text:
occitan. Lo BLOG TOT EN OC du pays Occitan.Langue occitana.Occitan occitanie, occitanesque. Diversite de l'Occitanie culturelle. Differentes formes dialectales.Peintures logiciels informatiques, nouvelles. Commentaires de la mode de l'actualite defini par les mass medias dominants.Poesie. coups de coeur. Politique et diversite. l'unesco e la diversite en France. Hypocrisie de droite et de gauche. Le cancer jacobin. croisade e cathare. Grands massacres.
vendredi 31 août 2007
trabalhar per ganhar un ren....
Uèi es question que de trabalhar pus per ganhar pus. Vertat que i'a dins nòstre mièjorn , un fum de monde que palpa realament a pron pèna 1200 euro cada mès(qu'es a quicòm pròche lo salari median dins Occitania). Mantuns còps aquestes trabalhadors se creban mai de quarante cinq oras, amb dels patrons que raisvan de man d'obra asiatica. O dison que lo trabalh es tròp car ... Que caldra baissar lo cost del trabalh...
Aital lo governament va donar a cadun l'astrada de trabalhar pus per ganhar...... lo SMIC!!!
Libertat totala donc.
L'avenir reverta un monde sorne ont l'òme es esclau...
-------------------------------------------------------------------------------------------
A perpaus de l'avenir de l'occitan: veire las conclusions de l'UNESCO. Sens esfòrçs mai importants , totas las lengas de França son condemnadas, e de segur l'occitan.
La caça de la quimèra
Blanc de dòl es ma color
Se me ganan la mia tèrra
Mascaran la mia dolor
Pesolhs confles de lor glòria
Quand vèsi los Francimands
Dins lo vent de l'istòria
Que dirèm los Occitans?
Per aparar nòstra lenga
De vièlhs de quatre vingt ans
Pas degun que se sovenga
E nos rauban los enfants
Còps de caps per una pòrta
Los falords a l'espital...
Una chucada pus fòrta,
Per casca lo Sant Grasal...
La caça de la Quimèra
Ren non val l'"electrochòc".
Coma lo mal de la tèrra
Escupissi sang e fuòc...
Jos veire l'estat malastros de las lengas minoratarias de França
langues seriouly endangered
Fany de las còstas de las Bènas.
Vaqui que lo ser
a pintrat tas pòtas
qu'a tos uèlhs de bruma
s'avança lo ser
Te sabiàs perduda
filha del miralh
quand l'ombra davala
rasis los teulats
Tos sens barbalhòls
d'una ombra promesa
polsavan encara
jol vestit de nuèit
Mas al remolin
de tas cambas longas
la carrièra sorna
s'embriagava
Que me prengue
lèu l'anar de ta rauba
al secret estranh
de ta cramba clausa
De Max Lafargua--- De A l'orle del còr
l'occitan e lo frances pas ça mème J Besson
Mureth 2050
Aici mam' tot va plan. La DDE e l'ostal de la comuna an traçat un shèma director polid, que Mureth coma zo pòd veire a sauput servat sa cara umana...Mas lèu i auria pas cap de DDE pas cap de servicis publics. Tot es per vendre. Gacha ont demòri que te fa coco al passatge.
Sab mam' consi aimi de rimassejar e te doni aquelas floretas , qu'es la prima aici, mèsme se se vei pas cap, levat sus la terrassa del vesin que remedia de longa un paure ramelet de pimparelas, e un traçonèl d'irangèr .
Bon un poton de mai per tu e...escota -me
Quand lo riu cascalèja
Que me mira a la sorga,
D'unes mots occitans bèls
Que lo pipach roge se confle
De son gauch, que de l'uman
s'ausis pus la messorga ,
Sorna e muda de la vanèla,
Que brusis al ras de mon lièch
Me pensi a te maman...
E de las bocas trufarèlas
Pas cap de mots per se brèçar
De paraulas drudas o crudèlas
Qual podria la paur caçar?
D'un geste dòç m'apasimar ,
M'alisar, me portar solaç
Tirar lo lençòl , la flaçada...,
Atudar lo lum avant de t'en anar
Un còp de mai, sorire a la pòrta.
Per se tornar veire deman?
Ont son las armas tant aimadas.
Un vertèlh de las remembranças.
Ont lo temps bel se n'es anat?
Ambe los sovenirs d'enfanças
AGF
Anam faire un trauc dins la nueit
per que lo jorn i passe,
diguèt lo vièlh Pagès.
Abans de s'anar jaire
dins un leit de palha e de pluma.
Un vent geliu passava sul Bogés
e la nèu que pòrta
la nèu blanquegèt
mai que de costuma.
Pagès cluguèt sos uèlhs
d'aigatge lo chin se calhèt
dins l'estable
e la luna se despolhèt.
Poèma de Joan Maria Petit de Nòstra Dòna dels Espotits.
l'èime d'OC
La mesa al primièr plan de la sorga greca e miegterranèa implica , dins lo nondich , una devalorisacion de la sorga nordica. L'oprimit se dèu surestimar, simplament per contunhar d'existir. Om legis:"Res non val la pietat envèrs las patrias mòrtas. Degun pòt pas aver l'espèr de reviscolar aqueste païs d'òc. L'an, per malastre , plan ben tuat... Aquel païs d'òc, qu'es mòrt e que merita d'èsser plorat , èra pas la França. Mas l'inspiracion qu'i podèm trobar concernis pas lo descopatge territorial de l'Euròpa .Concernis , la nòstra destinada d'òmes... En remontant lo cors de l'istòria, rescontram pas lo punt d'equilibri avant lo sègle XII. Avèm pas a nos demandar cossi aplicar a nòstras condicions actualas d'existéncia l'inspiracion d'un temps tan luènh. Dins la mesura que contemplarem la beutat d'aquela epòca ambe atencion e amor, dins aquesta mesura son inspiracion davalarà en nosautres e rendrà pauc a pauc impossiblas al mens una part de las bassessas que constituïsson l'aire que respiram". (En quoi consiste l'inspiration occitanienne, per "Emile Novis", Cahiers du Sud, 1943).Una invocacion del passat , per una femna qu'anava lèu morir de malautia , e que se devia escondre per pas èsser deportada. Sa pensada marca totjorn lo moviment occitan, se liga a las idèas de resisténcia e de libertat.
La trencadura entre l'epòca dels trobadors e l'epòca actuala es pas tan complèta qu'òm crei, e la ligason se fa pas unicament per la literatura . Ongan , a l'Escòla Occitana d'Estiu de Vilanòva d'Olt , ont se fasia d'enregistraments ambe los vièlhs - que son presents activament durant tota l'escòla- , se dobriguèt qu'òm ditz totjorn "parlar fin" per calinhar. D'ont pòt venir una tala expression , si que non de la fin amor ? Pr'aquò , es pas una nocion ensenhada a l'escòla. Nos ven per tradicion populara.
La nocion d'èime nos remanda a l'istòria. Los occitans del sègle XIII praticavan ja la democracia "borgèsa", las femnas fasian la lucha armada, coma o conta la Cançon de la Crosada, e pas solament la sopa dels combatents (cf . la mòrt de Simon de Montfòrt). Las eretgias e eterodoxias èran plan vistas, èran una fòrma de resisténcia a l'ideologia dominanta del moment; ara los occitans votan oposicion , dins sa majoritat. Jos Napoleon i avia de refractaris de pertot. Enfin s'òm se nega pas dins los detalhs , la resistencia a tota fòrma de poder centralisat es una constanta. " S'i a pas de rei en França , Nautres i renharem", cantavan los païsans de Roergue. Devian , a l'epòca , èsser "blancs" contra Napoleon o la gleisa concordàtaria. Serian "roges" al temps de Jaurés e de la mina . E totojorn malaisits de menar contra son grat.
Maria Clara Viguièr- AICI E ARA - febrièr 1979 Titol: L'Occitanitat en question.
Lenga e respect
L'Occitania es una idèa nòva dins lo monde. Aquesta idèa nòva , que nos pòt permetre d'inventar aici e ara un monde diferent, naseja entre Orient e Occident, entre las montadas dels pòbles de la periferia e la crisi de las societats del centre, entre lo Lugarn e l'estela del Pastre. Vodia aici ajudar a desgatjar la portada d'aquesta idèa nòva , en me plaçant del punt de vista de çò que sonarai lo camin occitan.Per comprene çò que pòt èstre aquel camin , e çò qu'a d'original, d'en primièr cal tornar sus aquela nocion, que sembla far flòri, de societat occitana. Parlar de societat occitana pòt semblar una evidéncia: lo monde vivon de pertot en societat en Occitania. Luòga que lo fach de pausar una societat occitana es quicòm de totalament diferent. L'Occitania es sobent definida coma lo territòri de la lenga d'òc. Mas atal, òm definis pas res mai qu'un airal d'extension , un espandi, e , tot compte fach e rebatut, una abstraccion.
Pasmens çò pus important , es pas l'Occitania mas los Occitans; e çò que nos interessa , aquò's çò que pòt arrivar a n'aquelses tretze milions de personas , valent a dire: çò que se passa dins l'airal. Nòstre perpaus aici sera pas de definir o d'analisar çò que son las estructuras e los movements socials especificament occitans, ni lo biais que s'articulan especificament , en Occitania( e per produsir justament la societat occitana) , d'estructuras e de movements socials que se pòdon tanben trobar endacòm mai( mas combinat autrament , per produire una autra societat). Aquò serà la tòca d'aquela sociologia occitana que nos ocupam, d'autre costat de far naisser. Dins aiceste article , reflechirem puslèu sus las implicacions istoricas de l'existéncia d'una societat occitana que son principalament de doas menas: 1- Sabèm que las societats son de realitats que se trasfòrman, que se desvelopan ( lo desvelopament social s'entendent dins un sens plan mai large , que lo desvelopament economic , que n'es pas qu'una compausanta). D'aquel punt de vista , existisson a l'escala del monde dos grands axes qu'a lor torn se repartisson las societats . D'un costat , las qu'an la capacitat de mestrejar elas meteissas lor avenir , lor desvelopament. De l'autre , las que son pas desprovesidas , mas privadas o despossedidas , d'aquela capacitat. D'un costat las societats centralas, de l'autre las societats perifericas. pòdem atal opausar , dins lo monde capitalista las societats dominantas a las societats dependantas. Aquel dos axes son pas independents l'un de l'autre ; se una societat es dependenta , es per la rason qu'una autra (o d'autras) li levan la possibilitat de desvelopar sa pròpria dinamica. Aquela situacion de dependencia es quicòm de global , car una societat es justament una realitat globala, compausada d'un nombre donat d'estructuras qu'al dintre s'opausan de grops socials; una societat es necessariament una realitat interclassista e inter sexuala, que se confond pas jamai ambe un sol e unic grop social. La conquista del desvelopament social autonòme passa per la ruptura de la relacion dependéncia/dominacion. Aquel movement de ruptura bota en jòc l'ensemble de la societat. La societat occitana evoluïs , se trasfòrma . Mas aquela evolucion es impulsada del defòra ; es d'autant mens contrarotlada pel pòble occitan que l'Occitania es totalament desprovesida de tota armatura politicò-administrativa que li sia pròpria. L'Occitania , de fach , coneis un desvelopament desarticulaire, un lumpen-desvelopament , un lumpen-modernisacion, per parla coma Samir Amin. Aquela desarticulacion es estada enfòrada per la mèsa en relacion dirècta de las regions occitanas ambe la division internacionala del trabalh , renduda mal aisida pel biais del Mercat Comun e l'abaissament de las frontièras doganièras . Aquel processus es gairaben menat a son abotiment ambe l'alargament del Mercat Comun e lo "redeploiement" de l'economia francesa. Dins un tal sistèma , i a pas de plaça per una trasformacion autotòcna de nòstras condicions de vida: la sola alternativa es entre la mantenencia e lo cambiament desarticulaire . Aquò mòstra qu'es tròp aisit de se trufar del Felibritge , qu'es una manifestacion caracteristica d'una cultura privada de la capacitat de se modernisar ela meteissa. Fàcia a un "progrès" desarticulaire , vengu del defòra , es en afortiguent la mantenéncia que l'identitat autoctòna manifèsta sa resisténcia. Sul penjal etnocide del desvelopament dependent , i a pas d'autra fin que la desarticulacion totala de la societat autoctòna , e pas una autra alternativa que lo replegament passeista , l'indigenisme o lo folclòre. Tala es , de tot biais , la sola causida ( o la sola absencia de causida) dins lo quadre de la dependéncia. Direm que fan partida de la societat occitana en tant que societat dependenta totes los que, en Occitania, son plaçats del missant costat de la relacion inegala que la liga a l'Estat francés, e ara ( a travèrs aquel Estat) a las societats capitalistas las pus poderosas. La societat occitana , es tot çò que fa fonccionar aquela societat civila , en siaguent plaçat del "missant costat" de la dominacion. 2- Al desvelopament dependent s'opausa lo desvelopament autocentrat , valent a dire un desvelopament impulsat despuèi lo quite còr de la societat . Constituïs la sola alternativa , portaira d'avenir , a la desarticulacion . La mantenéncia , evidentament o es pas , entre autras rasons per çò que sas basis socialas se demesisson per a mesura que la societat es destucturada . Aquela alternativa se pòt pas concèbre qu'a travèrs la ruptura de dependéncia. Avèm deja sinhalat los efèctes desarticulaires del desvelopament dependent. Notèm tanben que l'Occitania fa partida d'aquel tip particular de societats dependentas que son desprovesidas d'armaturas politicò-administrativa originala. Privacion que , dins nòstre cas , es un element important de la dependéncia . Aquò explica perdequé, en Occitania , la ruptura de dependéncia se carga d'una dobla natura: S'agis d'un costat de bastir un poder occiatan , que sia l'emanacion d'aquela collectivitat complèxa e contradictòria qu'es la societat occitan. Aquel poder, d'autre costat , deu permetre a n'aquela societat de s'engatjar sul camin d'un desvelopament autocentrat que ne cal definir lo contengut. Avant d'examinar çò que poiria èsser aquete , vòl metre en relèu lo punt seguent : aquel doble moviment de ruptura de dependéncia (bastison d'un poder occitan e edificacion d'un desvelopament occitan inedich) dessenha lo camin occitan del desvelopament social; a la desarticulacion de la societat occitana s'opausa la mestresa , per ela meteissa , de son pròpri camin. Sonarem poble occitan la societat occitana en moviment sus aquel camin.
Tragut de AICI E ARA Mes de Mai de 1979 e sinhat Peire Maclof NDLR : aimariai de legir la sia analisi en 2007 ara que las fòrmas prenon un torn pus clar. per exemple.... -vinhas arrencadas, agricultura en roïna -espandiment a l'oest per l'UE e clavaduras de las usinas aici. Mas tanben aimarian de comprendre d'autres sicuts estranges. -lo Catalan qu'es pas reconegut coma una lenga oficiala praquò ten gaireben totis los poders. - lo Basc qu'aura pas jamai independéncia . - mentre que dins los Balkans sufis d'o demandar, o dins lo Caucas tanben, mas pas lo Tibet, pas al Darfor , o al Kurdistan. Brèu lo poder politica s'en chauta completament dels pòbles. Non? Qual psico-politicò, etnolò -sociològ o podra nos esclairar. Levat tanben que la França es a mand de cabuçar prigond Mas de tot aquò aquela analisi prenguèt pas la pus pichona ruga. E milanta merces a "Maclof"
Raça occitana
Un Irlandes que parla sonque angles ven pas anglés, un Basc que parla sonque espanhòl ven pas espanhòl, un Occitan que parla sonque frances ven pas frances , demòra dusca a la mòrt, un Irlandes que parla anglés, un Basc que parla espanhòl, un Occitan de lenga francesa , pas per volontat mas per qu'es aital , genetique?, relacional?, imaginaria?, accent autre per la lenga? arquitectural? pictural ? e que caldra ben encara un bon milierat d'annadas per matar totas las particularitats, que pareis que grèlhan tre lo ventre de la maire.
Lo jorns lonqs de mai BODON BODON BODON
Los jorns de Mai De Joan Bodon
Tornan los jorns longs de mai,
Los aucèls cantan de long
Cridarai çò que me plai:
L'amor monta de prigond.
Florisson los albespins,
Sabi totes los camins,
Lo còr se fond coma glaç...
Te mordirai a bèl cais,
Tu me tiraràs lo tronc.
Filha de darrièr lo plais,
Nos baisarem tot de long.
Prèta-me lo teu còs lis,
Volontarem un païs
Que serà nòstre solaç...
L'Arbatach , mai de 1970.
DIVERSITAT BIZARRE ? AVETZ DIVERSITAT BIZARRE!!!
« Or, la leçon que cette personne est amenée, comme malgré elle, à tirer de son expérience, c'est que l'homme ne conquiert pas son humanité par la liquidation du passé qui le précède, la répudiation de ses origines ou le dessaisissement de la conscience sensible au profit d'une raison surplombante et toute-puissante. Abstraction faite de son appartenance et de son an crage dans un milieu particulier, l'homme n'est plus rien qu'un homme.»
Mas , la leiçon qu’aquela persona es menada , coma malgrat ela, a tirar de la sia experiénça , es que l’òme conquista pas son umanitat per la liquidacion del passat que lo precedis , la renegacion de las sias originas o la pèrda de la consciénça sensible per la capitada d’una rason tresplombanta e tota poderosa. Abstracion facha de son apertenénça e del sèu ancoratge a un mitan particular , l’òme es pas res pus qu’un òme.
Remarca 1 L’Estat centralisaire aconsidèra l’òme coma un pòrre , l’ òme intercambiable . L’Estat vodrai ara que la cultura francésa foguèt reconeguda coma sorga de diversitat , de riquesa e coma l’ultima terma davant l’uniformitat de la mondialisacion. Mas lo mesteis Estat construsis dempuèi de sègles l’uniformitat al dedins coma al defòra. Sem davant un microcosma unifòrme parisenc e los intelectuals d’aqueste païs podon pas donar quicòm de nòu, e s’amaginan encara de luchar contre l’uniformitat , en butant davant elses la declaracion dels drèches de l’òme . Levats que les òmes son pas egals tre la naissença e que los milhors servits per la natura al nivèl del genòme uman devrian pensar de donar al sals pus desprovesits al nivèl del genòme. En disent que son totis egals, afortisson l’idèa que los pus dotats devon pas res al resta de l’umanitat que se son faches totes sols.
-----------------------------------------------------
Primo Levi : « Ils étaient faits de la même étoffe que nous, c’étaient des êtres humains moyens, moyennement intelligents, d’une méchanceté moyenne : sauf exception, ce n’étaient pas des monstres, ils avaient notre visage. »
Primò Levi : èran faches del meteis tissus que nosautres, aquò èran d’estres umans mejans , mejanament inteligents, d’una missantatat mejana : levat exepcion, aquò èran pas de mostras, avian nòstre visatge. »
-----------------------------------------------------
Vertat , que volon dire aquelses agachs mespresants per la nòstra cultura occitana ? Revertan l’agach mespresant dels nazis quand agachavan passar los deportats ?
Aquò’s l’agach mespresant de las culturas que se creson superioras
Veire tanben la conferencia de Miroslav Radman al subject de la diversitat
G REBOUL- G REBOUL - G REBOUL-G REBOUL
De "La nòva istòria de la literatura occitana" R Lafont et C Anatole
J F BRUN LUONH LUONH LUONH LUONH
Luònh ... E lo pus bèl es que nos i mèna mai que luènh sens que poguèsse quitar lo libre.
Mantuns còps creseguèri de legir S King. Per exemple pensi al passatge que m'espantèt tant e mai : lo de la scèna onte los infirmièrs butan pauc a pauc los malautas devèrs la mòrt , en caminant amont dels estatges de la clinica, cap a un luòc que reverta un membre de destrigament de las escobilhas, que serian los malautas elses meteis , es a dire los mòrts viudants, es a dire subretot que los vesiam se sarrar de mai en mai de la mòrt , a flor e a mesura del debanament de la passejada sornarosa , mas per los emplegats de la clinica , aquò's pas qu'un trabalh rotinièr, qu'es pas de la responsabilitat dels infirmièras que volonton (òm pensa als camps de la mòrt, a l'ospital d' Auchwitz, als kapòs ), pas de capitan de los tuar, tròp lèu , mas sonque , qu'an per prètzfach de los escanar dapasset, que pareis que l'administracion a per biais de'n finir lèu ambe lo mai de malautas . Un directiva pareis...
Om pensa a la canicula , a la mòrts de milierats de vièlhs dins las ostaladas de retirada. Es que J F Brun i sosquèt? La mòrt deven un camin de crotz e los montan duca'l luòc ont van las daissar , ambe los cans darrièr la pòrta , qu'udolan en esperant pas que de los minjar viu. Tarrible!!!.
Sabi pas per de que mas lo libre me faguèt pensar als patirasses dels presonièrs de la darrièra guèrra. Mas benlèu que m'engani.
De fach que JF Brun capita d'a fons de nos fa coneisser la cachavièlha qu'atraversèt n'ia gaire , lo "camin sens pèiras" , qu'atraversèt entre son còma...
De legir .... levat se òm dintra lèu a la clinica!!!!/>
RWANDA
Après lo dejunar , coma dins una joga;
Manjavan lo matin a la punta d'alba
E venian nos caçar,coma las bestias.
Dins los bosces...
Mas lo pièger es pas de dire.
Parlavon la nòstra lenga.
E pregavan al meteis Diu.
E praqu'ò manjavan,
Davant de venir...
Elses partissian a la caça de nosautres
Lo Tutsi.
E las femnas udolavan;
E los autres cantavan
E las maires pregavan
Davant de jogar del destral
e los enfants cridavan
de la macheta o del baton.
E Diu comptava los mòrts;
Uèi los criminals parlan...
"Amb la destral cal un còp";
Pels adultes
"Amb la macheta cal tres còps"
per las femnas
"Amb un baston , un drèlh que!"
Cal dètz còps per un enfant.
E Diu comptava los còps.
Aquò faguèt que calguèt ....
Per uèch cent milas mòrts,
....... Un miliard de còps de destral , de machetas de bastons.
Non que sabi ieu...
Dis lo criminal que soris a la camera.
"E comptarem pas los còps de pes".
Los òmes son d'enfants .
Cal ben que s'amuson
Cal passar lo temps.
Los caçats se passava la fanga de las sanhas.
E manjavan coma las bestias...
Entre que los caçaires espintanvan dels clalvèls;
Al cap de sa massuga ?
A punta d'alba aprèp minjar.
Aquò èra la fèsta.
E aquò fa que seissanta annadas après Auchvitz.
Tot tornèt de comencar.
E quand lo preire pietados, dempuèi;
Ven vistalhar sas oèlhas.
E que lor dis que cal s'ameritar lo Paradis.
Elses s'arregardon sens comprendre ;
Qu'an viscut l'infèrn!
Que los subreviudants son tornats!
Que cal ben minjar!
E far grelhar la Tèrra!
E ara son ambe los autres
Totis amassats dins unes vilatges
Los tuaires e las victimas.
Totis ensems ...
Per pregar?
Mas per que?
Resistencia ambe un poèma de J Bodon
Quand montèrem l'escalièr te coneissia pas encara
Una cambra sens papièr , la pus freja , la mens cara;
Nos agachèrem un brieu sens gausar clavar la pòrta.
Lo primièr poton crentiu, una braçada pus fòrta...
Ara tot èra permés, la tia cotilha leugièra
E lo meu mantèl espés sus una sola cadièra;
Correjons darrièr lo còl , cambaligas e cordèlas.
Començava l'amor fòl, lo jòc de las parabèlas...
Nuèch defòra , lum dedins , téner lo temps que s'escapa...
Coma dos grums de rasims, doas vilas sus una mapa,
Clavèls negres de dos sens... Perlongar , l'estrementida,
Apariar los nòstres bens. Mas la flor èra culhida.
T'agacharai pas un brieu, la mia man torna pus fòrta;
Un poton per un adieu. Daissarai tustar la pòrta.
Trobarà sus un papièr una mòstra pas tròp cara...
Davalarai l'escalièr. Me penedrai pas encara.
De Joan Bodon
vous qui restez soyez dignes de nous... Guy Môquet
Aital , lo president de la republica ven de volontar que la darrièra letra (de fach l'avant darrièra) del jove resistant communista fusilhat a Chateaubriand, Guy Môquet siague legida als escolans , lo 23 octobre per la dintrada escolaria . Es aital . Es una bona idèa.
Cal pas oblidar totes los que son mòrts per la libertat.
Mas oblidem pas , que tota l'administracion francèsa de l'epòca , s'aliguèt per arrestar 23 personas en majoritat comunista. Que cal senhalar que pas un còp los alemands se son trachats de se mesclar d'aquesta arrestacion. Es donc e sonque lo poder politic francés jos l'occupacion , que se trachèt d'arrestar , de jutjar e de fusilhar aqueles òmes. De que n'en dis los jacobins centralisaires?. Un Estat centralisaire es forcement etnocidaire.
Cal soslinhar tanben que entre los milièrs de fusilhats , torturats deportats, i avia totas las colors politicas e religiosas. E que lo Guy Môquet luchèt tanben per elses.
Alara de que ne'n sera d'aquela comemoracion ?
Aviudar l'esprit de resistencia? per apelar los joves a luchar contre los poders establits? tre qu'aquelses poders respectan pas pus los drechs de l'òme?
Aviudar l''esprit de desobesissança tre qu'una còla d'òmes pren lo poder per impausar de leis inicas? Per exemple impausar una lenga estrangièra, Non?
Onorar l'esperit de la libertat? Onorar la volontat de viure liure ? Onorar l'esperit de tolerancia? Lo repèct de l'autre? Refusar totas menas de genocides? D'etnocentrismes? Festejar la diversitat umana? Diversitat religiosa? Culturela? l'esprit del sègle de las lums? Los drechs de l'òme? respect de las lengas mairalas? libertat e drech de pensar , d'escriure , de parlar?
Guy Môquet es pas mòrt per la Franca del fric, d'uèi. Se tornava uèi n'en moriria sul pic d'o veire , las condicions de trabalh, la remesa en question de las leis socialas .... Es pas mòrt per festejar lo renha del fric. Es pas mòrt per la Franca, donc mas per l'idèa mai granda que va florir tant e mai dins los discorses sens jamai èstre volontada , que siague per un governament de senestra o de drecha, congrear un mirage, un oasis, en escamotant la luchar vertadièra de l'òme que sera onorat..
La Franca se clavara donc sus son imatge esquizofrenica, son doble lengatga.
Per far cort: Guy Môquet es mòrt per la França, donc per la libertat , donc per lo drech de parlar francés.
Mas nosautres Guy Möquet , nosautres que demoratz , serem dinhes de vosautres." Oui nous qui restons essayons d'être dignes". Avem comprès que nos cal aparar las libertats umanas, e de segur las pels pòbles miegjornals que donèron tant e mai entre la darrièra guèrra de 1939 1945, pel drech pichòt e fondamental de parlar la sia lenga sens amenaçar cap de libertat , levat la dels jacobins de constrenher los autres a asorar lors vièlhas lunas...
L'ostal nòstre de J Besson
La fotò aici dessus foguèt creada per un jove creador de l'escòla californiana .Es un fotògrafa que monta. Lo que viatja de longa per cercar, e trobar d'imatges, e d'agachs qu'avem pas ,que vesem pas . Aquela fotò foguèt prèsa entre dos viatges , quand venguèt se pausar en çò nòstre, a Sant Geniez d'Olt , entre dos exploracions, se me soveni plan , al Tibet e l'autre al nòrd del Niger. Norbert Fabre me faguèt don d'aquèla fotò remirabla per que retipa tant plan los ostals vièls d'en çò nòstre...
Ara Norbert faguèt una espausicion de sos òbras dins lo vilatge de Campanhac dins Avairon. Lo subjèct èra de representar lo monde de Joan Bodon escrivan major del sègle 20 e oblidat del sèu pòble , mas que compta de mai en mai , tant dins lo domèni occitan que dins l'art de l'escritura.
Me soi permès d'ajustar a la fotò una mena de comentari que retipa plan , me sembla la situacion del mièjorn. Pertot d'ostals per vendre. Una civilisacion qu'es a mand de disapareisser... E qu'aquesta fotò resuma plan en un clic d'un ulhaus...
L’ostal que soi nascut
L’ostal que soi nascut n’es pas ric ni paure ;
Nòu i avem espelit e nòu li podian claure,
E i avem pas patit, mai que dins un castel,
Los potons, l’aiga fresca e los pans d’al cantel.
Sai abia set frairons quand ièu sai arribèri ;
Podia ben , me dires , demora decont èri ?...
Aital rasona pas l’obrièr trabalhador,
E, per que Diéu o vòl, dins la nòstra Avaïron
Las nòras dels païsans , pilhièrs de las familhas,
Brèçon d’un même brèç quatre enfants e cinq filhas,
N’i a que van pus luenh , parli per a pùs près,
Volgen dire Mossurs , que n’auriàs pas lo prètz
Per donar des soldats al drapèus de la França
Viva lo Segala ! Viva la tèrra sansa
Que bèu pers sos enfants la rosada del cèl,
E lèva lo segal e lo froment rossèl !...
Viva los ostals plens de fraires e de sòrres
Desgordits , estirats e vèrts coma de pòrres
Que dormon sus la palha e creisson dins los camps !
Viva los ostals plens ! e viva los païsans !!…
« Que fa ‘qui mai, Catin ? ço fa lo paure paire ,
Sem paures , sem roïnats o s’en manca pas gaire,
E de dròlles totjorn !...A la bontat de Diéu !
I a quinze besengons que pièton dins lor nieu
Ambe lo bec dubèrt per prendre la becada…
E besenga jamai s’es pas desesperada,
E cap de besengons s’es pas acantelit… »
Oc Oc
de Justin Besson
Letra prefacia
Responsa a un aimable savent de Bordèus que crei pas a la durada de nostra vièlha lenga ni de nòstras vièlhas cresenças
O ! qun plaser m’a fach vòtra letra amarmida,
Monsur !- Rasonatz plan ; lo bonür de la vida
Se bonür sai avèm, es de se sovenir.
Per ieu- vièlh acabat,-soi encara neni,
Soi mainat de diès ans, dròle d’una vintena,
E puèi en debolsent, an per an , la centena,
Conti d’al brès a duèi , mos passes, un per un.
Mas vos, que revelhatz l’òme per li far lum,
Que li volètz dubrir, coma’n cèl plen d’estèlas,
Lo grand libre enlusit de dautrinas novèlas;
Vos que tant caminatz per butar lo progrès,
Amic, plan m’estonatz de presar tant bèl prètz
Los mases, los paisans, paure monde, pecaire !
Que datan de mila ans, o s’en manca pas gaire.
La nòstra fe ta plonda e tan fòrta nos dis
Que per fugir l’infern e monta al paradis,
Cal creire al Sauvador nascut dins un estable ;
Que tot ço qu’a ‘nsihat sa gleisa es veritable ;
Que nos cal confessar, communiar pel pus mens
A Pascas,- sens parlar dels autres sacraments.-
Aquela fe simplòta amb ço que presica,
Consi podètz, Monsur, ne fa cas una brica,
Per , tant aimablament, me dire de cantar ?
Sai que me pregatz pas aital per me vantar ?
Lo vièlh bon temps vos ris, lo paisan vos agrada,
E me cridatz, d’aval, de cantar mon aubada.
Canti ‘mai cantarai sens quitar pauc ni pron,
Mas cantari ma fe , n’emplirai mon libron,
Aquò se fa tot sol. N’ai pas mèsmes l’ideia
Que canti per mon Dieu, que canti per ma Gleisia,
Quant soi aqui, corbat sus mons vièlhs sovenirs,
E que finti passar las mamans, los nenis,
Los onclons, las tatas, los pepis, las miminas,
Soretas e batièrs, pastretas, pastorèls,
Camaradas, vesins, totes pichons e bels,
Paisan del Segala qu’ai viscut de lor vida !
Canti ‘mai cantarai, e mon arma ravida,
Mon arma tot’ entièra e mon cur tot entier.
Faron mos sovenirs musica sul papier.
Cantarai per cantar sens cap pus d’autra vista,
Sonqua que lo paisan que tòrna sus sa pista,
Lo paisan segali, l’enfant de l’Avairon,
Tròva, dempuèi lo brèç e lo coet del fogairon,
Dedins, fòra l’ostal, pels camps e pellas pradas,
Dins los randals que fan las combas solombradas,
Al rieu , al boscalhon, pertot, d’amont, d’aval,
Tan plan dins son repaus coma dins son travalh,
Per la nèu de l’ivern, per las flors de la prima,-
Dins totes sos camins, d’al fons dusca‘ la ima,-
Trova sa vièlha fe que canta a cada pas.
O Monsur, cresètz-me que vos mentissi pas :
La fe fa lo paisan, lo pren, lo ten, lo pòrta ;
Lo paisan sera mòrt quant la fe sera mòrta.-
O ! Mas morira pas, nòstra fe, n’ai pas paur.
Se Dius pòt demolir ço que los òmes fan,
Contra l’obra de Dieu l’òme perdra sa pena.
N’ai un brave tropèl, d’al Biau a la Serena,
De crestians d’ancian temps, de paisans d’autres còps,
Que porton lo camias, lo bonet, los esclòps,
Omes simples e francs coma de patriarcas,
Rudes travalhadors, bels e fòrts coma d’arcas,
Que vos assucarian un bieu d’un còp de ponh ;
Que dinan dins los camps e van bieure a la font ;
Que , randuts de travalh, van pas cercar ropilha,
Sens tener lo darrier dels paters de familha ;
Que fan benesir lors bieus e lors motons ;
Que quitan lor capèl plan bas davant la cros ;
Que per un sac d’escuchs mancarian pas la messa.
Se per cas un savent lor ven far la promessa
De lèu lor far lusir l’estèla del progrès
Li trovon d’un sol mot lo sicut a pus près
Que vòl dire : « Monsur contunhatz vòstra rota »
Non ! Non ! l’obra de dieu jamai non se debota :
Dieus nos gardara la fe dins los mases amic ;
L’ostal que soi nascut cambiara pas son sic,
E se mon arma ‘n ser, suvant que ne soi mèstra,
Lai torna , dins cent ans, fintar per la fenèstra ,
Veirai a mon fogairon même escach de paisans :
Al canton lo pipin, florat de pelses blancs,
Saura, coma ‘ncian temps, regalar las velhadas
Per de santas leiçons de contes habilhadas ;
A son costat veirai sautar , de dos en dos,
Sul ginolhs del papa sorètas e frairons
Que riran en crident : « A ! i ! la cabalèta ! »
Ausirai la maman , pecaire, a la cambrèta,
Brèça lo somilhon del darrier cachanieu
Del cant d’una cançon compausada per ieu…
E Puèi, sus aquèl front enlusit d’inocensa
Culis un potonèl, puèi dos… puèi recomenca
Sens bruch, polidament… puèi lo finta e se dis
Que los angèls amont rison d’al paradis
Al frairon que dormis, al neni que somèlha ;
Puèi la maman s’en torna al mièg de sa familha,
Lor crida la pregaria e cadun li respon ;
E puèi tot l’ostalat s’amaga din lo sòm.
O ! las nòstras mamans ! Aquò la Providenca !
mardi 28 août 2007
MUSICA
Musica: paraulas de Calelhon e musica de ieu vièlh Kromir
lundi 27 août 2007
Escotar mai de vin que d'aiga
Tres menetas pregavan a la procession que li avia aquel dimentge per demandar de plèja. La Flavia , engarrelejant de la camba drecha, disià :" Dieu nos dòna d'aiga ! Dieu nos dòna d'aiga!" La Rosalia que la seguia en garrelejant de camba esquèrra disia:" mesclada ambe de vin!" E la Balbina , en garrelejant de las doas cambas, se trigossavan en diguent: " Mai de vin que d'aiga! mai de vin que d'aiga!"
samedi 25 août 2007
una escritura en archipèl . F Gardy
Aqueste gost necessaria per una escritura doas còps fondatriças- que son èstre coma sa perda - a de segur de veire ambe la dobla apartenéncia linguistica de la poësia occitana. Per dela los fondaments disglossicas , de fach, totas aquelas tapissarias poëticas se desplegan en contrapunt, mai o mens clarament assegurat d'una votz francesa : se sab pas tròp dins quna lenga, segond lo sicut , Nelli escrivia d'en primièr sos poèmas; se sab tanben que Manciet revirèt en francés( se se pòd parlar encara de reviradas) , la majora part de sos grands tèxts, coma Delavoët ( segond de segur una tradicion mistralenca plan enrasigada).
Quand a Marcèla Delpastra , quitèt pas de far se respondre las doas lengas, unes còps al dintre d'una sola e meteissa òbra. Aquestes dialògs entretenguts , fachs d'escambis e de meses a distancia segond los moments e los tèxtes, nos apareisson coma d'unes perlongaments des tornats de la diglossia primièira : l'usatge possible del francés e son utilisacion efectiva al dedins de l'acte d'escritura determinon en retorn una poëtica que ne'n enregistra las consequéncias en prigondor.
Aquò's pas novèl, que tre la fin del sègle XVI los poetas occitans esperimentavan ja aquela esquinçada . Mas la qualitat del sentiment estacat al espetacle de la lenga amenaçada cambièt fòrça dins l'entre temps; aquela sentida s'aprigondèt e s'apasimèt, coma se de las resinhacions amolonadas podian fin finala sortir d'unes novèls continents. O de tot biais d'islas d'escrituras en deriva al travèrs de l'istòria de la lenga.
Entre l'impossible rapòrt a un monde que subreviu dins la lenga coma una memòria ara clavada( lo dialècte coma ligam al païs) e l'espetament infinit de mots, que l'òm recapta dins lor escampilhament mème, per lor estrangetat encara qualque part familhièra , cinquanta annadas de poësia occitana dison la finituda (e non la fin) d'una lenga longament somiada e esboçan un fum de (re) bastisons pròprias. Los mots son pròchas, concrets, cargats de lor pes de proximitat intimi , mas son tanben luonhtans , destacats , ja privats de sens quotidian e de legitimitat.
Las grandas construccions poëticas, d'un Manciet, d'una Delpastra, d'un Delavöet, d'un Nelli , d'un Max Roqueta( construccion en cava dins son sicut) : la longa quista del Maucòr de l'unicòrn es coma debanada a l'entorn d'una absencia dempuèi bel temps amadurada e aimada d'amor) son de ficcions linguisticas totalas ( coma se parlaria d'un spectacle total ), de derivas desacrencadas del concret onte la perda se fa recrompa definitiuva....
Pra quò los legissi e los compreni....Caldra un jorn que m'expliquèssètz cossi se fa que poguèsse los legir e los comprendre...
mercredi 22 août 2007
L'avenir de las bibliotècas e del libre
extrach de Telerama.... convèrsa de J Y Mollier Istòrian:
Fa qualquas annadas , totes pensavon que las bibliotècas èran a mand de clavar. Mas uèi òm ven dins la biblotèca per legir de libres , de jornals, per naviguar sus internet. .... Las enquistas darrièras mostran que mai de 17 millions de personas venon a las bibliotècas. Chiffre en creissença....(Espèr donc)
Lèu se podrem consultar de milliards de donadas.... Las bibliotècas devran de s'adaptar a la novèla demanda. La novèla bibliòteca d'Alexandria que durbiguèt las pòrtas fa cinq ans , foguèt concebuda coma una bibliotèca del sègle XXI. I trovem manuscriches orientals, libres estampats en arabi o en roman , mas tanben maites ordinators...
Deman podrem trabalhar de l'ostal... La darrièra granda bibliòteca virtuala es la de Google, que mantunas bibliotècas americanas e qualquas europencas s'i son juntandas.
J Y Mollier prêcha ambe JN Jeanneney per un moteur de recerca francés, ambe d'escambis entre las "grandas famillas de lengas" arabe, ispanicas eca...
Crenh que los païs rics - la França, lo ReialmeUnit -l'Alemanha, l'Espanha o l'Italia - esclafon los autres...
Uei se pòt numerisar un libre dins mens de 6 minutas.
Sem a la debuta de poder nos passejar ambe una bibliòteca virtuala dins la pòcha.. Que los cercaires an trobat una encra electronica que coblada ambe un nièra electronica es renovelabla de contunh.
Aquel sistèma permetra d'estampar segond los besonhs e las envejas e de se passejar onte que siague ambe l'equivalent d'una imensa bibliòtèca dins la pichòta pòcha de davant de la vesta. Es a dire que se ai besonh de La Quimèra de Bodon , la cerci , l'estampi , legissi lo tròç que vòl , puèi l'escafi , e aital de far e de tornar comencar sul pic ambe Tot la sable de la Mar de Roqueta per exemple... Ai pas pus besonh d'anar a la bibliòtèca , me sufis d'ètre religat ambe internet, e de crompar la maquina miracolosa que va mes costar la pel del detras.!!!
Dins un sègle es que i aura encara de libres?
Un sègle es una bona duradada d'espera per estudiar aquela question. Dins dètz o vingt ans , lo libre existira evidentament encara(?) . L'estampat faguèt recuòlar lo manuscrich e l' ecran plan fara recuòlar le libre de papèl. Mas ren nos dis que lo supòrt del libre sera l'ecran plan.
Los ingeniors del MIT faguèron aquesta responsa estonanta quand òm lor demandèt de que se pensavon del libre del còdex? Respondèron que se la causa èra inventada uèi , seria una descubèrta engenhala.
Alara l'avenir del libre es pas assegurat, praqu'ò los òmes devon contunahr de legir.
Probable que lo libre vendra de mai en mai car coma lo disc vinil ara ambe l'invencion del CD .
NDLR Los passatges en italica son de remarcas de ieu
Conclusion segonda: cal ja demandar de far numerisar totes los manuscriches occitans a comptar de las lengas dels trobadors, que coma son partits los jacobins se penson pas pus al patrimòni nacional que nosautres a la primièra camisa...
mardi 21 août 2007
de Enciclopedia universalis Clastra Pierre 1999
Histoire, culture et ethnocide
lundi 20 août 2007
ESCOTAR ESCOTAR ESCOTAR
Poësia de Max lafarga de Tèrras Mescladas 1986
Titolada Planh per Aishà
Sus lo tapis de nauta lana
Que teissères sul tech del vent
Al fons d'un ser que se debana
Tornàs montar los fials del temps
Temps de l'amor, temps de l'espèra
Roges camins dins de cèls vèrds
Casals prigonds rius a l'aurièra
Bonur que fialères arser.
vendredi 17 août 2007
Diversite culurelle a la française et mise a mort des langues regionales
le 14-08-2007 16:45 | émis par : CSA - Conseil Supérieur de l'Audiovisuel
catégorie : Autorités administratives indépendantes
thème : Actualités des médias / Parlement / Culture
zone : FranceAudition devant la Commission des Affaires culturelles du Sénat, le 4 juillet 2007
Exraits principaux
Introduction
M. Jacques Valade, président, a tenu à souligner les liens étroits unissant traditionnellement la commission des affaires culturelles et le Conseil supérieur de l'audiovisuel. Il a rappelé que la commission considérait le CSA comme un partenaire de travail prioritaire et a souhaité le maintien de relations professionnelles cordiales et fructueuses........
Il a précisé que le travail accompli par le Conseil selon les principes fixés par la loi répondait à trois exigences : aller le plus vite possible, éviter la création de fractures géographiques et sociales et mettre les techniques au service des téléspectateurs et de la diversité des programmes.
Il a indiqué que le Conseil souhaitait répondre efficacement aux exigences des Français en matière audiovisuelle, ceux-ci aspirant légitimement à une meilleure qualité en matière d'images et de son, mais aussi et surtout à un nombre plus important de chaînes et à une meilleure qualité des programmes proposés.
Il a rappelé également l'attachement de l'autorité de régulation à la défense et à l'illustration de l'exception culturelle française. C'est quoi çà????
Il a enfin souligné la volonté du Conseil de prendre en compte les demandes sociales des Français tant en matière de développement durable ?que de la ????????diversite culturelle ??????????et sociale.
Evoquant la situation du paysage audiovisuel français, M. Michel Boyon a insisté sur la nécessité pour le CSA de maintenir un équilibre harmonieux entre les trois piliers du secteur que sont les entreprises du service public, les grands groupes privés, ainsi que la pléiade de petites et moyennes entreprises caractérisant le secteur de la production audiovisuelle.
Il a affirmé ainsi l'importance de garantir aux principaux groupes privés les moyens de faire face à la concurrence internationale et de préserver la vitalité des petites et moyennes entreprises du secteur, qui constituent un bassin d'emploi non négligeable.
Rappelant le caractère neutre, objectif et indépendant duCSA ndlrl'image qui accompagne , il a fait part de sa volonté de faire de celui-ci un espace de dialogue, de réflexion et d'innovation. Après avoir regretté la relative faiblesse de l'audiovisuel français en matière de réflexion prospective tant au niveau des entreprises qu'au niveau universitaire, il a annoncé le début imminent des travaux d'une commission de prospective ouverte à tous les membres du Conseil.
Un large débat s'est ensuite engagé. On peut toujours en parler. Je vous ecoute, je vous entends, on va faire quelquechose. On a echange. Des sons sont venus jusqu'à mes oreilles... Voir la phraseologie journalistique et diplomatique
Conclusion
En guise de conclusion, M. Michel Boyon a annoncé que le Conseil supérieur de l'audiovisuel, réuni en assemblée plénière le mardi 12 juin 2007, avait décidé de lancer un appel à candidatures pour la diffusion de services de télévision par voie hertzienne terrestre en mode numérique et en haute définition sur le multiplex R5 de la télévision numérique de terre. La ça rigole pas.
NDLR On prend les mêmes et on recommence. I a t-il une petite fenêtre pour es langues minorisées : non. C'est la mise à mòrt programmée.
mardi 14 août 2007
Tu que volias pas morir
Aqui avètz un pintradura de la Fany. Aici , dins occitania, se dis Fany per Françesca. Ela que pintra ambe los dèts s'es arengada un endrech sos la teulada. Pintra lo cèl , las nivols e quicòm mai somia de ren e de tot, de la vida que!
Quand i demandèri de me prestar una tela , per que siague mai polit, la me passèt sens reguitnar.
N'i a d'autras encara , de telas, mas sabi pas se las me voldrà prestar, que las aconsidèra coma sos nens.
Alara ieu en escambi, li jogi, mal , un tròç de boçin de merda de musica inacabada qu'ai compausada.
E me disi : diable baste que li agrade!
jeudi 9 août 2007
Trabalhar mai per res
"Trabalhar pus per ganhar de clopinètas
Uèi es question que de trabalhar pus per ganhar pus. Vertat que i'a dins nòstre mièjorn , un fum de monde que palpa realament a pron pèna 1200 euro cada mès(qu'es a quicòm pròche lo salari median dins Occitania). Mantuns còps aquestes trabalhadors se creban mai de quarante cinq oras, amb dels patrons que raisvan de man d'obra asiatica. O dison que lo trabalh es tròp car ... Que caldra baissar lo cost del trabalh...
Aital lo governament va donar a cadun l'astrada de trabalhar pus per ganhar...... lo SMIC!!!
Libertat totala donc.
L'avenir reverta un monde sorne ont l'òme es esclau...
-------------------------------------------------------------------------------------------
A perpaus de l'avenir de l'occitan: veire las conclusions d'estudis savantassa UNESCO e autras.
esfòrçs mai importants , totas las lengas de França son condemnadas, e de segur l'occitan.
-------------------------------------------------------------------------------------------"
Fanny des Bènes...
Fany pintra ambe sos dets , dins lo membre denaut que s'arrenguèt , e que la fenèstra dubris grand sus l'ortalharia. Aqui un luòc de silenci emplenat de lum e de flors, ont tròba sas idèas de veire lo monde autrament. D'unes còps , se passan doas oras sens que l'ausiguèsse, coma se las pensadas alisavan la tela, lèugièras talas las patas de las tortoras sus la teulada...
La filha del miralh Vaqui que lo ser a pintrat tas pòtas qu'a tos uèlhs de bruma s'avança lo ser Te sabiàs perduda filha del miralh quand l'ombra davala rasis los teulats Tos sens barbalhòls d'una ombra promesa polsavan encara jol vestit de nuèit Mas al remolin de tas cambas longas la carrièra sorna s'embriagava Que me prengue lèu l'anar de ta rauba al secret estranh de ta cramba clausa
Max Lafargue de A l'òrle del còr


c: text/html

text:
Aviá fach tota la guerra de 14 en prumiera linha. Ne’n era tornat vivent. Aviá nonmas mestier d’una botelha d’aiga de vita tots los dos jorns. Trabalhava au pretzfach, coma lo trabalh se presentava. Un còp, era buschairon. Copava los aubres, ne’n fasiá de las potras o de las pòsts emb lo passa-pertot. L’autre còp, trabalhava dins las carieras. Faliá destachar daus blòcs de la ròcha e ne’n far de las caires emb lo chamin de fer. A la saison, fasiá las vendenhas, dalhava o mestivava. Tochava dotze litres de vin per jorn en mai de son salari. Moriguet a l’espitau, pendent sa desintòccicacion.
Lo filh venguet meitadier. A la signatura dau balh, voideren un baricon de roge. Tots dos. Se campava a quatre oras l’enmatin e se coijava quante lo trabalh era chabat. Tots los sieis ans, a la fin de sa periòda, chamjava de meitadariá. Ganhava bien sa vita mas beguet tots los beneficis.
Lo pitit-filh es vengut obrier. Begueren una botelha de pineu quante fuguet embauchat a l’usina de chauçaduras. Ganha pas grand-chausa e passa uech oras darrier sa machina. Tròba lo temps long. Lo trompa en siclar sa botelha de roge a chasque repas. Batalha contra sa ciròsa, auei.
Lo reir-pitit-filh es anat a l’universitat. A agut sa mestrisa de psicològia. Drubigueren una botelha de Champanha per la festar. La chabaren lo diumenc. Beu nonmas una biera de temps en temps, quante quò fai chaud. Quò fai tres ans que chercha dau trabalh. A fach la vendenhas a Bordeu a la derriera. A fach lo manobre sus un chantier, pendent tres mes. A massat las maussas a la prima. Aura, remplaça per tres setmanas quauqu’un qu’es en vacanças, a la caissa dau subremerchat. Espera nonmas que la vita de sa filha sera mai aisada.
Gilbert Borgés

robotstxt: allowed

filter: keep


text:
Estagi de branle bearnés
Le dissabte 21 de mai se debanèt a Foish un estagi de branle bearnés, organizat pel cercle occitan "Pèire Lagarda" ,de la vila.
L'escasença per totes les dançaires de bolegar sus aqueles ritmes sautarèls e tanben d'aprene cançons per dançar dins aquela lenga polida, l'occitan. Tot aquò jol govèrn manhac e determinat de Sidonie Landrin.
La jornada se passèt plan, dins un ambient fòrça agradiu mas tanben estudiós. E cal pas desbrembar de parlar del repais fargat per la còla del "LEO" de Foish que recampèt , a miègjorn, una polida taulejada d'estagiaris, atalentats per d'esfòrces dels bèls.
Una capitada pel cercle de Foish, de tornar fèr.


text:
05/04/2017
L'invité, lo convidat de Meitat-chen, meitat-pòrc dau 9 d'abriu 2017
Joan-Pau Verdier e Marçau Peironi nos informan que la convidada de l'emission dau diumenc 9 d' abriu 2017 a 11 oras sur França Blu Perigòrd sera Nicolas Peuch per presentar lo pitit film que faguet sur Pierrot Fouillaret, musicaire rotinier de Las Leschas, rasis Moissidan.
De veire sur https://youtu.be/_D9H19pnJ10
Meitat chen , Meitat pòrc , chasque diumenc a 11 oras sur França Blu Perigòrd!
Veiqui lo ligam vers França Blu Perigòrd
e lo ligam vers lo site de Joan-Pau Verdier
07:36 Publié dans Actualitats, actualité, Musica, chants e dança | Lien permanent | Commentaires (0)
Les commentaires sont fermés.


text:
Un article de Wikipèdia, l'enciclopèdia liura.
Sevilha es la capitala de la Comunautat Autonòma d'Andalosia, en Espanha. Sa populacion èra estimada a 724 414 abitants, en 2006. Sa superficia totala es de 141,3 km².
Lo gentilici es sevilhan -a.
L'escrivan Gutierre de Cetina n'èra originari.
Sevilha possedís un patrimòni arcquitectural considerable. Es per aquò una de las mai ricas ciutats europèas. Fòrça monuments son sus las listas del Patrimòni Mondial de l'Umanitat
D'entre los mai espectacloses edificis civils de la vila se distinguisson lo palais :
D'autres bastiments civils :
Sevilha consèrvas qualques rèstes de sa cencha fortificada :
- los barris de la Macarena ;
- la Torre de l'Aur
- la Torre de l'Argent
-
Faciada del palais mudejar de l'Alcazar
-
Faciada del Palai archavescal
-
-


text:
dilluns, 21 d’abril de 2014
Per los que l'aurián pas seguida l'actualitat besierenca...
O crentaviam, e aquò arriba... :
- Conard 1er e l'occitan, una entrevista de France 3. Mercés a eles de li pausar las questions que me pausavi dempuèi son eleccion! Podèm ja jogar un requiem per Fèsta d'Òc, mas de qué ne serà del Cirdòc e de las associacions occitanistas de Besièrs? Anarai escotar aquò als conselhs municipals...
Al primièr conselh municipal, dimècres passat, quand èran a nomenar lo mond per las delegacions, Conard 1er bronquèt amb fòrça mesprètz sus los noms de las calandretas besierencas, prenguèt pas la pena de dire la significacion del Cirdòc, "le centre interrégional..., bon le Cirdo" (sic). Ma crida de l'autre jorn... espèri que serà ausida.
- Midi Chibre nos anóncia los recrutaments qu'a fach Conard 1er: la racalha de l'extrèma drecha francesa... De cadres, de tipes que soscan, qu'utilisan sas competéncias e son intelligéncia per l'asirança... Volètz saber de qu'an anequelit ja? Prenètz lo temps d'agachar aquò :
3 comentaris:
- 賈尼 ha dit...
-
Lo CIRDOC depen de la region, non?
- 22/4/14 13:46
- Mela ha dit...
-
Lo budgècte del Cirdòc es una gròssa part de la Region aquò rai, mas i a tanben una part, indispensabla, que ven de la vila. Aprèp, los detalhs, los ai pas.
+ lo bastiment, que me sembla qu'es de la vila
- 22/4/14 15:05
- rapieta ha dit...
-
Ne'n defòra daus afars dau CIRDOC, marces per lu reportatge, ò coneissiá pas.
- 19/5/14 16:49


text:
Roșia Montană
Roșia Montană (en ongrés Verespatak, en alemand Goldbach, en latin Alburnus Maior) es un vilatge minier situat dins los Monts Apuseni, au nòrd-oest dau județ d'Alba (lo departament), en Transilvània, Romania. La comuna se composa de setze vilatges: Bălmoșești, Blidești, Bunta, Cărpiniș (Abrudkerpenyes), Coasta Henții, Corna (Szarvaspatak), Curături, Dăroaia, Gârda-Bărbulești, Gura Roșiei, Iacobești, Ignățești, Roșia Montană, Șoal, Țarina and Vârtop.
La comuna e la mina[modificar | modificar la font]
Roșia Montană es situat sus un site onte l'activitat miniera es coneguda dempuei l'antiquitat. Los romans l'an desvelopat e an creat los dos Alburnus : Al. Maior (Roșia Montană) e Al. Minor (Abrud, dins la valada). Los monts Apuseni son plan riches en minerés, n'i trobam de las gròssas quantitats d'aur pur (a 24 carats), d'argent, de coire e daus metaus rares. L'extraccion miniera es restada tradicionala e privada juscant'a l'arribada dau comunisme. A 'queste periòde, l'Estat romanés a nacionalizat e mecanizat l'activitat esbolhat los şteampuri (los concassaires a rodet (ròda a aiga) alimentats per daus pitits estanhs apelats tau). Après quauquas annadas, l'extraccion de minerés a chanhat, los miners an començat a trabalhar en carriera a ciau dubrit. Qu'es entau qu'a disparut un daus monts dau site (lu mont Cetate), classat monument istoric e naturau dins las annadas 50. Dempuei 2007 la mina es barrada e los miners au chaumatge. La firma multinacionala Gold Corporation vòu tornar lançar l'activitat, mas emb las tecnicas d'extraction e de tractament massivas (a ciau dubrit), l'utilizacion de cianur e d'un grand estanh de retenguda de las aigas cianuradas.
En 1854 un a trobat 25 tauletas de bòsc cerat. Una, datent dau 6 genier 131 après J.C. menciona la denominacion de la vila (Alburnus Maior). 'Questa tauleta es aura expausada au Museu de la Mina de Roșia Montană (Muzeul Mineritului).
Entre los que volen tornar trobar dau trabalh a la mina e los que volen parar las atacas au site naturau e culturau e desvelopar 'n'activitat toristica, lo vilatge es talhat en dos. Per lu moment, lu ministre de l'environadís romanés s'opausa au projecte de la firma.
La lenga[modificar | modificar la font]
Las gents de Roșia Montană parlan romanés ardelean o ongrés transilvenc. L'arelean es un dialècte parlat en Transilvània. Es estat influenciat per l'ongrés e l'alemand. Dins 'queu vilatge, 'queu boiradís es ben marcat, la prononciacion es colorada de consonantas ongresas e lo vocabulari corrent es plen de mots ongreses, alemands, franceses, eslaus, totes romanizats.
Parapleu: Parassòr (en ro. umbrelă); ven dau francés parapluie
Betyag: Malaude (en ro. bolnav); de l'ongrés beteg
Costen: Placard (en ro. dulap); de l'alemand kosten
Cucuruz: Bigarran (en ro. porumb); de l'eslau kukuruza
Veire lu lexic seguent :
Ligams extèrnes[modificar | modificar la font]
- RosiaMontana.RO.TL Site toristic sus Roșia Montană - Bucium
- Article de Financial Times, Gold is Not Enough. 8 aprilie 2004
- No Dirty Gold : Roșia Montană
- The Forgotten Mammal de Mary Katherine Ham, Townhall.com
- (ro) (en) (on) (de) Campania „Salvați Roșia Montană”
- (ro) (en) Proiectul „Drumul Aurului”
- (ro) (en) (on) Festivalul de muzică FânFest
- (ro) (en) Roșia Montană Gold Corporation
- (en) Roșia Montană Gold Mine


text:
Òrus Escorpion
Lo rei Òrus Escorpion o Her Sekhet (o Escorpion, Escorpion II o Sekhet, paraula qui vòu díser escorpion en la lenga egipciana - au mens dens lo son estat mei posterior ad aqueth rei - ) qu'èra un faraon egipcian deu periòde predinastic, e, adonc, de la dinastia 0.
N'avem com document sus eth pas sonque paucas mencions istoricas e, mei que mei, lo cap d'ua maçuga qui representa un òmi victoriós portant la corona de la Hauta Egipte dab un escorpion (probablement un ieroglif qui'u simboliza) e un haucon (ua de las mei vielhas representacions deu diu deus faraons Her (Òrus). Aqueth rei qu'a precedit de pauc temps lo faraon Narmer (tanben conegu com Nemes) de la Ièra dinastia qui juntè la Hauta e la Baisha Egipte, se n'èra pas la medisha perona com auguns ac creden.


text:
Castèth (Bearn)
Castèth (Bearn) (Castet (Pyrénées-Atlantiques) en francés) qu'ei ua comuna bearnesa administrada peu departament deus Pirenèus Atlantics de la region d'Aquitània.
Somari
Geografia[modificar | modificar la font]
Toponimia[modificar | modificar la font]
Las atestacions ancianas que son : Castellum, en 1154, en latin, Casteg, en 1385, en gascon, Casteig en 1621, en gascon, e Castet sus la mapa de Cassini (segona meitat deu sègle XVIII). Lo mot gascon castèth, dab lo son chotament finau (mèi o mens arcaïc) qui apareish en 1385 e 1621, que's refereish au Castèthgelòs [1] qui ei dens la comuna. Qu'ei aqueth qui's deu explicar.
Los noms en -gelòs que son d'un tipe qui's tròba qu'en Gasconha occidentala, o a l'entorn : Castèlgelós (atraccion de gelós ?), Ainhice-Montgelos, dab ò obèrt, eventualament Gelòs e Argelòs. Jean-Claude Dinguirard, qui's basava sus ua frasa de Virgilius Grammaticus (sègle VII), que'n hadèva un tipe oronimic (un equivalent de l'adjectiu haut) [2]. Lo basque sembla pas explicar gel- (article Ainhice-Mongelos, en francés), si -òs poderé estar lo sufixe -otze. Michel Grosclaude e Bénédicte Boyrie-Fénié qu'atribueishen a *gel- e *geu- un sens idronimic (en relacion dab los arrius e los flumis)[3],[4].
Istòria[modificar | modificar la font]
Administracion[modificar | modificar la font]
Demografia[modificar | modificar la font]
- 2012 : 158; 2013 : 158 abitants (6,7 ab/km²)
Luòcs e monuments[modificar | modificar la font]
Personalitats ligadas amb la comuna[modificar | modificar la font]
Véser tanben[modificar | modificar la font]
Ligams extèrnes[modificar | modificar la font]
Nòtas[modificar | modificar la font]
- ↑ Michel Grosclaude, Dictionnaire toponymique des communes du Béarn, Escòla Gaston Febus, 1991
- ↑ Jean-Claude Dinguirard, Notes aquitaines, in Via domitia, n° 27, Toulouse, 1982
- ↑ Michel Grosclaude, Dictionnaire toponymique des communes du Béarn, Escòla Gaston Febus, 1991, pp. 392-393
- ↑ Bénédicte Boyrie-Fénié, Dictionnaire toponymique des communes, Landes et Bas-Adour, ed. Institut occitan e CAIRN, Pau, 2005, pp. 106-107, a prepaus de Gelós


text:
21/05/2016
Per ma fe, de Jan-Peire Reidi
Me rapele que, dins las annadas 1960, faguí entrar un Sovietic dins Nòstra-Dama la Granda a Peitieus au moment que la messa ’chabava. « Onà rabòtaiet ! », çò-ditz nòstre òme, plan estonat. « L’egleisa trabalha ! » I aviá un brave moment que, dins son país, las egleisas, manca benleu quauqu’unas, « trabalhavan » pus ! Ne’n avian fait daus garatges, daus ’taliers, sabe iò, o ben las avian esbolhadas. Aüei, las egleisas russas emb lurs pitits clochiers que semblen daus onhons, las vielhas mai las nuòvas, « foncionen » mai que jamai ; passen pas fauta de pòpes mai de cresents.
Quo es pas coma nòstras pitas egleisas dau país que son dubertas nonmas de temps en temps per un entarrament. Si i a pas dins lo borg quauqua femna que las drueba tots los jorns, las quitas egleisas romanicas classadas « monuments istorics » demòren barradas. Los toristas o la gent que vòlen prejar e far bruslar un cierge saben pas ente damandar la clau.
Sabem tots que la practica religiosa se perd en França, enquera mai que dins lo temps, quante la Republica e l’Egleisa se fasian la guerra. Los vielhs curets que se’n van son pas remplaçats. Mas chausa estonanta, ’quelas egleisas sens pestre, ente la gent venen pus gaire prejar ensemble, que òm podriá creire abandonadas, òm las veu pas sovent s’abolir. Se’n tròba plan, de la gent, cresents o pas, per s’esmòure de lur estat e cherchar daus sòus quante la teulada pren l’aiga, que los murs comencen de flurir o de se fendre. Dins las grandas vilas, pas de que migrar : un curet d’una vila mejana administrada per la mança me disiá que, per’dobar l’egleisa, aviá quitament pas mestier de damandar.
S’es vut, au segle passat, que los clochiers de quauquas pitas chapelas « florons de l’art romanic » clinavan dau costat que volian tombar, que los traus e los chabrons eran purits, que l’aiga entrava de pertot, quitament per las fenestras sens vitraus. E ben, aüei, ne’n tròben daus sòus per las ’dobar. Veiquí, dau jorn a lendeman, una associacion per « la sauvagarda de la chapela », daus donators, me lo prumier, que suerten lur carnet de checs, de las subvencions que ’rieben de la region e de l’Euròpa aprep quauquas annadas, dau concerts en estiu. Un quite deputat comunista pren sus son indemnitat parlamentària per restaurar una orguena. Pertant, quo es pas ren, ’quelas reparacions ! Quo es dau trabalh d’especialistas de tornar far chantar las colors daus vitraus, de desvelar aus plafons los imatges biblics de las frescas e de far surtir de las peiras daus chapiteus de las figuras fantasticas que ne’n comprenem pas totjorn lo sense. Fan pus aisat per decidar la gent de sauvar « lo patrimòni bastit » que non pas « lo patrimòni naturau » dau país o ben « lo patrimòni immateriau » de nòstra linga occitana. Anatz far la questa per sauvar d’autres « bastiments istorics », daus chasteus o daus molins per exemple, veiretz la diferença !
Dins Li Rouge dóu Miejour (Lei Roges dau Miegjorn), lo « felibre roge » dau segle dietz-e-nòu Felix Gras descris la festa e la ceremonia organizadas en 1791 per la reünion d’Avinhon a la França, aprep los cinc segles que lo Comtat fuguet una terra de la papautat. Los tres « administrators » venguts de París avian enginhat de far despendre la pita clòcha dau « pichot clouchié sus lo mitan dau Palais di Papo » « per bèn marca que li Papo avien plus rèn a vèire dins la Ciéutat Avignounenco ». La fola sus la plaça dançava la farandòla e credava « Viva la França, a bas lo Legat ! ». Mas, quante la gent vegueren los obriers l’atacar au pau-fer, ’quela « pichoto campano d’argent que sounavo rèn que pèr li Papo », e la davalar estachada emb una còrda, fugueren coma sumsits, sentiren « uno empressioun tristo, uno angouisso que pesavo sus lou cor » e crederen pus « Viva la Nacion ! ». Los administrators parisians cresian que la clòcha representava lo poder dau papa, e ren de mai, mas era un signe sacrat e identitari lotjat dins l’arma e lo còr daus abitants de la vila, revolucionaris o pas, crestians o pas. ’Quela violéncia facha a la pita clòcha daus papas era mai que una insulta a la vila, era un sacrilegi que faudriá benleu paiar un jorn. D’autres imperialistas dietz-uech segles en arreir, los Romans, avian compres que faliá laissar tranquillas las divinitats e las chausas religiosas localas.
Me damande si nautres, aüei, fasem pas de nòstras egleisas voidas parier coma lo Avinhonencs de lur pita clòcha. Nos som benleu eslunhats de la religion, mas nòstras egleisas fan totjorn partida de nòstre univers. Mai si la gent van pus gaire dedins, las egleisas demòren totjorn mai o mens daus signes que portem au trasfons de nautres.
Beucòp de chapelas dau segle dotze fugueren paiadas en partida emb los sòus de senhors que torneren pas de la Crosada. Fugueren levada per prejar. D’alhors, lo bastiment era una pregiera a se tot sol, virat vers Jerusalèm, emb son clochier que voliá tucar lo ceu. Los mestres bastisseires seguian las proporcions dau nombre d’aur e las mesuras daus mestres maçons presas sus lo còrs uman (lo poce, lo pè, la cobdada) servian per crear, a lur idéia, un imatge de la perfeccion divina. Lo trabalh, lo temps e los sòus que la gent donavan per las bastir eran una pregiera. E nautres ?
A Javerlhac, lo 14 dau mes de mai de 2016
Jan-Peire Reidi
Les commentaires sont fermés.


text:
Occitània ei eth país que jamès a pogut èster, era nacion impossibla e anacronica, perque Occitània moric fòrça abantes deth naishement politic deth concèpte de nacion. Aguesta ei dilhèu era vertadèra illusion occitana. Mès, ei era lengua era clau dera sua esséncia, e per tant, dera sua existéncia, coma espaci culturau compartit. Era lengua, es lengües, non ei pas dera tèrra; ei des ciutadans e es ciutadanes que la parlen, l’aimen e la senten. D’aquiu, era reivindicacion imperiosa per qu’es podèrs publics la reconeishen, la promocionen, la normalizen, perque assegurar era sua superviuença ei respectar çò de mès pròpri qu’as ciutadans e as ciutadanes d’aguestes contrades mos aperten, donques era paraula cree mon e sense ua lengua, se’n van tà tostemp er encastre calid que mos permet èster çò qu’èm. De Carcassona a Aran, de Besièrs a Tolosa, anem òc! Per la lenga occitana!
Like this:
Like Cargament...


text:
Vai comprendre lei cataus dau Comitat Olimpique capables d'organisar de Juecs dins lo Grand Nòrd puei 30 ans après, en riba de la Mar Negra en zòna subtropicala.
Podriam crèire qu'an romput un ceucle e que repepién, mai sabèm que lei dardenas an menat a n'aqueleis estrangis chausidas.
A Sotchi, per permetre ais esquiaires de davalar lei pendìs, an degut semenar a l'enciana, un pas una ponhada, de tonas de sau per solidificar una nèu moligassa sus lei pistas.
Li aguèt una lucha per la sau. Leis entrainaires deis equipas anavon plaidejar per agantar un parèu de sacas per permetre a seis esquiaires de preparar sa corsa.
Ben salat la nèu e sauvar lei Juecs Olimpiques èra una vitòri a la Pirrus. Quau sarà l'efiech d'aquela sau sus lei tèrras? Degun n'a parlat a la televisien e cadun se ne’n garça.
A prepaus de parlar a la telé, n'avèm ausit de pebrats entre 7 oras dau matin e 8 oras 35 dau ser.
Penibla èra la medalhomania dei comentators. Osca, la France a melhorat son recòrd de 11 medalhas òutengut a Vancouver en 2010 ! N'a agut 15 emé 4 en òr.
Que si ganhe mai de medalhas es normau estènt que li a de novèlas competiciens a cada còp.
Capelada au joine francés Kevin qu' a ganhat una medalha en fasènt d'estraordinaris sauts sus seis esquìs dins lo half-pipe, lo miech-bornèu per aquelei que vòlon escapar au tot englés. « Ils vont débriffer avec le coach » si diguèt après la desfacha dau relais dau biatlon.
L'envasien de l'englés dins lo francés despassa lo simple emprunt de vocabulari.
L'afros "Il est propre" l'avèm ausit vint còps dau jorn, vengut drech dau mòt "clean".
Aquò per dire "il skie bien". Avans, "il est propre" s'emplegava per parlar d'un dròle que si cagava plus sota. La lenga francesa patisse dau colhonige d'aquelei qu'an per mestier de la parlar.
Critiqui un còp de mai... Pasmens lei Juecs Olimpiques 2014 son estats un espetacle tres estèlas graci ai progrès teiniques de la televisien.
Ara si mete de cameras sus de drònes que permeton au telespectator de seguir l'acien tot dau lòng en panoramique se ne’n mete tamben sus lo casque d'esquiaires dau short track, aquò bolega.
Ai pas encara chausit mon nom provençau per lo dich short track. Mi rèsta quatre ans per nen trovar un.


text:
788
Cronologia mensuala:
Gen - Feb - Mar - Abr - Mai - Junh
Julh - Ago - Set - Oct - Nov - Dec
Cronologias tematicas:
Literatura - Musica - Sciéncia - Espòrt
Aquesta pagina concernís l'an 788 del calendièr gregorian.
Eveniments[modificar | modificar la font]
Occitània[modificar | modificar la font]
França[modificar | modificar la font]
Euròpa[modificar | modificar la font]
Empèri Bizantin[modificar | modificar la font]
Maridatge de Constantin VI e de Maria d'Amnia.
Asia[modificar | modificar la font]
Califat Abbassida[modificar | modificar la font]
Revòuta dei partisans deis Alides de la region de Tabaristan au sud de la Mar Caspiana. L'insureccion foguèt vencuda e son iniciator assassinat après una faussa ceremònia de reconcialicion organizada a Bagdad. Pasmens, un de sei caps, Idris, capitèt de s'enfugir vèrs Magrèb onte recebèt un acuèlh favorable de part dei tribüs localas. En Egipte, se debanèt una autra insureccion importanta entraïnada per leis impòsts destinats a l'armada africana dau Califat. D'un biais generau, totei lei províncias africanas s'agitèron dins lo corrent de l'annada.


text:
Volodýmyr Klychkò
Volodýmyr Volodýmyrovych Klychkò, tanben escrich a partir de l'alemand e internacionalament Wladimir Klitschko e d'escais Dr. Steel Hammer (en ucraïnian: BoлoдиMиp BoлoдиMиpoBич Kличko; 25 de març de 1976) es un boxaire professional ucraïnian. Es campion mondial de pes pesant de la Federacion Internacionala de Bòxa, l'Organizacion Mondiala de Bòxa, l'Organizacion Internacionala de Bòxa, l'Associacion Mondiala de Bòxa.
Son fraire ainat, Vitali Klychkò, es campion del Conselh Mondial de Bòxa e actual cònsol de Kyiv. Forma un parelh amb l'actritz americana Hayden Panettiere dempuèi 2011.


text:
Soi anat véder lo Tintin de Spielberg ! E òc, soi jo tanben una victima de la mòda !
Èri pas caud a la debuta, i a 3 o 4 més quan èi entenut a parlar deu film. Tintin, pensavi que n’en èri pas fan. Perque ? Segurament lo costat « Hergé èra un facho, etc ». Pensi que hasèvi una fixacion sus Tintin au Congo e Tintin au país deus Soviets.
Èi legit cada libe i a un vintenat d’annadas en vacanças en çò de la mairia, e per legir 23 albums (sabèvi pas per Tintin et l’Alph-Art) en duas setmanas, pensi que m’a agradat. Fin finau, per me decidir, èi tornat legit Objectiu Luna e Avem marchat sus la Luna.
Lo film es vertadèrament bon. L’esperit Tintin i es. La sola causa desastrosa es la cara de bolimics deus Dupondt…


text:
Partiguèri d'Albi que romegavi grèu
.
Voliái tornar en passant per La Cauna.
I passèri per La Cauna mas pas per la rota bèla ni per la mai dirècta.
Aprèp Albi, seguiguèri lo panèu "Ambialet" puèi d'Ambialet, seguiguèri Tarn, i a una rota que s'apèla "valada de Tarn" qu'es bravament polida, pas granda, pro desèrta e me regalèri de la prene. Arribèri a Ròca Cesièra
perque i aviá un panèu que disiá "panorama / taula d'orientacion".
Ai la tissa de m'arrestar tre que vesi un panèu "punt de vista - arrestatz-vos per far una fòto", los scientifics dison que foguèri una torista japonesa dins una vida anteriora. Levat que cada còp, los arbres an crescut e vesi pas jamai res, aquò me fruuuuuuuustra.
Mas a Ròca Cesièra, me calguèt montar amont d'una ròca (d'aquí lo nom) que t'i fasiá un ventàs... mas ont aguèri una vista plan polida!
Remarcaretz qu'alai es encara l'ivèrn...
E en bas de la ròca, i aviá un panèu suls aucèls amb d'occitan dedins:
(podètz clicar sus la fòto per poder legir)
Me soveni pas tròp del camin que faguèri mas èra polit!
Passèri per Ambialet, Sant Sarnin, La Cauna, Brassac, La Salvetat, Fraisse, Olargues, Rocabrun puèi Besièrs e l'autorota... Aguèri de solelh, de pluèja, de granissa e mai de nèu!
entre La Salvetat e Olargues...


text:
Autovia deth Nòrd-èst
Era Autovia deth Nòrd-èst (A-2) ei ua des sies autovies radials d'Espanha e era unica autovia radial de Catalonha, comunique Madrid damb Barcelona en tot passar per Guadalajara, Saragossa e Lhèida enter fòrça autes localitats. Aguesta via canalize, en tot servir-se deth tram La Jonquera - Barcelona dera Autovia deth Mediterrani, damb grana mesura eth trafic procedent des punts d'Euròpa que se placen ar èst des Pirenèus e que se dirigís principaument ath centre dera Peninsula Iberica en tot includir-i Portugau.


text:
Djer
Djer que ho lo tresau o lo dusau faraon de la Ièra dinastia egiciana. Aquesta posicion qu'ei controversada per'mor no's sap pas se los dus reis precedents (Meni e Her-Aha) b'èran vertaderament duas personas diferentas.
Que seré estat lo hilh de Her-Aha e lo son regnta qu'auré començat de cap a -3100. Qu'èra un rei deu periòde tinita e Tinis que ho justament la soa capitala. Com lo autes rei de la soa dinastia que ho sepelit dens la necropòli d'Abidòs (a Umm el-Qa'ab).
Nicolas Grimal que considera que lo son regnat e sembla estar estat ua tempsada de prosperitat e que los sons cortesans que's hen sepelir au ras de son tombèu çò qui balharé un purmèr testimoniatge de la tradicion de continuitat de l'autoritat deu faraon dens l'aute monde suus sons subjèctes.
Her-Djer qu'èra lo son nom de Her, e lo son nom de Sa-Ra b'èra Iti (e qu'apareish atau dens la Lista Reiau d'Abidòs).
En ieroglifs Iti que s'escriu :
Honts[modificar | modificar la font]
- Grimal, Nicolas. Histoire de l'Egypte ancienne. París : Fayard, 1988.
- Shaw, Ian. The Oxford History of Ancient Egypte. Oxford : Oxford University Press, 2000.


text:
25/11/2014
Conférence sur Frédéric Mistral à la bibliothèque d'Eymet
La bibliothèque municipale d'Eymet organise jusqu'au 25 décembre une exposition sur Frédéric Mistral, le célèbre prix Nobel 1904, sur la base de documents prêtés par Lo Bornat dau Perigòrd e lo Felibritge, aux heures habituelles d'ouverture de la bibliothèque.
Samedi 29 novembre à 17 h , conférence gratuite de Pierre Martial sur Frédéric Mistral et inauguration du fonds occitan de la bibliothèque constitué par des ouvrages du Bornat.
Renseignements au 0553225548.
16/11/2014
Lo n° 145 de Paraulas de Novelum ven d'espelir
Au sommari de queu numerò de Paraulas de Novelum, revista 100% en occitan
- De que per Jan-Peire Reidi
- Noveutats per Micheu Chapduelh
- Canotiers au fiau de l'aiga per Domenja Decamps
- L'estiu de la Sent-Martin e Lo vent de la soliera per Janina Bachelaria
- La sentor dau sanguin per Micheu Chapduelh
- Lo Tilhòl vièlh per Brigita Miramont
- Los esbratats, novela per Joan Ganhaire
- Curiositat lenguistica: J'ai eu comme un flash, per Micheu Chapduelh
- Un don de 1000€ à l'Union Occitana Camila Chabaneu, per Jaumeta Beauzetie
-Cronica toponimica "Pren-te-garda!" per Joan Rigosta
Per s'abonar a Paraulas de Novelum:
Abonament 4 numeròs : 15€, abonament 8 numeròs: 25€.
Los abonaments se paian per cheque a l'òrdre de Novelum, de mandar a:
Novelum, Centre Socio-Culturel, 95, route de Bordeaux, 24430 Marsac sur l'Isle
15/11/2014
Joan Ganhaire reçoit le prix occitan de l' Académie des arts et des lettres du Périgord
Vendredi 14 novembre 2014 à l'amphithéatre de la bibliothèque de Périgueux, l'écrivain Joan Ganhaire ("tanben conegut jos lo nom de Jean Ganiayre") a reçu le prix occitan de l'Académie des Arts et des lettres du Périgord, présidée par Annie Delpérier. L'auteur a tenu "à partager ce prix avec tous ceux qui se battent en Périgord pour la langue occitane". Il a rappelé le dynamisme de la création occitane en Dordogne, le département d'Aquitaine ou la langue est la plus parlée. Par ailleurs Conseiller Général de Brantôme et délégué à la langue et à la culture occitanes, Joan Ganhaire a souligné les efforts constants du département en faveur de l'occitan, la convention signée avec le Rectorat et l'Académie qui permet à 2000 enfants de pouvoir bénéficier de cours d'occitan de l'école au lycée, avec récemment l'ouverture de l'école primaire bilingue de Ribérac. Le majoral Jean-Claude Dugros avait présenté en occitan l'homme et son oeuvre. Il a bien voulu donner aux lecteurs de Rubrica en oc le texte de son intervention, ci-dessous. Denis Gilabert.
Où trouver les livres de Joan Ganhaire en Dordogne:
Liste points de vente livres en occitan Dordogne.odt
°°
Joan Ganhaire es nascut a Agen e o sabèm tots, la gent que son nascudas a Agen, pòdon pas èsser de maissant monde.
Enfància urosa a Agen suls bòrds de quela Garona, capriciosa, sornaruda, e ailàs a quela epòca, sovent sabrondanta, e que aguèt rason de la paciéncia de la mair de Joan, que n’aviá son confle dels aigats a repeticion e que los volguèt fugir al pus viste.
Agen perdèt un grand escrivan, fuguèt lo Perigòrd que l’adoptèt.
Joan Ganhaire pòt escriure sus tots los subjèctes : l’estranh, lo fantastic, lo sorne, coma Lo Libre dau reirlutz (1977) que aguèt lo Prèmi Pau Froment(lo reirlutz, aquò’s l’endreit a l’ombra, de l’autre costat del solelh, del costat opausat al solelh), coma Viatge Aquitan (2000), Prèmi Jaufre Rudel en 2001. Aquí, realitat, fantastic e umor son entremesclats. Los personatges son prés dins un virolet de solitud, d’ànsia e d’embarrament coma s’èran per totjorn a viure au reirlutz, « del costat de l’ombra ». Aquí son los sovenirs foscs, vagues, trebols de las annadas d’estudiant en medecina a Bordèu.
Joan escriu tanben de romans policiers Sorne trasluc (2004), Las tòrnas de Giraudon e lo recent Vautres que m’avètz tuada (2013).
E pòt sens transicion passar al picarèsc, Es un vertadièr plaser de legir Lo darrier daus Lobaterras (1984), Dau vent dins las plumas (1992), prèmi Joan Bodon 1994, e la seguida Las Islas jos lo sang en 2006.
E quin plaser de legir las novèlas mai leugièras (mas fin finala pas tant qu’aquò) ont òm retròba la lenga vertadièra, lenga populara benlèu mas lenga rica justament perçò qu’es populara. Cal legir Los braves jorns de Perdilhòta e lo darrièr Çò-ditz la Pès-Nuts, cinc istòrias reculhidas o viscudas dins sa vita de medecin de campanha.
Joan Ganhaire es considerat coma un dels escrivans màgers de la literatura occitana contemporanea. Sos tèxtes son estudiats a l’universitat a costat de los de Marcèla Delpastre, Max Rouquette, Bernard Manciet. Lo darrier daus Lobaterras es estat una de las òbras al programa del CAPES d'occitan en 2009.
Joan Ganhaire, al contrari de la màger part dels escrivans occitans, descobriguèt qu’èra capable d’escriure dins sa lenga solament quand fuguèt adulte, d’escriure son que en occitan, es per aquò qu’escriguèt pas jamai en francés e que revira jamai sos escrits en francés.
L’occitan es la lenga de l’interiorisacion literària, la que permés de dire l’intensa realitat de las causas, dels luòcs, de las sensacions, e la perda d’aquela realitat.
Òme politic, Joan met sas responsabilitats politicas al servici de la lenga e de la cultura occitanas. E gràcia a son afogament, a sa pugnacitat, obtenguèt de resultats mai que mai per l’ensenhament de l’occitan dins las escòlas. Son accion es a comparar amb la Robèrt Lafont per exemple.
Mercés plan Madama la Presidenta e mercés als membres de la jurada d’aver causit Joan Ganhaire. Avètz fait la bona causida.
Majoral Joan-Claudi Dugros
09/11/2014
Où trouver des livres en occitan en Dordogne?
Onte trobar daus libres en occitan en Dordonha?
Veiqui la reponsa.
Liste évolutive, bien sûr, mise à jour au 9 novembre 2014
Denis Gilabert.
Liste points de vente livres en occitan Dordogne.odt
12:05 Publié dans Actualitats, actualité, Le coin des libraires, Literatura en òc | Lien permanent | Commentaires (0)
08/11/2014
Parlem nòstra lenga en novembre sur Bergerac 95.
L'emission animada per Joan-Claudi Dugros e Jean-Pierre Drilhol de novembre es consacrada a la Calandreta Bèl Solelh (Beau soleil) de Brageirac, amb los convidats Philippe Manet, president e la regenta Gersenda Demma.
De escotar sur :http://www.bergerac95.fr/index.php?category/Emissions/Par...


text:
I a d’anniversaris qu’avèm enveja de remembrar. N’i a d’autres que n’avèm pas brica d’enveja de o far. Aqueste ne seriá, benlèu, un d’aqueles. Pr’amor qu’après aquò la vida umana cambièt totalament e a pas res a veire amb los 100 000 ans anteriors. Lo 2 de decembre de 1942 una còla de cercaires immigrants dels Estats Units fasiá espetar la primièra reaccion en cadena de fision nucleara contrarotlada jos l’Universitat de Chicago. D’aquò ne fa ara 75 annadas. E puèi res es pas estat jamai parièr.
Aquò venguèt solament quatre ans après qu’una còla de recercaires alemanda aguèt descobèrt –sens o saber– la fission nucleara (1938). Mas los scientifics estatsunidencs o volguèron provar e per ansin ja avián demandat al president Roosevelt d’iniciar un projècte que podia far ganhar la guèrra als aliats e sauvar la planeta de l’orror nazi.
Aital comencèt en octòbre de 1939, de la man de l’italian Enrico Fermi, lo projècte Manhattan, que menariá a la bomba atomica en 1945. L’italian èra arribat als Estats Units aquel meteis an après recebre lo prèmi Nobel de Fisica per son trabalh sus la creacion d’elements mai pesants que l’urani.
Lo fach es que èran estats los alemands, Otto Hahn e Frotz Strassman los vertadièrs descobreires de la fission nucleara un an abans, après produire de bari coma resulta del bombardament d’urani amb de neutrons. Mas sabián pas çò qu’avián fach de vertat. Foguèt Lise Meitner, una partenària d’Hahn qu’aviá fugit tanben l’Alemanha nazi, qu’arribèt en America per avisar de çò qu’avián descobèrt los nazis.
Lo camin devèrs la primièra bomba atomica
L’assag contrarotlat que i aguèt jos l’Universitat de Chicago finiguèt que devenguèt lo primièr assag d’una bomba atomica a Alamogordo, Nòu Mexic, en julhet de 1945. Puèi començariá l’edat nucleara qu’avèm uèi lo jorn. Mas per i arribar primièr calguèt que Fermi comencèsse son trabalh experimental a l’Universitat de Columbia amb un autre scientific, Slizard.
Après que Fermi e Slizard aguèron confirmat qu’una reaccion en cadena èra possible, identifiquèron quals isotòps d’urani avián de subir primièr la fission abans la fin de 1939. Èra de mai en mai clar que las rumors sus la descobèrta alemanda èran plan fondadas.
Puèi, Fermi foguèt nomenat cap d’un còla de scientifics qu’avián de bastir una pila atomica (uèi un reactor nuclear) per demostrar la teoria. A aquela epòca los cercaires de la còla ja apelavan Fermi lo Papa, pr’amor que s’enganava pas jamai.
Fermi pensèt que lo melhor material per arrestar los neutrons èra lo grafit. Mas n’i aviá pas cap de blos. Puèi, cerquèron una entrepresa que produguèt de grafit blos pel doble del prètz abitual. Lo 2 de decembre de 1942 ja avián pogut realizar la primièra fission nucleara contrarotlada de l’istòria umana. Après far aquò bastiguèron lo laboratòri secret a Los Alamos. La fin de la guèrra èra pròcha.
Plusors istorians conta cossí reagiguèt Robert Oppenheimer, director del projècte que faguèt espetar la primièra bomba nucleara a Alamorgo aquel 16 de julhet de 1945. Dison que, en tot veire l’explosion,s’exclamèt: “Ara, soi vengut la Mòrt, lo destructor de Monds”. Benlèu Oppenheimer aviá rason e l’òme venguèt aquela jorn un dieu. Abans la fin de 1945 la guèrra mondiala èra acabada.
Uèi vivèm l’edat nucleara, l’edat dels 10 miliards d’abitants. L’edat de la fin de la natura e de l’extincion animala generala. Benlèu avèm pauc de temps abans la fin de la planeta. Esperam que non. Mas dison qu’Oppenheimer, coma Fermi e Einstein, èra una persona tras qu’intelligenta. Aviá rason?
La Redaccion
Aqueste article serà tanben publicat dins Jornalet, lo primièr quotidian en linha de lenga occitana, amb lo qual Sapiéncia a un acòrdi de cooperacion.


text:
Sardana
La sardana es una mena de dança tipicament catalana. Aqueste nom se pòt referir tant a la dança coma a la musica.
Es una dança de grop que se dança en ronda, que los dançaires se prenon per las mans, s'es possible en alternància òme-femna-òme-femna... en agachar totes lo centre del cercle.
Existisson dos estils principals, la sardana corta originala e una varianta mai modèrna, la sardana longa, qu'es actualament la mai populara. Dins los concorses e exibicions se dançan la sardana de lluïment, la sardana revessa e la sardana de germanor (de frairetat).
Degun sap pas quand apareguèt la sardana, pasmens es plan populara dempuèi lo sègle XVI. D'unes expèrts se pensan que la sardana auriá a l'entorn de dos mil ans, pr'aquò aquelas teorias son pas gaire fondamentadas.
La musica de la sardana es interpretada per una cobla o banda, que presentan dotze instruments que son jogats per onze musicians. Quatre d'aquestes instruments (la tenòra, lotible, lo flabiol e lo tamborin) son d'instruments tipicament catalans (que d'unes tanben se pòdon rescontrar en Occitània) mentre que los autres son mai convencionals.
La musica de la sardana (part de çò que d'un biais generic es conegut coma musica de cobla) pòt èsser interpretada sola o dins un grop. Existisson mai de 25 000 particions per sardana, mas s'emplegan sonque las versions instrumentalas per dançar.
Se distinguís la sardana empordanesa o la selvatana en foncion de la direccion que se pren tre qu'es entamenada la dança.
Las sardanas mai conegudas[modificar | modificar la font]
- La Santa Espina (mp3)
- La Sardana de Les Monges (mp3)
- Llevantina
- Vora el niu
- Aplec de tardor
- Palafrugell i Tamariu
Veire tanben[modificar | modificar la font]
Lista de compositors de sardanas
Ligams extèrnes[modificar | modificar la font]
- Federacion Sardanista de Catalonha
- Nydia (programa de sardanas de la CCRTV)
- Union de las Còlas Sardanistas
- Colla Estol-Espígol d'Agramunt (exemple d'una còla sardanista)
- Cobla Lluïsos de Taradell
- Josep Pla a prepaus de la sardana


text:
-561
Aquesta pagina concernís l'an -561 del calendièr gregorian.
Eveniments[modificar | modificar la font]
Occitània[modificar | modificar la font]
França[modificar | modificar la font]
Euròpa[modificar | modificar la font]
Atenas[modificar | modificar la font]
Presa dau poder per Pisistrate, sostengut per lei païsans paures dau nòrd-èst d'Atica, que capitèt de conquistar l'Acropòli de la vila. Pasmens, lei faccions dei populacions litoralas e dei proprietaris rics s'alièron e Pisistrate deguèt abandonar lo poder e s'exilar.


text:
Alaric II
Alaric II (484 - Vouillé 507) foguèt lo ueitau rei dels visigòts, filh d'Euric. Son reialme, que sa capitala èra Tolosa, compreniá la mitat meridionala de Gàllia (la màger part de l'actual terrritòri d'Occitània) e gaireben tota la Peninsula Iberica (Ispània). Alaric foguèt vençut e tuat a la batalha de Vouillé per Clodovèu, rei dels francs. Alara los Visigòts d'Aquitània passèron en Ispània e sonque conservèron la Gàllia Narbonesa sul versant nòrd-est dels Pirenèus (nomenada Septimània). Jos son règne foguèt facha una copia de las leis romanas, coneguda coma Breviari d'Alaric, aplicabla sonque als ispanoromans (506). Lo meteis an 506 va permetre als avesques catolics de Gàllia de s'amassar en un Concili en (Agde).
Referéncias[modificar | modificar la font]
- Edward Gibbon, History of the Decline and Fall of the Roman Empire


text:
Jòcs Olimpics d'ivèrn de 1994
Los Jòcs Olimpics d'ivèrn de 1994 (Jòcs de la 19ena Olimpiada) se debanèron a Lillehammer Norvègia ( 12 - 27 de febrièr de 1994 ).
Somari
- 1 Genèsi
- 2 Delegacions
- 3 Debanar
- 4 Espets e endevenenças
- 5 Programa
- 6 Medalhièr general
- 7 Bibliografia
- 8 Vejatz tanben
- 9 Ligams extèrnes
- 10 Ligams videografics
- 11 Nòtas & referéncias
Genèsi[modificar | modificar la font]
Delegacions[modificar | modificar la font]
67 equipas e 1741 atlètas participèron a aicestes segonds jòcs ivernencs norvegians.
Debanar[modificar | modificar la font]
Espets e endevenenças[modificar | modificar la font]
Programa[modificar | modificar la font]
Espòrts e espròvas[modificar | modificar la font]
Biatlon[modificar | modificar la font]
Bobsleigh[modificar | modificar la font]
Esqui acrobatic[modificar | modificar la font]
Esqui alpenc[modificar | modificar la font]
Esqui nordic ( Combinat nordic / Esqui de fons / Saut amb esquis )[modificar | modificar la font]
Lièja[modificar | modificar la font]
Oquei gèl[modificar | modificar la font]
Patinatge artistic[modificar | modificar la font]
Patinatge de velocitat[modificar | modificar la font]
Patinatge de pista corta[modificar | modificar la font]
Medalhièr general[modificar | modificar la font]
Bibliografia[modificar | modificar la font]
Vejatz tanben[modificar | modificar la font]
Ligams extèrnes[modificar | modificar la font]
Ligams videografics[modificar | modificar la font]
-
- sus YouTube... mai de 791 documents subre Lillehammer 1994 en picar coma clau Winter Olympic Games 1994
Nòtas & referéncias[modificar | modificar la font]


text:
Ponsonnas
Ponsonnas en arpitan (Ponsonnas en francés) es una comuna arpitana dau Daufinat, situaa dins lo departament d'Isèra e la region de Ròse-Aups.
Somari
Geografia[modificar | modificar la font]
Comunas vesinas[modificar | modificar la font]
Istòria[modificar | modificar la font]
En 1988, lo primièr centre europèu de saut al élastique a creat al pont de Ponsonnas.
Lo 13 d'abril 2004, lo pont de Ponsonnas a investit per l'equipa de rodatge de La Pichona Chartreuse per la séquence de saut al élastique de la pellicula.
En 1988, le premier centre européen de saut à l'élastique est créé au pont de Ponsonnas.
Le 13 avril 2004, le pont de Ponsonnas est investi par l'équipe de tournage de La Petite Chartreuse pour la séquence de saut à l'élastique du film.


text:
Ur (vila)
Ur (en sumerian Urim[1]) èra una vila anciana dau sud de Mesopotamia, foguèt un dei centres de la civilizacion de Sumèr. Èra pròche lei bocas (a aquela epòca) d'Eufrates e Tigre subre lo golf Persic, e gaire luenh d'Eridu. Se considèra qu'es una dei vilas pus ancianas dau Mond. A causa de la regression marina, sei vestigis se tròban ara luenh de la mar, dins lo rèirepaís d'Iraq, au sud de la riba drecha d'Eufrates, e lo nom arabi dau luòc es Tall Al Mukayyar; es pròche la vila de Nasiriyya au sud de Bagdad.
Lo sit se remarca per lei rèstas d'una ziggurat, encara pron intacta, e per un monticul d'abitacions. La ziggurat es un temple dedicat a Nanna, la divinitat de la luna dins la mitologia sumeriana.
Referéncias[modificar | modificar la font]
- ↑ S. M. Kramer, The Sumerians, Their History, Culture, and Character, University of Chicago Press, 1963, pp. 28 e 298


text:
Serada gascona de la prima a Guilhòs-33
Dissabte de ser lo 8 d’abriu de 2006, l’associacion "Bruc e Brana" avè organisat una serada "contes e cants" a la sala de las hèstas deu vilatge.
Suzette Laoue
Jean Daney : arreviradas deu Raimon Devøs
Jean-Pierre Darcos : arreviradas de dus poèmas sus "las mans" e "lo pèu"
Marc Dubourg : "dens l’armari" e "lo pater deu vinhèr bordalés"
Marc Ricaud : "aux pompes funèbres" e l’istòria de "l’ase e la péber"
Andrea Poinstaud et André Rablade : "la vision de la Catarina",
"la cant peus palomaires" de Guilhòs e "l’imne landés deus amics de Sòre"
Se pòt tornar enténer las votz deus de Guilhòs suu "Atau l’an contat" dab un vintenat d’istòrias locaus, de béver shens moderacion dab un còp de "vent deu nòrd".


text:
46
Cronologia mensuala:
Gen - Feb - Mar - Abr - Mai - Junh
Julh - Ago - Set - Oct - Nov - Dec
Cronologias tematicas:
Literatura - Musica - Sciéncia - Espòrt
Aquesta pagina concernís l'an 46 del calendièr gregorian.
Eveniments[modificar | modificar la font]
Occitània[modificar | modificar la font]
Euròpa[modificar | modificar la font]
Asia[modificar | modificar la font]
Republica Populara de China[modificar | modificar la font]
Demanda dei pichons principats d'Asia Centrala situats lòng de la Rota de la Seda d'un restabliment dau protectorat chinés sus la region. D'efèct, leis activitats comercialas d'aqueleis estats èran menaçats per lei pilhatges dei nomadas de l'estèpa eurasiatica. Pasmens, l'emperaire Guang Wudi (25-57) qu'estimava l'Empèri tròp feble per reactivar lei conflictes ambé lei nomadas refusèt. Aquò entraïnèt alora la somission dei principats marchands ai Xiongnus.


text:
Lo Muei
Lo Muei (oficialament en francés Le Muy) es una comuna de Provença administrada per lo departament de Var.
Somari
Geografia[modificar | modificar la font]
Istòria[modificar | modificar la font]
Administracion[modificar | modificar la font]
Demografia[modificar | modificar la font]
Luòcs e monuments[modificar | modificar la font]
Personalitats liadas amb la comuna[modificar | modificar la font]
- Louis Nicolas Victor de Félix d'Ollières (1711-1775), Comte dau Muei, Marescau de França, secratari d'estat a la guèrra de Loís XIV de França.


text:
Thoissey
Thoissey en arpitan ( Thoissey en francés) es una comuna francesa situada dins la region de Ròse-Alps e lo departament d'Ain.
Somari
Geografia[modificar | modificar la font]
- Lo costat, #que fa partida de la arrondissement de Borg de Bressa, a 12 comunas e 12 005 abitants.
- Lo cementèri, l'estadi aital coma una part del camping e del collègi de Thoissey se tròba sus la municipalitat de Sant-Didier-sus-Chalaronne
- Le canton, qui fait partie de l'arrondissement de Bourg-en-Bresse, a 12 communes et 12 005 habitants.
- Le cimetière, le stade ainsi qu'une partie du camping et du collège de Thoissey se trouve sur la commune de Saint-Didier-sur-Chalaronne


text:
Tina Karol
Tina Karol (en ucraïnian: TiHa Kapoлb; Orotukan, 25 de genièr de 1985) es una de las cantairas ucraïnianas mai famosas dins son país e internacionalament.
Biografia[modificar | modificar la font]
Tina Karol, de son nom vertadièr Tetiana Liberman (TeTяHa ГpиropiBHa ЛiбepMaH), nasquèt de parents ucraïnians jusièus a Orotukan, Magadan Oblast, en Russia. Karol puèi partiguèt per Ivano-Frankivsk, una vila de l'èst d'Ucraïna, a l'edat de sièis ans. Se diplomèt a una escòla de musica e un institut musical a Kyiv. Karol participèt a un bon nombre de competicions musicalas juvenilas, regionalas, internacionalas e jusièvas e tanben a de comédias musicalas e d'espectacles teatrals. Obtenguèt la segonda plaça al festival de Letònia "New Wave". Karol venguèt la solista de l'ensems de Ukrainian Armed Forces e a mai una personalitat de la television.
En 2006 Karol se ganhèt la preseleccion ucraïniana al Festival de l'Eurovision 2006 amb la cançon "I Am Your Queen" e representèt doncas Ucraïna al festival. Acabèt setena amb 145 ponches, amb una version novèla de la cançon "Show Me Your Love".
Discografia[modificar | modificar la font]
- Show Me Your Love (2006)
- HoчeHbka (2007)
- Пoлюc пpиTяжeHия (2008)
- 9 жизHeй (2010)
Ligams extèrnes[modificar | modificar la font]
- Sit oficial (en anglés e en ucraïnian)
- Sit dels fans


text:
2 Jardins De Bahai
Images Stock
1,046 résultats
Jardins de Bahai, Haifal Les archives internationales de Bahai Jardins de Bahai Jardins de Bahai Jardins de Bahai Jardins de Bahai Jardins de Bahai Jardins de Bahai l'israel haïfa Jardins de Bahai Vue de la terrasse et de la ville de Haïfa l'israel haïfa Jardins de Bahai Vue de la terrasse et de la ville de HaïfaJardins de BahaiJardins de Bahai Les jardins de Bahai à Haïfa Jardins de Bahai à Haïfa Jardins de Bahai à HaïfaJardins de Bahai Temple et jardins de BahaiLes jardins de BahaiJardins de Bahai Jardins de Bahai Temple et jardins de BahaiJardins de BahaiJardins de Bahai Jardins de Bahai avec la mer Jardins de Bahai avec la mer Les jardins de Bahai à HaïfaJardins de Bahai Jardins de Bahai Jardins de Bahai Jardins de Bahai avec le tombeau du Bab, Haïfa Le tombeau du Bab, jardins de Bahai, Haïfa Jardins de Bahai - terrasse Jardins de Bahai à Haïfa sur le mont Carmel Jardins de Bahai sur le mont Carmel à HaïfaJardins de Bahai. Haïfa. l'Israël.Jardins de Bahai Jardins de Bahai, dans l'acre AkkoÉvasion aux jardins de Bahai Jardins de Bahai en Haifa Israel Jardins de Bahai à HaïfaJardins de Bahai Jardins de Bahai Jardins de Bahai Jardins de Bahai Jardins de Bahai Jardins de Bahai Fontaine dans des jardins de Bahai à Haïfa, Israël Belle vue des jardins de Bahai à Haïfa Les jardins de Bahai à Haïfa L'aigle en pierre blanc garde la porte aux jardins de Bahai au-dessus du ciel bleu à Haïfa Vue au-dessus des jardins de Bahai à Haïfa - en IsraëlJardins de Bahai Les jardins de Bahai incluent des secteurs avec des cactus, yuccas et agaves, s'élevant dans les lits d'usine séparés Les jardins de Bahai incluent des secteurs avec des cactus, yuccas et agaves, s'élevant dans les lits d'usine séparés Vue des jardins de Bahai et du tombeau du Bab sur le mont CarmelJardins de Bahai Jardins de Bahai dans l'acre Jardins de Bahai dans l'acre Jardins de Bahai Temple et jardins de Bahai Eagle Sculpture dans des jardins de Bahai, Haïfa Temple et jardins de Bahai Jardins de Bahai à Haïfa l'israel Temple et jardins de Bahai Temple et jardins de Bahai Temple et jardins de Bahai Temple et jardins de BahaiJardins de BahaiJardins de BahaiJardins de BahaiJardins de Bahai Vue des jardins de Bahai et du tombeau du Bab sur le mont Carmel à Haïfa Vue des jardins de Bahai et du tombeau du Bab sur le mont Carmel à HaïfaJardins de BahaiJardins de BahaiJardins de BahaiJardins de BahaiJardins de BahaiJardins de BahaiJardins de BahaiJardins de Bahai


text:
Art Mengo
Art Mengo, nom d'artista de Michel Armengot, es un autor, compositor e interprèta nascut a Tolosa lo 16 de setembre de 1961.
Somari
Biografia[modificar | modificar la font]
Nascut lo 16 de setembre de 1961[1] a Tolosa de parents refugiats espanhòls, musician de bar, se faguèt conéisser en 1988 jos l'escais Art Mengo amb lo titre Les parfums de sa vie (je l’ai tant aimée) (Los parfums de la vida)[2][3], abans un primièr album en 1990, Un 15 août en février (Un 15 agost de febrièr).
Amb l'ajuda de son sògre Patrice Guirao, escriguèt gaireben la majoritat de sos tèxtes, canta d'una vòtz cauda e leugièrament rauca sur des tempòs de Jazz, bossa nova e blues.
Compausa tanben per d’autres: Ute Lemper , Henri Salvador, Enrico Macias, Florent Pagny, Jane Birkin, Johnny Hallyday, Juliette Gréco, Viktor Lazlo, Clarika, Liane Foly, Maurane e Yves Duteil. Met en musica de tèxtes d'escrivans coma Jean Rouaud, Thierry Illouz e Marie Nimier o Eddy Mitchell et Juliette Gréco.
Descografia[modificar | modificar la font]
Albums[modificar | modificar la font]
- 1990: Un 15 août en février
- 1992: Guerre d'amour
- 1995: La mer n’existe pas
- 1997: Live au Mandala
- 1998: Croire qu’un jour…
- 2001: Les parfums de sa vie
- 2004: La vie de château
- 2006: Entre mes guillemets
- 2009: Sujet libre
Prèmi[modificar | modificar la font]
- 1991 : Revelacion varietat masculina de l’anada a las Victòrias de la musica[4]
Vejatz tanben[modificar | modificar la font]
Nòtas e referéncias[modificar | modificar la font]
- ↑ (fr)3 questions à Art Mengo Dominique Simonet sus lalibre.be.
- ↑ Biografia - Art Mengo sus RFI Musique
- ↑ Art Mengo - Les parfums de sa vie (je l’ai tant aimée) sus lescharts.com
- ↑ (fr)6a Victòrias de la musica.


text:
Maissemy
Maissemy es una comuna francesa del departament d'Aisne e de la region de Picardia.
Somari
Geografia[modificar | modificar la font]
La municipalitat a traversat al nivèl del caseriu de Vadancourt pel Omignon, #que pren la siá font a Pontru, e se tira 30 km mai luènh en la Soma a Sant-Crist-Briost.
Lo caseriu de Vadancourt a situat al Nòrd-Oèst de Maissemy.
La commune est traversée au niveau du hameau de Vadancourt par l'Omignon, qui prend sa source à Pontru, et se jette 30 km plus loin dans la Somme à Saint-Christ-Briost.
Le hameau de Vadancourt est situé au Nòrd-Ouest de Maissemy.


text:
Tlàloc
Tlàloc (sonat d'unes còps que i a Nuhualpilli) es lo nom nauatl del Dieu de la pluèja e de la fertilitat dins la religion teotioacana e nauatl. Èra conegut jos d'autres noms dins tot l'airal d'America Centrala. A la debuta representava l'aiga terrèstra, que la sèrp emplumada representava l'aiga celèsta. Es mai conegut per sos ligams a la cosmologia astèca. Los astècas fasián de sacrificis d'enfants per l'onorar, que pensavan que Tlàloc èra lo responsable dels periòdes de secada e dels aigats. Pensavan a mai que d'autres dieus avián creat Tlàloc. Aqueste dieu es originari de la cultura de Teotioacan. Quand tombèt la vila, passèt a Tula e a partir d'aquel ponch son culte s'espandiguèt dins los vilatges nauatls. Los teotioacans aguèron de contactes amb los maias e en consequéncia eles tanben l'adoptèron o l'identifiquèron a la forma del dieu Chaac.
Dins la cosmologia tlaxcaltèca, Tláloc s'èra maridat bèl primièr amb Xochiquetzal, diva de las flors, mas Tezcatlipoca sequestrèt aquesta diva. Tlàloc doncas se tornèt maridar, aqueste còp amb Matlalcoeie. A una sòrre ainada que se sona Huixtocíhuatl.