c: text/html

text:
Faulx
Faulx es una comuna francesa, situada dins lo departament de Meurthe e Mosèla e la region de Lorena.
Somari
Geografia[modificar | modificar la font]
Faulx A situat en los alentours de Nancy.
Faulx est située dans les alentours de Nancy.
Comunas vesinas[modificar | modificar la font]
Istòria[modificar | modificar la font]
- Étymologie : "Fagorum vallis", vallée Dels hêtres ; citat l'an 936 "Vadus sancti Petri".
- Espital l'an 1738.
- Étymologie : "Fagorum vallis", vallée des hêtres ; cité en 936 "Vadus sancti Petri".
- Hôpital en 1738.

robotstxt: allowed

filter: keep


text:
Tsuica
La tsuica (en romanes țuică) es una bevenda alcolizada romanesa tradicionala qu'es obtenguda per la fermentacion puei la destillacion de prunas. Tira generalament entre 30 e 40% d'alcòl.
Fabricacion[modificar | modificar la font]
La produccion a luòc tradicionalament entre lo començament de setembre e la fin de decembre[1]. Lei fruchs son mes a fermentar pendent sièis o uech setmanas dins de gròssei tinas dichas butoaie ou căldări[2]. Un alambic en laton, dich cazan[2], es utilizat per la destillacion. Abituament, lei fruchs son de prunas, mai de cerieisas, d'aubricòts o de persègues pòdon tanben èsser utilizats.
A la fin de la destillacion, se recupèra tres fraccions principalas :
- La tsuica fòrta (țuică de-a-ntâia en romanés) representa quasi 25% dau produch de la distillacion. Son gra d'alcòl es situat entre 45 e 55°. Normalament, es destillada un segond còp e sembla adonc a la Palinca.
- La tsuica normala (țuică de-a doua), amb un gra entre 30° e 40°, es la tsuica pus consumada e representa la mitat de la produccion de la destillacion.
- La tsuica febla (țuică de-a treia o apă de țuică) es la darriera fraccion amb un gra d'alcòl entre 5 e 15°.
La tsuica destinada per la consumacion immediata es dicha tsuica fresca (țuică proaspătă) e aquela qu'es entrepausada tsuica vièlha (țuică bătrână). Lo vielhiment dura generalament entre sièis mes e dètz ans[1]. Pasmens, lo gra d'alcòl a evolucionat durant lo sègle XX. D'efèct, en 1900, per l'Exposicion Universala de Paris, lei tsuicas presentadas afichavan entre 15,3° e 31,8°[1].
Produccion[modificar | modificar la font]
A la fin dau sègle XIX, 55 280 ha èran cultivadas ambé de prunieras[1]. La produccion totala èra adonc de 385 000 hL en Valaquia e de 35 900 hL en Moldàvia. En 2003, la produccion de tsuica èra totjorn una activitat frequenta ambé 140 000 productors[2]. Quasi 41 000 ha d'aubres èran cultivadas per la produccion[1].
Pasmens, dempuei l'intrada de Romania dins l'Union Europèa en 2007, una legislacion novèla es en vigor. Lei productors devon se declarar e metre lo materiau ai nòrmas, en particular ambé la crompa d'alambic en inox o en coire alimentari[2]. De mai, una taxacion relativament importanta es apareguda : 750 € per ectolitre d'alcòl per lei produchs destinats a la comercializacion e 325 € per la produccion destinada a l'autoconsumacion[2]. Lei pichons productors son donc obligats d'arrestar o de contuniar dins l'illegalitat[2]. En revenge, la filiera comerciala e industriala se deu estructurar[2]. Ansin, lo tractat d'adesion de Romania a l'Union Europèa reconois e para sièis tsuicas e de productors assaian d'obtenir de AOC per sei produchs[2].
Consumacion[modificar | modificar la font]
Tradicionalament, un veire de tsuica es ofèrt per faire la benvenguda o portar un brinde[2]. Pòt sovent èsser acompanhada per de fromatge e de pomas d'amor[2]. D'ivèrn, se pòt tanben beure cauda e relevada d'espècias[2]. Generalament, la tsuica se retròba per leis eveniments urós o malurós coma lei maridatges, lei batejats, lei funeralhas... etc[2].
Nòtas e referéncias[modificar | modificar la font]
- ↑ 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 D. Beceanu, N. Niculaua, A comparative study of an assortment of plum distilled drinks, made in Romania, Cercetări Agronomice în Moldova, Vol. XLII , No. 3 (139) / 2009.
- ↑ 2,00 2,01 2,02 2,03 2,04 2,05 2,06 2,07 2,08 2,09 2,10 2,11 Thibaut Lespagnol e Adriana Obreja, Roumanie : la tuica, victime collatérale de l'élargissement ?, Regard vers l'Est, 1èr de julhet de 2008, [1]


text:
Caudebec-lès-Elbeuf
Caudebec-lès-Elbeuf es una comuna francesa, situada dins lo departament de la Sèina Maritima e la region de la Nauta Normandia.
Somari
Geografia[modificar | modificar la font]
Sul marge esquèrre de la Seine, comuna limitrophe de Elbeuf e del departament vesin del Eure.
Sur la rive gauche de la Seine, commune limitrophe d'Elbeuf et du département voisin de l'Eure.
Comunas vesinas[modificar | modificar la font]
Istòria[modificar | modificar la font]
A la meteissa epòca, la Carrièra e lo Luòc de la Republica
- Uggade a situat sus la via anciana #que condusís de Roan a París. De nombrosas descobèrtas archéologiques d'epòca anciana testifiquen de l'importància d'aquela station gallo-romaine. S'a exhumé dels sépultures, de las traces de bastit (thermes, fanum...), Aital coma de nombroses objèctes reculhits en los cavòts o collectés en un autre luòc : dels statuettes, de las monedas gauloises e romaines, de las bijoux, dels objèctes divèrses de la vida jornalièra e qualques armas. Entre aqueles objèctes, una « Vénus a gaine » descobèrta al Sègle XIX a retengut l'atencion. Es una pichona poterie en representant una figura femenina dénudée amb un torque a l'entorn del còl, decorada de rouelles sul còrs e la longitud de las cambas. Se pòt i legir l'inscripcion en celtique : rextugenos sullias avvot #que segon los especialistas[1] Significa : « Rextugenos de fils de Sullias m'a fach ». Es doncas la signatura d'un potier, autor per en un autre luòc de nombrosas unas autras Vénus a gaine.
- Loys De Robersart a nomenat en comandant a Caudebec-lès-Elbeuf per Henri V de Angleterre en lo moment de la conquista del Normandie al Sègle XV[2].
- Lo bourg #èsser desservi pel tramvia de Elbeuf de 1898 a 1926.
- Uggade est située sur la voie ancienne qui conduit de Rouen à Paris. De nombreuses découvertes archéologiques d'époque antique témoignent de l'importance de cette station gallo-romaine. On a exhumé des sépultures, des traces de bâti (thermes, fanum...), ainsi que de nombreux objets recueillis dans les tombes ou collectés ailleurs : des statuettes, des monnaies gauloises et romaines, des bijoux, des objets divers de la vie quotidienne et quelques armes. Parmi ces objets, une « Vénus à gaine » découverte au Sègle XIX a retenu l'attention. C'est une petite poterie représentant une figure féminine dénudée avec un torque autour du cou, décorée de rouelles sur le corps et le long des jambes. On peut y lire l'inscription en celtique : rextugenos sullias avvot qui selon les spécialistes[3] signifie : « Rextugenos fils de Sullias m'a fait ». C'est donc la signature d'un potier, auteur par ailleurs de nombreuses autres Vénus à gaine.
- Loys de Robersart est nommé commandant à Caudebec-lès-Elbeuf par Henri V d'Angleterre lors de la conquête de le Normandie au Sègle XV[4].
- Le bourg fut desservi par le tramway d'Elbeuf de 1898 à 1926.
Administracion[modificar | modificar la font]
Demografia[modificar | modificar la font]
Luòcs e monuments[modificar | modificar la font]
Personalitats ligadas amb la comuna[modificar | modificar la font]
Véser tanben[modificar | modificar la font]
Ligams extèrnes[modificar | modificar la font]
Nòtas[modificar | modificar la font]
- ↑ Pierre-Yves Lambert, La Lenga gauloise, edicion errance 1994.
- ↑ Pagina 341, tome II, Cartas dels Reis;de reinas e unes autres personatges dels corses de França e de Angleterre dempuèi Louis VII fins a Henri IV -Tirat archiu de Londres per Bréquigny e publicat pel Sr. Champollion-Figeac- París impremta reial MDCCXLVII -digitalizat per Google Books
- ↑ Pierre-Yves Lambert, La Langue gauloise, édition errance 1994.
- ↑ Page 341, tome II, Lettres des Rois;reines et autres personnages des cours de France et d'Angleterre depuis Louis VII jusqu'à Henri IV -Tiré des archives de Londres par Bréquigny et publié par M. Champollion-Figeac- Paris imprimerie royale MDCCXLVII -numérisé par Google Books


text:
Brigham Young
Brigham Young (1 de junh de 1801 – 29 d'agost de 1877) foguèt lo segond profèta vidente e revelador, president de la Glèisa de Jesucristo dels Santos dels Darrièrs Jorns, tanben coneguts coma mormones.
Young es conegut amb divèrses sobrenombres, entre eles "lo Moïses American" (o tanben "lo Moïses modèrne" o "lo Moïses mormon") a causa de que, coma Moïses, condusiguèt los primièrs membres de la Glèisa de Jesucristo pendent un arduo "éxodo" per las planicies de norteamérica, per arribar dins una "tèrra promesa". Tanben se li a conegut tanben coma lo Leon del Senhor" per la siá fòrta personalitat, e coma "Frair Brigham".
Lo sieu biografia foguèt amiada al cinèma en 1940 en la pelicula "Brigham Young", protagonizada per Tyrone Power, Linda Darnell, Vincent Price e Dean Jagger coma Brigham Young.
Vida[modificar | modificar la font]
Young nasquèt en una familha de granjeros en Vermont e trabalhèt coma fustièr e ferrièr itinerant, entre d'autres trabalhs. Se maridèt pel primièr còp en 1824.
E mai se s'èra convertit al metodismo en 1823, Young s'apropèt al mormonismo après legir lo Libre de Mormón pauc après la siá publicacion en 1830. Se jonhèt formalament a la nòva fe en 1832 e viatgèt en Canadà coma misionero. Quand la siá primièra esposa moric en 1833, Young collaborèt amb d'autres mormones per establir una comunitat en Kirtland, Ohio.
Young èra fòrça compromés amb la siá fe. Foguèt ordenat coma apostòl e se jonhèt al Conselh dels Dotze d'Apostòls coma òm dels primièrs membres, lo 14 de febrièr de 1835. Pendent las persecucions del populacho en Misuri a de fins del decenni de 1830 li foguèron embargadas totas las siás proprietats. En 1840 e 1841 viatgèt al Reialme Jonhut coma misionero de la Glèisa. La majoritat que Young ne convertiguèt emigraron a EE. UU. Per se jónher a las comunitats mormonas nòrd-americanas. En lo decenni de 1840 Young èra qu'establiguèron entre el la vila de Nauvoo, Illinois, près del riu Misisipi. En aquesta vila s'establiguèt la nòva sedença de la Glèisa de Jesucristo dels Santos dels Darrièrs Jorns. En tamaño, arribèt a èsser comparable en Chicago.
Mentre èra dins la preson en esperant un jutjament per de falses cargues de traïson, lo president de la Glèisa Joseph Smith foguèt assassinat per una multitud enfervorecida en 1844.
Aguèt de divèrses aspirants per li substituir coma president de la glèisa. Sidney Rigdon, L'unic subrevivent de la primièra presidéncia argumenti lo besonh d'èsser temporàriament "guardián de la Glèisa", mas en un miting celebrat en Nauvoo, Young argumentèt amb capitada qu'èra lo Conselh dels Dotze qui aviá de regir la comunitat. Aquesta proposicion sortiguèt avance, e Young, coma president del Conselh, s'autoproclamó cap coma president del Quorum dels Dotze. Tre aquesta conferéncia la Glèisa s'escindió en dos fòrts corrents: es quaus postulaban que la succession de la presidéncia e mestièr de profèta avián d'èsser a cargue de qui seriá estat soslinhat pel defunt Jose Smith Jr, lo sieu filh de 12 ans a la data Jose Smith Tresen e aqueles qu'apiegèron l'autoproclamación de Brigham Young coma cap espirtual, profèta, vidente e revelador. Lo corrent qu'accèpti pas a Young conforma uèi la Comunitat de Crist radicada en Independence, Misuri e la faccion que seguiguèt a Young es uèi la Glèisa de Jesucristo dels Santos dels Darrièrs jorns establida en Utah.
Rigdon S'escindió e assumiguèt la presidéncia de la Glèisa Rigdonita, amb sedença en Pittsburgh, Pensilvania. Sorgiguèron tanben d'autres caps per dirigir çò que mai tard serián de grops independentes del movement.
Poligàmia[modificar | modificar la font]
Brigham Young igual que uns altres lideris de l'època de la fundació de les colònies mormonas a Utah, van practicar la doctrina de la poligàmia fins que aquesta va ser declarada fora dels preceptes de l'Església en enfrontar els abastos i la llei Edmund/Tucker que amenaçava amb embargar les proprietats de l'església si aquesta no deixava de violar la llei amb la practica de la poligàmia. Young qui hi havia enviudado en 1833, va contreure matrimoni amb 51 esposes i va tenir amb 16 d'elles, 54 nens al seu càrrec. La majoria d'elles eren vídues i desemparades econòmicament. No tots els enllaços van resultar ser estables i diverses d'elles van sol·licitar divorcis més tarda.


text:
Ciutat de Mexic
Ciutat de Mexic o la Ciutat de Mexic o mai brèu Mexic (en castelhan Ciudad de México, México) es lo districte federal e la capitala de Mexic. Es una entitat federala qu'aperten pas a cap dels 31 estats mexicans. Sa populacion, en 2009, èra de 8 851 080 abitants, (21 200 000 abitants dins l'airal metropolitan). Sa superfícia totala es de 1485 km² (4979 km² amb l'airal metropolitan).
Es una de las pus grandas vilas del mond e un grand centre de comèrci e de servicis. De grandas entrepresas i an lors sètis socials. Coma vila globala "alfa"[1] Ciutat de Mexic es un dels pus important centre financièr en America del Nòrd.[2] La ciutat es situada dins la Val de Mexic (Valle de México), una val larga sus l'altiplan al centre de Mexic, a un altitud de 2240m. La vila se compausa de sètze delegacions (delegaciones, en espanhòl), o subdistrictes.
L'Aira metropolitana de la ciutat de Mexic aviá un produch interior brut de 411 miliard de dollar US en 2011, çò que ne fasiá una de las pus ricas del mond.[3] La vila èra responsable de 21% del PIB de Mexic e l'aira metropolitana de 34% del PIB nacional total.[4] Comparat a l'economia d'estats independents, en 2013, la Ciutat de Mexic auriá agut la cinquena plaça en America latina—cinc còps pus importanta que la de Còsta Rica e aperaquí la meteissa importància que la de Peró.[5]
La vila foguèt bastida a l'origina subre una isla del Lac Texcoco pels astècas en 1325 jol nom de Tenochtitlan, que foguèt completament destruida en 1521 del temps del sètge de Tenochtitlan, e tornar bastida puèi segon los estandarts urbans espanhòls. En 1524, la municipalitat de la Ciutat de Mexic foguèt fondada, amb lo nom de México Tenochtitlán,[6] e en 1585 foguèt oficialament sonada Ciudad de México (Ciutat de Mexic).[6] La Ciutat de Mexic serviguèt de centre politic, administratiu e financièr per la màger part de l'Empèri colonial espanhòl.[7] Après l'acabament de la Guèrra d'independéncia, lo Districte federal foguèt creat en 1824.
Divisions administrativas[modificar | modificar la font]
Lo territòri es devesit en 16 delegacions (una delegación correspond a un arrondiment). Aquelas delegacions son elas meteissas devesidas en quartièrs: al total, 400 exactament.
- Álvaro Obregón
- Azcapotzalco
- Benito Juárez
- Coyoacán
- Cuajimalpa de Morelos
- Cuauhtémoc
- Gustavo A. Madero
- Iztacalco
- Iztapalapa
- Magdalena Contreras
- Miguel Hidalgo
- Milpa Alta
- Tláhuac
- Tlalpan
- Venustiano Carranza
- Xochimilco.
Referéncias[modificar | modificar la font]
- ↑ The 2008 Global Cities Index
- ↑ WFE – Member Exchanges
- ↑ http://www.brookings.edu/research/interactives/global-metro-monitor-3
- ↑ Mexico City GDP as compared with national GDP
- ↑ {{{Títol}}}
- ↑ 6,0 6,1 Modèl:Es icon History of Mexico City
- ↑ Modèl:Es icon {{{Títol}}}


text:
Bouchevilliers
Bouchevilliers en normand (Bouchevilliers en francés) es una comuna normanda, situada dins lo departament d'Eure e la region de la Nauta Normandia.
Somari
Geografia[modificar | modificar la font]
Bouchevilliers A situat en la vallée de la Epte, principalament sul marge esquèrre del riu.
Lo vilatge a situat a 9 km de Gournay-en-Bray e a 16 km de Gisors e de Étrépagny.
Bouchevilliers est situé dans la vallée de l'Epte, principalement sur la rive gauche de la rivière.
Le village est situé à 9 km de Gournay-en-Bray et à 16 km de Gisors et d'Étrépagny.


text:
Guèrra Sinovietnamiana
La Guèrra Sinovietnamiana se debanèt dau 17 de febrier au 16 de març de 1979 entre China e Vietnam. Foguèt causada per la volontat chinesa d'ajudar son aliat cambotjan envaït per Vietnam. Pasmens, après un mes de combat, lei fòrças chinesas foguèron blocats dins lo nòrd de Vietnam per lei milícias frontalieras vietnamianas sostengudas per d'unitats de l'armada regulara. En fàcia d'aquela revirada e de la resisténcia vietnamiana, lei tropas chinesas foguèron retiradas en març de 1979.


text:
Euskaltzaindia
L'Euskaltzaindia (en occitan: Académia Reiala de la Lenga Basca) es l'institucion academica oficiala que regula las normativas (gramaticas, diccionaris, etc.) del basc. L'académia que foguèt fondada en 1919 a sa sedença centrala a Bilbo e de delegacions a Baiona, Donostia, Pamplona e Vitòria. Son simbòl es un roire e sa devisa es "començar e contunhar". Es reconeguda oficialament pels estats francés e espanhòl. Publica annualament la revista Euskera per tal de far difusion de sas activitats.
Organizacion intèrna[modificar | modificar la font]
L'entitat se devesís en divèrsas comissions que trabalhan d'un biais independent mas amb una coordinacion:
- Comission de lexicografia.
- Comission de gramatica.
- Comission per l'elaboracion d'un atlas lingüistic.
- Comissió d'onomastica.
- Comission de literatura.
- Comission de lenga orala.


text:
Decimus Magnus Ausonius
Ausòni o Decius o Decimus Magnus Ausonius, nascut en Aquitània siá a Vasats (Gironda) siá a Burdigala (actual Bordèus) en 309/310 e mòrt en 394/395 après JC en la vila paterna plaçada en lo vihau bordalés entre Lengon e La Rèula on s'es retirat a la mòrt del sieu protector Gratien, es un professor e conselhièr politic del Bas Empèri roman. Lo sieu paire, Julius Ausonius (287-377), èra medical, prefecto d'Iliria e archiatre de Valentinien Ier. La siá maire Attusa Lucana Sabina èra la filha del senador Attusius Lucanacus Talisius.
Ausòni es sustot conegut per lo sieu estatut literari : poèta de lenga latina, aquel fin lettré del Bas Empèri occidental es l'autor de vint libres en latin. Mas la literatura francesa lo manten pel premier representant d'una longa tradicion, aquela de las letras latinas de França e de l'emplec del latin modèrne dins aqueste país fins als nòstres jorns.


text:
Saüc
Los saücs (var. saüquèrs, sambucs), arbustes e plantas erbacèas del genre Sambucus, apertenon a la familha de las Caprifoliaceae. Los trabalhs recents en sistematica situan ara aquel genre dins las Adoxaceae. Lo saüc es una planta nitrofila, sa preséncia indica doncas un sòl ric en azòt.
Los saücs lenhoses son d'arbustes de flors blancas o de color crèma que se transforman de seguida en pichons ramelets de baias rojas, blus o negras. Los aucèls balhan fòrça valor a aquelas baias.
En Euròpa i a tres espècias de saücs :
- Sambucus nigra, lo saüc negre, de baias negras, es l'espècia mai escampilhada en Euròpa ;
- Sambucus racemosa subsp. racemosa
- Sambucus ebulus, lo saüc eule, es la tresena espècia dins las partidas pus frejas de l'Euròpa de l'oèst. Es un saüc rizomatós de baias negras toxicas.


text:
Cicle de Krebs
Lo cicle de Krebs (o cicle de l'acid citric o cicle deus acids carboxilics) qu'ei ua cadena ciclica de reaccions bioquimicas catabolicas realizadas per la respiracion de las cellulas deus organismes aeròbis qui, en tot degradar glucids, lipids o aminoacids, e produseishen moleculas energeticas com lo GTP, lo NADH e lo FADH2, utilizadas dens las reaccions metabolicas qui an besonh d'estar provesidas en energia entà debanà's.
Lo cicle de Krebs qu'ei ua reaccion anfibolica : que pertanha a l'encòp au catabolisme (puish que degrada moleculas entà prodúser ATP) e a l'anabolisme (en bèth prodúser precursor de mantuas moleculas d'estructura de las cellulas. La soa reaccion que's debana dehens la matritz de las mitocondrias.
Purmèra reaccion catalizada per la citrat sintasa[modificar | modificar la font]
La purmèra reaccion deu cicle de Krebs qu'ei la sintèsi de citrat per condensacion d'oxaloacetat dab l'acetil-co-A. Aquesta reaccion qu'ei catalizada per la citrat sintasa. Aquesta reaccion qu'ei exergonica (AG'°=-31,4 kJ/mol) e, per aquesta rason, irreversibla.
Dusau reaccion catalizada per l'aconitasa[modificar | modificar la font]
L'aconitasa que cataliza l'isomerizacion deu citrat en isocitrat. Aquesta reaccion qu'ei reversibla mes au prohèit de la formacion de l'isoitrat.


text:
Sorbollano
Surbuddà en còrs (Sorbollano en francés) es una comuna corsa, situada dins lo departament de Corsega del Sud e la region de Corsega.
Somari
Geografia[modificar | modificar la font]
Sorbollano Se situa al sud del scenari del Coscione, en la micro-region de la Nauta Rocca, en lo « territòri de vida » nomenada Nauta Rocca del Parc natural regional de Corsega.
Sorbollano se situe au sud du plateau du Coscione, dans la micro-région de l'Alta Rocca, dans le « territoire de vie » nommé Alta Rocca du Parc naturel régional de Corse.


text:
Bèusoleu
Bèusoleu[1] (Beausoleil en francés) es una comuna occitana dau Comtat de Niça, situada dins lo departament dei Aups Maritims e la region de Provença-Aups-Còsta d'Azur.
Somari
Geografia[modificar | modificar la font]
Situada sus la conca en vessant #que surplombe la principauté de Mónegue, la vila de Bèusoleu a environat de la « Cap de Can » e del Mont Agel. E mai se situada en territòri francés, la station forma pas amb Puja-Carlo #qu'una sola aglomeracion, la municipalitat en essent limitrophe a la principauté de Mónegue.
La vegetacion es de tipe mediterranèu, e s'i tròba plantas relativament escassas, coma la nivéole de Niça, aital coma de fòrça polidas colònias de euphorbes arborescentes.
De nombrosas traces archéologiques e istoricas i an #èsser d'amassadas. Lo sieu estudi pòt pas èsser dissociada d'aquelas amassadas sul territòri actual de Mónegue e dels alentours, e #que remontan a las epòcas phénicienne de contunh romaine (cf. Lo Trophée dels Alpes - Trophée de Auguste - a La Turbie). Sul quite territòri de la municipalitat de Bèusoleu, al luòc-dich del Mont dels Mules (classificat monument istoric), s'anòta la preséncia d'un oppidum en pèiras shutas generalament atribuit a las populacions celto-ligures #que vivián la region i a millenàrias. Qualques teorias contradictòrias lèvan tanben la possibilitat de oppidum a vocacion de ramaderia, fòrça mai recenta. Dels registres realizats al començament del sègle per investigadors monégasques an totun meses a jorn de las pigassas e de las poteries d'origina anciana.
Es totjorn #que de las investigacions en l'archiu de la vila an mostrat (de trabalhs de Jérémy Taburchi e Geist en Archeam) que lo attribution als Romains de cèrtas vias, o #que quitament #çò que s'es trucat longtemps un tròç de la via héracléenne, son ne fa bastiments recents en datant per las primièras del Sègle XVIII e per la seguenta de la dintratz-doas-guèrras.
Dintratz d'interèsses touristiques e realitat istorica, los conflictes pòdon de còps desbocar al émergence de mythes urbans, coma es lo cas aicí.
Située sur le bassin versant qui surplombe la principauté de Monaco, la ville de Bèusoleu est entourée de la « Tête de Chien » et du Mont Agel. Bien que située en territoire français, la station ne forme avec Monte-Carlo qu'une seule agglomération, la commune étant limitrophe à la principauté de Monaco.
La végétation est de type méditerranéen, et l'on y trouve des plantes relativement rares, comme la nivéole de Nice, ainsi que de très belles colonies d'euphorbes arborescentes.
De nombreuses traces archéologiques et historiques y ont été trouvées. Leur étude ne peut être dissociée de celles trouvées sur le territoire actuel de Monaco et des alentours, et qui remontent aux époques phénicienne puis romaine (cf. le Trophée des Alpes - Trophée d'Auguste - à La Turbie). Sur le territoire même de la commune de Bèusoleu, au lieu-dit du Mont des Mules (classé monument historique), on note la présence d'un oppidum en pierres sèches généralement attribué aux populations celto-ligures qui habitaient la région il y a des millénaires. Des théories contradictoires soulèvent aussi la possibilité d'oppidum à vocation d'élevage, beaucoup plus récente. Des fouilles réalisées au début du siècle par des chercheurs monégasques ont pourtant mis au jour des haches et des poteries d'origine ancienne.
Toujours est-il que des recherches dans les archives de la ville ont montré (travaux de Jérémy Taburchi et Geist dans Archeam) que l'attribution aux Romains de certaines voies, ou que même ce que l'on a appelé longtemps un tronçon de la voie héracléenne, sont en fait des constructions récentes datant pour les premières du Sègle XVIII et pour la suivante de l'entre-deux-guerres.
Entre intérêts touristiques et réalité historique, les conflits peuvent parfois aboutir à l'émergence de mythes urbains, comme c'est le cas ici.
Istòria[modificar | modificar la font]
La municipalitat a #èsser creada en 1904 per Camille Blanc #que la a desligada del territòri de la municipalitat de La Turbie. La notícia comuna li caliá se trucar Puja-Carlo Superiora mas a causa de las protestations formuladas per la principauté de Mónegue, se #crear de tota pèça la appellation Beausoleil, d'aspècte touristique.
La creacion de la municipalitat a #èsser retuda necessari per la fòrta demografia #que se desvolopava alavetz sul territòri sud de la municipalitat de la Turbie, termierèr de la principauté de Mónegue. A aquela epòca, Mónegue (e mai particularament lo sieu quartièr de Puja-Carlo) se desvolopava fòrtament, mercés al torisme e al jòc, e los besonhs en man-de œuvre dins la bastissa an atrach de fòrtas populacions de immigrats, sustot dels Itàlians, en las municipalitats alentour.
Lo primièr cònsol e lo fondator declarat de la municipalitat de Bèusoleu es Camille Blanc, personatge encara emblématique a Beausoleil.
L'urbanizacion monégasque s'es tanben propagada sus Bèusoleu, e la vila en guarda encara de polits remembres, classificats uèi monuments istorics, coma çò Riviera Palace. L'arquitectura Polida Epòca de la vila es un exemple del genre. Divèrsas bastissas son a l'ora d'ara atribuidas als chantiers Eiffel, coma la verrière del Riviera Palace e lo mercat de Beausoleil.
L'istòria de la vila a marcat pel terrible accident de la "Crémaillère", pichon tren a crémaillère #que escalava las pendentas fins a la Turbie dempuèi 1893. N'efièch, en lo moment d'un accident mecanic, lo tren se #metre a dévaler la pendenta fins a lo sieu ponch de sortida, en fasent de divèrsas mòrts. La siá espleitacion a #èsser arrèst l'an 1932.
La commune a été créée en 1904 par Camille Blanc qui l'a détachée du territoire de la commune de La Turbie. La nouvelle commune devait s'appeler Monte-Carlo Supérieur mais à cause des protestations formulées par la principauté de Monaco, on créa de toute pièce l'appellation Beausoleil, d'allure touristique.
La création de la commune a été rendue nécessaire par la forte démographie qui se développait alors sur le territoire sud de la commune de La Turbie, frontalier de la principauté de Monaco. À cette époque, Monaco (et plus particulièrement son quartier de Monte-Carlo) se développait fortement, grâce au tourisme et au jeu, et les besoins en main-d'œuvre dans le bâtiment ont attiré de fortes populations d'immigrés, notamment des Italiens, dans les communes alentour.
Le premier maire et le fondateur déclaré de la commune de Bèusoleu est Camille Blanc, personnage encore emblématique à Beausoleil.
L'urbanisation monégasque s'est aussi propagée sur Bèusoleu, et la ville en garde encore de beaux souvenirs, classés aujourd'hui monuments historiques, comme le Riviera Palace. L'architecture Belle Époque de la ville est un exemple du genre. Plusieurs bâtiments sont actuellement attribués aux chantiers Eiffel, comme la verrière du Riviera Palace et le marché de Beausoleil.
L'histoire de la ville est marquée par le terrible accident de la "Crémaillère", petit train à crémaillère qui gravissait les pentes jusqu'à La Turbie depuis 1893. En effet, lors d'un accident mécanique, le train se mit à dévaler la pente jusqu'à son point de départ, faisant plusieurs morts. Son exploitation a été arrêtée en 1932.


text:
Premier Development League
La Premier Development League (PDL) es una liga amatora organizada per leis United Soccer Leagues e qu'òbra ais Estats Units, en Canadà e ai Bermudas. Es la quatrena division dau fotbòl nòrd-american (soccer), darrier la Major League Soccer, l'NASL e la USL Pro.
Si considèra la PDL coma una sòrta de "veirina per lei joves talents" per lei clubs de la Major League Soccer e de l'NASL que recrutan lei melhors jogaires de toei leis equipas que participan per lei lançar dins lo banh de l'elèit american. Maugrat qu'es pas "professionala" en lo sens que la majoritat dei jogaires recevon pas de salari, la PDL es fiera de sa devocion au desvelopament de joves jogaires de fotbòl, afin de lei preparar per sa carriera futura dins lei ligas professionalas en America dau Nòrd o autra part.
Lei sasons en PDL an luec pendent lei mes d'estiu, que la màger part dei jogaires vèn de l'NCAA americana. Lei joves jogaires cèrcan de contuniar de jogar au balon au cors dei vacanças d'estiu, çò que pòdon faire dins la PDL tot en conservant son admissibilitat au collègi. Pasmems leis ans darriers, d'equipas talas que Laredo Heat, New Orleans Jesters, Vancouver Whitecaps Residency, Kitsap Pumas e Hollywood United Hitmen an desvelopat de programas nòus que li dién PDL-Pro, onte leis equipas pòdon engatjar de jogaires que son pagats per sei performàncias.