text:
Cèltas
Dins l'antiquitat los cèltas qu'arribèron, a partir del primièr millenari, vèrs 1200 en Euròpa e vèrs 900 dins la Peninsula Iberica, èran un ensems de pòbles liats entre eles qu'abitavan en Euròpa Centrala; totes aqueles pòbles parlavan de lengas indoeuropèas marca d'una origina comuna. Uèi, lo tèrme "Cèlta" s'utiliza sovent per descriure las gents, las culturas lengas de fòrça grops etnics de las illas Britanicas, de las regions de Bretanha (França), de Minho (Portugal) e de Galícia (Espanha). Tanben las tribús o nacions, coma los Atrebatas, Menapii, e Parisii, de las de regions cèltas de tèrra fèrma, coma Gàllia e Belgica, se sap que se moguèron cap a Grand Bretanha e Irlanda e contribuiguèron a la creissença d'aquelas populacions. L'usatge del terme cèlta per se referir als gents d'Irlanda e Grand Bretanha apareguèt al sègle XVIII. Vivián en poblacion dedins de barris nomenats castrum.
Los grècs antics, los nomenèron en primièr "iperboris"; e mai tard keltoi o gents ocultas, que ven del grèc ancian Hecateu en 517.
Se pòt pas parlar d'un Estat pròpriament cèlta, perque cada zona aviá son cap, e coma èran un pòble guerrièr, totjorn i aguèt de rivalitats entre eles.
Societat e cultura[modificar | modificar la font]
Lo ròtle de las femnas dins la societat, èra fòrça plan considerada, perque existissiá pas lo masclisme dels autres pòbles de l'epòca, coma los romans. Al contrari, las femnas cèltas fasián lo servici militar e anavan a la guèrra. Fins a èsser melhoras dins las batalhas que los òmes, coma o explica Juli Cesar, segon que la batalha èra perduda se se jonhèron las femnas cèltas. Se podián maridar amb qui desiravan, e podián refusar fins als a princes o grands guerrièrs. Un còp casats, capitava lo cople qu'aviá lo reng guerrièr pus elevat e lo mai de possessions. Coma las femnas cèltas podián anar a la guèrra e eretar de tèrras, i aviá de maridatges ont capitava la femna e d'autres l'òme.
I aguèt fòrça reinas cèltas importantas, coma de grandas guerrièras, druidesas.
Lo divorci existissiá dins la societat cèlta. Es a dire que, abans lo maridatge "per tota la vida" (perque èra pas de costuma de trencar) i aviá un autre que durava un an e un jorn, pendent que lo cople viviá ensemble dins lo meteis ostal e decidissiá se se volián maridar per totjorn o non e se volián renovelar lo matrimòni.
Èran totalament en favor de las relacions sexualas abans lo matrimòni, fach qu'estonava los romans e los autres pòbles amb qui venguèron en contacte.
Lenga[modificar | modificar la font]
I a tres ipotèsis per explicar la naissença del protocèlta. La primièra afirma que se desvolopèt al periòde de la Cultura de La Tena a partir del continuum dialectal parlat sul continent europèu. Una segonda teoria prepausa que nasquèt amb la segonba onda de migracions indoeuropèa vèrs 2400. La tresena sosten que venguèt amb la revolucion neolitica, vèrs 5000.
Aquel protocèlta se fragmentèt en dos grands grops, lo continental e l'insular (parlat en Grand Bretanha e Irlanda), que donarián luòc a diferentas lengas cèltas posterioras.


c: text/html

text:
Wœlfling-lès-Sarreguemines
Wœlfling-lès-Sarreguemines es una comuna francesa administrada per lo departament de Mosèla de la region de Lorena.
Somari
Geografia[modificar | modificar la font]
La municipalitat es pauca boisée mas pro vallonnée. Lo centre del vilatge de Wœlfling se situa a 1,5 km de l'ex-RN 62 (RD 662 dempuèi 2006). Coma la municipalitat vesina de Wiesviller, Wœlfling a traversat per la Schwartzbach, pichon ruisseau afluent de la Sarre.
Dos étangs que # banhan dos illòts de vegetacion an situat sul ban de Wœlfling amb a proximitat un luòc d'abitacion abandonada.
Wœlfling-lès-Sarreguemines a situat a 10 km de Rohrbach-lès-Bitche e de Sarreguemines e a 23 km de Bitche.
Wœlfling-lès-Sarreguemines es desservie per la parca de Wœlfling-lès-Sarreguemines situada en lo bòsc de Bliesbruck (linha de Bitche a Béning e a Mètz-Ciutat). A l'opausat d'aquela estacion, en la vallée de la Sarre, la parca de Wittring, situada a 6 km del bourg, permet de prene Sarrebourg per autocars Modèl:TER/correspondéncias.
Lo vilatge a situat a 20 km del échangeur N° 42 del A 4 #que permet de prene Mètz o Estrasburg.
La commune est peu boisée mais assez vallonnée. Le centre du village de Wœlfling se situe à 1,5 km de l'ex-RN 62 (RD 662 depuis 2006). Comme la commune voisine de Wiesviller, Wœlfling est traversée par la Schwartzbach, petit ruisseau affluent de la Sarre.
Deux étangs dans lesquels baignent deux îlots de végétation sont situés sur le ban de Wœlfling avec à proximité un lieu d'habitation abandonné.
Wœlfling-lès-Sarreguemines est située à 10 km de Rohrbach-lès-Bitche et de Sarreguemines et à 23 km de Bitche.
Wœlfling-lès-Sarreguemines est desservie par la gare de Wœlfling-lès-Sarreguemines située dans le bois de Bliesbruck (ligne de Bitche à Béning et à Metz-Ville). À l'opposé de cette gare, dans la vallée de la Sarre, la gare de Wittring, située à 6 km du bourg, permet de rejoindre Sarrebourg par des autocars Modèl:TER/correspondances.
Le village est situé à 20 km de l'échangeur N° 42 de l'A 4 qui permet de rejoindre Metz ou Strasbourg.
Comunas vesinas[modificar | modificar la font]
Istòria[modificar | modificar la font]
Los primièrs escrits ont a citat Wœlfling datan del Sègle XII (Wülvelingen a l'epòca) mas lo luòc a #èsser un luòc de passatge dempuèi lo Antiquitat (preséncia d'una via romaine).
Après nombroses escambis e penyores suls pòbles de Wœlfling e Wiesviller entre senhors locales, aqueles #tornar al Sègle XVI a la familha de Nassau-Sarrebruck #que i #introdusir lo luthéranisme. En 1621, Woelfling e Wiesviller redevinrent catolic per lo sieu rattachement definitiu a la Lorraine en lo moment d'un escambi entre lo comte Louis de Nassau-Sarrebruck e lo pòrti Henri II de Lorraine.
La guèrra de Trenta Ans #destruir totalament los dos pòbles. Los pòbles se repeuplèrent pauc a pauc. Wœlfling i aguèt amassat per decrèt a Wiesviller en 1811, mas redevint independent per ordonnance reial en 1837.
En 1793, lo nom del pòble èra orthographié Welfling tandis #qu'en 1801, los orthographes Walfling e Woelfling èran conjointement emplegadas. Wœlfling a preses lo sieu nom actual en 1929. Lo pòble i aviá #èsser entre temps renommé Wölflingen bei Bliesbrück de 1871 a 1919 e la serà de nòu de 1940 a 1944.
Les premiers écrits où est cité Wœlfling datent du Sègle XII (Wülvelingen à l’époque) mais le site a été un lieu de passage dès l'Antiquité (présence d'une voie romaine).
Après de nombreux échanges et gages sur les villages de Wœlfling et Wiesviller entre seigneurs locaux, ceux-ci revinrent au Sègle XVI à la famille de Nassau-Sarrebruck qui y introduisit le luthéranisme. En 1621, Woelfling et Wiesviller redevinrent catholique par leur rattachement définitif à la Lorraine lors d’un échange entre le comte Louis de Nassau-Sarrebruck et le duc Henri II de Lorraine.
La guerre de Trente Ans détruisit totalement les deux villages. Les villages se repeuplèrent peu à peu. Wœlfling fut réunie par décret à Wiesviller en 1811, mais redevint indépendante par ordonnance royale en 1837.
En 1793, le nom du village était orthographié Welfling tandis qu'en 1801, les orthographes Walfling et Woelfling étaient conjointement employées. Wœlfling a pris son nom actuel en 1929. Le village avait été entre temps renommé Wölflingen bei Bliesbrück de 1871 à 1919 et le sera de nouveau de 1940 à 1944.

robotstxt: allowed

filter: keep


text: Filha del rei Enric VIII d'Anglatèrra e d'Anna Bolein, Elisabeta foguèt la cinquena e darrièra representanta de la dinastia de Tudor. Declarada illegitima après l'execucion de sa maire, foguèt pasmens restablida dins los seus dreches al tròn pel Parlament en 1544. A la mòrt d'Enric VIII, èra pas que la tresena dins l'òrdre de succession a la corona. En 1554, foguèt empetegada dins un complòt e empresonada, abans de se retirar a Hartfield House. Las mòrts successivas de son frairastre, Edoard VI, puèi de sa sorrastra ainada, Maria I, li permetèron d'accedir al tròn en novembre de 1558 per un regne de 45 ans. E mai que Maria I, catolica ferventa, s'opausèt longtemps a çò qu'Elisabeta li succediguèsse, moriguèt mentre que la futura reina èra gardada en residéncia susvelhada. Foguèt coronada a l'Abadiá de Westminster a Londres, lo 15 de genièr de 1559 per Owen Oglethorpe, evesque de Carlisle. Son accession al tròn marca lo començament d'un periòde màger, qualificat d'elisabetenc, que Anglatèrra s'i va enauçar al reng de poténcia coloniala.


text:
Bahia
Bahia es lo cinquen estat de Brasil per la superfícia e lo pus grand de la Region Nòrd-Èst.
Istòria[modificar | modificar la font]
Geografia[modificar | modificar la font]
Sa superfícia totala, 564 692 km², es un pauc mai granda que la d'Espanha. Es a 68,7% dins la region del sertão, de clima semiarid. Son litoral es lo pus long de Brasil, amb 1183 km d'extension, e albèrga fòrça tipes d'ecosistèmas, en tot afavorir l'activitat toristica per sa rara beutat.
Clima[modificar | modificar la font]
Lo clima tropical predomina dins tot l'estat, amb de variacions de precipitacions dins caduna de las diferentas regions. Dins la region del sertão i a un clima semiarid. Sus lo litoral e dins la region de la vila d'Ilhéus, l'umiditat es pus intensa, e lo nivèl de las pluèjas pòt despassar los 1500 mm annals.
Relèu[modificar | modificar la font]
Amb 561 026 km² situats sus lo litoral de Brasil, lo relèu de Bahia se caracteriza per la preséncia de planas, altiplans e depressions. Marcat per bassas altituds, lo punt culminant de Bahia es representat per la montanha Pico das Almas, amb 1958 m.
Los altiplans presents dins lo relèu mòstran que l'erosion a trabalhat en cèrca de fòrmas planas. Los altiplans ocupan gaireben tot l'estat, e presentan una seria de nivèls, traversats per de rius venguts de la Chapada Diamantina, de la Serra do Espinhaço e del centre de Minas Gerais, en direccion del nòrd de l'estat e tanben a la pròpria Chapada Diamantina, de format plan, marcant sos limits al nòrd e a l'èst. L'altiplan semiarid, localizat dins lo sertão brasilièr, se caracteriza per d'altituds bassas.
Economia[modificar | modificar la font]
Torisme[modificar | modificar la font]
Las principalas vilas toristicas de l'estat son Salvador, Porto Seguro e Ilhéus, situadas sus lo litoral de l'estat e conegudas tanben dins d'autres païses.


text:
Quentin Tarantino
Quentin Jerome Tarantino (n. 27 de març de 1963 en Knoxville) es un realizator, scenarista e actor nòrd-american. A obtengut la reputacion mercés a lo sieu estil innovador, influit per l'estetica dels comics e de las sèrias B, ont la narracion es pas sovent-linear, amb dialògs memorables e una importanta dòsi de violéncia e sang sublimadas esteticament e atenuadas per umor. Aquel estil dobriguèt la pòrta a una sèria de joves directors del cinèma independent american als inicis dels ans 1990.


text:
1609
Aquesta pagina concernís l'an 1609 del calendièr gregorian.
Eveniments[modificar | modificar la font]
Occitània[modificar | modificar la font]
França[modificar | modificar la font]
Euròpa[modificar | modificar la font]
Mond[modificar | modificar la font]
Arts[modificar | modificar la font]
Sciéncias e tecnicas[modificar | modificar la font]
Astronomia[modificar | modificar la font]
Utilizacion de la premiera luneta astronomica, concebuda a partir d'un modèl de concepcion olandesa, per Galileo Galilei (1564-1642). Li permetèt de menar rapidament una tièra d'observacions fòrça importantas (observacion dau sistèma de Jupitèr, deis anèus de Saturne[1] ò deis estèlas de la Via Lactèa).
D'autra part, publicacion per Johannes Kepler dei doas premierei lèis que portan son nom dins Astronomia nova (en occitan Astronomia novèla).


text:
1600
Aquesta pagina concernís l'an 1600 del calendièr gregorian.
Eveniments[modificar | modificar la font]
Occitània[modificar | modificar la font]
França[modificar | modificar la font]
Euròpa[modificar | modificar la font]
Mond[modificar | modificar la font]
Arts[modificar | modificar la font]
Sciéncias e tecnicas[modificar | modificar la font]
Astronomia[modificar | modificar la font]
Condamnat per eresia, Giordano Bruno foguèt cremat per la Glèisa a Roma (17 de febrier).
Fisica[modificar | modificar la font]
Publicacion de De Magnete, Magneticisque Corporibus, et de Magno Magnete Tellure (en occitan Dau magnetisme e dei còrs magnetics, e dau Grand Aimat Tèrra') dau sabent anglés William Gilbert (1544-1603). I reprenguèt d'estudis pus ancians sus lei fenomèns d'aimantacion (Tales de Milet, Plini lo Vièlh...) conjugadas ai sieunas observacions per escriure lo premier tractat coerent sus lo magnetisme. I depintèt lei reglas d'atraccion e de repulsion deis aimants, l'aimantacion d'un barron de fèrre dins un camp magnetic e l'influéncia de la calor sus lo magnetisme de fèrre. I inventèt tanben lo tèrme electricitat.


text:
Soda Stereo
Soda Stereo que ho un deus màgers grops de ròc d'Argentina e deu monde ispanic en generau enter la soa fondacion en 1982 e la soa dissolucion en 1997 arron ua virada internacionau e per encausa de conflictes personaus enter los sons membres.
Los sons membres que hon : Gustavo Cerati (guitarra e votz), Héctor "Zeta" Bosio (baisha e còr) e Carlos Alberto Ficicchia (Charly Alberti, bateria).
Enter las soas cançons las mei famosas que's pòt mentàver : Canción animal, Comfort y música para volar, Signos e Sueño Stereo


text:
Siblings:
Henry De Beaumont, Ann Vivian, John Beaumont, Isabel De Beaumont, Isabel De Beaumont, Edward de Bohun, Catherine De Beaumont, John de Beaumont, Alice Beaumont, Margaret de Bohun, Henry De Beaumont, Thomas de Beaucamp,, Richard Beaumont, Isabel De Beaumont, Isabel DE BEAUMONT [, Thomas Beaumont, Isabel De Beaumont, John De Beaumont, John DeBeaunmont, John de Brienne, John de Beaumont, John De Beaumont, Joan de Beaumont, Beatrice De Beaumont, Richard De Beaumont, Alice Beaumont, Beatrice Beaumont, John Beaumont, John DE BEAUMONT [, JOHN Baron De Beaumont, Elizabeth De Beaumont, Elizabeth De Beaumont, Richard De Beaumont, Thomas De Beaumont, Elizabeth De Beaumont, Andrew Beaumont


text:
MP HIDRAULICA ROSARIO
Reparación de sistemas de dirección hidráulica en todo tipo de vehículos.
www.mphidraulica.com.ar
3 de febrero 4266
(0341) 4356136
Direccion hidraulica, Direccion asistida, Direccion electroasistida, Caja de direccion, Bomba de direccion, MP, Caja de direccion Hidraulica, Bomba de direccion hidraulica, Repuestos, Direccion hidraulica, Direccion asistida, Direccion electroasistida, Caja de direccion, Bomba de direccion, Caja de direccion Hidraulica, Bomba de direccion hidraulica, Repuestos, reparacion de direccion hidraulica, Direccion hidraulica rosario, Direccion asistida rosario, Direccion electroasistida rosario, Caja de direccion rosario, Bomba de direccion rosario, Caja de direccion Hidraulica rosario, Bomba de direccion hidraulica rosario, Repuestos hidraulicos rosario reparacion de direccion hidraulica, rosario, MP Direcciones Hidraulicas, Venta de direccion hidraulica, reparaciones, colocación de sistemas de direccion hidraulica y bombas electricas de direccion,taller mecanico para linea pesada y liviana,auto, utilitario, camión, camioneta, pesados, automotor, motor, embrague, caja, dirección, hidráulica, sistema, bombas, direcciones, hidraulicas,direccion, hidralica servoasistidas, bombas electricas de direccion, venta, repuestos, autopartes, colocacion, mecanica, taller, direccion, hidraulica,hidraulica servoasistida, TRW, ZF, atencion al gremio, envios, todo el pais,fabrica, originales, linea, pesada, liviana, reparacion, service, bombas, electricas, autos, camiones, mecanica, mecanico, Argentina, san martin, buenos aires, cajas de direccion hidraulica, instalacion, colocacion, reparacion ,clio, kangoo
ContactoMP HIDRAULICA ROSARIO
Fecha de publicacion
13/04/2012 9:49:00
Categoria / LocacionAutos / Motos / Repuestos en Rosario Santa Fé Argentina
Comentalo en tu muro de Facebook


text:
Saint-Michel
Saint-Michel puede referirse a:
Varias comunas francesas:
- Saint-Michel, comuna francesa situada en Aisne.
- Saint-Michel, comuna francesa situada en Ariège.
- Saint-Michel, comuna francesa situada en Charente.
- Saint-Michel, comuna francesa situada en Alto Garona.
- Saint-Michel, comuna francesa situada en Gers.
- Saint-Michel, comuna francesa situada en Hérault.
- Saint-Michel, comuna francesa situada en Loiret.
- Saint-Michel, comuna francesa situada en Pirineos Atlánticos.
- Saint-Michel, comuna francesa situada en Tarn y Garona.
Nombres compuestos de comunas:
- Monte Saint-Michel, comuna francesa situada en Mancha.
- Saint-Michel-Chef-Chef, comuna francesa situada en Loira.
- Saint-Michel-d'Aurance, comuna francesa situada en Ardèche.
- Saint-Michel-de-Bannières, comuna francesa situada en Lot.
- Saint-Michel-de-Boulogne, comuna francesa situada en Ardèche.
- Saint-Michel-de-Castelnau, comuna francesa situada en Gironda.
- Saint-Michel-de-Chabrillanoux, comuna francesa situada en Ardèche.
- Saint-Michel-de-Chaillol, comuna francesa situada en Altos Alpes.
- Saint-Michel-de-Chavaignes, comuna francesa situada en Sarthe.
- Saint-Michel-de-Dèze, comuna francesa situada en Lozère.
- Saint-Michel-de-Double, comuna francesa situada en Dordoña.
- Saint-Michel-d'Euzet, comuna francesa situada en Gard.
- Saint-Michel-de-Feins, comuna francesa situada en Mayenne.
- Saint-Michel-de-Fronsac, comuna francesa situada en Gironda.
- Saint-Michel-de-Lanès, comuna francesa situada en Aude.
- Saint-Michel-de-la-Pierre, comuna francesa situada en Mancha.
- Saint-Michel-de-Lapujade, comuna francesa situada en Gironda.
- Saint-Michel-de-Llotes, comuna francesa situada en Pirineos Orientales.
- Saint-Michel-de-Maurienne, comuna francesa situada en Saboya.
- Saint-Michel-de-Montaigne, comuna francesa situada en Dordoña.
- Saint-Michel-de-Rieufret, comuna francesa situada en Gironda.
- Saint-Michel-de-Vax, comuna francesa situada en Tarn.
- Saint-Michel-de-Veisse, comuna francesa situada en Creuse.
- Saint-Michel-de-Volangis, comuna francesa situada en Cher.
- Saint-Michel-en-Beaumont, comuna francesa situada en Isère.
- Saint-Michel-en-Grève, comuna francesa situada en Côtes-d'Armor.
- Saint-Michel-l'Observatoire, comuna francesa situada en Alpes de Alta Provenza.
- Saint-Michel-Loubéjou, comuna francesa situada en Lot.
- Saint-Michel-Mont-Mercure, comuna francesa situada en Vendée.
- Saint-Michel-sous-Bois, comuna francesa situada en Paso de Calais.
- Saint-Michel-sur-Loire, comuna francesa situada en Indre y Loira.
- Saint-Michel-sur-Orge, comuna francesa situada en Essonne.
- Saint-Michel-Tubœuf, comuna francesa situada en Orne.
Varios lugares situados en el barrio parisino de Saint-Michel:
- Plaza Saint-Michel.
- Bulevar Saint-Michel.
- Fuente Saint-Michel.
- Puente Saint-Michel.
- Saint-Michel, una estación de metro de la línea 4.
- Saint-Michel - Notre-Dame, una estación del RER de las líneas B y C.


text:
Villiers-sur-Morin
Villiers-sur-Morin es una comuna francesa, situada dins lo departament de Sèina e Marna e la region d'Illa de França.
Somari
Geografia[modificar | modificar la font]
Villiers-Moriscan-Dessús a situat en la Brie, #que forma l'èst del Conca parisenc. Es longée al nòrd pel Grand Morissètz.
Villiers-sur-Morin est située dans la Brie, qui forme l'est du Bassin parisien. Elle est longée au nord par le Grand Morin.
Comunas vesinas[modificar | modificar la font]
Istòria[modificar | modificar la font]
Villiers-Moriscan-Dessús es un vilatge de la Brie vengut un vilatge de la banlèga parisienne.
Villiers-sur-Morin est un village de la Brie devenu un village de la banlieue parisienne.


text:
Lachaussée-du-Bois-d'Écu
Lachaussée-du-Bois-d'Écu es una comuna francesa, situada dins lo departament d'Oise e la region de Picardia.
Somari
Geografia[modificar | modificar la font]
Vilatge rural del scenari picard, situat près de la RN1 (venguda RD 1001), facilament accessibla per las sortidas Modèl:Sofr o Modèl:Sofr de la autoroute A16.
Village rural du plateau picard, situé à proximité de la RN1 (devenue RD 1001), aisément accessible par les sorties Modèl:Sofr ou Modèl:Sofr de l'autoroute A16.
Comunas vesinas[modificar | modificar la font]
Istòria[modificar | modificar la font]
[[Fila:DESCONEGUT - La CHAUSSEE DEL BÒSC De ECU - L'Estacion.JPG|thumb|left|Lo vilatge èra desservi de 1891 a 1953 per una linha de camin de fèrre secondaire a via métrique, la linha Estrées-Sant-Denis - Froissy - Crèvecœur-çò de-Grand]]
La via romaine en connectant Caesaromagus (Beauvais) a Samarobriva (Amians) passava a la Cauçada, es sens dobte a l'origina del nom del pòble.
Lo castèl i aguèt destruit l'an 1592[1].
La voie romaine reliant Caesaromagus (Beauvais) à Samarobriva (Amiens) passait à La Chaussée, elle est sans doute à l'origine du nom du village.
Le château fut détruit en 1592[2].


text:
Un article de Wikipèdia, l'enciclopèdia liura.
Lo coire (del latin cuprum), de simbòl Cu, es un element quimic de numèro atomic 29, e es un dels metals mai importants. S'agís d'un metal de transicion de coloracion rogenca e lusor metallica que, amassa amb l'argent e l'aur, fa partida del grop 11 de la taula periodica, caracterizat pel fach que son los melhors conductors de l'electricitat. Mercé a la siá nauta conductivitat electrica, ductilitat e malleabilitat, es vengut lo material pus utilizat per fabricar cables electrics e autres compausants electrics e electronics.


text:
Venècia o pus rar Venèsia (Venezia en italian; en venèt, formas esitantas coma: Venexia / Venessia / Venesia / Venezsia) es una granda vila del nòrd-est d'Itàlia sus la còsta adriatica; es la capitala de la region de Venèt e de la província de Venècia. La ciutat a coma escais La Serenissima. Al recensament de 2006, 268 934 abitants demoravan dins la ciutat, dont 176 621 sus tèrra fèrma, 30 702 dins la lòna e 61 611 dins lo centre istoric.
Lo gentilici es venecian -a.
Pendent un millenni aproximativament, la Republica de Venècia aguèt una granda importància e sa capitala foguèt una de las mai grandas ciutats d'Euròpa, fins en 1797 quand son independéncia s'acabèt.
La ciutat s'espandís long de la còsta adriatica en tenent 117 illas dins una lòna qu'es situada entre los dèltas de Pò al sud e de Piave al nòrd. Las illas se religan per mai de 400 ponts.


text:
La Neuville-Chant-d'Oisel
La Neuville-Chant-d'Oisel es una comuna francesa, situada dins lo departament de la Sèina Maritima e la region de la Nauta Normandia.
Somari
Geografia[modificar | modificar la font]
La Neuville-Cant-de Oisel se situa en lo costat de Boos, dins la frontièra entre la Seine-Maritima e la Eure. Lo bourg se situa a 17 km al sud-es de Roan. Darrièra e mai granda municipalitat del scenari es de Roan, La Neuville-Cant-de Oisel es mitoyenne de las municipalitats de Boos, Mesnil-Raoul e Fresne-lo-Plànol en Seine-Maritim, e de Pîtres e Romilly-sus-Andelle en lo Eure.
La Neuville-Chant-d'Oisel se situe dans le canton de Boos, à la frontière entre la Seine-Maritime et l'Eure. Le bourg se situe à 17 km au sud-est de Rouen. Dernière et plus grande commune du plateau est de Rouen, La Neuville-Chant-d'Oisel est mitoyenne des communes de Boos, Mesnil-Raoul et Fresne-le-Plan en Seine-Maritime, et de Pîtres et Romilly-sur-Andelle dans l'Eure.
Comunas vesinas[modificar | modificar la font]
Istòria[modificar | modificar la font]
Cantus Opinion a citat cap a 1240 e #èsser sens dobte fondat al Sègle XII sus un essartage del bòsc de Longboël. Après la conquista dels Francs e l'installacion de las Carlovingiens en la region, Rollon, cap de las Normands, #fixar los limits de la Normandie. E es aital, als environs de l'an 950, que l'edificacion de la nòstra glèisa viu lo jorn. Lo Chandoysel #èsser la primièra part del vilatge reagrupat a l'entorn de la glèisa.
A Modèl:La s-, l'empencha démographique (mens d'epidèmia, patz, seguretat) es tala #que manca de nòvas tèrras. Es doncas a partir d'ailà e de l'anciana votz romaine #qu'una nòva part del vilatge se diboisha : La Neufville (villa : domeni rural, novus : nòu) apertenent a la baronnie de Pont-Sant-Pierre. Sus òrdre de Sant Louis, los fraires proprietaris dels luòcs, défrichent lo bòsc de Longboël (lo sieu nom testificat a Modèl:La s- jos la forma latina Longus Buellus #que significa lo long bòsc) e la cedís al Capítol de Roan. Aqueles déboisements se fan segon un plànol géométrique fòrça précis : los fraires enquadran los paysans e procedisson al attribution dels lòts en bandas estrechas perpendiculaires a la rota. A la Revolucion, lo bòsc ven « plan nacional » e en 1833, Jules de Maupassant n'obten una porció de 130a que #, coma per assegurar una simetria amb lo castèl del Cant de Oisel, fa sus el erigir un sojorn l'an 1835.
Amb lo rapprochement dels dos pòbles, se detla #trucar La Neufville Chandoysel (Nòva Villa Cantus Opinion), de contunh La Neuville Cant de Oisel fins a la Revolucion, e per un motiu ignorat, s'es començat al orthographier La Neuville Camp de Oisel, en trasent aital la encant de lo sieu nom e de la siá origina. Es, fin finala, lo 16 de junh de 1962, que lo prefècte escrich al cònsol : « Sus proposicion de la Comission Nacionala de Revision del Nom de las Municipalitats, Senhor lo Ministre de l'Interior a retut oficial lo nom de la vòstra municipalitat : La Neuville Cant de Oisel … ». I i aguèt un important comèrci de fromages al Sègle XIX.
Cantus Avis est cité vers 1240 et fut sans doute fondé au Sègle XII sur un essartage de la forêt de Longboël. Après la conquête des Francs et l’installation des Carlovingiens dans la région, Rollon, chef des Normands, fixa les limites de la Normandie. Et c’est ainsi, aux environs de l’an 950, que l’édification de notre église vit le jour. Le Chandoysel fut la première partie du village regroupé autour de l’église.
Au Modèl:S-, la poussée démographique (moins d’épidémie, paix, sécurité) est telle qu’il faut des nouvelles terres. C’est donc à partir de là et de l’ancienne voix romaine qu’une nouvelle partie du village se dessine : La Neufville (villa : domaine rural, novus : neuf) appartenant à la baronnie de Pont-Saint-Pierre. Sur ordre de Saint Louis, les moines propriétaires des lieux, défrichent la forêt de Longboël (son nom attesté au Modèl:S- sous la forme latine Longus Buellus qui signifie le long bois) et la cède au Chapitre de Rouen. Ces déboisements se font selon un plan géométrique très précis : les moines encadrent les paysans et procèdent à l’attribution des lots en bandes étroites perpendiculaires à la route. A la Révolution, la forêt devient « bien national » et en 1833, Jules de Maupassant en obtient une portion de 130ha sur laquelle, comme pour assurer une symétrie avec le château du Chant d’Oisel, fait ériger une demeure en 1835.
Avec le rapprochement des deux villages, on l’appela La Neufville Chandoysel (Nova Villa Cantus Avis), puis La Neuville Chant d’Oisel jusqu’à la Révolution, et pour un motif ignoré, on a commencé à l’orthographier La Neuville Champ d'Oisel, en enlevant ainsi le charme de son nom et de son origine. C’est, finalement, le 16 juin 1962, que le préfet écrit au maire : « Sur proposition de la Commission Nationale de Révision du Nom des Communes, Monsieur le Ministre de l’Intérieur a rendu officiel le nom de votre commune : La Neuville Chant d’Oisel … ». Il y eut un important commerce de fromages au Sègle XIX.


text:
Tuk
Tuk est un toponyme qui peut désigner :
- en Croatie
- Tuk, une localité située dans la municipalité de Rovišće, comitat de Bjelovar-Bilogora ;
- Tuk, une localité située dans la municipalité de Vrbovsko, comitat de Primorje-Gorski Kotar ;
- Tuk Bjelopoljski, une localité située dans la municipalité de Plitvička Jezera, comitat de Lika-Senj ;
- Tuk Mrkopaljski, une localité située dans la municipalité de Mrkopalj, comitat de Primorje-Gorski Kotar ;
- Tuk Vojni, une localité située dans la municipalité de Mrkopalj, comitat de Primorje-Gorski Kotar ;
- aux Pays-Bas
- Tuk, un village situé dans la commune de Steenwijkerland, dans la province d'Overijssel. 52° 47′ 47″ N 6° 05′ 41″ E / 52.7964, 6.09472


text:
Tretze Colonias
Las Tretze Colonias èran partida de l'America britanica, un nom utilizat per la Grand Bretanha, fins al Tractat de París de 1783 que reconeguèt l'independéncia dels Estats Units d'America. Las tretze colonias britanicas de l'America del Nòrd se rebellèron contra lo govèrn britanic en 1775. Un govèrn provisòri se formèt, que proclamèt lor independéncia, qu'ara se celebra coma lo jorn de la independéncia, lo 4 de julhet de 1776, e atal caduna d'aquelas colonias venguen un dels tretze Estats originals dels Estats Units d'America. Las colonias foguèron fundadas entre 1607 (la Colonia de Virginia) r 1773 (la Província de Georgia), alara que la Grand Bretanha tengava e conservava las autras colonias en America del Nòrd e Cariba.
Los documents contemporanèus sovent listan las tretze colonias revolucionàrias de l'America del Nòrd britanica, en òrdre geografic, del nòrd a sud:
- Nòva Anglatèrra
- la Província de Nòu Hampshire, que venguèt l'estat de Nòu Hampshire
- la Província de la Baia de Massachusetts, que vengèt los estats de Massachusetts e Maine
- la Colonia de Rhode Island e las Plantacions de Providence, que venguèt l'estat de Rhode Island
- la Colonia de Connecticut, que venguèt l'estat de Connecticut
- Las Colonias Mejanas
- la Província de Nòva York, que venguèt los estats de Nova Yòrk e Vermont (l'Estat actual de Vermont foguèt disputat entre las colonias de Nòva York e Nòu Hampshire. Del 1777 al 1791, existiguèt la Republica de Vermont independenta de facto)
- la Província de Nòva Jersey, que venguèt l'estat de Nòva Jersey
- la Província de Pennsylvania, que venguèt l'estat de Pensilvània
- la Colonia de Delaware (abans de 1776 èran "Los Comtats Baisses al Delaware"), que venguèt l'estat de Delaware
- las Colonias Miègjornalas (segon de documents, Virgínia e Maryland pòdon èsser gropadas amb las Colonias de Chesapeake)
- la Província de Maryland, que venguèt l'estat de Maryland
- la Colonia e Dominion de Virgínia, que venguèt los estats de Virgínia, Kentucky e Virgínia Occidentala
- la Província de Carolina del Nòrd, que venguèt l'estat de Carolina del Nòrd
- la Província de Carolina del Sud, que venguèt l'estat de Carolina del Sud
- la Província de Georgia, després l'estat de Georgia


text:
Sèrgi Diaghilev
Sèrgi Diaghilev (ru) Cepréй ПáBлoBич Дя́rилeB, (Serguèi Pavlovitch Diaguilev), èra un organizaire d'espectacles, critica d’art, protector d'artistas, impresari de balet, nascut lo 19 (jul.), 31 (greg.) de març de 1872 a Selichtchi (Ceлищи (ЧyдoBckий paйoH)) (prèp de Novgorod), mòrt lo 19 d'agost de 1929 a Venècia. Creator e impresari al vam, fondèt los Balets russes que son eissits fòrça dançaires e coregrafes que faguèron l'art de la dança al sècle XX.
Somari
Biografia[modificar | modificar la font]
Nascut dins una familha aisada de la pichona noblesa russa de l'Empèri, estudièt lo drech a l'Universitat de Sant Petersborg mas tanben la musica e lo cant al Conservatòri de la vila. En 1890, èra a Perm. Obenguèt un diplòma de musicologia en 1892 mas abandonèt lo sòmi d'èsser compositor aprèp que son professor, Nikolaï Rimski-Korsakov, li auriá dich qu'èra gaire dotat per aquel art.
Afectivitats[modificar | modificar la font]
Diaghilev aguèt fòrça relacions omosexualas pendent sa vida. D'en primèr amb son cosin Dimitri Filosofov, quand èran jove adolescents puèi amb lo dançaire rus Vaslav Nijinski qu'el meteis aguèt una relacion amb un ric aristocrata en partida per donar ajuda a sa familha abandonada pel paire. Diaghilev demetèt Nijinski de sas foncions dins los Balets russes en 1913 aprèp le maridatge d'aquel darrièr. L'artista mai tard tornèt dins la companhiá mas l'amistat entre los dos òmes demorèt trencada. Nijinski pauc a pauc venguèt fòl acabent per pas mai reconéisser son ancian amor. La darrièra relacion coneguda de Diaghilev es l'escrivan e libretista Boris Kochno que venguèt son secretari a partir de 1921 e que l'accompahèt jusqu'à fins a la mòrt.
Caractèr[modificar | modificar la font]
Alicia Markova, Tamara Karsavina, Serge Lifar, e Sokolova se remembran de Diaghilev coma d'un personatge paternalista que plaçava los besonhs de sa companhiá abans los seus. Fasiá de chècs sens provision per financiar sa companhiá, se vestir impeccablament e, a la fin de sa viada, colleccionar de magnifics libres rares.
Aprèp 1905[modificar | modificar la font]
Lo nòu poder eissit de la revolucion de febrièr li prepausèt lo pòste del ministre dels arts. Diaghilev refusèt e preferèt demorar a París. La presa de du poder pels Bolchevics en octobre de 1917 contrenguèt Diaghilev a l'exili. Pendent aquel periòde, exerciguèt son influéncia sus fòrça domènis de l'art, mas subretot sul scenic. Se jonguèt amb Sonia Delaunay, Robert Delaunay, per la represa en 1918 du balet Cléopâtre[1]. Picasso, puèi Max Ernst, André Derain, Juan Gris, Georges Rouault, Marie Laurencin participèron tanben als balets russes.
Aprèp 1917[modificar | modificar la font]
Lo regime novèl de Lenin lo designèt coma un exemple de la borgesia decadenta, e quand venguèt evendent que lo regime sovietic domorará, l'exili de Diaghilev venguèt definitiu. Los istorians sovietics de l'art l'oblièron per mai de 60 ans[2]
Carrièra[modificar | modificar la font]
Los Balets russes[modificar | modificar la font]
Amb l'ajuda financièra de Savva Mamontov, director de l'Opèra privat rus[3] e de la princessa Maria Tenicheva, Diaghilev fondèt l jornal Mir Iskousstva (Lo Mond dels arts) e formèt amb son cosin Dimitri Filosofov e Alexandre Benois un grop d'avantgarda.
En 1899, venguèt l'assistent particular del prince Serge Wolkonsky qu'acabava de prene la direccion dels teatres imperials. Diaghilev venguèt, en 1900, responsable de l’Annadièr dels teatres imperials e leu ofiguèt de pòstes offre als seus amics intimes: Leon Bakst pels costumes del balet Le Cœur de la marquise (1902) coregrafiat per Petipa ; Benois produguèt La Vengéncia de Cupidon, un opèra de Sergueï Taneïev.
La fin del sègle XIX balhèt mai de libertat dins lo biais de concèbre la tonalitéat lo ritme e las armoniás. Diaghilev foguèt un dels primièrs a adoptar aquel nòu estil de musica.
Dins los ans 1900-1901, Volkonski confièt a Diaghilev lo senh de montar Sylvia ou la Nymphe de Diane, un balet de Léo Delibes. Amb Benois qu'èra sa pèça favorita, creèt una produccion que confortèt la reputacion dels Teatres Emperials[4]. A causa de divergéncias d'opinion, Diaghilev refusèt d'editar l’Annuel des théâtres impériaux que fin finala ne foguèt descargat en 1901[5] e demorèt en disgrácia al vejaire de la noblesa. Qualques biografs atribuisson l'omosexualitat de Diaghilev coma origina principala del conflicte quitament èra recongut plan avant qu'intègre los teatres imperials.
Los seus amics demorèron fidèls e l'ajudèron a montar d'exposicions. En 1905 expausèt a Sant Petersborg de retrachs pintats per d'artistas russes qu tornèt mòstrar l'an seguent amb d'autras òbras al Petit Palais de París. Foguèt lo començament d'una longa cooperacion amb lo public parisenc.
En 1907 Diaghilev fondèt la seuna companhiá dels Balets russes. Organizèt cinc concèrts de musica russa a París e l'an seguent presentèt Borís Godonov de Mossorgski a l'Opèra Garnier amb en vedeta Fedor Chaliapine, jos la direccion d'Emil Cooper. Lo succès francés l'incitèt a tornar amb los seus Balets russes ara celèbres que comprenon de dançaires coneguts: Adolph Bolm, Tamara Karsavina, Vera Karalli e subretot Anna Pavlova e Vaslav Nijinski que marquèron per la premièra, lo 19 de mai de 1909.
Diaghilev se separèt definitivament del balet emperial en 1911 e faguèt de sa companhiá una tropa privada independanta compausada dels melhors elements del Teatre Mariinski. Se fixèt a Montcarles, París e Londres segon las escasenças.
Dins aqueles ans, Diaghilev programava diferentas composicions de Nikolaï Rimski-Korsakov: ПckoBиTяHka (la gojata Pskov), Maйckaя Hoчb (nuèch de mai), 'ЗoлoToй ПeTyшok (lo gal d'aur). Son adaptacion a balet de la seguida orquestrala Shéhérazade, presentada en 1910, provacant las fulmigacions de la veusa del compositor, Nadejda Rimskaïa-Korsakova. Realizèt La Bèla del bosc dorment, amb la legendária dançaira Olga Spessivtseva.
Diaghilev passèt comanda de musicas de balet a de compositors reputats coma Claude Debussy (Jòcs, 1913); Maurice Ravel (Dafnís e Cloe, decors e costums de Leon Bakst, 1912); Erik Satie (Parade, decors e costums de Pablo Picasso 1917); Manuel de Falla (Le Tricorne, deco e costums de Picasso, 1917); Richard Strauss (Josephs-Legende, 1914); Sergueï Prokofiev (Ala e Lolly, rebutat per Diaghilev e tornat en Suite scythe, Chout, 1915 et Le Fils prodigue, decors de Georges Rouault, 1929); Ottorino Respighi (La Boutique fantasque, decors costumes d' André Derain, 1918); Francis Poulenc (Les Biches, decors e costums de Marie Laurencin, 1923) e d'autras. Lo compositor dels mai celèbre per sa collaboracion amb Diaghilev es Igor Stravinski. Diaghilev ausiguèt son ensags Feux d'artifice e Scherzo fantastique. Impressionat,demandèt Stravinski d'adaptar de pèças de Frédéric Chopin (pel balet Les Sylphides), decors e costums d' Alexandre Benois. En 1910 li comandèt L'Oiseau de feu, decors e costums d'Alexandre Golovine e Leon Bakst , Petrouchka, decors e costums de Leon Bakst en 1911 e Le Sacre du printemps en 1913, e Pulcinella, deors e costums de Picasso en 1920 e Les Noces en 1923.
Fòrça coregrafs compausèron pel seu balet ssr divèrsas musicas. Que Michel Fokine, Leonid Massine, Vaslav Nijinski, Bronislava Nijinska o George Balanchine.
Atal, fòrça decors dels balets russes foguèron d'en primièr dessenhat per Leon Bakst, amb que Diaghilev èra relacion dempèi 1898 e que foguèt director artistic dels Balets russes. Desvolpopèron ensems una forma mai complicada de balet e de scenografia, amb d'animacions destiadas a plaire a un public mai larg que l'aristocracia. E pauc aprèp son arribada a París, Diaghilev s'enrodèt d'una avantgarda parisenca que contribuguèt fòrça a son succès - que n'èran Picasso, los Delaunay, Derain, Max Ernst, Rouault, Marie Laurencin...
Fòrça membres dels Balets russes venguèron de referéncias de l'art coregrafic en occident: George Balanchine als Estats Units d'America, Serge Lifar en França, Ninette de Valois e Marie Rambert en Grand Bretanha.
Los darrièrs ans[modificar | modificar la font]
Alara las representacions sián coronadas de succès, l'equilibre financièr dels Balets russes venguèron precari. Subrevisquèron pas a decès de lor creator en 1929 al Grand Hôtel des Bains de Venècia (Itàlia).
Diaghilev es interrat dins la seccion ortodòxa del cimentèri de Venècia situat sus l'illa de San Michele.
Bibliografia[modificar | modificar la font]
- Serge Diaghilev, Memòrias
- Richard Buckle, Diaghilev, (biografia de referéncia)
- {{ Error d'escript : la foncion « còdeLenga2 » existís pas. }} Lynn Garafol,  Diaghilev, 1979 Weidenfeld & Nicolson
- {{ Error d'escript : la foncion « còdeLenga2 » existís pas. }} Sjeng Scheijen,  Working for Diaghilev, 2005
- {{ Error d'escript : la foncion « còdeLenga2 » existís pas. }} Lynn Garafola,  Diaghilev's Ballets Russes, 1989, Ed. New York and Oxford: Oxford University Press
Notas e referéncias[modificar | modificar la font]
- ↑ *  Nous irons jusqu'au soleil, París (ISBN 2-221-00063-3), p. 78
- ↑ {{ Error d'escript : la foncion « còdeLenga2 » existís pas. }} James Clives,  Cultural Amnesia, 2007 W.W. Norton & Sons page 169.
- ↑ Richard Taruskin,  Stravinsky and the Russian Traditions, Ed. Oxford University Press, 1996: p.493
- ↑ {{ Error d'escript : la foncion « còdeLenga2 » existís pas. }} Wiley, Roland John, 1997, Oxford University Press,  The Life and Ballets of Lev Ivanov, Clarendon, Oxford (ISBN 978-0-19-816567-5)
- ↑ Prince Serge Volkonsky, Meus sovenirs (en rus)
Vejatz tanben[modificar | modificar la font]
- Lo filme Nijinski
Ligams extèrnes[modificar | modificar la font]
- Centenari dels Balets russes
- Centenari dels Balets russes, dos ságels de Mónegue creats pel pintre rus Gueorgui Chichkine


text:
Presperieg
Presperieg en breton ( Pipriac en francés) es una comuna bretona, situada dins lo departament d'Ille et Vilaine e la region de Bretanha.
Somari
Geografia[modificar | modificar la font]
Istòria[modificar | modificar la font]
Pipriac Ven del gallo-romain "Prisperia"[1]. Pipriac Es, sembla, una anciana parròquia primitive apertenenta al doyenné de Lohéac. Pipriac A citat coma parròquia dempuèi 834 e a mencionat coma vicaria (Prisperiaca) en la donation de Anauuoreth[2]. Pipriac Englobava antany la siá trève Sant-Ganton e lo territòri de Bruc-sus-Aff.
Cap a la fin d'aquela Modèl:S-, una contestation se #elevar entre los fraires de Redon, posseïdors de la parròquia de Langon, e qualques abitants de Pipriac, en çò que tanh als limits d'aquelas doas parròquias. La question i aguèt portat davant Alain-çò de-Grand, comte de Vannes, #que l'autoritat ne remplaçava alavetz aquela dels ancians mactierns. Aquel prince #venir lududes-quitament suls luòcs, #escotar las rasons donadas per Cadwobri, Breselvobri e Wetenic, en representant los interèsses dels abitants de Pipriac, e #acabar lo différend[3]. A aquela epòca Pipriac èra una fòrça-granda parròquia, doncas que, en mai del territòri actual de Sant-Ganton, la siá trèva a la Mièja Edat, barrava encara Teillac, vilatge en se trobant uèi en Sant-Just
En 1294, lo territòri depen de la baronnie de Bossac e del bailli de Ploërmel. Se vesiá en lo bourg de Pipriac lo auditoire, la preson e las ceps e collier de la distincion de Bossac en Bruc : aquela distincion exercissiá tanben un drech d'anautita justícia e un drech de quintaine. La parròquia de Pipriac dépendait antany de la ancià évêché de Sant-Malo. Una escòla a creat en 1719.
Pipriac vient du gallo-romain "Prisperia"[4]. Pipriac est, semble-t-il, une ancienne paroisse primitive appartenant au doyenné de Lohéac. Pipriac est cité comme paroisse dès 834 et elle est mentionnée comme vicaria (Prisperiaca) dans la donation d’Anauuoreth[5]. Pipriac englobait autrefois sa trève Saint-Ganton et le territoire de Bruc-sur-Aff.
Vers la fin de ce Modèl:S-, une contestation s'éleva entre les moines de Redon, possesseurs de la paroisse de Langon, et quelques habitants de Pipriac, au sujet des limites de ces deux paroisses. L'affaire fut portée devant Alain-le-Grand, comte de Vannes, dont l'autorité remplaçait alors celle des anciens mactierns. Ce prince vint lui-même sur les lieux, écouta les raisons données par Cadwobri, Breselvobri et Wetenic, représentant les intérêts des habitants de Pipriac, et termina le différend[6]. À cette époque Pipriac était une très-grande paroisse, puisque, outre le territoire actuel de Saint-Ganton, sa trêve au Moyen Âge, elle renfermait encore Teillac, village se trouvant aujourd'hui en Saint-Just
En 1294, le territoire dépend de la baronnie de Bossac et du bailli de Ploërmel. On voyait dans le bourg de Pipriac l'auditoire, la prison et les ceps et collier de la seigneurie de Bossac en Bruc : cette seigneurie exerçait aussi un droit de haute justice et un droit de quintaine. La paroisse de Pipriac dépendait jadis de l'ancien évêché de Saint-Malo. Une école est créée en 1719.
Administracion[modificar | modificar la font]
Demografia[modificar | modificar la font]
Luòcs e monuments[modificar | modificar la font]
Personalitats ligadas amb la comuna[modificar | modificar la font]
Véser tanben[modificar | modificar la font]
Ligams extèrnes[modificar | modificar la font]
Nòtas[modificar | modificar la font]
- ↑ {{{Títol}}}
- ↑ Cartulaire de la abbaye de Redon
- ↑ Cartulaire del abbaye de Redon, Charte 38
- ↑ Site Officiel de la Mairie de Pipriac, www.pipriac-communaute.fr. Consultat lo
- ↑ Cartulaire de l'abbaye de Redon
- ↑ Cartulaire de l'abbaye de Redon, Charte 38


text:
Ramonaire
Lo ramonaire o rossinhòl de las muralhas (Phoenicurus ochruros, S.G. Gmelin, 1774) es un aucelon parcialament migraire fòrça espandit, de la familha dels Muscicapids.
Nòtas e referéncias[modificar | modificar la font]
Nòtas[modificar | modificar la font]
Ligams extèrnes[modificar | modificar la font]
- Phoenicurus ochruros dIns Avibase (fr) (Vejatz mapa de reparticion)
- Referéncia AnimalDiversityWeb : Phoenicurus ochruros (en)
- Referéncia ITIS : TSN 562036 Phoenicurus ochruros (en)
- Referéncia IUCN : espècia Phoenicurus ochruros (en)
- Referéncia NCBI : Phoenicurus ochruros (en)


text:
Autariba (Nauta Garona)
Autariba[1] (Auterive en francés) qu'ei ua comuna gascoa d'Occitània, en Gasconha, situada dens lo departament de la Nauta Garona e la region Mieidia-Pirenèus .
Somari
Heraudica[modificar | modificar la font]
Geografia[modificar | modificar la font]
Istòria[modificar | modificar la font]
Administracion[modificar | modificar la font]
Comuna de la setème circonscription de la Nauta Garona
Administracion[modificar | modificar la font]
Demografia[modificar | modificar la font]
Economia[modificar | modificar la font]
Luòcs e monuments[modificar | modificar la font]
Personalitats ligadas amb la comuna[modificar | modificar la font]
Embessonatges[modificar | modificar la font]
Véser tanben[modificar | modificar la font]
Ligams extèrnes[modificar | modificar la font]
- Sit officiel de la vila
- La glèisa de Sent Paul d'Autariba, par Louis Latour, Mémoires de la Société archéologique deu Midi de la França, tome LVI, 1996 (édition électronique)
- Autariba sus lo sit de l'Institut Geografic Nacionau
- Autariba sus lo sit de l'Insee


text:
Concertos brandeborgés
Los concertos brandeborgés que son un ensemble de 6 pèças compausadas per Johann Sebastian Bach e vodada en 1721 (mes dilhèu compausada abans) au margrave Christian Ludwig von Brandenburg-Schwedt a qui e deven lo lor nom.
Que comptan enter las mei famosas pèças de Bach e lo dusau concerto, en particular, qui exigeish ua virtuositat de las granas entà la trompeta qu'ei ua de las òbras mei importantas deu repertòri de la trompeta piccolo.
Ligams extèrnes[modificar | modificar la font]
- [1] 3au moviment deu 2au concerto brandeborgés interpretat dab ua trompeta barròca.
- [2] 3au moviment deu 2au concerto brandeborgés interpretat dab ua trompeta piccolo.


text:
Pompey
Pompey es una comuna francesa, situada dins lo departament de Meurthe e Mosèla e la region de Lorena.
Somari
Geografia[modificar | modificar la font]
La municipalitat se tròba en la vallée de la Moselle. Just près del territòri communal, la Meurthe, se tira en la Moselle al nivèl del luòc-ditz « La cara de lunfèrn ».
La municipalitat de Pompey aperten a la Comunitat de municipalitats de la Conca de Pompey, situada just al nòrd de la vila de Nancy, vila de 100 000 abitants, #que forma lo centre d'una aglomeracion d'aperaquí 410 000 abitants. Pompey Se tròba en banlèga nòrd a una desena de quilomètres. L'altitud del territòri de la municipalitat vària d'unitat|185|mètres {{}}, mesurat al nivèl de la Moselle, a unitat|358|mètres {{}} a la reünion del scenari de l'Avantgarda. Es una importanta dénivellation, mas las zònas urbanisées se concentran entre 195 e 230 mètres d'altitud.
A l'image de la Lorraine, l'aglomeracion nancéienne se situa sus una banda de climat temperat a tendéncia continentala. Los ivèrns i son sovent freds e los estius cauds. Las precipitacions e mai se pro frequentas son rarament abondiuas, e al contrari, es escàs #qu'una sècheresse perduri tròp longtemps.
La commune se trouve dans la vallée de la Moselle. Juste à proximité du territoire communal, la Meurthe, se jette dans la Moselle au niveau du lieu-dit « La gueule d'enfer ».
La commune de Pompey appartient à la Communauté de communes du Bassin de Pompey, située juste au nord de la ville de Nancy, ville de 100 000 habitants, qui forme le centre d'une agglomération d'environ 410 000 habitants. Pompey se trouve en banlieue nord à une dizaine de kilomètres. L'altitude du territoire de la commune varie de 185 mètres, mesuré au niveau de la Moselle, à 358 mètres au sommet du plateau de l'Avant-garde. C'est une importante dénivellation, mais les zones urbanisées se concentrent entre 195 et 230 mètres d'altitude.
À l'image de la Lorraine, l'agglomération nancéienne se situe sur une bande de climat tempéré à tendance continentale. Les hivers y sont souvent froids et les étés chauds. Les précipitations bien qu'assez fréquentes sont rarement abondantes, et à l'inverse, il est rare qu'une sècheresse perdure trop longtemps.
Comunas vesinas[modificar | modificar la font]
Istòria[modificar | modificar la font]
Es a Pompey que lo avesque Euchaire i auriá #èsser massacré amb 2 000 crestians l'an 362. Lo luòc del martir seriá lo luòc-dich lo camp dels cavòts, près de la capèla santa Euchaire.
Lo camp dels cavòts es al encreuament de vias de circulacion anciana un vast cementèri, #qu'una granda part de las sépultures n'a #èsser ponduda al jorn en lo moment dels trabalhs de terrassement de la linha de camin de fèrre de Nancy a Mètz, realizada entre 1849 e 1852. Los "compagnons de sant Euchaire", aital coma los descrivián religieusement los archéologues als jornalistas de l'epòca, an portats en las siás darrièras estadas armas, bijoux, amulettes, condecores e de monedas. Aquelas cobrisson un periòde de -26 abans J.-C. A 286, en particular en mostrant Marcus Agrippa, Posthumus e Maximien Hèrcules. En 1869, en marge d'aquel luòc, un segond descobèrt révêle dels cavòts francs de l'epòca mérovingienne.
Pompey Es una vièlha tèrra viticole de las primièras comunitats crestianas dels marges de Moselle, reputacion pels sants céphalophores, Euchaire, Élophe o Libaire e la siá sœurs en religion #que son omnipresents en lo diocèse de Toul, citat de l'avesque al Bas-Empèri. A conservat una polida capèla del Modèl:XIVe sègle.
Lo creissement faste d'aquela municipalitat coincidís amb lo déménagement progressiu dels aciéries de Ars-sus-Moselle cap a Pompey[1]. La rason d'aquel desplaçament industrial a al contèxt géopolitique : en febrièr 1871 votz la fin de la guèrra de 1870 amb la victòria sus l' armada imperiala de contunh republicana francesa de las coalisés alemands jos direccion prussienne. La patz obliga las autoritats francesas a cedir los territòris alsacien e del nòrd-es lorrain[2].
En refusant de veire la siá entrepresa jos una unica egemonia alemanda, l'industriala Auguste Dupont la transferís alavetz en territòri francés, près de la conca ferrifère de la minette lorraine e s'artura sus la causida d'un vilatge viticole, Pompey, prèp de Nancy. La Societat dels Anautits foguets e Aciéries de Pompey s'illustra en 1887 per una comanda excepcionala, la fourniture de mai d'unitat|8000|tonas {{}} d'acièr amb la fin de erigir a París la torn d'acièr que l'entrepreneire Gustave Eiffel desira mostrar a la prèpa exposicion universala.
C'est à Pompey que l'évêque Euchaire aurait été massacré avec 2 000 chrétiens en 362. Le lieu du martyr serait le lieu-dit le champ des tombes, près de la chapelle saint Euchaire.
Le champ des tombes est au croisement de voies de circulation antique un vaste cimetière, dont une grande partie des sépultures a été mise au jour lors des travaux de terrassement de la ligne de chemin de fer de Nancy à Metz, réalisée entre 1849 et 1852. Les "compagnons de saint Euchaire", ainsi que les décrivaient religieusement les archéologues aux journalistes de l'époque, ont emmenés dans leurs dernières demeures armes, bijoux, amulettes, médailles et monnaies. Celles-ci couvrent une période de -26 avant J.-C. à 286, en particulier montrant Marcus Agrippa, Posthumus et Maximien Hercule. En 1869, en marge de ce lieu, une seconde découverte révêle des tombes franques de l'époque mérovingienne.
Pompey est une vieille terre viticole des premières communautés chrétiennes des rives de Moselle, renommée par les saints céphalophores, Euchaire, Élophe ou Libaire et leurs sœurs en religion qui sont omniprésents dans le diocèse de Toul, cité de l'évêque au Bas-Empire. Elle a conservé une belle chapelle du Modèl:XIVe siècle.
La croissance faste de cette commune coïncide avec le déménagement progressif des aciéries d'Ars-sur-Moselle vers Pompey[3]. La raison de ce déplacement industriel tient au contexte géopolitique : février 1871 voit la fin de la guerre de 1870 avec la victoire sur l'armée impériale puis républicaine française des coalisés allemands sous direction prussienne. La paix oblige les autorités françaises à céder les territoires alsacien et du nord-est lorrain[4].
Refusant de voir son entreprise sous une unique hégémonie allemande, l'industriel Auguste Dupont la transfère alors en territoire français, à proximité du bassin ferrifère de la minette lorraine et s'arrête sur le choix d'un village viticole, Pompey, proche de Nancy. La Société des Hauts fourneaux et Aciéries de Pompey s'illustre en 1887 par une commande exceptionnelle, la fourniture de plus de 8 000 tonnes d'acier afin d'ériger à Paris la tour d'acier que l'entrepreneur Gustave Eiffel souhaite montrer à la prochaine exposition universelle.
Administracion[modificar | modificar la font]
Demografia[modificar | modificar la font]
Luòcs e monuments[modificar | modificar la font]
Personalitats ligadas amb la comuna[modificar | modificar la font]
Véser tanben[modificar | modificar la font]
Ligams extèrnes[modificar | modificar la font]
Nòtas[modificar | modificar la font]
- ↑ Julie Rauger, « Pompey 1872-1986 del pòble... dins la vila obrièra. Agach sus una urbanistique patronale », Los quasèrns lorrains, no , en junh 2008, pp. 64-79
- ↑ Aqueles territòris vendràn respectivament los departaments del Nautor-Rhin, del Bas-Rhin e de la Moselle.
- ↑ Julie Rauger, « Pompey 1872-1986 du village... à la ville ouvrière. Regard sur une urbanistique patronale », Les cahiers lorrains, Modèl:Numéro, juin 2008, pp. 64-79
- ↑ Ces territoires deviendront respectivement les départements du Haut-Rhin, du Bas-Rhin et de la Moselle.


text:
Etiopia
Etiopia (en geez: ኢትዮጵያ = ʾĪtyōṗṗyā), oficialament dicha la Republica Federala Democratica d'Etiopia, es un país situat dins la Bana d'Africa e un estat sens litoral dempuèi l'independéncia de son vesin del nòrd, Eritrèa, en 1993. En mai d'Eritrèa al nòrd, Etiopia confronta Sodan e Sodan del Sud a l'oèst, Kenya al sud, Jiboti al nòrd-èst e Somalia a l'èst.
La capitala es Addis Abeba
Lo gentilici es etiopian -a o etiòp -a.
Somari
- 1 Geografia
- 2 Istòria
- 3 Organizacion politica e territòriala
- 4 Afaires estrangiers e defensa
- 5 Cultura
- 6 Liames intèrnes
- 7 Bibliografia
- 8 Nòtas e referéncias
Geografia[modificar | modificar la font]
Geografia fisica[modificar | modificar la font]
Clima[modificar | modificar la font]
Demografia[modificar | modificar la font]
Lengas[modificar | modificar la font]
Religion[modificar | modificar la font]
La question religiosa es relativament importanta per lo govèrn e la societat etiopians en causa dei tensions passadas e de la fervor religiosa de la populacion. Ansin, la constitucion federala assegura la libertat religiosa mai l'existéncia d'un partit politic ò d'una religion d'Estat es defenduda. Aquò empacha pas l'existéncia de tensions latentas, especialament entre lei diferentei glèisas crestianas e, dins certanei regions, la libertat de culte es pas totala dins lei fachs. Pasmens, d'un biais generau, la lònga tradicion de coexisténcia entre lei diferentei comunautats favoriza una tolerància larga (reconoissença dei conversions ò dei maridatges mixtes).
A la fin deis annadas 2010, la Glèisa Ortodòxa Etiopiana gropava entre 40 e 50% de la populacion, principalament dins lo nòrd e dins lei regions centralas. L'islam èra la segonda religion dau país (entre 30 e 45%) e èra subretot implantat dins la mitat orientala d'Etiopia. Enfin, lo protestantisme èra la tresena religion (entre 10 e 20%) e sa preséncia s'observava principalament dins lo sud-oèst lòng de la frontiera ambé lo Sodan dau Sud.
En fòra d'aquelei tres religions principalas, divèrsei minoritats existissián coma lo catolicisme (mens de 1%) e divèrsei corrents animistas (entre 2 e 3%). Fins ais annadas 1990, existiá una minoritat josieva dins lo nòrd dicha Beta Israèl. Isolada durant de sègles deis autrei tendàncias dau judaïsme, desvolopèron de rites pròpris e son pas considerats coma josieus per la màger part dei movements conservators. Pasmens, dempuei lo periòde socialista e après mai d'un refús, Israèl a finalament acceptat son emigracion vèrs son territòri. Dins lo corrent deis annadas 1980 e 1990, lo movement prenguèt una amplor gròssa e, en 2009, lei Beta Israèl formavan plus qu'una comunautat reducha estimada a tres milièrs d'individús.
Istòria[modificar | modificar la font]
Organizacion politica e territòriala[modificar | modificar la font]
Poder executiu[modificar | modificar la font]
Poder legislatiu[modificar | modificar la font]
Poder judiciari[modificar | modificar la font]
Organizacion territòriala[modificar | modificar la font]
Simbòls nacionaus[modificar | modificar la font]
Lo drapèu etiopian foguèt adoptat lo 6 de febrier de 1996. Es inspirat per lo drapèu adoptat en 1897 per l'emperaire Menelik II. Lei colors son eissidas de la dinastia salomoniana e èran ja utilizadas au començament dau sègle XVII. Foguèron gardadas per lei regimes successius dau sègle XX que modifiquèron solament lo blason centrau : un lion de Judèa per l'Empèri Etiopian, l'emblèma dau Derg per lo regime socialista e lo blason actuau per la Republica Federala.
Leis armas de la Republica Federala foguèron adoptadas en 1996. Son formadas d'un disc blau que simbolisa la patz e la democracia desiradas per lo país e d'una estela de cinc brancas e de sei rais que representa lo futur brilhant d'Etiopia.
L'imne nacionau es dich Wedefit Gesgeshi Woude Enat Ityopya e foguèt adoptat en 1992. Lei paraulas foguèron escrichas per Dereje Melaku Mengesha e la musica foguèt compausada per Solomon Lulu Mitiku. Enfin, lo país a ges de devisa.
-
-
Drapèu oficiau de l'Etiopia socialista de 1975 a 1987 (rarament utilizat).
-
-
Drapèu actuau d'Etiopia adoptat en 1996.
-
Armas actualas d'Etiopia adoptadas en 1996.
Afaires estrangiers e defensa[modificar | modificar la font]
Afaires estrangiers[modificar | modificar la font]
Fòrças armadas[modificar | modificar la font]
Lei fòrças armadas etiopianas an conegut una reorganizacion importanta dempuei la fin de la guèrra còntra Eritrèa amb una demenicion importanta deis efectius de 400 000 òmes en 2002 a 182 500 en 2011. Pasmens, amb un budget de 405,9 milions de dolars (siá 1,3% dau PIB) e una experiéncia certana dei conflictes majors (Guèrra Etiopia-Eritrèa, Guèrra Civila Somaliana), demoravan una poissança militara importanta dau continent african. De mai, èran sostenguts per una industria militara nacionala relativament importanta eiretada dau periòde socialista e dau conflicte còntra Eritrèa.
Èran organizadas entre doas brancas principalas[1] :
- lei fòrças terrèstras gropavan 179 500 òmes equipats principalament d'armaments de premiera ò de segonda generacion d'origina sovietica, russa ò ucraïnesa. Dempuei 2001, una cooperacion militara s'es desvolopada ambé leis Estats Units d'America dins l'encastre de la lucha estatsunidenca còntra lei movements islamistas de la region. Lo país a eiretat dau periòde socialista de quantitats importantas d'armaments (1 500 carris de combat e 1 100 veïculs de combat d'infantariá) que foguèron renfòrçadas per de crompas a Russia e a Ucraïna. Pasmens, en causa dei guèrras e dei dificultats financieras, lo nombre d'unitats operacionalas es mau coneguda.
- lei fòrças aerianas gropavan en 2007 3 000 òmes, 82 avions e 57 elicoptèrs. Coma per lei fòrças terrèstras, se trobavan subretot d'armaments d'origina sovietica ò russa de generacions variadas (dau Mig-21 au Sukhoi Su-27). En 2007, lei principaleis unitats èran 45 avions de combat e 14 avions de transpòrt. Lo nombre d'unitats operacionalas demenís dempuei la fin de la guèrra còntra Eritrèa en causa de la modernizacion progressiva deis aparelhs utilizats. Lo nombre d'avions de transpòrt sembla estable ò en aumentacion leugiera. De drònas d'observacion serián estats comandats a Israèl.
Economia[modificar | modificar la font]
Cultura[modificar | modificar la font]
Arquitectura[modificar | modificar la font]
Escultura[modificar | modificar la font]
Pintura[modificar | modificar la font]
Musica[modificar | modificar la font]
Literatura[modificar | modificar la font]
Dança[modificar | modificar la font]
Cinèma[modificar | modificar la font]
Liames intèrnes[modificar | modificar la font]
Bibliografia[modificar | modificar la font]
Nòtas e referéncias[modificar | modificar la font]
- ↑ Après l'independéncia d'Eritrèa en 1991, Etiopia a assaièt de mantenir l'existéncia de sa flòta que sei naviris foguèron basats en Ièmen e en Jiboti. Pasmens, en causa dei dificultats financieras dau país, poguèt pas pagar la renda dei pòrts e la marina etiopiana foguèt finalament dissòuta en 1996


text:
1060
Cronologia mensuala:
Gen - Feb - Mar - Abr - Mai - Junh
Julh - Ago - Set - Oct - Nov - Dec
Cronologias tematicas:
Literatura - Musica - Sciéncia - Espòrt
Aquesta pagina concernís l'an 1060 del calendièr gregorian.
Eveniments[modificar | modificar la font]
Occitània[modificar | modificar la font]
França[modificar | modificar la font]
Mòrt dau rèi Enric Ièr lo 4 d'aost a Vitry-aux-Loges. Foguèt remplaçat per son fiu ainat Felip I de França associat au tròne dempuei l'annada passada. Coma èra encara un enfant, sa maire Ana de Russia e lo còmte Baudoïn V de Flandra foguèron cargats de la direccion dau reiaume. Per legitimar lo poder novèu, lo còmte Baudoïn organizèt rapidament un viatge de presentacion (4 d'aost - 20 de novembre) de Felipe dins lei vilas de Dreux, de París, de Senlis, d'Étampes e d'Orleans.


text:
Categoria:Òbra musicala
Una òbra musicala es lo projècte d'una realizacion musicala particulara. Al començament, aqueste concèpte s'opausa doncas a lo de musica improvisada, e supausa l'existéncia d'un sistèma de notacion quin que siá (per exemple, lo solfègi) : l'òbra musicala es per esséncia, reproductibla. Çaquelà, dempuèi lo sègle XX, los sistèmas de reproduccion sonòra permeton d'alargar lo concèpte d'òbra musicala als divèrses tipes d'enregistraments musicals (d'en primièr analogics, puèi numerics) que la musica notada i es sovent concurrenciada per la musica improvisada.
Per consequent, los articles d'aquesta categoria deurián per l'essencial, remandar solament a de títols d'òbras musicalas, particions o enregistraments.
Soscategorias
Aquesta categoria dispausa de 6 soscategorias, sus un total de 6.
A
- Album de musica (4 C)
B
- Balet (1 C)
C
- Cançon (9 C, 9 P)
I
- Imne nacional (1 C, 32 P)
Ò
- Òbra de musica classica (3 C)


text:
Atahualpa Yupanqui
Héctor Roberto Chavero (Pergamino, Província de Buenos Aires, lo 22 de gener de 1908 - Nimes, lo 23 de mai de 1992), deu son nom d'artista Atahualpa Yupanqui que ho un deus cantors e un guitarrista de folclòre argentin deus màgers.
Somari
La Vita[modificar | modificar la font]
Que vadó dens la província de Buenos Aires d'un pair originari de la província de Santiago del Estero (qui èra cap de gara) e de sang indian e d'ua mair d'origina basca. A partir deus sheis ans, qu'aprengó a jogar de la guitarra e deu vriulon. Que comencè per practicar un sarròt de mestièrs abans de viatjar e de víver de la musica.
En 1950 que viatgè en França on Édith Piaf que'u presentè au teatre Athénée de París.
Aquesta tempora parisenca que lancè la soa carrièra dens tota Euròpa e que'u dè lo parat de har la coneishença de Louis Aragon, Paul Éluard, Pablo Picasso e Rafael Alberti.
L'Òbra[modificar | modificar la font]
Dens las soas composicions qu'empleguè diverses ritmes tradicionaus argentins com : la milonga, la chacarera, la vidala, la zamba e la baguala. Quauques uas de las òbras qu'interpretava qu'èran compausadas per Paule Antoinette Pepin Fitzpatrick, la soa molher, pianista e compositriz canadenca.
Atahualpa Yupanqui qu'ei mort a Nimes. Las soas restas que hon sepelidas en Argentina com ac avèva demandat.
citacions[modificar | modificar la font]
Discografia[modificar | modificar la font]
-
-
- Cofret de 5 CD, colleccion L'Intégrale... Harmonia Mundi / Le Chant du monde 1992
-
-
- Disc num. 1 :
- Duerme negrito
- Trabajo, quiero trabajo
- Le tengo rabia al silencio
- La copla
- Soy libre
- Danza de la paloma enamorada
- El poeta
- La olvidada
- Danza del maíz maduro
- El arriero va
- El tulumbano
- El pintor
- El árbol que tu olvidaste
- Punay
- Campesino
- La finadita
- Los ejes de mi carreta
- Pobrecito soy
- El niño duerme sonriendo
-
- Disc num. 2 :
- Preguntitas sobre Dios
- Canción del cañaveral
- Ahí andamos Señor
- Juan
- La del campo
- El pajarillo
- Cachilo dormido
- Los hermanos
- Baguala del minero
- Chilca Juliana
- Basta ya
- La pobrecita
- El pampino
- El alazán
- Lo miro al viento y me río
- La flecha
- Recauda tus prendas
- Vidala del yanarca
- Yo quiero un caballo negro
-
- Disc num. 3 :
- Canción para Pablo Neruda
- La Paulita
- De aquellos cerros vengo
- Salmo a la guitarra
- Baguala del gaucho pobre
- Juan Careno
- Milonga del solitario
- Nada más
- Dos milongas uruguayas
- Nieve, viento y sol
- Canción del arriero de llamas
- Milonga triste
- Recuerdo de el Portezuelo
- Los dos abuelos
- Canción para doña Guillerma
- El aromo
- Chacarera santiagüeña
- Tum tum mañanita
-
- Disc num. 4 :
- Camino del indio
- La del gualicho
- La llorona
- Me gustaba andar
- Huinca Onal
- Huella triste
- Melodía del adiós y danza rústica
- ¡ Hui, jo, jo, jo !
- De tanto dir y venir
- Córdoba norte
- Guitarra de pobre
- El bien perdido
- Nunca jamás
- A vos te hai pesar
- Viene clareando
- La mano de mi rumor
- ¡ Amalaya el cielo !
- El indio y la quena
- Madre del monte
-
- Disc num. 5 :
- El payador perseguido
- Poema para un bello nombre
- Vidala del silencio
- Fin de la zafra
- Testimonio final
Bibliografia[modificar | modificar la font]
Òbras de n' Atahualpa Yupanqui[modificar | modificar la font]
- Piedra sola 1939
- Aires 1943
- Cerro Bayo 1953
- Guitarra 1960
- El canto del viento 1965
- El payador perseguido 1972
- Del algarrobo al cerezo 1977
- Confesiones de un payador (Edicions Galerna) 1984
- La palabra sagrada 1989
- La capataza 1992
- La canción triste
- Coplas del payador perseguido Rama Lama Music España 2007


text:
1677
Aquesta pagina concernís l'an 1677 del calendièr gregorian.
Somari
Eveniments[modificar | modificar la font]
Occitània[modificar | modificar la font]
França[modificar | modificar la font]
Perseguida de la Guèrra d'Olanda. Aprofichant una preparacion melhora e pus rapida, lei Francés ataquèron la fin de l'ivèrn e conquistèron Valenciennes (17 de març) e de Cambrai (18 d'abriu) sota la direccion dau marescau de Luxemborg. Enterin, Monsieur, lo fraire dau rèi Loís XIV, ganhèt la batalha de Cassel (11 d'abriu) còntra lei tropas olandesas. Aquò li permetèt d'ocupar Artés e una partida de Flandra. Puei, dins lo rèsta de l'annada, lei còntra-ofensivas coalizadas mau capitèron e lei Francés contunièron d'avançar ambé sa victòria de Kokersberg (9 d'octòbre). Aquelei succès foguèron completat sus lo front suedès amb una batalha importanta de Suècia còntra lei Danés dins la region de Landskrona (24 de julhet). Pasmens, a la fin de l'annada, França deguèt faciar un raprochament diplomatic entre leis Anglés e leis Olandés (que s'alièron tre lo 10 de genier de l'annada seguenta).


text:
Sègle
Un sègle es ara un periòde de cent ans. Lo mot ven del latin saeculum, i, que significava « raça, generacion ». Puèi indiquèt la durada d'una generacion umana e fasiá 33 ans 4 meses (d'ont benlèu l'edat del Crist?). Fòrt rapidament, lo sègle a significat una durada de 100 ans.
Dètz sègles forman un millenni.
Lo sègle I de l'èra crestiana comença lo 1èr de genièr de l'an 1 perque existís pas d'an 0 dins lo calendièr gregorian ni dins lo calendièr julian. Lo sègle II comença lo 1èr de genièr de 101 perque e atal de seguida fins al sègle XXI que comença lo 1èr de genièr de 2001 (2001 = 1 + 20 × 100).
Es una error fòrça correnta que de far començar lo sègle amb un an d'avança. Atal, Victor Hugo el meteis s'enganèt. Dins son recuèlh Les Feuilles d’automne, parlant de 1802, son annada de naissença, escriguèt :
- Aqueste sègle aviá dos ans! Roma remplaçava Esparta.
- Ja Napoleon traucava jos Bonaparte.
[:Ce siècle avait deux ans ! Rome remplaçait Sparte.
- Déjà Napoléon perçait sous Bonaparte.]
Usatge oral e escrich[modificar | modificar la font]
En occitan, los sègles s'exprimisson en metent lo mot sègle d'en primièr, seguit del nombre cardinal o ordinal.
En tipografia, s'òm seguís l'usatge majoritari de las lengas romanicas, lo nombre del sègle s'escriu en chifras romanas (sovent en pichonas majusculas). Lo nombre escrich en chifras romanas s'acompanha pas del sufixe dels nombres ordinals. Aital lo nombre escrich en chifras romanas pòt exprimir tant un ordinal coma un cardinal. Per exemple:
- sègle I se ditz "sègle un" o "sègle primièr"
- sègle II se ditz "sègle dos" o "sègle segond"
- sègle XV apC se ditz "sègle quinze après lo Crist" o "sègle quinzen (var. quinzesme, quinzau) après lo Crist"
- sègle XV abC (var. ... avC) se ditz "sègle quinze abans (var. avans) lo Crist" o "sègle quinzen (var. quinzesme, quinzau) abans (var. avans) lo Crist".
Dins una enumeracion o dins una durada limitada per de sègles, se ditz per exemple aital:
- los sègles XII, XIII e XIV, çò que se ditz "los sègles dotze, tretze e catòrze" o "los sègles dotzen, tretzen e catorzen" (var. "los sègles dotzesme, tretzesme, e catorzesme" o "los sègles dotzau, tretzau e catorzau").
- del sègle XII al sègle XIV, çò que se ditz "del sègle dotze al sègle catòrze " o "del sègle dotzen al sègle catorzen" (var. "...dotzesme ...catorzesme" o "...dotzau ...catorzau").
- Forma equivalenta: dels sègles XII a XIV, çò que se ditz "dels sègles dotze a catòrze " o "dels sègles dotzen a catorzen" (var. "...dotzesme a catorzesme" o "...dotzau a catorzau").
La nòrma classica recomanda s'utilizar la forma sègle; se desconselha lo francisme siècle* e l'italianisme sècolo*.
Vejatz tanben[modificar | modificar la font]
Articles connèxes[modificar | modificar la font]
Ligams extèrnes[modificar | modificar la font]
- 2001 : l’Odissèu de l’espaci… Començament del sègle XXI ?


text:
Saint-Jouin-de-Marnes
Saint-Jouin-de-Marnes es una comuna peitavina, situada dins lo departament de las Doas Sèvras e la region de Peitau-Charantas.
Somari
Geografia[modificar | modificar la font]
La municipalitat de Sant-Jouin-de-Marnes, limitrophe del departament de la Viena (comuna de Moncontour), a situat al nòrd-es del departament dels Dos-Sèvres.
En distàncias orthodromiques, lo bourg de Sant-Jouin-de-Marnes a implantat a nòus quilomètres al nòrd-es de Airvault e a setze quilomètres al sud-es de Thouars, al intersection de las rotas départementales 37, 46, 64 e 147.
La commune de Saint-Jouin-de-Marnes, limitrophe du département de la Vienne (commune de Moncontour), est située au nord-est du département des Deux-Sèvres.
En distances orthodromiques, le bourg de Saint-Jouin-de-Marnes est implanté à neuf kilomètres au nord-est d'Airvault et à seize kilomètres au sud-est de Thouars, à l'intersection des routes départementales 37, 46, 64 et 147.
Comunas vesinas[modificar | modificar la font]
Istòria[modificar | modificar la font]
L'ancian nom de Sant-Jouin-de-Marnes es Ension, #que lo orthographe ne pòt èsser tanben Ansion, Hension, Enixio, Ansio, Enessio. Lo sieu nom apareis en una charte de 976 quand [[Geoffroy Ier d'Anjau|Geoffroy Sègle I d'Anjau]] lududes restituirà la glèisa Santa-Jouin del Lude[1].
L'ancien nom de Saint-Jouin-de-Marnes est Ension, dont l'orthographe peut être aussi Ansion, Hension, Enixio, Ansio, Enessio. Son nom apparaît dans une charte de 976 lorsque [[Geoffroy Ier d'Anjou|Geoffroy Sègle I d'Anjou]] lui restitue l'église Saint-Jouin du Lude[2].
Administracion[modificar | modificar la font]
Demografia[modificar | modificar la font]
Luòcs e monuments[modificar | modificar la font]
Personalitats ligadas amb la comuna[modificar | modificar la font]
Véser tanben[modificar | modificar la font]
Ligams extèrnes[modificar | modificar la font]
Nòtas[modificar | modificar la font]
- ↑ Geoffroi Grisegonelle, comte d'Anjau, restituissi al abbaye de Sant-Jouin-de-Marnes, la glèisa Santa-Jouin del Lude.
- ↑ Geoffroi Grisegonelle, comte d'Anjou, restitue à l'abbaye de Saint-Jouin-de-Marnes, l'église Saint-Jouin du Lude.


text:
Corlay
Corlaè en galò; Korle en breton ( Corlay en francés) es una comuna bretona, situada dins lo departament de las Còstas d'Arvòr e la region de Bretanha.
Somari
Geografia[modificar | modificar la font]
Corlay Se tròba près de Sant-Mayeux, de la Nautor Corlay, de Plussulien, al centre de la Bretanha, a ieu-camin entre Sant Brieuc e Pontivy.
La parròquia fa partida del territòri breton tradicional del País Fañch.
Corlay se trouve à proximité de Saint-Mayeux, du Haut Corlay, de Plussulien, au centre de la Bretagne, à mi-chemin entre Saint Brieuc et Pontivy.
La paroisse fait partie du territoire breton traditionnel du Pays Fañch.
Istòria[modificar | modificar la font]
thumb|left|300 px|Las ruïnes del castèl de Corlay en 1896


text:
Pèire II d'Aragon
Pèire II d'Aragon o Pèire I de Barcelona (1177?-Murèth 1213) foguèt un rei de la Corona d'Aragon. Sos titols exactes son Pèire lo Catolic, I de Catalonha e II d'Aragon e Ribagòrça, Comte de Barcelona, Girona, Osona, Besalun, Cerdanha e Palhars Jussan, Rei d'Aragon e Comte de Ribagòrça (1196-1213) e senhor de Montpelhièr (1204-1213).
Èra lo filh de Anfós II d'Aragon e de Sança de Castilha. Sucediguèt a son paire al tron de la Corona d'Aragon a la mòrt d'aqueste darrièr en 1196. Pel testament d'Anfós II, Pèire eretava de Barcelona, e d'Aragon, mentre mentre que son fraire Anfós II eretava de Provença. En 1204 se faguèt coronar a Roma pel Papa Innocenci III.


text:
Aiacciu
Aiacciu en còrs ( Ajaccio en francés) es una comuna de Corsega, dins lo departament de Corsega del Sud.
Es la capitala de l'illa de Corsega e lo capluòc del departament de Corsega del Sud.
.
Somari
Geografia[modificar | modificar la font]
Istòria[modificar | modificar la font]
Administracion[modificar | modificar la font]
Demografia[modificar | modificar la font]
Luòcs e monuments[modificar | modificar la font]
Personalitats ligadas amb la comuna[modificar | modificar la font]
Vejatz tanben[modificar | modificar la font]
Ligams extèrnes[modificar | modificar la font]
Referéncias[modificar | modificar la font]
Nòtas[modificar | modificar la font]
- Pages using duplicate arguments in template calls
- Pages with script errors
- Comuna francesa
- Ortografia de verificar
- Paginas amb ligams copats
- Portal:Corsega/Articles ligats
- Referéncia qu'utiliza lo modèl Metaligam vèrs portal
- Comuna de Corsega
- Comuna de Corsega del Sud
- Prefectura
- Vila portuària de França
- Evescat francés