text:
Claudi (emperaire roman)
Claudi (1èr d'aost de 10 avC, Lugdunum - 13 d'octòbre de 54, Roma) foguèt lo quatren emperaire de l'Empèri Roman de 41 a sa mòrt. Succediguèt a Caligula après son assassinat per la garda pretoriana e foguèt remplaçat per Neron.
Venguèt emperaire car èra l'unic subrevivent de la familha julioclaudiana après l'assassinat de Caligula e lei purgas dei rèines precedents. Seis infiermitats e sa manca de talent coma orator foguèron probablament lei factors permetent d'explicar aquela mansuetud. Pasmens, maugrat aquelei dificultats, son periòde foguèt marcat per lo redreiçament e lo renfòrçament deis institucions romanas gràcias a una politica de bastida e a sei competéncias d'administrator. Son rèine foguèt tanben caracterizat per la conquista militara d'una partida deis illas britanicas e de regions en Africa o dins lei Balcans e per l'extension dau drech de la ciutadanatge romana ais abitants de certanei províncias coma Gàllia.
Moriguèt empoisonat en 54 probablament en causa d'un complòt dirigit per sa quatrena frema Agripina.


c: text/html

text:
Juan de Zúñiga Avellaneda y Bazán
Juan de Zúñiga Avellaneda y Bazán (1551 - lo 4 de seteme de 1608) que ho un nòble, militar, e òmi d'estat espanhòl au servici de Felip II d'Espanha puish de Felip III.
Hilh dei IVau comte de Miranda, Francisco de Zúñiga y Avellaneda e de María de Bazán y Ulloa, qu'èra donc gessit deu gran ostau de Zúñiga e que'n vadó quitament cap en tot esposar la soa neboda María de Zúñiga, çò qui he d'eth un Gran d'Espanha.
Que lutè dens los rengs espanhòus durant la Rebellion de la Alpujarras puish en Italia.
Après que vadó vicerei de Catalonha e de Nàpols e tanben president de la Junta de Castelha.

robotstxt: allowed

filter: keep


text:
Aièr qu’aguèri l’astrada d’escotar Philipe Martel e Philipe Gardy, venguts especialament nos parlar de Robert Laffont. Tot aquò se debanèt carrièra Malcosinat a l‘Ostal d’Occitania .
Cal dire qu’i avià gaire de monde per escotar los dos saberuts , mas que la serada foguèt fòrça interessanta, mercè d’elses . Son d’òmes que se podriam escotar parlar tota la nuèch.
P Gardy nos mostrèt un costat desconegut de Laffont es a dire : Laffont amb l’escritura , sas poèsias de la debuta qu’obliguèt lèu …. curiosament.
Puèi lo Laffont l’eiritièr de Mistral , d’aquela idèa d’Occitania « dis Aups a las Pireneas » dins una Euròpa federalista . Coma la somièt Camproux . Demesir lo podèr dels estats per que creisson lo dels pòbles encadenats.
Puèi descriguèt lo Laffont critica literaria , dur, mai que rèdde tant dins los « Cahiers del Sud » que dins una autra revista parisenca auèi despareguda( qu’oblidèt lo nom) , ambe lo sèu prètzfach de far reconeisser pels intellectuals françeses , la valor de la literatura occitana . Sens resulta...
Laffont donant son idèa sus çò que devià esser l’escritura occitana , sens tombar dins l’ « emonilhisme » , coma venguèt de mòda pels escrivans, totjorn en fasa d’ « analisi » , de se plaçar al mitan , sens estre en prèsa ambe los autres e las realitats.
Per el tronèt la clavadura de las minas , lo mes de mai de 1968 enfin la protèsta giganta del Larzac.
Fin finala que Laffont foguèt gaireben lo sol de s’inspirar de l’idèa d’Occitania, l’espandi occitan. Que los autres escrivans los quite Roqueta o Manciet escriguèron mas sens s’afogar del païs de « las doas mars e de las tres montanhas » .
Enfin i aguèt lo Laffont dels « baroques » occitans, l’òme que sabia sentir lo vent , mai que los autres , que parlèt dels trobadors d’un autre biais.
Tot compte fach tot aquò me venguèt l’idèa que Laffont avià sacrifiquat son mestièr d’escrivan, son talent per lutjar sonque per Occitania .
P Martèl nos mostrèt la sia volontat capuda de trobar d’aligats per ensatjar de far grèlhar l’ « autonomia occitana ».
Ambe la fondacion de la « joventut occitana » , sa participacion al felibrige, puèi son arribada a l’IEO , amai consi volguèt prendre en compte los problèmes economics contre l’avis de Castanh , (e d’embrolhs), que per el tot aquò èra pas de la competencia occitana, mas parisenca . Laffont s’aliguèt ambe lo PC , ambe Maffre Bauge, tot aquò per ren , lo renèc de veire l’Espanha arribar dins Euròpa , per paur de pèrdre los viticultors que per el èran lo darrièr aparador de la lenga d’òc. E de contunh la cerca de l’ajuda de la borgesia introbable , per qu’èra pivelat per l’exemple catalan .
Puèi l’afrairament ambe lo PSU que donèt pas ren.
L’arribada de Mitterand annada 1981 , e la mitat dels ministres amics que tutejava sens que faguèsson ren per nosautres.
Mas i aguèt pas de demanda occitanista a l’epòca per que totes creguèron que Jesus èra tornat ? E que los perdigals anavan tombat rostits.
Puèi la prèsa de consciença dolorosa que los quites socialistes farian pas ren.
E alara l’exil de Florença. L’arc Florença, Barcelona, ambe l’Occitania al mitan, coma un grand voide estorrit pel « rei » de França.
P Martèl soslinhèt que l’ofèrta Laffontènca de l’ « autonomia », de la diversitat , de la realitat occitanista tombava sus una societat occitana que ne’n volià pas , qu’èra pas madura e que uèch sègles de centralisme reial, puèi republican se podian pas escalfar aital…
Alara faguèt lo retorn a la sorga , a la debuta de l’idèa occitana , la d’una Occitania que passa per l’adobament de la borgesia .
Un òme dabansièr , un òme creator, imaginaire , fondador, que sautava, mai que las brutlava las etapas , que s’afoguèt d’economia , de geografia, de linguistica, d’istòrià , d’escritura , de poesia …
Totjorn de cercar la capitada per l’idèa majorala d’ Occitania.
Un òme encara mai gigant que cresiai après d’escotar P Martèl e P Gardy.
E per finir un òme que fa que lo 24 serem 50 000 personas per Carcassona , que farà que ne serem aqui de « jogar lo darrièr jòc ».
Ara l’occitanisme se sarra de l’idèa ecologista totjorn pr’amor de capitar .
R Laffont ensajèt sens relambi de dubrir totes las pòrtas, sos fracatges e sas capitadas devon nos ajudar per causir un vial dins nòstra talvera .
L’idèa occitan grelhèt . Lo mot « Occitania » es mai conegut de quand començèt de lutjar.
Ara los simbòls de la « republica », lo sistème, l’escòla , la securitat sociala , los servicis publics de tota mena son a mand de desapareisser .
L’èrsa va tombar . Amg ela lo masqueta. D’ora en dabant , l’occitan exagonal podrà pas gaire somiat d’un pòste de regent o de postièr, d’agent EDF, GDF , e autres a Paris . Aquò’s acabat . Lo ridèu va tombar.
En facia de l’evolucion liberala que va tuar tot çò que fasià l’estacament occitan, als simbòls, de la republica françèsa , solida que va nos faltar Laffont, e qu’ aimariai plan de coneisser son analisi…
Milantas còps mercès R Laffont .


text:
Orcadas
Las Orcadas (tanben sonadas illas Orcadas) son un archipèla del nòrd d'Escòcia, situat a 11 km al nòrd de la còsta de Caithness. L'archipèla se compausa de mai de 70 illas, que 20 sonque son abitadas. La superfícia totala es de 990 km². La mai granda illa es sonada Mainland, es per òrdre d'importància la seisena illa d'Escòcia e la novena de las illas enrodant la Grand Bretanha. La vila principala e centre administratiu es Kirkwall (8500 ab.).
Las Orcadas forman una de las 32 divisions administrativas d'Escòcia sonadas council areas, e tanben una region qu'elegís un representant al Parlament Escocés e nomenada constituency.
Las Orcadas son abitadas dempuèi 5500 ans. D'en primièr abitadas per de tribús neoliticas puèi per los Pictes, las Orcadas foguèron envasidas e annexadas per Norvègia en 875. Puèi en 1472 foguèron fin finala annexadas a la corona escocesa.
Las Orcadas contenon unes dels sits neolitics mai vièlhs e melhor preservats d'Euròpa, e lo "Còr de las Orcadas Neoliticas es classat al Patrimòni Mondial de l'UNESCO.


text:
Bannay (Mosèla)
Bannay es una comuna francesa, situada dins lo departament de Mosèla e la region de Lorena.
Somari
Geografia[modificar | modificar la font]
Comunas vesinas[modificar | modificar la font]
Istòria[modificar | modificar la font]
En fasent partida de la exclave de Raville, a amassat al reialme de França dempuèi 1769, quand a cedit pel Àustria.
- Vilatge de la província lorraine en la distincion de Raville, parròquia de Varize.
- Destruccions l'an 1939/45.
Faisant partie de l'exclave de Raville, il est réuni au royaume de France depuis 1769, lorsqu'il est cédé par l'Autriche.
- Village de la province lorraine dans la seigneurie de Raville, paroisse de Varize.
- Destructions en 1939/45.


text:
Lo plaser de perpensar e d'escríver en lenga gascona. Aquiu qu'avetz lo men caièr aubrit.
dijous, 30 de juny de 2011
Occitan general
En tot cas, se consideram lo centenat de blògs escriuts aumens parciaument en occitan, l'occitan mes emplegat peus blogaires qu'ei gascon (aranés inclús), seguit peu lengadocian (plan soent en ua varietat diferenta deu dit "occitan generau"), e puish, luenh darrèr, que'n trobam redigits en lemosin o en provençau. Pas arren en auvernhat ni en vivaro-aupin, que jo sàpii, e qu'ei pecat.
Avetz dit: occitan general????
dilluns, 27 de juny de 2011
Rondèus pertot
Lo grop de la video qu'èra lo deus de Barberousse de la bona vila d'Hàwenau (Haguenau en francés). (Nòta culturau: Barbarossa qu'èra lo chafre de l'emperaire Frederic prumèr deu Sent-Emperi Germanic qui balhè la sua carta -l'equivalent deus nòstes fòrs- a la vila d'Haguenau au sègle 11 o dilhèu 12, non me'n brembi pas mes. Fin de la nòta culturau).
E puish los Alsacians qu'estón convertits a la religion vertadèra, gràcias aus missionaris motivats e benevolents de l’A.I.D.S. (Associacion Internacionau deus Diatonicaires Satisfèits). Justament, que i vedem a assajà's un neo-convertit alsacian dens la video qui segueish (bon, çò de piri n'ei dilhèu pas lo coquin):
E aquò que't hè evoluar lo biaish de dançar a Estrasborg, notaratz aqueth ritme endiablat qui hè assemblà's lo rondèu a la samba brasilèra:
La civilizacion qu'a artenhut Belgica:
E dinc aus País-Baishs, escotatz com ei polit, aqueth rondèu dab las duas flabutas:
E mes en Anglatèrra, que'us avem prengut lo rugby, que ns'an prengut lo rondèu:
Los quites Mexicans que vienen en çò nòste tà i apréner lo rondèu gascon, (¡¡¡Ayyy, mira, qué boniiito!!! Ándale!):
Lo Rondèu gascon qu'ei a hè's patrimòni immateriau de l'umanitat deu món mondiau. Totun, aquò n'ei pas sonque la prumèra etapa, pr'amor, tà que los dius deu Rondèu sian plan contents, que i cau ahíger duas causas. La prumèra qu'ei la votz, EN GASCON, clar o pas, mès en gascon. (E pensavas qu'èra acabat, lo rondèu? Que non! Un aute que segueish! )
E qu'anerà enqüèra miélher si t'apitas sus duas chancas tà eslhevà't de cap taus dius rondelaires, e mes si lo rondèu e's gaha un ritme de pòlca, com aqueth rondèu barrejat qui jo coneishi com pòlca deus chancaires.
dissabte, 25 de juny de 2011
Hèsta deu Rondèu (Castèthnau B., 24, 25 e 26 de junh)
Que trobaratz lo programa aquiu!
divendres, 24 de juny de 2011
reflexions carlamusairas: de la pipasso tà la museta deu centre
Tà simplificar o normalizar lo jòc, Rémy Dubois que n'a inventat ua auta version dita modèrna, dab ua traucada de diamètre constant qui confèra a l'instrument ua digitacion "mes normau" de tipe cornamusa deu centre. Dens la video qui segueish, que vedem lo factor Rémy Dubois a jogar d'aqueth instrument en duo dab la cornamusaira picarda Ghislaine Desmaris qui ensenha la pipasso au conservatòri d'Amiens. La màger part de las cornamusas picardas hèitas en França qu'ac son segon aqueth tipe dit modèrn(e), sòrta d'adaptacion picarda d'ua carlamusa deu centre 13 poç. Sam Corwynn, eth, que hè excepcion en tot har pipassos de traucadura anciana.
La carlamusa deu centre, fin finala, aquò qu'ei plan temptant. Tè, lo joen e excellent cornamusaire brusselés Benoit Kensier qu'ei a ns'interpretar ua borrèia de la soa composicion a la carlamusa deu centre 16 poç (Rémy Dubois):
E plan segur, que i a la Frat'! Tròp bon! Ua rason mes que sufisenta tà hicar-s'i, a la cornamusa deu centre!
Lo musicaire assietat sus la video passada qu'ei lo mèste lemosin de la chabreta Philippe "Rando" Randoneix, aquí a la carlamusa deu centre.
A la Frat', n'i a de monde, e pas sonque deu centre ni mes sonque de França !
dijous, 23 de juny de 2011
Farlabicas
Que n'i a d'autes qui disen non cau sustot pas parlar d'ua lengua d'òc mès de lenguaS d'òc. Jo que dic qu'an arrason pr'amor totas las religions que son vertadèras .
N'i a d'autes qui disen aqueth ahèr que s'aprèssa deu maine de las religions, un teishut de farlabicas dogmaticas pleadas d'arguments shens nat fonament scientific, shens possibilitat de verificacions qui harén servir criteris quantificables. Doncas, que pensan aqueth debat qu'ei inutile e sens interés. Que'n soi. E qu'èi arrason pr'amor arrés non m'a pas provat qu'èi tòrt...e tanben pr'amor totas las religions que son vertadèras, l'ateïsme inclús.
dimecres, 22 de juny de 2011
D'un diccionari a un "dicciounari"
De hèit, qu'arretrobam domèni, o meslèu doumèni en grafia de l'autor Louis-Marie Braun-Darrigrand, dens lo diccionari francés-parlars biarnés e gascons o, segon lo son autor, lo "dicciounari francés-parlàs biarnés e gascoûns", pareishut l'an passat en çò de las "Editions regionalismes". Aqueth lexic de 12 000 mots qu'a la particularitat de voler au còp èster respectuós deus dialèctes en localizar los variants e de prepausar ua grafia au còp englobaira e destinada a botar d'acòrd los de l'I.B.G. e los occitanistas. Per çò qui tòca aus parlars, que cau plan díser los mes orientaus, aranés inclús, que i son ignorats o negligits. L'autor que se n'explica e se n'excusa, n'ei pas un ahèr de mala volonta o de causida, senon meslèu ua manca de documentacion. Quant a la grafia, lo Sr L.-M. Braun-Darrigrand (L.-M. B.-D.), alavetz president de l'I.B.G. que prepausa ua grafia personau que pren deus uns e deus autes tà sajar d'unificar las duas grafias en tot inventà'n ua tresau o non sèi quanta. Que vse'n balhi un exemple, tirat d'aqueth diccionari:
Labètz au moument qüand s'ajaquè la brouxa, qu'ou dè ûn cop de cana de nau quintaus e que l'enviè lou mus purmèr tau hoèc.
Non soi pas convençut qu'aquesta grafia suberviverà au son autor, mès aquò rai, de la grafia dab la lengua, que se'n pòt díser com de la rauba dab lo monge. E jo, qui pòrti ua admiracion shens limit envèrs los gramaticians e los lexicografs, que m'èi plan segur crompat aqueth diccionari.
L'originalitat d'aqueth obratge qu'ei multipla. Prumèr, la grafia qu'ei pensada com englobaira, unificadora. Los concèptes qui an amiat l'autor tà las soas innovacions personaus que son interessants. Que'n preni un exemple: qu'ei ben acceptat, ça'm sembla, que la forma nueit (noeyt en grafia de L.-M. B.-D.), enquèra que minoritària en gascon orau, qu'a d'èster la deu gascon normatiu pr'amor qu'engloba totas las realizacions gasconas deu mot, nueit, neit (majoritària), nuit e net. Qu'ei dita englobaira. Que's poderé díser çò de medish deu mot lengua versus lenga, léncoa e dilhèu luenga, mès aquò n'ei pas tant acceptat.
En tot cas, quin unificar en gascon escriut los variants dialectaus gessits deu tractament diferenciau de la d intervocalica latina: càder/càser; escadença/escasença, vàder/vàser etc? L.M. B.D. qu'adopta ua letra navèra, ɠ, tà representar la d/s intervocalica. Atau, dab las grafias caɠe, vaɠe, escaɠença, que prepausa d' unificar graficament totas las fòrmas dialectaus d'aqueths mots. Un aute exemple qu'ei la s finau transformada en glide, notada mes o mens meś (dab un punt sus la s, no'u sèi pas hèr) tà representar mes e mey (mei), idem per eś (es/ei), etc.
A jo aquò que'm hè reaccionar de duas faiçons. La prumèra que'm hè pronosticar introdusir signes navèths e rars n'ei pas ua bona idèa pr'amor que non seràn jamès utilizats per rasons practicas. Totun, qu'ahigerèi de tira lo principi de la grafia englobaira que'm sembla excellent e que caleré guardar aqueth principi. Dit autament, òc a la grafia englobaira, non aus signes complicats e de mau trobar sus un clavièr ordinari. Que poderém perfeitament acceptar combinasons de letras dejà existentas com ac hèn los bretons dab lo digraf zh de Breizh qui permet d'englobar las formas Breiz e Breic'h. Perqué non quauqu'arren com zd tà càzder, vàzder, escazdença? Que seré mes simple de realizacion, ce'm sembla. E que seré mes clar.
Aqueth obratge qu'ei conhit d'anecdòtas etnograficas escriutas parciaument en francés e, per l'auta part, en (hèra bon) gascon. Qu'ei interessant e de bon liéger. Visiblament, l'autor que s'a hèit urós en tribalhar com un damnat. Lo resultat qu'ei interessant, cèrtas. Totun, non pòt pas preténer remplaçar lo diccionari de Per Noste. Tròp de mots que i mancan, shens parlar de l'ahèr de la grafia. Lo problèma màger, per jo, que vien de las limitacions intrinsècas inevitablament ligadas a un tribalh realizat per un autor solet. Daumatge.
Lo dicciounari francés-parlàs biarnés e gascoûns, de Louis-Marie Braun-Darrigrand, que's pòt crompar aquiu.
dimarts, 21 de juny de 2011
Caramusant.
dissabte, 18 de juny de 2011
21 de junh: la hèsta de la musica que serà gascona a Tolosa
dijous, 16 de juny de 2011
Indignats e gascon transgenic
A! E lo darrèr comunicat d'Iniciativa qu'èra escriut en un gascon monstruós. Que'm demandi tostemps per qué los d'Iniciativa per Occitània e's creden obligats d'escríver en gascon transgenic? E pensan reaument que s'aplican las règlas deu gascon normatiu taus com estón enonciadas e illustradas per los gramaticians M. Romieu e A. Bianchi, non seràn pas comprés? Emplegar un gascon anormau n'ajuda pas a la normalizacion deu gascon. N'ei pas ua solucion ad arren.
dilluns, 13 de juny de 2011
François Lazarevitch que boha e los Magyars qu'an vist lo lop e la vop a dançar
Mila ans de cornamusa? E òc, lo François qu'ei tanben bohaire. La pròva:
E la musica deus de Saint-Julien n'ei pas sonque sabenta, que saben animar los bals tradicionaus com cau, dab lo vriulon, la sansonha, la cornamusa e lo diatonic. Au François que'u agrada de jogar los rondèus de nòste a la boha e las borrèias a la cabreta, a la chabreta, a la cornamusa deu centre...o quitament a la cornamusa picarda o muchosa com se ditz en Belgica. Muchosa qu'ei un mot picard, pr'amor aqueth instrument qu'ei tradicionau de Picardia on ei jogat tant en la partida francesa com en la partida belga (Hainaut). Muchosa en picard o muzosak en valon, que vòu díser literaument musa dab (au) sac. Aquesta cornamusa picarda que pòt préner ua tièra de noms diferents segon los lòcs, qu'ei meslèu coneguda en Picardia costat francés com pipasso, deformacion de pipossa sia "pipa dab (au) sac" en picard. E òc, be m'agrada la cornamusa picarda)!
O anatz véder aquiu.
E tà acabar, deisham François Lazarevitch e los sons musicaires tà hèr ua passejadeta deu costat de (H)ongria, que i an vist lo lop e la vop a dançar, segon çò qui cantan los magyars (en ongués, que non en (h)ongrés ;-D) :
.
divendres, 10 de juny de 2011
Estabordit per un pegasolet
Desgordit en gascon, e mes generaument en occitan, que'm soa com un francesisme inutile, qu'avem esberit, escarrabilhat etc, etc. Mès, rai, desgordit qu'ei d'usatge plan corrent.
Quant a estabosir en gascon, o mes exactament estabosí's, que seré un mot pròpi de Lomanha (un lengadocianisme, supausi) tà díser esvaní's , estavaní's, segon Palai. Estabosir dab lo sens gascon d'estabordir n'ei pas explicitament arreportat dens Palai. Totun, lo diccionari tot en gascon de P. Morà qu'accepta estabosit dab lo sens d' estabornit. E mes que hè figurar estabornir com variant d'estabosir, çò qui ei probable (deu vèrbe latin vulgar *stŭpĭdīre derivat de stŭpĭdus).
Totun, *stŭpĭdīre non podó miar tà estabosir en aqueths parlars gascons qui conservan intacta la d intervocalica latina en lòc de transformar-la en s com ac hè lo lengadocian. Que s'esperaré *estabodir aquiu, mot desconegut uei lo dia. D '*estabodir que podó derivar la forma en gascon modèrn estabordir qui ei notada per Palai, enqüèra que lo diccionari de Morà l'ignora. L'evolucion d'estabordir a partir d'*estabodir que podó èster influenciada peu mot foneticament e semanticament pròishe estordir. Estabordir en gascon qu'a plan lo sens deu mot lengadocian estabosir (estonar hortament ), mentre estabordir en lengadocian e estamordir en catalan e en aragonés, que son sinonims d'estabornir, aqueth darrèr mot estant comun au gascon, au lengadocian e au catalan (dab la significacion de atucar, estarrocar conservada en las tres modalitats romanicas). Lo catalano-aragonés estamordir, l'occitan estabordir e lo catalano-occitan estabornir que semblan plan èster tres formas d'un medish e solet mot. (EDIT 8 de heurèr de 2016) :Non, estamordir que remontaré tà un plan atestat stremordir / stramordir, ço qui compica l'ahar).
Deu mot estabornir, lo gascon que n'a hèit derivar ua quantitat de variants dab los medishs sens d'estonar hortament, de deishar sasit e/o d'atucar de hèr pérder consciéncia com, per exemple: estarabonir, estarrabonir, estarragonir, estarrahonir, estarramonir, estartamonir, estarramosir, estarramotir, etc...(cf. Palai). Qu'ei probable que remonten tots a *stŭpĭdīre en seguir ua evolucion pròpia per atraccion d'autes mots. La gran diversitat e la degenerescéncia relativa deus variants d' estabornir en gascon que pleitejan per l'ancianatat d'aqueth mot en la nosta varietat occitano-romanica. Per jo, tant lo mot estabordir, dont lo mot catalano-aragonés estamordir sembla pròishe (antig. stremordir, stramordir, totun) com lo mot estabornir, un aute variant d'estabord/sir, que serén d'origina vasco-romanica o aquitano-romanica (o, s'estimatz mes, pre-gascona e pre-aragonesa), mentre que estabosir -deu medish etimon latin que estabo(r)dir, qu'ei meslèu d'origina occitana sensu stricto (o s'estimatz mes, onguesa) com ac indica la substitucion de la d latina per ua s.
En tot cas, estabosir no'm sembla pas èster un mot genuinament de nòste: en gascon, qu'ei d'us sonque fòrça locau.
dimecres, 8 de juny de 2011
Inchas (Espiulas) de boha.
La prumèra qu'ei de non pas jamès enfrénher: quan ua incha soa plan, non sajes pas jamès de modificar-la ni de tocar-la (lhevat tà afinar l'instrument, plan segur), quin que'n sia l'aspècte.
La segona: se la gana e't gaha de modificar ua incha tà sajar d'amelhorar-la, vau més que sages de'n fabricar uas de las navas e de deishar las modificacions de l'existenta a un professionau.
Doncas, tà apatzar la mea frustracion, qu'èi decidit de hicar-m'i, a sajar de fabricà'm inchas simplas.
Olle Gällmo qu'explica n'ei pas complicat de fabricar ua cornamusa suèca, levadas las inchas. Lo "challenge" vertadèr, ce ditz lo mèste de la säckpipa, qu'ei de hèr inchas de las bonas. Las inchas de säckpipa non son guaire diferentas de las de la boha, en tot cas la tecnica de fabricacion qu'ei la medisha, sonque las mesuras deu tròç de canya e de la lengüeta pòden variar, plan segur.
Doncas qu'èi dus documents tà m'ajudar: lo petit obratge de Bernard Desblancs sus las inchas simplas, editat peu Conservatòri Occitan, e l'excellent sit d'Olle Gällmo sus la säckpipa.
Dab inchas ben talhadas a partir de tròç de canha (Arundo donax), Olle que pòt guanhar ua nota aguda mes, sonqu'en auçar la pression deu sac. N'avem un exemple en la segonda partida d'aqueth aire (a 0:58, 0:59, e enqüera a 1:10-1:11).
.
tirada deu sit d'Olle Gällmo). Un aute avantatge de la säckpipa qu'ei l'amplitud deu jòc, qui pòt cobrir ua octava e mieia versus sonque ua octava tà la boha.
L'avantatge de la boha per arrrepòrt a la säckpipa qu'ei de poder hèr variar la nòta deu "bordon" durant la melodia.


text:
Miranda (omonimia)
(Redirigit dempuèi Miranda)
Arquitectura[modificar | modificar la font]
- Una miranda es una construccion en naut destinada a veire e gaitar a l'entorn.
Toponimia[modificar | modificar la font]
En Occitània[modificar | modificar la font]
- Miranda es comuna occitana situada dens lo departament de Gers.
- Miranas o Miranda es comuna occitana situada dens lo departament de Gers.
D'etimologia pròcha[modificar | modificar la font]
-
- Mirmanda es una comuna occitana del Daufinat dins lo departament de Droma.
- Marmanda una comuna de Gasconha dins lo departament d'Òlt e Garona.
En Espanha[modificar | modificar la font]
- Miranda de Azán es un municipi de la província de Salamanca (Castelha e Leon, Espanha)
- Miranda de Ebro es un municipi de la província de Burgos (Castelha e Leon, Espanha)
- Miranda del Castañar es un municipi de la província de Salamanca (Castelha e Leon, Espanha)
- Miranda de Arga es una comuna de la Comunautat Forala de Navarra, Espanha


text:
.
Li Ban de Sant Laurènt
En tafurant dins lou « Bulletin de l’Académie du Gard » de 1895, Ive Gourgaud a decubert un vièi tèste que pinto l’endré, lou mounde e ço que se ié passo. Un long pouèmo de mai de 700 vers que lou vèn de tourna edita en esplicant tout l’istouri depièi lou 1é manuscri trouba pièi perdu, l’edicioun de 1895 emé si deco e li remarco que s’impauson.
Dins l’edicioun de vuei, a bouta lou tèste en grafìo mouderno (aquelo de Mistral, asatado au cevenòu) e esplico lou coume e lou perqué.
Aquéu tèste manco pas d’interès, tant pèr la lengo, qu’es un bon testimòni de coume se parlavo en Ceveno au siècle XVII, que sus la vido d’aquelo pichoto coumunauta. L’editour dóu siècle XIX s’óufusco d’ùni passage dóu raconte que pèr éu soun quàsi pournougrafi mai Ive Gourgaud a pouscu n’en douna la reviraduro en francés, ço que pareissié “impoussible” à l’editour dóu siècle XIX. E bèn verai, degun n’en perdra pas la visto !
Peireto Berengier
« Descricieu dos bans de St Laurens en 1687 », ed. Aigo-vivo (libret de 50 pajo). A coumanda em’un chèque de 5 éurò au noum d’Ive Gourgaud (56 av. du 8 Mai, 30520 Saint Martin de Valgalgues)
L'Odalisque : 3 visions picturales !!!
.


text:
Decameron
Lo Decameron es un recuelh de novèlas escrich en italian toscan per Giovanni Boccaccio entre 1349 e 1353. Òbra famosa de la literatura italiana, lo Decameron es mai que mai un recuelh de novèlas que Boccaccio botèt dins un encastre precís, aqueu de la Pèsta Negra que devastèt Florença en 1348.
Somari
Sinòpsi[modificar | modificar la font]
Per fin de fugir l’epidemia de Pèsta Negra que devasta la ciutat de Florença, dètz jovents (sèt fremas e tres òmes) se recaptan au campèstre pendent quauquei jorns. Per s’espaçar, establisson per règla que cadun deurà contar cada jorn una istòria aprochant un tèma qu’aqueu que serà estat nomenat rei (ò rèina) dau jorn aurà chausit. Ansinta, dètz jovents que còntan cadun una novèla pendent dètz jorns produirà un totau de cent novèlas. Lo títol de l’òbra mòstra d’alhors aquela preeminéncia dau nombre « dètz » qu’es çò que significa « deca » en grèc. En realitat, lo sejorn dei jovents au campèstre es pus lòng que dètz jorns, estent que s’acòrdan quauquei jorns de pausa per fin de s’espaçar en d’autrei causas. Lei noveletas viran subretot alentorn de l’amor tan cortés coma vulgar. Boccaccio pren soventei fes la defensa dei fremas que lei tròba oprimidas de son temps. Mòstra que la melhora arma dei fremas es la paraula que sabon manejar just. Empacha pas que demòra un òme de son temps Boccaccio, estacat en de valors medievalas coma la necessitat per la frema de cercar proteccion en cò deis òmes, la separacion deis òrdres e l’excepcionalitat dau pur amor. Pasmens, la tradicion populara faguèt dau Decameron un recuelh de novèlas pistachieras mai que mai. En 1964 encara, un editor francés publiquèt de novèlas tiradas dau Decameron sota lo títol de Contes gaillards
Anecdòtas[modificar | modificar la font]
La novena novèla de la quatrena jornada dau Decameron, contada per Filostrato (lo rei dau jorn) repren l'istòria dau còr manjat de Guilhem de Cabestanh, trobador que son còr foguèt derrabat per Guilhem de Rosselhon, gelós de la relacion que Cabestanh entreteniá ambé sa molher. Guilhem de Rosselhon obliguèt puei aquesta de manjar lo còr de Guilhem de Cabestanh per la castigar.
Influéncias[modificar | modificar la font]
Literatura[modificar | modificar la font]
Divèrs autors, de lengas variadas, s’inspirèron d’aquela òbra de Boccaccio. L'Eptameron de Margarida de Navarra n’es la reproduccion mai fisèla en literatura de lenga francesa. Jean de la Fontaine se n'inspirèt tanben largament quant a sei faulas. Musset ne’n faguèt dos còntes tragics au sègle XIX.
Per quant a la literatura occitana, Robèrt Lafont escriguèt en 1983 un Decameronet, omenatge luenchenc a la tradicion boccaciana, onte una acampada d'escriveires aclapats sota un castèu abalit fan parlar sei fantasiás personalas.
Pintura[modificar | modificar la font]
L’iconografia aguent per basa lo recuelh de novèlas de Boccaccio es d’una riquessa dei bèlas. Segon lo trabalh de Vittore Branca, Boccaccio visualizzato, serián mai de 7000 illustracions de manuscrits e de centenaus de tablèus que foguèron fachs entre l’Edat Mejana e la Renaissença en rapòrt dau Decameron. En Itàlia, de pintors coma Botticelli, Pisanello, Ghirlandaio o encara Signorelli illustrèron de scènas dau libre. Pus recentament, Marc Chagall e subretot Salvador Dalí ne’n donèron una interpretacion picturala.
Cinèma[modificar | modificar la font]
Lo Decameron foguèt adaptat despuei lo començament dau cinèma per d’italians (Decamerone en 1911, Boccaccesca en 1924) mai tanben per d’alemands (Dekameron Nächte en 1924, Boccaccio en 1936) e d’americans (Decameron Nights en 1953). En 1962, quatre cineastas italians (Mario Monicelli, Federico Fellini, Luchino Visconti e Vittorio Da Sica donaràn una version nòva dau Decameron dins Bocacce 70 que repren quatre istòrias de fremas temptatritz levadas de l'òbra de Bocacci e asatadas ai temps modèrnes. L’adaptacion mai famosa es aquela de Pier Paolo Pasolini, Decamerone en 1971 que son succès farà venir de nombrosei produccions de qualitat marrida que privilegiaràn una lectura pistachiera dei novèlas dau Decameron.
Bibliografia[modificar | modificar la font]
Tèxtes[modificar | modificar la font]
- En italian
- BOCCACCIO G., Decamerone, a cura di V. Branca, Torino, Einaudi, 1992.
- En francés
- BOCCACE, Le Décaméron, trad. F. Reynard, introd. et notes de V. Branca, Paris, Club français du livre, 1953.
- BOCCACE, Le Décaméron, trad. collective, introd. et notes de Christian Bec, Paris, Le Livre de Poche.
Estudis critics[modificar | modificar la font]
- En italian
- BRANCA V., Boccaccio, medievale, Firenze, Sansoni, 1986.
- En francés
- BEC C., « Boccace », in ID., précis de littérature italienne, Paris PUF, 1982.


text:
Fus orari
Un fus orari es una zona de la superfícia terrèstra ont l'ora adoptada es identica en tot punt. Generalament, un fus orari seguís mai o mens l'ora mejana del meridian central.
Aqueste sistèma foguèt prepausat en 1876, ambe lo meridian de Greenwich per origina dels tempses, la linha de cambiament de data al meridian 180° (èst e oèst), e en devesissent lo glòbe en 24 fuses oraris de meteissa talha.
Los oraris legals son basats sul Temps Universal Coordenat (UTC), que li es ajustat o sostrach un cèrt nombre d'oras. Çaquelà correspondon uèi forçadament als fuses oraris originals, en rason d'un cèrt nombre d'adaptacions :
- Un país possedís generalament una sola ora legala quitament s'es a caval sus mantun fus (es lo cas de la China e d'Índia) ;
- Cèrts grands païses (Estats Units, Russia, Canadà, Austràlia, Brasil, etc.) son devesits arbitràriament en mantuna zona per defugir una tròp granda diferéncia entre l'ora legala e l'ora solara. Es tanben lo cas de cèrtas dependéncias alunhadas (per exemple: los DOM-TOM franceses, los Açòres portugueses, etc.) ;
- Un país pòt adoptar una ora autra que la que li seriá destinada a priori. Es lo cas de l'Espanha continentala (fòra las Canàrias que se situan un fus orari pus lèu) o de la metropòli francesa que son a l'ora de l'Euròpa Centrala (ora de Berlin dempuèi 1940) ;
- Cèrts païses an causit una ora correspondent pas a un fus original (Afganistan a UTC+4:30 o Iran a UTC+3:30) ;
- Una partida del mond coneis una ora d'estiu e una ora d'ivèrn, creadas per realizar d'economias d'energia (e de còps criticadas).
En consequéncia, l'ensemble dels païses del glòbe utiliza a l'ora d'ara 41 fuses oraris (en comptant UTC+8:45 qu'es pas un fus oficial), dont 36 tota l'annada (mas pas forçadament pels meteisses païses), dos solament a l'ora d'ivèrn boreala (UTC-3:30 e UTC+3:30), un unicament a l'ora d'ivèrn australa (UTC+12:45), un exclusivament a l'ora d'estiu boreala (UTC-2:30), un darrièr unicament a l'ora d'estiu australa (UTC+13:45).
Vejatz tanben[modificar | modificar la font]
Ligams intèrnes[modificar | modificar la font]
- ISO 8601 : estandard internacional per la representacion de las datas, oras e fuses oraris
- Ora d'estiu
- Ora Internet : sistèma lançat pel Grop Swatch en 1998, supausat d'abolir las constrenchas ligadas als fuses oraris
- Linha de cambiament de data
- Temps Universal Coordenat


text:
Mauborguet
Mauborguet qu'ei ua comuna situada dens lo departament deths Hauts Pirenèus e la region Occitània.
Somari
Geografia[modificar | modificar la font]
Istòria[modificar | modificar la font]
Administracion[modificar | modificar la font]
Demografia[modificar | modificar la font]
Luòcs e monuments[modificar | modificar la font]
Personalitats ligadas amb la comuna[modificar | modificar la font]
Véser tanben[modificar | modificar la font]
Ligams extèrnes[modificar | modificar la font]
Nòtas[modificar | modificar la font]
}}


text:
Santa Ses
Lo Santa Ses es l'expression amb la qual se fa referéncia a la posicion del Papa coma cap suprèm de la Glèisa Catolica, per oposicion a la referéncia de la Ciutat de Vatican en tant qu'Estat sobeiran, e mai se ambedoas realitats son íntimament ligadas e es un fach que lo Vatican existís coma Estat al servici de la Glèisa.
Lo Sieu Apostòlica a personalitat juridica pròpria e es ela, en estricta rigor, la que manten de relacions diplomaticas amb los autres païses del mond. Per aquò, los Pactes del Laterà de 1929 que, entre autras matèrias, donèron origina dins l'Estat de la Ciutat de Vatican, foguèron celebrats entre lo Sieu Apostòlica e l'alavetz Reialme d'Itàlia.
En los organismes del Sieu Apostòlica prestan servici 2.732 personas, que 761 ne son eclesiastics, 334 religioses e 1637 laics.
Somari
- 1 Origina del tèrme
- 2 Lo Sieu Apostòlica a la Doctrina Catolica
- 3 Organizacion
- 4 Estatus en lo drech internacional
- 5 Militar
- 6 Escut d'armas
- 7 Vejatz tanben
- 8 Referéncias
- 9 Ligams extèrnes
Origina del tèrme[modificar | modificar la font]
L'allusion al Papa e la siá autoritat coma Sieu Apostòlica o Santa Ses a la siá origina en la consideracion de l'Avesque de Roma coma successor de Sant Pere e Cap de Suprèma de la Glèisa.
A la debuta los Avesques de las Glèisas localas qu'èran estats fondadas per un dels Apostòls èran mencionadas coma "sieus apostòliques" mas amb lo temps aquel tèrme s'anèt en reservant a l'Avesque de Roma, en tant que Successor del Cap del Collègi Apostòlic.
Lo Sieu Apostòlica a la Doctrina Catolica[modificar | modificar la font]
La Doctrina Catolica sosten ambedós extrèmes e predica del Papa una sèria de atributs, coma son la supremacia e la plenitud de las potestats de regim (Poders Legislatius, Executiu e Judicial) e de magisteri.
D'una banda, aiçò implica la supremacia del poder del Papa en totas las questions concernent lo govèrn e disciplina de la Glèisa, potestat qu'es de mai plena e immediata e que pòt exercir sus totes los pastors e totes los fisèles.
De l'autra, vòl dire que la foncion d'ensenhar de la Glèisa aquerís un caire especial en la persona del Roman Pontife, recebut que lo sieu magisteri ordinari gaudís d'una consideracion especiala e qu'es l'unica persona que individualment a lo privilègi de la infalibilitat, es a dire, que quand definís coma revelada per Dieu una determinada doctrina sus la Fe o la Morala es infal·lible.
Contengut de la posicion del Sieu Apostòlica[modificar | modificar la font]
La posicion del Sieu Apostòlica per çò qu'es de la Doctrina Catolica a un contengut essencial que demòra rebatut fidèlament al Dictatus Papae, una sèria de principis e nòrmas que s'atribuisson a Gregori VII e que datan del sègle XI.
Lo Dictatus Papae conten los seguents principis e de nòrmas:
- Que la Glèisa Romana foguèt fondada solament per Dieu.
- Que solament lo Roman Pontife a drech a èsser nomenat universal.
- Que solament el pòt deposar e reintegrar d'Avesques.
- Que lo sieu legat en un Concili es per dessús totes los avesques, e mai se siá de reng inferior, e pòt dictar contra eles senténcia de deposició.
- Que lo Papa pòt deposar los absentes.
- Que, entre autras causas, nos cal pas demorar dins lo meteis ostal amb aqueles excomunicat per el.
- Que solament per el es licit, segon los besonhs de l'epòca, formular de leis nòvas, amassar congregacions nòvas, convertir una abadia de canongia o viceversa e dividir una diocèsi rica o ne fusionar divèrsas de pauras.
- Que solament el pòt emplegar la insígnia imperiala.
- Que solament al Papa besaran los pès totes los princes.
- Que lo sieu nom serà prononciat dins las glèisas.
- Qu'aquel títol es unic dins lo mond.
- Que solament a el es licit deposar emperaires.
- Que solament a el es licit transportar d'Avesques quand serà necessari.
- Que lo Roman Pontife a lo poder d'ordenar un clèrgue dins quina glèisa que siá que li plagui.
- Que qual es ordenat per el pòt presidir sus una autra glèisa, mas pòt pas aver una posicion subordinada, e qu'aquela persona pòt pas recebre un reng mai naut de cap de Avesque.
- Que cap de sínode serà general sens lo sieu òrdre.
- Que cap de capítol e cap de libre se consideraràn canonics sens la siá autoritat.
- Que tota senténcia dictada per el pòt pas èsser alterada per degun, e que solament el meteis, de manièra exclusiva, la pòt alterar.
- Qu'el meteis pòt pas èsser jutjat per degun.
- Que degun s'ausarà a condemnar a qual apelèt al Sieu Apostòlica.
- Qu'al Sieu Apostòlica se lor cal reservar los cases mai importants de cada glèisa.
- Que la Glèisa Romana a jamai errat, ni errarà per tota la eternitat, segon lo testimòni de las Escrituras.
- Que lo Roman Pontife, s'es estat ordenat canònicament, es santificat pels merits de Sant Pere, segon lo testimòni de l'Avesque de Pavia e de fòrça parents sants que concòrdan amb el e segon aquò que contenon los decrèts de Sant Papa Símmac.
- Que per lo sieu òrdre e amb lo sieu consentiment es licit als subordinats formular d'acusacions.
- Que pòt deposar e reintegrar d'avesques sens convocar un sínode.
- Que qui siá pas en patz amb la Glèisa Romana serà pas considerat Catolic.
- Qu'a lo poder d'absòlvre als súbdits de la siá obligacion de leiautat cap a òmes inics.
Organizacion[modificar | modificar la font]
Lo Papa governa la Glèisa Catolica a travèrs de la Cúria Pontifícia. La cúria pontifícia consistís en un complèxe de burèus qu'administran los afars de la glèisa al mai naut nivèl, en comprenent la Secretaria d'Estat, nòu congregacions, tres tribunals, onze Conselhs Pontificis, e sèt Comissions Pontifícies. La Secretaria d'Estat, jol cardenal secretari d'Estat, dirigís e coordina la cúria. Lo titular, a l'ora d'ara monsenhor Pietro Parolin (2016), es equivalent a un primièr ministre del Sieu. L'arquevesque Dominique Mamberti, Secretari de la Seccion de Relacions amb los Estats de la Secretaria d'Estat, agís coma ministre d'Afars exteriors de la Santa Ses. Parolin Foguèt nomenat en lo sieu papièr pel Papa Francesc lo 31 d'agost de 2013. Mamberti Foguèt nomenat en la siá carga pel Papa Benet XVI en setembre de 2006.
La Secretaria d'Estat es l'unic organisme de la Cúria que se tròba dins de la Ciutat de Vatican. Los autres son dins bastissas en desparièras parts de Roma qu'an dreches extraterritorials similars a las de las ambaissadas.
Entre las principalas institucions de la Cúria mai activas son la Congregació de la doctrina de la Fe, que supervisa la doctrina de la Glèisa Catolica; la Congregació pels Avesques, que coordina lo nomentament dels avesques d'arreu del mond; la Congregació per la Evangelització dels Pòbles, que supervisa totas las activitats missioneres; e lo Conselh Pontifici per la Justícia e la Pau, que s'ocupa de la patz internacionala e afars socials.
Tres tribunals exercisson lo poder judicial. La Rota Romana acaba las apellacions judicialas normalas, las mai nombrosas son aquelas relativas al presomptiu nul·litat del matrimòni.[1] La Signatura Apostòlica es la Cort suprèma d'apellacion e administracion relativa a las decisions, quitament de la Rota Romana e de decisions administrativas dels superiors (avesques e superiors eclesiastics dels instituts religioses ), coma lo barrament d'una parròquia o eliminar a quauquarrés de la carga. Tanben supervisa lo trabalh d'autres tribunals eclesiastics en totes los nivèls.[2] La Penitenciaria Apostòlica s'ocupa pas amb jutjaments extèrnes o de decrèts, mas qu'amb afars de consciéncia, la concession d'absolucions de censuras , dispenses, commutacions, de sancions, condonacions e d'autres favors; autreja tanben d'indulgéncias.[3]
La Prefectura de las Questions Economicas de la Santa Ses coordina las finanças dels departaments de la Santa Ses e supervisa l'administracion de totes los burèus, quinsevolhe que siá lo sieu gra d'autonomia, que gerisson aquelas finanças. La mai importanta d'elas es lAdministració del Patrimòni del Sieu Apostòlica.
La Prefectura de l'Ostal Pontifícia es responsable de l'organizacion de l'ostal papal, audiéncias e ceremònias (a despart de la part estrictament litúrgica).
La Santa Ses se dissòlv pas amb la mòrt o renonciament d'un Papa. En lo sieu luòc, opèra jos un ensems desparièr de leis sede vacante. Pendent aquel Interregne, los caps dels dicasteris de la Cúria Pontifícia (coma los prefèctes de las congregacions) cessen immediatament en las siás foncions, en essent la las unicas excepcions lo penitenciari màger, que contunha lo sieu important papièr en relacion amb absolucions e dispensacions, e lo Camarlenc de la Santa Glèisa romana, qu'administra los bens temporales ( es a dire , proprietats e finanças) de la Sedença de Sant Pere pendent aquel periòde. Lo govèrn de la Seu, e doncas de la Glèisa Catolica, requè en lo Collègi Cardenalici. Lo drech canonic enebís al Collègi e al Camarlenc introdusir d'innovacions o de novetats dins lo govèrn de la Glèisa pendent aquel periòde.
Lo 2001, la Santa Ses aguèt unas intradas de 422.098.000 de lires italianas (unes 202 milions de dolars de l'epòca), e un benefici net de 17.720 milions de lires italianas (unes 8 milions de dolars).[4] Cossent damb un article de David Leigh al jornal Guardian , un informe de 2012 del Conselh d'Euròpa identifiquèt la valor d'una part dels actius de proprietat del Vatican coma una quantitat en excès de € 680m (570m £); a comptar de genièr de 2013, Paolo Mennini, un foncionari papal a Roma, gerís aquela part dels Santa Ses actius que consistís en inversions britanicas, autras espleitacions europèas e un braç de comèrci de devisas. Lo jornal Guardian descriguèt Mennini e lo sieu papièr en la forma seguenta: «... Paolo Mennini, qu'es lo banquer actual del Papa, dirigís una unitat especiala dins de la Vatican nomenada la division extraordinària de APSA -. Amministrazione Del Patrimòni della Sieu Apostòlica - que maneja lo "patrimòni de la Santa Ses" ".[5]
Estatus en lo drech internacional[modificar | modificar la font]
La Santa Ses es estada reconeguda, tant en la practica estatala e en la redaccion dels erudits legales modèrns, coma subjècte de drech public internacional , amb los dreches e obligacions anàlegs als dels Estats. Malgrat que la Santa Ses, a diferéncia de la Ciutat de Vatican, complís pas los critèris establits dempuèi fa de tempses en lo drech internacional de la condicion d'Estat -en avent una populacion permanenta, un territòri definit, un govèrn estable e la capacitat de dintrar en relacions amb autras estats -la siá possession de plena personalitat juridica en lo drech internacional se demòstra pel fach que manten de relacions diplomaticas amb 180 estats, qu'es un estat membre en divèrsas organizacions internacionalas intergovernamentals, e qu'es: "respectat per la comunitat internacionala d'Estats sobirans e tractats coma un subjècte de drech internacional qu'a la capacitat de participar a las relacions diplomaticas e dintrar en acòrdis vinculants amb un, divèrses o fòrça estats en vertut del drech internacional que son orientats en granda mesura a establir e preservar patz dins lo mond".[6][7][8]
Diplomacia[modificar | modificar la font]
Dempuèi l'Edat Mejana la sedença episcopala de Roma es estada reconeguda coma una entitat sobirana. La Santa Ses (pas l'Estat de la Ciutat de Vatican) manten relacions diplomaticas formalas amb e pel mai recent establiment de relacions diplomaticas amb 180 estats sobirans, e tanben amb l'Union Europèa e lo Sobiran Orde Militar de Malta , aital coma relacions de caractèr especial amb l'Organizacion de Desliurança de Palestina; 69 de las missions diplomaticas acreditadas davant la Santa Ses son situadas a Roma.[9][10] La Santa Ses manten 180 missions diplomaticas permanentas a l'estrangièr, que 74 ne son pas residenciales, de sòrta que fòrça de las siás 106 missions concrètas son acreditadas a dos o mai de païses o d'organizacions internacionalas. Las activitats diplomaticas de la Santa Ses son dirigdets per la Secretaria d'Estat (dirigida pel cardenal secretari d'Estat), a travèrs de la Seccion de Relacions amb los Estats. I a 15 estats reconeguts internacionalament amb los que la Santa Ses manten pas relacions.[11] La Santa Ses es l'unica subjècte de drech internacional europèu qu'a de relacions diplomaticas amb lo govèrn de la Republica de China (generalament coneguda coma Taiwan) coma la representacion China,en luòc que lo govèrn de la Republica Populara de la China (veire de relacions entre la Santa Ses e Taiwan).[12][13]
Lo Ministèri d'Afars exteriors e de la Commonwealth britanic parlar de la Ciutat de Vatican coma la "capitala" de la Santa Ses, malgrat que compara la personalitat juridica de la Santa Ses a la de la Corona en las monarquias crestianas e declara que la Santa Ses e l'Estat de la Ciutat de Vatican son doas identitats internacionalas. Distinguís tanben entre los trabalhadors de la Santa Ses (2.750 trabalhan a la Cúria Pontifícia amb 333 mai que trabalhan a las missions diplomaticas de la Santa Ses a l'estrangièr) e los 1.909 trabalhadors de l'Estat.[14] L'ambaissador britanic davant la Santa Ses utiliza un lengatge mai precís, en disent que la Santa Ses "es pas la meteissa que l'Estat de la Ciutat de Vatican. ... (Se) es lo govèrn universal de la Glèisa Catolica e opèra dempuèi la Ciutat de Vatican."[15] Aiçò concòrda exactament amb l'expression utilizada per la pagina web del Departament d'Estat dels Estats Units per donar informacion tant de la Santa Ses e l'Estat de la Ciutat de Vatican: el ditz tanben que la Santa Ses "opèra dempuèi la Ciutat de Vatican".[16]
La Santa Ses es membre de divèrsas organizacions internacionalas e de grops, entre eles l'Agéncia Internacionala d'Energia Atomica (IAEA), l'Union Internacionala de Telecomunicacions, l'Organizacion per la Seguretat e la Cooperacion a Euròpa (OSCE), l'Organizacion per la Proïbicion de las Armas Quimicas (OPAQ) e lo Naut Comissionat de las Nacions Jonchas pels Refugiats (ACNUR). La Santa Ses es tanben una observaira permanent en divèrsas organizacions internacionalas, coma l'Assemblada Generala de las Nacions Jonchas, lo Conselh d'Euròpa, l'UNESCO (Nacions Jonchas per l'Educacion, la Sciéncia e la Cultura), l'Organizacion Mondiala de Comèrci (OMC) e l'Organizacion per l'Agricultura e l'Alimentacion. (FAO)
Relacion amb la Ciutat de Vatican e autres territòris[modificar | modificar la font]
La Santa Ses participa coma observaire a l'UA , la Liga Araba, lo Conselh d'Euròpa, lo OEA, OIM e a las Nacions Jonchas e los sieus organismes de la FAO , l'OIT, la UNCTAD, lo PNUMA, l'UNESCO, UN-ABITAT, UNHCR, lo UNIDO, lo OMT , UNWTO, WFP, WHO, WIPO. Participa coma convidat a NAM, e coma membre de plen drech al IAEA, OPCW, OSCE.
Malgrat que la Santa Ses es estretament associada amb la Ciutat de Vatican, lo territòri independent que la Santa Ses es sus el sobirana, son doas entitats separadas e desparièras. Après la paissièra de possession italiana dels Estats Pontificis en 1870, la Santa Ses aviá pas sobeiranetat territoriala. Malgrat cèrta incertitud entre los juristas per çò qu'es de se poiriá contunhar d'agir coma una personalitat independenta en afars internacionales, la Santa Ses contunhèt en fach per exercir lo drech d'enviar e recebre de representants diplomatics, manténer de relacions amb los estats que compreniá las principalas poténcias de Russia, Prússia e Àustria-Ongria. Quand, cossent damb la decision del Congrès de Viena de 1815, lo nunci èra pas solament un membre del còrs diplomatic, mas lo sieu degan, disposicion que contunhèt d'èsser acceptada pels autres ambaissadors. En lo cors dels 59 ans que la Santa Ses aviá pas cap de sobeiranetat territoriala, lo nombre d'estats qu'avián de relacions diplomaticas amb el, que s'èra redusit a 16, en realitat aumentèt a 29.[17]
L'Estat de la Ciutat de Vatican foguèt creat pel Tractat de Laterà lo 1929 per "garantir l'absoluta e visibla independéncia de la Santa Ses" e "garantir a ela una sobeiranetat indiscutibla en los afars internacionales." L'arquevesque Jean-Louis Tauran, exsecretari de la Santa Ses per las Relacions amb los Estats, diguèt que lo Vatican es "un minúscul estat d'ajuda que garantís la libertat esperitala del Papa amb lo territòri minim".[18]
La Santa Ses, pas la Ciutat de Vatican, manten de relacions diplomaticas amb los Estats.[19] Las ambaissadas exterioras son acreditadas davant la Santa Ses, pas a la Ciutat de Vatican, e es la Santa Ses quala establís los tractats e concordats amb autras entitats sobiranas. Quand serà necessari, la Santa Ses dintrarà en un tractat en nom de la Ciutat de Vatican.
Jols tèrmes del Tractat de Laterà, la Santa Ses a l'autoritat extraterritorial sus divèrses luòcs a Roma e dos luòcs italians defòra de Roma, en comprenent lo Palai Pontifici de Castel Gandolfo. La meteissa autoritat s'estend jol drech internacional sus la Nunciatura apostòlica de la Santa Ses dins un país estrangièr.
Militar[modificar | modificar la font]
- Vejatz tanben: Militària a la Ciutat de Vatican
E mai se, de la meteissa manièra que divèrsas poténcias europèas, los ancians Papas va reclutar de mercenaris soïsses coma part d'una armada, la Gàrdia Soïssa Pontifícia foguèt fondada pel Papa Juli II lo 22 de genièr de 1506 coma la gàrdia personala del Papa e contunha de complir aquela foncion.[20] Apareis al Anuari Pontifici jos la "Santa Ses", pas dins l'"Estat de la Ciutat de Vatican".[21] A fins de 2005, la Gàrdia aviá 134 membres. Lo reclutament es dispausat per un acòrdi especial entre la Santa Ses e Soïssa. Totes los reclutes lor cal èsser catolica, òmes celibataris amb ciutadania soïssa qu'an completat la siá formacion basica amb las Fòrças Armadas de Soïssa amb certificats de bona conducha, aver una edat entre 19 e 30 ans, e mesurar almens 175 cm de nautor.[22] Los membres son armats amb armas pichonas e la alabarda tradicionala (tanben nomenat lo voulge soïssa), e entrenats en tacticas de guardaespatlles.[23]
La polícia locala dins de la Ciutat de Vatican, coneguda coma lo Còrs de Gendarmeria del Vatican, aperten dins l'estat de la vila, pas a la Santa Ses.
Escut d'armas[modificar | modificar la font]
La diferéncia entre los dos escuts d'armas es que los braces de la Santa Ses an la clau d'aur a la drecha e e la clau d'argent a l'esquèrra (cossí apareis tanben a l'escut de la sedença vacanta e en los ornaments exteriors dels escuts papals dels papas individuales), del temps que la disposicion invertida de las claus foguèt escuelhut pels braces del recentament fondat Estat de la Ciutat de Vatican en 1929.[24][25][26]
Vejatz tanben[modificar | modificar la font]
- Papa
- Glèisa Catolica
- Ciutat de Vatican
- Catolicisme
- Bibliotèca Vaticana
- Lista d'Ambaissadors d'Espanha davant lo Sieu Apostòlica
Referéncias[modificar | modificar la font]
- ↑ Arxivat
- ↑ Arxivat
- ↑ The Vatican. (28 June 1988).
- ↑ Economic Report of the Holy See for 2000
- ↑ David Leigh
- ↑ These criteria for statehood were first authoritatively enunciated at the
- ↑ IAEA, OSCE, IOM Arxivat En 2007-decembre-12 en la Wayback Machine.
- ↑ Robert Araujo
- ↑ Bilateral and Multilateral Relations of the Holy
- ↑ Zenit News Agency, 11-01-2012.
- ↑ Afghanistan
- ↑ Arxivat
- ↑ Annuario Pontificio
- ↑ Retrieved 8 January 2011
- ↑ Ambassador'S Address ont UK-Holy See Relations
- ↑ State.gov (8 March 2011).
- ↑ Retrieved Ont 11 September 2011.
- ↑ Vatican.Va.
- ↑ Bilateral and Multilateral Relations of the Holy
- ↑
- ↑ Annuario Pontificio 2013
- ↑ [1]
- ↑ See videos at
- ↑ Donald Lindsay Galbreath
- ↑ dexter
- ↑ Appendix B
Ligams extèrnes[modificar | modificar la font]
- Città Del Vatican (vatican_va) ont Twitter
- Lo Sieu Apostòlica


text:
La setmana passada, coma totas las setmanas dinca las eleccions, i aurà tele-escopatge dels aficatges a Tolosa.
Vaquí un que me faguèt rire :
E aprofièichi del document que demanda pauc de comentari, de donar un comentari suls presents republicans que fan castas elonhadas dels pòbles dels electors, e donc d'Occitània. Vaquí mon messatge :
Aquò farà mantunas annadas que sentissi una reticéncia al lectorat (del blòg), vos
vòli rassegurar ; accepti tot present e tota dimension dinerièra ;
perqué ? Perqué aurètz la garantia de vos farà pas maissanta publicitat,
ai decidat (vaquí 7 ans) de pus tocar al sistèma politic francés en
Occitània. Es una assegurança segura per tota persona que me podrà donar
tot tipe de present (nivèl dinerièr sense cap limit), e d'èstre pus
tard portat a la justícia aital annulada previament... donc me podètz
donar presents, sense cap problèma. Es assegurar qu'i aurà pas corrupcion
republicana francesa.


text:
25 d’abr. 2012
Lexic de relacions laboraus
Adishatz!
Aué vos portam un libe plan util, un libe que mòstre qu'er aranés ei ua lengua actuau e plia de vida. Tot açò se nòte en qu'er aranés sent eth besonh de parlar de naus concèptes e naues idèes, e ei d'ací que nèish eth libre deth que parlam aué.
Se ditz "Lexic de Relacions Laboraus", e ei editat per Comissions Obreres, en collaboracion damb eth Conselh Generau d'Aran. S'agís deth mot aranés damb era arrevirada ath catalan e ar espanhòu. Ath finau deth libe i a dus ensenhadors que partisquen d'aguestes dus lengues entà trapar eth mot aranés.
Ath delà, vos ahigem un pdf d'ua revista der an 1999 deth Servici Lingüistic de Comissions Obreres, que parle der aranés. I traparatz un tèxte entièr eth nòste dialècte, escrit per Josèp Lois Sans, collaborador abituau deth jornau Segre e Cap de Politica Lingüistica deth Conselh.
Fin finau, sonque mos demore dar es nòstes felicitacions a Mn. Josèp Amiell, qu'arrecebec era Crotz de Sant Jòrdi deth President dera Generalitat de Catalonha, per eth "constant prètzhèt de recèrca, preservacion e promocion qu'a hèt der auviatge, des tradicions e dera lengua dera Val d'Aran, ara qu'a tradusit eth Nau Testament, e tanben pera sua trajectòria pastorau en Avescat d'Urgelh, restacada singularments ara Val d'Aran, d'a on ei estat archiprèire".
Subscriure's a: Comentaris del missatge (Atom)


text:
AAA
Dimenge, 3 de decembre de 2017, 03h00
231 vòtes
Lo brave «Se Canta» me sembla mai d'èsser un imne dau movement occitanista que non pas un imne occitan dau sens large, causa qu'ei pas tant popular coma «Lo Boièr». Aquelh d'aquí me pareis un petiòt mai representatiu, que se pòu aisadament trobar sotz mai d'una forma per tot lo país nòste... Votarai donc per «Lo Boièr». ㋡
Avètz oblidat:
Quand èri pichonet,
Ma maire me b....ava
Ara que soi grandet,
Me b....i tot solet
La la la la la....
E mentre aquel temps lo Sénègas e son ADN_Occitan, vos pregui se passetja sus youtube.
https://www.youtube.com/watch?v=0bmZgl0dQF4
I poriatz anar votar tanplan benlèu...
L'imne d'Occitiania es lo "Se canta". Mas cal par l'escriure si volètz pas aver de chepic, qu'es totjorn lo que cantèt la tia mameta. :)
Les sondatges de Jornalet, en general, validan una linha editoriala en fase ambe l'opinion dels legeires, d'aitant que les editorials son de bons.
Aquela velha jornalistica es originala e amusanta.


text:
Oigny-en-Valois
Oigny-en-Valois es una comuna francesa del departament d'Aisne e de la region de Picardia.
Somari
Geografia[modificar | modificar la font]
Fòrça anciana comun clar a la cœur del bòsc de Retz sus rota départementale en crosant la rota nacionala dintre Villers-Côtterets e la Ferté-Millon.
Très ancienne commune clairière au cœur de la forêt de Retz sur route départementale croisant la route nationale entre Villers-Côtterets et la Ferté-Millon.
Comunas vesinas[modificar | modificar la font]
Istòria[modificar | modificar la font]
Lo Eglise (final XIIe començament XIIIe) testifica d'una fòrça anciana implantacion villageoise. S'agissiá d'un vilatge de bûcherons e de cultivateurs Lo chateau de caça, monument istoric, i aguèt bastit initialement per François Ie. Al començament del XIXe sègle, lo sieu proprietari, lo general d'Empèri Fuster, philantrope, #contribuir a la modernizacion del vilatge ... Amb las pèiras de la abbaye vesina de Bourgfontaine, en partida destruida. Deteriorat Pendent la primièra guèrra mondiala, lo chateau i aguèt restaurat en l'estil "Gérard de Nerval" Los sieus jardins en terrassa en donant sus la plana de Dampleux son demorats excepcionalas Es pas impossibla #que Marida Stuart, esposa del jove François II, i siá vengut caçar aicí, de meteis que lo amiral de Coligny Una de las alberedes del bòsc vesin se nomena "anada de la Amiral"
L'Eglise (fin XIIe début XIIIe) atteste d'une très ancienne implantation villageoise. Il s'agissait d'un village de bûcherons et de cultivateurs Le chateau de chasse, monument historique, fut construit initialement par François Ie. Au début du XIXe siècle, son propriétaire, le général d'Empire Charpentier, philantrope, contribua à la modernisation du village ... avec les pierres de l'abbaye voisine de Bourgfontaine, en partie détruite. Endommagé pendant la première guerre mondiale, le chateau fut restauré dans le style "Gérard de Nerval" Ses jardins en terrasse donnant sur la plaine de Dampleux sont restés exceptionnels Il n'est pas impossible que Marie Stuart, épouse du jeune François II, soit venue chasser ici, de même que l'amiral de Coligny Une des allées de la forêt voisine se nomme "allée de l'Amiral"


text:
599
Cronologia mensuala:
Gen - Feb - Mar - Abr - Mai - Junh
Julh - Ago - Set - Oct - Nov - Dec
Cronologias tematicas:
Literatura - Musica - Sciéncia - Espòrt
Aquesta pagina concernís l'an 599 del calendièr gregorian.
Eveniments[modificar | modificar la font]
Occitània[modificar | modificar la font]
França[modificar | modificar la font]
Euròpa[modificar | modificar la font]
Avars[modificar | modificar la font]
Causa rara dins l'istòria dei relacions entre sedentaris e nomadas, l'Empèri Bizantin – es a dire lei sedentaris – rompèron un acòrd de patz e ataquèron dirèctament lo territòri dei nomadas avars. Ben organizada, l'ataca se caracterizèt per sa violéncia – respònsa ais incursions avars de 570-580 – e causèt de destruccions majoras dins lo Khanat. Ansin, Bayan asaièt de negociar ambé l'emperaire Maurici (582-602). Per començar, estudièt lo pagament d'un recapte en cambi de la liberacion de 12 000 presoniers bizantins. Pasmens, l'emperaire refusèt (→ 600).
Empèri Bizantin[modificar | modificar la font]
La patz signada l'annada precedenta ambé leis Avars durèt gaire (→ 598) e lei Bizantins, d'ara endavant pron poderós per atacar dirèctament lo territòri dei nomadas, organizèron una campanha per pilhar lei possessions dau Khanat (→ 601). En parallèl, lo khan Bayan assaièt de negociar ambé l'emperaire Maurici (582-602) un recapte per liberar 12 000 presoniers bizantins. Pasmens, l'emperaire refusèt (→ 600).
America[modificar | modificar la font]
Calakmul[modificar | modificar la font]
Aliat a la ciutat de Santa Elena, Uneh Chan ataquèt e conquistèt Palenque lo 23 de mai. La vila foguèt pilhada e venguèt tributària de Calakmul.
Palenque[modificar | modificar la font]
Desfacha majora de Palenque que foguèt ocupada per Calakmul. La vila venguèt tributària dei venceires.


text:
Acadèmia de la Lenga Occitana
L'Acadèmia de la Lenga Occitana (var. Acadèmia dera Lengua Occitana) o Acadèmia de l'Occitan (var. Acadèmia der Occitan) qu'ei un projècte d'autoritat de regulacion lingüistica de la lenga occitana. Que's presenta coma ua continuacion possibla deu Conselh de la Lenga Occitana.
Creacion[modificar | modificar la font]
Lo projècte que's presentè en mai de 2008 a l'iniciativa de l'Institut d'Estudis Occitans e deu Conselh Generau d'Aran ; lo sindic d'Aran, Francés Boya, lo president de l'IEO, David Grosclaude, la representanta de l'Euroregion Pirenèus-Mediterranèa, Margalida Tous, los representants deus conselhs regionaus de lenga occitana, de la Generalitat de Catalonha e d'universitats èran presents[1].
Objectius[modificar | modificar la font]
L'Acadèmia qu'a de definir, conservar e dehéner la codificacion ortografica de la lenga e tribalhar sus la grafia, la gramatica, la lexicologia e la toponimia, en tot respectar l'unitat e la diversitat de l'occitan[2].
Conselh Plenièr[modificar | modificar la font]
Lo Conselh Plenièr (dit Conselh Plenari peu Conselh Generau d'Aran) de l'Acadèmia que serà compausat de 50 membres en tot, qui representan :
- tots los conselhs de las regions de l'Estat Francés on e's parla occitan
- la Region de Piemont en Itàlia
- la Generalitat de Catalonha
- lo Conselh Generau d'Aran
- los servicis d'educacion responsables de l'ensenhament de l'occitan
- los sectors d'activitat on e s'emplega l'occitan, com la recèrca, l'edicion, la creacion artistica e literària o las mèdias.
Nòtas[modificar | modificar la font]
- ↑ Eth Conselh Generau e er IEO lancen era Academia dera Lengua Occitana, actualitat de mai 2008 suu site del Conselh Generau d'Aran
- ↑ Eth sindic d’Aran encoratge as regions entà auançar ena constitucion dera Acadèmia der Occitan, actualitat de novembre 2008 suu site deu Conselh Generau d'Aran


text:
Es donc dens un esperit de cohesion que nosautes, quauques uns de Bordèu, avem junhat l'IEO33 entà dar un chic d'ajuda per la promocion de la manifestacion.
Qu'em a pegar d'afichas d'en pertot en Gasconha Nòrd, de distribuir de desplegants suus mercats o dens las hestas (coma la de Parentis de Bòrn ont seràm aquèra dimenjada), tà ensajar d'amassar lo mei de monde possible.
L'IEO33 es a organizar carris au despart de Gasconha Nòrd (per un pres aunèste) entà anar dinc a Carcassona. Se coneishetz monde que son interessats tà pujar dens aqueths carris, e'm podetz contactar aquí, o en MP, o sus l'adreça deu Med'Òc med_oc_bordeu@hotmail.com , e'vs balharèi lo numèro de telefonet de junhar, o harèi passar lo messatge (l'IEO33 es sonque a s'installar dens los naveths locaus, a pas enqüèra la linha telefonica, e èi un chic de reticencia de botar lo numèro perso deu president sus internet)


text: Autres: Color Bang, Panopub, Car’go, SergentPapers, Football Club Monétéron, Comité des fêtes de Saint-Baudille-et-Pipet, de Mens, de Cordéac, de Saint-Maurice-en-Trièves, mairie de Le Percy-en-Trièves, mairie de Saint-Baudille-et-Pipet, mairie de Monestier-de-Clermont, mairie de Prébois, mairie de Mens, mairie de Cordéac, mairie de Saint-Maurice-en-Trièves, gîte équestre « Les écuries de Cornillon », prieuré de Cornillon-en-Trièves, Bouge ton Trièves, MEJ de Mens, AFR de Clelles, Le granjou de Monestier-de-Clermont, épicerie « Le petit marché », boucherie « Marcou », « Scène en vie », « Théâtre sous la dent », Brice Pouzol et hébergeurs mensois….


text:
Amassa, que parlaràn de l'importància deu libe joenessa uei en la transmission de la lenga. Alandada a la creacion, a la traduccion mes tanben estacada au patrimòni, l'edicion occitana taus mainatges qu'amuisha dinamisme e qu'ei au còr de l'accion educativa. Qué perpausan los editors ? Quin lo libe e pòt estar utilizat dens los lòcs de vita divèrs deus mainats ? Quaus ligams dab los autes mèdias ?
Aquera taula redona qu'ei destinada aus parents d'escolans de classas bilinguas o immersivas tan com a tots los taus quaus ei important de transméter la lenga. Qu'a per tòca de har descobrir la riquessa de la produccion actuau, la vitalitat deus actors d'aqueth domeni e de dar claus tà que la transmission de la lenga e de la cultura occitana e demore viva e adaptada au monde de uei.
La taula redona que's harà a duas òras deu vrèspe, sala Henry Russel, au Palais Beaumont.
Que podetz tanben arretrobar l'InÒc Aquitània pendent tots los encontres, deu 20 dinc au 22 de noveme, sala deus Ambassadors.
Tà'n saber mei de la taula redona
Tà'n saber mei deus encontres literaris de Pau


text:
L'orgue de Barbarie dans l'ancienne région Lorraine
L'ancienne région Lorraine est une région où Crèvecoeur s'est déjà produit, mais ni en 2016, ni en 2017.
Elle comprend 4 départements : la Meurthe et Moselle, la Meuse, la Moselle et les Vosges. Le 1er janvier 2016, dans le cadre de la réforme territoriale, la région Lorraine a fusionné avec les régions Alsace et Champagne Ardenne pour devenir la nouvelle région Grand Est.
Les principales villes de la région Lorraine sont Nancy (préfecture de la Meurthe et Moselle), Lunéville (sous-préfecture de la Meurthe et Moselle), Toul (sous-préfecture de la Meurthe et Moselle), Val de Briey (sous-préfecture de la Meurthe et Moselle), Bar le Duc (préfecture de la Meuse), Commercy (sous-préfecture de la Meuse), Verdun (sous-préfecture de la Meuse), Metz (préfecture de la Moselle), Forbach (sous-préfecture de la Moselle), Sarrebourg (sous-préfecture de la Moselle), Sarreguemines (sous-préfecture de la Moselle), Thionville (sous-préfecture de la Moselle), Epinal (préfecture des Vosges), Neufchâteau (sous-préfecture des Vosges), Saint-Dié des Vosges (sous-préfecture des Vosges).
Les villes les plus peuplées de la région Lorraine sont Metz, Nancy, Thionville, Epinal, Vandoeuvre lès Nancy, Montigny lès Metz, Saint-Dié des Vosges, Sarreguemines, Forbach, Lunéville, Verdun, Saint-Avold, Toul, Yutz, Bar le Duc, Hayange, Villers lès Nancy, Laxou, Longwy, Pont à Mousson, Creutzwald, Freyming-Merlebach, Woippy.


text:
Saasenheim
Saasenheim en alemannisch (Saasenheim en francés) es una comuna francesa del departament del Bas Ren e de la region d'Alsàcia.
Somari
Geografia[modificar | modificar la font]
Saasenheim se situa en la plana de Alsace, en lo ried del Alsace central a Unitat|45|km {{}} al sud de Estrasburg, 15 km a l'èst de Sélestat e 10 km al nòrd de Marckolsheim. La municipalitat es d'environats pòbles de Richtolsheim al sud-oèst, Sundhouse al nòrd-oèst e Schœnau al sud-es. La expedís départementale 468 en connectant Estrasburg a Nòu-Brisach travèrsa la municipalitat del nòrd al sud. Lo ban communal a compausat de doas parts, #qu'una enclave a la cœur de Sundhouse #que ne correspond a l'ancian vilatge desaparegut de Linkenheim.Las tèrras agricòlas (dacses e blat) ocupan mai de 75 % de la superfícia communale. Lo riu lo Ischert adaiga la comuna.
Saasenheim se situe dans la plaine d'Alsace, dans le ried de l'Alsace centrale à 45 km au sud de Strasbourg, 15 km à l'est de Sélestat et 10 km au nord de Marckolsheim. La commune est entourée des villages de Richtolsheim au sud-ouest, Sundhouse au nord-ouest et Schœnau au sud-est. La route départementale 468 reliant Strasbourg à Neuf-Brisach traverse la commune du nord au sud. Le ban communal est composé de deux parties, dont une enclave au cœur de Sundhouse qui correspond à l'ancien village disparu de Linkenheim.Les terres agricoles (maïs et blé) occupent plus de 75 % de la surface communale. La rivière l'Ischert arrose la commune.
Istòria[modificar | modificar la font]
L'aucupacion del luòc remonta als Mérovingiens coma la testifica un cementèri descobèrt sus la comuna. Aquela descobèrta lèva mai lèu d'una colonizacion planificada dels environs de Saasenheim. A partir de 1244 lo pòble fa de partits bens de la familha de las Ribeaupierre al meteis temps que los pòbles de Schoenau e de Linkenheim. Lo 14 de març 1270 la glèisa de Saasenheim aital coma los #dire #que van amb passan entre las mans de las dominicans de Estrasburg.En 1360,lo pòble a confiat en fief als Von Schoenau #que lo conservan, amb una cuerta interrupcion en 1474 e 1499, fins a la Revolucion. Al Sègle XIV una part del pòble passa en fief als austrians, #que lo confian en fief a la familha nòbla de las Andlau. Dintratz Saasenheim e Rhinau existissiá dos pòbles #qu'an totalament desapareguts, aquel son Linckenheim e Biblosheim. Linckenheim Aperteniá als nòbles de Schoenau. La tradicion ditz qu'aqueles dos pòbles an #èsser totalament rasats pendent la Guèrra de Trenta Ans. Lo 8 de novembre 1445 los Armagnacs destruisson totalament lo pòble e someton la populacion a cruautés incresiblas. Amb la guèrra de las paysans, una granda part de la populacion de Saasenheim fan causa comuna amb las paysans venguts de Kaiserstuhl #que se dirigisson, jol commandement de Jean Wagner de Rhinau, cap al coan de Ebersmunster #qu'eles dévastent e incendien. I establisson lo sieu quartièr general e fan rota cap a Scherwiller escarrabilhats a en découdre amb las tropas lorraines venguts mater la rebellion.Mai de 6000 paysans i daissaràn la siá vida en aqueles afrontaments. En 1852, dels inondacions fan d'enòrmas dégâts en la comuna. Los ostals son reconstruites mercés a la generositat de la emperaire. Al cors del sègle XIX la localité coneis un començament d'activitat industriala de tricotage e de preparacion del canabàs.Al cors de la Primièra Guèrra mondiala, en 1914, 99 ciutadans de Sassenheim an obligat de portar l'uniforme alemand. En 1922 la municipalitat es totalament électrifiée. En 1939, una part de la populacion a deslotjat a Salignac e Cazoules (Dordogne). En junh 1940 Saasenheim patís de plen fouet l'ofensiva alemanda. En 1942, 64 incorporats de fòrça an obligat de servir en l'armada alemanda. Lo pòble a liberat lo 2 de febrièr 1945 après duras combates entre las tropas americanas e alemandas épaulées pel 2e G.T.M (2e Grop de Tabors Marocains = tirailleurs marocains).
L'occupation du site remonte aux Mérovingiens comme l'atteste un cimetière découvert sur la commune. Cette découverte relève plutôt d'une colonisation planifiée des environs de Saasenheim. À partir de 1244 le village fait partie des biens de la famille des Ribeaupierre en même temps que les villages de Schoenau et de Linkenheim. Le 14 mars 1270 l'église de Saasenheim ainsi que les dîmes qui vont avec passent entre les mains des dominicains de Strasbourg.En 1360,le village est confié en fief aux Von Schoenau qui le conservent, avec une courte interruption en 1474 et 1499, jusqu'à la Révolution. Au Sègle XIV une partie du village passe en fief aux autrichiens, qui le confient en fief à la famille noble des Andlau. Entre Saasenheim et Rhinau il existait deux villages qui ont entièrement disparus, ce sont Linckenheim et Biblosheim. Linckenheim appartenait aux nobles de Schoenau. La tradition dit que ces deux villages ont été entièrement rasés durant la Guerre de Trente Ans. Le 8 novembre 1445 les Armagnacs détruisent entièrement le village et soumettent la population à des cruautés incroyables. Avec la guerre des paysans, une grande partie de la population de Saasenheim font cause commune avec les paysans venus de Kaiserstuhl qui se dirigent, sous le commandement de Jean Wagner de Rhinau, vers le couvent d'Ebersmunster qu'ils dévastent et incendient. Ils y établissent leur quartier général et font route vers Scherwiller prêts à en découdre avec les troupes lorraines venus mater la rébellion.Plus de 6000 paysans y laisseront leur vie dans ces affrontements. En 1852, des inondations font d'énormes dégâts dans la commune. Les maisons sont reconstruites grâce à la générosité de l'empereur. Au cours du sègle XIX la localité connaît un début d'activité industrielle de tricotage et de préparation du chanvre.Au cours de la Première Guerre mondiale, en 1914, 99 citoyens de Sassenheim sont contraint de porter l'uniforme allemand. En 1922 la commune est entièrement électrifiée. En 1939, une partie de la population est évacuée à Salignac et Cazoules (Dordogne). En juin 1940 Saasenheim subit de plein fouet l'offensive allemande. En 1942, 64 incorporés de force sont obligés de servir dans l'armée allemande. Le village est libéré le 2 février 1945 après de dures combats entre les troupes américaines et allemandes épaulées par le 2e G.T.M (2e Groupe de Tabors Marocains = tirailleurs marocains).


text:
Legit dins la revista Fotoloft
7, pagina 38, junh de 2015.
Una entrevista sus la fondacion catalana : Colectania. Creada en 2002 a Barcelona.
Ambe l’iniciativa de Mario Rotllant que causís de començar una colleccion
privada dins « lo temps d’ara » e centrat sus la fotografia artistica
portuguèsa e espanhòla de 1950 fins a uei, amb una utilitat publica. La
colleccion revèrta mai de 3000 fotografias. Aquí lei fotografs : Alberto
García-Alix, Humberto Rivas, Joan Colom, Gabriel Cualladó, Xavier Miserachs. I
a tanben lei serias dau grand Joan Fontcuberta que prese fòrça.
Vaquí çò que ditz lo mèstre dau luòc sus la fotografia
catalana : « Existisson fòrça monografias/publicacions sus l’istòria
de la fotografia dins lo país nòstre e Catalonha. Pasmens, ne’n siam conscients :
i quicòm de faire dins de domènis mai. Dins l’istòria de la fotografia catalana
perspectivas e votz se devon trapar. Ne’n
siam segurs : dins leis annadas que venon de novèlei
monografias/publicacions que reivendican d’agachs novèus e tanben d’autors mai
espeliràn. »
Funcadió Foto Colectania, C/Juliàn Romea 6 – 08006 Barcelona
– Catalonha.


text:
Los paures administrats occitans son plan rics per pagar las enganas administrativas e politicas francesas.
L’Estat francés republican es lo mercat-Estat-nacion que trafica las delegacions de gestion al mercat. Es una autra version de la delegacion als amics del rei.
Dins un article pron interessant L’Opinion explica la situacion de l’entrepresa EcoMouv’. Son pas causas de finanças publicas mas quasiment… aquela causida de gelada de l’ecotaxa en recuolada socialista e PRG, e tanben venguda de l’UMP-NC serà pagada per quí ? Sempre los meteisses … L’administracion mana, lo politic participa a la perseguida de la politica administrativa, en refusar d’aplicar los programas electorals, e a la finala son las populacions que pagaràn ; las nacions sotmetudas als poders centralistas parisencs son gentas populacions europèas. La République française es una etiqueta que se trufa administrativament dels «administrats» coma explicava un candidat e elegit UMP de Vilanuèva d’Òlt.
Pel moment l’Estat i a pas creat un compte …
Aquel entrepresa es la realitat de l’economia vist per un sistèma economic d’Estat ; l’Estat francés es un mercat, e baila lo mercat a l’entrepresa que li agrada ; i podrà aver mantunas rasons, la competéncia es una d’aquela, mas pas sonque…. Aquò se fasiá del meteis biais per l’ancian regime. Dins l’article de L’Opinion se trapa l’accionariat de l’entrepresa, e se vei qu’es pas brica un entreprenariat de creators d’entrepresa, ex nihilo. Se trapa èstre d’entrepresas que se sap qu’an un filon dinerièr e que podrà ne tirar pron de sòus. Mas quí pagarà senon la populacion sancièra, e l’Estat, causirà, mas es amagat darrièr un sistèma privat (aquí es encara mai grèu, perqué soi segur que l’entrepresa aquesta es estada emplegada tanben per far creire a Metz qu’èra de desvolopament economic per amagar las incompeténcias de l’Estat sus aquel sicut). Del meteis biais se farguèt la privatizacion de las autorotas de l’Estat francés, e es l’UMP-NC qu’o faguèt al nom del «liberalisme» ; lo liberalisme existís pas, son simplament d’oportunitats politica e economica daissat en man per un Estat ipercentralista e que podrà pas tot gerir solet, l’entrepresa privada l’ajuda alara per manejar l’afar e perseguir lo seu conservatisme institucional.
Lo sistèma es classic e se trapa èstre de dreita (UMP-NC) o d’esquèrra (PSf-PRG-FdG-EELV) [lo FN es jamai estat al poder, mas soi segur que ambe lo centralisme francés non podriá far diferentament], quora se sap pus organizar o gerir l’Estat centralista francés, es a l’entrepresa privada e al dreit privat que l’Estat se laissa anar, e als pòbles de França de suportar.
Es una brava rason per non pus daissar a l’Estat la gestion del collectiu en regions occitanas.
Al meteis temps, la revòlta bretona es castigada d’èstre de maissanta fe perqué d’extrèma-dreita, e lo MEDEF o la CGPME, o los sindicats de dreita… Es quasiment una accusacion de l’administracion centralista francesa qu’accusa la populacion bretona de pensar que París, e la seuna administracion, es pas capable de gerir Bretanha coma se deuriá, e pel ben de totas las populacions. L’administracion li agrada lo centrlaisme perqué aquò amaga un fum de causas, coma aquesta delegacion centralista de poder per taxar la populacion.
La nacion bretona se revòlta, quora las autras nacions sotmetudas o faràn ?
-°-
Écomouv' e autorotas privatizadas : Los peatges son estats bailats pel sistèma politic centralista francés, per la gràcia republicana de l'Estat jacobin francés, e contra las activitats economicas de las nacions sotmetudas al centralisme francés.


text:
Blasi Pascal
Blasi Pascal (Clarmont d'Auvèrnha, 19 de junh de 1623 – lo 19 d'agost de 1662) que ho un matematician, filosòf, fisician, teologian e moralista occitan (auvernhat) deu sègle XVII. Mainatge hèra precòç, que ho educat peu son pair en començar per las sciéncias experimentaus. Qu'inventè ua calculadera, que desvolopè ua teoria deus fluids e deu vueit en contunhar l'òbra d'Evangelista Torricelli. Aus 16 ans que publiquè un tractat de geometria projectiva ; que ho tanben correspondent deu matematician Pèire de Fermat e que desvolopè la teoria de las probabilitats.
En 1654, arron ua crisi mistica, qu'abandonè lo son intens tribalh scientific entà virà's de cap a la teologia devath ua influéncia jansenista. D'aquera experiéncia religiosa que demòran las soas Letras Provinciaus (Lettres Provinciales en francés) e las soa Pensadas (Pensées en francés).


text:
La polícia secreta de Tarn desmascada
«Dempuei d’annadas, la rumor nos ditz que se passa causas plan estranhas dins los camps de milh. Ara som segurs. La vertat esclata! Lo BIT (Burèu d’Investigacion Tarnés) es pas qu’una legenda. Emai s’ocupa dels afars los mai sensibles e sornes del departament. Mas la lei del silenci, l’omertà, èra plan fòrta en país tarnés. Lo coratjós jornalista d’investigacion Ferri o sap ben. Dempuei d’annadas publica en cò de nòstre vesin franchimand las resultas de sas recercas. Coma a pas jamai pogut trobar d’editor en cò nòstre, publica en Franchimandia son tèxt en occitan. Las revelacions son terriblas! Tarnés! Saupràs tot sus aquela polícia secreta que baileja ton país : las reunions secretas dins los camps de milh, lo nom de son agent mai important, los ligams amb lo gaullisme, l’OMS e lo mitan ecologista, las atacas contra l’agrogenica, l’exilh forçat d’un jove dins lo Peitau, lo dreçatge de las galinas per l’espionatge. Te cresiás viure dins una dolça democracia rurala? Te trompavas! Lo poder te trompava! Apren la tarribla vertat en legissent “Bèstias del Bon Dieu”.»
Veiquí coma, en 2010, Silvèstre Cavalièr, dau Gropament de Rangers Avaironeses, presentava la version occitana d’Aimé Lacapelle que Fluide Glacial veniá d’editar. Quela benda dessenhada d’un umor plen de tendressa per los paisans occitans, es totjorn disponibla per 10,95 € en çò d’Amazon e de la FNAC.


text:
I a abséncies dificiles, lèu impossibles de païr. Son coma era musica carada que tot ac condicione, coma eth temps trencat de forma essenciau. Hè quauqui dies parlàuem ací sus era vertat intima d’un amor filiau, d’un amor maternau. Dilhèu non i a abséncia mès grana qu’era que subergés quan er hiu vitau entre ua mair e un hilh se trenque damb era mòrt d’aguest, perque non sonque partís eth, senon que partís ua part fonamentau d’era. Maria José Brito ac torne a explicar en sòn darrèr libre (Aromas de una ausencia, editoriau Milenio). Suspren era capacitat de Brito entà escríuer eth dò damb un lenguatge tan precís e depurat, sense besonh de quèir en sentimentalismes uets, tan comprensibles e naturaus, de viatges. Era escrivana, d’origina aranesa, s’escriu e, en escríuer-se, escriu eth sòn dò, eth sòn sentiment intim e essenciau dauant ua pèrta intima e essenciau. Brito, que demòstre un coneishement enciclopedic, aquerís ua naua dimension en aguesta darrèra òbra, mès pregona, mès pensada, tan interpellanta e tan essenciaument temporau. En efècte, era vida se desplegue coma un continu illimitat a on era preséncia se liure a ua sòrta de referéncies damb aqueth projècte en quau mos i trobam dejà. Mès quan se trenque non i a projècte que valgue e es “flaires dera abséncia” mos rebremben qu’eth temps ei ua queiguda, un trencament, un desarraïtzament d’aquerò qu’existís, qu’existie, e alavetz era pèrta non ei mès qu’era pròpria preséncia d’aquerò que s’a perdut. Existís en tot pèrder-se, en tot húger, e alavetz tostemp demore darrèr. D’ací nèish era impossibilitat radicau dera quau da compde Brito: non i a futur.
(Diari Segre, 22 de mai de 2010)


text:
Ath delà de tu
Per Alidé Sans
Rebrembi a jo madeisha, caminaua soleta e a plaser.
Desbrembi a jo madeisha quan te pensi, delanet, anet e aué, non me coneishi,
e rebrembi a jo madeisha pes camins que damb tu jamès recorrerè...
Semblen des•hèir-se,
semble qu’ath delà de tu non i a arren, non i a arren.
Semblen des•hèir-se,
semble qu’ath delà de tu non i a arren, non i a arren.
Rebrembi a jo madeisha, escotaua ath mèn cap en patz e pro.
Desbrembi a jo madeisha quan t'escriui es poèmes dera pèth que tant fòrt prenes,
e rebrembi a jo madeisha pes camins que damb tu jamès recorrerè...
Semblen des•hèir-se
semble qu’ath delà de tu non i a arren, non i a arren.
Semblen des•hèir-se
semble qu’ath delà de tu non i a arren, non i a arren.
Rebrembi a jo madeisha, cantaua letres sus era vida e sus jo, sus era vida!
Desbrembi a jo madeisha, ara que era votz non me hè cas, non ei damb jo!
E desbrembi a jo madeisha ara que era votz va per liura e sonque parle de tu...
Sai cap, non m'agrade mès semble qu’ath delà de tu non i a arren, non i a arren!
Sai cap, non ac voi díder mès semble qu’ath delà de tu non i a arren, non i a arren!
Non i a arren, non i a arren! non i a arren...
5 cançons del meteis grop :


text:
Diluns de Pentacosta, 24 mai del 2010
Sénher Capolièr Jaume Mouttet
Sindics, Majorals, Felibres,
Amics totes,
Soi urós d’èstre Felibre, soi urós d’èstre sòci del Felibrige, mas cal pas doblidar que soi catalan, una espècia umana fòrça especiala.
Es amb un grand plaser que prèni la paraula per regraciar la vòstra corala benvenguda a un sòci catalan del Felibrige, que fòrça de vosautres coneissètz per aver vengut a Barcelona, lo 3-4-5 d’octubre 2008, en l’escasença del 140 Aniversari de la venguda de Frederic Mistral en Barcelona e Catalonha.
Dempuèi 1978, primièr coma Secretari i aprèp coma President del CAOC, trabalhi per las relacions occitano-catalanas pendent 32 ans.
Èra natural e necessari, doncas, que los catalans del CAOC se metessen al trabalh per preparar un programa fòrça interessant per celebrar aqueste eveniment màger de la istòria de las relacions occitano-catalanas. En aquel moment (1868) Mistral foguèt recebut amb tots los onors oficials e populars. En 2008 tanben los felibres foguèron recebuts amb totes los onors en lo Musèu de Vilanòva e la Geltrú, en lo Parlament, en Montserrat, en la Generalitat e en la Comuna de Barcelona, en la meteissa sala ont foguèt recebut Mistral. En mai se faguèt un omenatge a Mistral en Montjuic davant son monument.
Tot aquò demòra en la nòstra memòria. E demorarà fòrça temps.
Lo CAOC trabalha per ensenhar als catalans la lenga occitana. E aquò marcha. E cada còp mai amb la declaracion de l’oficialitat de l’occitan en Catalonha segon l’Estatut d’Autonomia del 2006 e tanben per la novèla lei de l’occitan a Catalonha e a la Val d’Aran e qu’ara es en trin d’acabar de discutir lo Parlament de Catalonha.
Per rasons d’eficiéncia lo CAOC a causit lo lengadocian per l’ensenhament perqué es lo parlar mai proche del catalan, perqué es lo mai espandit e lo mai central lingüisticament e tanben per rasons istoricas, mas oblidam pas las autras variantas occitanas.
Mas ara amb l’oficialitat de l’occitan lo govèrn, lo parlament e las institucions oficialas auràn de causir tanben un occitan referencial per se comunicar. Es previst que per la Val d’Aran s’emplegarà l’aranès, mas per Occitània e per l’exterior segurament, per las meteissas rasons, será causit lo lengadocian. Mas aquò encara es pas decidit e o dirá lo reglament de la lei, un còp aquesta siaga aprovada.
En tot cas aquesta lei serà força importanta per las relacions occitano-catalanas e aurà de retombadas en Occitània, en França e en Euròpa.
D’autra part tanben vòli dire que lo Parlament de Catalonha, lo dinou de mai de 2010, aprovèt una Resolucion per quasi unanimitat (excepte un vote) per sollicitar que lo govèrn catalan balhe son supòrt e ajuda a totas l’accions favorables a la lenga occitana que se fagan en Occitània, coma l’emplec de l’occitan en lo metrò de Tolosa.
En aquela meteissa jornada se presentèt tanben en Barcelona la traduccion a l’aranès del Nòu Testament.
E deman a Barcelona lo CAOC farà los examèns de la lenga occitana dels nivèls A2 i B1 (iniciacion e intermèdi).
Tot aquò es una pichona mòstra de çò que fa lo CAOC e de çò que se passa en Catalonha.
En relacion a las dificultats que i a (en Occitània e tanben en Catalonha) per avançar totes amassa, pensi que Occitània en mai d’èstre una nacion, coma ditz l’imne de la Copa, es un univèrs divèrs e desparièr, mas amb una voluntat unica d’avançar per elevar la dignitat de la lenga occitana al meteis nivèl que las autras lengas mondialas.
S’aquò de l’Oficialitat de l’Occitan en Catalonha marcha ben, serà possible de demandar l’oficialitat de l’occitan en Euròpa.
Per acabar vos dirai que soi content d’aver assistit a las diferentas manifestacions de la Santa Estèla, a Castilhonés, perqué un cop de mai ai vist qu’aquò es la pròva mai evidenta que lo Felibrige vira en la meteissa direccion que la societat e las autras associacions militantas e que las confluéncias de tot aqueste univèrs d’Occitània, divèrs, mas plen de dinamisme, portarà Occitania al luoc de dignitat que merita èstre entre totes los autres pòbles liures.
Visca lo Felibrige
VISCA OCCITÀNIA
VISCA CATALONHA
Enric Garriga Trullols
Nota: Legit la partida en negre


text:
Brou-sur-Chantereine
Brou-sur-Chantereine es una comuna francesa, situada dins lo departament de Sèina e Marna e la region d'Illa de França.
Somari
Geografia[modificar | modificar la font]
Aquela municipalitat a situat a 20 km a l'èst de París ; a 23 km al sud-oèst de Meaux ; a 40 km al nòrd de Melun. A environat per Chelles a l'oèst, Lo Pi e Villevaudé al nòrd, per Pomponne a l'èst, e per Vaires-sus-Marna al sud. A traversat pel ru de Chantereine.
Cette commune est située à 20 km à l'est de Paris ; à 23 km au sud-ouest de Meaux ; à 40 km au nord de Melun. Elle est entourée par Chelles à l'ouest, Le Pin et Villevaudé au nord, par Pomponne à l'est, et par Vaires-sur-Marne au sud. Elle est traversée par le ru de Chantereine.
Comunas vesinas[modificar | modificar la font]
Istòria[modificar | modificar la font]
Lo vilatge de Brou a mencionat al XIIIModèl:Ème sègle, en 1205, per la siá distincion de Brou[1]. Banc de la congrégation de la sœurs de Jésus crucifié, fondada en 1930 per i aculhir de las femnas de salut delicada. Acuèlh una glèisa a la fondacion del collègi Louis-çò de-Grand e un coan de Mathurins, fondat a Modèl:La s- al luòc ditz La Villeneuve-a los-Ases. Lo vilatge a constituit de tres caseriux : lo masatge caseriu de Brou, çò de mès d'ancian, situat en lo nòrd de la comuna ; lo caseriu de la Villeneuve-a los-Ases, al sud de la rota en portant de Chelles a Lagny, #que protegís un prieuré fondat al XIIIModèl:Ème sègle ; lo caseriu de la Forest, al nòrd del castèl de Brou. En aquel caseriu se trobava egalament lo castèl de Madame de Pomponne, totalament desaparegut, a proximitat #que se'n levava una capèla conservada fins al XVIIIModèl:Ème sègle. Las tèrras de Brou an #èsser administradas per divèrses senhors successius someses a la suzeraineté del rei fins a la Revolucion[2].
La , lo label de "Vila conviviale - Vila solidaire" a #èsser atribuit a Brou-sus-Chantereine[1].
Le village de Brou est mentionné au XIIIModèl:Ème siècle, en 1205, pour sa seigneurie de Brou[1]. Siège de la congrégation des sœurs de Jésus crucifié, fondée en 1930 pour y accueillir des femmes de santé délicate. Elle accueille une église à la fondation du collège Louis-le-Grand et un couvent de Mathurins, fondé au Sègle Modèl:S mini-Modèl:Verificacion sègle au lieu dit La Villeneuve-aux-Ânes. Le village est constitué de trois hameaux : le hameau de Brou, le plus ancien, situé dans le nord de la commune ; le hameau de La Villeneuve-aux-Ânes, au sud de la route menant de Chelles à Lagny, qui abrite un prieuré fondé au XIIIModèl:Ème siècle ; le hameau de La Forest, au nord du château de Brou. Dans ce hameau se trouvait également le château de Madame de Pomponne, entièrement disparu, à proximité duquel se dressait une chapelle conservée jusqu'au XVIIIModèl:Ème siècle. Les terres de Brou ont été administrées par plusieurs seigneurs successifs soumis à la suzeraineté du roi jusqu'à la Révolution[2].
Le , le label de "Ville conviviale - Ville solidaire" a été attribué à Brou-sur-Chantereine[1].
Administracion[modificar | modificar la font]
Demografia[modificar | modificar la font]
Luòcs e monuments[modificar | modificar la font]
Personalitats ligadas amb la comuna[modificar | modificar la font]
Véser tanben[modificar | modificar la font]
Ligams extèrnes[modificar | modificar la font]
Nòtas[modificar | modificar la font]
- ↑ 1,0, 1,1, 1,2 et 1,3 http://www.brousurchantereine.info/pages_v2/decouvrir_ville.htm modèl {{Ligam web}} : paramètre «
titre» mancant (consultat en 2 de setembre de 2012) Error de citacion : Balise
non valide ; le nom « histoff » est défini plusieurs fois avec des contenus différents
- ↑ 2,0 et 2,1 http://www.tourisme-marne-chantereine.fr/spip.php?Pagina=rubrique_tèxt&id_rubrique=6 modèl {{Ligam web}} : paramètre «
titre» mancant (consultat en 2 de setembre de 2012) Error de citacion : Balise
non valide ; le nom « tourisme » est défini plusieurs fois avec des contenus différents
- Paginas utilizant d'arguments duplicats dins los apèls de modèl
- Paginas amb de proprietats pas resolgudas
- Paginas amb d'errors de referéncia
- Pagina del modèl Ligam web comportant una error
- Ortografia de verificar
- Portal:Comunas/Articles ligats
- Referéncia qu'utiliza lo modèl Metaligam cap a portal
- Comuna de Sèina e Marna