text:
Adreça IP
Una adreça IP (amb IP per Internet Protocol) es lo numèro qu'identifica cada ordinator sus Internet, e mai generalament, l'interfàcia amb lo malhum de tot material informatic (adralhador, estampadoira) connectat a un malhum informatic utilizant lo protocòl d'interconnexion de malhums.
Aqueste concèpte d'adreça IP existís jos doas formas diferentas: la version 4 e la version 6. En 2006, la version 4 es la pus utilizada; lo numèro es generalament notat amb quatre nombres compreses entre 0 e 255, separats per de punts ; exemple :
212.85.150.133. Aquesta version 4 es descricha mai especificament dins adreça IPv4.


c: text/html

text:
Loupfougères
Loupfougères es una comuna francesa, situada dins lo departament de Mayenne e la region dels Païses de Léger.
Somari
Geografia[modificar | modificar la font]
La municipalitat es al nòrd dels Coëvrons, a Unitat|5|km {{}} a l'oèst de Villaines-la-Juhel, lo sieu cap de-luòc de costat.
La commune est au nord des Coëvrons, à 5 km à l'ouest de Villaines-la-Juhel, son chef-lieu de canton.
Comunas vesinas[modificar | modificar la font]
Istòria[modificar | modificar la font]
En luòc e luòc del tradicional luòc Pierre Babillarde, i aviá a Loupfougères un oratoire en pèiras maçonnées, segurament destruit per bastir lo monument als mòrtes.
En lieu et place de la traditionnelle place Pierre Babillarde, il y avait à Loupfougères un oratoire en pierres maçonnées, sûrement détruit pour construire le monument aux morts.

robotstxt: allowed

filter: keep


text:
Chalais (Charanta)
Chalais es una comuna francesa, situada dins lo departament de Charanta e la region de Peitau-Charantas.
Somari
Geografia[modificar | modificar la font]
Istòria[modificar | modificar la font]
Chalais Èra antany lo banc d'una distincion #que i aviá lo títol de principauté. Levava féodalement del archevêché de Bordeaux.
Los Talleyrand-Périgord #èsser de senhors de contunh princes de Chalais dempuèi la Sègle XIII fins a Modèl:La s. Títols portats pels Talleyrand, princes de Chalais : pòrti de Périgord, Grand d'Espanha deModèl:1 ère classa, marques de Excideuil, baron de Mareuil, comte de Grignols, èca...
Pendent la Revolucion, la municipalitat de Sant-Christophe-de-Chalais s'es trucat provisoirement Lo Riu, del temps qu'aquela de Sant-Ostal-de-Chalais s'es trucat Maire-la-Pàtria, o La Maire-de-Dieu[1].
Chalais était autrefois le siège d'une seigneurie qui avait le titre de principauté. Elle relevait féodalement de l'archevêché de Bordeaux.
Les Talleyrand-Périgord furent seigneurs puis princes de Chalais depuis le Sègle XIII jusqu'au Sègle XIX. Titres porté par les Talleyrand, princes de Chalais : duc de Périgord, Grand d'Espagne de 1Modèl:Ère classe, marquis d'Excideuil, baron de Mareuil, comte de Grignols, etc...
Pendant la Révolution, la commune de Saint-Christophe-de-Chalais s'est appelée provisoirement La Rivière, tandis que celle de Sainte-Marie-de-Chalais s'est appelée Mère-la-Patrie, ou La Mère-de-Dieu[2].


text:
Desobesissença civila
La desobesissença civila es lo refús actiu a obesir a de leis, demandas e òrdres d'un govèrn, o d'un poder internacional d'ocupacion. Es un dels principals actes de resisténcia non-violenta. Dins lo seu biais mai non-violent (en Índia, es coneguda coma la ahimsa o satyagraha) se poiriá dire que'es la compassion en forma de desacòrdi respectuós. Una de las primièras concretizacions massissas foguèt realisada pels egipcians contra l'ocupacion britanica pendent la revolucion de 1919.[1] La desobesissença civila es un d'entre fòrça biais que las personas se pòdon rebellar coma las leis injustas. Foguèt utilizat dins los moviments de resisténcia non-violenta, de biais plan documentat, en Índia dins las campanhas (de Gandhi per l'independéncia de l'Empèri Britanic), en Checoslovaquia amb la Revolucion de Velós e a Alemanha Orientala per expulsar las dictaduras comunistas[2][3], en Sud-Africa en la luta contra l'apartheid, per l'American Civil Rights Movement, en la Revolucion Cantanta, que permèt als Païses baltics se desliurar de la Union Sovietica, e mai recentament dins la Revolucion Iranja en 2004 [4] e en 2005, Revolucion de las Ròsas, entre d'autres diferents moviments pel mond entièr.
Aprèp lo chasple de Peterloo de 1819, lo poèta Percy Shelley escriguèt lo poèma polític de The Mask of Anarchy, mai tard aquel meteis an, e que comença amb las pertocantas imatges de las formas injustas de l'autoritat del seu temps, e aprèp s'imagina cossi poíra realizar un biais radicalament novel d'accion sociala. Seriá la primièra declaracion modèrna del principi de protestacion non-violenta.[5] Una interpretacion ne faguèt l'autor Henry David Thoreau dins lo seu ensag Civil Disobedience, e mai tard per Gandhi dins la seuna doctrina del Satyagraha.[6] La resisténcia passiva de Gandhi foguèt influenciada e inspirada per la non-violéncia de Shelley dins la protestacion e l'accion política.[7] En particular, es conegut que Gandhi èra acostumat a citar Masque of Anarchy de Shelley a un public larg pendant la campanha per una Índia liura.[8][9]
Dins l'ensag de Thoreau de 1849 Civil Disobedience, d'en primièr titulada "Resisténcia al govèrn civil", l'idèa màger de l'ensag es l'autosuficiéncia, atal seriá pas necessari de lutar físicament contra lo govèrn contra una injusticia qu'aquel fa, mas seriá obligat a o sosténer pas. Aquel ensag aguèt una granda influéncia per fòrça partisans de la desobesissença civila. Dins l'ensag, Thoreau expliquèt las seunas rasons per refusar de pagar l'impòst coma un acte de protestacion contra l'esclavatge e contra la guèrra entre Mexica e America.
Referéncias[modificar | modificar la font]
- ↑ "Egypt"> (en)Nonviolent Social Movements: A Geographical Perspective; Zunes Stephen (1999), edit:Blackwell Publishing
- ↑ Tikkun reader; Michael Lerner
- ↑ "eastgermany">Struggle and the Revolution in East Germany
- ↑ "The Orange Revolution">(en)The Orange Revolution Time Magazine
- ↑ "AFP"> http://www.morrissociety.org/JWMS/SP94.10.4.Nichols.pdf
- ↑ "AFP">
- ↑ Thomas Weber, "Gandhi as Disciple and Mentor," Cambridge University Press, 2004, pp. 28-29.
- ↑ =AFP
- ↑ Thomas Weber, "Gandhi as Disciple and Mentor," Cambridge University Press, 2004, pp. 28.


text:
1098
Cronologia mensuala:
Gen - Feb - Mar - Abr - Mai - Junh
Julh - Ago - Set - Oct - Nov - Dec
Cronologias tematicas:
Literatura - Musica - Sciéncia - Espòrt
Aquesta pagina concernís l'an 1098 del calendièr gregorian.
Eveniments[modificar | modificar la font]
Occitània[modificar | modificar la font]
França[modificar | modificar la font]
Euròpa[modificar | modificar la font]
Africa[modificar | modificar la font]
Califat Fatimida[modificar | modificar la font]
Aprofichant lei dificultats militaras dei Turcs còntra la Crosada, lei fòrças fatimidas leis ataquèron en Palestina e reconquistèron Jerusalèm perduda en 1078. Après aqueu succès, lo govèrn fatimida assaièt de negociar sensa resultat la patz ambé lei Crosats e deguèt finalament preparar la defensa de la vila.
Asia[modificar | modificar la font]
Principat d'Antioquiá[modificar | modificar la font]
Fondacion dau Principat d'Antioquiá per Boemond de Tarent après la conquista de la vila per lei Crosada lo 3 de junh. Après aqueu succès, Boemond quitèt la Crosada per aumentar son domeni novèu.
Arts[modificar | modificar la font]
Arquitectura[modificar | modificar la font]
Acabament de la glèisa romanica Sant Andrieu de Cracòvia. Foguèt l'unica glèisa de la vila que subrevisquèt au pilhatge de la vila per lei Mongòls en 1241.


text:
Contescourt
Contescourt es una comuna francesa del departament d'Aisne e de la region de Picardia.
Somari
Geografia[modificar | modificar la font]
Villatge del Vermandois situat suls marges de la Soma
Village du Vermandois situé sur les rives de la Somme===Comunas vesinas===
Istòria[modificar | modificar la font]
Lo villatge a #èsser totalament destruit pendent la primièra guèrra mondiala. Es uèi rebati a costat de l'ancian luòc[1].
Le village a été totalement détruit pendant la première guerre mondiale. Il est aujourd'hui rebati à côté de l'ancien site[2].


text:
-480
Aquesta pagina concernís l'an -480 del calendièr gregorian.
Eveniments[modificar | modificar la font]
Occitània[modificar | modificar la font]
França[modificar | modificar la font]
Euròpa[modificar | modificar la font]
Atenas[modificar | modificar la font]
Conclusion d'una aliança entre lei ciutats desirosas de se defensa còntra l'invasion de l'Empèri Aquemenida. Atenas i aguèt un ròtle important, especialament au sen de la flòta. Sei naviris participèron au combat dau cap Artemision onte bloquèron la progression dei naviris pèrsas fins a l'anientament de la resisténcia dei fòrças grègas ai Termopilas.
Aquela desfacha entraïnèt l'abandon de la Grècia centrala per lei coalizats e l'evacuacion d'Atenas franc de l'Acropòli ont una garnison se mantenguèt per menar una resisténcia simbolica. Aquelei defensors foguèron rapidament chaplats e la vila totalament pilhada e cremada (23 de setembre). Pasmens, l'evacuacion permetèt a la vila de gardar sei fòrças terrèstras e sa flòta. Ansin, lei naviris atenencs formèron la mitat de la flòta que ganhèt la batalha de Salamina onte la màger part de la flòta pèrsa foguèt batuda perdent entre 200 e 300 naviris (lo rèsta s'enfugiguèt e un nombre important quitèt la region grèga) còntra solament un quarantenau per lei Grècs.
Après aquelei batalhas, lei Pèrsas se retirèron au nòrd d'Atica per passar l'ivèrn. De negociacions acomencèron assaiant de devesir la coalicion grèga. Dins aquò, lei ciutats grègas refusèron finalament d'acceptar un acòrd e la guèrra contunièt.
Esparta[modificar | modificar la font]
Esparta e son rèi Leònidas prenguèron la direccion dei fòrças terrèstras cargadas de defendre la Grècia Centrala. Pasmens, en despiech d'una resisténcia acarnada au pas dei Termopilas, lei fòrças grègas foguèron desfachs e lei soudats espartencs exterminats. Aquò permetèt ai Pèrsas d'ocupar lo centre de Grècia e de pilhar Atenas abandonada per seis abitants. Esparta e seis aliats fortifiguèron l'istme de Corint. Pasmens, lei caps de Lacedemònia foguèron obligats per leis Atenencs d'atacar la flòta grèga a Salamina entraïnant la destruccion de la màger part de la flòta d'invasion. Après aquela batalha, cada camp demorèt sus sei posicions e Esparta mandèt divèrseis ambaissadas ai principalei vilas grègas, coma Atenas, per s'assegurar de son aliança.
Africa[modificar | modificar la font]
Cartage[modificar | modificar la font]
En Sicília, una flòta foguèt mandada dins l'encastre dau conflicte regardant lo contraròtle d'Himera, èx-aliada de Cartage passada sota l'influéncia dei tirans de Siracusa. Lei Cartaginés esperavan tanben aprofichar lei dificultats de Grècia ocupada per l'invasion pèrsa. Après divèrsei dificultats causadas per un avitalhament marrit, la flòta capitèt de desbarcar mai lei fòrças cartaginesas foguèron anientadas a Himera. Aquela revirada permetèt lo començament de negociacions entre Siracusa e Cartage a prepaus d'un partiment de l'illa. Himera demorèt possession de Siracusa mai lo rèsta dei zònas d'influéncia respectivas demorèt identic. Cartage deguèt tanben pagar una indemnitat (2 000 talents d'argent).


text:
Quino
Joaquín Salvador Lavado (mei conegut deu son chafre Quino - Guaymallén, Provincia de Mendoza, lo 17 de julhet de 1932) qu'ei un famós dessenhaire argentin de benda dessenhada.
Arron deus sons estudis d'art e deu son servici militar qui'u miè a Buenos Aires que's vedò obligat a tribalhar per'mor d'aver perduts pair e mair.
Que comencè mauaisidament e dens lo praubèr, dens lo dessenh publicitari abans de publicar los sons dessenhs umoristics. Lo son cap d'òbra internacionaument conegut qu'ei Mafalda.
ligams extèrnes[modificar | modificar la font]
(es) Sit web oficial


text:
Campinas
Campinas (AFI: kɐ̃ːˈpinɐs) es una ciutat màger de Brasil, la tresena de l'estat de São Paulo per la populacion. Sa populacion èra estimada a 1 059 420 abitants en 2006. Sa superfícia totala es de 795,7 km². Es situada a una distància de 90 km de la ciutat de São Paulo, capitala de l'estat.
Fondada lo 14 de julhet de 1774, es actualament un important centre industrial (principalament industrias de nauta tecnologia, metallurgia), de comèrci e servicis, e tanben sèti de l'Universitat de Campinas (UNICAMP), e de la Pontifícia Universidade Católica de Campinas (PUCCAMP), e d'autras institucions d'ensenhament.


text:
Nicole Bricq
Nicole Bricq, (10 de junh de 1947) a La Ròcha Focaud es una femna politica francesa, membra del Partit socialista.
Es dempuèi lo 16 de maide 2012, ministra de l'Ecologia, del Desvolopament sostenable e de l'Energia dins lo govèrn de Jean-Marc Ayrault
Biografia[modificar | modificar la font]
Nicole Bricq es titulària d’una mestresa en drech privat (Universitat Bordèu IV en 1970).
Foguèt Primièra secretària de la Federacion de París del PS al començament dels ans 1980. En 1991 se desliguèt definitivament de Jean-Pierre Chevènement sus un desacòrdi sus la Guèrra del Golf qu'ela aprovava. Participèt mai tard activament a Socialisme e democracia prèp de Dominique Strauss-Kahn.
Executiva de profession, foguètdéputada[1] de la seisena circonscripcion de Sèina e Marna, prengent la circonscripcion a Jean-François Copé (UMP). Puèi foguèt elegida senatritz de Sèina e Marna lo de 26 de setembre de 2004.
Es tanben conselhèra municipala d'opposicion a Meaux dempuèi 2001[2].
2011: reelegida senatritz socialista de Sèina e marna[3]9.
Notas e referéncias[modificar | modificar la font]
- ↑ « CV de Nicole BRICQ, comfinances.fr, 20 de març de 2008
- ↑ « Los sièis elegits del departament », Le Parisien, 26 de setembre de 2011
- ↑ (fr)Sophie Fay, Retrach de Nicole Bricq: Dona « la rapportaira »; Le Nouvel Observateur; n°2454, 17 de novembre de 2011
Vejatz tanben[modificar | modificar la font]
Ligams extèrnes[modificar | modificar la font]
- (fr)Sul site del Sénat
- Òbra parlementària e Biografia sus Les sénateurs socialistes


text:
Edicte de Nantas
L'Edicte de Nantas es un document que foguèt signat lo 30 d'abril de 1598 per Enric IV de França, que lo rei i reconeissiá la libertat de culte als protestants, segon mantun limit e lor concedissiá dos "brevets" principals : un nombre consequent de plaças de seguretat en garantida (aperaquí 150) e una indemnitat annadièra a pagar per las finanças reialas.
Enric IV de França èra un ancian protestant, e aviá causit de se convertir al catolicisme per fin d'accedir al tròn. La promulgacion d'aqueste edicte metèt fin a las guèrras de religion que devastèron França al sègle XVI, e constituís una amnistia qu'arrestèt la guèrra civila.


text:
Terrassa
|província= Barcelona |Comarca= Valés Occidental |cp= 08.22x |cònsol= Pere Navarro (PSC) |mandat= 2007-2011 |alt mej= 277 |ectaras= |km²= 53,65 |sens= 202 136 |data-sens= 2007 |dens= 2 698,48 |nomab= terrassenc, -enca
egarenc, -enca |sitweb= www.terrassa.cat |localizacion= Localització_de_Terrassa.png }}
Terrassa ei ua ciutat catalana deth Valés Occidental qu'exercís era capitalitat dera comarca amassa damb Sabadell. Eth sòn airau d'influéncia arribe ath quatau de milion de persones. Er an 2005 comportèc entara ciutat arribar ara chifra de 200 000 abitants, damb era quau causa passèc a èster era prumèra ciutat en abitants de Valés.
Somari
Situacion geografica[modificar | modificar la font]
Terrassa se trape plaçada ad a eth sud deth massís de Sant Llorenç del Munt sus era riera des Arenes, a 277 m sus eth nivèu dera mar e a 41° 33' 40" latitud nòrd e 2° 0' 29" longitud èst. A 28 km de Barcelona e a 20 km de Montserrat. Era part septentrionau deth municipi s'intègre laguens eth Parc Naturau de Sant Llorenç del Munt i l'Obac.
Istòria[modificar | modificar la font]
Es prumères notícies dera actuau Terrassa provien dera epòca des romans, que fondèren era ciutat d'Ègara bròc eth torrent de Vallparadís pròp d'un antic poblat ibèric, Egosa, deth quau s'an trapat quauqui rèstes ceràmiques e monedes. Pes volts deth torrent de Vallparadís tanben se i an trapat quauqui rèstes paleolítiques, pròp d'a on actuaument i a er ensems des glèises de Sant Pere e eth castèth cartoixa de Vallparadís. Recentament, a fin deth 2005, s'a descurbit un important jadiment ath Parc de Vallparadís damb rèstes umans d'ua antiquitat d'enter 800 000 e 1 000 000 ans. Se tracte deth jadiment damb preséncia umana, detectada per industria lítica e mèrques as uassi des animaus, mès antic de Catalonha e probablament dera Peninsula Iberica e d'Euròpa.
Pendent eth sègle XIX Terrassa siguec ua des ciutats catalanes a on era revolucion industriau i auec ua major incidéncia, damb un gran nombre de fabrices e industries dedicades ath tetxil. Aué en dia encara perviuen fòrça bastisses modernistes d'aquera epòca, coma era Vapor Aymerich, Amat e Jover, actuau Musèu dera Sciéncia e dera Tecnica de Catalonha (1907), era Masia Freixa (1907), era Casa Alegre de Sagrera (1911), era bastissa der Ajuntament (1902), era Escòla Industriau (1904), eth Gran Casinò (1920), eth Teatre Principau (1920) e eth Parc de Desinfecció (1920), entà citar-ne sonque es mès destacadi.
Er ensems monumentau des glèises de Sant Pere de Terrassa[modificar | modificar la font]
Er ensems monumentau des glèises de Sant Pere de Terrassa lo formen es glèises romaniques de Sant Pere, Sant Miquel e Santa Maria. Son er ensems artistic mès important dera ciutat e ua des jòies der art romanic catalan. Es tres glèises se bastiren bròc er emplaçament dera antica Ègara romana coma sedença deth bisbat d'Ègara, constituit cap ar an 450 e que va perdurar enquiara ath sègle VIII. Se sap eth nom de quauqui uns des sòns bisbes (com ara eth prumèr, Ireneu) e se i amassèc un concili provinciau dera Tarraconense er an 614. Er ensems episcopau seguís eth modèu bizantin dera antiquitat, damb dues glèises (Sant Pere e Santa Maria) e un baptisteri (Sant Miquel). Dempús d'un long procès constructiu, es glèises quedèren alestides segontes era forma actuau cap as sègles XI e XII e son de factura romanica, edificades sus antiques bastisses preromaniques dera epòca visigotica.
Cultura[modificar | modificar la font]
Era ciutat, hereva d'un ric auviatge medievau, modernista e industriau, compde damb un vast hilat de bibliotèques (enter es quaus era modèrna Bibliotèca Centrau de Terrassa, que recuelh eth legat, enter d'autes, dera istorica Bibliotèca Soler e Palet), archius (coma er Archiu Tobella e er Archiu Istoric Comarcau) e musèus.
Musèus[modificar | modificar la font]
- eth Musèu de Terrassa, de titolaritat municipau, que compde damb diuèrses seccions:
- Castèth Cartoixa de Vallparadís, ath Parc de Vallparadís
- Ensems Monumentau des Glèises de Sant Pere
- Casa Alegre de Sagrera, casa modernista en carrèr dera Font Vella
- Torre del Palau, ena plaça Vella, unic vestigi deth castèth palais des reis catalans a Terrassa
- Centri d'interpretacion dera vila medievau de Terrassa
- Convent de Sant Francesc, en qué destaque eth claustre decorat damb plafons ceramics
- eth Musèu dera Sciéncia e dera Tecnica de Catalonha, installat ena antica Vapor Aymeric, Amat e Jover, administrat pera Generalitat de Catalonha
- eth Centre de Documentacion e Musèu Texil dera Deputacion de Barcelona
- eth Musèu Parroquiau deth Sant Esperit, laguens era Catedrala, ena plaça Vella
Ligams[modificar | modificar la font]
- Site oficiau Terrassa
- Cramba de comèrç
- Universitat
- Torisme
- "Castells" o bastiments umans
- Directòri de blogs de Terrassa


text:
350
Cronologia mensuala:
Gen - Feb - Mar - Abr - Mai - Junh
Julh - Ago - Set - Oct - Nov - Dec
Cronologias tematicas:
Literatura - Musica - Sciéncia - Espòrt
Aquesta pagina concernís l'an 350 del calendièr gregorian.
Eveniments[modificar | modificar la font]
Occitània[modificar | modificar la font]
França[modificar | modificar la font]
Euròpa[modificar | modificar la font]
Empèri Roman[modificar | modificar la font]
Fin de la guèrra ambé l'Empèri Sassanida acomençada en 337 sensa evolucion de remarca de la frontiera en causa de l'incapacitat dei tropas de Shapur II de conquistar lei fòrts romans.
Asia[modificar | modificar la font]
Empèri Sassanida[modificar | modificar la font]
Fin de la guèrra ambé l'Empèri Roman acomençada en 337 sensa evolucion de remarca de la frontiera en causa de l'incapacitat dei tropas de Shapur II de conquistar lei fòrts romans.


text:
Neufgrange
Neufgrange es una comuna francesa, situada dins lo departament de Mosèla e la region de Lorena.
Somari
Geografia[modificar | modificar la font]
Comunas vesinas[modificar | modificar la font]
Istòria[modificar | modificar la font]
- Dépendait De l'anciana província de Lorraine, en la châtellenie de Sarreguemines.
- Vilatge destruit al cors de la guèrra de Trenta ans e reconstruit.
- Erigé En parròquia l'an 1756.
- Dépendait de l'ancienne province de Lorraine, dans la châtellenie de Sarreguemines.
- Village détruit au cours de la guerre de Trente ans et reconstruit.
- Erigé en paroisse en 1756.


text:
Publicado 23/07/2012 10:52:11CET
MADRID, 23 Jul. (EUROPA PRESS) -
Er Íbex-35 prolongava era sua queiguda enquiath 3,95% e perdie es 6.000 punts, la qual cosa no ocorria des de principis de junh d'aguest an, e alhora era prima de risc contunhaue damb era sua escalada e mercaue recòrd istoric dempús situar-se enes 637,90 punts basics, damb ua rendibilitat superiora ath 7,5%.
En concret, eth selectiu se situaue enes 5.998,7 punts as 10.30 ores, damb toti es valors en vermelh, en un escenari en quau es dobtes sus Espanya s'an accentuat dempús conéisher-se qu'era economia espanhòla se contractèc un 0,4% en dusau trimèstre e un 1% en taxa interannau, segontes eth Banc d'Espanya.
Atau, er Íbex-35 prolonga era jornada 'nera' que viuec diuendres passat un còp coneishudes es naues previsions macroeconomiques der executiu, que supausen prolongar era recession en 2013, damb ua queiguda estimada deth PIB deth 0,5% e ua taxa de caumatge superior ath 24%.


text:
Anma (laüteria)
L'anma (var. amna o arma) qu'ei un cilindret de husta plaçat au dehens deus vriulons (e deus autes instruments de còrdas hregadas) devath lo pè deu pontet e deu costat on ei tienuda la còrda la mei aguda. Com la barra d'armonia (pegada devath la taula d'armonia mes en devath de l'aute pè deu pontet) l'amna que renforça la taula d'armonia sosmesa, au mejan deu pontet, a la grana pression de las còrdas.
L' amna b' ei pas pegada mes qu'ei pausada au mejan d'un utís deu laütièr aperat punta d'amna. Per aquesta rason, que' s pòt, quan la longor de l'amna b' ei un pauc justa, qu'aquesta e cada en abséncia de deu pontet e de la soa pression sus la vòuta de l'instrument. Que cau alavetz ua punta d'amna entà la torna hicar de com cau. Qu'ei per aquesta rason tanben que 's pòt alavetz audir l'amna libra a rollar dehens la caisha d'armonia.
La punta d'amna que possedeish duas extremitats :
- Ua punta entà gahar l'amna per la har passar dehens a caisha d'armonia per un deus horats de la taula d'armonia (lo deu costat on e deu demorar l'amna).
- Ua extremitat larja qui serveish de martèth entà trucar suber l'amna e atau la desplaçar e la hacar on e com cau.
Plaçar l'amna qu'ei ua operacion de las peludas par 'mor que la cau copar a la bona longor (desparièra segond la forma unenca de las vòutas de senle instrument) e que la punta d'amna qu'ei de mau utilizar (que' n cau pas hèra entà har càder l'amna e aver de tornar recomençar). Un petit desplaçament de l'amna que pòt cambiar lo biais de transméter lo son densh l'instrument e dons que cambia la son.
- Caracteristicas generaus : arquet, pontet, barra d'armonia, amna, colofònia
- Ajòus : Rebec • Lira da braccio • viela
- Familha deu vriulon : vriulon • vriulon piccolo • vriulon alto • vriulon tenor • violoncèl • violoncèl piccolo
•Vriulon barròc •Pochette •Vriulon de Stroh •Norvègia : Hardingfele •Vriulon de Stroh
- Viola pomposa
- Arpeggione
- Familha de la viòla de gamba
- Contrabassa • octobassa
- Bariton
- Trompeta marina
- Sonsaina


text:
Publicado 30/07/2012 17:26:06CET
GIRONA, 30 Jul. (EUROPA PRESS) -
Eth conselhèr d'Interior dera Generalitat, Felip Puig, a inaugurat aguest deluns eth nau parc de Pompièrs de Llançà (Girona) damb er objectiu de melhorar es condicions de trabalh, laguens deth contèxte fragil e dificil.
Segons a informat Interior en un comunicat, eth conselhèr tanben a apuntat qu'aguestes installacions permeteràn en Alt Empordà, comarca arrasada per incendi qu'a cremat ues 13.000 ectares, "auer ues més bones dotacions perque es pompièrs poguen hèr eth sòn trabalh e desplegar era sua immensa vocacion".
Era naua bastissa aucupe un solar de 2.700 mètres quarrats e a supausat ua inversion de mès de dus milions d'èuros, e ath temps permeterà auer ua plantilha de 28 pompièrs, 19 foncionaris e 9 volontaris, damb ua flòta de tres veïculs, ua pompa rurau pesada, ua pompa forestau pesada e ua unitat de personau e de carga.


text:
Jacme lo Fatalista
Jacme lo Fatalista qu'ei un roman de l'escrivan, filosòf e enciclopedista de la Lutz Denis Diderot qui ho compausat a partir de 1771 e estampat peu purmèr còp en 1796, arron la mort deu son autor.
Lo narrator que deuré condar las vita de Jacme, un vailet, mes en vertat qu'entra dens digrecions de totas menas quan b'e pas o quite Jacme qui ac hè. La resulta qu'ei ua estructura narrativa hèra estranha de destabilizanta peu legeire, e aquò qu'ei atau desempuish las pumèras linhas qui obreishen l'òbra d'aqueth biais :
De quina mòda e s'èra rescontrats ? Per escadença, com totòm. E quin s'aperavan ? De qué vos chauta ? E d'on vienevan ? Deu lòc lo mei pròche. T'on anavan ? B'ac savem, t'on vam ? Çò qui disevan ? Lo mèste non disèva pas arren ; e Jacme disèva que lo son capitani disèva que tot çò qui ns' escad, sia plan o mau, aquiu devath, qu'ei escrivut acerà en haut.


text:
Organizacion Internacionala del Trabalh
L'Organizacion Internacionala del trabalh (OIT) es una institucion de tres partidas especializada de l'ONU qu'assembla govèrns, emplegaires e trabalhadors dels Estats membres dins una accion comuna per promòure lo trabalh decent a travèrs lo monde[1].
Lo sèti es a Genèva en Soïssa e lo Director general es dempuèi 1999 le chilen Juan Somavía. L'organizacion recebèt lo Prèmi Nobel de la Patz en 1969.
Somari
Istòria[modificar | modificar la font]
En 1919 amb la fin de la Primièra Guèrra Mondiala, conscients perque « existís de condicions de trabalh implicant per un grand nombre de personas l'injustícia, la misèria e las privacions, çò qu'engendra un tal malcontentament que la patz e l'armonia universalas son mesas en dangièr »[2], los Estats signataris del Tractat de Versalhas crèan l'Organizacion Internacionala del Trabalh (OIT). Arthur Fontaine es un dels redactors de la partida XIII que permetèt la creacion de l'institucion[3]. Sa constitucion debuta en afirmant qu'« una patz universala e durable pòt èsser fondada solament sus la basa de la justícia sociala »[4].
Aquela novèla organizacion s'installèt al Centre William Rappard, Genèva en 1926. Reüniguèt la Conferéncia generala de l'Organizacion Internacionala del Trabalh en mai de 1944 a Filadèlfia ont adoptèt lo 10 de mai la declaracion de Filadèlfia. Existissent ja dins las institucions de la Societat de las Nacions (SdN), es la sola organizacion que subrevisquèt a la Segonda Guèrra Mondiala e a la fin de la SdN. L'OIT alara venguèt una institucion especializada de l'Organizacion de las Nacions Unidas (ONU) en 1946 e comptava en 2010 183 Estats membres.
Dotada d'una estructura unica de tres partidas, reünís dins un plan egal los representants dels govèrns, dels emplegaires e dels trabalhadors per disputar de las questions relativas al trabalh e a la politica sociala. Lo secretariat de l'Organizacion, lo Burèl Internacional del Trabalh (BIT), a son sèti a Genèva en Soïssa e gerís de burèls exteriors dins mai de 40 païses.
Per son cinquanten aniversari en 1969, l'OIT recebèt lo Prèmi Nobel de la Patz.
En février 2002, l'OIT crée une Commission mondiale sur la dimension sociale de la mondialisation. Cet organe indépendant a pour but d'amener le débat à quitter le terrain de la confrontation pour celui du dialogue et de jeter ainsi les bases de l'action pour faire en sorte que la mondialisation profite à davantage de personnes.
Lo 10 de junh de 2008, l'OIT adoptèt a l'unanimitat sa novèla declaracion de fe[5], la « Declaracion sus la justícia sociala per una mondializacion equitable »[6].
Organizacion[modificar | modificar la font]
La Conferéncia Internacionala del Trabalh, que reünís un còp l'an los mandants de l'OIT (representants dels govèrns, representants dels trabalhadors e representants dels emplegaires), orienta los trabalhs de l'Organizacion. Adòpta tanben de novèlas nòrmas internacionalas del trabalh quitament lo programa e lo budgèt de l’Organizacion. Entre doas reünions de la Conferéncia, es lo Conselh d’administracion, compausat de 28 membres governamentals, de 14 membres emplegaires e de 14 membres trabalhadors, qu'orienta las activitats de l’OIT.
Nòrmas e Declaracion relativa als principis e dreches fondamentals al trabalh[modificar | modificar la font]
Existisson uèi 188 convencions e 199 recomandacions, qu'unas remontan a la creacion de l'OIT en 1919.
Lo Conselh d'administracion del BIT qualifiquèt coma fondamentalas uèit convencions que tractan de questions consideradas coma de principis e de dreches fondamentals al trabalh:
- libertat sindicala e reconeissença efectiva del drech de negociacion collectiva,
- eliminacion del trabalh forçat o obligatòri (levat lo « servici militar, [del] trabalh dels prisonièrs jos garda apropriada e cases de fòrça majora coma las guèrras, los encendis o los tèrratrems »[7]),
- aboliment efectiu del trabalh dels enfants,
- eliminacion de la discriminacion al subjècte d'emplec e de profession.
Aqueles principis foguèron tanben enonciats dins la Declaracion de l'OIT relativa als principis e dreches fondamentals al trabalh de 1998.
Las convencions[modificar | modificar la font]
Convencions fondamentalas[modificar | modificar la font]
Las uèit convencions fondamentalas son las seguentas :
- convencion (nº 87) sus la libertat sindicala e la proteccion del drech sindical (1948)
- convencion (nº 98) sul drech d’organizacion e de negociacion collectiva (1949)
- convencion (nº 29) sul trabalh forcat (1930)
- convencion (nº 105) sur l'aboliment del trabalh forçat (1957)
- convencion (nº 138) sus l'edat minimum (1973)
- convencion (nº 182) suls piègers formas de trabalh dels enfants (1999)
- convencion (nº 100) sus l'egalitat de pagament (1951)
- convencion (nº 111) concernissent la discriminacion (emplec e profession) (1958)
Convencions prioritàrias[modificar | modificar la font]
Lo Conselh d'administracion del BIT tanben qualifiquèt quatre autras convencions d'instruments prioritaris, encoratjant atal los Estats membres a los ratificar en rason de lor importància pel foncionament del sistèma de nòrmas internacionalas del trabalh. Las quatre convencions prioritàrias son:
- convencion (nº 81) sus l'inspeccion del trabalh (1947)
- convencion (nº 129) sus l'inspeccion del trabalh (agricultura) (1969)
- convencion (nº 144) sus las consultacions a tres relativas a las nòrmas internacionalas del trabalh (1976)
- convencion (nº 122) sus la politica de l’emplec (1964)
Directors generals[modificar | modificar la font]
- Albert Thomas : 1920-1932 França
- Harold Butler : 1932-1939 Reialme Unit
- John Winant : 1939-1941 Estats Units
- Edward Phelan : 1941-1948 Irlanda
- David Morse : 1948-1970 Estats Units
- Wilfred Jenks : 1970-1973 Reialme Unit
- Francis Blanchard : 1974-1989 França
- Michel Hansenne : 1989-1999 Belgica
- Juan Somavía : dempuèi 1999 Chile
Nòtas e referéncias[modificar | modificar la font]
- ↑ Definicion sus la pagina d'acuèlh del (fr)site oficial de l'OIT
- ↑ (fr) [1] Origines et histoire, ed:OIT
- ↑ Michel Cointepas, Arthur Fontaine, 1860-1931 : un réformateur, pacifiste et mécène au sommet de la Troisième République, Presses Universitaires de Rennes, 2008, p.255.
- ↑ Origines et histoire de l'OIT
- ↑ Segon los tèrmes de son secretari general en preambul aquela declaracion
- ↑ (fr) [url=http://www.ilo.org/global/What_we_do/Publications/Officialdocuments/lang--fr/docName--WCMS_099767/index.htm] Déclaration de l'OIT sur la justice sociale pour une mondialisation équitable,10 juin 2008, ed: OIT
- ↑ OIT.[2]
Vejatz tanben[modificar | modificar la font]
Ligams extèrnes[modificar | modificar la font]
- (fr) Site officiel de l'Organisation internationale du travail
- (fr) Constitution de l'Organisation internationale du travail
- (fr) Base de données LABORSTA sur les Statistiques du Travail
- (fr) Base de données ILOLEX sur les Normes Internationales du Travail
- (fr) Base de données NATLEX sur les législations nationales relatives au droit du travail et à la politique sociale
- (fr) Rapport final de la Commission mondiale sur la dimension sociale de la mondialisation
- Modèl:Mul Observatoire du BIT sur la crise de l'emploi
- (fr) Programme d'Action Spécial pour combattre le Travail Forcé (SAP-FL)


text:
Carlos Andrés Pérez Rodríguez (27 d'octobre de 1922 - 25 de decembre de 2010) òme politic, foguèt president de Veneçuèla en dos periòdes: 1974-1979 e 1989-1993. Durant lo sieu primièr mandat, lo país foguèt conegut amb lo subernòm de "Veneçuèla Saudita" a causa del flux de petrodolars de las intradas per l'exportacion del petròli de Veneçuèla. Lo sieu segond mandat, a diferéncia de l'anteriora, foguèt marcat per escandals de corrupcion que culminarián amb la siá separacion de la carga, davant la declaracion de procedéncia del jutjament de merit de la part de la Còrt Suprèma de Justícia acusada mauversacion de fons publics e frauda a la nacion,[1] e la crisi sociala manifèsta en lo nomenat Caracazo. Tant los escandals de corrupcion coma lo Caracazo foguèron utilizats coma argument per Hugo Chávez e Hernán Grüber Odremán per dos assages de còp d'Estat lo 4 de febrièr e lo 27 de novembre de 1992, respectivament. En èsser separat de las siás foncions pel Congrès Nacional lo 21 de mai de 1993[2] pel delicte de mauversacion de fons publics, se convertiguèt en l'unic president en exercici en l'istòria a èsser destituit per una accion judiciala.
Condemnat per la justícia, recuperèt la siá libertat en 1999, en resultant elegit coma congressiste en lo Congrès de la Republica dissolgut per l'Assemblada Nacionala Constituenta que redigiguèt la Constitucion veneçuelana de 1999. Autoexiliat en la Republica Dominicana e en los Estats Units, foguèt acusat de divèrses delictes economics.


text:
Euglena
Euglèna es un genre comun de Protistas flagellats, tipics de las Euglenofitas, e sovent present dins l’aiga (pus sovent de l'aiga doça, mas existís de raras espècias marinas) rica en nutriments.
La longor de las cellulas varia de 20 a 300 µm ; son tipicament cilindricas, o ovalas. I a en general de nombroses cloroplasts de color verd-clar, mentre que cèrtas espècias son incolòras.
Son estadas descrichas mai de 100 espècias d’Euglena. Marin et al. (2003) an passat en revista lo genre per ne far un grop monofiletic, per desplaçament de divèrsas espècias de pelliculas rigidas vèrs lo genre Lepocinclis e per l'incorporacion de divèrsas espècias sens cloroplast, precedentament classificadas en tant qu'Astasia e Khawkinea.


text:
Traenheim
Tränheim en alemannisch (Traenheim en francés) es una comuna francesa del departament del Bas Ren e de la region d'Alsàcia.
Somari
Geografia[modificar | modificar la font]
Traenheim Es un vilatge al sud de Wasselonne e de Saverne.
Qualques distàncias de Traenheim :
- Molsheim : 8km
- Obernai : 18km
- Estrasburg : 25km
- París : 468km
Traenheim a situat a 22km de l'aeropòrt de Entzheim e a 8km de l'estacion la mai prèpa (Molsheim)
Traenheim est un village au sud de Wasselonne et de Saverne.
Quelques distances de Traenheim :
- Molsheim : 8km
- Obernai : 18km
- Strasbourg : 25km
- Paris : 468km
Traenheim est situé à 22km de l'aéroport d'Entzheim et à 8km de la gare la plus proche (Molsheim)


text:
1344
Aquesta pagina concernís l'an 1344 del calendièr gregorian.
Eveniments[modificar | modificar la font]
Occitània[modificar | modificar la font]
França[modificar | modificar la font]
Euròpa[modificar | modificar la font]
Africa[modificar | modificar la font]
Etiopia[modificar | modificar la font]
Mòrt dau negus Amda Seyon Ièr (1314-1344) qu'aviá acomençat l'estructuracion de l'estat etiopian ambé la redaccion dau Kabra Nagast, epopèia literària depintant leis originas mitologicas de la dinastia salomoniana, e ambé l'adopcion d'una regla de succession clara (institucion de la Montanha dei Rèis) permetent de defugir una guèrra entre pretendents. Foguèt remplaçat per son fiu Newaya Krestos (1344-1372).


text:
Fabricacion de remolques
Mostrando resultados 1 a 25 de 26
Mundo Global de Remolques S.A. de C.V.
Actualmente nuestra empresa cuenta con una planta de 100,000 mts 2, de os cuales 65,000 mts2 corresponden al área de producción, así mismo contamos co...
reparacion de semiremolques, semiremolques, tolvas presurizadas
Vimetal remolques
Vimetal es una empresa dedicada a la fabricacion de remolques
Taller El Angelito herreria
Ponemos mas de 30 años de experiencia a su servicio. Únicos en la fabricación y elaboración de remolques a su medida. Contamos con servicio a maquinar...
fibra de vidrio, herreria, mantenimiento a maquinaria pesada, soldadura
Servicio el Trebol de Toluca S de RL de CV emision certificados de hermeticidad
Empresa mexiquense dedicada a la fabricación y reparación de tanques y autotanques,los tanques están diseñados y construidos de acuerdo a la nom-020...
Remolques Farem remolques
La mas alta calidad en remolques de guadalajara , tenemos remolques para generadores , ganaderos, jaulas y plataformas, tenemos experiencia en el merc...
partes para remolques, refacciones para remolques, remolques, reparacion de remolques
Fabricacion y venta de todo tipo de remolques e implementos agricolas,mantenimiento y renta
fabricacion de todo tipo de remolques alimentos carga motos lanchas karts carritos de hot-dog taqueros
Fabricamos todo tipo de remolques: motos lanchas tacos comida hot-dog carga punto de venta consultorios hamburguesas partes para remolque...
Independecia No. 1004, 90340
Apizaco, Tlaxcala
compactadoras, contenedores de basura, fabricacion de remolques
Carrocerias Remada conversiones
Carr. A Cd. Victoria Km 6 Sn S/n, 87394
Matamoros, Tamaulipas
Arce Remolques reparacion de remolques
30 Años A Su Servicios Garantia Por Escrito
Talleres De La Garza Sa
Carr A Reynosa Km 12, 64190
General Bravo, Nuevo Leon
Remolques Internacionales remolques
Gda-morelia 129 Km 30, 45640
Guadalajara, Jalisco
Sani Movil 2000 limpieza de fosas septicas
Avenida Sur No. 225, 88740
Reynosa, Tamaulipas
fabricacion de pipas, limpieza de fosas septicas, minas, sanitarios moviles
Carmex fabricaciones especiales
Ruiz Cortinez Al Ote Con Modes, 66490
Cienega De Flores, Nuevo Leon
fabricacion de carrocerias, fabricaciones especiales, reparacion de carrocerias, reparacion de remolques
Industrial Procar
Sta Cruz 798, 67196
General Teran, Nuevo Leon
fabricacion de cajas refrigeradas, fabricacion de carrocerias, fabricacion de remolques
Solidaridad No. 9846, 36500
Irapuato, Guanajuato
Carrocerias Cmc fabricacion de cajas refrigeradas
Circuito Santa Monica, 78214
San Luis Potosi, San Luis Potosi
fabrica de carrocerias metalicas, fabricacion de cajas refrigeradas, fabricacion de cajas secas, fabricacion de remolques
Sultana De Partes
Av. Dos No. 678, 67129
Guadalupe, Nuevo Leon
Bremsa Regiomontana remolques
Fidel Velazquez 329 Pte, 64190
Monterrey, Nuevo Leon
Reynosa - Matamoros Km 105.5, 88900
Reynosa, Tamaulipas
Fareco naves industriales
Zapopan No. 105, 66633
Apodaca, Nuevo Leon
Casetas El Dorado Carrocerias Y Especiales reparacion de remolques
Paseo De Las Lomas No 76, 45010
Guachinango, Jalisco
carrocerias metalicas, fabricacion de cajas, reparacion de cajas secas, reparacion de remolques
Remolques Tultepec reparacion de remolques
Especialista En Cajas De Volteo Instalacion De Equipos Hidraulicos Reparacion Fabricacion Todo Tipo Remolques
cajas de volteo, equipos hidraulicos, reparacion de remolques
Mostrar todo
Mostrar todo
Fabricacion de remolques en Guadalajara | Fabricacion de remolques en Monterrey | Fabricacion de remolques en Guadalupe | Fabricacion de remolques en Zempoala | Fabricacion de remolques en Apizaco | Fabricacion de remolques en Apodaca | Fabricacion de remolques en Matamoros | Fabricacion de remolques en Guachinango | Fabricacion de remolques en General Bravo | Fabricacion de remolques en Celaya | Fabricacion de remolques en Leon | Fabricacion de remolques en Cienega De Flores | Fabricacion de remolques en Toluca | Fabricacion de remolques en General Teran | Fabricacion de remolques en Tizimin | Fabricacion de remolques en Irapuato | Fabricacion de remolques en Tepatitlan | Fabricacion de remolques en San Luis Potosi | Fabricacion de remolques en Mexicali
Fabricacion de remolques en Baja CaliforniaFabricacion de remolques en Baja California | Fabricacion de remolques en Estado De Mexico | Fabricacion de remolques en Estado De Mexico | Fabricacion de remolques en Guanajuato | Fabricacion de remolques en Guanajuato | Fabricacion de remolques en Hidalgo | Fabricacion de remolques en Hidalgo | Fabricacion de remolques en Jalisco | Fabricacion de remolques en Jalisco | Fabricacion de remolques en Nuevo Leon | Fabricacion de remolques en Nuevo Leon | Fabricacion de remolques en San Luis Potosi | Fabricacion de remolques en San Luis Potosi | Fabricacion de remolques en Tamaulipas | Fabricacion de remolques en Tamaulipas | Fabricacion de remolques en Tlaxcala | Fabricacion de remolques en Tlaxcala | Fabricacion de remolques en Yucatan


text:
Existís Dieu? Existisson de pròvas de l’existéncia de Dieu?
Question: Existís Dieu? Existisson de pròvas de l’existéncia de Dieu?
Responsa: Existís Dieu? Me sembla interessant que se consacre tant d’atencion sus aqueste debat. Las darrièras enquestas nos dison que mai de 90% dels abitants del mond entièr creson actualament a l’existéncia de Dieu o d’un poder superior. Pasmens, d’un cèrt biais an mai d’importància los que creson que Dieu existís pas, al moment de demostrar s’existís a debon. Pensi que deuriá èsser lo contrari.
Pr’aquò, l’existéncia de Dieu non se pòt demostrar ni desmentir. La Bíblia nos ditz a mai que nos cal acceptar amb fe lo fach que Dieu existís “Pasmens, sens la fe es impossible de li èsser agradiu, que lo que se sarra de Dieu deu creire qu’existís e que recompensa los que lo cèrcan” (Ebrèus 11:6). Se Dieu o volguèsse, apareisseriá e demostrariá a tot lo mond qu’existís. Pr’aquò s’o faguèsse, nos caldriá pas aver cap de fe. "Alara Jèsus li diguèt ‘Perque m'as vist, i as cregut; benesits sián aqueles qu’an pas vist mas que i an cregut” (Joan 20:29).
Aquò vòl pas dire, pasmens, qu’existisca pas cap de pròva de l’existéncia de Dieu. La Bíblia declara “Lo cèl parla de la glòria de Dieu, l'estelada anóncia çò qu’an fach las siás mans. Los jorns, l'un a l'autre se transmeton lo messatge, l'una a l'autra se lo revèlan las nuèches” (Psalm 19:1-4). En agachar las estelas, en compréner la vastitud de l'univèrs, en observar las meravilhas de la natura, en veire la beltat d'un colcar de solelh - totas aquestas causas indican un Dieu Creador. Se tot aquò non foguèsse pro, tanben i a una pròva de Dieu dins nòstres còrs. Coelèt 3:11 nos ditz “…a donat tanben a l'òme lo sens del passat e del futur…” I a quicòm plan endedins de nosautres que reconeis qu’existís quicòm al delà d'aquesta vida e qualqu’un mai enlà d'aqueste mond. Podèm negar aquesta coneissença intellectualament, pasmens la preséncia de Dieu en nosautres e a travèrs nosautres es encara aquí. Malgrat tot aquò, la Bíblia nos assabenta que d’unes encara contunharàn de negar l’existéncia de Dieu “Pensan entre eles los dessenats: ‘Dieu es pas res.’”. (Psalm 14:1). Vist que mai de 98% de las gents a travèrs l’istòria, dins totas las culturas, dins totas las civilizacions, dins totes los continents creson a l'existéncia de qualque mena de Dieu - i deu aver quicòm (o qualqu’un) que siá causa d’aquesta cresença.
A mai dels arguments biblics sus l’existéncia de Dieu, i a d’arguments logics. Bèl primièr, i a l’argument ontologic. La forma mai populara de l’argument ontologic emplega essencialament lo concèpte de Dieu per demostrar l’existéncia de Déu. Comença amb la definicion de Dieu coma “çò que se pòt pas concebre de mai grand.” Alara se ditz qu’existir es mai grand qu’existir pas, e doncas l’èsser mai grand que se pòsca concebre deu existir. Se Dieu existís pas, alara Dieu non seriá pas l'èsser mai grand que se pòsca concebre – pasmens aquò contradiriá la quita definicion de Dieu. Ven puèi l’argument teologic. L’argument teologic es aquel que ditz que coma l'univèrs nos mòstra una concepcion tant impressionanta, cal qu’aja existit un creador Divenc. Per exemple, se la tèrra foguèsse sonque qualques quilomètres mai pròcha o mai alunhada del solelh, seriá pas possibla la granda majoritat de la vida que conten actualament. Se los elements de l’atmosfèra nòstra foguèssen diferents dins sonque qualques feblas diferéncias dins los percentatges, cada èsser vivent de la tèrra moririá. La possibilitat que se forme una sola molecula de proteïna es d'1 sus 10243 (es a dire, un 10 seguit de 243 zèros). Una sola cellula conten de milions de moleculas de proteïnas.
Un tresen argument logic de cap a l'existéncia de Dieu se sona argument cosmologic. Cada efièch deu aver una causa. L’univèrs e tot çò que conten es un efièch. Cal que i aja quicòm que causèsse l’existéncia de tot. En darrièr recors, i deu aver quicòm de “pas causat” que pòsca aver causat l'existéncia de tot çò demai. Aqueste quicomet de “pas causat” es Dieu. Un quatren argument es conegut jol nom d'argument moral. A travèrs l’istòria, cada cultura a agut qualque mena de lei. Totes an una nocion del ben e del mal. Assassinar, mentir, raubar, e l’immoralitat son rebutats gaireben universalament. D’ont es vengut aqueste sens del ben e del mal senon d’un Dieu sagrat?
Malgrat aquò, nos explica la Bíblia que las gents rebutaràn aquesta coneissença clara e innegabla de Dieu e se pensarà qu’es una messorga. Dins los Romans 1:25 se declara “An bescambiat la vertat de Dieu per de messorgas, en venerar e adorar las creaturas en luòga del Creador. Que siá el benesit sègles e sègles. Amén”. La Bíblia proclama a mai que las gents an pas cap d’excusa per creire pas en Dieu “Que tre la creacion del mond, las qualitats invisiblas de Dieu – Son poder etèrn e Sa natura divina – son estats vistes clarament, a partir de çò qu’es estat fach, per aquò los òmes an pas cap d’excusa” (Romans 1:20).
Las gents confessan que creson pas en Dieu qu’es pas quicòm de “scientific” o “perque existís pas cap de pròva”. La rason vertadièra es qu’un còp que las gents admeton que i a un Dieu, s’avisan a l’encòp que devon èsser responsables davant Dieu e qu’an besonh del Sieu perdon (Romans 3:23; 6:23). Se Dieu existís, alara sèm responsables de nòstras accions davant El. Se Dieu existís pas, alara podèm far çò que volèm sens besonh de nos preocupar de se Dieu nos jutjarà. Albiri qu”es per aquò que l'evolucion es tant fòrtament enrasigada dins fòrça personas de nòstra societat – pr’amor de donar a las gents una alternativa a la de creire a un Dieu Creador. Dieu existís e fin finala sabon totes que El existís. Lo quite fach que d’unes ensagen de desmentir tant agressivament Son existéncia es en realitat un argument en favor de Son existéncia.
Permetatz-me de presentar un darrièr argument per demostrar l'existéncia de Dieu. Cossí pòdi saber se Dieu existís? Sabi que Dieu existís que li parli cada jorn. Ausissi pas coma me respond dins las aurelhas, pr’aquò sentissi la Siá preséncia, sentissi la Siá orientacion, coneissi l’amor Sieu, desiri la Siá gràcia. I a de causas que me son arribadas dins la vida qu’an pas cap d’explicacion possibla se foguèsse pas per Dieu. Dieu a salvat e canbiat d’un biais tant miraculós ma vida que çò mens que pòdi far es mostra ma reconeissença e pregar per la Siá existéncia. Cap d’aquestes arguments solets ni totes amassa pòdon pas convéncer degun que vòlga pas reconéisser çò qu’es tant clar. Fin finala, l’existéncia de Dieu se deu acceptar per fe (Ebrèus 11:6). La fe en Dieu es pas un saut cap a la foscor, es un pas segur cap a un espaci de lum ont nos i espèra, ja 90% de totes nosautres.
Tornar a la pagina de debuta de l’occitan
Existís Dieu? Existisson de pròvas de l’existéncia de Dieu?


text:
Coserans
Coserans[1] qu'ei un país d'Occitània segon la classificacion de Frederic Zégierman, situat en Gasconha. Aquera comarca gascona pirenenca qu'ei era mès orientala, que's tròba entram Garona e Arièja, enas vaths de Salat e d'Arisa. Que's situa laguens era partida occidentala deth departament d'Arièja.
Era sua vila principala qu'ei Sent Guironç.
Eth gentilici qu'ei coseranés -esa o coseran -a.
Nòtas[modificar | modificar la font]
- ↑ Jòrdi Deledar, Patrici Poujade, L'occitan parlé en Ariège, Cercle Prosper Estieu, Pàmias, 2001


text:
Archipèla de Madèira
Madèira (Madeira en portugués) es un archipèla e territòri autonòm de Portugal.
Istòria[modificar | modificar la font]
Las illas de Porto Santo e Madèira foguèron descobèrtas en 1419 per João Gonçalves Zarco, que tanben fondèt la vila de Funchal, en Madèira, en 1421.
Geografia[modificar | modificar la font]
Madèira es situada dins l'Ocean Atlantic, a 650 km a l'èst del continent african. Es format per las illas principalas de Madèira e Porto Santo, e per las Illas Desertas e Illas Salvatjas, desabitadas.
Economia[modificar | modificar la font]
Lo torisme es una de las principalas activitats economicas principalas de las illas.


text:
Salses
Salses (en francés, Salses-le-Château) es una vila de Rosselhon (Catalonha Nòrd) situat sus la riba de l'Estanh de Leucata o de Salses e a qualques quilomètres de la còsta Mediterranèa. Lo nom ven del latin e fa referéncia a la font salada al pè de las Corbièras. Es considerat coma lo punt mai septentrional dels Païses Catalans, definits popularament « de Salses a Guardamar », malgrat que en realitat lo mai septentrional siá Òpol i Perellós e es doncas lo tèrme amb Occitània (Lengadòc).
Foguèt un punt estrategic de la Via Domícia entre Perpinhan e Narbona. Lo vilatge tornèt èsser poblat per Anfós II d'Aragon que concediguèt, entre autres privilègis, l'abolicion dels mals usos. A partir del tractat de Corbeil, en 1258, la frontièra entre lo Principat e França foguèt establida entre Salses e Leucata.
Somari
Geografia[modificar | modificar la font]
Istòria[modificar | modificar la font]
Lo toponim Salses foguèt ja mencionat dins l'Antiquitat. Al sègle I, Pomponi Mela fasiá mencion de Salsulae fons, e al sègle III, de documents pòrtan lo nom de Salsulis coma una estacion etapa de la Via Domícia. Lo toponim s'explica per las aigas saladas, contenent de magnèsi, que sorgisson en divèrses luòcs.
Salses èra un dels 21 luòcs reials de Rosselhon perque presentava fòrça avantatges. Dos representants de la vila de Salses, elegits pels abitants, dispausavan d'un sèti a las Corts de Barcelona.
A partir de la mitat de sègle XI se sona d'una familha senhorala del nom de Salses. Lo nom del primièr es Guillem Oliba e Sàlsens
Edat Mejana[modificar | modificar la font]
Lo castèl de Salses, que foguèt bastit al tèrme sud d"Occitània amb Catalonha, al sègle XI. Lo primièr document que ne fa mencion es de 1047, proprietat dels comtes de Rosselhon. Dins aquela epòca, l'abadiá de la Grassa aqueriguèt de nòvas tèrras dins lo tèrme de Salses: la font majora e extrèma de Salses, lo seu molin e divèrsas tèrras (1095, 1100 e 1101). Es dins aquel luòc, que se nomena uèi Al damunt dels molins, ont es erigida la Pòrta dels Païses Catalans.
Mas, Anfós II d'Aragon, qu'aviá eretat del comtat de Rosselhon e, en consequéncias, dempuèi lo castèl de Salses, encarguèt l'abat de La Grassa de gestionar la majora partida de las seunas proprietats (1192), e promoguèt la fondacion, sul luòc de l'antica vila de Salses, d'un vilatge nòu ont concediguèt de privilègis
Lo rei Pèire I, filh d'Alfons, balhèt mai de franquesas a las gents de Salses per mejan d'una carta de privilègis (21 de febrièr de 1213).
En 1385 i aviá a Salses 69 lars que las pèstas a las guèrras de la fin de l'Edat Mejana demesiguèt fòrça. A la fin del sègle XV, solament èran 33 e en 1515, pasmens de 10 fuòcs. Una de las causas primièras d'aquela despopulacion es segurament l'arroïnament e lo sacatge de la vila, per las tropas francesas, jos Ferrand II d'Aragon (1496).
Edat Modèrna[modificar | modificar la font]
La glèisa parroquiala dedicada a Sant Estève que èra estada demolida en 1496 pels franceses, tornèt èsser bastida entre 1552 e 1584, e restaurada jol reialme de Loís XIV de França. L'edifici patiguèt encara a causa de l'afrontament entre catalans e franceses lo 19 de setembre de de 1639. Los catalans vincèron los franceses al crit de Visca la Terra!.
Lo castèl de Salses, qu'es al pè del mont, vigila la plana de Rosselhon e l'ancian camin de Perpinhan a Narbona, correspondent mai o mens l'antica Via Domícia. Al tèrme amb Occitània, als sègles XIII a XVII), lo castèl foguèt un punt estrategic d'importància[1].
Aguèt un ròtle fòrça important pendent la Guèrra de Trenta Ans e dels Segadors
Amb lo tractat dels Pirenèus, signat en 1659, la frontièra entre França e Espanha se transportèt mai de 50 km cap al miègjorn e doncas lo castèl de Salses perdèt son importància militara. Venguèt en 1682 una preson.
Economia[modificar | modificar la font]
L'economia es basada sus l’agricultura, sobretot la cultura de la vinha. Se produson de vins doces, per l'aperitiu o dessèrts: Ribesaltes (muscat), Costièras de Rosselhon Vilatge (vins roges). La Societat Cooperativa Agricòla dels vins comercializa mai de 140 000 hl de vin.
Los autres produches agricòlas son los fruches: abricòts, persècs e amètlas. E mai, i a ortalissa: saladas, tomata, carchòfa, caul flors, baneta e espargue.
Personatges celèbres[modificar | modificar la font]
- Arthur Conte, òme politic, jornalista e escrivan.
Galariá d'imatges[modificar | modificar la font]
Referéncias[modificar | modificar la font]
Vejatz tanben[modificar | modificar la font]
Estanh de Leucata o de Salses
Ligams extèrnes[modificar | modificar la font]
{{Portal Rosselhon (Catalonha Nòrd)}}
)]]
[[Categoria:Comuna de Rosselhon (Catalonha Nòrd


text:
1441
Aquesta pagina concernís l'an 1441 del calendièr gregorian.
Somari
Eveniments[modificar | modificar la font]
Occitània[modificar | modificar la font]
Euròpa[modificar | modificar la font]
America[modificar | modificar la font]
Civilizacion maia[modificar | modificar la font]
Fin de l'insureccion e de la guèrra civila organizada per Ah Xupan còntra la dinastia dei Cocomes de Mayapan que dominavan la peninsula de Yucatan dempuei la premiera mitat dau sègle XIII (après una revòuta acomençada en 1221). La màger part dei Cocomes foguèron tuats e Mayapan, darrier grand centre urban maia, foguèt pilhada, cremada e abandonada. Un periòde novèu de guèrras recurrentas entre ciutats-estats acomencèt fins a 1461.
Africa[modificar | modificar la font]
Etiopia[modificar | modificar la font]
Fondacion dau monastèri de Debre Metmaq dins la region de Tegulet per lo negus Kwestantinos Ièr (1434-1468).


text:
Helen Fielding
Helen Fielding (Morley, Anglatèrra, 19 de febrièr de 1958) es una escrivana e scenarista anglesa. Venguèt famosa mondialament en 1996 gràcias al roman Bridget Jones's diary. Amb lo segond volum de las aventuras de Bridget Jones, Bridget Jones: The Edge of Reason, espelit en 1999, coneguèron un succès considerable, se publiquèron en 40 païses e se vendèron en mai de 15 milions d'exemplars copies. L'adaptacion cinematografica de la sèria coneguèt tanben una capitada espectaclosa mondialament. Fielding publiquèt un tresen volum, Bridget Jones: Mad about the Boy lo 10 d'octobre de 2013.
Òbras[modificar | modificar la font]
- Cause Celeb (1994)
- Bridget Jones's Diary (1996)
- Bridget Jones: The Edge of Reason (1999)
- Olivia Joules and The Overactive Imagination (2003)
- Bridget Jones: Mad About the Boy (2013)


text:
Akhenaton
Amenòfis IV (tanben conegut deu nom que's causí : Akhenaton) que ho un faraon egipcian de la XVIIau dinastia. Qu'ei famós per'mor d'aver arrenegat la religion egipciana en tot ensajar de desenvolopar lo culte deu son diu Aton en bastir ua navèra capitala (Akhetaton, suu sit de la moderna Tell-el-Amarna) vodada ad aqueth diu e on desenvolopè tanben un cambiamnet de canons etetics conegut com l'art amarnian. Qu'èra l'espós de la regina Nefertiti e lo pair de Totankhamòn. La soa revolucion religiosa que'u miè ad estremà's dehens las parets d'Akhetaton en beth negligir los ahars politics d'Egipte. Aquesta aventura que s'acabè dab ua crisi, la pujada au poder deu generau Horemheb, la soa regença devath lo regnat de Totankhamòn (darrèr faraon de la XVIIau dinastia) e la vaduda de la XVIIIau dinastia (la dinastia deus Ramses).
Titulatura[modificar | modificar la font]
Com aqueth faraon e comencè lo son regnat dab lo nom d'Amenòfis per marcar arron ua ruptura soslinhada peu son cambiment de nom, que possedeish donc ua dbla titulatura.
Purmèra titulatura[modificar | modificar la font]
- Nom d'Òrus :
- Nom de Nebtí :
- Nom d'Òrus d'aur :
- Nom de Nisot-Bití :
- Nom de Sa-Ra :
Dusau titulatura[modificar | modificar la font]
- Nom d'Òrus :
- Nom de Nebty :
- Nom d'Òrus d'aur :
- Nom de Nisot-Bití :
- Nom de Sa-Ra :
Istòria | Geografia | Organizacion politica | Faraon | Art | Mitologia | Dius | Vida vidanta | Bibliografia | Egiptològs | Lexic


text:
Baia de Guanabara
La Baia de Guanabara es una baia situada dins l'Estat de Rio de Janeiro, Brasil. La vila de Rio de Janeiro, capitala de l'estat, es situada dins lo marge occidental de la baia.
La baia es la en resultant d'una depression tectonica formada en lo Cenozòic, entre dos blòcs de la falha geologica nomenada Serra dos Órgãos e diversas montanhas costeras mai pichonas. Constituissi la segonda màger baia en extension del litoral brasilièr, amb un airal d'aperaquí 412 km².
Las prigondors mièjas a la baia son de 3 mètres dins l'airal del fons, 8,3 mètres a la nautor del Pont Rio-Niterói e de 17 mètres dins lo canal d'en primièr de la barra.dins l'airal del fons, ont desenboquen la màger part dels rius, l'acumulacion de sediments constituissi manglars, environats per la quita vegetacion del Bòsc Atlantic.
Illas a la baia[modificar | modificar la font]
- Illa d'Água
- Illa da Boa Viagem
- Illa da Conceição
- Illa da Laje
- Illa das Cobras
- Illa das Enxadas
- Illa das Flores (Illas do Engenho, Ananases, Mexinguira e Carvalho)
- Illa do Brocoió
- Illa de Mocanguê
- Illa de Paquetá
- Illa de Villegagnon
- Illa do Bom Jesus da Coluna
- Illa do Boqueirão
- Illa del Governador
- Illa do Rijo
- Illa do Pinheiro
- Illa do Sol
- Illa Fiscal


text:
Landroff
Landroff es una comuna francesa, situada dins lo departament de Mosèla e la region de Lorena.
Somari
Geografia[modificar | modificar la font]
Comunas vesinas[modificar | modificar la font]
Istòria[modificar | modificar la font]
- Dépendait De l'anciana província de Lorraine, en la distincion de Morhange, de contunh de Créhange.
- Dévasté E desertat a la fin Sègle XVII
- Dépendait de l'ancienne province de Lorraine, dans la seigneurie de Morhange, puis de Créhange.
- Dévasté et déserté à la fin Sègle XVII


text:
Pontekroaz
Pontekroaz en breton (Pont-Croix en francés) es una comuna bretona, situada dins lo departament de Finistèrra e la region de Bretanha.
Somari
Geografia[modificar | modificar la font]
Lo luòc de Pont-Crei es comparable a aquel de Kemper, perque las doas vilas se son installadas sus un scenari inclinat en dominant al nòrd un estuaire es-oèst #que fa de contunh un cuic drech per abocar la còsta mai a l'oèst e al miègjorn. A la desbocadura se tròban los pòrts de Audierne e de Poulgoazec distants de 6 km. Los vaissèls an dempuèi totjorn remontat lo estuaire del Goyen per far de Pont-Crei un pòrt de mar en exportant los denrées agricòlas de la region e importanta de la sal e del vin. La vallée del Goyen seguís dempuèi la siá font situada a 20 km a Plonéis un fossé tectonique #que s'esperlonga al delà del coide de la ria del Goyen fins a la baia de Audierne.
Le site de Pont-Croix est comparable à celui de Quimper, car les deux villes se sont installées sur un plateau incliné dominant au nord un estuaire est-ouest qui fait ensuite un angle droit pour déboucher sur la côte plus à l'ouest et au midi. À l'embouchure se trouvent les ports d'Audierne et de Poulgoazec distants de 6 km. Les bateaux ont depuis toujours remonté l'estuaire du Goyen pour faire de Pont-Croix un port de mer exportant les denrées agricoles de la région et important du sel et du vin. La vallée du Goyen suit depuis sa source située à 20 km à Plonéis un fossé tectonique qui se prolonge au-delà du coude de la ria du Goyen jusqu'à la baie d'Audierne.
=8.09
La civilizacion gallo-romaine a daissat una traça importanta en los vestigis de la villa de Kervénenec (descobèrta de mosaics) a l'oèst. Una via dicha romaine a donat un traçat rectilini a una rota en prenent ne ferís lo scenari #que domina la vila sus un itinerari #que jonhiá Kemper a la Punta del Van. S'i a pas traça de fortificacions, la tradicion a gardat lo remembre del quadrilatère de carrièras @dénommer lo « Torn del Chastel » en indicant la localizacion al mièg de la vila modèrna de l'ancian castèl de la Mièja Edat.
La localizacion de Pont-Crei #que ne fa un luòc estrategic a la jonction del Cap de Sizun, #que n'es la capitala, e del País Bigouden, lududes conferís un papièr comercial e administratiu màger, perque es a las fes lo luòc de fièras réputées e lo banc d'una sénéchaussée. Alberga de nombroses membres de las professions judicialas, fiscala, notaires, sergentas de justícia, #qu'una part n'es al servici dels proprietaris de tèrras nòblas. A l'estatut aparent d'una vila, mas pas las attributs agregats, doncas que i i aurà de pas comunitat de vila jos l'Ancian Regim e que malgrat la superficie considerabla de la siá glèisa e l'importància del clergé agregat, la parròquia demorarà un trève de Beuzec-Cap de-Sizun fins en 1791.
La familha de Rosmadec procedenta de Telgruc-sus-Mar #acabar per i aquerir la prééminence abans d'èsser portada a las mai anautitas cargas ducales e episcopalas al començament de la Modèl:S-.
En 1590, l'aventuraire Guy Éder de la Fontenelle s'apodera de la vila al cap d'una tropa de cavalièrs. Coma los bourgeois #qu'avián pas pogudas fugir s'èran retranchés en lo torn de la glèisa, lo cap bandoler #far rosigar en aquela per cavals dels fagots de bòsques per alugar un fuòc e déloger los assiégés en los enfumant e prene los bens #qu'avián cregut metre a l'abric. Segon la tradicion, las massacres perpetradas per las reîtres aurián fach dévaler de las ondadas de sang sus las pavés pentus de la Granda carrièra Doncas que.
A la XVIIen, ven lo banc de la subdélégation de la Intendance reiala, mas votz Audierne #qu'es a la desbocadura del Goyen, començar a la concurrencer en lo comèrci maritim.
Al banc del Présidial, dicha de contunh l'"Ostal comun", aguèron redigit, en 1789, los quasèrns de doléances, "pardevant Louis Tréhot de Clermont, Sénéchal e Primièr Jutge Civil e Criminal de la Juridiction". Aquel siègera coma deputat suplent del Tèrç-Estat dins los Estats-Generales, de contunh al Assemblada constituenta.
La vila ven cap de-luòc de district de 1790 a 1795.
En 1823, dins la bastissa de la ancià coatz Ursulines, a creat lo pichon séminaire #que lo emprise ne constituissi un espaci barrat a l'ombra de la fletxa abalançada de la glèisa #qu'inspira la architecte diocésain Joseph Bigot per las fletxes de la catedrala Santa-Corentin de Kemper (1856).
Lo pichon séminaire servís tanben de collègi-licèu privat mes jol vocable de Sant-Vincent e contribuissi a formar una part de las élites localas. A {la XIXen, lo pòrt a dotat d'un quai en pèira, mas es andicapat per la marée e la envasement #que limitan la talha dels vaissèls de carga, del temps que la vila ven un illòt republican #que se dona al partit radical-socialista. Lo comèrci de gròs s'i installa, aital coma se refortilha la preséncia dels artesans, dels notaires e dels comerçants. Qualques otèls de torisme an bastit a la fin del sègle e s'inaugura lo camin de fèrre départemental a via estrecha #que fa se prene las linhas de Douarnenez a Audierne (lo tren youtar) e de Pont-lo Abbé a Pont-Crei (lo tren carròtas).
La Modèl:S- vei una debilitació de la posicion de la vila #que la populacion ne declina après 1950, mas se estabilitza a l'entorn de 1 700 abitants a la fin del sègle.
Lo desvolopament relatiu del torisme compensa pas pas la pèrda del papièr comercial agravada pel lançament d'un pont entre Audierne e Plouhinec en 1933. En 1946, lo vièlh quartièr en mai de-Goyen de Keridreuff a annexat per Pont-Crei a las dépens de Plouhinec, comuna encara fòrça rural e mai se fòrça mai poblada. Lo meteis an, la municipalité decidís de far démolir las ancianes lòtjas, tampas en charpente, per causa de vétusté. L'estacion a barrat l'an 1947.
Lo desvolopament del torisme de refortilha tròp la posicion de pichon centre comercial fins als ans 1960, mas un déclin progessif de las foncions de centralité arriba dins la vila fins a la fin de la 20e sègle.
En la nuèch del 27 d'octòbre de 2006, lo Pichon Séminaire e ancian collègi a #èsser victima d'un violent incendi en estrossejant mai de la mitat de las bastissas.
La civilisation gallo-romaine a laissé une trace importante dans les vestiges de la villa de Kervénenec (découverte de mosaïques) à l'ouest. Une voie dite romaine a donné un tracé rectiligne à une route prenant en écharpe le plateau qui domine la ville sur un itinéraire qui joignait Quimper à la Pointe du Van. S'il n'y a pas trace de fortifications, la tradition a gardé le souvenir du quadrilatère de rues dénommé le « Tour du Chastel » indiquant l'emplacement au milieu de la ville moderne de l'ancien château du Moyen Âge.
L'emplacement de Pont-Croix qui en fait un lieu stratégique à la jonction du Cap Sizun, dont elle est la capitale, et du Pays Bigouden, lui confère un rôle commercial et administratif majeur, car elle est à la fois le lieu de foires réputées et le siège d'une sénéchaussée. Elle héberge de nombreux membres des professions judiciaires, procureur, notaires, sergents de justice, dont une partie est au service des propriétaires de terres nobles. Elle a le statut apparent d'une ville, mais pas les attributs attachés, puisqu'il n'y aura pas de communauté de ville sous l'Ancien Régime et que malgré la superficie remarquable de son église et l'importance du clergé attaché, la paroisse restera un trève de Beuzec-Cap-Sizun jusqu'en 1791.
La famille de Rosmadec originaire de Telgruc-sur-Mer finit par y acquérir la prééminence avant d'être portée aux plus hautes charges ducales et épiscopales au début du Modèl:S-.
En 1590, l'aventurier Guy Éder de La Fontenelle s'empare de la ville à la tête d'une troupe de cavaliers. Comme les bourgeois qui n'avaient pu fuir s'étaient retranchés dans la tour de l'église, le chef brigand fit traîner dans celle-ci par des chevaux des fagots de bois pour allumer un feu et déloger les assiégés en les enfumant et prendre les biens qu'ils avaient cru mettre à l'abri. Selon la tradition, les massacres perpétrés par les reîtres auraient fait dévaler des flots de sang sur les pavés pentus de la Grand rue Chère.
Au XVIIen, elle devient le siège de la subdélégation de l'Intendance royale, mais voit Audierne qui est à l'embouchure du Goyen, commencer à la concurrencer dans le commerce maritime.
Au siège du Présidial, dit ensuite la "Maison commune", furent rédigés, en 1789, les cahiers de doléances, "pardevant Louis Tréhot de Clermont, Sénéchal et Premier Juge Civil et Criminel de la Juridiction". Celui-ci siègera comme député suppléant du Tiers-État aux États-Généraux, puis à l'Assemblée constituante.
La ville devient chef-lieu de district de 1790 à 1795.
En 1823, dans les bâtiment de l'ancien couvent des Ursulines, est créé le petit séminaire dont l'emprise constitue un espace clos à l'ombre de la flèche élancée de l'église qui inspire l'architecte diocésain Joseph Bigot pour les flèches de la cathédrale Saint-Corentin de Quimper (1856).
Le petit séminaire sert aussi de collège-lycée privé placé sous le vocable de Saint-Vincent et contribue à former une partie des élites locales. Au {XIXen, le port est doté d'un quai en pierre, mais est handicapé par la marée et l'envasement qui limitent la taille des bateaux de charge, tandis que la ville devient un îlot républicain qui se donne au parti radical-socialiste. Le commerce de gros s'y installe, ainsi que se renforce la présence des artisans, des notaires et des commerçants. Des hôtels de tourisme sont construits à la fin du siècle et on inaugure le chemin de fer départemental à voie étroite qui fait se rejoindre les lignes de Douarnenez à Audierne (le train youtar) et de Pont-l'Abbé à Pont-Croix (le train carottes).
Le Modèl:S- voit un affaiblissement de la position de la ville dont la population décline après 1950, mais se stabilise autour de 1 700 habitants à la fin du siècle.
Le développement relatif du tourisme ne compense pas la perte du rôle commercial aggravée par le lancement d'un pont entre Audierne et Plouhinec en 1933. En 1946, le vieux quartier outre-Goyen de Keridreuff est annexé par Pont-Croix aux dépens de Plouhinec, commune encore très rurale bien que beaucoup plus peuplée. La même année, la municipalité décide de faire démolir les anciennes halles, couvertes en charpente, pour cause de vétusté. La gare est fermée en 1947.
Le développement du tourisme de masse renforce la position de petit centre commercial jusqu'aux années 1960, mais un déclin progessif des fonctions de centralité atteint la ville jusqu'à la fin du 20e siècle.
Dans la nuit du 27 octobre 2006, le Petit Séminaire et ancien collège a été victime d'un violent incendie ravageant plus de la moitié des bâtiments.


text:
NYSE Euronext
NYSE Euronext, Inc (NYSE: NYX, Euronext: NYX) es una entrepresa Estatsuniana / Europèa per tòca lucrativa, que gerís de multiplas valors borsièras, la mai coneguda al New York Stock Exchange (the "Big Board "), l'Euronext, e lo NYSE Arca. [1]
NYSE Euronext nasquèt en 2007 de la fusion de l'NYSE (New York Stock Exchange) amb l'Euronext.
Euronext èra una granda borsa de valors Europèa, eissida de la fusion de las borsas de París, Amsterdam, Brussèlas, Lisbona e Porto e del LIFFE (London International Financial Futures and Options Exchange).
NYSE Euronext es ara la principala plaça financièra mondiala.
Plaças borsièras[modificar | modificar la font]
Las principalas plaças borsièras ont agís NYSE Euronext son:
- Brussèlas, Belgica - Euronext Brussel
- París, França - Euronext París
- Amsterdam, Païses Baisses - Euronext Amsterdam
- Lisbona, Portugal - Euronext Lisboa
- Londres, Reialme Unit - Euronext.LIFFE
- Chicago, Estats Units d'America - NYSE Arca (anciana Archipelago)
- Nòva York, Estats Units d'America - NYSE, sèti central
- San Francisco, Estats Units d'America - NYSE Arca (ancian Pacific Exchange)


text:
Adrenalina
L'adrenalina o epinefrina es una ormona e un neurotransmetor, un aminoalcòl secretat per las capsulas suprarenalas. Es secretada en situacions d'estrès e provòca l'excitacion de l'organisme: ipertension sanguina, dilatacion dels bronquis... Forma de cristals que s'enfosquisson amb l'aire e la lutz; cap a 211 °C se fondon. Es solubla dins de solucions aquosas d'alcalis minerals; dins una solucion neutra o alcalina s'oxida e produsís d'adrenocròm.
Istòria[modificar | modificar la font]
En mai de 1886, William Batas descriguèt la descobèrta de la substància produsida per la glandola adrenala dins la revista New York Medical Journal. Malgrat aiçò, foguèt identificada en 1895 per Napoleon Cybulski, un fisiologista polonés. La descobèrta foguèt repetida en 1897 per John Jacob Abel. Jokichi Takamine, un quimista japonés, descobriguèt la meteissa ormona en 1900, sens coneissença de las descobèrtas anterioras. Foguèt sintetizada artificialament pel primièr còp per Friedrich Stolz en 1904.
Ròtle biologic[modificar | modificar la font]
- L'adrenalina es secretada per las capsulas suprarenalas en situacions d'estrès e dintra dins lo sistèma circulatòri per preparar rapidament l'organisme a reagir en cas d'urgéncia.
- Aumenta, a travèrs de la siá accion sul fetge e los muscles, la concentracion de glucòsa dins la sang. Aiçò se produsís perque, coma lo glucagon, l'adrenalina mobiliza las resèrvas de glicogèn epatic e, a diferéncia del glucagon, tanben las resèrvas muscularas.
- Aumenta la tension arteriala: aiçò se produsís dins las arteriòlas, ont una vasoconstriccion va provocar una aumentacion de la pression.
- Aumenta lo ritme cardiac.
- Aumenta la frequéncia de respiracion.
- L'aumentacion del taus d'oxigèn e de glucòsa dins los muscles e lo cervèl provòca una aumentacion temporària de las capacitats fisicas e mentalas de l'individú.
- Dilata la pupilha en melhorar la vision.


text:
Saint-Louis-lès-Bitche
Saint-Louis-lès-Bitche es una comuna francesa, situada dins lo departament de Mosèla e la region de Lorena.
Somari
Geografia[modificar | modificar la font]
En país cobèrt, en un vallon dintrat creusé pel ruisseau de Sant-Louis e los sieus afluents, lo pòble es una creacion recenta ligada a l'installacion de la verrerie e a un défrichement triguèt.
En sortint de la bòsc de Dürrenwald, la expedís en venent de Lemberg aboca un prigond vallon. Aquel luòc excepcional a ocupat per la cristalleria e las ostals obrièras, lo glèisa paroissiale surplombant la vallée. Imbriqués Los unes en los autres, los bastissas indústrials, bastits tot a la longitud del Sègle XIX, se ligan al arquitectura regionala mai quà la estructura indústrialle, per las siás tets de tuiles a longs pans e croupes e lo trabalh de matériaux locala tala que lo moellon crépi e lo grès aparellat.
Las vilas e las ostals obrièras an ocupat tot l'espaci disponible a l'entorn de la cristalleria, fins en las vallons adjacents e suls flancs del serral al nòrd-oèst. En la carrièra Didierjean, al nòrd del fabrica, se fan cara de las immeubles e de las dependéncias totas bastidas sul meteis modèl, destinadas a protegir las cabras, lo pichon material agricòla, lo fourrage e lo bòsc de chauffage.
En pays couvert, dans un vallon encaissé creusé par le ruisseau de Saint-Louis et ses affluents, le village est une création récente liée à l'installation de la verrerie et à un défrichement tardif.
Au sortir de la forêt de Dürrenwald, la route venant de Lemberg débouche sur un profond vallon. Ce site exceptionnel est occupé par la cristallerie et les maisons ouvrières, l'église paroissiale surplombant la vallée. Imbriqués les uns dans les autres, les bâtiments industriels, construits tout au long du Sègle XIX, se rattachent à l'architecture régionale plus quà l'architecture industrielle, par leurs toits de tuiles à longs pans et croupes et l'emploi de matériaux locaux tels que le moellon crépi et le grès appareillé.
Les cités et les maisons ouvrières ont envahi tout l'espace disponible autour de la cristallerie, jusque dans les vallons adjacents et sur les flancs du coteau au nord-ouest. Dans la rue Didierjean, au nord de l'usine, se font face des immeubles et des dépendances toutes construites sur le même modèle, destinées à abriter les chèvres, le petit matériel agricole, le fourrage et le bois de chauffage.
Comunas vesinas[modificar | modificar la font]
Istòria[modificar | modificar la font]
L'origina del pòble de Sant-Louis proven de l'establiment d'una primièra verrerie al luòc-dich Münzthal, la vallée de las de fraires, en 1586. S'explica per l'abandon de la verrerie de Holbach la an precedent. La guèrra de Trenta Ans provòca estralls en la region e la verrerie cessa las siás activitats al mièg del Sègle XVII. En 1767, dos plaidejats a la Tribunal sobiran de Lorraine e Barrois, René-François Jolly e Pierre-Étienne Ollivier, obtenon l'autorizacion del rei Louis XV de ressuscitar lo anciana indústria. Portarà lo títol de veireriga reial e i aurà mes jol vocable de Sant Louis, ne remembrar de Louis IX. A l'entorn dels forns s'elèvan al fur e a mesura de las ans una capèla, de las lotjaments pels mèstres, los obrièrs e las grangers, un molin, una scierie e una platineriga.
En 1781, las notícias verreries reials de Sant-Louis son las primièras sul continent a metre al ponch lo cristal, #que çò Angleterre ne deteniá lo monopòli dempuèi lo sieu invention en 1627 a Newcastle. La verrerie ven en 1767 la Companhiá de las Cristalleries de Sant Louis, represa en 1989 per l'ostal Hermès e totjorn en foncion de los nòstres jorns.
L'origine du village de Saint-Louis provient de l'établissement d'une première verrerie au lieu-dit Münzthal, la vallée des moines, en 1586. Elle s'explique par l'abandon de la verrerie d'Holbach l'année précédente. La guerre de Trente Ans provoque des ravages dans la région et la verrerie cesse ses activités au milieu du Sègle XVII. En 1767, deux avocats à la Cour souveraine de Lorraine et Barrois, René-François Jolly et Pierre-Étienne Ollivier, obtiennent l'autorisation du roi Louis XV de ressusciter l'ancienne industrie. Elle portera le titre de verrerie royale et sera placée sous le vocable de Saint Louis, en souvenir de Louis IX. Autour des fours s'élèvent au fur et à mesure des années une chapelle, des logements pour les maîtres, les ouvriers et les fermiers, un moulin, une scierie et une platinerie.
En 1781, les nouvelles verreries royales de Saint-Louis sont les premières sur le continent à mettre au point le cristal, dont l'Angleterre détenait le monopole depuis son invention en 1627 à Newcastle. La verrerie devient en 1767 la Compagnie des Cristalleries de Saint Louis, reprise en 1989 par la maison Hermès et toujours en fonction de nos jours.


text:
Saint-Sulpice-de-Grimbouville
Saint-Sulpice-de-Grimbouville en normand (Saint-Sulpice-de-Grimbouville en francés) es una comuna normanda, situada dins lo departament d'Eure e la region de la Nauta Normandia.
Somari
Geografia[modificar | modificar la font]
La municipalitat es en l'espaci natural de la vallée de la Risle maritima. Los marais de Sant-Sulpice fan partida del parc natural regional de las Sivelles de la Seine normande
La commune est dans l'espace naturel de la vallée de la Risle maritime. Les marais de Saint-Sulpice font partie du parc naturel régional des Boucles de la Seine normande


text:
Bauma de Rofinhac
La Bauma de Rofinhac o Bauma dau Cròs de Granville o Bauma de Miramont embarra mai de 250 gravaduras e trachs dau Paleolitic Superior (Magdalenian, fai mai de 13 000 ans). Se dubrís au còr de Perigòrd, entre Brageirac e Sarlat, dins lo departament de Dordonha.
Istoric[modificar | modificar la font]
Coneguda dempuei mantun segle, l'escrivan comengés Francés de Belleforest ne faguet 'na descripcion en 1575.
En 1956, l'òm admetet definitivament la preséncia de pinturas e de gravaduras paleoliticas.
Dempuei 1979, fai partida dau Patrimòni Mondiau de l'Umanitat de l'UNESCO, en associacion emb d'autres sites e baumas ornadas de Perigòrd sos lo nom de « Sites preïstorics e baumas ornadas de la vau de Vesera ». Es tanben « monument istoric ».
Descripcion[modificar | modificar la font]
Dempuei 1959 es duberta au torisme. Emb mai de 8 km, es una de las baumas ornadas mai grandas d'Euròpa. La visita, en chamin de fèrre electric, percorrís 4 km au totau dins las galariás principalas.
Las recerchas permeteren d'identificar de las arpas e de las zonas de voludament daus ors de las cavernas[1] avans l'intervencion umana.
Fai aperaquí 13 000 ans, l'òme dessenhet 158 mamots associats a daus rinoceros lanós, daus bisonts, daus chavaus e daus boquetins dins 'quilhas galariás. Las figuras son prigondament gravadas o pintadas en negre. Presenta tanben 4 figuracions umanas e daus signes tectifòrmes.
Nòtas[modificar | modificar la font]
- ↑ Zona arredondida chava dins lo sòu argilós de las baumas que permet aus ors de s'i arrucar dins l'ivern amor de manténer una temperatura equilibrada.
Liams externes[modificar | modificar la font]
- Bauma de Rofinhac
- Presentacion de la Bauma de Rofinhac dins lo site dau Pòl Internacionau de la Preïstòria


text:
Matsuo Bashō
Matsuo Bashō (en japonés : 松尾 芭蕉 ; 1644 – lo 28 de noveme de 1694) que ho un deus escrivans màgers de l'Epòca Edo au Japon e un deus gan mèste deu haiku (lo genre poetic originari de Japon e caracterizat per la soa brevetat).
Los sons poemas que son hèra famós au Japon, a còps qu'ondran parets de monuments. qu'arrecebó ua reconeishença de las granas durant la soa vita, mes, enlòc de prohèitar d'ua vita cortesana, que s'estimè mei de caminar e viatjar de cap en cap de Japon entà hargar la soa inspiracion dab las experiéncias immediatas qui hèn vàder un haiku.


text:
440
Cronologia mensuala:
Gen - Feb - Mar - Abr - Mai - Junh
Julh - Ago - Set - Oct - Nov - Dec
Cronologias tematicas:
Literatura - Musica - Sciéncia - Espòrt
Aquesta pagina concernís l'an 440 del calendièr gregorian.
Eveniments[modificar | modificar la font]
Occitània[modificar | modificar la font]
França[modificar | modificar la font]
Euròpa[modificar | modificar la font]
Empèri Roman d'Orient[modificar | modificar la font]
Aprofichant la mobilizacion de l'armada d'Orient en Sicília per preparar una expedicion de reconquista de Cartage, lei Sassanidas ataquèron en Armenia. Aquò entraïnèt lo retorn dau còrs expedicionari de Sicília. Gràcias a aquelei renfòrç, lei Romans bloquèron leis atacas sassanidas. En revènge, lòng de Danubi, l'abséncia de fòrças importantas encoratjèt lei Huns d'organizar una incursion massiva per pilhar lei regions balcanicas.
Huns[modificar | modificar la font]
Aprofichant la mobilizacion dei fòrças romanas en Armenia, lo rèi Bleda menèt una incursion còntra lo territòri de l'Empèri d'Orient. Trobèt gaire d'oposicion e rintrèt au nòrd de Danubi amb un butin important.
Africa[modificar | modificar la font]
Reiaume Vandal[modificar | modificar la font]
Començament d'atacas navalas còntra la Peninsula Italica.


text:
-227
Cronologia mensuala:
Gen - Feb - Mar - Abr - Mai - Junh
Julh - Ago - Set - Oct - Nov - Dec
Cronologias tematicas:
Literatura - Musica - Sciéncia - Espòrt
Aquesta pagina concernís l'an -227 del calendièr gregorian.
Eveniments[modificar | modificar la font]
Occitània[modificar | modificar la font]
Euròpa[modificar | modificar la font]
Esparta[modificar | modificar la font]
Còp d'estat dau rèi Cleomenes III — qu'èra partisan dei projèctes de reformas d'Agis IV (→ -241) — que faguèt assassinar Archidamus V e lo remplacèt per lo sieu fraire, Eucleidas. Lo poder novèu ordonèt rapidament una tiera de reformas majoras deis institucions espartencas. L'eforat foguèt suprimit e mai d'un èfor executat. Lei lèis de Licurg foguèt oficialament restablidas, lei deutes abolits, 4 000 Perioeci recebèron la ciutadanetat e l'armada adoptèt l'armament macedonian. Ansin, après de decennis de declin, la poissança militara espartenca conoguèt una renaissença importanta per venir tornarmai un actor important de Peloponès (→ -222).


text:
Anèls de Saturne
Los anèls de Saturne son los anèls planetaris pus importants del Sistèma Solar, situats a l'entorn de la giganta gasosa Saturne. Constituits d'innombrablas particulas de glaç e de poscas que lor grandor varia de qualques micromètres a qualques mètres[1], an totes una orbita diferenta. Los anèls forman un disc que son diamètre es de 400 000 km comportant de divisions de largors variadas.
Non visibles de la Tèrra sens instruments, los anèls de Saturne an pasmens una brilhança sufisenta[2] per èsser observats amb de gemèls.
Foguèron descobèrts en 1610 pel sabent italian Galilèu gràcias a de lunetas astronomicas que concebèt. Aquel interpretèt çò que vesiá coma d'apendicis misterioses. Amb de melhors instruments que los de Galilèu, l'Olandés Christiaan Huygens descobriguèt que s'agís en fach d'un anèl entornejan Saturne[3].
Caracteristicas deis anèus e dei divisions de Saturne[modificar | modificar la font]
Fotografias dels anèls de Saturne[modificar | modificar la font]
-
Mosaïca de fòtos presas per la sonda Cassini de la partida interiora de l'anèl B e de la partida exteriora de l'annada C d'un periòde prèp de l'equinòcci de Saturne. La mosaïca mòstra l'ombra projectada pel satellit Mimas suls anèls. L'ombra es en partida esfaçada al nivèl de l'anèl B (en naut) del fach de la lutz emesa per la planeta. La manca de Maxwell es situada un pauc en dejós de la fòto (partida escura).
-
-
-
-
-
-
-
L'ombra de Saturne masca l'anèl G retroesclairat e son arc interior particularament brilhant[5].


text:
Rhinolophidae
Lo caractèr pus marcant dels quiroptèrs de la familha dels rinolofids (Rhinolophidae) — es la forma de lor nas. Es enrodat d'excrescéncias que lors noms son revelators de lor forma: una « lanceta » al som, una « sèla » al centre e un « fèrre de caval » renversat (U) a la basa. Es per aqueste apendici qu'aquestas ratapenadas emeton los ultrasons per se localizar.
Lors aurelhas son ponchudas e desprovesidas de tragus. Lors alas son largas; los rinolòfs s'emmantèlan entièrament dedins pendent l'ivernacion daissant alara despassar quitament pas la poncha de lors aurelhas. L'uropatagium dels rinolòfs es desvolopat mas lor servís pas a atrapar los insèctes que caçan.
Taxinomia[modificar | modificar la font]
La familha dels Rhinolophidae foguèt creada per John Edward Gray en 1825.
La familha dels rhinolofids compta environ seissanta cinc espècias repartidas en doas sosfamilhas.
- Hipposiderinae Gray, 1825.
- Rhinolophinae Lydekker, 1891 — los rinolòfs.
- per exemple :
Ligams extèrnes[modificar | modificar la font]
- Referéncia ITIS : TSN 631242 Rhinolophidae Gray, 1825 (en)


text:
Álvaro Gil-Robles
Álvaro Gil-Robles Gil-Delgado (Lisbona, 9 de setembre de 1944) es un jurista, activista dei Drechs de l'Òme, ensenhaire e òme politic espanhòu.
Biografia[modificar | modificar la font]
Fiu de José María Gil-Robles Quiñones e de Carmen Gil-Delgado Armada. Es doctor en Drech, professor titular de Drech Administratiu de l'Universitat Complutense de Madrid, avocat vèrs lo Tribunau Constitucionau d'Espanha (de 1980 a 1983), president de la Comission Espanhòla d'Ajuda ai Refugiats (CEAR) (1998), president dau Forum per l'Integracion Sociala deis Immigrats (1995-1999).
En 1981, participèt a la redaccion dau projècte de lei relativa ai competéncias de l'ombudsman espanhòu qu'aurà endavant lo nom de « defensor dau pòble ».
Foguèt elegit lo premier Comissari ai Drechs de l'Òme dau Conseu d'Euròpa, pòst qu'exerciguèt dau 15 d'octòbre de 1999 au 31 de març de 2006 e foguèt succedit per lo suedés Thomas Hammarberg. Li son deguts fòrça rapòrts, entre autres, aquelei de 2001 e de 2005 sus la situacion dei Drechs de l'Òme dins la Comunautat Autonòma Basca.
Ligams extèrnes[modificar | modificar la font]
- (fr) "Rapòrt dau senhor Álvaro Gil-Robles, Comissari ai Drechs de l'Òme, sus son viatge en Espanha e en particular dins lo País Basc (5-8 de febrier de 2001) per lo Comitat de Ministres e l'Assemblada Parlamentària".
- (fr) "Rapòrt dau senhor Álvaro Gil-Robles, Comissari ai Drechs de l'Òme, sus sa visita en Espanha, 10-19 de març de 2005


text:
Saint-Aubin (Aisne)
Saint-Aubin es una comuna francesa del departament d'Aisne e de la region de Picardia.
Somari
Geografia[modificar | modificar la font]
Sant-Aubin es un vilatge del ancià Soissonnais situat en la vallée de la Ailette, a l'intrada d'una gargamèla, a 35 km a l'oèst de Laon.
Saint-Aubin est un village de l'ancien Soissonnais situé dans la vallée de l'Ailette, à l'entrée d'une gorge, à 35 km à l'ouest de Laon.
Comunas vesinas[modificar | modificar la font]
Istòria[modificar | modificar la font]
Antany Del bailliage de Coucy, del intendance, eleccion e diocèse de Soissons, a ligat uèi al costat de Coucy-lo-Castèl, arrondissement de Laon e al diocèse de Soissons.
La siá populacion actuala es de 275 abitants per 440 tot a la longitud del sègle darrièr.
Sant-Aubin levava de la distincion de Coucy.
Autrefois du bailliage de Coucy, de l'intendance, élection et diocèse de Soissons, il est rattaché aujourd'hui au canton de Coucy-le-Château, arrondissement de Laon et au diocèse de Soissons.
Sa population actuelle est de 275 habitants pour 440 tout au long du siècle dernier.
Saint-Aubin relevait de la seigneurie de Coucy.


text:
Américo Gallego
Américo Gallego (Morteros, Província de Córdoba, lo 25 d'abriu de 1955) qu'ei un fotbolaire argentin e un entrenador.
Que ho jogador de Newell's Old Boys enter 1974 e 1981, annada qui ho crompat per River Plate. dab River que ho campion d'Argentina mantuas vegadas e qu'obtiengó tanben la Copa Libertadores, la Copa Intercontinentau e la Copa Interamericana.
Que he partida de la Seleccion Nacionau argentina de fotbòl e, atau, que participè a la Copa deu Monde de fotbòl de 1978 (en Argentina) e a la Copa deu Monde de fotbòl de 1982 (en Espanha).
Que's retirè de River en 1988 abans de començar ua prestigiosa carrièra d'entrenaire estant campion nacionau en Argentina e Méxic dab lo clubs River Plate, Independiente, Newell's Old Boys e lo Deportivo Toluca.


text:
Taegwondo
Lo taegwondo (hangeul: 태권도; hanja:跆拳道) [1] (transcripcion anciana: taekwondo, t'aekwŏndo) es un art marcial d'origina coreana, pro similar al karate japonés. Se basa sus l'utilizacion de las mans e dels pès per atacar o se defendre d'un adversari. Lo taegwondo es un espòrt nacional en Corèa del Sud , kyeorugi, e un eveniment esportiu als Jòcs Olimpics. En corean, lo mot ven a l'origina de l'alfabet hanja tae (跆) significa tustar amb lo pè; gwon (拳) tustar amb lo punh; e do (道) significa camin o via. taegwondo es doncas sovent traduit per "camin del pè e del punh".
Lo taegwondo s'apièja sus una longa tradicion d'arts marcialas coreanas, mas exixtís dins sa forma actuala sonque dempuèi 50 ans. Uèi lo jorn s'es transformat en un espòrt fòrça tendut. Als Jòcs Olimpics de Barcelona 92 se transformèt en espòrt olimpic d'exibicion e actualament es arribat d'èsser espòrt olimpic de competicion.
Un dels exercicis mai importants es la realizacion de pumses (katas dins terminologia de karate). Los pumses son de seqüéncias de movemients de defensa e ataca que simulan un combat imaginari amb divèrses adversaris, e son relacionats directament amb los diferents gras de cinturons. Se memorizan e se repitisson amb objècte d'aumentar l'equilibri, l'elasticitat, la rapiditat e lo mestritge dels diferents movements.
Ligams extèrnes[modificar | modificar la font]
- Federacion Catalana de taegwondo
- American Taekwondo Association (ATA)
- Federacion chilena de taegwondo (WTF)
- Federacion canària de taegwondo
- taegwondo TKD
- Asoc. Escòla Mendocina de taegwondo, Argentina (WTF)
- (fr) WebTKD : Taekwondo - le portail francophone
Nòtas[modificar | modificar la font]
- ↑ Segon la transcripcion oficiala del corean en alfabet latin, en vigor en Corèa del Sud.


text:
Yucca brevifolia
Yucca brevifolia
Yucca brevifolia
Yucca brevifolia
Engelm., 1871
Yucca brevifolia, que lo dison tanben Joshua tree o arbre de Josué, es una espècia de la familha Agavaceae, que s'encontra sonque en America del Nòrd pels Estats de Califòrnia, Arizòna, Utah, e Nevada. Confinhats principalament al Desèrt de Mojave entre 600 e 1800 m d'altitud, butan mai que mai dins la region de la Queen Valley e de la Lost Horse Valley dins lo Joshua Tree National Park que s'i pòt trapar un especimen de 13 mètres de nautor.
Descripcion botanica[modificar | modificar la font]
Los Joshua trees pòdon butar a partir d'una grana o d'un rizòma sosterranh d'un autre Joshua tree. Butan lentament : 10 a 20 cm las primièras annadas e sonque 10 cm l'an puèi. Le tronc es constituit de millierats de pichonas fibras e ten pas los traditionals anèls de creissença, çò que ne fa malaisida l'evaluacion de l'atge. Lo Yucca brevifolia es pas fòrça rustic pr'amor de son racinum superficial e de sas brancas pesugas al som, mas subreviu a la rigor del desèrt e pòt aténher 200 ans.
Un espectacle primaveral dels pus polit es lo floriment blanc dels Joshua trees. Las flors apareisson entre la fin de febrièr e d'abrial. Los Joshua trees butan pas pus après lo floriment e florisson pas cada an. Coma nombrosas plantas del desèrt, lo floriment es dependent de l'ocuréncia de las precipitacions precedentas. An de besonh d'un ivèrn freg per florir.
Après lo floriment, las flors son fecondadas pel parpalhon de yucca, que difusa lo pollèn en pondent sos uòus sus las flors. Las babas del parpalhon se noirisson de las granas de l'arbre mas ne'n daissan pron per permetre la reproduccion de l'espècia.
L'embrancament se fa mai que mai quora las extremitats son destruitas pel cusson del Yucca.
Istòria[modificar | modificar la font]
Le nom de Joshua tree foguèt balhat per un grop de mormons que traversavan lo desèrt de Mojave al mitan del sègle XIX . La forma particulara de l'arbre lor faguèt pensar a Josué mostrant, braces tenduts, la Tèrra promesa.
Galariá[modificar | modificar la font]
Veire tanben[modificar | modificar la font]
- Joshua Tree National Park
- The Joshua Tree es lo títol d'un album del grop de rock U2.
Ligams extèrnes[modificar | modificar la font]
- Yucca brevifolia dins Flora of North America (en)
- Referéncia NCBI : Yucca brevifolia (en)
- Joshua Tree
- Data Plants


text:
-361
Aquesta pagina concernís l'an -361 del calendièr gregorian.
Eveniments[modificar | modificar la font]
Occitània[modificar | modificar la font]
Euròpa[modificar | modificar la font]
Esparta[modificar | modificar la font]
En Egipte, la revirada d'una campanha còntra leis Aquemenidas entraïnèt de tensions grèvas entre lei soudats grècs (principalament de soudats espartencs dirigits per lo rèi Agesilaus II) e de mercenaris atenencs) e certanei tropas egipcianas. Aquò entraïnèt una revòuta sostenguda per Agesilaus II.
Asia[modificar | modificar la font]
Empèri Aquemenida[modificar | modificar la font]
Perseguida de la guèrra civila acomençada en 366 av. JC ambé la revòuta quasi generala dei satrapas dei províncias occidentalas de l'Empèri. Dins lo corrent de l'annada, Fenicia jonhèt l'insureccion. Puei, leis Egipcians, aliats ais Espartencs e ais Atenencs, mandèron son ofensiva qu'èra en preparacion dempuei dos ans. Se dirigiguèron vèrs Fenicia mai foguèron rapidament obligats de se retirar en causa d'una revòuta en Egipte. Aquela revirada entraïnèt dei conflictes entre lei coalizats e permetèt ais Aquemenidas de restablir sa situacion lòng de la frontiera amb Egipte.


text:
Oigors
Los Oigors (oigor: ئۇيغۇر; chinés simplificat: 维吾尔; chinés tradicional: 維吾爾, pinyin: Wéiwú'ěr; turc:Uygur) son lo pòble turc mai important de China. En 2010, en China, èran estimats a 10 069 000.[1] Un nombre important (350 000) viu tanben dins de países vesins de China: Cazacstan, Ozbequistan, Quirguizstan.
Somari
Situacion geografica[modificar | modificar la font]
En China[modificar | modificar la font]
Los Oigors vivon mai que mai dins la província de Xinjiang que i representan gaireben la mitat de la populacion. Per mai de detalhs consultar: Oigors de China.
Evolucion demografica recenta[modificar | modificar la font]
Cazacstan[modificar | modificar la font]
En 2009, lo recensament donèt 227 000 Oigors (1,39%) de la populacion. Son concentrats dins la region d'Almaty que i representan 7,8% de la populacion.
Istòria[modificar | modificar la font]
Los Oigors de Cazacstan son presents dins la region dempuèi de sègles mas una partida importanta es descendenta dels refugiats dels Trebolicis del nòrd-oèst de China entre 1862 e 1877 atal coma d'immigrants mai recents venguts de China dins las 1940 o las 1960. I aguèt tanben de refugiats quand la Primièra Republica de Turquestan oriental (1933-1934) e la Segonda Republica de Turquestan oriental (1944-1949) foguèron anequelidas pels Chineses.
Situacion sociolingüistica[modificar | modificar la font]
La majoritat dels Oigors a servat l'oigor. La lenga e ensenhada e i a quitament un diari en oigor.
Lo bilingüisme o lo trilingüisme son plan corrents (amb lo rus e lo cazac).
Quirguizstan[modificar | modificar la font]
En 2009, èran gaireben 49 000 segon lo recensament.
Istòria[modificar | modificar la font]
Los Oigors s'installèron coma refugiats dins aquest país après los trebolicis del nòrd-oèst de China entre 1862 e 1877. Lo nombre d'immigrants foguèt estimat a 7 000 a aquela epòca. En 1979,[2] èran 36 779 (0,8%) e en 2009, 48 543[3]. A l'ora d'ara son probablament 50 000 o mai.
Problèmas etnics[modificar | modificar la font]
En general la coabitacion amb la majoritat quirguiza se passa ben mas sos bazars son de mai en mai l'objècte de tensions e i a ja agut mai d'un afar d'incendi e d'atac contra las botigas e los mercats tenguts pels Oigors.
Ensenhament de la lenga[modificar | modificar la font]
L'oigor es pauc utilizat a l'escòla. La competéncia en lenga oigora es a se pèrdre demest los mai joves.
Ozbequistan[modificar | modificar la font]
Ozbequistan compta tanben una minoritat oigora presenta dempuèi de sègles. De 35 762 al recensament de 1989, passèron a 19 526 en 2000[4].
Genetica[modificar | modificar la font]
Los Oigors son un mescladís de populacions d'Asia occidentala e d'Asia orientala. La proporcion de l'apòrt d'Asia occidentala varia de 30%[5] a 60%[6] segon los autors e los escapolons causits.
Fotografias[modificar | modificar la font]
Nòtas e referéncias[modificar | modificar la font]
- ↑ Recensament de 2010, Republica populara de China
- ↑ Recensament sovietic de 1979
- ↑ Recensament quirguiz de 2009
- ↑ ЭTHичeckий aTлac yзбekиcTaHa ИHcTиTyT "OTkpыToe oбщecTBo", 2002 - 451 c
- ↑ Li, H; Cho, K; Kidd, JR; Kidd, KK (2009). "Genetic Landscape of Eurasia and "Admixture" in Uyghurs". American Journal of Human Genetics 85 (6): 934–7; author reply 937–9.
- ↑ Shuhua Xu, Wei Huang, Ji Qian, and Li Jin (2008 April 11). "Analysis of Genomic Admixture in Uyghur and Its Implication in Mapping Strategy". Am J Hum Genet. 82 (4): 883–89. doi:10.1016/j.ajhg.2008.01.017. PMC 2427216. PMID 18355773.


text:
Categoria:Istòria modèrna
Lista dels articles sus l'Istòria modèrna (Sègle XVI-Sègle XVIII) Veire tanben Istòria d'Euròpa e l'istòria de cada país, Istòria de França, etc.
Soscategorias
Aquesta categoria dispausa de 7 soscategorias, sus un total de 7.
A
- Istòria modèrna d'Alemanha (1 C, 1 P)
E
- Istòria modèrna d'Espanha (5 C, 1 P)
G
- Guèrra dels Temps modèrnes (4 C)
I
- ► Istòria de la Reforma (8 P)
N
- Nòva França (2 C, 2 P)
R
- Regim Ancian (5 C, 6 P)
Articles dins la categoria « Istòria modèrna »
Aquesta categoria conten los 6 articles seguents.