic sud-american. Que ho lo liberator de país qui son uei Veneçuèla, Colómbia, Eqüator, Panamà, Bolívia e Peró. Que s'èi atau ganhat l'epitèt de Libertador, partajat dab l'argentin José de San Martín qui las loas armadas respectivas e's juntèn hens la ciutat de Guayaquil abans que San Martín, desprovesit deu sostien deu son quite país, e deishasse a Bolívar lo comandament de la liberacion deu continent sud-american.
Bolívar que ho tanben duas vegadas president de Veneçuèla (enter 1813 e 1814, e enter heurèr e deceme de 1819) e president de la Grana Colómbia enter 1819 e 1830.
Partisan de l'unitat sud-americana (en mei enlà), lo son projècte idealiste que cabussè per'mor deus interès politics individuals qui mièn a la secession de la Grana Colómbia.
Somari
Temps de mainatge[modificar | modificar la font]
Simón Bolívar - Simón José Antonio de la Santísima Trinidad Bolívar y Palacios - que vadó dens ua familha aristocratica de Caracas (la familha deus Bolívar qu'èra arribada chic après la conquèsta. Lo son pair, Juan Vicente Bolívar y Ponte, qu'èra un haut militar de la coroa espanhòla. La soa mair que s'aperava María de la Concepción Palacios y Blanco. Simón Bolívar qu'agó tanben duas granas sòrs María Antonia, Juana, e un petit hrair Juan Vicente ; ua auta sòr María del Carmen que's morí de d'òra.
Lo pair que's morí en 1786 de tuberculòsi e la mair en 1792 en tot deishar Simón Bolívar orfanin de d'òra. Concepción que hidè los sons hilhs a l'ajòu don Feliciano Palacios qui, senteishen justament la mort ad arribar entàd eth tanben, que prengó la precaucion au son torn de'us deishar a Esteban Palacios y Blanco, un deus lors oncles. Aqueste que demorava alavetz en Euròpa e fin final los mainatges que demorèn dab un aute oncle, Carlos Palacios y Blanco dab qui Simón Bolívar agó ua relacion de las tienudas.
Educacion, viatges e maridatge[modificar | modificar la font]
Enter los sons mèstes Bolívar que comptè lo famós filològ chilen Andrés Bello e tanben Simón Rodríguez qui ho ua persona hèra influenta entàd eth. Adolescent, qu'entrè a l'escòla militara e aus 15 ans que ho mandat a Madrid entà perseguir los sons estudis. Acerà, que conegó María Teresa Rodríguez del Toro y Alaiza qui esposore en 1802 mes qui morore l'annada seguenta. Bolívar no's tornaré pas jamei maridar. La medisha annada Bolívar que tornè entà Euròpa entà vesitar França (en bèth assistir au coroament de Napoleon Bonaparte, puish Italia e a Roma, au Monte Sacro que jura non pas prene nat repaus abans d'aver liberat lo son país.
El Libertador[modificar | modificar la font]
Simón Bolívar que tornè a Veneçuela en 1807 entà començar la guèrra de liberacion. En 1811, en bèth prohèitar de l'invasion d'Espanha per Napoleon, l'efemèra Purmèra Republica de Veneçuela que ho proclamada. Après la soa caduda Bolívar que redactè lo Manifèst de Cartagena.
En 1813, a partir de Nava Granada, Bolívar qu'entaminè ua gloriosa campanha militara coneguda com l'Admirabla Campanha o arrebotè de victòria en victòria ; après la presa de Mérida. Après que prengó la vila de Trujillo on e promulguè lo Decrèt de Guèrra a Mort e responsa a las atrocitats comesas per las òsts espanhòlas entà véncer a avalir la Purmèra Republica de Veneçuela. Que proclamè tanben la Segonda Republica de Veneçuela e qu'entrè victoriós dens Bogotà en 1814. Au medish temps, deu costat espanhòl, José Tomás Boves, un civil, avèva près las armas en bèth convéncer esclaus negres de'u seguir entà, au prètz d'atrocitats shens limits, combàter los creòles.
En 1815, Bolívar qu'agó de huéger entà Jamaica puish entà Haití o lo president Alexandre Petion e'u auherí empara, acés e sustien. Atau, en 1817, que tornè a Veneçuela e, dab l'ajuda de sordats haitians, que prengó lo pòrt d'Angostura (uei Ciudad Bolívar). Après aver assegurat un territòri libre, Bolívar que's lancè de cap a Nava Granada e bèth emportar las victòrias de Boyacá en 1819.
L'Eqüator que ho liberat après las victòrias de Carabobo (1821) e de Pichincha (1822). Hens la ciutat eqüatoriana de Guayaquil, las armadas de Bolívar e de San Martín (aquesta partida d'Argentina entà liberar Chile e Peró) que's juntèn. Après la fomosa Entervista de Guayaquil, San Martín, fatigat e shens cap sostien deu son país qui èra definitivament liberat e a la debuta d'ua longa guèrra civila, qu'abandonè lo combat en bèth deishar Bolívar sol comandant de la fin de la campanha de liberacion deu continent ispanofòn.
En 1821 que's creè la Grana Colómbia en bèth amassar los territòris deus actuaus estats de Veneçuela, Panamà, Colómbia e Eqüator.
Bolívar qu'acabè la liberacion de Peró qui'u nomè ofiaument Dictator en lo bèth autorizar a dispausar de l'organizacion deu país. Qu'obtiengó ua victòria decisiva a Junín e Antonio José Sucre qu'acabè la Guèrra d'Independéncia dens la futura Bolívia (creada en 1825 e batejada en aunor a Bolívar) dab la victòria d'Ayacucho.
Secession de la Grana Colómbia e mort[modificar | modificar la font]
Las tension enter los diferents país qui constituivan la Gran Colómbia que pravèn per'mor de las ambicions personaus. Entà preservar l'union, Bolívar que convoquè un congrès a Ocaña en 1828, mes shens nat resulta.
Ua tempsada, Bolívar que s'autregè tots los poders entà sauvar l'union mes en de batla e, segon las soas paraulas, com se, en bèth pelejar entà la libertat deu continent e avosse "laurat en la mar". La soa oposicion que's renforcè au punt que Bolívar qu'escapè de pauc a un assassinat mercés au coratge audaciós de la soa aimadora Manuela Sáenz.
Bolívar qu'ensagè de huéger entà un exili mes que's morí abans de sortir de Colómbia, dens l'ostau d'un ciutadan espanhòl.


text:
Colonia de Delaware
La Colonia de Delaware èra partida de las Colonias Mejanas, de 1682 a 1776 fasiá partit de proprietat de William Penn e doncas de la Província de Pennsylvania conocida coma Los Comtats Baisses al Delaware. En 1701 se separèt dels autres tres contats amb meteis Governaire qu'en Pensilvània. Èra una de las Tretze Colonias britanicas de l'America del Nòrd que se rebellèron contra lo govèrn britanic en 1775 e que proclamèron lor independéncia creant alara los Estats Units d'America. Venguèt l'estat actual de Delaware dels Estats Units d'America.


text:
Mitòsi
La mitòsi qu'ei un procès au cap deu quau ua cellula mair que partatge lo son cabau genetic e citoplasmic (en incluent los divèrs organets) per balhar duas cellulas hilhas, qui, après aver creishuda, e poden au lor torn perseguir lo cicle cellular e vàder cellulas mairs. Lo cicle cellular qu'ei dividit enter mitòsi e interfasa. En se realizant, la mitòsi que debana diferentas fasas : profasa, prometafasa, metafasa, anafasa e telofasa.
Interfasa[modificar | modificar la font]
L'interfasa qu'ei un moment deu cicle cellular qui la cellula no's diviseish pas. Qu'ei era medish descompausada en diferentas fasas :
- La fasa G1 (de l'anglés growth, "creishuda"): purmèra fasa de creishuda cellulara après ua precedenta division on ua cellula mair que s'ei divisit en duas cellulas hilhas mei petitas puishque's partatjan lo cabau cellular (proteïnas, organet, cromosòmas) de la cellula mair.
- La fasa S (per "sintèsi") : pendent la quau la cellula que copia lo son materiau genetic.
- La fasa G2 : dusau fasa de creishuda entà preparar la mitòsi (on calerà partajar lo cabau cellular en dus per las duas cellulas hilhas).
Profasa[modificar | modificar la font]
La profasa qu'ei lo moment qui la cromatina e s'arrenga en cromosòmas de dus cromatidas sòrs (duas cromatidas parièras hrutas de las creishua de la fasa S de la profasa. Ua proteïna aperada coesina que mantien pegadas aquestas duas cromatidas. Lo centre organizator deus microtubuls, tanben aperat centrosòma (véder l'article centriòl), qu'a creishut eth tanben. Normalament compausat de dus centriòls, que son alavetz quate. Los dus parelhs de centriòls que s'esluenhan mercés a la pravada deus microtubuls qui entornejan chic a chic lo nuclèu on la cromatina e s'ei arrengada en cromosòmas. Durant la metafasa la membrana nucleara que desapareish en tot deishar atau qui los microtubuls e entrin dens l'espaci deu nuclèu. uus cemtromès deus cromosòmas que's troba un complèxe proteïc aperat quinetocòr (un per ambz cromatidas de cada cromosòma). Los microtubuls que s'i arrapan entà preparar la pujada deus cromosòmas de cap aus dus estrèms de la cellula a l'anafasa.
Metafasa[modificar | modificar la font]
Los cromosòmas qu'alinhan lo lors centromèr mercès au balanç de hòrças produsit peus dus centrosòmas qui tiran en direccion inversada (cadun suber sengle centromèr las cromatida, ambz enracara ligadas). Los centromèrs que forman alavetz un plan imaginari aperat eqüator. Metafasa que vien deu grèc ueta, arron.
Anafasa[modificar | modificar la font]
Deu grèc ava (cap avant) qu'ei lo moment de la pujada deus cromosòmas aus dus caps de la cellula. Las loas cromatidas (parièras) que's desseparan en bèth formar dus lòts egaus (donc de medish cabau genetic) de cromosomas d'ua sola cromatida.
Telofasa[modificar | modificar la font]
A la telofasa (deu grèc teλoς, "fin") los efèits de la profasa que son adobats : l'envolopa nucleara que's torna bastir autorn de cada navèth lòt de cromosòmas, las duas cellulas hilhas que's desseparan en bèth bastir ua membrana enter eras.
Citodierèsi[modificar | modificar la font]
Animacion[modificar | modificar la font]
[1] Illustracion animada d'ua mitòsi


text:
Corlay
Corlaè en galò; Korle en breton ( Corlay en francés) es una comuna bretona, situada dins lo departament de las Còstas d'Arvòr e la region de Bretanha.
Somari
Geografia[modificar | modificar la font]
Corlay Se tròba près de Sant-Mayeux, de la Nautor Corlay, de Plussulien, al centre de la Bretanha, a ieu-camin entre Sant Brieuc e Pontivy.
La parròquia fa partida del territòri breton tradicional del País Fañch.
Corlay se trouve à proximité de Saint-Mayeux, du Haut Corlay, de Plussulien, au centre de la Bretagne, à mi-chemin entre Saint Brieuc et Pontivy.
La paroisse fait partie du territoire breton traditionnel du Pays Fañch.
Istòria[modificar | modificar la font]
thumb|left|300 px|Las ruïnes del castèl de Corlay en 1896


text:
Xinjiang
Xinjiang (oigor: شىنجاڭ (Shinjang); chinés: 新疆|新疆; pinyin: Xīnjiāng; , oficialament Region Autonoma Xinjiang Oigor,[1] es una region autònoma de la Republica Populara de China dins lo nòrd oèst del país. Es la region ont demora lo pòble oigor. Conten aperaquí 22 millions d'abitants, amb 10 millions d' Oigors, 10 millions de hans e tanben qualques minoritats (tatars, mongòls, cazac, tatjic...). Los Oigors que son un pòble turcofòn.
Geografia[modificar | modificar la font]
Lo Xinjiang es la província mas estenduda de China. S'espandís sus un territòri de 1 664 990 km². Es una region generalament secarosa mas las montanhas (Tianshan, Pamir...) reçaupon pro d'aiga per assegurar una agricultura sens irrigacion.
Demografia[modificar | modificar la font]
Evolucion demografica[modificar | modificar la font]
La província es une de las regions de China que coneís encara un creis demografic relativament important.
Situacion demografica en 2006[2].
Etnias[modificar | modificar la font]
La província es multietnica, sens que cap de grop detenga una majoritat absoluda.
Los Oigors dominan lo sud e l'oèst de la província, los Chineses son majoritaris dins lo centre e las regions orientalas, mentre que los Cazacs son majoritaris dins las partidas septentrionalas. Localament, d'autres pòbles detenon la majoritat (Pamiris, Oirats, Quirguizes...). Los Huis son de Chineses musulmans.
Religions[modificar | modificar la font]
Las populacions de tradicion islamica (Oigors, Cazacs, Quirguizes...) representan gaireben 58% de la populacion. Lo demai es subretot compausat de populacions bodistas ( Chineses Han, Tibetans, Oirats) confucianistas e taoistas. I a tanben una minoritat crestiana ortodòxa originària de Russia ( mens de 0,1%). Totun, l'ateïsme oficial de China es seguit per una partida significativa de la populacion. I a tanben qualques convertits recents al cristianisme occidental (protestants o catolics).
Los musulmans son sunnits de rite hanafi en general mas demest los Pamiris, los Quirguizes e los Cazacs se tròba tanben de Shiïts.
Referéncias[modificar | modificar la font]
- ↑ Xinjang Uyĝur Aptonom Rayoni in SASM/GNC romanization
- ↑ China Statistical yearbook 2006
- ↑ {{{Títol}}}


text:
Un hommage de Los amics de Arrebisclam
Le décès d’Albert Loustanau, a inspiré un hommage des Gascons de l’association Los amics de Arrebisclam intitulé: « Ne l’am pas oblidat qu’am perdut un amic »
Los abituats deu divès de « Arrebisclam » n’oblidaran pas l’Albert Loustanau, un regent deu sècle precedent, qui parlava la lenga nosta com un mèste, dab tan de facilitat que avè recevut lo dipl?ma de « bachalier en lenga d’oc », plan meritat.
La nosta pena es grana. Que n’enteneram pas mei los sovièners d’autes remembrats per l’Albert dab tan de sabor.
Lo jorn on l’am acompanhat, dab tristessa, au segrat de Sen Andriou, vilatge passiônament aimat, la vita excepcionau de l’?mi qu’es estada arretraçada per d’autes amics. Que raperaram simplament qu’era un vertadèr defensor de la lenga mairana, « Gascon, cap e t?t » uei hort regretat. Adiu Albert !
Coratge, Suzane, la sua compagnha, qui trovara tostemps amistat e reconfort auprès de nosastis.


text:
Estrech de Torres
L'estrech de Torres (var. estreit de Torres) separa Austràlia e Papoa-Nòva Guinèa. Mesura aproximativament 150 km de larg. Al sud se tròba lo Cap York, lo punt mai septentrional de l'estat australian de Queensland. Al nòrd se tròba la província occidentala de Papoa-Nòva Guinèa.
L'estrech junta la Mar del Coralh (a l'èst) amb la Mar d'Arafura (a l'oèst). Es fòrça pauc prigond, e lo laberint d'escuèlhs e illas lo rend de plan mal navegar. Dins l'estrech se tròban las Illas de l'Estrech de Torres, abitadas pels Insulars de l'Estrech de Torres, un pòble melanesian pròche dels Papós.
Lo primièr a traversar l'estrech foguèt lo marin espanhòl Luis Váez de Torres, un lòctenent de l'expedicion de Pedro Fernández de Quirós que partiguèt de Peró fins al Pacific Sud en 1605. Après lo retorn en Mexic de la nau de Quirós, Torres continuèt fins a Manila, passant per las Molucas. Naveguèt al larg de la còsta sud de Nòva Guinèa, e capitèt probablament de veire l'extrèm nòrd d'Austràlia.


text:
Villes et mairies du Canton de Zoug
Liste des communes
Zoug
Ville de Zoug, localité de la Suisse de 24 000 habitants.
La mairie de Zoug a une adresse e-mail et un site Internet.
Baar
Ville de Baar, localité de la Suisse de 20 000 habitants.
La mairie de Baar a une adresse e-mail et un site Internet.
Cham
Ville de Cham, localité de la Suisse de 13 000 habitants.
La mairie de Cham a une adresse e-mail et un site Internet.
Steinhausen
Ville de Steinhausen, localité de la Suisse de 8 700 habitants.
La mairie de Steinhausen a une adresse e-mail et un site Internet.
Risch-Rotkreuz
Ville de Risch-Rotkreuz, localité de la Suisse de 8 400 habitants.
La mairie de Risch-Rotkreuz a une adresse e-mail et un site Internet.
Hünenberg
Ville de Hünenberg, localité de la Suisse de 8 000 habitants.
La mairie de Hünenberg a une adresse e-mail et un site Internet.
Unterägeri
Ville de Unterägeri, localité de la Suisse de 7 600 habitants.
La mairie de Unterägeri a une adresse e-mail et un site Internet.
Oberägeri
Ville de Oberägeri, localité de la Suisse de 5 000 habitants.
La mairie de Oberägeri a une adresse e-mail et un site Internet.
Menzingen
Ville de Menzingen, localité de la Suisse de 4 300 habitants.
La mairie de Menzingen a une adresse e-mail et un site Internet.
Walchwil
Ville de Walchwil, localité de la Suisse de 3 300 habitants.
La mairie de Walchwil a une adresse e-mail et un site Internet.
Neuheim
Village de Neuheim, localité de la Suisse de 1 900 habitants.
La mairie de Neuheim a une adresse e-mail et un site Internet.


text:
Villes et mairies du Canton d'Appenzell Rhodes-Extérieures
Liste des communes
Herisau
Ville de Herisau, localité de la Suisse de 15 000 habitants.
La mairie de Herisau a une adresse e-mail et un site Internet.
Teufen
Ville de Teufen, localité de la Suisse de 5 600 habitants.
La mairie de Teufen a une adresse e-mail et un site Internet.
Heiden
Ville de Heiden, localité de la Suisse de 3 900 habitants.
La mairie de Heiden a une adresse e-mail et un site Internet.
Speicher
Ville de Speicher, localité de la Suisse de 3 900 habitants.
La mairie de Speicher a une adresse e-mail et un site Internet.
Gais
Ville de Gais, localité de la Suisse de 2 800 habitants.
La mairie de Gais a une adresse e-mail et un site Internet.
Urnäsch
Ville de Urnäsch, localité de la Suisse de 2 200 habitants.
La mairie de Urnäsch a une adresse e-mail et un site Internet.
Walzenhausen
Ville de Walzenhausen, localité de la Suisse de 2 000 habitants.
La mairie de Walzenhausen a une adresse e-mail et un site Internet.
Trogen
Village de Trogen, localité de la Suisse de 1 700 habitants.
La mairie de Trogen a une adresse e-mail et un site Internet.
Waldstatt
Village de Waldstatt, localité de la Suisse de 1 700 habitants.
La mairie de Waldstatt a une adresse e-mail et un site Internet.
Wolfhalden
Village de Wolfhalden, localité de la Suisse de 1 700 habitants.
La mairie de Wolfhalden a une adresse e-mail et un site Internet.
Rehetobel
Village de Rehetobel, localité de la Suisse de 1 700 habitants.
La mairie de Rehetobel a une adresse e-mail et un site Internet.
Bühler
Village de Bühler, localité de la Suisse de 1 600 habitants.
La mairie de Bühler a une adresse e-mail et un site Internet.
Schwellbrunn
Village de Schwellbrunn, localité de la Suisse de 1 400 habitants.
La mairie de Schwellbrunn a un site Internet.
Stein
Village de Stein, localité de la Suisse de 1 300 habitants.
La mairie de Stein a une adresse e-mail et un site Internet.
Lutzenberg
Village de Lutzenberg, localité de la Suisse de 1 200 habitants.
La mairie de Lutzenberg a une adresse e-mail et un site Internet.
Grub
Village de Grub, localité de la Suisse de 1 000 habitants.
La mairie de Grub a une adresse e-mail et un site Internet.
Hundwil
Village de Hundwil, localité de la Suisse de -1 000 habitants.
La mairie de Hundwil a une adresse e-mail et un site Internet.
Wald
Village de Wald, localité de la Suisse de -1 000 habitants.
La mairie de Wald a une adresse e-mail et un site Internet.


text:
Blicourt
Blicourt es una comuna francesa, situada dins lo departament d'Oise e la region de Picardia.
Somari
Geografia[modificar | modificar la font]
Comunas vesinas[modificar | modificar la font]
Istòria[modificar | modificar la font]
[[Fila:Debray-Bollez - Blicourt - La Halte.JPG|thumb|left|Un tren de la linha Beauvais - Amians a l'estancada de Blicourt]]
La municipalitat dispausava d'una halte de camin de fèrre sus la linha Beauvais - Amians, #que #èsser en foncion de 1876 a 1939.
La commune disposait d'une halte de chemin de fer sur la ligne Beauvais - Amiens, qui fut en fonction de 1876 à 1939.


text:
Jooble vous permet d'accéder en 1 clic à toutes les offres d'emploi en France.en savoir plus
Emploi Canton de La Barthe-de-Neste, Job Canton de La Barthe-de-Neste
Les offres d'emploi populaires en Canton de La Barthe-de-Neste
assistante Canton de La Barthe-de-Neste
chauffeur Canton de La Barthe-de-Neste
conducteur Canton de La Barthe-de-Neste
ingénieur Canton de La Barthe-de-Neste
saisonnier Canton de La Barthe-de-Neste
agence Canton de La Barthe-de-Neste
aia Canton de La Barthe-de-Neste
aide Canton de La Barthe-de-Neste
aide domicile Canton de La Barthe-de-Neste
anglais Canton de La Barthe-de-Neste
aout Canton de La Barthe-de-Neste
architecte Canton de La Barthe-de-Neste
architecture Canton de La Barthe-de-Neste
art Canton de La Barthe-de-Neste
assistant recherche Canton de La Barthe-de-Neste
association Canton de La Barthe-de-Neste
autocad Canton de La Barthe-de-Neste
avril Canton de La Barthe-de-Neste
babysitter Canton de La Barthe-de-Neste
bureau Canton de La Barthe-de-Neste
cadre Canton de La Barthe-de-Neste
cadre sante Canton de La Barthe-de-Neste
caf Canton de La Barthe-de-Neste
calcul Canton de La Barthe-de-Neste
cdd Canton de La Barthe-de-Neste
cdi Canton de La Barthe-de-Neste
chantier Canton de La Barthe-de-Neste
chargé Canton de La Barthe-de-Neste
chercher Canton de La Barthe-de-Neste
compta Canton de La Barthe-de-Neste
conducteur travaux Canton de La Barthe-de-Neste
consultant Canton de La Barthe-de-Neste
contrat Canton de La Barthe-de-Neste
cours Canton de La Barthe-de-Neste
debutant Canton de La Barthe-de-Neste
demande Canton de La Barthe-de-Neste
dessinateur projeteur Canton de La Barthe-de-Neste
développement Canton de La Barthe-de-Neste
diplome Canton de La Barthe-de-Neste
direct Canton de La Barthe-de-Neste
domicile Canton de La Barthe-de-Neste
eau Canton de La Barthe-de-Neste
eclairage Canton de La Barthe-de-Neste
economie Canton de La Barthe-de-Neste
economiste Canton de La Barthe-de-Neste
enfants Canton de La Barthe-de-Neste
études Canton de La Barthe-de-Neste
garde Canton de La Barthe-de-Neste
garde d'enfant Canton de La Barthe-de-Neste
gestion Canton de La Barthe-de-Neste
graphique Canton de La Barthe-de-Neste
haute Canton de La Barthe-de-Neste
installateur Canton de La Barthe-de-Neste
juin Canton de La Barthe-de-Neste
kine Canton de La Barthe-de-Neste
kinésithérapeute Canton de La Barthe-de-Neste
libéral Canton de La Barthe-de-Neste
ligne Canton de La Barthe-de-Neste
logement Canton de La Barthe-de-Neste
logiciel Canton de La Barthe-de-Neste
marie Canton de La Barthe-de-Neste
massage Canton de La Barthe-de-Neste
masseur Canton de La Barthe-de-Neste
masseur kinésithérapeute Canton de La Barthe-de-Neste
maternelle Canton de La Barthe-de-Neste
matin Canton de La Barthe-de-Neste
médecin Canton de La Barthe-de-Neste
ménage Canton de La Barthe-de-Neste
menage repassage Canton de La Barthe-de-Neste
nounou Canton de La Barthe-de-Neste
nounou domicile Canton de La Barthe-de-Neste
paie Canton de La Barthe-de-Neste
particulier Canton de La Barthe-de-Neste
partiel Canton de La Barthe-de-Neste
paysagiste Canton de La Barthe-de-Neste
personnel Canton de La Barthe-de-Neste
pharmaceutique Canton de La Barthe-de-Neste
privée Canton de La Barthe-de-Neste
professionnel Canton de La Barthe-de-Neste
pyrénées Canton de La Barthe-de-Neste
recherche Canton de La Barthe-de-Neste
recrute Canton de La Barthe-de-Neste
repassage Canton de La Barthe-de-Neste
saison Canton de La Barthe-de-Neste
santé Canton de La Barthe-de-Neste
scolaire Canton de La Barthe-de-Neste
septembre Canton de La Barthe-de-Neste
service Canton de La Barthe-de-Neste
site Canton de La Barthe-de-Neste
social Canton de La Barthe-de-Neste
station Canton de La Barthe-de-Neste
technique Canton de La Barthe-de-Neste
temps Canton de La Barthe-de-Neste
temps partiel Canton de La Barthe-de-Neste
temps plein Canton de La Barthe-de-Neste
thermalisme Canton de La Barthe-de-Neste
travaux Canton de La Barthe-de-Neste
urgentiste Canton de La Barthe-de-Neste
vacances Canton de La Barthe-de-Neste
Recherche d'emploi par ville Canton de La Barthe-de-Neste
emploi La Barthe-de-Neste, 65250
emploi Avezac-Prat-Lahitte, 65130


text:
Protoevangèli de Jaume
Lo Protoevangèli de Jaume es un evangèli apocrif escrich vèrs 150, que narra de faches anteriors a la naissença de Jèsus de Nazaret. Sas legendas son admesas coma de dògmas per mantuna glèisa crestiana: la nativitat miraculosa de Maria, la localizacion de la naissença de Jèsus dins una cauna o lo martiri de Zacàrias, paire de Joan Baptista, illustrats puèi per l'art crestian. L'umanista e jesuista francés G. Postel, que lo traduguèt al latin e lo presentèt en Occident, lo considerava un prològ a l'Evangèli de Marc.


text:
Méréglise
Méréglise es una comuna francesa, situada dins lo departament d'Eure et Loir e la region dau Centre.
Somari
Geografia[modificar | modificar la font]
Méréglise A situat a 5 km de Illiers-Combray, a 11 km de Brou, a 16 km de Thiron Gardava, a 21 km de Courville-sus-Eure e a 30 km de Chartres.
La Thironne travèrsa la comuna.
Méréglise est située à 5 km d'Illiers-Combray, à 11 km de Brou, à 16 km de Thiron Gardais, à 21 km de Courville-sur-Eure et à 30 km de Chartres.
La Thironne traverse la commune.
Comunas vesinas[modificar | modificar la font]
Istòria[modificar | modificar la font]
Méréglise A #èsser reputacion Reusse pendent la Revolucion. A inspirat a Marcel Proust lo vilatge de Méséglise en A_la_investigacion_de detlo_temps_perdut.
Méréglise a été renommée Reusse durant la Révolution. Elle a inspiré à Marcel Proust le village de Méséglise dans À_la_recherche_du_temps_perdu.


text:
Urani
L' urani es un element quimic que dins la taula periodica a lo simbòl U e lo nombre atomic 92. Es pesuc, blanc d'argent, toxic, metallic, e radioactiu de forma naturala. Aparten a la seria dels actinids e son isotòp urani-235 s'utiliza coma font d'energia dins los reactors nuclears e las armas nuclearas. L'urani se tròba en pichonas quantitats dins las ròcas, lo sòl, l'aiga, las plantas, e dins los animals (inclús dins los umans).
Es l'element quimic pus pesuc d'origina naturala que se tròba sus la Tèrra. Foguèt descobèrt en 1789 per M. H. Klaporfth que lo nomenèt atal en onor de la planeta Uranus que veniá d'èsser descobèrta en 1781.
L'urani natural a tres tipes d'isotòps: urani 238 (238U), urani 235 (235U) e urani 234 (234U). Per cada grama d'urani natural 99,28 % de la massa es urani 238, 0,71% urani 235 e 0,005% urani 234. La proporcion urani 238/urani 235 es constanta sus tota la Tèrra e sus las autras planetas del Sistèma Solar.
Somari
Origina[modificar | modificar la font]
Coma totes los elements amb un pes atomic superior a aquel del fèrre, l'urani ven de forma naturala pendent las explosions de las supernovas. Lo procèssus fisic determinant dins l'afondrament d'una supernova es la gravitat. Las valors tan elevadas de gravitat que se tròba dins las supernovas genèra las capturas neutronicas que donan luòc als atòms pus pesucs, entre aqueles l'urani e lo protactini.
Usatges[modificar | modificar la font]
Lo principal usatge de l'urani a l'ora d'ara es l'obtencion de combustible pels reactors nuclears que fornisson 17% de l'electricitat obtenguda dins lo monde. Demest los minerals d'urani i a; autunita, carnotita, iantinita, meta-autunita, uranotil...
Datacion per mejan dels periòdes d'urani[modificar | modificar la font]
La datacion per mejan dels periòdes d'urani se basa sus la desintegracion radioactiva dels isotòps de l'urani.[1]
Basas del metòde[modificar | modificar la font]
I a dos isotòps radioactius de l'urani: l'U238 e l'U235 que se desintègran gradualament en elements “filhs”. Dos d'aqueles, lo Th230 (tòri) e lo Pa231 (protactini), tanben se descompausan amb semividas utilas per la datacion. L'aspècte essencial es que los isotòps “pars” de l'urani son solubles dins l'aiga mentre que los filhs o son pas. Son necessaris aperaquí 100 gramas de carbonat de calci per obtenir una bona datacion.
Lo metòde s'utiliza per datar de ròcas amb un naut contengut en carbonat de calci, sovent aquelas que se depausan per l'accion de las aigas superficialas o sosterranhas venent dels luòcs rics en calç o a causa del filtratge dins las caunas amb un naut contengut en calç. Las estalagmitas se forman atal dins aquel tipe d'espelugas. Los objèctes e los òsses normalament demòran incrustats dins de jaces de carbonat de calci o d'autres tipes de sediments entre diferents nivèls dels depauses calcaris.
La dificultat essenciala es de determinar lo bon òrdre del depaus dins una bauma; aquò es una causa ges facila e s'explica atal qu'aquel metòde sovent dona de resultats ambigús. Pasmens, lo metòde se mostrèt fòrça util, coma per exemple a la bauma de Pontnewydd, al nòrd del País de Galas, ont se trobèt un objècte vièlh de 220 000 ans o en Alemanha, dins lo jaç de Bilzingsleben, ont se trobèt un objècte vièlh de 414 000 ans.
Lo metòde a un marge d'error teoric de 12 000 ans per una anóncia de 150 000 e d'aperaquí 25 000 per una de 400 000. En practica l'inexactitud pòt èsser pus granda, per aquò es indispensable d'aplicar d'autres metòdes coma lo de la termoluminància per comparar e verificar los resultats.
Efèctes nocius per la santat[modificar | modificar la font]
L'urani dins totas sas formas (natural, enriquit o empaurit), coma metal pesuc, possedís una certana toxicitat, pòdon dometjar lo sistèma renal.
E mai l'urani es lo paire d'una de las cadenas naturalas, que l'un de sos filhs radioactius, lo radon-222, es considerat cancerigèn el meteis e amb [[sinergia amb lo fum del tabat.
Vejatz tanben[modificar | modificar la font]
Referéncias[modificar | modificar la font]
- ↑ Renfrew, C. y Bahn, P. (1993), Arqueología. Teorías, Métodos y Práctica., Madrid: Ediciones Akal. ISBN 978-84-460-0234-5.


text:
Project:Avertiments generals
Utilizatz las traduccions sus translatewiki.net a vòstres risques. Son destinadas a èsser utilas, mas translatewiki.net pòt pas garantir la validitat del contengut trobat aicí.
Translatewiki.net e sos contributors provesisson pas cap de garantida del contengut de quina manièra que siá, exprèssa, implicita o estatutària, en incluent, mas sens s’i limitar, tota garantida de qualitat mercanda o d’adeqüacion a un usatge particular o tota garantida que lo contengut serà sens error.


text:
Lachuscla
Lachuscla
Euphorbia chariacasError d'escript : la foncion « títol » existís pas.
La lachuscla (var. Joscla), en latin Euphorbia chariacas, es una planta de la garriga mediterranèa. Fa partida de la familha deis Euphorbiaceae e dau genre deis eufòrbias (Euphorbia).
Es una espècia erigida, vivaça e fòrça robusta que pòu agantar 60 a 80 cm d'autor. Sa basa es rigida, de color bruna ò marrona, e sovent lignificada. Lo fulhatge d'aquela eufòrbia es dens e format de fuelhas verdas lanceoladas que son pus sornas vèrs la basa. A la cima, lei fuelhas an una forma ovoïda e forman una mena de mata a la prima. Lei fruchs son de capsulas d'aperaquí 5 mm. L'odor de la planta es generalament desplasenta.
Es una espècia fòrça frequenta de la garriga occitana qu'es adaptada ais environaments secs. Coma totei leis eufòrbias, es una planta toxica que secreta un suc blanc caracteristic. En despiech de sa toxicitat, aqueu suc èra a temps passat utilizat dins lo tractament extèrne dei verrugas. Es tanben de còps utilizada per l'ornament dei jardins.


text:
La Garda (Gers)
La Garda [1], [2], o Lagarda Grafia d'après la mapa de las comunas de Gers en gascon, (Lagarde en francés) qu'ei ua comuna gascoa d'Occitània, situada dens lo departament de Gers e la region de Mieidia-Pirenèus.
Somari
Geografia[modificar | modificar la font]
Toponimia[modificar | modificar la font]
Lo nom de La Garda ven d'un vèrbe germanic wardon que donè lo mot germanic wart, « garda », puish « gaita », puish « tor de garda », puish « fortalesa en general », latinizat en warda o wardia [3],[4].
Istòria[modificar | modificar la font]
Administracion[modificar | modificar la font]
Demografia[modificar | modificar la font]
- 2012 : 121; 2013 : 121 abitants (14 ab/km²)
- Las donadas de 1793 (520 abitants), 1800 (507 abitants), 1806 (542 abitants) e 1831 (531 abitants) empachan lo grafic de foncionar
Luòcs e monuments[modificar | modificar la font]
Personalitats ligadas amb la comuna[modificar | modificar la font]
Véser tanben[modificar | modificar la font]
Nòtas[modificar | modificar la font]
- ↑ http://toponimiaoc.webs.com/32gr.htm
- ↑ Patrici Pojada, Répertòri toponimic de las Comunas de la Region Miègjorn-Pirenèus, ed. Loubatières, Portèth de Garona, 2009
- ↑ Albert Dauzat, Charles Rostaing, Dictionnaire étymologique des Noms de Lieux en France, Librairie Guénégaud, reedicion 1984
- ↑ Bénédicte Boyrie-Fénié, Jean-Jacques Fénié, Toponymie des Pays Occitans, edicions Sud-Ouest, 2007


text:
En Domergue Sumien que's sou presentar com a lingüista professionau. En son tribalh de tèsi, publicat per las edicions Brepols
, quauques annadas a (2006), que saja a tot hòrt de'nse hargar un parlar gascon qui sia mei acceptader per l'occitanista qui ei , qu’ei a díser mei « occitan» e mensh gascon, ua sòrta de gascon calc deu lengadocian. Aquò que'u miè tàd inventar e prepausar lo mot agahar
, un barbarisme calcat sus l’occitan non-gascon agafar
, com a substitut de la fòrma gahar,
per tant plan corrècta e completament normau.
Aqueth vèrbe gascon gahar
que vien deu latin medievau *gafare
. L’origina d'aqueth mot que n'ei probablament visigotica, concrètament un vèrbe gotic *gafôn
qui significava gahar,
a l'origina dab un utís provedit d'un ganchet aperat gahin
o gaha
en gascon, gaf
, gafet
o gafa
en occitan non-gascon, gafa
en espanhòu e en portugués.
Los mots espanhòus gafar
e gafas
(lunetas) que'n son de la medisha origina etimologica. Las lunetas que son ditas gafas
en espanhòu pr'amor de la fòrma de gahin balhada a las astas qui son las "gafas"
pròpiament ditas. Los gahins de las astas que'us permeten de gahar cada aurelha.
En francés, los mots gaffer
et gaffe
que’n son tanben d'aquera familha etimologica, aqueths probablament manlhevats de l’occitan. De fèit, la fòrma anciana deu mot en occitan com en catalan qu’èra plan gafar.
Que trobaratz aqueth mot a las entradas corresponentas deu diccionari de E. Levy e de'u de A.M. Alcover & B. Moll.
Aquera fòrma "corta" qu’ei l'etimologica e qu'ei enqüèra perfèitament viva colloquiaument en occitan non-gascon com en catalan. E se lo mot ei vadut agafar
en occitan non-gascon e en catalan estandard, qu'ei probablament per coupa de la gafa
interpretada incorrèctament com a l'agafa
. En gascon, qu'ei demorat gahar
, com la gaha
e lo gahin
, atau plan com cau.
De segur, l'"agahar" d'en Domergue Sumien qu'ei un barbarisme absolut e no'u trobaratz en nat diccionari, normat o non. Jo que supausi sonque un lingüista occitanista com en Domergue Sumien que pòt estar capable de prepausar de remplaçar ua fòrma perfèitament normau per un barbarisme mei deu son gost. Que’m sembla de non pas créder la soa tèsi qu'estosse acceptada atau e publicada shens correccions. Que tròbi aquerò incredible e sustot lamentable. Aquerò que’n ditz hòrt suu caractèr frivolet de la lingüistica occitanista, capabla de tolerar barloquerias d'aqueth escantilh.


text:
Saint-Guillaume
Nom desconegut (Saint-Guillaume en francés) es una comuna occitana dau Daufinat, situaa dins lo departament d'Isèra e la region de Ròse-Aups.
Somari
Geografia[modificar | modificar la font]
La municipalitat de Sant Guillaume se situa al pè de la montanha de la Compòrta, a una altitud de 720 mètres. Es distant d'aperaquí 35 km de Grenòble, 160 km de Lion, 85 km De la Quòta Santa André e de 105 km valencian.
La commune de Saint Guillaume se situe au pied de la montagne de la Pale, à une altitude de 720 mètres. Elle est distante d'environ 35 km de Grenoble, 160 km de Lyon, 85 km De La Cote Saint André et de 105 km de Valence.
Comunas vesinas[modificar | modificar la font]
Istòria[modificar | modificar la font]
Al Mièja Edat, Sant-Guillaume es lo banc d'una distincion. Lo enquèsta de 1339, soslinha al luòc-dich Touchane la preséncia d'una ostal fòrt : « fortallissium mureum », situada jos una dels torns del castèl de Touchane, possession de las Rossin del Molard. S'agiriá d'una part del castèl dividit entre divèrses coseigneurs[1].
Au Moyen Âge, Saint-Guillaume est le siège d'une seigneurie. L'enquête de 1339, signale au lieu-dit Touchane la présence d'une maison forte : « fortallissium mureum », située sous une des tours du château de Touchane, possession des Rossin du Molard. Il s'agirait d'une partie du château divisé entre plusieurs coseigneurs[2].
Administracion[modificar | modificar la font]
Demografia[modificar | modificar la font]
Luòcs e monuments[modificar | modificar la font]
Personalitats ligadas amb la comuna[modificar | modificar la font]
Véser tanben[modificar | modificar la font]
Ligams extèrnes[modificar | modificar la font]
Nòtas[modificar | modificar la font]
- ↑ Élisabeth Sirot 2007, p. 33.
- ↑ Élisabeth Sirot 2007, p. 33.


text:
Timina
La timina qu'ei ua basa azotada pirimidica. Com e's pòt apariar dab l'adenina, qu'entra dens la composicion d'un deus 4 nucleotids diferents de l'ADN]. Au contre de las autas basas azotadas de l'ADN (sia l'adenina, la guanina e la citosina qui forman los 3 autes nucleotids de l'ADN) la timina b'ei pas presenta dens la molecula d'ARN on b'ei remplaçada per ua auta basa azotada tanhenta : l'uracil (la timina qu'ei justament tanben aperada metil-uracil e que cau mentàver que l'uracil partatja dab la timina la proprietat de poder aparià's dab l'adenina).
Ligat dab ua desoxiribòsa (un glucid), la timina que fòrma un nucleosid aperat la timidina qui, un còp ligat dab un acid fosforic, be forma un nucleotid de timina.


text:
Afrikaans
L'afrikaans es una lenga germanica, subretot parlada en Sud-Africa e Namibia. Es una lenga filha del neerlandés, qu'a per origina los dialèctes del sègle XVII, colectivament nomenats Cape Dutch.
Emai que l'afrikaans siá barrejat de lengas coma lo malai, portugués, banto o Khoisan, s'estima que 90 a 95 del cent del vocabulari afrikaans es d'origina neerlandesa. Per aquesta rason, las diferéncias entre afrikaans e neerlandés venon puslèu sovent de la morfologia, la gramatica o l'ortografia que son pus regularas per l'afrikaans que pel neerlandés.
I a un gra de compreneson mutuala entre las doas lengas—mai que mai a l'escrit—e mai s'es pus aisit per un neerlandofòn de comprene l'afrikaans que de lo parlar. Amb aperaquí 6 milions de locutors natius en Sud-Africa, o 13,3 del cent de la populacion, es la tresena lenga mairala dins lo país. Ten la pus larga distribucion geografica e raciala de totas las lengas oficialas, e es la pus largament parlada e compresa coma segonda o tresena lenga. Es la lenga majoritària de la mitat oèst de Sud-Africa—las províncias de Northern Cape e Western Cape—e la primièra lenga dels coloured e de las comunitats blancas.


text:
Villes et mairies du District de Morges (140)
Liste des communes
Morges
Ville de Morges, localité de la Suisse de 14 000 habitants.
La mairie de Morges a une adresse e-mail et un site Internet.
Saint-Prex
Ville de Saint-Prex, localité de la Suisse de 4 700 habitants.
La mairie de Saint-Prex a une adresse e-mail et un site Internet.
Préverenges
Ville de Préverenges, localité de la Suisse de 4 600 habitants.
La mairie de Préverenges a une adresse e-mail et un site Internet.
Cossonay
Ville de Cossonay, localité de la Suisse de 3 200 habitants.
La mairie de Cossonay a une adresse e-mail et un site Internet.
Aubonne
Ville de Aubonne, localité de la Suisse de 2 600 habitants.
La mairie de Aubonne a une adresse e-mail et un site Internet.
Etoy
Ville de Etoy, localité de la Suisse de 2 500 habitants.
La mairie de Etoy a une adresse e-mail et un site Internet.
Lonay
Ville de Lonay, localité de la Suisse de 2 300 habitants.
La mairie de Lonay a une adresse e-mail et un site Internet.
Echandens
Ville de Echandens, localité de la Suisse de 2 000 habitants.
La mairie de Echandens a une adresse e-mail et un site Internet.
La Sarraz
Village du Sarraz, localité de la Suisse de 1 700 habitants.
La mairie du Sarraz a une adresse e-mail et un site Internet.
Tolochenaz
Village de Tolochenaz, localité de la Suisse de 1 700 habitants.
La mairie de Tolochenaz a une adresse e-mail et un site Internet.
Denges
Village de Denges, localité de la Suisse de 1 500 habitants.
La mairie de Denges a une adresse e-mail et un site Internet.
Gimel
Village de Gimel, localité de la Suisse de 1 400 habitants.
La mairie de Gimel a une adresse e-mail et un site Internet.
Bière
Village de Bière, localité de la Suisse de 1 300 habitants.
La mairie de Bière a une adresse e-mail et un site Internet.
Apples
Village de Apples, localité de la Suisse de 1 100 habitants.
La mairie de Apples a une adresse e-mail et un site Internet.
Yens
Village de Yens, localité de la Suisse de 1 000 habitants.
La mairie de Yens a une adresse e-mail et un site Internet.
Echichens
Village de Echichens, localité de la Suisse de 1 000 habitants.
La mairie de Echichens a une adresse e-mail et un site Internet.
Eclépens
Village de Eclépens, localité de la Suisse de -1 000 habitants.
La mairie de Eclépens a une adresse e-mail et un site Internet.
L'Isle
Village des Isle, localité de la Suisse de -1 000 habitants.
La mairie des Isle a une adresse e-mail et un site Internet.


text:
Hargarten-aux-Mines
Hargarten-aux-Mines es una comuna francesa, situada dins lo departament de Mosèla e la region de Lorena.
Somari
Geografia[modificar | modificar la font]
Comunas vesinas[modificar | modificar la font]
Istòria[modificar | modificar la font]
- Dépendait De l'anciana província de Lorraine.
- Origina del nom : una mina de plomb i aguèt espetat a Modèl:La s , suprimida l'an 1788, n'activitat de 1858 a 1900.
- Dépendait de l'ancienne province de Lorraine.
- Origine du nom : une mine de plomb fut exploitée au XVIIen , supprimée en 1788, en activité de 1858 à 1900.


text:
Constitucion
Una Constitucion es la norma fondamentala, escricha o non, d'un país o territòri, que definís:
- los dreches e libertats fondamentals dels ciutadans, e
- los poders de l'Estat (amb la division dels poders, en general en tres: Executiu, Legislatiu e Judiciari) e las institucions de l'organizacion politica.
Somari
Classificacion de las constitucions[modificar | modificar la font]
Constitucions escrichas X Constitucions non escrichas[modificar | modificar la font]
Quand se parla de constitucion non escricha dins un país, vòl pas dire qu'existiscan pas de leis dins aquel país que son contengut siá matèria constitucionala (es a dire, leis sus los dreits e libertats dels ciutadans, e sus la distribucion dels poders e institucions de l'Estat), mas pòt voler dire qu'aquestas leis son pas en un tèxte unic, elaborat d'un sol còp. L'exemple classic de constitucion non escricha es la Constitucion d'Anglatèrra, que pòt èsser considerada la soma de leis coma la Magna Carta de 1215 e d'autras leis posterioras, que forman un ensemble de dreches e de garantidas fondamentalas dels ciutadans britanics e definisson l'estructura dels poders al Reialme Unit. Actualament las constitucions de la majoritat dels païses (per exemple: França, Estats Units, Brasil, Índia, Alemanha, etc.) s'exprimisson en un sol tèxte.
Constitucions rigidas X Constitucions flexiblas[modificar | modificar la font]
Una Constitucion rigida es aquela que per èsser modificada necessita una procedura legislativa especiala, diferenta d'una lei comuna. Vòl pas dire que la constitucion siá pas modificabla, mas qu'es pus dificil de modificar son tèxte que las autras leis del país. Pòt èsser necessària mai d'una votacion, o una quantitat de vòtes dels representants del pòble (deputats, senators) pus importanta qu'aqueles de las leis comunas, segon çò que determina lo tèxte de la meteissa constitucion.
Una Constitucion flexibla es aquela que se modifica segon las meteissas proceduras que las autras leis del país. Aquò vòl dire que la constitucion, o los tèxtes que la compausan, son leis comunas.
Constitucions sinteticas (cortas) X Constitucions detalhadas[modificar | modificar la font]
I a de constitucions amb paucs articles, limitats a l'enumeracion dels dreches e libertats fondamentals dels ciutadans, los poders de l'Estat e las institucions de l'organizacion politica. L'exemple mai conegut es la constitucion dels Estats Units d'America.
Mas i a de constitucions que detalhan tanben d'autras nòrmas, dins los domenis del Drech Civil (drech de la familha e de las successions, etc.), del Drech Tributaire (amb las nòrmas generalas d'institucion dels impòsts), del Drech dels Trabalhadors, etc, que tornan la constitucion mai extensa. Per exemple, la constitucion de Brasil, amb mai de 200 articles e 70 disposicions provisòrias.


text:
Comunas deus Pirenèus Atlantics
Lista de las 547 comunas deus Pirenèus Atlantics per ordi alfabetic segon lo nom francés, dab lo lor còde INSEE e lo lor còde postau principau, e tanben la lor apartenéncia a ua comunitat de comunas en 2009. Vejatz tanben la lista deus cantons e la lista de las ancianas comunas.
Las comunas non bearnesas (de Bascoat, de Lauhire, sobiranitats, etc.), que sian bascofònas o occitanofònas, que son marcadas d'un *. Totasvetz, que s'a considerat com bearnesas las comunas deu parçan d'Arsac restacadas aus Baish Pirenèus en 1789.


text:
Pedro Pablo Kuczynski
Pedro Pablo Kuczynski Godard (Lima, 3 d'octòbre de 1938) es un economista, entrepreneire e politician peroan, president elegit del Peró pel mandat 2016 - 2021, après las eleccions generalas de 2016. Dins sa carrièra politica foguèt ministre de l’Energia e de las Minas dins lo segond govèrn de Fernando Belaúnde Terry, e ministre de l’Economia e de las Finanças e president del Conselh dels Ministres durant lo govèrn del President Alejandro Toledo Manrique. Es ara president del partit Peruanos Por el Kambio. Tanben foguèt President del Conselh de Ministres de Peró entre 2005 e 2006.


text:
Lauria
Lauria (Laurie en francés) es una comuna auvernhata, situada dins lo departament del Cantal e la region d'Auvèrnhe Ròse Aups, ancianament d'Auvèrnhe.
Somari
Geografia[modificar | modificar la font]
Comunas vesinas[modificar | modificar la font]
Toponimia[modificar | modificar la font]
Lo nom de Lauria (atestacions Laurum en 1329 e Lauria en 1401) s'explica pel latin laurus, « lo laurièr », amb lo sufixe -ea [1],[2].
Istòria[modificar | modificar la font]
- Lussaud (nom francés) foguèt annexat per Lauria en 1836 [3].
Administracion[modificar | modificar la font]
- Abans la refòrma cantonala de 2014, aplicada en 2015, la comuna èra del canton de Maciac; es ara del canton de Sant Flor-1.
Demografia[modificar | modificar la font]
- 1836 : annexion de Lussaud (nom francés)
- 2011 : 99; 2013 : 103 abitants (5,4 ab/km²)
Demografia de Lussaud (nom francés)[modificar | modificar la font]
- Las donadas de la dreita del grafic, plaçadas automaticament, son las de la comuna entèira de Lauria
Luòcs e monuments[modificar | modificar la font]
Personalitats ligadas amb la comuna[modificar | modificar la font]
Véser tanben[modificar | modificar la font]
Ligams extèrnes[modificar | modificar la font]
Nòtas[modificar | modificar la font]
- ↑ Albert Dauzat, Charles Rostaing, Dictionnaire étymologique des Noms de Lieux en France, Librairie Guénégaud, reedicion 1984
- ↑ Bénédicte Boyrie-Fénié, Jean-Jacques Fénié, Toponymie des Pays Occitans, edicions Sud-Ouest, 2007
- ↑ http://cassini.ehess.fr/cassini/fr/html/fiche.php?select_resultat=18928


text:
Ipolit Bochard
Ipolit Bochard (Bòrmas, lo 15 de genèr de 1780 - Peró, lo 4 de genèr de 1837) que ho un marin provençau qui vadó corsari de las Províncias Unidas de l'Arriu de la Plata (futura Republica Argentina) a la neishença d'aqueth país e qui lutè (a San Lorenzo e suber las aigas) per l'independéncia argentina.
La soa mission com corsari que ho d'atacar los interèsses espanhòus, de perseguir la luta per l'independéncia e de representar Argentina suber las mars.
Qu'ei per aqueths motius qu'ataquè navius espanhòus, que liberè esclaus a Madagascar, qu'assegurè ua entrepresa diplomatica dab lo rei de Hawaii, qu'ataquè las còstas de Califòrnia e que participè a la liberacion de Peró.
La banèra argentina deu son vaishèth qu'inspirè au son passatge los drapeus de quauques futuras nacions d'America Centrau (per'mor e ho per eras la purmèra banèra antiespanhòu de l'independència e que ho la purmèra banèra de las ancianas Província Unidas d'America Centrau) : Guatemala, Lo Salvador, Honduras, Nicaragua (mei vededer dens la purmèra version istorica d'aquesta banèra) e l'efemèra Republica de Chiapas.
Formacion[modificar | modificar la font]
Hilh de Loís Bochard e de Terèsa Brunet e vadut Bòrmas, au ras de Sant Tropetz, Bouchard qu'avó mantuns còps mainatge de decobrir la vita de la mar. En 1798 qu'entrè dens la marina francesa qui'u hè exerçar en Egipte e Haití devath los òrdis de Charles-Victor-Emmanuel Leclerc.
Qu'arribè a Buenos Aires (alavèts Vicereiautat de l'Arriu de la Plata) chic abans la Revolucion de Mai e que ho nomat comandant dens la flòta revolucionària ; au cap deus son vaishèth (lo 25 de Mayo) qu'avó la soa batejada deu huec a San Nicolás de lo Arroyos lo 2 de març de 1811.
Enrollat après dehens los Granadèrs a Chivau deu Libertador José de San Martín, que participè d'un biais determinant dens lo famós Combat de San Lorenzo (que ho destacat per aver presa la banèra enemiga).


text:
-586
Aquesta pagina concernís l'an -586 del calendièr gregorian.
Eveniments[modificar | modificar la font]
Occitània[modificar | modificar la font]
França[modificar | modificar la font]
Euròpa[modificar | modificar la font]
Asia[modificar | modificar la font]
Babilònia[modificar | modificar la font]
Perseguida deis operacions en Palestina-Siria còntra leis insurgents de la region. Se Tir contunièt de resistir fins a 572 avC, lei darrierei fòrças dau Reiaume de Juda foguèron anientats e l'estat ebrieu foguèt partejat entre Babilònia e lei pòbles locaus que li èran fidèus.


text:
Lama (omonimia)
Lama es a l'encòp un nom comun e un nom pròpri:
- Lo lama, un animal de granda talha de la Cordilhièra dels Andes de la familha dels camelidèus ;
- Lama, un genre d'animals de la familha dels camelidèus;
- Lo lama, un ensenhaire del boddisme tibetan, coma lo dalaï Lama e lo Panchen Lama ;
- Lama o Lamba o losso [1], una lenga parlada al Tògo.
Somari
Toponimia[modificar | modificar la font]
Bangladèsh[modificar | modificar la font]
- Lama, una upazila du Bangladèsh
França [modificar | modificar la font]
Itàlia[modificar | modificar la font]
- Lama es un torrent de la província de Perosa de la region d'Ómbria ;
Portugal[modificar | modificar la font]
- Lama, una freguesia (parròquia civila) de la municipalitat de Barcelos, dins le districte de Braga, region Nòrd ;
Russia[modificar | modificar la font]
- Lama es un lac a l'èst de Norilsk dins lo kraï de Krasnoïarsk ;
Tògo[modificar | modificar la font]
- mai d'unas localitats se nomenan Lama o compòrtan aquel nom dins lor denominacion: Lama-Pou, Lama-Kpèda, Lama-Kolidè, Lama-Kara.


text:
Eth 14 de gèr de 1983 es Normes ortografiques der aranés estèren adoptadas per decrèt signat peth president dera Generalitat de Catalonha e coma tau publicades en DOG num. 312 deth 16 de març deth madeish an. Er emple d'aguest e d'aguestes en toti es encastres dera vita vidanta dera societat aranesa : administracion, ensenhament e ahèrs particulars, sustot a compdar dera sua oficializacion (Lei de regim es peciau dera Val d'Aran de junhsèga de 1990) a determinat qu'aqueri punts dera normativa ortografica que balhavan lòc a quaques ambigüetats avessen d'èster tornats a campar.
Entà amiar tà devant aguest prètzhèit, eth Conselh Generau d'Aran creèc ua comission compausada per persones que heren partida dera Comission qu'elaborèc es Normes ortografiques de 1983, regent e eth burèu OFEA (Oficina de Foment e Ensenhament der Aranés deth Conselh Generau d'Aran), en tot mantier un sarrat contacte tamb eth Conselh dera lenga occitana, ada quin apertien tanben quauques persones qu'en sòn dia heren partida dera vielha Comission.
Es diferéncies enter es dues « normes », era originau e era revisada, son plan petites e superficiaus quan aguestes s'apliquen ben, causa que mos hè assolidar que podem parlar d'ua soleta norma que teng dues variantes.
(prefàcia deras nòrmes ortografiques der Aranès, Frederic Vergès Bartau)


text:
Virus de l'immunodeficiéncia umana
Lo virus de l'immunodeficiéncia umana (abreujat VIU en occitan e HIV[1] en anglés) qu'ei un retrovirus responsable, en çò deus umans, deu sindròm de l'immunodeficiéncia aquesida (SIDA) e qui's multiplica en parasitant las cellulas immunitàrias umanas en tot utilizar la loa maquinaria cellulara entà reprodúser lo son cabau genetic e prodúser las soas proteïnas en tot panar los lipids de la membrana cellulara per se'n har ua.
Com tots los virus, non pòt pas estar vertaderament considerat com un èste viu puish que n'a pas cap de metabolisme, n'a pas cap besonh de's neurir e non creish pas. Qu'ei per aquesta rason qui deu parasitar ua cellula entà poder proheitar deu son metabolisme e deus sons organets entà reprodúser lo son ARNg e las soas proteïnas, e atau, mantuns autes VIU.
Enlòc de morir (puish qu'ei pas viu), un virus non pòt pas sonque pèrder la soa capacitat d'infectar (per'mor de la degradacion de las soas proteïnas o deu son acid nucleïc, aquiu donc, l'ARNg). Dens lo cas deu VIU, lo contacte dab l'aire que'u hè pèrder aquesta capacitat au cap d'ua brèva estona.
En çò deus felins (gat o tigre per exemple) lo VIF (FIV en anglés) qu'ageish deu medish biais mes que cau solinhar que lo virus uman non pòt pas estar transmetut aus felins e vicevèrsa. Aquò que's deu a la grana especificitat de las glicoproteïnas deus virus qui an per foncion de "s'arrapar" a las proteïnas (hèra diferentas d'ua espècia a ua auta) de la membrana de las cellulas entà las infectar.
Au dia de uei, non i a pas cap tractament qui pòsca eliminar lo VIU d'un organisme. Los sols tractaments existints que son los qui se las ac viran entà isolar lo virus e estancar atau lo son desenvolopament mercés a ua presa regulara e de potingas hèra caras.
Estructura[modificar | modificar la font]
Lo cabau genetic (o genòma) deu VIU qu'ei contiengut dens duas moleculas d'ARN genomic (ARNg). Aqueths ARNg que son embarrats dens ua caisha proteïca aperada nucleocapsida (constituida de las proteïnas p6 e p7). Au ras deus dus tròç d'ARNg be's tròban enzims: la transcriptasa invèrsa p64, la proteasa p10 e l'integrasa p32. La transcriptasa invèrsa que transcriu l'ARN en ADN entà qui la cellula infectada lo pòsca léger e atau sintetizar las proteïnas viralas.
La nucleocapsida qu'ei contienguda dens ua auta caisha proteïca aperada capsida constituida de proteïnas p24.
Au son torn, aquera capsida qu'ei entornejada per ua membrana lipidica (formada peus lipids de la membrana de la cellula parasitada qui a produsit lo virus). Aquera membrana qu'ostenda las glicoproteïnas gp41 e gp 120; aquera darrèra que capèra la purmèra e qu'a per foncion de s'arrapar a la cellula de parasitar (dens lo cas deu VIU : los linfocits T4)
Cicle de desvolapament[modificar | modificar la font]
Nòtas[modificar | modificar la font]
- ↑ Human Immunodeficiency Virus.


text:
Saint-Lambert-la-Potherie
Saint-Lambert-la-Potherie es una comuna francesa, situada dins lo departament de Maine e Léger e la region dels Païses de Léger .
Somari
Geografia[modificar | modificar la font]
La municipalitat a situat a 10 km a l'oèst de Angieus.
La commune est située à 10 km à l'ouest d'Angers.
Comunas vesinas[modificar | modificar la font]
Istòria[modificar | modificar la font]
- Al Mièja Edat, lo bourg dépendait de la sénéchaussée d'Angieus.
- Jol Ancian Regim, la parròquia dépendait de la Archidiaconé d'Indignatz Maine e del Doyenné de Candé, del Election e de las Ajudas de Angieus, del District l'an 1788 de Sant-Georges-sus-Loire, de contunh en 1790 de Angieus.
- Au Moyen Âge, le bourg dépendait de la sénéchaussée d'Angers.
- Sous l'Ancien Régime, la paroisse dépendait de l'Archidiaconé d'Outre Maine et du Doyenné de Candé, de l'Election et des Aides d'Angers, du District en 1788 de Saint-Georges-sur-Loire, puis en 1790 d'Angers.


text:
Villes et mairies de l'Arrondissement de Dingolfing-Landau (279)
Liste des communes
Dingolfing
Ville de Dingolfing, localité de l'Allemagne de 18 000 habitants.
La mairie de Dingolfing a une adresse e-mail et un site Internet.
Landau an der Isar
Ville de Landau an der Isar, localité de l'Allemagne de 12 000 habitants.
La mairie de Landau an der Isar a une adresse e-mail et un site Internet.
Reisbach
Ville de Reisbach, localité de l'Allemagne de 7 600 habitants.
La mairie de Reisbach a une adresse e-mail et un site Internet.
Wallersdorf
Ville de Wallersdorf, localité de l'Allemagne de 6 700 habitants.
La mairie de Wallersdorf a une adresse e-mail et un site Internet.
Eichendorf
Ville d'Eichendorf, localité de l'Allemagne de 6 400 habitants.
La mairie d'Eichendorf a une adresse e-mail et un site Internet.
Pilsting
Ville de Pilsting, localité de l'Allemagne de 6 100 habitants.
La mairie de Pilsting a une adresse e-mail et un site Internet.
Mengkofen
Ville de Mengkofen, localité de l'Allemagne de 5 700 habitants.
La mairie de Mengkofen a une adresse e-mail et un site Internet.
Moosthenning
Ville de Moosthenning, localité de l'Allemagne de 4 700 habitants.
La mairie de Moosthenning a une adresse e-mail et un site Internet.
Frontenhausen
Ville de Frontenhausen, localité de l'Allemagne de 4 400 habitants.
La mairie de Frontenhausen a une adresse e-mail et un site Internet.
Marklkofen
Ville de Marklkofen, localité de l'Allemagne de 3 600 habitants.
La mairie de Marklkofen a une adresse e-mail et un site Internet.
Simbach am Inn
Ville de Simbach am Inn, localité de l'Allemagne de 3 500 habitants.
La mairie de Simbach am Inn a une adresse e-mail et un site Internet.
Loiching
Ville de Loiching, localité de l'Allemagne de 3 500 habitants.
La mairie de Loiching a une adresse e-mail et un site Internet.
Mamming
Ville de Mamming, localité de l'Allemagne de 2 800 habitants.
La mairie de Mamming a une adresse e-mail et un site Internet.
Niederviehbach
Ville de Niederviehbach, localité de l'Allemagne de 2 400 habitants.
La mairie de Niederviehbach a une adresse e-mail et un site Internet.
Gottfrieding
Ville de Gottfrieding, localité de l'Allemagne de 2 000 habitants.
La mairie de Gottfrieding a une adresse e-mail et un site Internet.


text:
Category: DEPORTES
Description:
Canal plus partidazo es un canal de televisión privado español, de pago, propiedad de movistar. El canal se dedica exclusivamente al fútbol, y en especial a la Liga Española de Fútbol.todas las semanas
dan el mejor partido de la jornada de primera y segunda division.
Tags: barca en canal plus partidazo, canal plus partidazo, canal plus partidazo en castellano, canal plus partidazo en directo, canal plus partidazo en vivo, canal plus partidazo españa, canal plus partidazo estrenos, canal plus partidazo gratis, canal plus partidazo hd, canal plus partidazo hd online, canal plus partidazo online, canal plus partidazo por internet, canal plus partidazo programacion, canal+ partidazo, canal+ partidazo en directo, canal+ partidazo en vivo, canal+ partidazo online, canal+ partidazo programacion, el partido del plus, en vivo canal + partidazo, online canal + partidazo, ver canal + partidazo, ver canal movistar partidazo, ver canal plus partidazo, ver canal plus partidazo en Directo, ver canal plus partidazo online, ver gratis canal plus partidazo, ver gratis partidazo, ver madrid canal plus partidazo, ver movistar partidazo, ver partidazo online movistar


text:
Sètge de Montsegur (1243-1244)
Lo sètge de Montsegur (var. sièti de Montsegur) se debanèt de la prima de 1243 au 2 de març de 1244 durant leis annadas consecutivas a la Crosada deis Albigés (1209-1229) e la repression dau catarisme. D'efèct, lo castèu de Montsegur assostava un nombre important de caps de la Glèisa catara e èra estat ja la buta de tres sètges de 1212 a 1241 per lei Crosats de Simon de Montffòrt o per lo còmte de Tolosa Ramon VII. Aqueu quatren sètge foguèt decidit per l'execucion de dos inquisitors per una tropa formada d'òmes de la garnison dau castèu en 1241 a Avinhonet. Una tropa importanta foguèt donc mandada per lo rèi de França sota lo comandament d'Hugues d'Arcis per prendre lo contraròtle dau castèu e arrestar l'activitat catara dins la region que Montsegur èra sa basa principala.
Menat dins de condicions malaisidas en causa de la posicion defensiva fòrta dau castèu, dei dificultats dau relèu de la region e de l'ostilitat d'una partida de seis abitants, lo sètge s'acabèt lo 2 de març de 1244 per la capitulacion de la garnison. Un nombre grand de membres de la Glèisa catara, compres de membres importants de la ierarquia, foguèron alora capturats. La màger part refusèt d'abjurar e mai de 200 personas foguèron cremadas a l'eissida dau sètge. Aqueu darrier foguèt donc una desfacha importanta per la Glèisa Catara que conoguèt per la seguida de dificultats permanentas d'organizacion que van menar a sa disparicion.
Somari
- 1 Lo contèxte dau sètge
- 2 Lei fòrças en preséncia
- 3 Lo debanament dau sètge
- 4 La rediccion de la garnison e l'execucion dei catars
- 5 Consequéncias dau sètge
- 6 Ligams intèrns
- 7 Nòtas e referéncias
- 8 Bibliografia
Lo contèxte dau sètge[modificar | modificar la font]
La Crosada deis Albigés e sei consequéncias[modificar | modificar la font]
La Crosada deis Albigés se debanèt de 1209 a 1229 a l'iniciativa de la Glèisa Catolica per anientar lo catarisme considerada coma una eresia. Tre lo començament, la guèrra religiosa se transformèt en guèrra de conquista quand Simon de Montfòrt acceptèt de venir lo senhor de Carcassona que son cap legitim, Ramon Rogièr Trencavel, èra estat capturat e condamnat coma complici deis eretics. Pasmens, en 1223, lei Montfort e seis armadas foguèron replegats per lei senhors occitans. La papautat decidiguèt alora d'encoratjar l'intervencion dirècte dau rèi de França que capitèt en 1229 d'impausar sa dominacion sus lo Comtat de Tolosa e l'imposicion d'un tractat permetent ai Capetians de prendre possession d'aqueu comtat a la mòrt de son senhor Ramon VII de Tolosa.
De son caire, la Glèisa decidiguèt d'adoptar de metòdes novèus per luchar còntra l'eresia e creèt l'Inquisicion per enquistar sus lei populacions e condamnar leis eretics. Leis autoritats localas deguèron l'ajudar. D'efèct, aprofichant lo conflicte e la resisténcia fòrta dei principats occitanas a la conquista francesa, la Glèisa catara èra paradoxalament mai poderosa en 1229 qu'en 1209 demostrant lo caractèr politic e non religiós de la guèrra. Pasmens, lei metòdes deis inquisitors e la manca d'ajuda de certaneis autoritats localas, i comprés certaneis evesques locaus, creèron un maucontentament fòrt dins la populacion. De mai, Ramon VII èra decidit d'obtenir la revision dau tracat marcant sa desfacha de 1229. Per aquò, deviá eliminar l'Inquisicion o, au mens, limitar son poder e fisar la repression de l'eresia ais autoritats eclesiasticas localas qu'èran egalament ostilas ais inquisitors. Deviá tanben obtenir la revision dei clausas de successions donant a sa mòrt son comtat au fraire dau rèi de França.
La revòuta de 1242 e sa revirada[modificar | modificar la font]
En 1242, Ramon VII decidiguèt donc de s'aliar ambé lo rèi d'Anglatèrra e d'autrei vassaus majors de França per afeblir la corona francesa. Assaièt de suscitar un eveniment capable d'entraïnar l'afebliment de seis advèrsaris e l'insureccion dei províncias dirèctament ocupadas per lei Francés dins la region de Carcassona. Ordonèt lo 1en de mai de 1242 a l'evesque d'Agen de s'ocupar dirèctament de la repression de l'eresia dins son diocèsi e ajudèt la garnison de Montsegur d'eliminar dos inquisitors a Avinhonet.
La novèla de l'assassinat dei dos inquisitors entraïnèt l'insureccion prevista. Pasmens, lo 21 de julhèt de 1242, leis Anglés foguèron esquichats a Taillebourg e una trèva de cinc ans foguèt signada entre França e Anglatèrra lo 1en d'aost seguent. Ramon VII prefiriguèt alora acceptar sa desfacha avans l'arribada dei tropas francesas e obtenguèt una patz relativament clementa e confirmant solament lei clausas de 1229. En revènge, un concili reünit a Besiers decidiguèt de prendre lo castèu de Montsegur qu'èra la basa principala dei catars de la region e aviá participat dirèctament a l'execucion deis inquisitors.
Lo chaple d'Avinhonet[modificar | modificar la font]
Lo chaple d'Avinhonet se debanèt dins la nuech dau 28 au 29 de mai de 1242. Ambé l'ajuda e lo sostèn dau comtat de Tolosa, d'una partida deis autoritats localas e deis abitants dau vilatge, un grop de soudats de Montsegur massacrèt leis inquisitors Guillaume Arnaud e Etienne de Saint-Thibéry. Lor seguida de nòu autrei personas foguèt tanben tuada e lei documents e registres de l'Inquisicion destruchs. Èra pas lo premier còp que de membres dau clergat assaiant de luchar còntra l'eresia catara èran tuats per la populacion. Pasmens, l'afaire d'Avinhonet entraïnèt una insureccion generalizada còntra leis autoritats reialas e leis inquisitors èran de personas importantas de la Glèisa Catolica. Lo resclatiment de l'assissat foguèt donc considerable.
Lo concili de Besièrs[modificar | modificar la font]
La decision de mandar una armada francesa per conquistar lo castèu de Montsegur foguèt probablament adoptada per lo concili de Besiers que se reuniguèt en abriu de 1243. Aqueu darrier concili deviá estudiar leis accions necessàrias per contuniar la lucha còntra lo catarisme après la revòuta de 1242 e reglar lei dissensions entre lei poders dau còmte, de l'Inquisicion e dau clergat locau. L'objectiu de l'operacion èra d'eliminar un centre major de la resisténcia a la repression religiosa e a la conquista reiala. Per aquò, certaneis autoritats catolicas dau sud de França, coma l'evesque d'Albi o l'archevesque de Narbona, van mobilizar de còrs d'unei centenaus d'òmes per renfòrçar l'armada reiala dau senescau de Carcassona Hugues d'Arcis. De mai, meme lo sètge se podiá ja justificar per l'aplicacion de la lèi feodala entre un sobeiran e de vassaus rebèls, lo sostèn dei caps catolics de la region li donèt una legitimitat suplementària.
Lo ròtle de Montsegur dins la resisténcia au catolicisme e a l'òrdre reiau[modificar | modificar la font]
Lo castèu de Montsegur èra estat bastit a partir deis annadas 1204-1206 per Raimon de Perelha sus lei vestigis d'un sèti fortificat ancian. L'objectiu èra alora de crear una sosta provisòria per lei Catars. Pendent la Crosada deis Albigés, lo luòc venguèt la residéncia principala de Raimon de Perelha. En 1232, aqueu darrier acceptèt d'acuelhir d'un biais permanent unei membres importants de la ierarquia catara coma l'evesque Guilhabèrt de Castras. De 1232 a 1244, Montsegur venguèt donc lo centre principau de la resisténcia religiosa. D'efèct, situat dins un país isolat que sei rotas d'accès èran fòrça malaisadas, lo castèu permetèt de mandar de predicators dins lei regions vesinas ambé, s'èra necessari, de soudats per lei protegir. Ansin, vèrs 1240, la communautat catara representava au mens 200 personas que tenián divèrseis obradors permetent d'entretenir de ligams comerciaus ambé lo rèsta de la region. Aquò permetiá d'avitalhar lo castèu car Montsegur teniá pas d'activitat agricòla vertadiera. La durada dau sètge mostrarà l'importància dei resèrvas acampadas dins lo castèu durant d'annadas gràcias a aquela organizacion.
De lor caire, lei senhors de Montsegur e sei chivaliers representavan un grop important de chivaliers faidits e partisans dau catarisme. Èran capables de protegir lei predicators catars, de realizar d'operacions de guerilha coma lo chaple d'Avinhonet e de sostenir leis insureccions localas còntra lei Francés. Per exemple, Pèire Rogièr de Mirapeis partiguèt en 1240 jónher l'armada de Raimon Trencavel pendent la revòuta de la Senescauciá de Carcassona.
Ansin, se la decision oficiala d'atacar foguèt adoptada en causa de la mòrt deis inquisitors a Avinhonet, se fau constarar que la conquista de Montsegur èra venguda una necessitat tant per la Glèisa Catolica que per lo rèi de França per fin d'eliminar un centre de resisténcia a la repression dau catarisme e a l'instauracion de l'òrdre feodau francés. Es la rason perqué lei doas institucions decidiguèron de mobilizar de fòrças importantas per s'assegurar de l'eissida de la batalha.
Lei fòrças en preséncia[modificar | modificar la font]
L'armada francesa[modificar | modificar la font]
A respèct de la garnison dau castèu, lei fòrças assailhidoiras son relativament mau conegudas car la màger part dei testimònis pertocant lo sètge son aquelei dei subrevisquents de la populacion de Montsegur. De mai, en causa de la caracteristica provisòria dau servici d'ost dei combatents que formavan l'armada francesa, seis efectius evolucionèron regularament. L'estimacion dau nombre de sei combatents es donc fòrça malaisada. Pasmens, deviá pas despassar quauquei milièrs d'òmes car lei dificultats logisticas per mantenir un còrs gròs dins una region montanhosa èran fòrça importantas au sègle XIII.
Lo comandament generau d'aquela armada èra exercit per lo senescau de Carcassona Hugues d'Arcis. Tres categorias d'òmes la compausèron durant lo sètge. Lo premier foguèt lei soudats francés formant lo còr de l'armada reiala. Lo segond foguèt lei contingents de volontaris occitans formats per leis evesques locaus coma Durand de Bèucaire, evesque d'Albi, o a l'iniciativa dei predicators de la Crosada còntra Montsegur coma lei Gascons de Lomanha. Enfin, lo darrier foguèt compausat per lei tropas dei senhors de la region enviroutant Montsegur. Gaire decidits, aquelei soudats foguèron generalament pauc combatius e certanei ajudèron mai o mens la garnison e permetèron de còps lo passatge de messatgiers e meme d'avitalhaments.
La garnison e la populacion de Montsegur[modificar | modificar la font]
Au començament dau sètge de Montsegur, au mens 361 personas vivián a Montsegur[4]. La garnison ne'n teniá un centenau. Son còr èra lo clan Mirapeis-Perelha dirigit per Pèire Rogièr de Mirapeis, cap militar de la garnison, e Raimon de Perelha, senhor oficiau dau castèu. Èra compausat de quinze combatents, dix domestics e tretzes fremas. En fòra d'aqueu clan, Montsegur assostava uech chivaliers que sept èran faidits. Enfin, i aviá 65 autrei combatents qu'èran sergents, aubarestiers o òmes d'arma, 10 messatgiers e un engenhaire per lei maquinas de guèrra.
De son caire, la populacion civila èra compausat d'un mens 250 personas qu'un cinquantenau solament èran de laïcs. Lo rèsta formava la communautat religiosa catara dau castèu dirigida per Bertran Marti qu'èra dempuei 1240 l'evesque de la region de Tolosa. L'evesque de Rasès, Raimon Agulhes, èra tanben present. Unei caps catars de l'evescat tolosenc èran egalament a Montsegur au començament dau sètge. Pasmens, la màger part dei cresents vivent dins la fortalesa son pas coneguts per leis archius e lei fònts istorics. Coma lei catars aguent receput lo consolament èran defenduts de combatre, s'ocupavan de tenir d'obradors que sei produccions permetián de comprar l'avitalhament dau castèu.
Configuracion dau castèu de Montsegur e de sei defensas[modificar | modificar la font]
Lo castèu modèrn de Montsegur es pas la fortalesa que resistiguèt au sètge dei Crosats en 1243-1244. D'efèct, segon la lèi canonica, lo castèu bastit per lei faidits foguèt destruch coma assosta d'eretics avans d'èstre rebastit per Guy II de Lévis. La representacion dau castèu dich cstar es donc malaisada. Lei descripcions dei cronicaires contemporanèus parlavan d'un castèu e d'un vilatge fortificats protegits per un barri, un fossat e una barbacana. Aquel ensems èra situat a la cima èst (vèrs 1 200 m d'altitud) de la crèsta d'una montanha enviroutada de bauç rocassós. Un agachon èra bastit per susvelhar la partida orientala de la crèsta (vèrs 800 m d'altitud). Lo castèu teniá donc una posicion defensiva fòrça favorabla car un assaut dirèct èra impossible e lei maquinas de sètge de l'epòca èran pas capablas de tirar còntra lei fortificacions dempuei lo plan en dessota de la montanha.
Lo debanament dau sètge[modificar | modificar la font]
La data precisa dau començament dau sètge es pas coneguda. Se situa durant la prima de 1243. En causa dau relèu malaisat de la region a l'entorn de Montsegur, l'enceuclament totau dau castèu foguèt pas realizat immediatament. De mai, meme durant lei darriereis operacions dau sètge, èra possible per de grops de soudats o de messatgiers de la garnison d'intrar o de sortir de Montsegur gràcias a de complicitats ambé lei combatents mobilizats per Hugues d'Arcis dins leis environs dau castèu.
Lei combats dei sièis premiers mes son fòrça mau coneguts. Pasmens, quauquei membres de la garnison i foguèron tuats o bleçats. Lei possibilitats estrategicas dei Francés èran malaisadas car un assaut dirèct èra pas impossible en causa de la posicion defensiva fòrça favorabla de Montsegur. Pasmens, coma l'enceuclament e l'isolament dau castèu èran tanben complicats, la chausida dau blocus entraïnava una batalha lònga. De son caire, gràcias a de reservas de manjar fòrça importantas, Pèire Rogièr de Mirapeis podiá assaiar de resistir fins a l'ivèrn per descoratjar leis assalhidors. De mai, una intervencion dau còmte de Tolosa èra possibla coma durant lo sètge de Montreal d'octòbre de 1240 onte Raimon VII aviá permés de negociar l'evacuacion dei faidits enceuclats dins la vila. Semblèt que Raimon VII acceptèsse d'ajudar Montsegur mai deviá avans faire un viatge en Itàlia per reglar d'afaires ambé lo papa e l'emperaire dau Sant Empèri Roman Germanic[5]. Dins aquò, coma l'ivèrn de l'annada 1243-1244 foguèt pas fòrça freg, la segonda possibilitat venguèt l'esperança principala de la garnison.
L'avantatge foguèt prés per leis assalhidors en decembre de 1242 quand un grop pichon de soudats capitèron d'escalar lo bauç orientau de la montanha, de sosprendre lei gardas e d'i ocupar l'agachon. Après aqueu succès, lei Francés deguèron consolidar aquela posicion e avançar vèrs l'èst de lòng de la crèsta per agantar lei premierei defensas dau castèu espereu. Pasmens, coma la penda èra encara sobda, la progression foguèt lenta. Se lo detalh dei combats es pas conegut, leis arqueologs an descubèrt un nombre grand de vestigis de sagitas d'arc, de carrèus d'aubarestas e de pèiras d'armas de sètges mostrant que lei defensors assaièron mai d'un còp d'alentir o de replegar l'avançada francesa. Pasmens, lei Francés èran pus nombrós e l'agachon foguèt pas reconquistat per la garnison. Per Nadau, la situacion èra venguda tant marrida que l'evesque Marti decidiguèt d'evacuar lo tesaur de la communautat catara de Montsegur. Aqueu tesaur es totjorn a l'ora d'ara lo subjècte de divèrsei legendas mai sa composicion pus probabla es un nombre important de pèças de moneda que permetián au castèu de comprar lei bens necessaris per sa vida quotidiana. Vengut inutil, l'argent podiá encaura èstre utilizat per d'autrei communautats cataras, especialament dins lo nòrd d'Itàlia.
Au començament de 1244, lei Francés agantèron lei defensas dirèctas de Montsegur e un premier assaut foguèt replegat. De mai, en genier e febrier, la garnison recebiguèt de renfòrç d'òmes e d'armas. Lei principaus foguèron un engenhaire d'armas de sètge mandat per lo còmte de Tolosa e un grop de quatre combatents venguts amb un messatgier rintrant au castèu. Pasmens, a partir de febrier, lei Francés foguèron capables d'alinhar uneis armas de sètge sus la crèsta per bombardar dirèctament lei defensas e lo vilatge de Montsegur. Lei pèrdas de la garnison aumentèron fòrtament durant aqueu periòde e Raimon VII èra totjorn pas rintrat de son viatge. Ansin, lo 2 de març, Pèire Rogièr de Mirapeis acceptèt de negociar la rediccion dau castèu.
La rediccion de la garnison e l'execucion dei catars[modificar | modificar la font]
La durada lònga dau sètge aviá escagassat lei dos camps. Lei condicions d'Hugues d'Arcis foguèron donc relativament excepcionalas se se considera que Montsegur èra per la Glèisa Catolica e lo rèi de França un nís d'eretics e de nobles rebèls copables de l'assassinat de dos inquisitors. Una trèva de quinze jorns foguèt acordada avans l'intrada dei Francés dins lo castèu. A la fin d'aqueu periòde, lei catars serán liurats ai representants de la Glèisa ambé la possibilitat d'abjurar. Leis autreis abitants serán interrogats per leis inquisitors mai ges de mesura especiala foguèt adoptada còntra elei. Au contrari, una amnistia foguèt meme obtenguda per lei membres de la tropa qu'aviá assassinat leis inquisitors a Avinhonet.
Leis abitants e lei soudats non catars aprofichèron aquelei condicions per quitar Montsegur. En revènge, lei Catars refusèron d'abjurar e la mòrt venenta encoratjèt 21 personas suplementàrias de demander, e d'obtenir, lo consolament ais evesques Marti e Agulher. Lo 16, quand Hugues d'Arcis prenguèt oficialament lo contraròtle dau castèu, lei Catars foguèron reünits per l'archevesque catolic Pierre Amiel. Après la formulacion dau refús d'abjurar per cada catar, un lenhier gigant foguèt bastit e 224 personas foguèron cremadas per eresia. Maugrat la preséncia d'inquisitors a Montsegur, l'execucion se debanèt sensa procès ni senténcias oficialas. Un ponhada de catars foguèron pas cremats immediatament coma Alazaïs Raseire que foguèt cremada dins son vilatge natau.
Consequéncias dau sètge[modificar | modificar la font]
La consequéncia principala dau sètge de Montsegur foguèt l'anientament de la ierarquia catara que dirigiguèt la resisténcia religiosa còntra la Glèisa Catolica dins lei regions de Tolosa e de Fois e lo declin rapid de l'eresia. Una autra consequéncia foguèt la destruccion d'un centre important de la resisténcia dei faidits còntra la conquista. Aquò será una etapa decisiva vèrs la fin de la conquista francesa. D'efèct, s'après lo sètge, quauquei zonas demorèron sota lo contraròtle de nobles faidits coma Niòrt o Querbús, la guerilha dei faidits foguèt plus capabla de menaçar dirèctament lo còr dei conquistas francesas mai solament la frontiera entre França e Aragon. Vèrs 1255, de tensions entre lei dos reiaumes van entaïnar lo sètge e la conquista d'aquelei posicions per lei tropas dau rèi Loís IX de França. La guerilha s'acabèt definitivament quauqueis annadas après la presa d'aquelei castèus.
Per la Glèisa Catara, lei consequéncias foguèron tanben grèvas car la pèrda de Montsegur entraïnèt la disparicion d'una sosta segura e dei mejans militaras utilizadas per la proteccion dei catars en mission de predicacion. De mai, l'Inquisicion èra d'ara endavant d'enquistar dins de regions novèlas o còntra de personas novèlas. Entre 1245 e 1246, una tièra d'enquistas dins la region de Tolosa entraïnèt la destruccion d'unei rets eretics dins la noblesa locala, sostèn principau dau catarisme. Lo Catarisme declinèt donc fòrça rapidàment dins lo país tolosenc. Dins lo Comtat de Fois, lo nombre de fidèus pus important permetèt de nomar un evesque novèu. Pasmens, la repression entraïnèt pauc a pauc l'arrestacion o l'exil dei caps catars locaus e tre leis annadas 1250, l'eresia èra fòrtament afeblida e son clergat aviá quasi disparegut. Lo catarisme i demorèt quauquei generacions coma tradicion familiala.
Ligams intèrns[modificar | modificar la font]
Nòtas e referéncias[modificar | modificar la font]
- ↑ Se fau notar qu'aquelei vestigis foguèron bastits après la presa dau castèu per lei tropas d'Hugues d'Arcis. Lo castèu de la batalha de 1243-1244 foguèt destruch après lo sètge segon la lèi canonica catolica car aviá assostat de populacions ereticas.
- ↑ Lei condicions de rediccion de Montsegur acordèron una trèva de quinze jorns entre la fin dei combats e l'intrada oficiala dei Francés dins lo castèu. La presa de contraròtle se debanèt donc lo 16 de març de 1244.
- ↑ Un nombre situat entre 2 000 e 10 000 es generalament donat. Pasmens, per leis estimacions pus importantas, se fau notar lo caractèr variable de la talha d'una armada feodala basada sus lo servici d'ost e lei dificultats d'avitalhament dins una zona montanhosa. De mai, per certanei cronicaires medievaus, donar un nombre important de soudats permet solament de dire que l'armada reünida foguèsse granda. Ansin, lo mantenement d'una fòrça importanta d'assalhidors durant tot lo sètge es donc relativament ipotetic.
- ↑ Michel Roquebert, Histoire des Cathares, Edicion Perrin, p. 376.
- ↑ Excommunicat per son sostèn non demostrat au chaple d'Avinhonet, Raimon voliá obtenir son absolucion, luchar còntra l'influéncia de l'Inquisicion en donant l'iniciativa de la lucha còntra lo Catarisme au clergat occitan e reprendre lo contraròtle dau Marquesa de Provença.
Bibliografia[modificar | modificar la font]
- Michel Roquebert, L'Epopée Cathare, Tomes I à IV, Privat.
- Michel Roquebert, Les Cathares - de la chute de Montségur aux derniers bûchers : 1244-1329, Perrin, 1998.
- Michel Roquebert, Histoire des Cathares, Perrin, 2002.
- Jean Duvernoy, Le Registre d'Inquisition de Jacques Fournier, Mouton, 1978.


text:
S'inscriure coma aprenent
s'inscriure coma volontari .
Volontariat per l’occitan es organizat per l’Institut d’Estudis Occitans.
Coma lo Volontariat per Aranés, a per tòca la mesa en relacion d’un « Volontari » es a dire una persona que mestreja l’occitan correntament,
amb un « Aprenent » es a dire quauqu’un que saup lei basas de l’occitan e que vòu prene d’assegurança.
Sufís d’aver una ora per setmana de liura pendent 10 setmanas.
Per un Aprenent, vos permetrà de vos assegurar dins vòstra practica de l’occitan, d’aquerir un occitan pus corrent e d’alargar vòstrei conoissenças culturalas.
Se siatz « Volontari », vos donarà una escasença de mai de practicar la lenga e de partejar vòstrei conoissenças.
Tot aquò dins un quadre ludic, fòra d’un quadre de cors e dins un luòc agradiu.
Cu pòt participar ?
- Lei Volontaris son de personas majoras que parlan occitan correntament.
- Ges de certificacion en lenga es necessària, ren que l’enveja de partejar sa conoissença de la lenga, fòra d’un quadre professorau.
Leis aprenents son de personas majoras qu’an una conoissença basica de l’occitan
e qu’an enveja de ganhar mai d’assegurança, mai de fluiditat e de ne’n faire una lenga pus presenta dins sa vida de cada jorn.
Cada inscrich s’engatja a respectar lo còde de bònei practicas
detalhs practics
Aprenents e Volontaris se retròban en binòmi 1 h per setmana dins un endrech que chausisson, pendent 10 setmanas adarrè :
de la setmana dau 3 de genier de 2011 fins a la setmana dau 13 de març de 2011.
A partir de l’inscripcion de cadun, l’IEO forma lei « pareus linguistics » que se retrobaràn puei per charrar, en foncion dei disponibilitats balhadas e deis afinitats.
L’inscripcion per participar es gratuita.
Un còp inscrich vos comunicarem lei coordenadas de vòstre binòmi; serà a vos de lo contactar per veire amb eu lo premier rendètz-vos.
Ont se passa ?
Cada participant es liure de se retrobar ont vòu.
Au moment de l’inscripcion, vos cau precisar un luòc de rescòntre.
Per aquò de luòcs son partenaris de l’operacion. Son d’endrechs dubèrts au public ont vos podètz retrobar :
bars, bibliotècas, salas associativas, etc. qu’an una activitat de sostèn de la lenga occitana.
La lista d’aquelei luòcs es mesa a jorn sus www.volontariatoccitan.com amb leis adreiças e leis oraris de dubertura.
Se pòt tanben faire per telefòn se lei personas son luenh o isoladas, mai notatz qu’es pus dificil per un aprenent de menar una convèrsa au telefòn.
De qué parlar ?
De tot çò que vos agrada : espòrt, literatura, cultura generala, actualitat, filmes, viatges, cosina, vida familiala,
vòstrei projèctes, lo temps passat, lo temps futur, vòstre mestier, coma anatz, ont vivètz, etc.
Suggerissèm ai volontaris de privilegiar la fluiditat de la lenga a la correccion : interrompetz pas l’Aprenent.
Assajatz de li far comprene son error en tornant formular çò que ditz per lo biais d’una question.
podètz tanben
• Anar visitar un luòc ensems.
• Parlar a l’entorn d’un supòrt (jornau, site internet, tèxte…)
• Anar faire lei magazins ensems.
• Practicar una activitat (esportiva o ludica)
Per s'inscriure :
Emplenatz lo formulari que se tròba aquí per leis aprenents e aquí per lei volontaris . Es emplenable e modificable en linha (a condicion de plan pensar a l'enregistrar !). Tornatz-lo mandar per mail (volontariat@ieo-oc.org)
Prenètz ça que la lo temps de legir lo Còde de Bonas practicas -> Clicatz sus aquel ligam per lo legir.
Leis informacions que donatz au moment de l’inscripcion son tractadas informaticament. Nº˚ de declaracion CNIL : 1452940. Segon la lei Informatica e libertats deu 6 de genièr 1978, avètz la possibilitat de modificar o suprimir leis entresenhas ligadas a aquela inscripcion. Aqueleis informacions son confidencialas e l’Institut d’Estudis Occitans s’engatja a las protegir. Per accedir ai donadas que vos concernisson, las modificar o las suprimir, contactatz nos : Institut d’Estudis Occitans, 11 carrièra Malcosinat, 31000 Tolosa volontariat@ieo-oc.org • 05 34 44 97 11.
Volontariat per l’occitan es una iniciativa de l’Institut d’Estudis Occitans. S’inspira dirèctament dau programa Volontariat per Aranés menat per lo Conselh Generau d’Aran.
Es realizat amb lo sosten dei Conselhs Regionals Provença-Aups-Còsta d’Azur e Ròse-Aups e dau Ministèri de la Cultura e de la Comunicacion. Concepcion grafica : www.mtracedesign.net - http://volontariatoccitan.com


text:
Le Mesnil-Conteville
Le Mesnil-Conteville es una comuna francesa, situada dins lo departament d'Oise e la region de Picardia.
Somari
Geografia[modificar | modificar la font]
Comunas vesinas[modificar | modificar la font]
Istòria[modificar | modificar la font]
La distincion del Mesnil-Conteville levava del marquisat de Crèvecœur-lo-Grand. La parròquia del Mesnil-Conteville dépendait del capítol cathédral d'Amians
La seigneurie du Mesnil-Conteville relevait du marquisat de Crèvecœur-le-Grand. La paroisse du Mesnil-Conteville dépendait du chapitre cathédral d'Amiens


text:
La Ferrassiá
La Ferrassiá es un site preïstoric situat a Savinhac de Miramont, dins la val de Vesera, en Sarladés, dins la region istorica de Peiregòrd e lo departament de Dordonha. Se compausa de tres jaciments, que una cauna, un abric pichon e lo « Grand Abric de la Ferrassiá » que es lo pus important.
Los primièrs cavaments s'i realizèron en 1896. Denis Peironin e Louis Capitan i menèron las recèrcas principalas entrò a 1922, puèi Henri Delporte de 1968 a 1975.
-
-
Crani d'Homo neanderthalensis
-


text:
Lanmodez
Lanvaodez en breton ( Lanmodez en francés) es una comuna bretona, situada dins lo departament de las Còstas d'Arvòr e la region de Bretanha.
Somari
Geografia[modificar | modificar la font]
Istòria[modificar | modificar la font]
La parròquia de Lanmodez, enclavée en la évêché de Tréguier, fasiá partida del doyenné de Lannion en levant del évêché de Dòl e èra jol vocable de sant Maudez.
La paroisse de Lanmodez, enclavée dans l'évêché de Tréguier, faisait partie du doyenné de Lannion relevant de l'évêché de Dol et était sous le vocable de saint Maudez.


text:
Trelevenez
Trelevenez en breton ( Tréflévénez en francés) es una comuna bretona, situada dins lo departament de Finistèrra e la region de Bretanha.
Somari
Geografia[modificar | modificar la font]
Istòria[modificar | modificar la font]
Tréflévénez Èra una trève del Tréhou, fasiá partida de la archidiaconé de Léon en levant de la évêché de Léon e èra jol vocable de Sant-Pierre.
Tréflévénez était une trève du Tréhou, faisait partie de l'archidiaconé de Léon relevant de l'évêché de Léon et était sous le vocable de Saint-Pierre.


text:
Festenal de Canas
Lo Festenal de Canas idem Festival (francés : Festival de Cannes) es un festenal de cinèma de la vila de Canas fondat en 1946.Lo nom primièr ne foguèt Festenal internacional del filme (francés : Festival international du film) de 1946 fins a 2002.
Es un festenal fòrça popular e mediatic amb la preséncia d'unes 4000 jornalistas venguts d'al mond entièr a cada session[1], que còsta a l'entorn de 20 milions d’èuros finançats a nautor de 10 milions pel govèrn francés[2].
Se pòt considerar coma un dels tres eveniments màgers del cinèma mondial amb la Mòstra de Venècia e l' Oscar.
Somari
- 1 Las Recompensas
- 2 Lo Festenal
- 3 Lo palmarès
- 4 A l'entorn del palmarès
- 5 Premiats famoses
- 6 Non premiats famoses
- 7 A l'entorn del Festenal
- 8 Istòria del Festenal
- 9 Impacte mediatic
- 10 Canas, Venècia e Hollywood
- 11 Bilanç e perspectivas
- 12 Citacions
- 13 Vejatz tanben
- 14 Bibliografia generala
- 15 Documents audiovisuals
- 16 Ligams extèrnes
- 17 Ligams videografics
- 18 Nòtas & referéncias
Las Recompensas[modificar | modificar la font]
- Palma d'Aur
- Grand Prèmi
- Prèmi de la Jurada
- Palma d'Aur del filme cort
- Melhora actritz
- Melhora actritz dins un segond ròtle
- Melhor actor
- Melhor actor dins un segond ròtle
Lo Festenal[modificar | modificar la font]
La seleccion[modificar | modificar la font]
Lo programa[modificar | modificar la font]
La jurada[modificar | modificar la font]
Lo palmarès[modificar | modificar la font]
la Palma d'Aur[modificar | modificar la font]
citacions[modificar | modificar la font]
Autras recompensas & guerdons[modificar | modificar la font]
citacions[modificar | modificar la font]
A l'entorn del palmarès[modificar | modificar la font]
Premiats famoses[modificar | modificar la font]
Filmes[modificar | modificar la font]
citacions[modificar | modificar la font]
Personalitats[modificar | modificar la font]
citacions[modificar | modificar la font]
Non premiats famoses[modificar | modificar la font]
Filmes[modificar | modificar la font]
citacions[modificar | modificar la font]
Personalitats[modificar | modificar la font]
citacions[modificar | modificar la font]
A l'entorn del Festenal[modificar | modificar la font]
la Quinzena dels realizators[modificar | modificar la font]
citacions[modificar | modificar la font]
Un cert agachar[modificar | modificar la font]
citacions[modificar | modificar la font]
Istòria del Festenal[modificar | modificar la font]
Genèsi[modificar | modificar la font]
citacions[modificar | modificar la font]
Afortiment[modificar | modificar la font]
citacions[modificar | modificar la font]
Canas uèi[modificar | modificar la font]
Impacte mediatic[modificar | modificar la font]
Resson en França[modificar | modificar la font]
citacions[modificar | modificar la font]
Resson endacòm mai[modificar | modificar la font]
citacions[modificar | modificar la font]
Canas, Venècia e Hollywood[modificar | modificar la font]
citacions[modificar | modificar la font]
Bilanç e perspectivas[modificar | modificar la font]
citacions[modificar | modificar la font]
Citacions[modificar | modificar la font]
Vejatz tanben[modificar | modificar la font]
Bibliografia generala[modificar | modificar la font]
Istòria del festenal[modificar | modificar la font]
Quinzena dels realizators[modificar | modificar la font]
- Pierre-Henri Deleau: La Quinzaine des réalisateurs à Cannes Cinéma en liberté 1969-1993 ..., obratge collectiu, edicion de grand luxe, tèxtes e fotografias recampats per l'autor, prefaci de na Jeanne Moreau, 426 pp (+ 6, amb iconografia abondosa e de pro bèla qualitat), concepcion grafica e realizacion Rampazzo & Associés, Éditions de la Martinière, París, França (sic), 1993 (depaus legal: 3en trimestre idem)... (estampat en Itàlia per Milanstampa, Farigliano...)
- una òbra excepcionala... gaireben exaustiva sul periòde estudiat...
Istòria generala del cinèma[modificar | modificar la font]
- Jacques Legrand Chronique du cinéma, obratge collectiu bailejat per l'autor, edicion de luxe, 959 pp (de grand format, amb iconografia abondosa e de màger qualitat), edicions Chronique, Boulogne-Billancourt, 1992 (en francés) ... una istòria cronologica del cinèma mondial que çò ne menciona cada an del Festenal de Canas e dels sius eveniments màgers... Indefugible e essencial...
-
- Philippe d'Hugues Almanach du cinéma :
- Tome I - Des origines à 1945 ;
- Tome II - De 1946 à nos jours , edicion de grand luxe, 294 pp & 360 pp (amb iconografia rèireabondosa e d'extrèma qualitat), Encyclopædia Universalis France S.A., París, octobre de 1992 (en francés) ... d'encara mai excepcional e complèt que non pas lo precedent... E ne comença l' armanac aiceste en l'an 1487, amb en Leonardo da Vinci de personatge motor e actor... de qué se ne pòt dire mai ?
Documents audiovisuals[modificar | modificar la font]
Ligams extèrnes[modificar | modificar la font]
- (fr) (en) Sit oficial
Ligams videografics[modificar | modificar la font]
- sus YouTube... mai de 15600 documents subre lo Festenal de Canas en picar coma clau Festival de Cannes
Nòtas & referéncias[modificar | modificar la font]

- Portal del cinèma
-
- ↑ [ http://www.festival-cannes.fr/fr/about.html/ Sit oficial]
- ↑ idem


text:
-527
Aquesta pagina concernís l'an -527 del calendièr gregorian.
Eveniments[modificar | modificar la font]
Occitània[modificar | modificar la font]
França[modificar | modificar la font]
Euròpa[modificar | modificar la font]
Atenas[modificar | modificar la font]
Mòrt de Pisistrate. Son rèine favorizèt l'emergéncia d'Atenas coma poissança majora de la Grècia antica dins totei lei domenis (militar, economic, politica, culturau...). Foguèt remplaçat per sei fius Hippias e Hipparc, la màger part dau poder èssent en realitat tenguda per Hippias e Hipparc s'ocupant principalament de la proteccion deis arts.


text:
Ohio
Ohio es un dels 50 estats dels Estats Units d'America. Es situat dins la region dels Grands Lacs e es un de sos centres industrials màgers. Segon lo recensament de 2013, l'estat comptava 11.544.951 abitants situats mai que mai dins las tres pus grandas vilas (Cleveland, Cincinnati e la capitala Columbus), es un dels estats pus poblats del país. Confronta Pensilvània a l'èst, Michigan e lo lac Erie al nòrd, Indiana a l'oèst, Kentucky al sud e la Virgínia Occidentala al sud-èst[1]. Devesit en 88 comtats, son clima es de tipe continental umid, e, dins los comtats pus meridionals, de tipe subtropical umid. 96 % de la populacion viu en zona urbana.
Istòria[modificar | modificar la font]
Geografia[modificar | modificar la font]
Economia[modificar | modificar la font]
Ligams extèrnes[modificar | modificar la font]
- ↑ Carte de l'État de l'Ohio Carto-mondo.fr