text:
Esmirna
Esmirna (en turc e oficialament: İzmir, en grèc: Euύpvn / Smyrni, coneguda tanben dins d'autres lengas coma Smyrna e Smirne) es una vila del sud-oèst de Turquia, situada dins la region Egeà (turc: Ege Bölgesi), capitala de l'airal metropolitan (turc: büyükşehir belediyesi) e de la província d'İzmir. En 2009, la populacion de totes los districtes urbans èra de 3 276 815 abitants, que ne fa la tresena vila mai granda de Turquia, aprèl d'Istambol e Ankara.
Lo mot İzmir ven de la contraccion del nom antic grèc (Euύpvn / Smyrni)).
Somari
Istòria[modificar | modificar la font]
Periòde de la Grècia Classica[modificar | modificar la font]
Esmirna èra una ciutat d'Asia menora, de Ionia, a la bòca del riu Ermos dins la baia nomenada Smyrnaeus Sinus. La legenda dich de foguèt fondada per una amazona del nom d'Esmirna que de per abans aviá conquerit Efès. Atal Esmirna foguèt considerada coma una colonia d'Efès. Los colons efesians fogrèron expulsats pels eolians, qu'ocupèron la ciutat fins a que los colons foguèron expulsats, amb l'ajuda de Colofon, recuperèron lo poder. Totes aqueles fachs son de recits legendaris.
Erodòt dit qu'Esmirna èra una colonia dels eolians s'èran exiliats dins la ciutat de Colofon e aqueles pendent un festenal prenguèron la ciutat vèrs el 688aC. Aprè aquò foguèt admesa dins la confederacion ionica, la tretzena ciutat d'aquela. Foguèt atacada pel rei de Lidia Giges, mas rebutèt l'ataca, mas Aliates II la conquereguèron e destruiguèron en -627. Demorèt deserta pendent 400 ans.
Alexandre lo Grand auriá envisajat lo projècte de la tornar bastir mas capitèt pas; aquel qua lo faguèt es Antigon lo bòrni, e acabat Lisimac de Tràcia; la nòva ciutat foguèt construïda prèp de l'antica (foguèt bastida dins la partida sud de la baia), mas pas sul meteis luòc. La nòva ciutat èra una de las mai bèlas d'Asia e de las mai ben bastidas e tenia barris, de portics, biblioteca, temples, edificis publics e un bon pòrt.
En -281 faguèt aliança amb los seleucids. En -197 las possessions qu'Egipte encara conservava a l'Asia Menora (la còsta de Licia i de Pamfilia, Samos e mai autras ilas) passèt dins las mans dels seleucids e qualques ciutats grègas (Esmirna e Lampsacos), se declarèron liuras profeitant de la declaracion romana que declarava la restauracion de l'independéncia e la libertat de totas les ciutats grègas aprèp la batalha de Cinoscéfals. Antioc III lo grand s'establiguèt a Efès e ataquèt las doas ciutats grègas, que foguèron ocupadas. Esmirna demandèt ajuda a Roma, e Lampsacos al Reialme de Pergam (-196). Antioc ocupèt tanben Sestos e tornèt bastir Lisimaquèia, e Roma l'invitèt a evacuar Tràcia e tornar en l'Asia Menora. Antioc acceptèt pas e sotmetèt la question de Lampsacos e Esmirna a l'arbitratge de Rodes. Un acòrdi amb Egipte establiguèt que Cleopatra, filha d'Antioc III se maridèt amb Ptolemèu V d'Egipte, en -193, e la dòt aportada essent los territòris egipcians conquerits pels seleucids. Atal Licia e Pamfilia demorèron seleucides, aprèp d'un acòrdi d'Antioc amb Roma perque foguèt allegat qu'èran pas de conquèstas mas una dòt. En -188 pel tractat d'Apamèa Esmirna foguèt donada a Roma.
Dominacion romana e bizantina[modificar | modificar la font]
Jos la nominacion romana èra una ciutat liura. pendent la guèrra contra Mitridat VI Eupator demorèt leial a Roma e recebèt en recompensa divèrses privilègis. Foguèt un convent jurídic de la província d'Asia. Jos Trebonius, un dels assassins de Cesar, foguèt assetjat a la ciutat per Dolabella, que fin finala ocupèt Esmirna e tuèt Trebonius. Jos Tibèri obtenguèt lo privilègi d'esser la primièra ciutat grèga d'Àsia a poder erigir un temple a l'emperador. En 178 e 180 patiguèt de tèrratrem. Marc Aurèli ajudèt per la tornar bastir.
Esmirna faguèt partida de las sèt Glèisas d'Asia citadas dins l'Apocalipsi [1] de san Joan que, segon Tertullian, instituèt lo primièr evesque d'Emirna: Policarp [2] Un passatge de l'Apocalipsi fa allusion a de crestian empreisonat e Joan felicita de lor coratge fàcia a la persecution de Domician [3], seriá estat executat dins l'estadi de la ciutat en 166.
Demorèt dins las mans dels romans e bizantins fins a la fin del sègle XI quand foguèt ocupada pel cap turcman Çaka Bey (1084) e foguèt lo teatre de la luta de l'emir amb los bizantins. En 1098 foguèt recuperada pels crosats de Godofred de Bouillon e tornèt a Bizanci.
Lo 26 de junh de 1315 Martin Zacaries recebèt Felip I de Tarent, prince d'Acaia e teoric emperaire latin, Lo títol de "Rei e despòta d'Asia Menora" amb Quios, Œnusses, Imbros, Tenedos, Lesbos, Samos, Icaria, Cos e los castèls de Damala e Kalanutza, suposats fèus latins. En 1317 Martin Zacaries conqueriguèt Esmirna e en 1318 capitèt a impausar un drech de passatge per las naus comercialas turcas aprèp una victòria militara.
L'emperaire Andronic III declarèt Martin despossedit (1329) e envièt una flòta de 105 naus a Quios. Martin foguèt fach presonièr e portat a Constantinòple e empreisonat; los seus filhs, Bartomèu e Centurion I Zacaries, podèt comprar la seuna vida. La flòta bizantina se presentèt a Focèa, que lo governaira Andreolo Cattaneo deguèt jutjar fidelitat. Esmirna passèt alara a l'emir d'Aidin.
Martin foguèt liberat en 1341 e en 1343 recebèt lo comandament de la crosada contra Umar Pasha emir d'Aidin. En 1344 los crosats pcupèron Esmirna. Martin voliá profeitar reconquerir Quios mas moriguèt lo 15 de genièr de 1345 a Esmirna. Li succediguèt coma comandant Simone Vignoso que en 1346 se presentèt a Quios e prenguèt possession de l'illa per Genòa. A partir de 1362, Pietro Recanelli Giustiniani, succediguèt a Simone Vignoso a la regéncia de Quios. Se distinguèt a Esmirna al servici del Papa (1361-1365) foguèt amiral de la republica pendant la revòlta dels Doria (1365-1366) e va signèt la patz de 1368 a Chipre amb los mamelocs. Moriguèt en 1380. Los genoeses de Quios conservèron Esmirna fins a 1402.
Al 1402 foguèt ocupada per Tamerlan (de per abans aviá estat evacuada pels genoesos e los cavalhièrs de Rodes) mas la donèt als Aydin-oghlu, precisament a un dels dos princes que reclamavan l'emirat, Djunayd; los Gattiluso de Lesbos e los Giustiniani de Quios participèron el 1416 a una expedicion victoriòsa contra l'emir Mehmet d'Esmirna. La dinastia d'Aydin-oghlu pssedèt la ciutat fins que va passèt als otomans en 1426.
Periòde modèrne[modificar | modificar la font]
Al fin de la Primièra Guèrra Mondiala las fòrças militaras grègas ocupèron Esmirna e de regions vesinas (1919) e lo sultan los tranferiguèt l'administracion; los grècs volián espandir lo seu domèni mai al èst mas en 1922 foguèt arrestats pels kemalistes: lo 14 d'agost (27 d'agost segons lo calendièr gregorian) loss turcs kemalistas comencèron l'ofensiva e en pauc de temps (setembre) desrotèt los grècs. Fin final los turcs dintrèron a Esmirna (9 de setembre). L'armistici foguèt va signada a Mudanya l'11 d'octobre de 1922.
Lo 13 de setembre, un encendi comencèt dins lo quartièr armenian. s'espendiguèt lèu a tota la vila e escapèt al contraròtle: en una semana, destruiguèt gaireben tota la vila e faguèt prèp de 2000 mòrts [4]. L’origina d'aquel desastre es fortament disputada: Grècs e Armenians se donan responsabes lo pilhards turcs, alara que los Turcs accusan los Grècs. Un testimòni ocular accusa l’arada turca de la destruccion d'Esmirna dins son obratge de 1926, The Blight of Asia. Aquel tesmòni foguèt confirmat per d'estudis istorics coma Smyrna 1922: The Destruction of a City de M. Housepian Dobkin (1988).
Lo 24 de setembre, la flòta grèga tornèt a Esmirna e evacuèt fins al 1èr d'octobre de 180 000 refugiats, preludi a l'escanbi de populacions musulmanas e crestianas que se fará entre Turqui a Grècia l'an seguent.
Personalitats de la vila[modificar | modificar la font]
- Manolēs Kalomoirēs (1883-1962) compositor musical
- La vila reclama èsser lo luòc de naissença d'Omer, honor que reclamen també altres ciutats.
- Nubar Pasha (1825-1899) que foguèt cap del Govèrn egipcian mai d'un còps.
Division administrativa[modificar | modificar la font]
La vila d'İzmir es divisida en los seguents districtes metropolitans:
Embessonatge[modificar | modificar la font]
- Euròpa
- Itàlia Ancona, 2005
- Azerbaitjan Bakó, 1985
- Moldàvia Brèma, 1996
- Alemanha Bălţi, 1993
- Bulgaria Kardzhali, 2008
- Romania Constança, 1995
- Republica Turca de Chipre del Nòrd Famagusta, 1997
- Bòsnia e Ercegovina Mostar, 1996
- Danemarc Odense, 1991
- Chequia Plzeň, 1987
- Cazacstan Chimkent, 2004
- Croàcia Split, 1996
- Albania Vlorë, 1994
- Polonha Wrocław, 1999
- Eslovaquia Žilina, 1997
- Russia Volgograd, 2006
- Ucraïna Simferopoll, 1998
- Quirguizstan Bichkek, 1991
- Índia Bombai, 1997
- Ozbequistan Bukharà, 1992
- Indonesia Surabaya, 1996
- Israèl Tel Aviv, 1998
- China Tianjin, 1990
- Turcmenistan Türkmenabat, 1993
- Libia Trípol (Libia), 1996
- Egipte Alexandria, 1996
- Tunisia Sussa, 2002
- Cuba L'Avana, 1995
- Estats Units Long Beach, 2004
- Estats Units Tampa, 1990
- Chile Viña del Mar, 1996
Referéncias[modificar | modificar la font]
- ↑ Las sèt Glèisas: Efès, Smyrne, Pergama, Tiatir, Sardes, Filadelfia, e Laodicèa. Vejatz l'Apocalipsi I,11.
- ↑ De praescriptione haereticorum, 32.
- ↑ De praescriptione haereticorum, 32.
- ↑ The New York Times: "Only Ruins Left In Smyrna" (16-09-1922)[1],René Danger, arquitècte art deco


c: text/html

text:
Parlament de Tolosa
Lo Parlament de Tolosa foguèt mes en plaça a Tolosa en 1443 per Carles VII.
Aqueste Parlament es una cort de justícia represa sul modèl del de París; foguèt creat per sant Loís per jutjar en apelacion al nom del rei. Lo Parlament de Tolosa deu fòrça a l'accion menada pels Estats de Lengadòc, que dempuèi longtemps lo reclamavan, al nom de l'alunhament del Parlament de París e de l'especificitat del drech meridional.
Lo Parlament de Tolosa serà doncas lo primièr del genre creat en "província". Espandís al començament son ressòrt de Ròse a l'Atlantic, dels Pirenèus al Massís Central, mas la creacion del Parlament de Bordèu, en 1462, li lèva Guiana, Gasconha, las Lanas, Agenés, Bearn e Peiregòrd.
Lo 4 de junh de 1444, lo Parlament novèl de Tolosa s'installa dins una sala del Castèl Narbonés, mas sa dintrada solemna aurà luòc pas que l'11 de novembre seguent. Tractarà d'afars civils, criminals e eclesiastics nombrós coma per exemple l'Afar Calàs. Lo 9 de març de 1762, Joan Calàs es condemnat a mòrt pel Parlament de Tolosa.
Amb la Revolucion Francesa, lo Parlament de Tolosa desapareis coma los Capitols de Tolosa.

robotstxt: allowed

filter: keep


text:
La comuna d'Elx abriga d'espacis d'una granda valor ecologica, que l'Hondo, lo Pargue Natural Municipal del Clot de Galvany e lo Pargue Natural Las Salinas. S'i pòt passejar e trobar d'observatòris d'aucèls e un Centre d'interpretacion.
La Palmièra d'Elx es sus la lista del Patrimòni Mondial de l'UNESCO dempuèi 2000, es una granda estenduda de palmièrs que se tròba en plen centre de la vila. Es la pus granda palmièra d'Euròpa, pus espandida que qualques palmièras arabias. La palmièra es compausada de mai de dos cents mila palmièrs. Se ditz que son les Cartagineses que trobèron dins aquelas tèrras de la còsta mediterranèa espanhòla un luòc propici a aquela cultura. L'espècia principala de la palmièra es lo Phoenix dactylifera, menat pels musulmans quand ocupavan la Peninsula Iberica.
Los mai bèls palmièrs e los mai vièlhs se tròban dins l'Òrt del Curat. Son nom ven de son ancian proprietari de 1918. Qualques subjèctes an mai de 300 ans. Cal saber qu'un palmièr pòt viure de 250 a 300 ans. Aqueles palmièrs son de la meteissa espècia qu'aqueles d'Iran. Son de palmièrs datilièrs e fructifican en decembre. Existisson tanben d'autras espècias tropicalas.
Situats dins l'Òrt, sèt pès enòrmes forman coma un candelièr que recep lo nom de Palmièr Imperial en onor a l'imperatriz Elisabeth de Wittelsbach, que visitèt lo jardin en 1894 e declarèt qu'èran digne d'un empèri.


text:
Senaide
Senaide es una comuna francesa, situada dins lo departament dels Vòges e la region de Lorena.
Somari
Geografia[modificar | modificar la font]
Senaide Es a l'extrèm sud-oèst del departament, a Unitat|6|km {{}} de Bourbonne-los-Bains, 13 km de Lamarche, 18 km de Monthureux-sus-Saône e 19 km de Jussey.
Senaide est à l'extrême sud-ouest du département, à 6 km de Bourbonne-les-Bains, 13 km de Lamarche, 18 km de Monthureux-sur-Saône et 19 km de Jussey.
Comunas vesinas[modificar | modificar la font]
Istòria[modificar | modificar la font]
De 1822 a 1859 (o 1856 ?), Senaide #Protegir lo primièr pichon séminaire dels Vòges d'après la Revolucion. #Èsser de contunh transferit a Autrey.
De 1822 à 1859 (ou 1856 ?), Senaide abrita le premier petit séminaire des Vosges d'après la Révolution. Il fut ensuite transféré à Autrey.


text:
Diplòma
Un diplòma (del grèc δίπλwµa, literalament plegat en dos) es un certificat que dona una institucion educativa, coma per exemple una universitat, per tal de testimoniar que son proprietari a acabat e capitat una via particulara d'estudis.
Istòria e evolucion dels diplòmas[modificar | modificar la font]
Los primièrs diplòmas èran originalament fabricats sus de pèls de cabra, que lo papièr en aquel temps durava pas gaire e èra de mal fabricar. La pèl de cabra èra afinada e las informacions s'i escrivián a man. Puèi, se faguèt servir lo pergamin per realizar los diplòmas abans d'emplegar mai recentament lo papièr.
Abans los diplòmas èran generalament de talha granda, pasmens ven cada còp mai frequent de fabricar de diplòmas amb un format estandard coma lo A4.


text:
Saturacion (colors)
En teoria de las colors, la saturacion ou puretat es l'intensitat d'una tinta especifica. Es basada sus la puretat de la color; una tinta nautament saturada a una color viva e intensa alara qu'una tinta mens saturada pareis pus fada e grisa. Sens pas ges de saturacion, una tinta ven un nivèl de gris. La saturacion es una de las coordenadas dins l'espaci colorimetric .
La saturacion d'una color es determinada amb una combinason de son intensitat luminosa e de la distribucion de sas diferentas longors d'ondas dins l'espèctre de las colors. La color pus pura s'obten en utilizant una sola longor d'onda de nauta intensitat, coma amb un lasèr. Quand l'intensitat luminosa demenís, la saturacion tanben. Per desaturar una color dins un sistèma de sintèsi sostractiva (coma amb la Goache), se pòt li apondre de blanc, de negre, de gris, o sa tinta complementària.
Saturacion dins l'espaci colorimetric RVB[modificar | modificar la font]
Dins un espaci colorimetric RVB, la saturacion se pòt descriure coma la desviacion estandard σ entre las coordenadas de las colors R(rouge), V(vert) et B(bleu). Se se causís u per representar la luminositat, alara
- .
En tèrmes simples, se pòt dire qu'una color a una saturation maximala quand a una luminositat de 100% dins lo canal roge, e 0% dins los autres canals. Aquela color seriá pas ges saturada se totes sos canals èran egals. Doncas se pòt dire que la saturacion es la diferéncia entre las valors dels canals.
En tèrmes colorimetrics, aquela simpla definicion dins l'espaci colorimetric RVB pausa divèrses problèmas. L'espaci colorimetric RVB es pas absolut, la valor de la saturacion es arbitrària e depend de la causida de las colors primàrias e del punt blanc.


text:
Gabon a un PIB per cápita qu'es lo triple de fòrça nacions de l'Africa subsaariana. E mai se per una nauta inegalitat en las intradas una ampla proporcion de la populacion es paura[1]. Gabon dependèt de la lenha e del manganès fins que se descobriguèt petròli al començament dels ans 1970. Ara lo sector del petròli representa 50% del PNB e 80% de las exportacions[1]. La produccion de petròli amendrís ara de lo sieu punt pus naut, de 370 000 barrils per jorn, en 1997. La casuda dels prèses del petròli en 1998 aguèt un impacte negatiu en los beneficis del govèrn e l'economia.
En 1997 una mission del Fons Monetari Internacional critiquèt lo govèrn de Gabon per la siá excessiva despensa foguèsse del planejat en lo budgèt, en mai d'excessiva paissièra de prèstes al bòrd de la Banca Centrala e de la demòra dels procèsses de privatizacion.


text:
Sauvatèrra (Bearn)
Sauvatèrra qu'ei ua vila de Bearn . Qu'ei situada dans lo departament francés de Pirenèus Atlantics de la region d'Aquitània .
Que possedeish un important patrimòni monumentau medievau deu quau e cau destacar la glèisa de Sant Andrèu e lo pont. Aqueste que ho trencat au sègle XIX per la retirada deu marescau Soult. Qu'ei conegut com lo "pont de la legenda" per'mor qu'ua princessa e s'i seré sauvada d'ua ordalia : com avèva dat lo dia a un mainatge difòrme e mort a la neishença mentre qui lo son òmi e s'èra mort a las crotzadas, que ho acusada d'adultèri e condemnada a estar getada deu pont dab las mans ligadas. Com lo briu e la miè de cap a l'arribèra, que ho sauvada e considerada com innocenta.
Sauvatèrra qu'ei tanben la vila de l'escrivan bearnés de lenga occitana Gastellú Sabalòt. Lo son monument aus morts qu'ostendeish un tèxte gravat en bearnés.


text:
Categoria:Noms pròpris en occitan
Aquesta categoria recampa los noms pròpris utilizats en occitan. S'agís per la màger part de noms geografics (vilas, païses, rius...) o de noms de personas (Carlesmanhe, Carles Quint...).
Vejatz tanben la categoria Noms comuns en occitan e lo format recomandat pels noms pròpris : Modèl d'article per un nom pròpri.
Soscategorias
Aquesta categoria dispausa de 3 soscategorias, sus un total de 3.
N
- ► Noms d'ostal en occitan (1 P)
R
- ► Rius en occitan (20 P)
T
- Toponims en occitan (1 C, 141 P)
Articles dins la categoria « Noms pròpris en occitan »
Las 200 paginas seguentas figuran dins aquesta categoria, sus un total de 517.(200 precedentas) (200 seguentas)(200 precedentas) (200 seguentas)


text:
Dinastia Yuan
La dinastia Yuan es una dinastia mongòla que reinèt sus China de 1271 a 1368. Se formèt a partir de 1259 pendent l'esclatament de l'Empèri Mongòl. D'efèct, a la mòrt dau Gran Khan Mongke, una guèrra civila opausèt dos senhors mongòls importants, Ariq Böke e Kublai Khan, fins a 1264. Lo segond foguèt venceire e venguèt Grand Khan mai la màger part de l'Empèri èra ja devesida entre estats independents. En 1271, fondèt la dinastia Yuan ambé Pequin coma capitala. En 1279, lei Mongòls capitèron d'esquichar la resisténcia Song e d'unificar tornarmai China. Lo rèine de Kublai Khan s'acabèt en 1294 e foguèt caracterizat per una politica de sostèn au comèrci e per una separacion mai e mai importanta ambé lei tres autrei khanats que venguèron independants e reconoguèron solament una preeminéncia simbolica ai Yuan.
La dinastia contunièt de dirigir lo país fins a 1368. D'efèct, foguèt rapidàment afeblida per de problemas de succession e per de dificultats economicas. Ansin, lo successor de Kublai Khan, Temür Khan (1294-1307) contunièt son òbra mai poguèt pas empachar lo desvolopament de la corrupcion. Lo rèine seguent, Külüg Khan (1307-1311), veguèt una tièra de decisions economicas marridas que causèron una crisi financiera grèva per lo govèrn. La situacion foguèt restablida per Buyantu Khan (1311-1320) e Gegeen Khan (1320-1323) qu'adoptèron lei mors chinés per dirigir lo país. Pasmens, aqueu darrier foguèt rebutat per un còp d'estat de la Cort.
Aqueu còp afebliguèt la dinastia que lei caps perdiguèron la realitat dau poder. A partir deis annadas 1340, lei dificultats economicas e politicas de la dinastia causèron l'emergéncia de movements d'oposicion poderós. En 1351, acomencèt la revòuta dei Turbans Roges. Lei divisions e lei luchas de la Cort empachèron una repòsta eficaça e lei Yuan abandonèron la capitala en 1368. Certanei membres de la dinastia assaièron de resistir dins lo nòrd de China mai foguèron finalament desfachs en 1388. Lo rèsta de la dinastia se repleguèt en Mongòlia onte demorèron fins a 1635.


text:
Villeneuve-l'Archevêque
Villeneuve-l'Archevêque es una comuna francesa, situada dins lo departament d'Yonne e la region de Borgonha.
Somari
Geografia[modificar | modificar la font]
Villeneuve-Lo Archevêque a situat en la vallée de la Vanne, al nòrd de la Bòsc de Othe, entre Tròias e Sentit.La proximitat d'una sortida de la Autoroute A5 la met d'ara endavant a aperaquí 1h30 de París.
Lo costat es dins la frontièra de la region Champagne-Ardenne, #çò qu'explica en partida l'istòria de la vila.
Villeneuve-l’Archevêque est située dans la vallée de la Vanne, au nord de la Forêt d'Othe, entre Troyes et Sens.La proximité d'une sortie de l’Autoroute A5 la met désormais à environ 1h30 de Paris.
Le canton est à la frontière de la région Champagne-Ardenne, ce qui explique en partie l’histoire de la ville.
Comunas vesinas[modificar | modificar la font]
Istòria[modificar | modificar la font]
Los òmes #daissar traces sul luòc e en la region dempuèi lo Paléolithique.
La fondacion d'aquela vila nòva es relativament recenta : Villa supèr Vennam (#que #venir Villa Nòu Domeni Archiepiscopi supèr Vennam de contunh Villeneuve sus Vanne) #èsser fondada al mièg del Sègle XII al limit del domeni reial e del comtat de Champagne, en bordure del anciana via romaine, en la vallée de la Vanne.
La vila i aguèt bastit sus un plànol en damier e protegida per una enceinte a pauc près cairada incluant la glèisa e l'anciana via romaine (uèi carrièra Bréard). Totas las carrièras dreches e #ample avián alinhat parallèlament e dirigidas seguenta la pendenta del terren per permetre lo écoulement de las aigas pluvials e ménagères fins a un ruisseau-égout (encara visible sus la Passejada de la Glèisa). Doas vias transversales aital coma qualques carrerons connèctan las carrièras parallelas.
La vila i aguèt creat en Champagne a l'iniciativa dels fraires de sants Texans de Senses #que lo abbaye n'èra dins tèrra francesa. Lo sieu territòri exigu i aguèt constituit als dépens de las parròquias de Molinons, Bagneaux e Flacy. #Recebre rapidament la proteccion de Guillaume a las Blancas Mans, archevêque de Senses mas tanben de fils de Champagne. Villeneuve Sus Vanne dépendit dempuèi en lo moment de dos senhors : lo comte de Champagne e lo archevêque de Sens, los fraires de sant Jean en conservant pas que los beneficis de la curació.
Per aumentar l'importància de la vila, la archevêque lududes #concedir las costums de Lorris, conegudas per la siá libéralité. Villeneuve #Conéisser dempuèi lo Mejan Age un cèrt succès economic : en 1177, lo rei i #permetre l'establiment d'un mercat #que #venir un dels motors economics de la vila. Una lòtja i aguèt bastit per protegir las étaux e doas fièras #èsser quitament instituées lo 29 de setembre e lo 1er {{}} en decembre pel Sant André. Fins al començament del Sègle XX la vinha a #èsser conreada sus las coteaux de la vallée de la Vanne. La vinha aital coma la draperie fasián viure l'essenciala de la populacion de Villeneuve, perque i aviá de las chènevières conreades sus lo sieu territòri.
Qualques eveniments :
1239 : Lo 10 d'agost, Sant Louis environat de tot lo sieu tribunal, i #aculhir la Corona d'espinas #que vendiá de crompar a l'emperaire Baudoin II, emperaire de Constantinople (aquel la li aviá empenyorada en las Vénitiens). Aquel #èsser un immens eveniment pels villageois, acompanhat de ceremònias importantas : lo reliquaire i aguèt portat dins la glèisa. La legenda ditz que l'endeman, en lo moment d'una procession magnifica a Sens, lo rei e lo sieu fraire [[Robert Ier d'Artés|Robert Sègle I d'Artés]] #portar la relique en camisa e pès nuses fins a la Catedrala. #Èsser de contunh portada a París ont Louis IX lududes #far bastir una écrin digna de la siá importància : la Santa-Capèla.
1240 : Los fraires de Pontigny i #passar quand eles transportèrent lo còrs del archevêque de Cantorbery, futur sant Edme, de Soisy a Pontigny.
1356 : Villeneuve i aguèt estrossejat per las tropas anglesas de contunh per las companhiás de écorcheurs.
1371 : Passatge de Philippe lo Hardi, pòrti de Bourgogne.
1564 : Sojorn de tres jorns de Charles IX.
1570 : Aucupacion del bourg pels Huguenots pendent tres jorns de contunh estat de las tropas del Rei e de la liga.
Les hommes laissèrent des traces sur le site et dans la région dès le Paléolithique.
La fondation de cette ville nouvelle est relativement récente : Villa super Vennam (qui devint Villa Nova Domini Archiepiscopi super Vennam puis Villeneuve sur Vanne) fut fondée au milieu du Sègle XII à la limite du domaine royal et du comté de Champagne, en bordure de l’ancienne voie romaine, dans la vallée de la Vanne.
La ville fut construite sur un plan en damier et protégée par une enceinte à peu près carrée incluant l’église et l’ancienne voie romaine (aujourd’hui rue Bréard). Toutes les rues droites et larges étaient alignées parallèlement et dirigées suivant la pente du terrain pour permettre l’écoulement des eaux pluviales et ménagères jusqu'à un ruisseau-égout (encore visible sur la Promenade de l’Église). Deux voies transversales ainsi que quelques ruelles relient les rues parallèles.
La ville fut créée en Champagne à l’initiative des moines de saint Jean de Sens dont l’abbaye était en terre française. Son territoire exigu fut constitué aux dépens des paroisses de Molinons, Bagneaux et Flacy. Elle reçut vite la protection de Guillaume aux Blanches Mains, archevêque de Sens mais aussi fils de Champagne. Villeneuve sur Vanne dépendit dès lors de deux seigneurs : le comte de Champagne et l’archevêque de Sens, les moines de saint Jean ne conservant que les bénéfices de la cure.
Pour accroître l'importance de la ville, l'archevêque lui accorda les coutumes de Lorris, connues pour leur libéralité. Villeneuve connut dès le Moyen Age un certain succès économique : en 1177, le roi y permit l'établissement d'un marché qui devint un des moteurs économiques de la ville. Une halle fut construite pour abriter les étaux et deux foires furent même instituées le 29 septembre et le 1er décembre pour la Saint André. Jusqu'au début du Sègle XX la vigne a été cultivée sur les coteaux de la vallée de la Vanne. La vigne ainsi que la draperie faisaient vivre l'essentiel de la population de Villeneuve, car il y avait des chènevières cultivées sur son territoire.
Quelques événements :
- 1239 : Le 10 août, Saint Louis entouré de toute sa cour, y accueillit la Couronne d’épines qu'il venait d'acheter à l'empereur Baudoin II, empereur de Constantinople (celui-ci l'avait gagée chez les Vénitiens). Ce fut un immense événement pour les villageois, accompagné de cérémonies importantes : le reliquaire fut porté dans l'église. La légende dit que le lendemain, lors d'une procession magnifique à Sens, le roi et son frère [[Robert Ier d'Artois|Robert Sègle I d'Artois]] portèrent la relique en chemise et pieds nus jusqu'à la Cathédrale. Elle fut ensuite portée à Paris où Louis IX lui fit construire une écrin digne de son importance : la Sainte-Chapelle.
- 1240 : Les moines de Pontigny y passèrent lorsqu'ils transportèrent le corps de l'archevêque de Cantorbery, futur saint Edme, de Soisy à Pontigny.
- 1356 : Villeneuve fut ravagée par les troupes anglaises puis par les compagnies d'écorcheurs.
- 1371 : Passage de Philippe le Hardi, duc de Bourgogne.
- 1564 : Séjour de trois jours de Charles IX.
- 1570 : Occupation du bourg par les Huguenots pendant trois jours puis séjour des troupes du Roi et de la ligue.


text:
Seforis
Seforis (Eeπφώpις en grèc) es una anciana ciutat de Galilèa, bastida sus un ancian establiment militar assirian del sègle VII aC. En 104 abC los macabèus la conquistèron e la nomenèron ציפורי Tzippori. Antigon II de Macedònia i establiguèt una garnison per s'afrontar amb Eròdes lo Grand, que l'ocupariá en 37 abC. Incendiada al començament de l'èra crestiana, seriá restaurada per Eròdes Antipas que li autregèt l'estatut de ciutat independenta amb lo nom d'Autocratis. A l'epòca de Neron venguèt la residéncia dels reis josieus. Partegèt pas de la revòlta josieva contra Roma de l'an 66, donc los romans la nomenèron Eirenopolis (ciutat de la patz). En 125 foguèt tornar nomenada Diocesarèa. En 635 foguèt ocupada pels arabis (tornar nomenada Saffuriya). Puèi, fariá partida dels empèris otoman e britanic e, a partir de 1948, d'Israèl.