text:
America del Nòrd
L’America del Nòrd (var. America dau Nòrd, America deu Nòrd) es una partida del continent american o, segon certans geografs, un continent a despart, entre l’ocean Atlantic a l’oèst, l’ocean Pacific a l’èst, l’ocean Artic al nòrd e l’America del Sud al sud.
Somari
Division geopolitica[modificar | modificar la font]
L’America del Nòrd compta los païses seguents :
- al nòrd-èst del continent, l’illa de Groenlàndia, la segonda illa del monde en importància après Austràlia. Politicament, es un territòri autonòm del reialme de Danemarc ;
- Canadà qu’i apertenon las grandas illas situadas al larg de sas còstas :
- l’illa de Vancouver e las illas de la Reina Carlòta a l’oèst,
- l’Illa del Prince Edoard, Tèrra Nòva e l’illa del Cap Breton a l’est,
- l’archipèla arctic canadian amb l’illa d'Ellesmere, l’illa de Baffin, e l’illa Victoria al nòrd ;
- al larg de las còstas de Canadà, l’archipèla de Sant Pèire e Miquelon, territòri restacat a França ;
- los Estats Units, amb las illas Aleutianas e Alaska ;
- las Bermudas, territòri autonòm del Reialme Unit ;
- Mexic
Populacion[modificar | modificar la font]
Eretatge de las diferentas èrsas d’imigracion de son istòria, l’America del Nòrd presenta dos grops etnoculturals plan diferenciats.
Lo primièr al nòrd, es l’ensemble anglosaxon, compausat de Canadà e dels Estats Units. Los amerindians i son totjorn presents, mas dins una proporcion menèla. La majoritat de la populacion i es d'origina europèa (sens desbrembar los apòrts de l'immigracion recenta, los afroamericans e los ispanics). La lenga mai utilizada es l’anglés amb una fòrta minoritat francesa en Canadà.
Lo segond al sud, ont la majoritat de la populacion i es mestissa (espanhòls e amerindians), la part dels amerindians i es fòrça mai granda en Mexic (6,7% de la populacion). Ça que la emplegan las lengas europèas (mai que mai l’espanhòl), lo tot mestissat amb las culturas amerindianas e africanas tanben.
Istòria[modificar | modificar la font]
Istòria precolombiana[modificar | modificar la font]
Exploracion europèa[modificar | modificar la font]
Segon los darrièrs desvolopaments de la recerca istorica, les primièrs europèus qu’acostèron en America del Nòrd foguèron los Vikings (amb lo famós Eric lo Roge) en l’an 1000: escandinaus venguts de Groenlàndia que temptèron una colonizacion de Tèrra Nòva (vestigis arqueologics de l’Anse-aux-Meadows).
Colonizacion europèa[modificar | modificar la font]
Geografia[modificar | modificar la font]
Relèu[modificar | modificar la font]
La region se compausa d'ensembles diferenciats que se succedísson d’èst en oèst. La part orientala es dominada per de planas costièras estrechas al nòrd (Canadà e Nòva Anglatèrra e pus largas al sud (Florida). Darrièr aquestes espacis planièrs se troban de cadenas montanhosas pauc nautas, ancianas e erodadas : los Apalaches mens de 2000 m de naut. Lo calm de las Laurentidas constituís l'essencial de la peninsula de Labrador. Anant cap a l’oèst, se trapan d'espacis relativament planièrs e pauc nauts, escampilhats de lacs (lac de l’Orsa, grand lac dels Esclaus, lac Winnipeg et los Grands Lacs). Mai al sud, la val de Mississipí constituís l’esquina del centre de l’America del Nòrd. Puèi, la region de las Grandes Planas e lo piemont de las Rocosas se succedisson amb d'altituds de mai e mai nautas. L’oèst de l’America del Nòrd es una succession de cadenas mai o mens parallèlas que constituisson un arrestador a la circulacion. Aqueste ensemble montanhós, pus larg als Estats Units qu'en Canadà, es entrecopat per replanats e combas. Los darrièrs espacis abans l’ocean Pacific se caracterizan per una granda activitat volcanica e sismica : es una part importanta de la cencha de fuòc del Pacific.


c: text/html

text:
"Un repertòri per las Ròdas de las "Nuechs de la Borréia lemosina" (mai auvernhata :)…"
Je chante le premier couplet de chaque bourrée (sur les 100 bourrées chantées que je joue au violon ou au diato).
Toutes les bourrées sont en occitan (il existe très peu de Bourrées d'ici en français)
Je précise que "bourrée" signifie à trois temps…(c'est comme dire "champignons" quand on parle de "cèpes" en Corréze ;)
Lo parpalhòu seg la candela,
E l'amorós seg la beutat
Lo parpalhòu burla sas alas,
E l'amorós sa libertat.
Le papillon suit la chandelle,
Et l'amoureux suit la beauté.
Le papillon brûle ses ailes,
Et l'amoureux sa liberté.
Bourrée auvergnate chantée en occitan et en français.
Les deux versions semblent proches mais on entend ici que la prononciation française n'est pas standard ; pour conserver les appuis de la bourrée ici, il faut au contraire, prononcer fortement les E muet et ne pas accentuer sur la dernière syllabe. Mais le francais est la seule langue latine à ne pas faire cela (à écouter les journalistes qui citent des villes sud-américaines ;)
"Candela ("lo" prononcé) : chandel("le")
Libertat, beutat / liberté, beauté"
On a aussi en limousin les allongements des pluriels
"Los-- garçons--, las--dròllas--" et les s ("^" en français)
non prononcés et allongés "daus pas--tissons--"
Il y a peu de bourrées en français du fait de l'accentuation complexe de la bourrée qui est adaptée à l'occitan (il ne faut pas oublier que les violonaires vivaient dans leur jeunesse dans un milieu très majoritairement occitanophone).
A partir de sources orales c'est ici une interprétation personnelle (donc traditionnelle ;)
Ces 50 bourrées sont normalement du domaine public ainsi que "Las chastinhas" (musique de Jean-Marc Delaunay, "mai paraulas myself" :)
1) La borréia d'Auvernha la borréia vai bian
Quand la dançam a quatre Mas que la dançam bian
2) Dançan tant bian los de delai l'aiga
Dançan tant bian los de Lemosin
Tra la la la
3) Per ben la chantar viva las Lemosinas
Per ben la dançar viva los Auvernhats
Los Auvernhats an ben la barba fina
Los lemosins l'an pus fina que ilhs
4) Çai son venguts los garçons d'a Nòuviala
Çai l'an menat lo vaslet de Fauriá
Çai l'an menat aqueu tan gente masle
Çai l'an menat lo mielh coifat d'Orlhac
5) Los Chaumeilhos quò es de bons garçons
Los Chaumeilhos quò es de bons garçons
Quò es de bons garçons la degue òc-es paubras drollas
Quò es de bons garçons la degue los Chaumeilhos
6) Quau te mena bela quau te mena
Quau te mena bela quau te mena
Quò es los garçons que me menan me permenan
Quò los garçons que me menan pels boissons
7) Son davalats los garçons de la montanha
Son davalats quand avian tot achabat
Regretan ben lo pais mas pas lo mestre
Regretarian una amiá se l'avian
8) Quand passaretz pitiòtas venetz nos veire
Quand passaretz pitiòtas venetz nos veire
Vos donarem de la bona calhada
E daus pastissons a plen palhasson
9) Lo curat que la confessava s'appelava s'appelava
Lo curat que la confessava s'appelava Janton
Ieu pipe ieu fume ieu sei bon garçon
Ieu fiche la filha darrier los boissons
10) Sus lo pont d'a Briva l'i a de gentias flors
Sus lo pont d'a Briva l'i a de gentias flors
Las blanchas las rojas de totas colors
Las blanchas las rojas de totas colors
11) Se sabiatz drolletas jamai vos maridariatz
Restariaz soleta gardariatz la libertat
12) Chas nos i a de las dròllas se volon maridar
Mas volon pas de vaslet volon mas daus ainats
13) E quand las peras son maduras
Tant pauc de vent las fai tombar
Aitau faran las jòunas dròllas
Quand voldran ben se maridar
14) La Marion plora à plorarà ben mai
Son amant la quita ne'n tornarà jamai
D'aqui es partit en emportar la bela
E sus lo chamin a trobat una chançon
15) Ieu n'ai cinq sòus ma mia n'a mas quatre
Coma farem quand nos maridarem
Ne'n chaptarem un topin una escudela
Un culheron e minjarem tot dos
16) Garda ton bon temps bargiera garda ton bon temps quand l'as
Quand seras maridada quò te podriá passar
17) Se la volia chausir la mia mia la mia mia
Se la volia chausir la prenguei de vers Chastreix
Pas de vers Chastreix la prengei de Picharanda
Per pas me trompar la prenguei de Sent Donat
18) Coifa-te bian Margarita ma mia
Coifa-ta bian que benlèu te maridariam
Mas i a ben del temps que ieu sei bian coifada
Quò n'empacha pas que ieu me maride pas
19) 'Na trist'annada passa per ieu
Maridan nòstr'ainada e me laissan ieu
Una autra annada quò sirà per ieu
Violon e chabreta jugaran per ieu
20) Quand los cornards d'a Tula
S'eran tots assemblats
Prenian de la barriera
D'aicia lo Pais Bas
21) Sus lo pont d'a Vimbela
L'i fai tan bon gardar
Las Navarelas lai menan
Los d'en Bar lai son anats
22) Ont menaretz diumenche pichona
Ont menaretz diumenche lo mandin
Gardarai pas farai la coisina
Venetz chas nos la farem tots dos
23) Al bòsc de la ribièra ma miona l'i es
L'i es que li garda que l'i garda
L'i es que li garda los moltons
24) Ai vist lo lop la lebre
E lo rainard dançar
Fasian lo torn de l'aubre
E daus buissons folhats
25) Ma maire aviá mas 'na dent que damenava quand fasiá vent
Mon paire se'n aperceguet emb un 'talaire la li desraijet
26) Delai lo ribatel i a 'na lebre i a 'na lebre
Delai lo ribatel i a 'na lebre que li duerm
Anatz la revelhar que setz un bon chaçaire
Anatz la revelhar la mancariatz pas
27) Pel bòrd de l'aiga i a de canardons pichona
Pel bòrd de l'aiga i a de canardons
I a de canardons de canardons de canardetas
I a de canardons de canardons son pas per vos
28) Ò calha gentia calha ont as ton niu
Aval dins la pradela lo long dau riu
29) Lo merle a fach son niu dins las raiç de l'aubre sus lo bòrd dau riu
Las dròllas que lo levaran aquest'annada se maridaran
O dròllas 'natz lo levar que lo merle se'n vai mainar
30) Peira labora dins lo champ d'a Brach pitiòta
Peira labora dins lo champ d'a Brach
Tres domaiselas lo tenon pels braç pitiòta
Tres domaiselas lo tenon pels braç
31) Janeton veniá veniá veniá Piare veniá Piare
Janeton veniá veniá veniá Piare veniá Piare per dançar
Ieu vendrai pas velhar la luna es pas levada
Ieu vendrai pas velhar la luna lai serà pas
Ieu lai vendrai deman la luna sera levada
Ieu lai vendrai deman la luna sera là
32) S'i a mas los faures qu'aman lo vin pitiota
S'i a mas los faures qu'aman lo vin
Ieu sei pas faure ieu sei pas faure ieu sei pas faure mas l'ame bin
Tot lo monde es faure tot lo monde es faure tot lo monde es faure quauque bocin
33) Janeton quand t'aimave quò era qu'aviá begut
Janeton quand t'aimave quò era qu'aviá begut
Aura que ne beve gaire Janeton t'aime gaire
Aura que ne beve plus Janeton t'aime plus
34) Montave la marmita la podiá pas montar
La podia pas montar la marmita la marmita
La podia pas montar chauguet la laissar lai
35) La Glaudiá fai lo torn d'a Vic
Emb un pè d'aucha un pè de chabrit
La Glaudia troba bon lo vin
La micha chauda e lo lach bulhit
36) M'an dich Martin qu'aimavas las dròllas
M'an dich Martin qu'aimavas lo vin
Ieu o aimi tot lo vin amai las dròllas
Ieu o aimi tot las dròllas amai lo vin
37) Crebe de sèt vòli pas d'aiga
Crebe de sèt vòli ben de vin
Lo bon vin lo bon vin me rend palhaire
Palhaire e desgordit
38) Diable sia l’ivern d’antan
Que n'a portat nostra civada
La civada e lo chanabau lo chanabau
Un pauc de vin qu’era tant bon
39) Quò es los garçons de vers Jornhac
Que son 'nats velhar a Lairit
An passat per Paris per anar velhar a Lairit
40) Amb'atí paubres garçons per las dròllas periretz tots
Per una per doas mai tres mas per totas perirem pas
41) Al pais d'a Seilhac se minjan las chastinhas
Lo jaquets los chauvets e mai las borsadas
Al pais d'a Seilhac se minjan las chastinhas
Emb un còp de bon citre davala tot solet
Tra la la la
42) Quò es Magadon que lo diable es ta chabreta
Mai ton bordon ruinas tots los maçons
N'i aura mai d'un qu'aurà minjat sa campanha
Per se'n tornar las rodas cairadas
De que farem sens lo paure Pieron
Tochava bian n'era tant bon menaire
Quand tornarà Peire chabretarà
44) Ma maire quand vos m'auretz perdut
Anetz pas me cerchar a las bargieras
Ieu serai a la balada bian lonh
Jugar un aer de mon violon
Viva aquilh que n'a plantat
L'aubre que n'a la chamba tòrta
Que sens aqueu ne'n siriá mòrt
L'aiga m'auriá purit lo còr
45) Perqué veniatz velhar los lordaus de la montanha
Perqué veniatz velhar quand ne'n voliatz pas dançar
Ne'n chauliá pas venir los lordaus de la montanha
Ne'n chauliá pas venir quand ne'n voliatz mas durmir
46) Auvetz los Auvernhats paubra maire paubra maire
Auvetz los Auvernhats que davalan per dançar
Ne'n fan zin zon zon zin zon zon de lor chabreta
Ne'n fan zin zon zon zin zon zon de lor violon
47) Nos sem pintats del vin de la barrica
Nos sem pintats del vin de Marcilhac
Al vin de Marcilhac pichona pichonela
Al vin de Marcilhac totas nos sem bandats
48) N'as ben tant dançat n'as ben tant fach la fiera
N'as ben tant dançat lo cordon n'i a petat
Lo cordon n'i a petat la borsa s'es desliada
N'aviá mas dos sòus los a tombats al sòu
49) Ma maire si sabiatz d'onte vene d'onte vene
Ma maire si sabiatz d'onte vene me batriatz
Ieu vene de ben lonh de jugar de ma musica
Ieu vene de ben lonh de jugar dau violon
50) Totjorn lo torn la borréia vira filhetas
Totjorn lo torn la borréia vira totjorn
D'enquera n'es pas jorn e totjorn la luna que ralha
D'enquera n'es pas jorn quò es la luna d'amor
Per ben la chantar viva las Lemosinas
Per ben la dançar viva los Auvernhats
Hi fou fou… !!!

robotstxt: allowed

filter: keep


text:
Universitat
L'universitat (dau latin universitas, -atis) es un bastiment o ensems d'unitats educativas consacradas a l'ensenhament superior e la recèrca. L'universitat decernís de gras academics e de títols professionaus.
Istòria[modificar | modificar la font]
Se crean a l'Edat Mejana europèa. La premiera institucion d'aquest tipe es l'Universitat de Bolonha, que servirà pus tard de modèl ais autrei centres educatius pariers, encara que dins l'Antiquitat i aguèt tanben de centres superiors d'ensenhament e de reflexion.
Inicialament evoluiguèron dempuei lo modèl dei corporacions artesanalas e coma gaireben tot a l'Edat Mejana, èran fòrça ligadas a la Glèisa. Inicialament, lei disciplinas prepausadas s'inspiravan dei sèt arts liberaus (lo trivium e lo quadrivium):
- Lo Trivium: gramatica, logica e retorica.
- Lo Quadrivium: aritmetica e geometria, astronomia e musica.
D'aquí venon lei divisions actualas entre lei disciplinas literàrias e lei scientificas.
Organizacion[modificar | modificar la font]
Internament, una universitat se dividís generalament en de campus situats dins de luòcs diferents. Cada campus a de facultats e d'escòlas universitàrias (majoritariament consagradas a l'ensenhament), e tanben de laboratòris, departaments e instituts de recèrca, que pòdon partejar una seria d'infraestructuras (bibliotèca, salas d'estudi, gimnasi...). Cada facultat o escòla es liada a un o plusors estudis universitaris que i s'aprenon.
Lo representant superior d'una universitat es lo rector, que dirigís l'universitat amb l'ajuda de l'equipa de vicerectors e d'autreis organs: lo conseu de govèrn, lo conseu sociau...
Societat de la coneissença[modificar | modificar la font]
L'universitat es lo motor vertadier dau desvolopament economic, pr'amor que compartís la coneissença, fa de recèrcas d'una maniera analitica, projècta a tèrme lòng; sa tòca es de publicar lei recèrcas e genèra de coneissença pr'amor qu'es impulsada per la curiositat.
L'entrepresa, au contrari, protegís o escond la coneissença a la concurréncia, resòuv de problèmas, projècta a tèrme cort, e a per tòca l'obtencion de beneficis economics.


text:
.NET (Microsoft)
.NET (prononciat sovent a l'anglesa, "dòtnet") es un ensems de compausants logicials que pòdon èsser aponduts comprés dins lo Sistèma operatiu Windows de Microsoft. Es l'entorn per la creacion, distribucion e execucion de totas las aplicacions que supòrtan aquel entorn. La tecnologia .NET foguèt introducha en 2000 per Microsoft. Al començament foguèt concebuda coma alternativa a Java, de l'entrepresa Sun Microsystems.
Lo concèpte de la tecnología .NET de Microsoft, entre d'autras, ofrís la possibilitat que logicial modèrn poscatz èsser executat en un sistèma de manièra independenta al material (Per exemple a sus un PDA o d'aparelhs mobils).


text:
Olimpic de Marselha
L'Olimpic de Marselha (OM) es un club de fotbòl provençau (e francés) fondat en 1899. Lo club jòga ara en Liga 1 francesa. L'OM ganhèt la Copa d'Euròpa de fotbòl en 1993 còntra l'AC Milan sus un but de Basil Boli. L'Olimpic de Marselha es la sola equipa provençala (e francesa) que se ganhèt aquela competicion.
Somari
- 1 Istòria
- 1.1 Premerei victòrias nacionalas
- 1.2 Entrada dins la temporada dau professionalisme
- 1.3 Annadas 1940
- 1.4 Fin deis annadas 1950, premiera descenda en Segonda division
- 1.5 1965 : arribada de Marcèu Leclerc
- 1.6 1986-1994 : Lo grand Olimpic
- 1.7 Afar VA - OM
- 1.8 La fin de la temporada « Tapie »
- 1.9 Arribada de Robèrt Louis-Dreyfus
- 1.10 Venda dau club a Frank McCourt
- 2 Colors
- 3 Lei grops de suportaires
- 4 Paumarés
- 5 Estadi
- 6 Anecdòtas
- 7 L'Olimpic de Marselha en Occitània
- 8 Jogaires famós dau club
- 9 Liames extèrnes
Istòria[modificar | modificar la font]
Oficialament, lo club de l'Olimpic de Marselha es fondat per René Dufaure de Montmirail en aost de 1899. Es eissit lo club de la fusion dau Football Club de Marselha que li dona sa dicha "drech au but" e dau club d’escrima, L’Épée. Lo nom Olimpic e la color blanca seràn chausits per festejar lei 2500 ans de la fondacion per lei grècs de la Ciutat de Marselha, qu’en 1899, la Municipalitat organizava de festejadas en omenatge a l'origina grèga de Marselha. La color blau aponduda devèrs 1920 dins lei cauçetas ramenta la segonda color de la ciutat de Marselha. Coma club olimpic, l’Olimpic de Marselha es a sa fondacion un club omnispòrt, lo rugbi n'estent la disciplina màger a son començament. Son estadi premier, que l’Olimpic n’es lo proprietari, es l’Estadi dau Vèune.
En 1903, l’Olimpic es per lo premier còp campion dau litorau, campionat que concernís Marselha e sa banlèga. Aquest an, participarà per lo premier còp au campionat nacionau francés USFSA onte acabarà en mieja finala. L’Estadi Elvetic, club de la comunautat soïssa de Marselha serà lo premier club marselhés (e occitan) de ganhar un títol nacionau francés en 1909.
Ambé l’arribada de la Copa de França dau temps de la Premiera Guèrra mondiala, l’Olimpic descobrirà sa competicion màger.
Premerei victòrias nacionalas[modificar | modificar la font]
Partent deis annadas vint, l’Olimpic comença de si fargar un nom dins França tota. Es un dei premiers clubs, cotria ambé lo FC Seta, d’aguer una politica de recrutament de jogadors. En 1924, lei dos clubs rivaus si rescontraràn en finala de Copa de França. La victòria de l’Olimpic farà d’elei lo premier club en fòra de París e sa banlèga de ganhar un títol nacionau dins aquesta competicion. Es autanben lo premier club de se veire donar la Copa per lo president de la Republica francesa. En 1929, l’Olimpic devèn campion de França per lo premier còp, tres ans abans que lo campionat de football francés vengue professionau. Aquesto títol es totjorn present dins lo paumarés oficiau dau club, maugrat que la LNF non lo reconoisse. En 1932, l’Olimpic farà partida dei clubs que començaràn lo premier campionat professionau de l’istòria francesa dins sa division pus auta.
Entrada dins la temporada dau professionalisme[modificar | modificar la font]
Per lo premier campionat professionau, en 1932, l’Olimpic acabarà segond de sa pola, emai en aguent trionfat 7 a 0 en partida de dubertura dau campion finau, l’Olimpic lillés. En 1933-1934, l’Olimpic que li manca un ponch de prene dins lei tres darrierei partidas per èstre campion acabarà segond darrier lo FC Seta.
Es en 1937 que l’Olimpic serà per lo premier còp campion de França, davant lo FC Sochaux - Montbeliard. Aquest an d’aquí, la premiera partida de l’Olimpic a l’Estadi Velodròm, bastit per la Copa dau Mond 1938 si debanarà lo 13 de junh davant lo Torino, equipa mai granda d’Itàlia an aqueu temps.
Annadas 1940[modificar | modificar la font]
Maugrat la Segonda Guèrra mondiala, contunha lo balon e l’Olimpic demorarà una deis equipas pus fòrtas dau campionat francés, Adejà quatre copas de França e un campionat francés vènon emplenar la veirina de trofèu dei marselhés. En 1941, l’Olimpic veirà per una soleta partida lo futur president d'Argeria Ben Bella jogar ambé sei colors. Aquest an d’aquí seràn encara campions lei marselhés, maugrat que lo títol non siegue reconoissut per la LNF. Doas annadas a l’après, l’Olimpic ganharà una novèla Copa de França davant lei Girondins de Bordèu. En 1948, l’Olimpic devèn campion de la França desliurada. Son paumarés es d’ara d’ailà lo pus grand dei clubs de fotbòl francés.
Fin deis annadas 1950, premiera descenda en Segonda division[modificar | modificar la font]
Quatre annadas après son darrier títol, l’Olimpic escapa a pron pena a la relegacion en segonda division per lo premier còp, en particular perqué aviá dins son efectiu Gunnar Andersson. En 1959, l’Olimpic davala en segonda division per lo premier còp avans que de tornar per solament un an dins lo cap dau fotbol francés. Faudrà esperar 1965 per veire l’Olimpic tornar au cimèu ambé l’arribada de l’industriau Marcèu Leclerc.
1965 : arribada de Marcèu Leclerc[modificar | modificar la font]
Quora arriba Marcèu Leclerc, l’Olimpic atravèrsa la pièger temporada de son istòria. An aqueu moment, Marcèu Leclerc, crompa l’Olimpic, en segonda division e actuaus quatorzens d’aquesta liga. Es en 1965 que l’Olimpic veirà solament 434 agachaires per la partida de Copa de França còntra Forbach. Ambé l’arribada de Mario Zatelli, ancian jogador dau club, coma entrenaire, l’Olimpic tòrna en premiera division (1966) e conquista sa setena Copa de França (1969) davant lei « fraires enemics » dei Girondins de Bordèu. En 1971, l’Olimpic serà campion de França per lo tresen còp, après una lucha acarnassida ambé l’AS Sant Estève. 1972 serà una dei pus bèlas sasons de l’Olimpic amb un segond títol a-de-reng, una Copa de França mai tanben l’extraordinari recòrd de Josip Skoblar ambé sei 44 buts marcats en campionat. 1971 e 1972 son tanben lei doas premierei participacions de l’Olimpic a la Copa dei Campions, perdent davant l’Ajax Amsterdam e la Juventus. En 1972, Marcèu Leclerc demissiona, per encausa d’una suspicion de desvirament de fons. Après eu, anarà lo club balin-balan, amb una novena victòria en Copa de França en 1976 mai sensa títol de campion fins a l’arribada de Bernard Tapie coma president en 1986, aguent un passatge malastrós en segonda division au començament deis annadas 1980.
1986-1994 : Lo grand Olimpic[modificar | modificar la font]
Es sus la demanda de Gaston Defferre e mai que mai de sa frema, Edmonde Charles-Roux qu’arriba en 1986 l’industriau francés Bernard Tapie coma president de l’Olimpic.
Es an aqueu temps que l’Olimpic prendrà una dimension internacionala, la tòca de Tapie estent de far ganhar une Copa europèa per lo premier còp amb un club francés. Après doas finalas de copas perdudas còntra lei Girondins de Bordèu, l’Olimpic acabarà en mieja finala de Copa dei vinceires de Copa en 1988, davant l’Ajax Amsterdam de Dennis Bergkamp. L’an d’après l’Olimpic serà per lo cinquen còp campion de França, après una lucha ambé son futur rivau, lo PSG e ganharà sa desena Copa de França davant l'AS Mónegue. Leis annadas seguentas veiràn d’unei mai grands jogadors mondiaus sota la camiseta marselhesa. Alain Giresse, Dragan Stojkovic, Enzo Francescoli, Karl-Heinz Förster, Jean-Pierre Papin, Chris Waddle, Klaus Allofs, Didier Deschamps, Éric Cantona, Abedi Pelé, Marcel Desailly seràn jogadors de l’Olimpic dau temps d’aquela temporada. En 1991 ; l’Olimpic anarà fins a la finala de la Copa dei Campions, perdent ai penalitats finalas còntra l’Estèla Roja de Beugrad, après aguer eliminat lo Milan AC, teneire dau títol en quart de finala. Après quatre títols de campion a de reng, l’Olimpic vendrà campion d’Euròpa en 1993, davant lo Milan AC. Didier Deschamps serà lo premier capitani d’una equipa francesa de soslevar la « Copa dei grandeis aurelhas ». Aquesta temporada fruchosa s’acabarà ambé l’afar « VA-OM » en mai de 1993.
Afar VA - OM[modificar | modificar la font]
Lo 22 de mai 1993, lo club de Valencianas si vèn plànher a la liga d’un assai de corrupcion. Un dei jogadors, Jacques Glassmann que foguèt tocat per un dei jogadors marselhés, Jean-Jacques Eydelie per manejar la resulta de la partida entre lei marselhés e lei valencianés e, subretot, assegurar lo tractament fisic e empachar sei nafraduras, dei jogadors l’Olimpic, una setmana avans la partida en finala de Liga dei Campions davant lo Milan AC. En seguida d’aquest afar, lo títol de campion de França de 1993 es levat ai marselhés, tant coma sa participacion a l’edicion 1994 de la Liga dei Campions. En 1994, l’Olimpic acaba segond dau Campionat de França, darrier lo PSG mai serà mandat en segonda division sus decision de la Liga per encausa de còmptes defectius.
La fin de la temporada « Tapie »[modificar | modificar la font]
En 1995, l’Olimpic, mandat en segonda division, capita d’acabar campion. Maugrat aquò, la liga decidís de mantenir, per de rasons financieras, lo club en segonda divion per 1995-1996. Lo club capitarà d’acabar segond darrier lo SM Caen e d’accedir au pus naut nivèu dau fotbòl professionau francés.
Arribada de Robèrt Louis-Dreyfus[modificar | modificar la font]
En 1996-1997, l’Olimpic es crompat per Robèrt Louis-Dreyfus, ancian president d’Adidas que crompèt a Bernard Tapie. En 1999, l’Olimpic mancarà de pauc lo títol de campion de França, que seràn lei Girondins de Bordèu qu’acabaràn per lo conquistar. L’Olimpic atraversarà d’ara enlà una lònga temporada sènsa títol mai en jogant lei premiers ròtles en premiera division franc de doas sasons ( 2000 e 2001). La gestion de Robèrt Louis-Dreyfus serà marcada per una abséncia totala de l’accionari principau e l’utilizacion de presidents delegats (Jean-Michel Roussier, Yves Marchand, Christophe Bouchet, Pape Diouf) En 2008, l’arribada d’Eric Gerets puei en 2009 aquela de Didier Deschamps marcaràn lo retorn dei marselhés en davant dau pontin de l’Olimpic, una annada après la mòrt de Robèrt Louis-Dreyfus. Amb una Copa de la Liga e un títol de campion de França, lo noven, en 2010, l’Olimpic tornèt au cimèu dau fotbòl francés. Leis annadas seguentas, maugrat dos títols en copa de la liga, veiràn pasmens pas l'Olimpic demorar en aut dei classaments dau campionat francés. Magrat d'un reviscòu passatgier sota la direccion tecnica de l'entrenaire argentin Marcelo Bielsa, lo club atraversarà mantei crisis avans que d'èstre mes oficaliament en venda per Margarita Louis-Dreyfus, vèusa de Robèrt, lo 13 d'abriu de 2016.
Venda dau club a Frank McCourt[modificar | modificar la font]
Lo 29 d'agost de 2016, Margarita Louis-Dreyfus anóncia la venda de l'Olimpic de Marselha a n'un empressaire vengut deis Estats Units d'America, Frank McCourt.
Colors[modificar | modificar la font]
L'Olimpic de Marselha reçaup en campionat de França dins sei tradicionalei colors blancas dei paraments blaus. Blavas fins a 1985, lei cauçetas venguèron puei blancas avans que de tornar au blau per l'annada 2012. Lei colors que son tanben aquelei dau drapèu marselhés son estadas causidas, tant coma lo nom Olimpic, en referéncia a la Grècia antica (lo blanc es la color de l'Olimpisme, lo blau aquela de la Bòna Maire ), que lo club es estat fondat l'annada dau 25en anniversari de la fondacion de Marselha per lei grècs focèus. Lei colors de cambi son generalament reversadas, lo blau venguent la dominanta e lo blanc servis ai paraments. Despuei quauqueis annadas, l'Olimpic emplega en tresen camisòt, que sei colors cambian completament d'una annada l'autra. Daurat, arantge, negre, aqueu camisòt es utilizat dins lei competicions europenca, maugrat la protestacion dei vièlhs sòci dau club de lo veire ansin travestir sei colors tradicionalas.
Lei grops de suportaires[modificar | modificar la font]
I a nòu grops de suportaires. Lo "Club Centrau dei Suportaires" e lo "Club deis Amics de l'OM" son dins tot l'estadi, lo "Comando Ultra 84" e lei "South Winners" son dins lo contorn Sud, lei "Dodgers", lei "Fanatics", lo grop "Marselha Trop Puissant" e lo "Yankee Nord Marseille" son dins lo contorn Nòrd e l'"Handi Fan Club" dins la tribuna "Ganay". En 1920, lei suportaires finançan leis òbras d'amainatjament de l'estadi de Veuna.
Paumarés[modificar | modificar la font]
- Liga dei Campions (1) :
- Copa UEFA :
- Copa Intertoto (1) :
- Venceire : 2005.
- Campionat de França (9) :
- Copa de França (10) :
- Copa de la Liga (3) :
- Trofèu dei Campions (2) :
- Campionat de França D2 (1) :
- Campion : 1995.
- Copa Gambardella :
- Venceire : 1979.
- Campionat de França Amators (1) :
- Campion : 1929
- Copa Charles Drago (1) :
- Venceire : 1957.
- Campion DH Sud-Èst : 1927, 1929, 1930, 1931.
- Campion USFSA Litorau : 1904, 1905, 1906, 1907, 1908, 1919.
Estadi[modificar | modificar la font]
L'Olimpic de Marselha jòga a l'Estadi Velodròm. Aquel estadi a una capacitat de 67 000 plaças.
Anecdòtas[modificar | modificar la font]
Harry Baur, actor francés de cinema fòrça famós au començament dau sègle vinten fuguèt un sòci emai un jogaire de l'Olimpic, dins sa seccion de rugbi. Ahmed Ben Bella, lo premier President de la Republica Argeriana juguèt a l'Olimpic dins leis annadas 1940.
L'Olimpic de Marselha en Occitània[modificar | modificar la font]
L'Olimpic de Marselha es lo club mai popular en Provença, e en Occitània. Còntra París, representa lo pòble occitan e dau sud còntra la capitala de l'Estat francés. Massilia Sound System son d'afogats de l'OM e lo club es present dins quauquei cançons dau grop. Tanben, la lenga d'òc, a travèrs dau francitan, es presenta dins la cultura de l'OM; una devisa dau club es On craint degun (« Crenhèm degun »). Mai recentament, l'utilizacion de la color arantge, contestada per lei sòcis, fuguèt presentada per lei teneires dau marketing marselhés coma la mescla dei colors sang e aur de la Provença per justificar sa causida.[1]
Jogaires famós dau club[modificar | modificar la font]
Francés[modificar | modificar la font]
Estrangiers[modificar | modificar la font]
Liames extèrnes[modificar | modificar la font]
- (fr) (en) Sit oficiau de l'OM
- (fr) Opiom, lo sit deis afogats
- (fr) OMForum.com
- (fr) OM-Passion.com
- (fr) OM Vista


text:
Enric de Borbon
Enric de Borbon (Pau, lo 13 de deceme de 1553 - París mòrt lo 14 de mai de 1610), aperat Noste Enric en Bearn, que ho rei de Navarra (1572-1610) dab lo nom d'Enric III de Navarra puish rei de França (1589-1610), purmèr rei de França de la branca dita deus Borbon de la dinastia capeciana, dab lo nom d'Enric IV de França.
Qu'èra lo hilh de Joana de Labrit, regina de Navarra e d'Antòni de Borbon, princi de sang per'mor de descénder deu rei Loís IX de França (« Sant Loís »). Peu son pair qu'eretè deus sons drets au tròne de França en aplicacion de la lei salica e arron deus regnats e de las morts successivas deus tres hilhs deu rei Enric II de França.
Testimòni e actor de las guèrras de religion que cambiè nau vegadas de religion. Que ho capdau deu partit protestant, que's convertí un darrèr còp au catolicisme entà poder pujar suu tròne de França (en deishant lo reiaume de Navarra, gavidat per Bearn devath la regéncia de la soa sòr), qu'avó a's pelejar entà assegurar la soa autoritat, que promulguè l'Edicte de Nantas (qui permetó de fenir las guèrras de religion en autrejant ua cèrta tolerància au protestantisme) en bèth pacificar França e que ho fin finala aucit per François Ravaillac (un fanatic religiós) lo 14 de mai de 1610 a París, carrèra de la Ferronerie.
- Pages using invalid self-closed HTML tags
- Carta grafica pas indicada
- Portal:Bearn/Articles ligats
- Referéncia qu'utiliza lo modèl Metaligam vèrs portal
- Portal:Literatura/Articles ligats
- Istòria modèrna
- Istòria de França
- Rei de França
- Rei de Navarra
- Dinastia dels Borbons
- Duc de Borbon
- Ostal de Borbon-Vendôme
- Duc de Vendôme
- Personalitat protestanta
- Personalitat de las guèrras de religion
- Sièti de La Rochèla (1573)
- Batalha d'Arques
- Batalha d'Ivry
- Sobeiran assassinat
- Borbons de França
- Personalitat de Nòva França
- Cavalièr de la Cambaliga
- Personalitat del sègle XVII
- Istòria d'Occitània
- Comte de Bigòrra
- Comte de Fois
- Comte de Rodés
- Personalitat occitana
- Personalitat protestanta occitana
- Istòria de Bearn
- Sobeiran de Bearn
- Vescomte de Bearn
- Ostal de Labrit
- Personalitat bearnesa
- Escrivan bearnés
- Istòria dels Pirenèus Atlantics
- Personalitat dels Pirenèus Atlantics
- Naissença en 1553
- Naissença a Pau
- Decès en 1610
- Decès a París
- Mòrt assassinat


text:
Hombleux
Hombleux en picard ( Hombleux en francés) es una comuna francesa, situada dins lo departament de Somme e la region de Picardia.
Somari
Geografia[modificar | modificar la font]
Bourg picard Del Santerre situat a 8 km a l'èst de Nesle, desservi pel anciana rota nacionala 30 (actuala RD 930) e facilament accessibla per la autoroute A1 en transeünt per Roye e près del Canal de la Soma.
Bourg picard du Santerre situé à 8 km à l'est de Nesle, desservi par l'ancienne route nationale 30 (actuelle RD 930) et aisément accessible par l'autoroute A1 en passant par Roye et à proximité du Canal de la Somme.
Comunas vesinas[modificar | modificar la font]
Istòria[modificar | modificar la font]
Lo bourg a #èsser destruit pendent la Primièra Guèrra mondiala
Le bourg a été détruit pendant la Première Guerre mondiale


text:
Pouzauges
Pouzauges es una comuna peitavina, situada dins lo departament de Vendèa e la region dels Païses de Léger.
Somari
Geografia[modificar | modificar la font]
La vila se tròba al Sud de la Loire en lo bocage vendéen. A situat sus un tuc de 269 m de nautor, lo Puy Crapaud.
La ville se trouve au Sud de la Loire dans le bocage vendéen. Elle est située sur une colline de 269 m de haut, le Puy Crapaud.
Comunas vesinas[modificar | modificar la font]
Istòria[modificar | modificar la font]
A Modèl:La s, la distincion de Pouzauges i aviá ligat a la vicomté de Thouars #qu'aperteniá a la familha de Amboise. En prevision de las estats generales de 1789, Me Dillon -curé del Vièlh-Pouzauges- a elegit deputat del clergé.
- Au XVen, la seigneurie de Pouzauges était rattachée à la vicomté de Thouars qui appartenait à la famille d'Amboise.
- En prévision des états généraux de 1789, Me Dillon -curé du Vieux-Pouzauges- est élu député du clergé.


text:
Aquesta seccion es lo portal de la musica occitana : mai de 3500 paraulas de cançons, un annuari de 538 artistas occitans, una discografia de mai de 900 obratges, l'agenda e las actualitats musicalas occitanas, de vidèos, de fòtos, de son...
Se me volètz ajudar en mandar d'informacions sus artistas, discs, cançons, visitatz la pagina Mandar d'informacions.
Se sètz l'autor d'unas paraulas de cançons visiblas dins aquesta seccion e que desiratz qu'i figuren pas pus, contactatz-me.
Lo 15-11-2016
Ajudatz los per acabar lor projècte ! Los Doctors de Trobar an registrat lor segon album e an besonh de vos per "masterisar" lo CD.
https://www.kisskissbankbank.com/fr/projects/doctors-de-trobar-patwa
Cercatz de difusaires, vendaires, fabricants d'instruments, salas d'espectacle, festenals...
Totes los professionals de la musica occitana son dins la partida Anuari prò.
Concepcion : Aure Séguier, Grafismes : Géraldine Puel


text:
Pòble carib
Es caribs o kalinago son ua gent en era Cariba atau coma un gran grop d'ilhes de Veneçuela e des Antilhes Petites. Son un pòble amerindi originari dera costa nòrd de Sud-America.
Parlauen ua lengua carib o lengua de comunicacion enter territoris (pidgin). Es sòns atacs en d'autes territòris heien que plan de hemelles Arawak siguessen capturades e pera eres qu'era pas malaisit de parlar Kaliphone o ua lengua maipuri (Arawak).
En eth sud dera mar Cariba tanben i auia un aute grop que parlaua carib; es Galibi. Demorauen en vilatges desseparats de Veneçuela, Granada, Tobago, Santa Lúcia, Dominica e Sant Vincent.
Somari
Istòria[modificar | modificar la font]
Es caribs se cre qu'emigraren des der arriu Orinoco en Sud-America tà demorar enes Ilhes Cariba en 1200. Pendent es dus segles auans dera arribada de Colom, desplaçaren es tainos pera guerra, era exterminacion e era assimiliacion. Es tainos auien arribat auans ara zona des deth continent.
Es ilhencs carib auien tostemps het negòcis damb es taino de l'èst des Ilhes Cariba. Es caribs produsien productes de plata. Er aur era obtingut des deth continent. Eren grans bastidors de canoés e tanben grans mariners. Dominauen era Cariba pes sues guerres.
Sigueren, ath sòn torn, desplaçats pes europeus més damb ua grana pèrdua de vida; i aueren plan d'experiències coma era veròla atau coma guerres. Quaqu'ns sigueren assimilats pendent eth periòde coloniau e uns pòcs demorauen ena Dominica. Aué que subreviuen beri uns ena Cariba e era Dominica.
Es caribs neres de Sant Vincent an coma ancessors africans esclavats que hugiren. Quaqu'ns que se maridaren damb es caribs e no siguec enquia 1795 qu'es anglesi es portaren tà era ilha de Roatan , deuant Honduras. Es sòns descendents sons aperats garifuna. Eth darrèr parlaire de carib moriguec en 1920 e aué aguesta lengua ei escandida.
Pòble[modificar | modificar la font]
Es caribs pogueren subrevíuer as europeus pr'amor qu'era Ilha dera Dominica a ua part plan montanhenca (15 Km2) conegut coma eth territori carib. Enqüera adara escolHen es sòns capmestres. Quauques centenes de caribs enqüera purs etnicaments demoren enes ilhes Virgin, St. Kitts & Nevie, Antigua & Barbuda, Guadalupa, Martinica, Dominica, Santa Lucia, Granada, Trinidad, Aruba e Sant Vincent.
Es garifuna hen ua musica plan diuersa dera resta de tribús dera America Central. Era horma més coneguda ei era punta. Es dançadoires an de móuer es malucs hent redondes damb eri. Aué era punta s'apera tanben punta rock. D'autes hormes de musica des garifunes son eth hungu-hungu, eth matamuerte a era paranda, enter autes. Era letra des cançons ei escrita soent per hemnes.
Es tambors jugen un papèr plan destacat. S'aperen eth primero e era segunda. Era mescla des tambors s'apera sisera e vien acompanhada d'aguesta fruita deth arbe dera gorda, plen dera grana.
Religion[modificar | modificar la font]
Es caribs se cre qu'an estat politeistes. Creden que i a un esperit marrit que s'apera Maybonya qu'a d'éster calmat tà evitar malures. Es sòns shamans que se diden buyeis e son plan respectats pr'amor que tanben esdevenien guerrers. Es sues querimònies eren acompanhades damb sacrificis.
Es caribs humauen tabac e era sua cultura era patriarcau. Es hemnes portauen es petits, produsien minjar e vestits e colhien eth minjar dera tèrra. En eth segle XVII viuien en ostaus desseparades des òmes. Totun, eren plan respectades e auien cert poder. Era societat carib era mès egalitara qu'era des tainos pr'amor que i auien pas capmestres de vilatge ne de guerra ne aristocracia.
Cannibals[modificar | modificar la font]
Era paraula carib karibna vole díder persona. Siguec eth origin dera paraula moderna cannibal. Enter es caribs era un rituau ligat damb minjar es enemics e quauques europeus crederen qu'eren cannibals en generau.
Es kalinango auien ua tradicion de manténer es ossi de sòns ancessors en es ostaus. Pr'amor d'açò sigueren descrits coma vicioses e violents. Se dide que Giovanni de Verrazzano siguec tuat e minjat pes caribs dera ilha Guadalupa en 1528.
Es istoriadòrs an descrit eth cannibalisme coma ligat a certi rituaus belics. En 1503 era reina de Castelha (pas d'Aragon) Isabela establiguéc que podien éster esclavats determinadi indis. Açò duguec as castelhans a esclavar molti indians damb era excusa qu'eren cannibals tà préner es sues terres. Totun, i a pas d'evidència arqueològica o d'òmes qu'an guardat e confirmat qu'es caribs minjassen umans.
Honts[modificar | modificar la font]
º Allaire, Louis (1997). "The Caribs of the Lesser Antilles", in Samuel M. Wilson, The Indigenous People of the Caribbean, pp. 180–185. Gainesville, Florida: University of Florida. ISBN 0-8130-1531-6.
º Steele, Beverley A. (2003). Grenada, A history of its people, New York: Macmillan Education, pp. 11–47
º Honeychurch, Lennox, The Dominica Story, MacMillan Education, 1995.
º Davis, D and Goodwin R.C. "Island Carib Origins: Evidence and non-evidence", American Antiquity, vol.55 no.1(1990).
º Eaden, John, The Memoirs of Père Labat, 1693–1705, Frank Cass, 1970.
º "Carib", Ethnologue
º "Kalinago", Name change announcement of November 15, 2010, by the Office of the Kalinago Council posted at Dominica News Online
º (French) Brard, R., Le dernier Caraïbe, Bordeaux : chez les principaux libraires, 1849, [1]


text:
Lo Mont (Pireneus Atlanticos)
- Iste articlo ye sobre una comuna occitana en o departamento francés de Pireneus Atlanticos; ta atros usos, se veiga Lo Mont (desambigación).
Lo Mont (Lo Mont en occitán, Mont en francés y oficialment) ye una comuna occitana en o departamento francés de Pireneus Atlanticos, districto de Pau, cantón de Lagòr y rechión d'Aquitania. A comuna yera parte de l'antiga provincia de Biarn.
A suya población ye de 845 habitants(1999) en una superficie de 18,24 km², con una densidat de población de 46,33 hab/km².


text:
1635
Aquesta pagina concernís l'an 1635 del calendièr gregorian.
Eveniments[modificar | modificar la font]
Occitània[modificar | modificar la font]
França[modificar | modificar la font]
Euròpa[modificar | modificar la font]
Empèri Otoman[modificar | modificar la font]
Contuniacion de la guèrra còntra lei Safavidas a l'avantatge de l'armada otomana que capitèt de conquistar Erevan.
Asia[modificar | modificar la font]
Japon[modificar | modificar la font]
Per renfòrçar lo poder dau govèrn centrau, lo shogun Tokugawa Iemitsu decidèt de limitar lei competéncias militaras dei clans e d'instaurar un sistèma de sejorn obligatòri a la cort d'Edo per lei dàimios, sa frema e seis enfants. L'objectiu èra de dispausar en permanéncia d'ostatges per limitar lo risc de rebellions. Tokugawa Iemitsu renforcèt tanben sa politica isolacionista e enebiguèt lei viatges a l'estrangier per lei Japonés.
Empèri Mogòl[modificar | modificar la font]
Succès militar dins lo sud de la peninsula còntra lo sultanat de Golconde que deguèt pagar un tribút important.
Empèri Safavida[modificar | modificar la font]
Contuniacion de la guèrra còntra leis Otomans a l'avantatge de l'armada otomana que capitèt de conquistar Erevan.


text:
Primièra Crosada
La primièra crosada (var. primiera crosada, primèira crosada, primèra crosada, purmèra crotzada) es una crosada que se debanèt de 1096 a 1099 après, entre autres, lo refús intervengut en 1078 dels turcs seleucidas de daissar liure lo passatge als pelegrins crestians cap a Jerusalèm.
Somari
- 1 Premicis
- 2 La crosada populara
- 3 La crosada dels barons
- 4 Nòtas e referéncias
- 5 Vejatz tanben
Premicis[modificar | modificar la font]
En 1078, los Turcs seldjokidas delòtjan de Jerusalèm los Arabis abbassidas qu'i èran installats dempuèi 637[1]. Un periòde d'accès liure a Jerusalèm pels pelegrins crestians s'acaba alara. Dins lo meteis temps, vençuts a la batalha de Manzikert en 1071[2], los Bizantins pòdon pas empachar los Turcs de s'establir a Nicèa en 1078 e d'i fondar un reialme en 1081.
A la fin del sègle XI, l'emperaire Alèxis Ièr Comnèn, que son Empèri Crestian d'Orient es menaçat pels Turcs, demanda mantun còp lo secors de Roma contra los Seldjokidas. En 1095 al moment d'un sejorn en França, lo papa Urban II pren acte de la furor dels cavalièrs a qui los Turcs barran d'ara enlà lo camin de Jerusalèm (que los Arabis avián totjorn daissat liure) e respond a la demanda d'Alèxis Ièr. Atal, lo 27 de novembre de 1095, al cors del concili de Clarmont que faguèt acampar, lo papa fa una crida a la crosada[3], e predica per secórrer l'emperaire bizantin e la liberacion de la Tèrra Santa a Jerusalèm. En escambi de lor participacion a la crosada, promet lo perdon de lors pecats als cavalièrs qu'anarián portar secors als crestians d'Orient[4].
Designa Ademar de Montelh, evesque del Puèi de Velai, per dirigir aquesta crosada[5].
La crosada populara[modificar | modificar la font]
Lo pichon pòble reagís en grand nombre, en particular a l'apèl de Pèire l'Ermita que l'a presicada en Berric e ont cridèt lo famós « Dieu o vòl », en Orleanés, a Poissy ont Gautier Sans-Avoir lo rejonh, en Champanha e en Lorena.
Lo 12 d'abril de 1096 es amb aperaquí 15 000 pelegrins que Pèire l'Ermita e Gautier Sans-Avoir pervenon a Colonha. Aquestas crosadas popularas s'acompanhan de persecucions contra los josieus.
Gautièr, menant una majoritat de Franceses, quita primièr Colonha e ganha Ongria ont lo rei Coloman li acòrda lo liure passatge. A Semlin, darrièra plaça ongresa abans lo territòri bizantin, d'incidents amb los Ongreses se sòldan per l'escòrgament de setze rebalaires. Arribant a Niš lo 18 d'agost, Gautier contunha sa rota via Sòfia, Philippopoli e Andrinòple fins a Constantinòple qu'atenh lo 20 de julhet jos escòrta bizantina.
Las tropas de Pèire l'Ermita atenhon a lor torn Semlin, prenon la vila d'assaut e i chaplan 4000 Ongreses. D'aprèp lo cronicaire Albèrt d'Ais, aurián agit atal aprèp aver vist suspenduts a las muralhas las armas e los vestits apartenent a de pelegrins que fasián partida de la còla de Gautièr e qu'èran estats tuats.
Per far bona mesura, investisson puèi e pilhan Belgrad, desertada de sos abitants qu'avián trobat refugi en territòri bizantin sus l'autra riba de Sava. Temptant de renovelar lors proesas a Niš, las tropas de Pèire son mesas al pas pel governador Nicetas que lor permet de contunhar lor camin sonque a la condicion exprèssa de s'arrestar pas mai de tres jorns davant una vila.
Aquela tropa se presenta fin finala davant Constantinòple lo 1 d'agost de 1096. Lai, l'emperaire Alèxis Ièr lor conselha, dins un primièr temps, d'esperar la crosada menada pels barons, mas davant lors excèsses, lor fa traversar lo Bosfòr lo 6 d'agost e lor assigna la plaça fòrta de Kibotos (Civitot).
En setembre, rasian los environs de Nicèa e una banda, dirigida per un nòble italian del nom de Renaud s'apodera del castèl de Xerigordon. Lo 29 de setembre, un contingent d'òmes armats mandat pel sultan Kilij Arslan repren la plaça fòrta.
Lo 21 d'octobre de 1096, lasses d'esperar, se remeton en movement cap a Nicèa, mas son exterminats tot escàs sortits del camp de Civitot. Gautier-sans-Avoir, lo comte d'Uc de Tubinga e Gautier de Teck pèrdon la vida dins aquel combat. Sus 25 000 òmes, sols 3000 pervenon a rejónher l'Empèri Bizantin. S'amalgaman a la crosada dels barons, donant los terribles tafurs.
Las crosadas « alemandas »[modificar | modificar la font]
Parallèlament a la crosada de Pèire l'Ermita, d’autras bandas s’illustran per de desòrdres encara mai grands. Son las bandas de Volkmar/Folkmar, de Gottschalk, d’Emich de Flonheim e d'Emich de Leisingen.
- Folkmar amb environ 12 000 òmes passan per Saxònia e Boèmia, massacrant de josieus a Ratisbona e a Praga abans d'èsser dispersats en Ongria.
- Lo prèire alemand Gottschalk recampa una banda de 15 000 òmes e va en Ongria ont sos crosats cometon mantuna malafacha abans d’èsser massacrats o capturats pels Ongreses.
- Emich de Leisingen, enfin, cavalièr-brigand de Ren, se dona a de vertadièrs pogròms dins las vilas que travèrsa pendent lo mes de mai : Mètz, Spira, Trevèri, Worms, Maiança e Colonha. A Maiança, ont se tròba un centre d’estudi talmudic, 90% de la comunautat es chaplada, çò qu'afectèt prigondament lo talmudista Rachi. Luènh d’èsser desorganizada, la tropa d'Emich de Leisingen, ont figuran de senhors nombroses (Guillaume Charpentier, vescomte de Melun e Gâtinais, Clarembaud de Vendeuil, Tomàs de Marle, Drogon de Nesles) complís sos mesfaches per pur antijudaïsme. Coma se son vist refusar l’entrada en Ongria, la chomalha entrepren lo sètge de Wieselburg ont es espotida pels Ongreses. Emich capita de fugir e tornar dins son son país mentre que Tomàs, Clarembaud e Guillaume le Charpentier rejonhon Uc de Vermandés.
La crosada dels barons[modificar | modificar la font]
Se los sobeirans respondon pas a l'apèl del papa, de grands feudals o fan :
- Raimon de Sant Gèli, comte de Tolosa, que, en 1087 a participat a la Reconquista ;
- Guilhèm dels Bauç e son filh Raimon dels Bauç ;
- Boemond de Tarent e son nebot Tancrèd de Hautavila de la familha dels princes normands d'Itàlia ;
- Uc lo Grand, comte de Vermandés, fraire del rei de França Felip Ièr ;
- Robèrt Courteheuse , duc de Normandia, filh de Guilhèm lo Conquistaire, son cavalièr bandairièr Joan de Lanas.
- Robèrt, comte de Flandra ;
- Godofred de Bouillon, duc de Bassa Lotaringia, son fraire Baudoïn de Bolonha e lor cosin Baudoïn del Borg ;
- Estève II, comte de Bles ;
- Enguerrand Ièr, comte d'Amians e son filh Tomàs ;
- Uc II, comte de Sant Pol e son filh Enguerrand.
Quatre armadas se constituisson per de regropaments regionals :
- los lorencs, menats per Godofred de Bouillon e Baudoïn de Bolonha, que travèrsan Alemanha e los Balcans ;
- los normands d'Itàlia, conduches per Boemond de Tarent e Tancrèd de Hautavila, desbarcant en Epir ;
- los occitans a l'entorn de Raimon de Sant Gèli, que passan per l'Itàlia del Nòrd, Serbia e Macedònia ;
- los franceses amb Uc lo Grand, Robèrt Courteheuse e Robèrt de Flandra.
Lo primièr que partiguèt foguèt Uc de Vermandés, comte de Vermandés e fraire cabdèt del rei de França Felip Ièr. Quitèt França cap al mitan del mes d'agost de 1096 amb una seguida respectabla e passant per Itàlia, recebèt l'estendard de Sant Pèire a Roma. Godofred de Bouillon, senhor de Bouillon e duc de Bassa Lotaringia, que financèt son expedicion per la venda o en ipotecant d'unas de sas possessions, partiguèt tanben al mes d'agost de 1096. Boemond de Tarent decidiguèt de se crosar quand las primièras tropas francesas traversèron Itàlia, e abandonant lo sètge d'Amalfi qu'èra a entreprendre, levèt una armada normanda e partiguèt per Constantinòple, amb son nebot Tancrèd. Lo comte de Tolosa, Raimon de Sant Gèli, acampèt, quant a el, amb lo legat del papa Ademar de Montelh, la màger de las armadas dels crosats, que traversèt Dalmàcia, non pas sens dificultats, durant l'ivèrn e pervenguèt a Tessalonica al començament d'abril de 1097 e Constantinòple lo 21 del meteis mes.
L'arribada a Constantinòple[modificar | modificar la font]
Un dels primièrs que respond a l'apèl d'Urban II en 1095, Jaufré de Bolhon, ven tanben un dels principals caps de la primièra crosada. Partit de Verzelai amb una seguida nombrosa, passa per Ratisbona, Viena, Belgrad e Sòfia, arriba a Constantinòple lo 23 de decembre de 1096, e se tusta tanlèu a Alèxis Ièr Comnèn. Los Meridionals se presentan davant Constantinòple en abril de 1097. D'incidents surgisson amb l’arribada de tropas pus importantas, entre Raimon de Tolosa e los mercenaris pechenègas, entre Boemond e los abitants de Castoria que li refusan lo ravitalhament.
Alèxis Ièr se mespren sus las intencions dels crosats, que los crei venguts ofrir lors servicis a son Empèri per recuperar sas tèrras - a l'instar d'aquelas tropas escandinavas que dempuèi mantun sègles se metián a son servici. Exigís doncas un jurament de fiseltat e la promessa de restituir a l'Empèri Bizantin las tèrras que li an apartengut abans la conquista turca e de tenir en fèu de l’emperaire totas las autras tèrras conqueridas.
Uc de Vermandés, arribat primièr a Constantinòple aprèp un naufragi al moment de la traversada de l’Adriatica, prèsta sens dificultat a Alèxis lo jurament. S'estimant fisèl subjècte e òme vassal del sol emperaire germanic, Jaufré de Bolhon refusa d'en primièr de prestar lo jurament d'aleujança exigit pel basileus de totes los caps crosats. Li cal copar los viures per lo far cedir. Sacrifica enfin sos principis a l'esperit de crosada e prèsta a contracòr lo jurament requerit. S'engatja atal a remetre al basileus totes los territòris qu'an apartengut a l'Empèri Bizantin que poiriá levar a l'Islam. Trionfant e magnanim, Alèxis Comnèn testimònia de sa satisfaccion en lo comolant de presents somptuoses : cavals de prètz e vestits de parada, teissuts precioses e cofrets emplenats de besants d'aur. Raimon de Sant Gèli, pretextant que podiá pas servir d’autre sobeiran que lo Crist, se'n ten a jurar de respectar la vida e l’onor de l’emperaire. Boemond de Tarent prestariá volontièr jurament, s'òm lo nomenava grand domestic de l’Orient, carga que li balhariá lo comandament de las fòrças imperialas en Asia Menora, per consequent lo comandament de l’expedicion. Çaquelà, Tancrèd de Hautavila se sostrai al jurament en passant sus la riba asiatica.
La traversada d'Anatolia[modificar | modificar la font]
Aprèp l'acampament de las quatre armadas, los crosats amb de tropas bizantinas se dirigisson cap a Nicèa qu'es assietada a partir de mai 1097. Çaquelà, quand la vila es a mand d'èsser presa, lo 16 de junh, los Turcs causisson de se rendre als Bizantins e los crosats son suspreses, siquenon decebuts, de veire d'un còp la bandièra bizantina flotar sus la vila que s'aprestavan a atacar.
Los crosats se tòrnan encaminar cap a la Tèrra santa. De son costat Qilij Arslan Ièr, sultan de Rom, bat lo rapèl dels Turcs seldjokidas e ataca per suspresa los crosats a la batalha de Dorilèa, lo 1èr de julhet de 1097. La victòria dels crosats lor dobrís la via d'Anatolia.
L’armada progrèssa dificilament, endurant lo talent e la set, perdent sos cavals en grand nombre e rendent los guidas grècs responsables de sos mals. Venceires dels Danichmendidas e de l’emir de Capadòcia a Eraclèa, los crosats travèrsan Taurus e son aculhits favorablament en Cilicia pels Armènis installats lai dempuèi lo mitan del sègle XI.
Lo sètge e la presa d'Antiòquia[modificar | modificar la font]
Lo 20 d'octobre, los crosats arriban davant Antiòquia. Lo nebot de Boemond, Tancrèd, e Baudoïn de Bolonha s’emparan de las plaças cilicianas de Tarsa e de Mamistra, qu’abandonan après de dissensions. Baudoïn va apuèi dins lo Naut Eufrates, ont pren Ravendel e Turbessel, que daissa en fèu als companhons armènis que l’an guidat. Apelat a Edessa per l’armèni Thoros, desirós de saquejar la tutèla turca, ven son filh adoptiu e eiretièr.
Lo blocatge d'Antiòquia comença en novembre, amb de material aportat per una flaüta genovesa. Mas l’ivèrn rend lo ravitalhament dificil. Malgrat las victòrias ganhadas sus las armadas de Damasc (decembre), puèi d’Alèp (febrièr de 1098), lo moral dels assietants es fòrt bas. Las defeccions son nombrosas (Pèire l'Ermita, Estève II de Bles, e lo cap del contingent bizantin sospechat d’intrigar amb los Turcs). Boemond capita de se far prometre la vila al detriment de l’emperaire de Bizanci s’i entrava primièr.
Un soslèvament desbarrassa Baudoïn de Bolonha de Thoros d’Edessa en març de 1098. Baudoïn, son eretièr, fonda lo comtat d'Edessa. Boemond capita d'entrar dins Antiòquia amb la complicitat d’un dels desfenseires (3 de junh de 1098). Los crosats, entrats dins la vila, se tròban en situacion d’assietats, entre la garnison turca demorada dins la ciutadèla, e los prodèls conduches per l’atabey de Mòssol, Kerbogha. Una seria de visions e la descobèrta de la santa Lança lor permeton de gardar lo moral. Mas de fugitius, persuadits de la casuda imminenta de la vila, an rejunt Alèxis Comnèn qu'a atench Philomelium al cap d’una armada de secors. Alèxis, que vòl gardar las conquistas fachas per la crosada (Esmirna, Efès, Sardas), e ten pas a se mesurar a Kerbogha, se revira. Boemond de Tarent, victoriós de Kerbogha (28 de junh), mestreja Antiòquia. Sol Raimon de Sant Gèli pretend de far respectar los dreches de l’emperaire sus la vila. Mas coma Alèxis a pas portat assisténcia a sos vassals, aqueles se considèran deligats de lor engatjament. La crosada a romput amb Bizanci.
Durant l’estiu, mentre qu’una epidemia regna a Antiòquia e empòrta lo legat Ademar de Montelh, los crosats s'espandisson dins las regions vesinas, s’emparan al sud de Lattaquié e de Ma`arrat, ont consolidan lors posicions en Cilicia. Las esitacions del conselh dels barons al subjècte d'Antiòquia e del comandament irritan la rèsta de l’armada, que destrusís las fortificacions de Maarrat, conquerida per Sant Gèli per lo fòrçar de partir.
Aprèp la presa d'Antiòquia, lassat de la pelejada interminabla qu'opausa Boemond de Tarent e Raimon de Sant Gèli, Jaufré se retira temporàriament çò de son fraire Baudoïn a Edessa, d'ont rejunhís los crosats quand tòrnan prene enfin la rota per Jerusalèm. Qualques cronicaires evòcan la preséncia de practicas antropofagas al cors del sètge d'Antiòquia. Atal, aprèp la conquista de Palestina, Raol de Can, cronicaire de la primièra crosada escriviá : « A Maarat, les nôtres firent cuire les païens adultes dans des marmites e embrochèrent les enfants pour les manger rôtis. »
S'agís çaquelà aicí d'una legenda nascuda de rumors entretengudas per Boemond de Tarent al començament del sètge d'Antiòquia. Aqueste sap que i a d'espions turcs dins los environs alara met en scèna de marmitas ont fa bolhir de còsses per propagar la terror en çò de l'enemic en se fasent passar per d'antropofags. Eventualament, es possible que d'unes crosats butats dins los retrancaments ultimes de la subrevida ajan pogut tombar dins aquelas practicas mas s'agissiá segurament pas alara de practicas fachas amb plaser al grand jorn dins de marmitas. Boemond de Tarent va doncas inspirar la paur als musulmans que van far resson d'aquela descobèrta.
Lo sac de Jerusalèm[modificar | modificar la font]
L’armada crosada pren lo camin de Jerusalèm (13 de genièr de 1099), remontant la valada d’Orontes, sens èsser inquietada pels emirs arabis de la region. Rejonhent la còsta, s’empara de Tortòsa e de Maraclèa. Jos la pression de sos soldats, Raimon de Tolosa deu abandonar lo sètge d’Arqa que ne comptava far lo centre de sas possessions venentas. Seguissent la còsta fins a Jaffa, los crosats entran a Betelèm lo 6 de junh e meton lo sètge davant Jerusalèm l'endeman.
La vila, fortificada e enrodada de vabres, levat al nòrd, espèra de secorses d’Egipte. Los assietants mancan d’aiga, de lenha e d’armas e son pas pro nombroses per l’investir. Una expedicion en Samària e l’arribada d’una flaüta genovesa a Jaffa provesisson lo material necessari a la construccion de maquinas de sètge. Una seria de junes purificators, una procession a l'entorn de la vila rend son sens de pelegrinatge a la crosada. Aprèp un assaut dificil de dos jorns, la vila es presa lo 15 de julhet. « Entrats dins la vila, los pelegrins perseguissián, chaplavan los Sarrasins fins al Temple de Salomon… ont i aguèt un tel carnalatge que los nòstres chauchavan dins lo sang fins a las cavilhas ». La vila es pilhada, sa populacion musulmana, josieva e de crestians grècs, còptes, sirians, armènis es chaplada. Lo sac de Jerusalèm foguèt espaventable, mas benlèu amplificat per de cronicaires e de clercs per ne far un recit d'apocalipsi e demostrar que la purificacion rituala de la vila qu'espèra lo retorn gloriós del Crist èra a aquel prètz.
Dins los meses que seguisson, un cèrt nombre de pelegrins, que creson d'aver complit lor vòt, tòrnan en Occident e i pòrtan la novèla del trionf de la crestiantat. Coma a refusat dignament la corona de Jerusalèm, Jaufré de Bolhon pren lo títol d’avoat del Sant Sepulcre, atal resèrva los dreches de la Glèisa sus l'estat novèl. Doncas es son fraire que ven rei jol nom de Baudoïn Ièr de Jerusalèm. En julhet, amb los autres princes, suspren l’armada egipciana de secors a Ascalon, assegurant la subrevida de son Estat. Çaquelà, los Fatimids tòrnan prene lo contraròtle d'Ascalon aprèp una revòlta populara. En setembre, Jaufré de Bolhon demòra sol amb tres cents cavalièrs e dos mila pietons per defendre sas conquistas (Jerusalèm, Jaffa, Lydda, Ramla, Betelèm, Ebron) a las qualas s’apondon lèu Galilèa. Afronta tres còps los Fatimids, al moment de las batalhas de Rama (1101, 1102 e 1105).
Coma se voliá reservar un fèu, Raimon de Sant Gèli comença lo long sètge de Trípol en 1102. Dos ans mai tard, Baudoïn Ièr decidís de profiechar d'un conflicte intèrne dels Seldjokids, qu'opausa lo shah seldjokid Barkyaruq a son fraire, per temptar de prene Harran, que dobririá la via sus Mòssol e Bagdad. E mai, l'emir de Mòssol, Jekermish, s'afronta amb son vesin Il Ghazi ibn Ortoq, senhor de Mardin e d'Alèp.
Pr'aquò, lo fraire d'Il Ghazi, Soqman ibn Ortoq, se reconcilia amb Jekermish, batent Baudoïn Ièr e sas tropas. L’armada d’Edessa es entièrament destrucha o capturada e sos caps, Baudoïn e son vassal, Josselin de Courtenay, son capturats. L'avançada dels Crosats cap a Pèrsia es atal blocada. Pauc de temps aprèp, profiechant de l'afebliment dels Crosats, los Turcs d’Alep tòrnan prene Artâh e los Bizantins s'emparan de Cilicia e de Lattakié [6].
En 1105, Raimon de Sant Gèli morís al moment del sètge de Trípol. aqueste se perseguís, jos la direccion de son cosin, Guilhèm Jordan, sostengut per Bizanci. L'emir de Trípol tempta d'obténer l'ajuda de Soqman ibn Ortoq, venceire de la batalha d'Harran, mas aquel morís en camin. Lo blocatge de Trípol se fa pus intens, e en 1108 Bertrand de Sant Gèli, lo filh de Raimon IV, arriba amb de tropas. Per arbitrar entre la rivalitat d'aquel darrièr e de Guilhèm Jordan, lo rei de Jerusalèm Baudoïn Ièr marcha tanben sus Trípol, rejunt pel prince d'Antiòquia, Tancrèd de Hautevila. Baudoïn Ièr decidís de devesir lo futur comtat de Trípol en doas partidas, e accèpta la reddicion de Trípol. Pauc de temps aprèp la presa de la vila, Guilhèm Jordan morís assassinat, lo comtat de Trípol tòrna doncas a Bertrand de Sant Gèli.
En Occident, la crosada contunha d'èsser predicada. Lo papa Pascal II pronóncia l’excomunicacion contra los qu’an pas complit lors vòts, remanda a Jerusalèm los desertors, coma Estève de Bles e Uc de Vermandés.
Consequéncias[modificar | modificar la font]
Un cèrt nombre de pelegrins aprèp aver complit lors devocions reprenon lo camin del retorn. An desliurat Jerusalèm e per la meteissa ocasion complit lors vòts. D'autres crosats s'aprestan a demorar en Orient. Jaufré de Bolhon es causit per sos pars coma prince de Jerusalèm. Refusa d'èsser nomenat rei del Reialme de Jerusalèm. Ditz : « Portarai pas una corona d'aur, lai ont lo Crist portèt una corona d'espinas ». Pren alara lo nom d'Avoat del Sant Sepulcre, siá advocatus Sancti Sepulchri, reservant los dreches eminents de l'estat novèl a la Glèisa. En setembre demòra sol dins sas possessions novèlas amb sonque 300 cavalièrs e 2000 pietons. Los establiments francs son fòrça isolats los uns dels autres e mal religats a la mar[7].
En Occident, la novèla de la presa de Jerusalèm provòca lo despart d'armadas novèlas que despassan de còps lo milierat d'òmes. Mas fauta d'entendas, aquelas "rèiras" crosadas fracassan totas en Anatolia davant los Turcs qu'an refach provisòriament lor unitat. La mar ven alara lo sol mejan de comunicacion amb l'Occident. L'arquevesque Daimbert de Pisa, arribat a Jaffa amb 120 vaissèls, se fa nomenar patriarca latin de Jerusalèm e sobeiran de la principautat d'Antiòqua e del reialme de Jerusalèm, se fa donar un quart de Jerusalèm e la totalitat de Jaffa. Jaufré, de son costat promet als Venicians que venon de prene Aifa, lo terç de totas las vilas qu'ajudarián a conquistar[8]. Qualques meses pus tard aprèp la mòrt de Jaufré, son fraire Baudoïn, Comtat d'Edessa, se fa coronar Rei de Jerusalèm pel patriarca latin de la vila. Espandís lo reialme de Jerusalèm per las conquistas d'Arsof, de Cesarèa, de Beirot e de Sidon. De son costat, Raimon de Tolosa fa la conquista amb l'ajuda de Gènoa del comtat de Trípol[9]. Los mercands italians d'en primièr reticents a l'idèa d'una aventura guerrièra que risca de deteriorar lors relacions comercialas amb l'Orient, començan de veire dins las crosadas un mejan d'alargar lo camp de lors activitats e de crompar los produches d'Orient a lor font quitament sens passar per l'intermediari dels musulmans o dels bizantins[10].
Nòtas e referéncias[modificar | modificar la font]
- ↑ Ivan Gobry La civilizacion medievale 1999, p. 133
- ↑ Alexandre Del Valle La Turquia dins Euròpa 2004, p. 21
- ↑ Joan Flori La guèrra santa 2001, p. 310
- ↑ Yves Celanire Raconter l'histoire 1999, p. 209
- ↑ René Grousset Histoire dels croisades et du royaume franc de Jérusalem 1948, p. 4
- ↑ Modèl:Ref-Grousset-Croisades
- ↑ Cécile Morrisson, Les Croisades, PUF, 1969, nouvelle édition : 2006, p 32
- ↑ Cécile Morrisson Les Croisades 1998, p. 33
- ↑ Cécile Morrisson, p. 34
- ↑ Michel Balard, Jean-Felip Genêt, Michel Rouche, Des Barbares a la Renaissance, Hachette, 1973, p. 180
Vejatz tanben[modificar | modificar la font]
Ligams connèxes[modificar | modificar la font]
- Alèxis Ièr
- Anna Comnèn, l'Alexiada
- Persecucion dels Josieus pendent la primièra crosada
- Antijudaïsme
- Barkyaruq
- Concili de Clarmont
- Cronologia de la primièra crosada
- Fonts aràbias sus las crosadas
- Lista dels principals caps crosats
Bibliografia[modificar | modificar la font]
- (fr) Jean Flori, La Première Croisade. L'occident chrétien contre l'Islam, Bruxelles, (éd. Complexe), 1997. (ISBN 2-87027-436-X)
- (fr) Amin Maalouf, Les croisades vues par les Arabes, Paris : J.-C. Lattes, 1983
Ligams extèrnes[modificar | modificar la font]
Los documents sonòres de Canal Académie[modificar | modificar la font]
- (fr) Article de presentacion sul sit de Canal Acadèmia
- Expausat del professor Jacques Heers, director del departament d’estudis medievals de la Sorbona e autor de La première Croisade , Perrin, 2002 - L'appel de Clermont du pape Urbain II (58 min - Mp3 - 80 Mo)


text:
Que i a un dotzenat d'inscrivuts en purmèra annada. Ne tornaréi pas sus l'identitat d'aqueths inscributs, que vòu miélher .. mes se aquò pòt tornar lançar lo cursús paulin, tant de bon.
Vous n'êtes pas connecté. Connectez-vous ou enregistrez-vous
La licéncia d'occitan que torna a Pau
Aller à la page : 1, 2
1 La licéncia d'occitan que torna a Pau le Ven 26 Sep - 7:08
Zengi
Trobador !!
Que i a un dotzenat d'inscrivuts en purmèra annada. Ne tornaréi pas sus l'identitat d'aqueths inscributs, que vòu miélher .. mes se aquò pòt tornar lançar lo cursús paulin, tant de bon.
2 Re: La licéncia d'occitan que torna a Pau le Ven 26 Sep - 7:37
Joan Peiroton
Guelha de bonda
3 Re: La licéncia d'occitan que torna a Pau le Ven 26 Sep - 8:06
Zengi
Trobador !!
4 Re: La licéncia d'occitan que torna a Pau le Ven 26 Sep - 10:46
Cerièra de Mai
Trobador !!
5 Re: La licéncia d'occitan que torna a Pau le Ven 26 Sep - 22:18
posoèra
Occitan Warrior
Mes bon, òc que hèu la licéncia d'occitan augan a Pau .... mes que'm demandi çò qu'en serà l'an qui vien, pr'amor que si soi la sola deu percor en anar a tots los cors, l'an qui vien que'm trobarèi enqüèra soleta ... enfin, cau víver au dia ^^
E los cors de lenga occitana son dab los qui an l'occitan com opcion .. un drinòt estranh trobi ...
E puish i a quauques cors de literatura francesa qui son pas deus melhors
mes enfin, arren ei perfèit ... mes soi hèra contenta de hèr aquesta licéncia, e en mei, en gascon !!!!
6 Re: La licéncia d'occitan que torna a Pau le Ven 26 Sep - 22:22
Zengi
Trobador !!
Òsca la navera biarnésa
7 Re: La licéncia d'occitan que torna a Pau le Ven 26 Sep - 22:27
posoèra
Occitan Warrior
8 Re: La licéncia d'occitan que torna a Pau le Ven 26 Sep - 22:41
posoèra
Occitan Warrior
9 Re: La licéncia d'occitan que torna a Pau le Ven 26 Sep - 23:19
Cerièra de Mai
Trobador !!
De tot biais, òsca a tu, e coratge !!
10 Re: La licéncia d'occitan que torna a Pau le Ven 26 Sep - 23:25
posoèra
Occitan Warrior
11 Re: La licéncia d'occitan que torna a Pau le Sam 27 Sep - 0:18
admin
Trobador !!
_________________
Tant d'annadas aviái somiat
Al mòble en kit crompat a But !
Mas en lo montant l'ai petat !
Ai, Cocut !
Pau DELERMÀS-FIGORNIÈR
12 Re: La licéncia d'occitan que torna a Pau le Dim 28 Sep - 21:48
Sandrinèta
Trobador de Comptador
que's cau bolegar adara!!
osca a tu Sofia!
13 Re: La licéncia d'occitan que torna a Pau le Lun 29 Sep - 6:23
admin
Trobador !!
_________________
Tant d'annadas aviái somiat
Al mòble en kit crompat a But !
Mas en lo montant l'ai petat !
Ai, Cocut !
Pau DELERMÀS-FIGORNIÈR
14 Re: La licéncia d'occitan que torna a Pau le Mar 30 Sep - 20:13
Lo ton vesin
Guelha de bonda
Sòfia a écrit:E puish i a quauques cors de literatura francesa qui son pas deus melhors
Bò, ne son pas tròp maishants totun Que ns'èm devuts véder, que'n segueishi quauques uns.
15 Re: La licéncia d'occitan que torna a Pau le Jeu 2 Oct - 10:15
posoèra
Occitan Warrior
Per escàs n'ès pas anat au cors de latin la setmana passada ?
16 Re: La licéncia d'occitan que torna a Pau le Jeu 2 Oct - 10:21
posoèra
Occitan Warrior
L'Òmi a écrit:S'es la medisha causa qu'a Bordèu, qu'es pas mauaisit, mes non cau pas deishar de costat la literatura francesa e lo latin (tà resumir : non cau pas har çò qu'èi hèit .... )
en hèit jo que vau ensajar de hèr esforç en latin, qu'es hèra important tà apréner l'occitan, mes bon après cau pas honhar la mame dens las ortigas, que'm contentarèi deu minimum entaus corses cagants
17 Re: La licéncia d'occitan que torna a Pau le Ven 3 Oct - 17:59
Joan Peiroton
Guelha de bonda
18 Re: La licéncia d'occitan que torna a Pau le Ven 10 Oct - 21:17
Lo ton vesin
Guelha de bonda
Sòfia a écrit:ès anat au cors de literatura modèrna ?? èi pensat i morir d'avegèr !! Que'm caldrà en minjar de la literatura francésa
Per escàs n'ès pas anat au cors de latin la setmana passada ?
Non, ne vau pas que tad aqueth cors, e tau deu dijaus matin tanben.
19 Re: La licéncia d'occitan que torna a Pau le Ven 10 Oct - 21:18
Lo ton vesin
Guelha de bonda
Sòfia a écrit:L'Òmi a écrit:S'es la medisha causa qu'a Bordèu, qu'es pas mauaisit, mes non cau pas deishar de costat la literatura francesa e lo latin (tà resumir : non cau pas har çò qu'èi hèit .... )
en hèit jo que vau ensajar de hèr esforç en latin, qu'es hèra important tà apréner l'occitan, mes bon après cau pas honhar la mame dens las ortigas, que'm contentarèi deu minimum entaus corses cagants
Fenianta
20 Re: La licéncia d'occitan que torna a Pau le Sam 11 Oct - 19:33
posoèra
Occitan Warrior
Mes qui ès ? Un aute occitan au miei deus paulins dab l'accent parisenc l'auri arremarcat totun ! N'ès pas tu lo men sol camarada occitan a mieitat breton de la classa ?Lo ton vesin a écrit:
Non, ne vau pas que tad aqueth cors, e tau deu dijaus matin tanben.
( qu'ac cau diser, en letra l'occitan es un animau en via de disparicion ... soi segura que i a mei d'estudiants que parlan castelhan ou chinés dens los corredors qu'occitan !! ... la minuta pessimista de la serada es acabada )
( de cops èi enveja de parlar, dab gent que coneishi pas, en occitan dens los corredors de la fac, quan sabi plan que parlan pas brica occitan .. es grèu mossur lo mètge ?
ço que'm mia a un aute pensada, e pensatz que's ved sus la cara se parlas occitan o non ? )
Dernière édition par Sòfia le Sam 11 Oct - 21:16, édité 1 fois
21 Re: La licéncia d'occitan que torna a Pau le Sam 11 Oct - 20:42
Cerièra de Mai
Trobador !!
[forà-subjèct]Sòfia a écrit:ço que'm mia a un aute pensada, e pensatz que's ved sus la cara se parlas occitan o non ? )
Uèi al Mercat d'Occitània, per rire, diguèri a ma maire (que fasiá lo mercat amb ieu), vesent la policia :
« e la policia, creses que parla occitan ? »
S'aviái saput, me seriái calada ! Es anada lor demandar !!
« Adissiatz, parlas occitan ?
(ieu, tota MDR escotant un pauc pus luènh, sens i creire, a me dire « ma paura maire es fòla… »)
— E òc, un pauc ! » li respondèt una fliqueta !
E ben non, se ves pas sus la cara !
[/FS]
22 Re: La licéncia d'occitan que torna a Pau le Sam 11 Oct - 21:02
posoèra
Occitan Warrior
Que'm demandi totun quin aprenen la lenga ... i auré un occitan tradidor endeus ensenhar la noste beroja lenga ?
O dilhèu e n'i a que s'an hèit flics en tot èster locutors naturaus e vedent quin son dangeros los occitans s'an dit qu'auràn tribalh dens l'espionatge en tot mestrisar la lenga
Aquo qu'es un argument ende avèr estudiants dens las licéncias d'occitan ( atau que tornam au subjècte iniciau ^^) ... estudiatz l'occitan, auratz tribalh aus Rensenhaments Generaus ( ad aqueth perpaus, an pas cambiat de nom aquestes ? )
23 Re: La licéncia d'occitan que torna a Pau le Dim 12 Oct - 0:14
Axel
Francimand's Killer
24 Re: La licéncia d'occitan que torna a Pau le Dim 12 Oct - 18:40
sanmarti
Occitan Warrior
25 Re: La licéncia d'occitan que torna a Pau le Lun 13 Oct - 10:07
Einucent
Occitan Warrior
Crese que viguèrem la mesma se voletz èsser pas entenduts de la municipala tolosana, vos fau passar au Lemosin.Cerièra de Mai a écrit:[forà-subjèct]
Uèi al Mercat d'Occitània, per rire, diguèri a ma maire (que fasiá lo mercat amb ieu), vesent la policia :
« e la policia, creses que parla occitan ? »
S'aviái saput, me seriái calada ! Es anada lor demandar !!
« Adissiatz, parlas occitan ?
(ieu, tota MDR escotant un pauc pus luènh, sens i creire, a me dire « ma paura maire es fòla… »)
— E òc, un pauc ! » li respondèt una fliqueta !
E ben non, se ves pas sus la cara !
[/FS]
26 Re: La licéncia d'occitan que torna a Pau le Lun 13 Oct - 10:41
lo julien vertadier
Pintaire
sanmarti a écrit:ièu me remembri d'un cop ont parlerem occitan amb un CRS a Paris quauquas annadas fa. Era de Montalba lo tipe!
Es la règla : pilhon totjorn de CRS d'autri regions per estre segur qu'auron ges de problema per tustar la populacion, cau pas que li ague lu siéu fraires dins la manif :-P
27 Re: La licéncia d'occitan que torna a Pau le Lun 13 Oct - 11:41
LaurençD
Occitan Warrior
_________________
http://lacabraelolop.canalblog.com/
28 Re: La licéncia d'occitan que torna a Pau le Lun 13 Oct - 12:48
Cerièra de Mai
Trobador !!
Me remembri d'una manif a Fois ont dins los CRS, i aviá lo paire d'una amiga. E nosautres, 3 amigas a cantar :lo julian vertadier a écrit:Es la règla : pilhon totjorn de CRS d'autri regions per estre segur qu'auron ges de problema per tustar la populacion, cau pas que li ague lu siéu fraires dins la manif :-P
« Monsieur B***, avec nous ! Monsieur B***, avec nous ! »
29 Re: La licéncia d'occitan que torna a Pau le Lun 13 Oct - 14:26
Zengi
Trobador !!
30 Re: La licéncia d'occitan que torna a Pau le Mar 14 Oct - 19:46
posoèra
Occitan Warrior
en parlant de la licéncia, un prof de literatura qu'èi, nos a dit i a quauques dias que lo Ferdinand Céline, grand racista contra tot lo mon e i comprès contra los occitans ( avètz de legir ço qu'a escrit suus occitans se l'avètz pas enqüèra hèit), es un grand umanistaMatieu a écrit:Parlem de la licéncia !
E ço de sordeish qu'es que i a joens qu'en son fan d'aqueth escrivan en tot saber qu'a escrit causas racistas orres !!!
31 Re: La licéncia d'occitan que torna a Pau Aujourd'hui à 23:36
Contenu sponsorisé
Aller à la page : 1, 2
Sujets similaires
Permission de ce forum:
Vous ne pouvez pas répondre aux sujets dans ce forum


text:
Ricardo Bofill
Ricardo Bofill o en catalan Ricard Bofill Leví es un arquitècte catalan, nascut en 1939 a Barcelona.
Somari
Biografia[modificar | modificar la font]
Faguèt sos estudis a Barcelona, puèi a l'Escòla d'Arquitectura de Genèva.
En 1963, s'acompanha d'un grope d'arquitectes, engenhaires, sociològs e filosòfs, nuclèu de çò qu'es uèi lo Taller de Arquitectura[1], installat a Barcelona. Aquela equipa internacionala interven pertot dins lo monde e utiliza de tecnicas mai modèrnas e de son pròpri saber far acumulat pendent mai de 40 ans.
Lo dessenh de la vila es una disciplina plan aprigondida pel Taller de Arquitectura, coma dins las vilas europèas de Bordèu, Luxemborg e Madrid, e mai Boston als Estats Units d'America e Kōbe al Japon. D'entre los principals projèctes desvolopats en China i a lo concors per la Vila Olimpica de Quingdao, Landmark Buildings, ensems d’immòbles de granda nautor, los novèls quartièrs d’abitacions The Reflections e Sunshine Upper East Side, lo Shangrila Hôtel, (2009).
Lo quartièr d'Antigòna a Montpelhièr, que son projècte comencèt en 1980 contunha de s'enriquir de novèlas edificacions.
D'entre las grandas infrastructuras realizadas en Espanha cal signalar l’Aeropòrt de Barcelona el Prat en 1992 e son extension, lo novèl terminal T1, (junh de 2009) e a Madrid, lo Palais dels Congrèsses.
Dins lo domeni dels equipaments culturals, lo Taller de Arquitectura realizèt lo Centre de Musica l'Arsenal de Mètz, lo TNC, Teatre Nacional de la Catalonha a Barcelona, l’Escòla de Musica Shepherd, dins l’Universitat de Rice a Houston, e Lo Centre Cultural Miguel Delibes a Valhadolid.
Sas principalas influéncias son los arquitèctes Palladio, Mansart e Ledoux.
Fondèt en 1963, Le Taller de Arquitectura, a Barcelona amb Manuel Nuñez Yanowsky (autor de las « arenas de Picasso » a Marne-la-Vallée), Ramòn Collado e sa sòrre Ann, coma una cellula de « brainstorming transdisciplinaria ».
Qualques realizacions[modificar | modificar la font]
Ricard Bofill realizèt mai de cinc cents projèctes dins una cinquantana de païses diferents.
Estats Units d'America[modificar | modificar la font]
Marròc[modificar | modificar la font]
Euròpa[modificar | modificar la font]
- 1989 - La Hulpe, Belgica : burèus de Swift
- 1978 - Montpellier, França : quartièr Antigòna
- 1982 - Marne-la-Vallée : los Espacis d'Abraxas
- 1981 - Saint-Quentin-en-Yvelines (Montigny-le-Bretonneux) : los Arcs del Lac
- 1985 - París - quartièr Maine-Montparnasse : plaça de Catalonha e Plaça de Seol
- 1985 - Cergy-Pontoise : belvéser de Saint-Christophe
- 1987 - Paulhac : chai del Castèl Lafite Rothschild
- 1988 - Montpelhièr : ostal de la region de Lengadòc-Rosselhon
- 1989 - Mètz : transformacion de l'Arsenal.
- Nòu terminal T1 de l'Aeropòrt de Barcelona (Barcelona), 1988-91
- Ostelaria Vela (plaja de Barcelona), 2008
Galariá[modificar | modificar la font]
-
Le 77 West Wacker Drive, sèti social d'United Airlines a Chicago (Estats Units d'America).
-
-


text:
Norvègia
Norvègia (en norvegian: Norge segon lo bokmål o Noreg segon lo nynorsk), oficialament lo Reialme de Norvègia, es un país d'Euròpa que bordeja Russia e Finlàndia al nòrd-èst e Suècia a l'èst. Al sud e a l'oèst es bordat per l'Ocean Atlantic, e al nòrd per l'Ocean Artic. Sa capitala es Òslo.
Lo gentilici es norvegian -a.
Somari
Istòria[modificar | modificar la font]
Deis originas a l'Edat Mejana[modificar | modificar la font]
Poblada dempuei aperaquí 12 000 ans, lo territòri norvegian demorèt lòngtemps fòrça isolat e son istòria es mau conegut avans lo començament dau periòde viking. De mai, en causa d'un clima e d'una topografia marrits, lei comunicacions terrèstras foguèron lòngtemps malaisadas en Norvègia. Lei premiereis informacions sus lei Vikings norvegians datan dau sègle VIII quand colonizèron leis illas Shetland, leis Orcadas e leis illas Ebridas. A partir de la fin dau sègle, utilizèron aqueleis endrechs per preparar d'expedicions vèrs Islàndia, Groenlàndia, Canadà ò la Mar d'Irlanda e per pilhar lo litorau irlandés.
Pasmens, mens nombrós, lei Vikings installats dins lei regions colonizadas adoptèron pauc a pauc la cultura e la religion — principalament lo catolicisme — dei pòbles locaus. Ansin, dins lo corrent dau sègle XI, leis incursions vikingas s'arrestèron. En Norvègia, un reiaume comencèt de s'estructurar sota l'accion dau rèi Olaf Haraldsson (1016-[[1028])) que favorizèt tanben l'evangelizacion de son pòble.
Au sègle XII, un arquevescat foguèt creat a Nidaros (uei Trondheim) que permetèt de dotar Norvègia d'una Glèisa independenta. Puei, sota Sverre Sigurdsson (1184-1202), una dinastia novèla afiermèt la poissança norvegiana au nòrd-oèst d'Escandinàvia. En particular, sei sucessors s'ocupèron de restaurar sa senhoriá sus Islàndia en 1262-1264. En revènge, perdiguèron plusors possessions dins leis illas Britanicas onte leis Escocés tornèron conquistar leis illas Ebridas e l'illa de Man. La capitala foguèt installada a Bergen fins a son transferiment a Òslo au començament dau sègle XIV.
Pasmens, dins lo corrent dau sègle XIV, lo poder reiau e l'aristocracia declinèron. En parallèl, d'alianças ambé leis ostaus reiaus de Danemarc e de Suècia entraïnèron l'union dei tres reiaumes escandinaus en 1397 au sen de l'Union de Kalmar.
L'union ambé Danemarc[modificar | modificar la font]
L'union dei tres reiaumes durèt fins a la restauracion de l'independéncia de Suècia entre 1521 e 1523. En revènge, Norvègia e Danemarc demorèron units fins a 1814. Lei dos país demorèron teoricament distints mai dins lei fachs, Danemarc dominava largament l'union. Ansin, per exemple, lo rèi Cristian III chausiguèt lo luterianisme coma religion en 1536 e l'impausèt sensa consultacion en Norvègia. L'istòria de Norvègia es donc largament confonduda amb aquela de Danemarc durant aqueu periòde. En particular, de conflictes frontaliers regulars còntra Suècia entraïnèron la pèrda de Jämtland en 1645.
Durant lei guèrras napoleonencas, Danemarc chausiguèt de s'aliar ambé França après una ataca suspresa britanica còntra Copenaga en 1801. Après la desfacha francesa en 1814, foguèt obligat de cedir Norvègia a Suècia qu'aviá perdut Finlàndia au profiech de Russia. Lei Norvegians acceptèron lo transferiment en cambi dau respèct de sa constitucion per lei Suedés.
L'union ambé Suècia[modificar | modificar la font]
Leis autoritats suedesas respectèron lo particularisme norvegian mai assaièron d'assegurar la coesion de l'union novèla. En particular, resistiguèron ai demandas norvegianas aguent per objectiu d'aumentar son autonòmia. Per exemple, acceptèron solament en 1884 l'instauracion d'un regime parlamentari vertadier en Norvègia. Puei, la revendicacion d'una politica estrangiera pròpria minèt lei relacions entre lei dos reiaumes. En 1905, lo Storting (lo parlament norvegian) decidèt de vòtar la creacion de consulats norvegians en despiech de l'oposicion dau rèi. En fàcia d'aqueu refús, lei parlamentaris votèron la fin de l'Union. Puei, a la demanda de Suècia, un vòte dau pòble ratifiquèt aquela chausida e Norvègia tornèt venir independenta. Un prince danés foguèt elegit rèi sota lo nom de Haakon VII (1905-1957).
La Norvègia independenta[modificar | modificar la font]
Lei doas guèrras mondialas[modificar | modificar la font]
Lei doas guèrras mondialas foguèron un periòde malaisat per Norvègia en despiech de sa neutralitat. Durant lo premier conflicte, perdiguèt la mitat de la flòta marchanda qu'èra alora una fònt de revenguts majora per son economia. Puei durant la Segonda Guèrra Mondiala, foguèt ocupada per l'Alemanha Nazi d'abriu de 1940 a mai de 1945. Leis Alemands i formèron un govèrn de collaboracion dirigit per Vidkun Quisling e i mantenguèron de fòrças importantas per empedir un desbarcament aliat.
Norvègia dempuei 1945[modificar | modificar la font]
Après 1945, Norvègia abandonèt sa neutralitat e participèt a la fondacion de l'OTAN. Lo Plan Marshal permetèt la reconstruccion de l'economia e la formacion d'un estat sociau democrata ambé de reformas progressitas fòrça avançadas. La descubèrta de jaciments de petròli e de gas naturau en Mar dau Nòrd favorizèt aquela politica. En 1972 e en 1994, lei Norvegians refusèron dos còps de jónher l'Union Europèa. En revènge, lo país jonhèt l'espaci Schengen.
Geografia[modificar | modificar la font]
Economia[modificar | modificar la font]
De veire: Economia de Norvègia.


text:
A faire durant votre séjour à Varneville Bretteville
En plein AirEuroceane à Mont Saint Aignan (21,3km du centre de Varneville Bretteville).Parcours Sportif à Canteleu (22,1km du centre de Varneville Bretteville).Piscine municipale Marcel Porzon à Saint Etienne Du Rouvray (29,3km du centre de Varneville Bretteville).Arboretum du Petit Charme à Rouen (22,9km du centre de Varneville Bretteville).
A découvrirCinéma Pathé Docks à Rouen (22,7km du centre de Varneville Bretteville).Artmazia à Massy (25,9km du centre de Varneville Bretteville).Bibliothèque Espace Georges Déziré à Saint Etienne Du Rouvray (29,9km du centre de Varneville Bretteville).
A parcourir durant votre voyage à Varneville BrettevilleParc De Cleres à Clères (7,2km du centre de Varneville Bretteville).Parc Et Château De Bosmelet à Auffay (7,8km du centre de Varneville Bretteville).Jardin Du Musée Industriel De La Corderie Vallois à Notre-Dame-de-Bondeville (17,3km du centre de Varneville Bretteville).Le Jardin Des Prés à Hénouville (20,4km du centre de Varneville Bretteville).Jardin Du Mesnil à Montérolier (21,3km du centre de Varneville Bretteville).Le Jardin-Clos Du Manoir Du Fay à Yvetot (21,4km du centre de Varneville Bretteville).Jardin Du Musee Flaubert Et D'Histoire De La Medecine à Rouen (22,8km du centre de Varneville Bretteville).Le Jardin De Gill à Saint-Martin-de-Boscherville (23,0km du centre de Varneville Bretteville).Jardin De L'Abbaye Saint-Georges à Saint-Martin-de-Boscherville (23,2km du centre de Varneville Bretteville).Parc Du Château Du Taillis à Duclair (24,0km du centre de Varneville Bretteville).Jardin De La Ferme Des Templiers à Saint-Martin-de-Boscherville (24,7km du centre de Varneville Bretteville).Jardin Du Cloître à Le Petit-Quevilly (25,4km du centre de Varneville Bretteville).Jardin Du Château D'Herbouville à Saint-Pierre-le-Vieux (25,6km du centre de Varneville Bretteville).Roseraie Et Jardin Du Château De Mesnil Geoffroy à Ermenouville (26,5km du centre de Varneville Bretteville).Parc Du Château De Bois-Héroult à Bois-Héroult (27,2km du centre de Varneville Bretteville).Le Jardin Des Sculptures De Bois-Guilbert à Bois-Guilbert (28,5km du centre de Varneville Bretteville).Jardin Du Musée Pierre Corneille à Petit-Couronne (29,0km du centre de Varneville Bretteville).Parc De L'Abbaye De Jumièges à Jumièges (29,1km du centre de Varneville Bretteville).Jardin Potager Du Château De Miromesnil à Tourville-sur-Arques (29,5km du centre de Varneville Bretteville).La Closerie à Saint-Pierre-de-Manneville (29,8km du centre de Varneville Bretteville).Musée des Sapeurs-Pompiers de France à Montville (11,6km du centre de Varneville Bretteville).Musée Municipal à Barentin (13,6km du centre de Varneville Bretteville).Musée Industriel de la Corderie Vallois à Notre-Dame-De-Bondeville (17,3km du centre de Varneville Bretteville).Musée Municipal des Ivoires à Yvetot (21,6km du centre de Varneville Bretteville).Musée Flaubert et d'Histoire de la Médecine à Rouen (22,8km du centre de Varneville Bretteville).Musée des Antiquités de la Seine-Maritime à Rouen (22,9km du centre de Varneville Bretteville).Muséum d'Histoire Naturelle à Rouen (22,9km du centre de Varneville Bretteville).Musée de la Céramique à Rouen (23,0km du centre de Varneville Bretteville).Musée des Beaux-Arts à Rouen (23,0km du centre de Varneville Bretteville).Musée Pierre Corneille à Rouen (23,1km du centre de Varneville Bretteville).Musée Le Secq des Tournelles à Rouen (23,1km du centre de Varneville Bretteville).Musée National de l'Education à Rouen (23,5km du centre de Varneville Bretteville).Pavillon Flaubert à Dieppedalle-Croisset (24,0km du centre de Varneville Bretteville).Maison des Templiers à Caudebec-En-Caux (27,2km du centre de Varneville Bretteville).Ecomusée de la Basse-Seine à Notre-Dame-De-Bliquetuit (27,3km du centre de Varneville Bretteville).Musée de la Marine de Seine à Caudebec-En-Caux (27,5km du centre de Varneville Bretteville).Musée des Traditions et Arts Normands à Martainville-Epreville (27,7km du centre de Varneville Bretteville).Association de l'Horlogerie Aliermontaise à Saint-Nicolas-D'aliermont (28,3km du centre de Varneville Bretteville).Musée Départemental Pierre Corneille à Le Petit-Couronne (29,1km du centre de Varneville Bretteville).Musée Mathon-Durand à Neufchatel-En-Bray (29,2km du centre de Varneville Bretteville).
Carte touristique, les principaux sites touristiques à Varneville Bretteville et dans les environsCliquer sur l'icone de la carte touristique pour voir le détail, utilisez les boutons de zoom + et - pour étendre ou réduire la vue
Il manque un lieu ou un hébergement ? Complétez nos données, ou si il figure dans nos données Ajoutez des images et une description, c'est libre et gratuit et cela aidera les internautes.
Logement saisonnier à Varneville Bretteville
Sinon en Gîte ?
- Gite de groupe Les Granges de Bosc Grimont à Le Bocasse, Gîte de M. et Mme Bertram qui est à 3,4km de Varneville Bretteville.
- Gîte de La Charretterie à Vassonville, Gîte de M. Duclos qui est à 5,3km de Varneville Bretteville.
- Gîte de Cordelleville à Cleres, Gîte de Mme Beauquesne qui est à 7,9km de Varneville Bretteville.
- Gîte rural Le Cabastère à Bourdainville, Gîte de M. et Me Duclos qui est à 8,0km de Varneville Bretteville.
- Gite La Hetraie à Ectot L'auber, Gîte de M. et Mme Vin qui est à 8,7km de Varneville Bretteville.
- Gîte de la Mare Blanche à Pavilly, Gîte de Mme Favry-Bourget qui est à 11,9km de Varneville Bretteville.
- Gîtes de Caumont Bois Saleu et Neuf Moulin à Saint Crespin, Gîte de M. Antoine Lambert qui est à 12,8km de Varneville Bretteville.
- Gîte du Robec La Fontaine à Fontaine Sous PrÉaux, Gîte de Mme Minfray qui est à 19,8km de Varneville Bretteville.
- Gîte des Mots Perdus à Benesville, Gîte de M. Mallet qui est à 20,1km de Varneville Bretteville.
- Gîte rural à Ambrumesnil, Gîte de M. Quibel qui est à 23,4km de Varneville Bretteville.
- Gîte rural Le Verger de Belaître à Quevillon, Gîte de M. et Me Lerooy qui est à 26,6km de Varneville Bretteville.
- Gite La Charretterie à Pleine SÈve, Gîte de M. Daniel Frebourg qui est à 28,1km de Varneville Bretteville.
- Gîte rural Le Cellier à Boissay, Gîte de M. et Me Carpentier qui est à 28,2km de Varneville Bretteville.
- Gite Le Marinier à Saint Aubin Sur Mer, Gîte de M. et Mme Ballue qui est à 29,3km de Varneville Bretteville.
- Gîte rural La Charretterie à Saint Aubin Sur Mer, Gîte de Mme Genty qui est à 29,3km de Varneville Bretteville.
- Gîte de séjour La Valnaye à Saint Pierre De Manneville, Gîte de M. Bachelet qui est à 29,8km de Varneville Bretteville.
En chambre d'hôte
- Chambres d'hôtes Le Chant du Loup à Canteleu (23,3km de Varneville Bretteville), Chambre d'hôte de M. et Me Fournier Expert.
- Chambres et table d'hôtes le Manoir de Tessy à Ouville La RiviÈre (25,8km de Varneville Bretteville), Chambre d'hôte de Mme Fritsch.
- Chambre d'hôtes Les Jonquets à Saint Jacques Sur Darnetal (25,8km de Varneville Bretteville), Chambre d'hôte de Mme Briquet Doucet.
Varneville Bretteville, trouver un Office de tourismeLe Carrefour du Lin service animation à Doudeville (20,7km du centre de Varneville Bretteville).Office de Tourisme Plateaux de Caux Fleur de Lin à Doudeville (20,7km du centre de Varneville Bretteville).Office de tourisme de Duclair à Duclair (22,9km du centre de Varneville Bretteville).Maison du Parc à Notre Dame De Bliquetuit (27,3km du centre de Varneville Bretteville).Office de Tourisme des Trois vallées à Ry (29,0km du centre de Varneville Bretteville).


text:
Antilhas Neerlandesas
Las Antilhas Neerlandesas èron un ensems d'illas de las Antilhas qu'èron un estat del Reialme dels Païses Basses.
Foguèron creadas en 1954 e definitivament dissolgudas lo 10 d'octobre de 2010.
I aviá 6 illas, puèi 5 a partir de 1986 (separacion d'Aruba).
- Illas jos lo vent o illas ABC :
- Illas subre lo vent o illas SSS :
- Saba
- Sant Eustaqui
- Sint Maarten (mitat sud de l'Illa de Sant Martin)
En 1986 se'n separa Aruba que ven un estat del Reialme dels Païses Basses.
En 2010 son dissolgudas, Curaçao e Sint Maarten venon d'estats del Reialme dels Païses Basses, las autras venon de comunas de l'estatut especial dels Païses Basses administradas jol nom de Païses Basses Caribencs.


text:
Cristianisme
Introduccion[modificar | modificar la font]
Lo cristianisme es sortit del judaïsme, somés a l'influéncia del mond grècoroman dempuèi Lissandre lo Grand. Lo nom "cristianisme" ven de la traduccion del mot ebrieu Messias, "Onch", en grèc Khristos. Segon los Actes dels apòstols 11-26, foguèt a Antiòquia que, pel primièr còp, los que creson en Jèsus Crist foguèron dichs crestians.
Lo cristianisme manlèva al judaïsme d'elements fondamentals:
- La cresença en un Dieu unenc (monoteïsme) que se mòstra sus tèrra d'un biais transcendent e immanent;
- La cresença en la venguda d'un Messias;
- La cresença en la resurreccion dels mòrts e dins lo jutjament darrièr.
Mas transmuda aqueles fondaments del biais seguent:
- En Jèsus, Dieu se mostrèt coma èsser uman;
- La resurreccion de Jèsus se passèt ja e, coma Jèsus, los umans mòrts amb la fe en el reviudaràn.
E s'opausa al judaïsme sus dos elements clau:
- Dempuèi Jèsus, Dieu vòl crear una familha d'enfants de Dieu, pas limitats als josieus solets.
- Es la fe en Jèsus Crist que definis aquela familha, e non la practica de la lei mosaïca.
Las escrituras[modificar | modificar la font]
A las escrituras josivas acampadas pels crestians dins l'Ancian Testament, la tradicion dels primièrs sègles del cristianisme i ajustèt lo Novèl Testament. Aquel darrièr se compausa dels quatre evangèlis, segon Matèu, Marc, Luc e Joan, dels actes dels apòstols, de las epistòlas e de l'Apocalipsi. La lora composicion se seriá facha dins la segonda mitat del sègle primièr.
Lo nom de Cristianisme ven del nom del Crist. Doncas li crestians se definisson coma li discípols de Jèsus Crist, çò que baila de còps de consequéncias curiosas coma en China.
Li primiers crestians chineses foguèron de nestorians, al sègle VI. Chausiguèron per dire "Dieu" una formula que vòu dire en gròs "lo dieu, lo rèi del cèu".
Se tròba que li catolics qu'arribèron al sègle XVI (de jesuitas italians) faguèron la mèma chausida.
Quand i aguet de Josieus en China, faguèron parier.
Laidonc, per un Chinés taoïsta, confucianista e un pauc bodista, coma son gaireben toti, li Cristiâns ortodòxes de Manchoria, li Catolics de pertot, li Nestoriâs e li Josieus so considerats coma una sola mena.
Li protestants anglosaxons, quand arribèron, chausiguèron per dire "Dieu" lo mot "Yào", qu'es lo nom d'un emperador mitic de la debuta legendària de l'Istòria de la China. Doncas, son estats considerats sus aquel ponch coma de Chinés ordinaris.
Lor originalitat èra de dire qu'èron tanben de discípols de "Krist". Sò que fai que per un Chinés "normau" estadisticament, un "crestian" es un protestant a la mòda anglosaxona.
Dinc si cinc primiers sègles, lo Cristianisme coneguet de grands debats, per saber se Jèsus Crist èra òme solament, Dieu solament, òme e Dieu en doas partidas, o òme-Dieu d'un sol tenent.
Agara i a una doctrina pro comuna — maugrat de practicas culturalas pla diferentas — entre lei glèisias qu'aun de prèires:
- li Nestorians (sobretot Iraquians e Indians)
- li Monofisitas (sobretot egipcians... li Còptes d'Etiopia essent agara perfetament ortodòxes)
que reconeisson pas ni lis uns ni lis autri lo concili de Calcedònia en 453.
Li Calcedonians son essencialament:
- li Catolics e
- lis Ortodòxes
que se compartiguèron en 1054.
Desempuèi la glèisia catolica d'Anglatèrra se separet de las autras sota lo regne d'Enric VIII. Lis autri la sonon desempuèi "anglicana". Guela se sona en anglés "Catholic" (e sona li Catoliques "Roman-Catholics") En America la sonon tanben "Glèisia episcopaliana".
Desempuèi, la glèisia russa se separet de las autras glèisias ortodòxas, en novembre de 1996. Mas coma aquò es enquèra pro recent, se sap pas enquèra s'aquò es una rompuda definitiva.
Al sègle XVI, tornèron paréisser, mas amb una fòrça novèla, de movements, que en tot èsser indiscutiblament crestiâns, refusavon d'avedre de prèires; lo centre de lor vida religiosa essent desenant la Paraula, e pas mai lo Sacrifici. Li sonèron li Protestants, que compartiguèron en:
- Luterians e
A partir d'aqueli dos socams apareguèron de religions novèlas:
- lis Unitarians - que son de costuma pas reconeguts coma crestians per lis autri, e que, maugrat que son d'origina anglesa, son mai nombrós en Transilvània dinc la comunitat magiarofòna que pertot endacòm mai, e qu'aun lor centre a Blaj, en Romania. L'Unitarisme es la religion d'origina de Darwin e de Karen Blixen.
- li Coacres (li sols Americâns que foguèron totjorn bons ambé lis Indiâns)
- li Baptistas
- Lis Anabaptistas
- Li Mennonitas e lis Amischs que viscon en comunitats separadas de la rèsta del monde.
D'aquessas glèisas novèlas nasquèron tanben d'autras religions, mas que son pas mai crestianas, coma la religion mormona.
Dinc la vista crestiana tradicionala, lo monde a pas que tres religions fondamentalament:
- Lo Judaïsme, primièra revelacion de Dieu is òmes
- Lo Cristianisme, que saria, religiosament (pas etnicament), la contunhacion vertadièra del Judaïsme.
- las religions paganas: totas las religions autras que lo Cristianisme e lo Judaïsme son radunadas sota aquela apelacion. Aquò empacha ges per l'estudi, de las diferenciar. Mas son consideradas coma un sol ensems: lo qu'a pas conegut la revelacion divina.
(Daprès, se pòt diferenciar. Per exemple, en Corea, a la debuta del sègle vint, de vièlhs confucianistas, malirós de veire las tradicions morir davant la modernitat, chausiguèron de faire passar lo país al Cristianisme tant que poguèron, considerant que lo Cristianisme èra una forma "modèrna" de confucianisme, çò qu'es ni absurde, ni tanpauc obligatòri en bona doctrina confucianista).