text:
samedi, 22 septembre 2018
CAMPANHA DE SOLIDARITAT AMB " LO JORNALET " .
Fa qualque temps, escriguèri un article entitolat "Governem-nos". D'unes me recastenèron, valent a dire me reprochèron (me perdonaretz la farotariá de voler reviudar lo vièlh vèrb recastenar) d'aver la cultura del lèma o de l'eslogan void. Cocanha! De concret, precisament nos n'es vengut, amb l'operacion "Jornalet: 3 meses per 3000 èuros" que bandiguèrem la setmana passada.
E ben òc, de se governar es desvolopar la cultura participativa, s'organizar de biais cooperatiu per finançar nòstres projèctes, e ansin se distanciar de la cultura de la subvencion que sovent nos paralisa e nos fa venir tròp dependents d'institucions estrangièras a nòstres interèsses. Disi pas que calga renonciar a tota subvencion, ja qu'es normal que las taxas e los impòstes que pagam nos sián tornats de quina faiçon que siá, mas fàcia al mesprètz que patissèm de part de las autoritats, avèm de trobar en nosautres nòstras pròprias fòrças.
Òr, n'avèm un exemple precís: vòstra bèla solidaritat. Una setmana après la crida que faguèrem per que donèssetz vòstre supòrt a nòstre e vòstre quotidian en linha occitan, fòrça nos avètz ja ausits e escotats. Per PayPal, per transferiment bancari als Amics de Jornalet o a l'ADÒC, o per chèc, ja arribam a unes 1900 èuros! Totes los dons son importants, e mai los mai pichons, e totes nos an fach gaug e donat espèr, mas vòli particularament mercejar los legeires que nos an mandat de chècs de 500 e 300 èuros, amb una generositat esmoventa.
Gràcias a totes e totas, la tòca que nos pareissiá ambiciosa de trobar 3000 èuros es ara a man de vòstra accion. Adonc, vos escometrai un pauc uèi: daverarem los 3000 èuros a la fin de la setmana venenta?
Gerard JOAN BERCELO .
Donadas bancàrias:
La Banque Postale (Marselha)
IBAN: FR16 2004 1010 0912 8089 7Y03 009
Còde BIC: PSSTFRPPMON
Al nom de: Los Amics de Jornalet (6 Carrièra Victor Hugo, 11500 Quilhan)
06:55 Publié dans Actions, Actualités, Associations, Blog, Bons plans, Coup de coeur/Coup de griffe, La Lettre de Pais Nostre, Politique, solidaritat, Soutien | Lien permanent | Commentaires (0) | Facebook


c: text/html

text:
08/10/2017
Lo curet e lo diable
Jean-Claude Dugros nous livre la version occitane du conte « Le curé et le diable», collecté à Lanouaille par Claude Seignolle, dans « Contes populars de Perigòrd», livre bilingue occitan français, 25€ éditions Novelum IEO 2016.
A La Noalha (Dordonha), se conta pariera aventura ‘ribada a-d’un curet :
Un còp era un curet que era en viatge.
Un ser, ‘ribat tard dins un vilatge, damandet la retirada dins la prumiera maison que trobet.
Li responderen que i aviá ben una chambra libra mas que degun i voliá demorar perque lo diable i veniá sovent.
Lo curet tenguet pas compte de çò que se disiá e acceptet d’i passar la nuech. Faguet un brave fuòc dins la chaminéia e se ‘sietet davant.
Tot d’un còp, auviguet un grand bruch e un diable davalet per la chaminéia, puei un segond, un tresesma, un quatresma, un cinquesma. Quò se ‘restet emb lo sieisesme.
– ‘Sietatz-vous, lor disset lo curet.
Mas los diables avián par l’er ‘ceptes. S’aprocheren de se, esmanciants.
En veire quò, lo curet prenguet son grand manteu e lo lancet sus los diables que s’ensauveren mai viste qu’eran venguts.
10:06 Publié dans Cultura e literatura en òc, La Vita en òc ( archivas DL papier) | Lien permanent | Commentaires (0)
Questa dimenjada sur Meitat-chen, meitat-pòrc...
Joan-Pau Verdier e Nicolas Peuch nos informan que los convidats de l'emission dau diumenc 8 d'octobre 2017 sur França Blu Perigòrd sera Patric Salinhier per parlar de son libre de novelas « Les Marelles » coma son illustrator Francis Pralong.
Meitat chen , Meitat pòrc , chasque diumenc a 11 oras sur França Blu Perigòrd!
Per escotar l'emission en directe o en redifusion, clicar sur lo ligam: França Blu Perigòrd
Veiqui lo ligam vers lo site de Joan-Pau Verdier
e los ligams vers lo sites de Nicolas Puech: www.nicolaspeuch.com e anemtrio.com e facebook.com/nicolaspeuch

robotstxt: allowed

filter: keep


text:
Non son nombroses los occitans qu’an vertadièrament consciéncia de l’unitat de lor lenga e, qu’al dintre d’aquela, las comunicacions e los escambis non an jamai cessat. Aital, la preséncia de fòrça mots nòrdoccitans sul territòri sencer non es gaire reconeguda dins son ample e aquestes passan sovent per de francismes, quitament en… Occitania septentrionala. En Provença, per anar al mai aisit, avèm « chaire, « chambra », « champ », « chapvirar », « chauchar », « chauchavièlha », « chaudèu », « chauma », « chausida », « chausir »… Dins la part mai occidentala del Lengadòc, retrobam « chauchar », « rechauchar », « chaudèl »… D’autres son venguts comuns sus tot lo territòri o an vocacion d’o èsser. Ne donam aquí qualques exemples.
chapfren. Trobam aqueste mot dins los diccionaris del sud coma del nòrd jos la fòrma « *chamfrèn » que passa per un francisme necessari. Dins lo Larousse se ditz chanfrein e vendriá, çò pretendon, de l’ancian francés chafrener que voliá dire « domdar », mas que sembla ja plan occitan. Lo mot « chapfren » a sa plaça dins l’occitan estandard per parlar de l’arnescament del chaval, amb plan segur « chapfrenar ». E apondrem « fren » e « frenar » que passan tanben per de francismes (cf. *frèn »).
chaplevar. Dins los diccionaris de l’occitan lemosin, trobam « champlevar » coma traduccion del francés champlever. Pel Larousse, aquel mot recent (1753) ven de champ e de lever e s’acompanha de champlevé e de champlevage. Se cal remembrar los esmauts, que faguèron la glòria internacionala de Lemòtges a l’Edat Mejana, e de la tecnica de cavatge del coire per « caplèu » amb lo burin. Aital, en occitan estandard, « caplevar » e « chaplevar » pòdon aver dos senses distints, lo segond plan especializat. E servam tanben « chaplevat, da » e « chaplevatge ».
chaval. Coneissèm lo problèma d’omofonia entre « caval » e « cabal », a l’origina de la desaparicion de « caval » dins l’espandi de l’occitan mejan, mas mens la concurréncia parallèla entre « cavath » e los participis passats de « cavar » e de « acabar » en occitan gascon. La solucion provisòria pels Gascons foguèt l’adopcion del mot vesin de « caval », modificat en « cavalh » per l’adaptar a lor fonologia, mas de confusions demoravan. Las solucions comunas foguèron puèi (s. XV-XVI) la causida de « rossin » e « arrossin » e enfin, per cambiar encara, del francisme « chivau ». Mas una zòna pro larga al còr del país, en contacte amb lo Lemosin, de Garona fins a Besièrs (cf. Clardeluna), aviá preferit lo nòrdoccitan « chaval ». Logicament donc, l’occitan estandard pòt reténer « chaval », e tanben « cavala », cavalòt », « cavalièr », « cavalgar » etc. curiosament majoritaris pel país. A notar per aquò que « cavau » s’es conservat en Provença maritima (ont la « v » se pronóncia) e que « cavath » es encara atestat en Gasconha per designar un cavalet (aisina) e quicòm a cavalhons « sus dos bens » (Palay).
merchand. Lo mot d’origina èra « mercadièr », mas desapareguèt jos totas sa fòrmas (« mercadèr », « merchadier »…) e non es atestat uèi que dins l’antroponimia. La rason n’èra que venguèt un temps ont aquel nom podiá designar a l’encòp lo vendeire coma lo client qu’anavan al mercat. Per remediar al problèma, foguèt remplaçat dins son accepcion primitiva pel sol « merchand », sovent alterat per l’equivalent francés o per assimilacion de la vocala seguenta en *marchand. E es aital qu’avèm uèi pertot, e doncas en occitan estandard, « merchand », « merchanda » e « merchandòt », mas totjorn mercandejar, mercat etc.
jardin. Trobam sovent qualqu’un per opausar « jardin », que seriá un francisme, a « òrt » que seriá lo sol mot occitan. En realitat « jardin » es la fòrma nòrdoccitana del « gardin » meridional de l’Edat Mejana plan lèu suplantat : lo roman de Flamenca : « van s’en fors, en un gardi » ; Marcabrun : « bon frug eys de bon jardin » (Dirai vos) ; Giraud de Bornelh : « quant estei en aquels bels jardis » (Ar ai gran). Doncas, coma en catalan, un jardin per culhir de flors, un òrt pel legum de la sopa e un vergièr per la fruta.
jòia. Dins la lenga dels primièrs trobadors, trobam « jai » (gai) e tanben « joi » [jòi]. Carles Camprós prepausa un mot valise (J. Roubaud) que cabriá « jai » e « jòc » en tot definir lo famós « jòi d’amor »… S’i pòt veire tanben un mot d’origina francesa, de bon compréner dins l’Occitania de las termièras. Mas plan segur, es en occitan que se tradutz « jòi » coma « un estat d’armonia, d’extasi e de perfeccion interiora que dona l’amor quand la dòna o vòl » (id.). Doncas, sense oblidar aqueste sens literari emblematic que los destrian de « gaug », « gaujós », « gaujosament », an plan lor plaça dins l’occitan de uèi « jòi », « jòia », « joiós », « joiosament ».
Etc.
J. P.


text:
759
Cronologia mensuala:
Gen - Feb - Mar - Abr - Mai - Junh
Julh - Ago - Set - Oct - Nov - Dec
Cronologias tematicas:
Literatura - Musica - Sciéncia - Espòrt
Aquesta pagina concernís l'an 759 del calendièr gregorian.
Eveniments[modificar | modificar la font]
Occitània[modificar | modificar la font]
França[modificar | modificar la font]
Euròpa[modificar | modificar la font]
Empèri Bizantin[modificar | modificar la font]
En represalhas de l'ataca bulgara de 756, ofensiva bizantina còntra leis Eslaus e lei Bulgars. Permetèt ai fòrças de Constantin V d'ocupar la màger part de la Macedònia actuala.
Mond[modificar | modificar la font]
Arts[modificar | modificar la font]
Sciéncias e tecnicas[modificar | modificar la font]
Economia[modificar | modificar la font]
Naissenças[modificar | modificar la font]
Decèsses[modificar | modificar la font]


text:
Wikilibres:Perque dobrir un d'aquestes libres?
Son plan nombrosas las rasons que vos pòdon portar a dobrir un dels nòstres Wikilibres. Vaquí çai-jos los arguments essencials per o far:
Somari
Son de libres liures[modificar]
Son plaçats jos una licéncia liura los Wikilibres disponibles aquí, çò que fa que demoraràn liures de contunh. Degun vos pòt empachar pas de far servir, de modificar, o de distribuir los libres o una de sas partidas. A mai, quina modificacion que siá o òbra derivadoira d'un d'aquestes libres es, e demorarà, tanben, liura d'utilizacion, de modificacion e de distribucion.
Son d'òbras gratuïtas[modificar]
Desiratz degalhar 10 èuros o benlèu mai per un libre quand las informacions que sètz a cercar se pòdon aquesir a res non còst? Aquestes tèxtes son proprietat de la comunitat e del mond, pas a un ostalàs d'edicion, que soss prèses passan plan sovent delà las possibilitats pecuniàrias dels estudiants, o de las personas que vòlon accedir a las coneissenças.
Accès global a las coneissenças[modificar]
A mai se l'accès a Internet encara es un factor de discriminacion, totes los que i en disposent auront accès ici, e endacòm mai, a de ressources educativas qualitadosas, e ce quel que soit son estatut financièr, o social, sa nacionalitat, e la proximitat o pas d'establiments educatius. Cadun e caduna deurián aver accès a la coneissença. Per las lengas mai pichonas, es lo biais de permetre de bastir e legir una enciclopèdia qu'existissiá benlèu pas abans o qu'èra de mal accedir sens cap de necessitat de crompar que que siá.
Creacion comunitària[modificar]
Los wikilibres son creats per de personas que, d'un biais general, an de competéncias dins lo subjècte que se ne mainan, e son d'un biais constant melhorats per d'autras personas qu'elas tanben tenon de competéncias dins lo sicut precís. En general i a pas sonque un autor solet per cada wikilibre, mas al contrari una comunitat d'autors formidabla que cadun i pòrta qualitats e competéncias per bastir la melhora òbra possibla aicí.
Cambiaments à la minute[modificar]
Vos caldrà pas esperar plusieurs meses o fòrça annadas per legir l'edicion prochaine que incorporera las darrièras evolucions de las coneissenças. Au moment même qu'una avançada ven concreta, se pòt actualizar lo tèxt.


text:
Tolosa (Miègjorn Pirenèus)
Jean Sibille nasquèt a Marselha en 1955, dins una familha sortida, del costat pairenal, de la Valada d’Ors (Oulx), dins las Valadas occitanas d’Italia. Après d’estudis de letras, faguèt carrièra dins l’administracion del Ministèri de la cultura.
Dins las annadas 1990 foguèt president de l’IEO Paris et cap redactor de la revista Estudis occitans. Dintrèt en 1998 a la Délégation Générale à la langue française (DGLF), que devenguèt en 2001 Délégation Générale à la langue française et aux langues de France (DGLFLF), coma cargat de mission per las lengas “régionalas”. Aquí collaborèt amb Bernard Cerquiglini per la redaccion del rapòrt sus Les langues de la France, comandat pels ministres de l’educacion e de la cultura. Parallèlament donèt de corse d’occitans a l’Universitat de París 8.
En 2003 sostenguèt una tèsi de doctorat en linguistica sus la Passion de sant Andriu, un drama religiós de 1512 en occitan de Briançon. Dempuèi 2010 es cargat de recèrca al CNRS (laboratòri CLLE-ERSS, Universitat de Tolosa II – Lo Miralh). Publiquèt diferents articles en linguistica occitana e en glotopolitica de las lengas minorizadas. A l’ora d’ara trabalha sus de varietats d’occitans parladas en Cacin Naut e dins las valadas d’Itàlia.


text:
Despuèi ara sièis ans l’Acadèmia occitana se reünís cada mes per obrar a l’elaboracion del diccionari general de la lenga occitana. A partir del mes d’abril, prepausarem sus nòstre site una primièra lista del vocabulari estudiat. Serà la letra A. Las autras seguiràn, mes après mes. Aquelas listas, encara qu’importantas, seràn volontàriament limitadas : de mots divèrses non son pas encara pro estudiats ; non es possible a l’ora d’ara de prepausar de tèrmes generics dins fòrça domenis de la fauna, de la flòra, de las sciéncias etc. Seràn enriquidas a proporcion dels trabalhs en cors e a venir. Mas un diccionari non es jamai acabat.
Aicí coma descobriretz aquestas primièras recensions :
Los mots. Seràn presentats dins lor fòrma condreita, amb lor categoria gramaticala.
Las datas. Dins d’unes cases, mai que mai pels mots de formacion sabenta, mençonarem lo sègle de lor aparicion dins l’escrit (dins la situacion actuala de las coneissenças, nos sembla prudent de non voler èsser tròp precises). Fauta de testimoniatge conegut, la data retenguda serà la de l’aparicion del mot dins las lengas romanicas. Aital, la data segura serà seguida d’un punt (ex. « s. XII. ») e la data teorica serà seguida de tres punts (ex. « s. XV… »). A partir del s. XX, aquela distincion serà inutila.
Las errors comunas. Seràn senhaladas las fòrmas erronèas (ex. analizar / per « analisar »), las farlabicas (ex. collaboraire/ per « collaborator »), los francismes (ex. manigança / per « manegança ») o los arcaïsmes (ex. salm / per « psalme »).
Los mots en rapòrt. Los sinonimes, coma los mots vesins de significacion diferenta, seràn senhalats e remandats a d’autras intradas.
La traduccion en francés. Seguirà una traduccion succinta en francés.
Aital a partir del 6 d’abril.
Dins sa version complèta en cors de realizacion, lo diccionari general de la lenga occitana caurà d’autras indicacions. Qualques exemples a partir del mot « calfar » :
La transcripcion fonetica del mot : [kal’fa]
L’etimologia del mot : del latin popular calefare (latin classic : calefacere)
L’origina del mot : occitana
Lo nivèl de lenga : neutre
La frequéncia del mot : nauta
La traduccion en catalan : escalfar
La definicion del mot en occitan : 1 Donar de calor, 2 Produire de calor, 3 Préner de calor
Los exemples d’utilizacion : 1 Cal far calfar la sopa ; 2 Aquel aparelh calfa plan l’ostal ; 3 Venètz vos calfar al solelh
Las expressions, dires o provèrbis : « lo solelh calfa » ; « qui tròp se calfa, lèu se crema »
Las citacions literàrias : « Vos remercii plan, respondèt lo bon Jèsus ; jamai me calfi pas e jamai ai pas freg » (Justin Besson, Contes de la tatà Manon) ; « Per te calfar, tè ! pren lo meu briquet. De lenha seca n’as al canton » (Joan Bodon, La Quimèra).
Las varietats : occitan gascon : cauhar ; occitan lemosin : chaufar ; occitan auvernhat : chalfar / chaufar ; occitan vivaroalpin : chaufar ; occitan provençal : caufar ; occitan niçard : caufar ; occitan lengadocian : calfar / caufar / chaufar.
J. P.


text:
Pinus halepensis
Pinus halepensis
Lo pin blanc o pin d'Alèp, (Pinus halepensis), es un arbre del genre Pinus originari de la region mediterranèa del nòrd e del sud. Lo nom scientific de l'espècia ven de la vila siriana d'Alèp.
Descripcion[modificar | modificar la font]
Arbre de fins a 20 m de naut, las brancas e la rusca son grisencas (d'aquí li ven lo nom de pin blanc). Fuèlhas de 0,7 a 1 mm de larg e de 3,5 a 7 cm de long d'un verd jaunenc. Florís en abril o en mai. Nombrosas pinhas, de 5 a 12 cm de long, amb un pecol clar e amb escatas amb pochons pauc proeminents.
Es un arbre pro xerofil e eliofil.
Es l'arbre dominant a grandas expansions dins lo domeni de l'euse, que colonizèt a causa de las silviculturas abandonadas, ja que es d'una espècia oportunista. Tanben los encendis favorizan sa propagacion, perque lo fuòc fa esclatar les pinhas se n'escampan las granas e mai las nautas temperaturas favorizan la dubertura de las pinhas: es una espècia pirofita.
Usatges[modificar | modificar la font]
Conservacion del sòl contra l'erosion. La fusta servís per la produccion de cellulòsa o platèu de fusta: coma lo tronc es gaireben jamai drech se'n pòt pas servir per d'autras causas.


text:
Mehmet II
Mehmet II (30 de març de 1432, Edirne - 3 de mai de 1481, Gebze) foguèt lo seten sultan otoman de 1451 a 1481. Succediguèt a Murad II (1421-1451) e foguèt remplaçat per Bazajet II (1481-1512). Son rèine correspond a una aumentacion considerabla de la poissança otomana e a la formacion de l'Empèri Otoman.
La premiera partida de son rèine foguèt consacrat a l'eliminacion dei rèstas de l'Empèri Bizantin e deis estats latins. Premier, prenguèt Constantinòble lo 29 de mai de 1453 après sèt setmanas d'un sètge ben preparat. Puei, ocupèt Serbia (1454-1459), liquidèt lei darriereis estats bizantins (Morèa en 1460 e Trabzon en 1461), prenguèt l'illa de Lesbos (1462) e conquistèt Bòsnia.
Après aquelei succès, s'ataquèt ai poissanças crestianas majoras en Mediterranèa (Venècia) e dins lei Balcans (Ongria) e continuèt d'estendre la dominacion otomana en Anatolia. Aquò li permetèt de sometre totei lei tribús turcas anatolianas e Crimèa, d'ocupar lo rèsta de Grècia e divèrseis illas de la Mar Egèa. Pasmens, lei tropas de Mehmet II foguèron batudas a Ròdes que demorèt independenta fins a 1522.
En parallèl d'aqueleis expedicions militaras, Mehmet II es tanben l'autor d'una òbra legislativa importanta destinada a assegurar l'organizacion de l'Empèri. En particular, limitèt lo poder dei grands e generalizèt l'utilizacion de foncionaris esclaus au sen de l'adminstracion. Installèt la capitala otomana a Constantinòble e ordonèt la publicacion d'un recuelh de lèis.


text:
Ailàs, ara es justament aquel accionari majoritàri que demanda lo remborsament de 117 M€ de creanças detengudas per aquela companhiá.
Aquela demanda, arribada au començament de novèmbre aurà precipitat la crisi.
Encara qu’aquel eveniment deu escafar un deute màger de 220 M€, de la SNCM. Si trata d’ajudas de l’Estat que la Comunautat Europenca demanda son remborsament.
E aqueu deute es la fònt de totei leis auvaris d’aquela companhiá que rèsta a Marselha, e que fa trabalhar 1800 salariats.
Si li es ajustat fa gaire la demanda de l’Ofici dei Transpòrts de Corsega, qu’exigisse eu lo remborsament de quasi 200 M€ au títol de la Delegacien de Servici Public que ligava la Collectivitat de Corsega e la companhiá marselhesa entre 2007 e 2013.
L’enormitat de ce qu’es demandat d’aquela societat de transpòrt de viatjaires deuriá la menar tot drech a faire quinquinèla
. Un biais per l’Estat e Transdev de faire passar son projèt de suprimir lei dos tèrç de l’efectiu per refondar una societat sensa deute e completament privada.
L’i aviá agut un precedent a Marselha, amé l’aprefondiment de la Companhiá Generala Martima, dins de condiciens parieras. Un biais per l’Estat d’afavorisar una repressa per de capitaus privats d’una societat que s’es, despuei 1999, transformada en CGA CGM, un dei grands mondiaus dau naulejament
.


text:
Francés d'Assisi sus una fresca de Cimabue dins la basilica d'Assisi
Francés d'Assisi (en italianFrancesco d'Assisi), nascut Giovanni di Pietro Bernardone a Assisi (Itàlia) en 1181 o 1182[1] e mòrt lo , es un religiós catolic, diacre e fondator de l'òrdre dels fraires minors (OFM, o Òrdre franciscan) caracterizat per un engatjament dins la pregària, la jòia, la pauretat, l'evangelizacion e l'amor de la Creacion divina. Foguèt canonizat en 1228 pel papaGregòri IX e celebrat lo 4 d'octobre dins la liturgia catolica.
Francés d'Assisi es considerat coma lo davancièr de dialòg interreligiós. Es per aquela rason que sa vila natala foguèt causida per Joan Pau II coma sèti de la jornada mondiala de pregària en 1986. Aquela jornada foguèt seguida d'autras jornadas de pregària conegudas jol nom d'encontres d'Assisi.


text:
Un article de Joan Fourié dins la revista Lou Felibrige mai/junh de 2007.
Agait bartassièr sus la premsa occitanò-felibrenca
Se trapan realitats que s’ameritan d’èstre ditas sens relambi. Atal n’es de comunicar qu’es una necessitat per totes. Comunicar fosquèt totjorn e d’en pertot una volontat de vida, d’afirmacion e un biais, non solament de balhar novèlas o indicas, mas de creacion, de condicionament e de descobèrta.
Un article de Dòna Delcamp dins la revista La Rampelada (numèro 86, 1948). Ortografia modernizada.
Lo buste de Peyrot
Tornavi d'un magre mercat amb un magre sac vèrs la fin de l'occupacion alemanda passant davant nòstre pichon « Jardin Public », vegèri un fum de mond arremosats, e de soldats verds totes afanats. Intrèri dins lo Jardin : un camion èra prèp de l'estatua de Claude Peyrot ; i aviá de soldats sus un car, de soldats sus d'escalas, de soldats pertots. Enfants e femnas regardavan, muts s'ausisiá res que los comandaments sec e brèus dels Alemands.
A l'escasença del XIen congrès de l'AIEO en 2014, Joan-Ives Casanòva balhèt un conferéncia titolada : Mirau de l'escritura e escritura dau mirau : la literatura occitana de uei.
En conclusion presentava d'« autreis asuelhs » per la literatura occitana. Tornam editar çai jos lo tèxt. Sorsa : actes del congrès publicats en 2017.
En 2017 sortiguèt la revista Los rocaires numèro 2, es lo buletin de ligason del Centre de Resorsas e d'Educacion al Desvolopament Durable (CREDD). Es editada a Vailhan.
Aquel numèro presentava en tres lengas, francés, occitan e anglés, d'istorietas suls animals totemics del parçan. Los dessenhs son de Jane Appleton, los tèxtes de Adèle Guillon. Una presentacion de Claudi Alranq accompanhava lo document.
Aquí l'istòria de l’agaça d’Abelhan.
La plega IEO de Nadal es es soscripcion al pretz de 48 èuros fins al 31 d'octobre de 2018.
Quatres libres son propausats.
Tornam publicar çai jos un extrach del libre Temps tres de Robèrt Lafont publicat a cò de Trabucaire en 1991. Lo tèxt aquí presentat debuta pagina 198.
L'autor torna sus l'accion occitanista en Provença en 1991 e suls ans 1976-1981 que vei l'occitanisme dintrar dins lo famòs « temps tres » ont l'accion de professionals de l'ensenhament e de la cultura ven remplaçar lo militantisme associatiu. Los títols son de Òc París.
En 2014 a l'Universitat de Perpinhan Via Domitia, Christel Rubiella presentava son memòri de Master 2 sul muditge selectiu.
Lo centre de formacion APRENE sus son site publica lo tèxt. Aquí çai jos son introduccion e lo ligam.
La rintrada 2012-2013 representèt per ieu una annada particulara perque participavi a la dobertura d'una novèla Calandreta.
Tornam publicar çai jos un article d'Antonin Perbòsc publicat pel primièr còp dins la revista Mont-Segur en 1904 (n°11 e 12).
La lectura d'aquel article nos esclaira sus las posicions que podián aver los actors del movement renaissentiste occitan a la fin del sègle XIX e a la debuta del sègle XX.
Ongan en 2018 se debanarà lo 3 e 4 d'agost lo festenal Sant Juèri a l'ora occitana.
Dos jorn d'animacions dins aquela vila d'Albigés amb al programa :
Fruch d'una collaboracion entre lo Musèu de la prefectura de Hyogo e lo Musèu Soulages, se tendrà fins al 4 de novembre de 2018 a Rodés la mòstra Gutai, l'espace et le temps.
Coma cada an se farà la pujada al Pòrt de Salau.
Ongan es lo dimenge 5 d'agost que se debanarà aquel eveniment organizat pel CAOC e l'association ASPIC.
La vila de Tolosa Dins lo sieu magazine d'informacion del mes de julhet de 2018 à Toulouse presentava una entrevista d'Emmanuelle Robert, guida a Tolosa. L'article :
Del 1 de junh al 14 de julhet de 2018 se teniá en Itàlia dins las Valadas Occitanas l'eveniment La transmission de la lenga a travèrs...
Coma o ditz lo títol s’agissiá de propausar de leiçons d’aprendissatge de la lenga occitana de diferentas manièras.
L'estiu nos convida a balar amb sos festenals, concèrts e autras manifestacions festivas.
Lo magazine de la region Occitània de julhet de 2018 torna sus la tradicion occitana del balèti e suls eveniments prevists.
Gui Vialà de 1969 a 1973 publiquèt dins lo jornal La Dépêche du Midi de cronicas en occitan titoladas « Punt de vista occitan ».
Cristian Laus dins lo sieu libre Albigés país occitan (IEO-CIDO 1980) tornèt publicar una d'aquelas cronicas. Aquela del 6 de mars de 1970 titolada Lo reviscòl. La tornam publicar çai jos.
L'estivada de Rodés s'aprèsta. Del dijòus 19 de julhet al dissabte 21 tres jorns d'animacions : concèrts, conferéncias, discutidas, balètis... Aicí lo programa.
Dins lo sieu magazine d'informacion del mes de junh de 2018 à Toulouse la ciutat mondina comunica sus las activitats culturala de la fin del mes de junh.
Tolosa se celèbra en òc !
Del 23 al 25 de junh, tres jorns de concèrts, danças e reconstitucion per festejar l’istòria e las culturas de la Vila Ròsa.
L'Ostal Sirventés de Carcassona organiza del 2 al 13 de julhet de 2018, a l'Ostal Sirventés (79, la Trivala, a Carcassona) lo Sirventés d'Estiu.
L'eveniment marca lo remembre del 25 de junh de 1218, data istorica ont, amb la mòrt de Simon de Montfòrt al pè de las muralhas de Tolosa, se dobrissiás pels païses occitan un temps d'espèr après nòu annadas d'una Crosada sagnosa.
Junh de 2018 – La vila de Tolosa publica lo programa de las activitats festivas de l'estiu e per l'ocasion comunica en occitan.
Tolosa Occitana
En 1218, los Tolosans meton fin al sèti menat pels Crosats e religan aital amb lo periòd de borbolh e de riquesa culturala que caracterizava la vida de la ciutat occitana abans la Crosada. Brilhanta, la civilizacion illustrada pels Trobadors servís de ligam entre lo passat Antic e la Renaissença que se sarra, mercés, tanben, als ligams establits amb las culturas presentas sul territòri.
« Dins un mond ont las lengas se son bastidas en fortalesas, entre de frontièras tancadas mentalament, nosautres dobrissèm pedagogicament la comunicacion naturala de las paraulas e dels èimes. Es plan significatiu que l’aventura de l’escòla de la reconquista umanista e del bonaür cultural, de la dobertura de l’enfant al mond e a l’Autre, vòli dire las Calandretas, se capèle uèi en latinitat.
« Catalans e Occitans, cossí nos sentèm plan breçats sus l’Arc, dins la Breçòla, entremitan las lengas latinas, sòrres de lach, a popar una Loba venguda pacifica !
Page 1 of 22


text:
Aqueu motiu es tanben disponible sus daus afars de ma botica !
Archives de Tag: vestits
Bertran de Born to be Wild
Aqueu motiu es tanben disponible sus daus afars de ma botica !
Save the Kakapo
Lo kakapo es una de las bèstias que mai m’agradan del monde sancèr. Es un papagai de Nòva Zelanda qu’a de particularitats plan colhas, coma aquela de pas poder volar (es tròp pesuc per çò que sos òsses son plens), de pas èsser tròp polit (son plumatge es vèrd mèrda d’auca amb de plumassas jaunas e negras e un bèc que sembla un pauc un viech), d’ensajar de s’amistosar amb tot çò que passa, predators tanben, e de voler a tota fòrça bicar tot çò que passa, predators tanben encara un còp. Per contra, per se reproduire es un sistèmi tant complicat (li cal manjar d’una frucha especiala, èsser dins de bonas dispausicions fisicas e mentalas, èsser al bon endrech…) que lo kakapo es a l’ora d’ara menaçat grèu, a tal punt que ne demòra pas que 126 especimens, totes chafrats d’un pichon nom per la comunautat de scientifics que los susvelhan dins de reservas fachas exprès per eles. Ai doncas decidit, per la simpatia qu’ai per aquel aucèl, de m’engatjar dins la lucha per salvar los kakapos e perpausi doncas primièr aquel visual, d’estampar coma se dèu sus una kakamiseta.
Hi, dear kiwi friends ! This design from Occitany and the PPP (País Polit dels Potonors, aka Nice Country for Care Bears) assures you of my total support in the battle for the protection of the Kakapo. A few researches about this bird made me think of how it was so useless and, from then, so essential. Feel free to use this image, print it on shirts or else…
Save the Kakapo ! / Salvatz lo Kakapo !
Coolha !
Coolha ! Lo ben nomenat. Los qu’èran nascuts en 96 auràn reconegut la ganacha de Coolio, un pauc adobada a la sauça occitana per l’ocasion. Ara, cal imaginar aqueste visual sus un eslip/boxer, qu’es la plaça que merita, evidentament, si que non es pas risolièr. E se cal doncas, per èstre en adequacion amb l’eslogan, se decontractar la…l’eslip. A la fresca. Fa partida de ma colleccion « hip-oc », mescla de cultura urbana e de cultura occitana.


text:
NKVD
Lo NKVD, abreviacion de Narodnii komissariat vnoutrennikh diel (« Commissariat dau pòble ais Afaires interiors » en occitan) èra la polícia politica de l'Union Sovietica dau 15 de novembre de 1923 au 19 de març de 1946. Menava tanben de missions de servicis d'entresenha e de fòrça militara combatenta.
Plaçat dirèctament sota l'autoritat d'Estalin, aguèt un ròtle important dins lei purgas sovieticas deis annadas 1930 onte foguèt a l'origina de la mòrt de 3,5 milions de Sovietics. Dins lo corrent de la Segonda Guèrra Mondiala, lo NKVD s'ocupèt de la gestion dei camps de presoniers e sei formacions militaras participèron ai combats còntra l'armada alemanda especialament durant la batalha d'Estalingrad. Menèron tanben d'operacions d'arrestacions, de desportacions e d'execucions còntra leis elèits e lei movements de resisténcia non comunistas dei país d'Euròpa Centrala.


text:
Nadau assolelhat e nheuades eth dimèrcles 27
Temperatures minimes heiredes, damb leugèra inversion termica, a prumères ores; temperatures doces pendent era jornada (-1°/14° en hons de Val; 0°/2° en còta 2.000).
Eth dimars serà embromat, encara que damb quauqui intervaus assolelhadi. Se pòt produsir bèra fèbla precipitacion damb còta de nhèu entre es 1600 m e es 1400 m.
Temperatures maximales en descenuda (2°/8° en hons de Val; -4°/0° en còta 2.000).
Eth dimèrcles serà ua jornada embromada tdamb precipitacions fèbles pendent era maitiada. A compdar de prumères ores es nheuades seràn entre moderades e intenses. Còta de nhèu enes 1.100 m pendent era maitiada en tot descéner a totes es còtes a pendent eth maitin. Acumulacions que poderien superar es 40 cm en còtes nautes e es 15 cm en còta 1.000. Vents deth sud-oest pendent era maitiada; en tot cambiar a nòrd-oest e refortilhanse a prumères ores e que contunharàn en tot èster fòrti eth rèste dera jornada.
Temperatures en descenuda ath long dera jornada (0°/4° en hons de Val; -7°-4° en còta 2.000).
Vos demanam precaucion se vatz a viatjar eth dimèrcles 27: pas desbrembetz amiar cadees e eth dipòsit plen.


text:
08/07/2014
Concertò per pissarata episòdi 12, per Joan Ganhaire
Episòdi 12, onte dubren la tomba... Que van descubrir?
°°
Emb un bufe de solatjament, Franciscò tòrna pausar la lorda barra de fer. Los chens an bien fait de ‘nar veire alhors çò que se passa. L’autra racalha deu enquera èsser trapat a far de las soas… Caüsac, de sa cana, tusta emb despaciença sus la peira tombala. A ben sentit nòstra esitacion, ‘nar aidar Joanna, ‘nar au secors de quauqu’un en dangier, non non, i a ren a far, som quí per drubir la tomba, fau drubir la tomba. Franciscò tòrna engulhar sa barra dins la fenda, gigonha un pauc, vese sa chamisa se tundir sus sas espatlas, e la lorda peira eizila doçament emb un ragassament rufe. Io, drubir las tombas, quo es pas tròp mon afar, mas aviá plan desjà degut zo far dins lo cas de la femna sens testa, vos sovenetz ? D’abòrd i a l’odor, e puei la vuda d’un còrs en putrefaccion emb tota la cussonalha que belina, i a mielhs juste aprep lo desjunar. Aquí, m’espere a tot. E sei bien deçaubut. Diriatz que la femna que es quí coijada ven nonmas d’èsser sebelida. Los que l’an embarrada dins quela tomba an bien près sonh de la coijar e de la recubrir qua’iment nua sus un liech de peira rossa finament esbolhada. Franciscò dich que a vut quò dins lo desert ente los mòrts sechavan tot suau, e Caüsac comença un long discors sur los rites ancians, l’embaumament, los faraons, e sap pas tot que de tant. Sembla presta a se levar, la femna, manca lo grand còp de bilhon que li a fendut la cacaròta. Enquera un esplech de nòstre barranconaire de la nuech, segur. Lo crit que avem auvit pòt laissar creire que trabalha tanben de jorn. Laissant Franciscò tornar la lorda balma en plaça, bombe vers la plaça d’ente venguet lo unlament. Sabe ente quo es. La maison nauta ente Eva portava lo desjunar i a gaire. Joanna i es de genolhs, tenent entre sas mans lo chais sanhós e espotit d’ Eva que sas chambas an enquera de las secodudas brevas coma fan las bestias morrentas de la bala reçaubuda en plena testa. Son còrs es eslonjat sus lo bassolh davant la lorda pòrta entredruberta. I a quauqu’un dins l’entrebalhadís, que a mon arribada se fot en arreir dins la sorniera e fai petar la pòrta. Joanna nina la paubra testa esbolhada. I a pas de grumilhas dins sos uelhs e l’espiada que me lança es negra d’aguisança, coma si quo era io que ne’n era l’encausa de tots sos malors !( de segre)
Joan Ganhaire
Les commentaires sont fermés.


text:
Categoria:Instrument de musica
Aquesta categoria recampa principalament los instruments de musica, mas tanben, los accessòris abitualament associats (enche, còrda, diapason, plectre, etc.).
- Los articles concernent la fabricacion, l'entreten, las tecnicas e los espleches de la factura instrumentala (fabricacion dels instruments de musica) e sos mestièrs associats, son recensats aicí.
- Los articles concernent la votz, en tant qu'instrument de musica, son recensats aicí.
Soscategorias
Aquesta categoria dispausa de 10 soscategorias, sus un total de 10.
A
- ► Accessòri de musica (1 P)
- ► Aerofòn (6 C, 4 P)
C
- ► Instrument de còrdas (4 C, 10 P)
- ► Cordofòn (3 C)
I
- ► Instrument de clavièr (3 C, 3 P)
- ► Instrument de musica a percussion (1 P)
- ► Instrument de musica classica (2 C, 13 P)
- ► Instruments del mond (7 C)
M
- ► Musica classica instrumentala (2 C)
T
- ► Tecnica de jòc instrumental (3 P)


text:
Dimenge, 15 d'abril de 2018, 03h00
Pau Gaymard
retirat
Rescòntre amb Pau Gaymard, longtemps exiliat per lo trabalh a Granòble. Mitat vivaroaupenc de la Vau d’Antraunas e mitat niçard de las Planas. Que se torna ocupar de lenga occitana entre autres un còup retirat.
Se vos volètz presentar?
D'en promier, sio jubilaire aüra. Èro mestre de conferéncia en Sciéncia dals Materiaus a Granòble. Quora sio anat a Peitieus, ai demandat als vielhs de ma calinhaira los mots de la lenga per saber se ressemblavan a l’ occitan. A Granòble i es agut un festenal dau monde e das culturas. Après ai seguit quarques corses de lengadocian.
Quora sio estat jubilaire ai restat un moment a Granòble pi sio revengut en lo barri dals mieus antenats, dins los entorns de las Planas (Gairaut, lo Rai e Sant Sauvèstre qu’ai restat 21 ans en l’escòla Sant Bertomieu laïca), quartier nomenat tal coma en niçard, un nom talament gavòt amb l’article ”las” coma a Antraunas. Rèsto a Niça nòrd au mitan entre lo luec dont ai viscut 21 ans e lo centre de gravitat dals antenats de ma maire.
D’ont ven l’interès per l’occitan?
Es un professor de latin de quatrena e subla que nos a parlat de la lenga occitana qu’anava de Bordèu e Catalonha fins en Pimont. E quora escotavo la lenga amb de 33 giros de la bibliotèca de Granòble, sio vengut un pauc mens marrit en anglés e autras lengas. Quora èro la darriera annaa a Granòble, aurio volgut seguir de corses sus las lengas latinas apresas ensems mas ai procrastinat.
Ai d’interès per totas las lengas latinas.
Despí que charro en gavòt e qu’escoto quarquas chançons de Gavotina, mi platz ben de dire cha, ja
[palatalizar]!
« Es facil d’apréner lo castilhan per un gavòt, mi sembla. Ai començat d’apréner lo castelhan en las vacanças denant de faire una annaa en italian...
»
Es facil d’apréner lo castelhan per un gavòt, mi sembla. Ai començat d’apréner lo castelhan en las vacanças denant de faire una annaa en italian...
Ai denembrat una passion, la genealogia. Mas li a pas tant de monde dau país, d’occitans o pimonteses o ligurians en los sòcis de genealogia de Niça.
De qu’es la situacion de l’occitan aüra en cò vòstre, sa visibilitat, sa transmission?
« A Casternòu d’Antraunas i a pus degun que parla occitan. La darniera locutritz pron fòrta es ben fatigaa e monta pus despí aquest an
»
La situacion es luenc d’èstre bòna. Per exemple, a Casternòu d’Antraunas i a pus degun que parla. La darniera locutritz pron fòrta es ben fatigaa e monta pus despí aquest an.
A Niça pròvo de parlar amb quarques vendeires mas los niçards d’origina perogiana e los joves parlan pas tan ben.
En familha sio esquasi solet de m’interessar a l’occitan, diso quarques occitanismes e quarques provèrbis.
Vau benlèu parlar de la cultura occitana en la classa dau mieu felen mas ai pas encara de respònsas de l’escòla primària.
E per l'avenir?
Per l’evolucion e l’avenir sabo pas. Après, penso que polèm escriure en grafia classica o mistralenca segon lo contèxt.
Mas chal ajustar per exemple que los franceses sabon pas qu’avèm lo [y] en occitan, se creson que “u” se ditz a l’italiana [u]... Venèm de luenc.
« Penso que l’estat francés es encara en la posicion daus militars de 1914 que volián compréner çò que disián los sordats e se far obeïr en francés. »
Penso que l’estat francés es encara en la posicion daus militars de 1914 que volián compréner çò que disián los sordats e se far obeïr en francés.
Sabo pas se Macron parla picard; vau demandar au sògre de ma filha...[Macron es egalament d’origina occitana gascona.]
L’occitan seriá benleu salvable se li a un miracle.
Per lo moment, per de projèctes arribo pas a escriure quarquaren en francés, alora vau provar en gavòt. Mi ven a ben. Benlèu chaminarà quarque temps.
Sego d’atalhiers e de pontins libres e vau esguilhar quarquas frasas de niçard o de gavòt. E subretot parlar de l’istòria dau Comtat de Niça. Per exemple, mon paire me disiá que lo monde de Peunas [vilatge de Gavotina de Comtat de Niça] parlavan un vivaroaupenc original, e que los peonencs an coma nomenalha “los catalans”.
A plan lèu
A ben lèu. “Adieu-siatz”, coma se ditz en la vau d’Antraunas.
Laurenç Revèst
Comentaris
16 d'abril 12.34h
#4 Un pauc d'umor, me damne ! Galejada pas mòrta ! E m'estonaria pas que lo malicios Gaymard ne'n faguèsse pas una quand nos parla de miracle. Santat !
Valoriza aqueste comentari: 3
0
15 d'abril 19.28h
Ou, gros galejaire, ieu tanben, tan coma lo primier vengut, podriai esser un miliardari. Bastaria tot simplament d'un miracle. Un miracle ? Mas oc, caldria esser neci de pas i aver pensat mai lèu !
Valoriza aqueste comentari: 5
5
15 d'abril 18.26h
Fai plaser de liéger un Entronier utilizant son parlar (deu pas n'i aguer tant qu'aquò coma o ditz eu-meme). Confirmo que lo gavòt, coma l'occitan en generau povia ajuar apréner l'espanhòu : es çò qu'es arribat amb los barcilonas au Mexique.
Valoriza aqueste comentari: 1
0
15 d'abril 16.45h
L’occitan seriá benleu salvable se li a un miracle ? Me fa pensar, aquela frasa, a qualque saume de Dàvid implorant son dieu d'aparar Israël… Un miracle es quicòm que se dona a mirar. Tot çò que nos donèt, son dieu, a mirar, son de braus caputs e autoritaris, exclusius e egocentrics que nos envasiguèron e de brutladors abrandats en Son sant putanièr de nom inconegut… Son miracles que ne nos seriam plan dispensats.
Lo miracle, per salvar l'occitan auriá doás dimensions : avalir... Legir mai
Valoriza aqueste comentari: 7
0
15 d'abril 10.50h
L'occitan seria benleu salvable se i-avia un miracle. Es justament tot lo problema. Aquel miracle i cregueriam en 81 amb l'arribada tardiera (pus de detz ans aprep 68 !) de l'esquera al poder. Foguerem vergonhosament traïts e descobriguerem qu'en despiech de sas promessas l'esquerra francesa era tan nacional-parisianista que la drecha. Espererem puei un briu qu'amb l'espeliment d'Europa Paris seria ben forçada d'aplicar las leis europencas per promoure las lengas minorizadas. Aqueste cop ... Legir mai
Valoriza aqueste comentari: 9
0
1
Comenta
Lo comentari es estat mandat corrèctament


text:
diumenge, 30 d’octubre de 2016
Concèrt Les Ogres de Barback - Le Bal Brotto Lopez
Fin de setembre, un dijòus - mas qual a idèa de programar de concèrts en setmana?!, amb la Conchita e la Marcèla, nos trobèrem a Ginhac per veire los Ogres de Barback amb lo duo Brotto Lopez a la sala introbabla de Ginhac mas de la programacion plan interessanta : le Somnambule. Es una sala municipala e dins la vila, i a pas un paure panèu per l'indicar, cercatz l'error. Poiriam dire qu'aquò auriá fach la bona excusa per explicar lo retard de la Marcèla e la Conchita mas non, perque 1 - lor aviái mandat un sms explicatiu #tròpbrava, 2- avián un GPS las modernassas.
Per ieu aquò èra lo segond còp que lo vesiái l'espectacle qu'èri anada a la primièra al Bolegason a Castras (sala ben indicada, ela) e me retenguèri per lor pas espoilar l'espectacle a las dròllas #tròpbrava.
Mas a vosautres , lo vos vau espoilar l'espectacle, puèi que de tot biais, l'avètz mancat.
Primièr, me vos cal contar la Primièra al Bolegason.
Lo Bolegason, es una sala que coneissi, que i anèri per i veire La Talvera quauques ans fa. E ben, sonque arribar sul parking, pels Ogres, comprenguèri que i auriá mai de monde que per La Talvera. M'anèri parcar al parcatge bèl de l'autre costat de la carrièra, pròche d'un snack que i crompèri un kebab plan bon que sa sauça me ragèt dessús, ieu qu'aviái mes un polit camisòt amb l'esper de me trobar un tipe per la serada...
Dintrèri e me crompèri lo camisòt del Bal Brotto Lopez, ben, solide, anavi pas demorar amb mas tacassas de kebab tota la serada. E que lo primièr camisòt vendut siá un de Brotto-Lopez e pas dels Ogres, vos pòdi dire qu'al vendeire, te lo daissèt estabosit. Li expliquèri qu'èra en causa del kebab, patin cofin, rai, lo tipe se soven encara de ieu.
Lo concèrt comencèt amb un pauc de boha. Començar un concèrt amb de boha, coma es class !
E aquí comencèt la leiçon magistrala de socializacion de l'occitan davant un public vengut veire son grop tant aimat: les Ogres de Barback. La primièra cançon es en occitan e las bessonas cantan en occitan sens cap supòrt per las ajudar, se coneisson las paraulas de memòria, e bim! Lo cantaire dels Ogres canta en occitan, e bim!
Aprèp se'n seguís una tenson Guillaume l'occitan "Adiu Miladiu" / Fred de Cergy "salut à toi", una tenson Occitània VS Pontoise davant un public a l'encòp occitan e fan dels Ogres.
E èran fans dels Ogres lo public. Totas las cançons dels Ogres te las sabián de memòria, e ieu ne coneissiái pas una. A cada cançon que lo public repreniá, me disiái "mas es coneguda aquesta cançon?" Per contra, quand aquò èra una cançon de Brotto Lopez, èri la sola a udolar e a conéisser paraulas e coregrafia. Sola contra totes.
Mas lo concèrt es pas solament una granda socializacion de l'occitan passa que t'ai vist. Es tanben una bofa artistica que prenes dins las aurelhas. Pendent mai de doas oras, t'emmèrdas pas una minuta e i a pas una causa que tòrna, es totjorn diferent: los instruments, los montatges, los tròces, l'equilibri entre las lengas, entre los repertòris, es enòrme, an fach un polit trabalhde concepcion de l'espectacle. Lo concèrt evoluís amb d'ambients diferents pendent doas oras, acaba en concèrt electro e fin finala, quand pensas qu'es acabat, totes los musicians davalan dins lo public per jogar en acostica a la mòda passa-carrièra. Lo public dels Ogres de Barback alucinèt.
Un pichon mot tanben per dire qu'es tanben una bofa visuala que i a un polit trabalh amb los lums.
Bon o avètz comprés, se paguèri dos còps mai de 15€ per lo veire l'espectacle es qu'es tras que bon e los dos còps me regalèri!
En mai d'aquò, lo segond còp, i aviá Aqueles en primièra partida , çò que gasta pas lo plaser.
En mai d'aquò, lo segond còp, i èri amb d'amigas, e mai se, a un moment donat , perdèrem la Conchita perque amb la Marcèla nos metèrem dins una ronda de Carcin que nos faguèt acabar just davant l'empont del temps que la paura Conchita, dançofòba, èra demorada al meteis luòc, tres mètres darrièr. Del còp amb la Marcèla, profechèrem un pauc d'èsser davant l'empont puèi, coma sèm #tròpbravas, tornèrem a costat de Conchita que li mancaviam pas brica.
Sortiguèri del primièr còp amb l'impression d'aver fach la descubèrta de l'annada: aviái descubèrt les Ogres de Barback. Òc, o sabi, ai vint ans de retard! La Marcèla se fotèt plan de ieu que ditz que les Ogres de Barback es en plen ma generacion. Ben oè, ai una gròssa manca de cultura de cançon francesa, qu'adolescenta n'escotavi pas. Amorosa de Regg'lyss a 11 ans, passèri a de causas en anglés, Portishead e Nick Cave (cançons depressivas...), puèi passèri a la musica occitana amb Massilia e La Talvera (plan mens depressiu aquò! ) e la tapa cançon francesa amb Les Ogres, la Rue Ketanou e sai pas que mai encara, ben es lo negre complet. Abans lo mes de junh, èri pas fotuda de vos dire una paura cançon d'aquel mond. Del còp ai ensajat de ratrapar mon retard.
En tot cas, sus l'empont, es un regal : la qualitat musicala, la pluriinstrumentalitat (sabi pas s'aquò se ditz, mas m'en cagui), l'energia del cantaire... Te donariá enveja de far d'enfants quand veses çò qu'aquesta fratria fa!
Espèri que vos rosigatz plan ara d'i èsser pas anats al concèrt dels Ogres amb Brotto Lopez!
O regretatz, è! Banda de cussons!
Mas coma soi #tròpbrava, en mai de las vidèos çai jos que podètz biscar e vos regalar en las agachant, vos vau donar un scoop: o tornaràn far. Tòrni dire: o tornaràn far.
Mas chuuuuuuut, es un scoop!
La meteissa en acostica (m'agrada fòrça! )
Per ieu aquò èra lo segond còp que lo vesiái l'espectacle qu'èri anada a la primièra al Bolegason a Castras (sala ben indicada, ela) e me retenguèri per lor pas espoilar l'espectacle a las dròllas #tròpbrava.
Mas a vosautres , lo vos vau espoilar l'espectacle, puèi que de tot biais, l'avètz mancat.
Primièr, me vos cal contar la Primièra al Bolegason.
Lo Bolegason, es una sala que coneissi, que i anèri per i veire La Talvera quauques ans fa. E ben, sonque arribar sul parking, pels Ogres, comprenguèri que i auriá mai de monde que per La Talvera. M'anèri parcar al parcatge bèl de l'autre costat de la carrièra, pròche d'un snack que i crompèri un kebab plan bon que sa sauça me ragèt dessús, ieu qu'aviái mes un polit camisòt amb l'esper de me trobar un tipe per la serada...
Dintrèri e me crompèri lo camisòt del Bal Brotto Lopez, ben, solide, anavi pas demorar amb mas tacassas de kebab tota la serada. E que lo primièr camisòt vendut siá un de Brotto-Lopez e pas dels Ogres, vos pòdi dire qu'al vendeire, te lo daissèt estabosit. Li expliquèri qu'èra en causa del kebab, patin cofin, rai, lo tipe se soven encara de ieu.
Lo concèrt comencèt amb un pauc de boha. Començar un concèrt amb de boha, coma es class !
E aquí comencèt la leiçon magistrala de socializacion de l'occitan davant un public vengut veire son grop tant aimat: les Ogres de Barback. La primièra cançon es en occitan e las bessonas cantan en occitan sens cap supòrt per las ajudar, se coneisson las paraulas de memòria, e bim! Lo cantaire dels Ogres canta en occitan, e bim!
Aprèp se'n seguís una tenson Guillaume l'occitan "Adiu Miladiu" / Fred de Cergy "salut à toi", una tenson Occitània VS Pontoise davant un public a l'encòp occitan e fan dels Ogres.
E èran fans dels Ogres lo public. Totas las cançons dels Ogres te las sabián de memòria, e ieu ne coneissiái pas una. A cada cançon que lo public repreniá, me disiái "mas es coneguda aquesta cançon?" Per contra, quand aquò èra una cançon de Brotto Lopez, èri la sola a udolar e a conéisser paraulas e coregrafia. Sola contra totes.
Mas lo concèrt es pas solament una granda socializacion de l'occitan passa que t'ai vist. Es tanben una bofa artistica que prenes dins las aurelhas. Pendent mai de doas oras, t'emmèrdas pas una minuta e i a pas una causa que tòrna, es totjorn diferent: los instruments, los montatges, los tròces, l'equilibri entre las lengas, entre los repertòris, es enòrme, an fach un polit trabalhde concepcion de l'espectacle. Lo concèrt evoluís amb d'ambients diferents pendent doas oras, acaba en concèrt electro e fin finala, quand pensas qu'es acabat, totes los musicians davalan dins lo public per jogar en acostica a la mòda passa-carrièra. Lo public dels Ogres de Barback alucinèt.
Un pichon mot tanben per dire qu'es tanben una bofa visuala que i a un polit trabalh amb los lums.
Bon o avètz comprés, se paguèri dos còps mai de 15€ per lo veire l'espectacle es qu'es tras que bon e los dos còps me regalèri!
En mai d'aquò, lo segond còp, i aviá Aqueles en primièra partida , çò que gasta pas lo plaser.
En mai d'aquò, lo segond còp, i èri amb d'amigas, e mai se, a un moment donat , perdèrem la Conchita perque amb la Marcèla nos metèrem dins una ronda de Carcin que nos faguèt acabar just davant l'empont del temps que la paura Conchita, dançofòba, èra demorada al meteis luòc, tres mètres darrièr. Del còp amb la Marcèla, profechèrem un pauc d'èsser davant l'empont puèi, coma sèm #tròpbravas, tornèrem a costat de Conchita que li mancaviam pas brica.
Sortiguèri del primièr còp amb l'impression d'aver fach la descubèrta de l'annada: aviái descubèrt les Ogres de Barback. Òc, o sabi, ai vint ans de retard! La Marcèla se fotèt plan de ieu que ditz que les Ogres de Barback es en plen ma generacion. Ben oè, ai una gròssa manca de cultura de cançon francesa, qu'adolescenta n'escotavi pas. Amorosa de Regg'lyss a 11 ans, passèri a de causas en anglés, Portishead e Nick Cave (cançons depressivas...), puèi passèri a la musica occitana amb Massilia e La Talvera (plan mens depressiu aquò! ) e la tapa cançon francesa amb Les Ogres, la Rue Ketanou e sai pas que mai encara, ben es lo negre complet. Abans lo mes de junh, èri pas fotuda de vos dire una paura cançon d'aquel mond. Del còp ai ensajat de ratrapar mon retard.
En tot cas, sus l'empont, es un regal : la qualitat musicala, la pluriinstrumentalitat (sabi pas s'aquò se ditz, mas m'en cagui), l'energia del cantaire... Te donariá enveja de far d'enfants quand veses çò qu'aquesta fratria fa!
Espèri que vos rosigatz plan ara d'i èsser pas anats al concèrt dels Ogres amb Brotto Lopez!
O regretatz, è! Banda de cussons!
Mas coma soi #tròpbrava, en mai de las vidèos çai jos que podètz biscar e vos regalar en las agachant, vos vau donar un scoop: o tornaràn far. Tòrni dire: o tornaràn far.
Mas chuuuuuuut, es un scoop!
La meteissa en acostica (m'agrada fòrça! )
0 comentaris
Ligams a aqueste pòst Classificacionatge: concèrt, conchita
dissabte, 22 d’octubre de 2016
"Pas mai de cigarretas"
Moussu T l'autre jorn cantèt una cançon que lo repic èra "plus de cigarettes", i fa lo torn de totes los endreches ont la cigarreta es enebida ara.
El o regreta e ieu ne vivi.
Me soveni quand èri jove, anavi pas a un solet concèrt perque i podiái pas respirar. Me soveni d'aver patit tant e mai a un concèrt al Rockstore a Montpelhièr, èra Mauresca o Massilia, me soveni pas.
Me soveni èsser sortida de l'Antirouille, d'èsser partida, d'aver pas assistit al concèrt, que i podiái pas mai respirar.
Aquò fasiá que sortissiái pas jamai, ni los bars, ni los restaurants, ni las discotècas, ni los concèrts, patissiái tròp en causa del fum.
E l'autre jorn al DB, te vesiái los fumaires sortir e partir, coma al sègle XIX, dins son fumador e me regaudissiái.
E me regaudissiái d'èsser a un concèrt sens los uèlhs que pican, sens la garganta que fa mal, sens la tos.
E me regaudissiái de me regalar.
O vos podètz pas imaginar coma aquesta lei m'a cambiat la vida.
O vos podètz pas imaginar!
Del còp, ara que soi granda e que sortissi pas mal, me pausi la question : quand èri estudianta e que sortissiái pas jamai, èra perque èri seriosa e vergonhosa o en causa del fum ?
El o regreta e ieu ne vivi.
Me soveni quand èri jove, anavi pas a un solet concèrt perque i podiái pas respirar. Me soveni d'aver patit tant e mai a un concèrt al Rockstore a Montpelhièr, èra Mauresca o Massilia, me soveni pas.
Me soveni èsser sortida de l'Antirouille, d'èsser partida, d'aver pas assistit al concèrt, que i podiái pas mai respirar.
Aquò fasiá que sortissiái pas jamai, ni los bars, ni los restaurants, ni las discotècas, ni los concèrts, patissiái tròp en causa del fum.
E l'autre jorn al DB, te vesiái los fumaires sortir e partir, coma al sègle XIX, dins son fumador e me regaudissiái.
E me regaudissiái d'èsser a un concèrt sens los uèlhs que pican, sens la garganta que fa mal, sens la tos.
E me regaudissiái de me regalar.
O vos podètz pas imaginar coma aquesta lei m'a cambiat la vida.
O vos podètz pas imaginar!
Del còp, ara que soi granda e que sortissi pas mal, me pausi la question : quand èri estudianta e que sortissiái pas jamai, èra perque èri seriosa e vergonhosa o en causa del fum ?
1 comentaris
dijous, 20 d’octubre de 2016
Ma vida amb Conchita (2)
L'expèrt de l'assegurança dintrèt que Conchita èra aquí.
Alara la saludèt.
E coma Conchita, son nom lo pòrta pas tan plan que çò qu'auriam pogut creire, soi segura que l'expert quand dintrèt a cò sieu, li diguèt a sa femna : "Anèri en cò d'un parelh de lesbianas, e ben, t'i aviá un bordèl ! T'o disi ieu, dison dels òmes, mas doas femnas amassa, quin rambalh, mila dieus!".
Soi segura que pendent dètz ans parlarà d'aquel ostal que i vivon doas femnas mai bordelic que la cambra d'un adolescent o son apartament quand sa femna i es pas.
De còps, ai vergonha de mon bordèl.
E urosament que Conchita demòra pas qu'un mes.
Perque vos disi pas las rumors sus ma sexualitat.
Defòra Conchita!
Conchita, go home!
Alara la saludèt.
E coma Conchita, son nom lo pòrta pas tan plan que çò qu'auriam pogut creire, soi segura que l'expert quand dintrèt a cò sieu, li diguèt a sa femna : "Anèri en cò d'un parelh de lesbianas, e ben, t'i aviá un bordèl ! T'o disi ieu, dison dels òmes, mas doas femnas amassa, quin rambalh, mila dieus!".
Soi segura que pendent dètz ans parlarà d'aquel ostal que i vivon doas femnas mai bordelic que la cambra d'un adolescent o son apartament quand sa femna i es pas.
De còps, ai vergonha de mon bordèl.
E urosament que Conchita demòra pas qu'un mes.
Perque vos disi pas las rumors sus ma sexualitat.
Defòra Conchita!
Conchita, go home!
0 comentaris
Ligams a aqueste pòst Classificacionatge: conchita
dilluns, 17 d’octubre de 2016
Escomesa novèla
Aprèp trenta-quatre pòsts escriches a la man sus mon quasernet a Nàpols puèi picats a l'ostal a la fin d'agost, me vòli escampar dins una aventura bloguesca novèla : lo Nanowrimo. Aquò's JP La Rapieta que ne parlèt sus un comentari, grandmercés l'òme!
Lo NaNoWriMo, es un nom barbar per National Novel Writing Month, Nacional de sai pas qué, mas rai. La tòca, s'ai ben comprés, e ai benlèu pas tot comprés, es d'escriure del 1èr al 30 de novembre cada jorn per arribar a la fin a un roman de 50 000 mots. Avisa! Cal escriure cada jorn, cal pas anticipar e escriure abans lo jorn J. E ieu, fa moment que i soi pas mai dins una escritura jornalièra. Alara, zo, m'i escampi. E òc, farai coma Honoré de Balzac, Stephen King, Gustave Flaubert e Max Roqueta, escriurai aquí cada jorn !
Sabi pas encara s'escriurai lo matin, lo ser, la tantossada, a l'ora del dinnar, a las aubetas, aprèp sopar... serà tota una organizacion... Vos caldrà gaitar las oras de publicacion ;)
Ai ja soscat a una idèa d'istòria. Per un còp, aquò parlarà pas de ieu, anam ensajar quicòm mai. Serà tanben diferent de mon bestseller, qu'es totjorn clavat a la pagina 22, pecaire.
Aquí-la l'escomesa novèla !
Matieu, me seguisses?
Legeires, nos seguiretz? Nos donaretz d'idèas dins los comentaris e ne fasèm una òbra collectiva?
Rendètz-vos aquí lo 1èr de novembre a sai pas quina ora per començar lo NaNoWriMo!
Lo NaNoWriMo, es un nom barbar per National Novel Writing Month, Nacional de sai pas qué, mas rai. La tòca, s'ai ben comprés, e ai benlèu pas tot comprés, es d'escriure del 1èr al 30 de novembre cada jorn per arribar a la fin a un roman de 50 000 mots. Avisa! Cal escriure cada jorn, cal pas anticipar e escriure abans lo jorn J. E ieu, fa moment que i soi pas mai dins una escritura jornalièra. Alara, zo, m'i escampi. E òc, farai coma Honoré de Balzac, Stephen King, Gustave Flaubert e Max Roqueta, escriurai aquí cada jorn !
Sabi pas encara s'escriurai lo matin, lo ser, la tantossada, a l'ora del dinnar, a las aubetas, aprèp sopar... serà tota una organizacion... Vos caldrà gaitar las oras de publicacion ;)
Ai ja soscat a una idèa d'istòria. Per un còp, aquò parlarà pas de ieu, anam ensajar quicòm mai. Serà tanben diferent de mon bestseller, qu'es totjorn clavat a la pagina 22, pecaire.
Aquí-la l'escomesa novèla !
Matieu, me seguisses?
Legeires, nos seguiretz? Nos donaretz d'idèas dins los comentaris e ne fasèm una òbra collectiva?
Rendètz-vos aquí lo 1èr de novembre a sai pas quina ora per començar lo NaNoWriMo!
2 comentaris
Ligams a aqueste pòst Classificacionatge: blòg, escriure, NaNoWrimo
dissabte, 15 d’octubre de 2016
Concèrt de Moussu T a Narbona
Pròche de l'ostal, ai l'astre d'aver tot plen de sala d'espectacles : la sala ZingaZanga que i a una programacion que m'agrada pas brica, lo teatre de Besièrs que la programacion m'agrada mejan, la sala de la MJC, la Cigalièra que m'agrada fòrça sa programacion. Pasmens, es a Narbona qu'anèri veire Moussu T perque totas aquelas salas precitadas an una programacion puslèu... pas originala.
Anèri al DB una sala pichona pichona pròche de la 2nda sortida de l'autorota de Narbona (rota de Perpinhan), ont i a pas de cadièras, mas de cadièras, quand vas veire Moussu T e lei jovents, te'n cagas.
Lo darrièr còp que lo vegèri Moussu T, aquò èra sus la plaça de la Magdalena a Besièrs, per Fèsta d'Òc. Aquò èra abans l'arribada de l'autre conàs de Menard.
M'èri regalada del trio banjo-MoussuT-batariá, tot lo mond assetats, tranquillon Milon. E encara abans, l'aviái vist a l'Estivada a Rodés, èra a la tota debuta del grop me sembla, que lo tub èra "lo gabian" e qu'aviá sus l'empont una pelucha laida de gabian.
MÈFI, passada aquesta linha, SPÒILI , legiscatz pas se los volètz anar veire!
E ben, aquò a completament cambiat!
Ja, Tatou es pas mai assetat. A benlèu de morenas pecaire.
Lo banjo, l'an escampat, ara lo polit Blu es a la guitarra electrica.
E ara, de percussionistas n'i a dos: un a la batariá e un autre a totas las autras percussions e a la charradissa.
E a aquò, li apondètz un bassista.
E ben o vos disi, tot aquò, vos a musclat lo daquòs.
An montat lo tauç de testosterona sus l'empont e dins los decibèls.
E aquò m'agradèt !
M'agradèt d'autant mai que la sala èra pichoneta e l'empont bas, del còp aviam tot aquel mond plan pròche del public.
Lo public, parlem-ne ten del public ! Quina banda d'encloscats aqueles narboneses! Ja, èra pas nombrós nombrós lo public, çò que foguèt una decepcion per ieu. Son tan cons aqueles audencs que coneisson solament pas Moussu T. E quand cantèron una farandola e que la calguèt far la farandola, e ben, degun la faguèt pas, eriam 7, ai los noms e èran pas de Narbona!
Francament, me regalèri.
Gardarai en sovenir per totjorn la represa punk de "Ma pichoneta, moi et mon bleu de Chine..."
I a una mena d'entracte, que al cap d'una ora, se'n van de l'empont puèi tòrnan, a la mòda vièlha: Blu al Banjo e Tatou assetat lo pè del micro entre los genolhs (erotisme caud caud a cada còp que lo vesi prene son pè - de micro). Fan aquò un bocin, e aprèp tòrnan a la guitarra electrica e a la version colhuda de la causa.
En tot cas, los feliciti qu'an sachut far evoluir lo concèpte de Moussu T e lei Jovents tot en ne servant l'èime. Aquel espectacle es una capitada: i tròbas de tròces vièlhs relookats, una bona suspresa a cada còp, e te regalas de las cançons novèlas del darrièr disc, Navega!, que la FNAC me portèt dos jorns abans lo concèrt e ai pas encara causit quina cançon m'agrada mai.
Un pichon mot per dire que l'occitan es fòrça present pendent lo concèrt: e mai diriái que i a mai d'occitan que de francés dins las cançons... e en tot cas, entre las cançons, Moussu T parla occitan, pas solament, mas parla. Socializacion exemplara sens far de rasonaments. Total respècte.
A la fin dau concèrt, trista que siaguèsse acabat e trempa coma una sopa, crompèri un camisòt e d'afichas que lo visual m'agrada fòrça.
Messatge a Blu: mercés per tos dessenhs e vai-zi, fai-lo ton CD solet, BANJO!
Concèrt que ven: Lopez-Chemirani al collòqui de la Flarep dissabte 22 e dimenge 22 Chronos
Anèri al DB una sala pichona pichona pròche de la 2nda sortida de l'autorota de Narbona (rota de Perpinhan), ont i a pas de cadièras, mas de cadièras, quand vas veire Moussu T e lei jovents, te'n cagas.
Lo darrièr còp que lo vegèri Moussu T, aquò èra sus la plaça de la Magdalena a Besièrs, per Fèsta d'Òc. Aquò èra abans l'arribada de l'autre conàs de Menard.
M'èri regalada del trio banjo-MoussuT-batariá, tot lo mond assetats, tranquillon Milon. E encara abans, l'aviái vist a l'Estivada a Rodés, èra a la tota debuta del grop me sembla, que lo tub èra "lo gabian" e qu'aviá sus l'empont una pelucha laida de gabian.
MÈFI, passada aquesta linha, SPÒILI , legiscatz pas se los volètz anar veire!
E ben, aquò a completament cambiat!
Ja, Tatou es pas mai assetat. A benlèu de morenas pecaire.
Lo banjo, l'an escampat, ara lo polit Blu es a la guitarra electrica.
E ara, de percussionistas n'i a dos: un a la batariá e un autre a totas las autras percussions e a la charradissa.
E a aquò, li apondètz un bassista.
E ben o vos disi, tot aquò, vos a musclat lo daquòs.
An montat lo tauç de testosterona sus l'empont e dins los decibèls.
E aquò m'agradèt !
M'agradèt d'autant mai que la sala èra pichoneta e l'empont bas, del còp aviam tot aquel mond plan pròche del public.
Lo public, parlem-ne ten del public ! Quina banda d'encloscats aqueles narboneses! Ja, èra pas nombrós nombrós lo public, çò que foguèt una decepcion per ieu. Son tan cons aqueles audencs que coneisson solament pas Moussu T. E quand cantèron una farandola e que la calguèt far la farandola, e ben, degun la faguèt pas, eriam 7, ai los noms e èran pas de Narbona!
Francament, me regalèri.
Gardarai en sovenir per totjorn la represa punk de "Ma pichoneta, moi et mon bleu de Chine..."
I a una mena d'entracte, que al cap d'una ora, se'n van de l'empont puèi tòrnan, a la mòda vièlha: Blu al Banjo e Tatou assetat lo pè del micro entre los genolhs (erotisme caud caud a cada còp que lo vesi prene son pè - de micro). Fan aquò un bocin, e aprèp tòrnan a la guitarra electrica e a la version colhuda de la causa.
En tot cas, los feliciti qu'an sachut far evoluir lo concèpte de Moussu T e lei Jovents tot en ne servant l'èime. Aquel espectacle es una capitada: i tròbas de tròces vièlhs relookats, una bona suspresa a cada còp, e te regalas de las cançons novèlas del darrièr disc, Navega!, que la FNAC me portèt dos jorns abans lo concèrt e ai pas encara causit quina cançon m'agrada mai.
Un pichon mot per dire que l'occitan es fòrça present pendent lo concèrt: e mai diriái que i a mai d'occitan que de francés dins las cançons... e en tot cas, entre las cançons, Moussu T parla occitan, pas solament, mas parla. Socializacion exemplara sens far de rasonaments. Total respècte.
A la fin dau concèrt, trista que siaguèsse acabat e trempa coma una sopa, crompèri un camisòt e d'afichas que lo visual m'agrada fòrça.
Messatge a Blu: mercés per tos dessenhs e vai-zi, fai-lo ton CD solet, BANJO!
Concèrt que ven: Lopez-Chemirani al collòqui de la Flarep dissabte 22 e dimenge 22 Chronos
3 comentaris
dijous, 13 d’octubre de 2016
Ma vida amb Conchita (1)
Vaquí que vivi amb Conchita.
E ben non, malgrat las rumors nombrosas e las espèras, fau totjorn pas tindar l'esquileton de las femnas !
Cologam per un brieu, provisòri, lo temps que la paura Conchita se trobèsse un ostal sul besierenc. Oè, soi plan brava.
Conchita, coma son nom o indica, es ela que fa la vaissèla.
Totjorn.
La poiriam sonar Brandt o De Dietrich, mas es pas pro econòma en aiga.
Tanben, amb aqueste nom, poiriá far lo netitge tot de l'ostal tot.
Mas aquò, ai pas capitat de li far far encara.
Desespèri pas.
E mai i trabalhi : ieu lo netitge, lo fau pas jamai.
Mas sembla que ela la geinèsse pas tanpauc. Mèrda, soi tombada sus un tan brandaira coma ieu!
O alara es perque n'ai pas d'aspirator?
Benlèu que la sap pas passar la balaja e que li cal un chuca-posca?
Dubrissi un kisskissbankbank "un aspirator per Conchita"?
E ben non, malgrat las rumors nombrosas e las espèras, fau totjorn pas tindar l'esquileton de las femnas !
Cologam per un brieu, provisòri, lo temps que la paura Conchita se trobèsse un ostal sul besierenc. Oè, soi plan brava.
Conchita, coma son nom o indica, es ela que fa la vaissèla.
Totjorn.
La poiriam sonar Brandt o De Dietrich, mas es pas pro econòma en aiga.
Tanben, amb aqueste nom, poiriá far lo netitge tot de l'ostal tot.
Mas aquò, ai pas capitat de li far far encara.
Desespèri pas.
E mai i trabalhi : ieu lo netitge, lo fau pas jamai.
Mas sembla que ela la geinèsse pas tanpauc. Mèrda, soi tombada sus un tan brandaira coma ieu!
O alara es perque n'ai pas d'aspirator?
Benlèu que la sap pas passar la balaja e que li cal un chuca-posca?
Dubrissi un kisskissbankbank "un aspirator per Conchita"?
0 comentaris
Ligams a aqueste pòst Classificacionatge: conchita
dilluns, 10 d’octubre de 2016
Nàpols - VI-7 - p.103 > p.104
06/08/16 - Avion de retorn Nàpols- Barcelona, sèti 26 C
Vaquí, soi partida de Nàpols.
Ben contenta d'i aver passat aqueles quauques jorns, frustrada de demorar pas mai, amb l'enveja d'i tornar, amb l'enveja de tornar estudiar lo latin, l'Antiquitat e l'italian.
Aqueste quasernet, i ai pas tot contat, es lo primièr d'una seria de quasernets de viatge que farai quand anarai de viatge.
L'arrèsti aquí, endacòm en dessús de Mediterranèa.
Vaquí, soi partida de Nàpols.
Ben contenta d'i aver passat aqueles quauques jorns, frustrada de demorar pas mai, amb l'enveja d'i tornar, amb l'enveja de tornar estudiar lo latin, l'Antiquitat e l'italian.
Aqueste quasernet, i ai pas tot contat, es lo primièr d'una seria de quasernets de viatge que farai quand anarai de viatge.
L'arrèsti aquí, endacòm en dessús de Mediterranèa.
0 comentaris
diumenge, 9 d’octubre de 2016
Nàpols VI- Fòtos Forra borra jorn 6
0 comentaris
Ligams a aqueste pòst Classificacionatge: cuol vièchs e pachòlas, fòtos, nàpols, vacanças
dissabte, 8 d’octubre de 2016
Nàpols - VI-6 - p.101> p.102
06/08/16 - 15h03 - Restaurant Aeropòrt Nàpols
100 paginas d'escrichas sus mon quasernet. Ma tòca èra ochanta, blanqueta!
Descubrissi un biais novèl de contar ma vida, en amont del blòg.
Descubrissi un biais novèl de soscar a çò que se passa.
Descubrissi un biais novèl de se sovenir de las vacanças.
Dins aqueste quasernet, ai començat de metre las bilhetas e las informacions de çò visitat. Farai aquò per totas mas vacanças, metrai aquò dins una boita de cauçaduras e quand serai vièlha, la dubrirai amb emocion e nostalgia. E quand serai mòrta, donatz-la al Cirdòc, d'ont serai, agacharai los archivistas me maudire en galerar a ensajar de me legir.
Es un bon programa.
100 paginas d'escrichas sus mon quasernet. Ma tòca èra ochanta, blanqueta!
Descubrissi un biais novèl de contar ma vida, en amont del blòg.
Descubrissi un biais novèl de soscar a çò que se passa.
Descubrissi un biais novèl de se sovenir de las vacanças.
Dins aqueste quasernet, ai començat de metre las bilhetas e las informacions de çò visitat. Farai aquò per totas mas vacanças, metrai aquò dins una boita de cauçaduras e quand serai vièlha, la dubrirai amb emocion e nostalgia. E quand serai mòrta, donatz-la al Cirdòc, d'ont serai, agacharai los archivistas me maudire en galerar a ensajar de me legir.
Es un bon programa.
0 comentaris
Ligams a aqueste pòst Classificacionatge: blòg, nàpols, quasèrn de viatge, vacanças
divendres, 7 d’octubre de 2016
Nàpols - VI-5 - p.95 > p.100
06/08/16 - 14h45 - Aeropòrt Nàpols - Restaurant
Vos diguèri qu'aviái acabats los ebooks telecargats per las vacanças. Vaquí çò qu'ai legit dempuèi diluns:
Il en faut peu. Petites histoires pour être heureux de William Réjault. Legissi d'un biais regular son blòg , legissiái los blògs qu'aviá abans : Ron l'infirmièr en 2005. Es un modèl per ieu. Son seten libre foguèt pas una suspresa , que la màger part dels tèxtes, los aviái ja legits sul blòg, mas malgrat aquò, es estat un chale. Es un libre que fa de ben.
Vous n'aurez pas ma haine que me soveni pas l'autor. De tèxtes d'un òme que sa femna, l'an tuada al Bataclan e l'òme conta sa vida amb son nenon aprèp aquela catastròfa. Benlèu avètz legit lo tèxt siue que virèt fòrça sus Facebook que s'acabava sus aquela polida frasa "vous n'aurez pas ma haine". Es pas lo libre de l'annada mas se legís plan e fa de ben de legir un discors intelligent dins una situacion tan dificila. L'autor es un tipe coma cal !
Cinq filles, trois cadavres mais plus de volant, un roman per filhas per l'estiu, es simpa, riguèri, ai ja oblidat cossí acaba. L'autor? Cap idèa!
Demain les femmes de Bernard Werber. Adolescenta, legiguèri Les Fourmis, tota la trilogia quand sortiguèt, Les Thanatonautes e ai gardat un tendrum grand per B. Werber, lo primièr autor que rescontrèri a la Comèdia dels Libres a Montpelhièr e que me dediquèt son libre. Foguèt un dels grands moments d'emocion de ma vida adolescenta (ne vos parlèri aquí). Legissi pas mai çò que fa dempuèi de temps. E aquí, me diguèri qu'èra l'escasença d'i tornar. De fach, me'n trachèri mai tard, i a tot plen d'ebooks sieus de disponibles, de racontes corts amb la durada de lectura de marcada. "1h", la veguèri pas passar. Me regalèri. Es pas res mas es plan menat, amb, coma o aviái aimat dins los primièrs, una reflexions scientifica. Del còp, vau benlèu legir d'autres libres sieus.
Aqueles quatre libres acabats, aviái la causida entre los classcis qu'aviái telecargats gratuitament e comencèri Le Grand Meaulnes d'Alain Fournier, ne soi a la mitat e me desagrada pas. Fasiá moment qu'aviái pas legit de literatura francesa.
D'aver pas agut accès a internet, e malgrat la preséncia d'una tele dins la cambra, ai redescobèrt la plaser de legir, d'engolir totas aquelas paginas... Quand aurai acabat d'escriure, tornarai a las aventuras d'Augustin Meaulnes.
Augustin, quin polit nom!
Vos diguèri qu'aviái acabats los ebooks telecargats per las vacanças. Vaquí çò qu'ai legit dempuèi diluns:
Il en faut peu. Petites histoires pour être heureux de William Réjault. Legissi d'un biais regular son blòg , legissiái los blògs qu'aviá abans : Ron l'infirmièr en 2005. Es un modèl per ieu. Son seten libre foguèt pas una suspresa , que la màger part dels tèxtes, los aviái ja legits sul blòg, mas malgrat aquò, es estat un chale. Es un libre que fa de ben.
Vous n'aurez pas ma haine que me soveni pas l'autor. De tèxtes d'un òme que sa femna, l'an tuada al Bataclan e l'òme conta sa vida amb son nenon aprèp aquela catastròfa. Benlèu avètz legit lo tèxt siue que virèt fòrça sus Facebook que s'acabava sus aquela polida frasa "vous n'aurez pas ma haine". Es pas lo libre de l'annada mas se legís plan e fa de ben de legir un discors intelligent dins una situacion tan dificila. L'autor es un tipe coma cal !
Cinq filles, trois cadavres mais plus de volant, un roman per filhas per l'estiu, es simpa, riguèri, ai ja oblidat cossí acaba. L'autor? Cap idèa!
Demain les femmes de Bernard Werber. Adolescenta, legiguèri Les Fourmis, tota la trilogia quand sortiguèt, Les Thanatonautes e ai gardat un tendrum grand per B. Werber, lo primièr autor que rescontrèri a la Comèdia dels Libres a Montpelhièr e que me dediquèt son libre. Foguèt un dels grands moments d'emocion de ma vida adolescenta (ne vos parlèri aquí). Legissi pas mai çò que fa dempuèi de temps. E aquí, me diguèri qu'èra l'escasença d'i tornar. De fach, me'n trachèri mai tard, i a tot plen d'ebooks sieus de disponibles, de racontes corts amb la durada de lectura de marcada. "1h", la veguèri pas passar. Me regalèri. Es pas res mas es plan menat, amb, coma o aviái aimat dins los primièrs, una reflexions scientifica. Del còp, vau benlèu legir d'autres libres sieus.
Aqueles quatre libres acabats, aviái la causida entre los classcis qu'aviái telecargats gratuitament e comencèri Le Grand Meaulnes d'Alain Fournier, ne soi a la mitat e me desagrada pas. Fasiá moment qu'aviái pas legit de literatura francesa.
D'aver pas agut accès a internet, e malgrat la preséncia d'una tele dins la cambra, ai redescobèrt la plaser de legir, d'engolir totas aquelas paginas... Quand aurai acabat d'escriure, tornarai a las aventuras d'Augustin Meaulnes.
Augustin, quin polit nom!
0 comentaris
Ligams a aqueste pòst Classificacionatge: libres, nàpols, quasèrn de viatge, vacanças
dijous, 6 d’octubre de 2016
Nàpols - VI-4 - p.92 > p.94
06/08/16 - 14h33 - Ristorante - Aeroporto internazionale di Napoli
Ièr, aprèp Paestum la magnifica, 1h30 de treno regionale e 30 minutas de metro, arribèri a Pozzuoli- ont i a una brava vista sus la baia- per anar a la Solfatara, un volcan en activitat.
I retrobèri las meteissas sensacions, oblidadas, de quand aviái tretze ans. Aquela pudesina d'uòu poirit que te balha lo racavòmit.
Aquela curiositat per aquela fanga que bolhís.
AQuel "ò fant ai mancat de me cremar" en sarrant la man d'aquel sòl jaune que fuma.
Aviái oblidat lo bruch que fa. Es aquò que m'estonèt mai que mai, mai que la temperatura del sòl jols pès, mai que d'èsser a dintre d'un cratèr, mai que l'aspècte lunaro-desertic.
Dins la fanga que bolhís, i a doas bacterias que subrevivon... Los mistèris de la natura!
Just a costat, i a un campatge. Quina idèa de fotre un campatge a costat d'un volcan que bolhís. Mas dison que l'aire es bon pels palmons e seriá afrodisiac. Rai, los preses son pas donats...
Soi contenta d'i èsser anada a la Solfatara, ai vist que soi pas gaire diferenta de l'adolescenta que descobrissiá lo mond.
Ièr, aprèp Paestum la magnifica, 1h30 de treno regionale e 30 minutas de metro, arribèri a Pozzuoli- ont i a una brava vista sus la baia- per anar a la Solfatara, un volcan en activitat.
I retrobèri las meteissas sensacions, oblidadas, de quand aviái tretze ans. Aquela pudesina d'uòu poirit que te balha lo racavòmit.
Aquela curiositat per aquela fanga que bolhís.
AQuel "ò fant ai mancat de me cremar" en sarrant la man d'aquel sòl jaune que fuma.
Aviái oblidat lo bruch que fa. Es aquò que m'estonèt mai que mai, mai que la temperatura del sòl jols pès, mai que d'èsser a dintre d'un cratèr, mai que l'aspècte lunaro-desertic.
Dins la fanga que bolhís, i a doas bacterias que subrevivon... Los mistèris de la natura!
Just a costat, i a un campatge. Quina idèa de fotre un campatge a costat d'un volcan que bolhís. Mas dison que l'aire es bon pels palmons e seriá afrodisiac. Rai, los preses son pas donats...
Soi contenta d'i èsser anada a la Solfatara, ai vist que soi pas gaire diferenta de l'adolescenta que descobrissiá lo mond.
0 comentaris
Ligams a aqueste pòst Classificacionatge: nàpols, quasèrn de viatge, solfatara, vacanças, volcan
dimecres, 5 d’octubre de 2016
Nàpols – VI-3 – p.89 > p.91
06/08/16 – 14h23– Aeropòrt de Nàpols – Taula restaurant San Gregorio
Las mosaïcas m'avián ja plan impressionada in situ. 2000 ans e que sián encara tan polidas. Demorèri bocabadada davant una que fa 6x3m, mai d'un milion de pichons cairats. Quin trabalh !
Passèri un moment a fotografiar lo « gabineto secretto » ont se tròba tota l'iconografia erotica o pornografica retrobada. Mon dieu, que m'agradèt ! De vièchs subredimensionats, mentre que sabèm que las estatuas de l'epòca an totjorn una quequeta pichoneta…
De chibres, ne vòs, aquí n'as…. L'industria del cinèma pornografic a pas res inventat e los fantasmas masculins èran ja los meteisses a l'Antiquitat. Perque, o cal plan dire, totes aqueles zguegues, totas aquelas estatuas, totes aqueles dessenhs, las escalpraduras, tot aquò representa de mascles.
Quid de la femna ?
Quid de las popas ?
Quin de la Santa Pachòla ?
Pas grand causa.
E aquel cadre amb un vièch magnific « hic habitat felicitas »
0 comentaris
dimarts, 4 d’octubre de 2016
Nàpols – VI-2 – p.83 > 88
06/08/16 – 13h55– Aeropòrt de Nàpols – Taula restaurant San Gregorio
Soi arribada ben d'ora a l'aeropòrt per aquela istòria de saca e de pèiras. Quin rambalh per quatre calhaus raubats a un volcan !
Ma saca d'esquina l'aviái cargada coma cal : los vestits, los aviái quichats per poder emportar un pauc de formatge… A costat del B&B, i aviá una botigueta amb un molon de produches tan bons uns coma los autres, amb un vendeire tras que simpatic. I passèri a 9h del matin.
Aviái decidit de pagar lo suplement marcat sul bilhet « Si se superan las medidas permitidas, tu maleta será facturada », alara, la saca, la carguèri coma cal.
Al check-in, lo tipe me ditz que va plan, ma saca pòt passar coma bagatge de cabina (what ? Es lo doble d'ample de çò permés ! Aquelas règlas serián pas que de vent ?)
Alara li demandi per mas pèiras, me ditz qu'aquò o sap pas.
Me prepausa de cargar la saca dins la mala de l'avion.
Quant còsta ?
Gratuito.
Tant de lagui per pas res. Ara espèri que me la perdràn pas ma saca.
Me fa estranh d'èsser per l'aeropòrt sens ma saca, ai l'impression d'èsser nusa.
Ara, d'aver degut passar pel check-in me fa esperar mai de 3h a l'aeropòrt, ieu que soi sovent justassa per anar directament a la securitat, aquò me càmbia. Me permet d'emplenar lo quasernet ;)
Uèi de matin, amb ma saca de 9,2kg sus l'esquina (lo check-in, ai agachat lo pes) montèri al musèu Nacional Arqueologic de Nàpols. Daumatge qu'aguèsse agut pas que doas oras, ai pas tot vist, daumatge qu'aguèsse passat una nuèch dificila, que fa que soi tròp lassa per poder escotar coma cal las explicas de l'audioguida, legir los panèus, raubar las informacions dels guidas dels grops.
La segonda decepcion, coma a Ercolano, es que un molon de salas èran barradas, pas accessiblas al public, sens parlar de las òbras prestadas, que a la plaça i as un trauc o, s'as d'astre, una fotografia. Es una granda experiéncia subrerealista d'escotar la descripcion e l'explica d'un tablèu que veses pas :D
O sabi ben mas aquò me suspren e me pivèla tot lo patrimòni qu'an, totas las rèstas romanas que i a. Quand siás pels sits arqueologics es impressionant mas quand siás dins l'endrech ont son totes recampats, l'es encara mai.Las estatuas, pichonas coma majestuosas. De çò que vegèri, çò que m'agradèt mai foguèron las mosaïcas.
La pasta è arrivata.
0 comentaris
Ligams a aqueste pòst Classificacionatge: avion, nàpols, quasèrn de viatge, vacanças
dilluns, 3 d’octubre de 2016
Nàpols – VI-1 – p.82
06/08/16 – 00h12 – Nàpols – La cambra.
Capiti pas de dormir.
Quicòm que passa pas, malgrat los dos maalox.
Escoti la musica.
Qual a fotut la Macarena dins mon ipòd ?
« Dale a tu cuerpo alegria Macarena que tu cuerpo es pa' darle alegria y cosas buenas »
Eeeeee, ¡ Macarena !
1 comentaris
diumenge, 2 d’octubre de 2016
Nàpols - V- Fòtos forra borra Jorn 5
0 comentaris
Ligams a aqueste pòst Classificacionatge: fòtos, nàpols, vacanças
dissabte, 1 d’octubre de 2016
Nàpols – V-2 – p.78 > p. 81
05/08/16 – 12h50 – Paestum – La Basilica Cafè.
M'a portat la pizza abans l'antipasto. Rai, fa pas res. A benlèu oblidat, ai benlèu mal comandat.
A mièja-pizza, arriba mon hamburger di buffala con patatine. A l'engana ! Es coma en espanhòl : l'hamburger es pas l''entrepan mas lo tròç de carn picada, çò qu'en francés apèlan « steack haché ». E ben l'hamburger de buffala me fa pas montar al plafond, de tot biais soi en plen aire.
A 13h15, partirai cap a la gara. I a una longa rota drecha que va de la gara al sit arqueologic de Paestum, m'a ben agradat aquela rota. Vau ensajar d'anar dirèctament de Paestum a la Solfatara a Pozzuoli. Davali a la gara centrala de Napoli e aquí me cal prene un tren pichon cap a Pozzuoli. Farai lo penequet dins lo tren. Espèri que i aurà pas tròp de mond. Aqueste matin, en partir de Nàpols, i aviá ja plan de mond. Aquò m'estonèt, i aviá de tot plen d'Africans, que vendon de sacas, de lunetas, de cenchas, prenon lo tren amb sa carga sus l'esquina : una o doas sacas gròssas gròssas de plastic e expausan aquò a la toristalha. Ièr a Ercolano, un me parlèt, èra de Senegal. Daissar la vida rufa d'alai per embarçar la misèria aquí. Me demandi se fan partida d'un trafic que los faguèron passar en Euròpa e ara los obligan a caminar de km, a carrejar de kilos sus l'esquina e vendre de conariás a la toristalha. I a pas que d'òmes. Crenti que las femnas siaguèsson dins un trafic pièger.
0 comentaris
Ligams a aqueste pòst Classificacionatge: nàpols, paestum, quasèrn de viatge, vacanças
Subscriure's a: Missatges (Atom)


text:
Sèm dins un acamp. Cadun ditz la siá. La lenga, la politica, cossí compréner, cossí far. La lenga tornar mai. Pausi lo problèma de la lenga de comunicacion, l’occitan comun, l’estandard. Coma volgatz. Los vejaires son diferents, apassionats. Cal respectar las fòrmas eretadas de la lenga. Es interessant de notar, sul plan linguistic, que l’occitan tanben a sa lenga de fusta. Lo respècte, doncas ! Puèi quand nos tornam cargar lo berret aprèp la minuta de silenci, risqui las questions : - Es qu’una lenga palanca fariá mai de dòl a l’occitan parlat que lo francés que ten aquel ròtle ? - Es que las lengas estangièras, que la màger part dels interlocutors parlan, non an pas a costat de la fòrma oficiala de fòrmas dialectalas. - Òc, mas non es parièr… Benlèu perque sèm de regionalistas e qu’avèm una idèa estreita de nòstra cultura : vin novèl e castanhada. I a la lenga de Dante, la lenga de Molière, la lenga de Cervantes, la lenga dels trobadors… Es vertat aquò : non podèm dire « las lengas dels trobadors », « los dialèctes dels trobadors », « los parlars dels trobadors » ! Aqueles an plaçada la barra pro naut. Per delà los sègles, se trufan de nosautres.
Pendent totes aqueles escambis, ai escotat mai que mai la lenga de cadun. Dos parlavan d’un biais « cultivat » lor « lenga eretada », lo roergat e lo foissenc. Los autres ? Un pauc çò que tenián de l’aujòl e del vilatge, un pauc çò qu’avián aprés d’un professor « respectuós » d’un autre parlar e que ne regalava sos escolans, e de tot çò que se pòt trapar dins las associacions, los jornals, la radio, la vida occitanista, los tractes, las gramaticas e diccionaris divèrses e contradictòris. Una mesclanha, de còps una mena de creòl del francés. Dramaticament, fauta d’un occitan comun aisit d’apréner, un estandard salvatge.
J.P.