text:
Devanagari
Lo Devanāgarī (sanscrit: देवनागरी, AFI: [deɪvəˈnɑːɡəriː]), o Nāgarī, es un alfabet alfasillabari originari d'Índia e de Nepal.
S'escriu d'esquèrra cap a drecha, sens cap de distincion entre majusculas e minusculas, e es reconeissable per la preséncia d'una linha distintiva orizontala al suc de las letras e que las liga amassa.
Devanāgarī es l'escritura principala utilizada per: l'indi, lo marati, e lo nepalés. Dempuèi lo sègle XIX, lo pus comunament emplegat per escriure lo sanscrit. Devanāgarī es tanben emplegat pel gujari, bhili, bhojpuri, concani, magahi, maitili, marwari, newari, pahari (garhwali e kumaoni), santali, yharu, e de còps que i a sindi, panjabi, e cachemiri. Èra autrescòps utilizat per escriure lo gujarati.


c: text/html

text:
Per Crestian Almerge e lo grop Test
Daissatz-me vos contar l’istòria d’un pelut que
viviá i a un fais de temps entre Vingrau e Estagel e qu’èra
un dròlle d’aucèl.
Un tipe tinhós qu’èra pas encara un sapiens mas que veniá d’arrestar de faire lo singe, coma lo ditz Yves Coppens.
Un bocin de cran e un tibia a mitat chapat per las annadas e la communitat scientifica aviá conclut qu’aquel tipe èra vengut d’Africa ont viviá maritalament ambe la Lucy, una altra peluda ambe la qual voliá pas faire d’òsses vièlhs.
E patin e cofin, que s’èra disputat amb’ela e qu’aviá traversat la mediteranèa sens papièrs e sus un còp de colèra, profitant que lo Sarkozy èra pas encara nascut per inventar « l’immigracion causida ».
Aquò es una causa, mas lo problèma es que tot lo monde se demandava encara consi viviá l’Òme de Tautavel...
Refrain :
Consi fasián a Tautavel
Per copar la carn sens cotèl
Per faire lo fuòc sens gabèl
Pintrar de frescas sens pincèl ?
Quand arribèt, trapèt una blonda qu’èra
pas
un tòp modèl
Sentissiá pas « 5 de Chanel » e aviá un pichon cervèl
Daissava s’atudar lo fuòc e fotiá la gròta en bordèl
E el qu’èra pas un anhèl, la trigossava per lo pel
Refrain
En aquel temps, que ditz Coppens,
Fasiá sovent un missant temps
Solament vestit de pèl de bèstias
Se deviá gelar las ropetas
Refrain
Cada dimenge se fasiá cagar
Podiá pas jogar al rubí
Pas de messa, pas de mercat
Pas una cantina de vin
Pas de guitarra per cantar Cabrel
Pas de télé ambe Fogiel
Per bricolar, pas de martèl,
Per jardinar pas un rastèl
Refrain
A la tombada de la nuèit se caliá pas trompar de gròtta en dintrant sens lum dins lo fum, e tombar sus una gròssa bèstia qu’auriá poscut èsser la femna, mas qu’èra puslèu un ors musclat que d’un còp de patassa vos fasiá revirar lo cap de l’autre costat...
En aquel temps segur
que per caçar
Degun aviá pas de fusilh
E i aviá mai de rinoceròs
E de bisons que de lapins
Per aver la cuèissa d’un mamot
Caliá que moriguèsse de vielhesa
Estorbava lo peis a còp de calhaus
Es aital que nasquèt la pesca
Consi fasián a Tautavel
Per copar la carn sens cotèl
Per faire lo fuòc sens gabèl
Pintrar de frescas sens pincèl ?
Aital viviá aquel aucèl
Entre Vingrau e Estagel
Sens cotèl, martèl o pincèl
Era l’Òme de Tautavel.
Vos cal connectar per poder postar de comentaris.
Concepcion : Aure Séguier, Grafismes : Géraldine Puel

robotstxt: allowed

filter: keep


text:
Giuseppe Piazzi
Giuseppe Piazzi foguèt un astronòm e prèire italian. Nasquèt a Ponte in Valtellina lo 16 de julhet de 1746 e moriguèt a Nàpols lo 22 de julhet de 1826. Fondèt l'observatòri astronomic de Palèrme. Lo 1èr de genièr de 1801, descobriguèt un objècte celestial que se moviá al fons d'estelas. Piazzi o va batejar amb lo nom de Ceres Ferdinandea, en onor de la divessa grega e siciliana, e al rei Ferrand IV de Nàpols e Sicília. Pus tard, Ferdinandea foguèt eliminat per de rasons politicas. Ceres se va revelar èsser lo primièr asteroïde observat de la cencha d'asteroïdes e, fins a uèi, lo mai grand.


text:
Carles XIV Joan de Suècia e III de Norvègia
Joan Baptista Juli Bernadòta (Pau, 26 de gener de 1763 - Estocòlme, 8 de març de 1844) rei de Suècia e de Norvègia vadut en Bearn e qui pugè suu tròn après estar estat sosoficièr, embaishador, ministre, generau puish marescau d'Empèri ; qu'ei tanben conegut com Carles XIV Joan (Karl XIV Johan) de Suècia e Carles III Joan (Karl III Johan) de Norvègia. Es lo fondator de la dinastia de Bernadòta.
Lo son ostau a Pau qu'ei uei un musèu suèc e un exemple d'abitat bearnés deu sègle XVIIIau.
- Bon article en japonés
- Bon article en norvegian
- Article de qualitat en portugués
- Portal:Bearn/Articles ligats
- Referéncia qu'utiliza lo modèl Metaligam cap a portal
- Naissença en 1763
- Decès en 1844
- Ostal de Bernadòta
- Rei de Suècia
- Rei de Norvègia
- Militar francés
- Marescal del Primièr Empèri
- Ministre francés de la Guèrra
- Francmaçon
- Personalitat dels Pirenèus Atlantics
- Personalitat bearnesa
- Noblesa bearnesa


text:
Mandat politic
Lo mandat politic es la durada al cors de laquala un elegit exercís sa responsabilitat.
Somari
Mandats politics en França[modificar | modificar la font]
- Mandat del conselhièr municipal e del Cònsol : 6 ans
- Mandat del conselhièr General (departament) : 6 ans
- Mandat del conselhièr Regional e President del conselh regional (region) : 6 ans
- Mandat del Deputat a l'Assemblada Nacionala : 5 ans
- Mandat del senator : 6 ans (9 ans abans la reforma de 2003, 5 ans per los elegits al moment de las eleccions de 2008) [1]
- Mandat del President de la Republica : 5 ans
- Mandat de l'Eurodeputat : 5 ans
Mandats politics en Belgica[modificar | modificar la font]
- Mandat del conselhièr comunal, dels échevins e del borgmèstre : 6 ans
- Mandat del conselhièr provincial : 6 ans
- Mandat del deputat regional o comunautari : 5 ans
- Mandat del deputat federal : 4 ans
- Mandat del senator : 4 ans
- Mandat de l'eurodeputat : 5 ans


text:
Site ocupat peus umans despuish lo sègle VIIIau ab. J.-C. peus Boiates pòble aquitan.
Pescaires, caçaires, aulhèrs, que cultivan la tèrra e probable dejà la vinha. L’espleitacion de la seuva (despuish mei de 2000 ans e shens aténer la seuva industriau de Napoleon III) que hè vàder las prumèras tecnicas de la genada e la fabricacion de la brea : arrosia cueita dens horns de tèrra, utilizada per calfatar las còcas deus batèus.
Lo títol de Captal de Bug emplegat de l’atge miejancèr dinc a la revolucion francesa que designa lo màger deus senhors deu País de Bug.
Qu’arrecapta lo captalat deu país de Bug, las paròpias de La Tèsta, de Casaus e de Gujan.
Lo 27 de junh de 1243, Enric III Plantagenèst, rei d’Anglatèrra e duc d’Aquitània epós d’Alienòr que da aus poblants de La Tèsta Pèir Francon e sons hrairs, ua licéncia e deishar-passar entau naviu, lo Cavoyr d’Arquasson.
Lo 20 de mai de 1274, via lo tutor Almavinus de Baresio, Pèir Amanieu de Bordèu que reconeish tiéner a fief tot çò que lo Rei d’Anglatèrra e possedeish en País de Bug e entau quau ei « feau e chivalièr deu rei ».
Lo 12 de juin de 1288, Pèir Amanieu qu’ei oficiament reconegut captal de Bug (Miles Capitalis de Bogio). Lo prumèr captal qu’ei. Dinc a la fin de la dominacion anglesa en Aquitània (des·hèita de Castilhon), que demoran fidèus a la corona d’Anglatèrra los captaus : Jean III de Grailly qu’ei un deus tots prumèrs chivalièr de La Jarretière com ne seràn mei tard Gaston Ièr e Jean de Foish-e-Candale.
Au long d’aquesta tempora que son autrejadas balhetas (cartas, drets) peu captaus aus poblants.
Ustrèr@s que’n son uei mensh de 600 sus tota la Laca d’Arcaishon.


text:
Lisbona
Lisbona (Lisboa AFI: /liʒˈboɐ/ en portugués), es la capitala de Portugal. Es situada dins l'estuari del riu Tage. A mai de la capitala del país es tanben la capitala del Districte de Lisbona, de la region de Lisbona, de l'airal metropolitan de Lisbona, e es tanben lo centre principal de la sosregion estadistica de la Grand Lisbona. Sa populacion èra estimada a 517 802 abitants en 2005, e la de l'airal metropolitan a 3 000 000, siá un quart de la populacion del país. Lisbona es la vila pus rica de Portugal, amb un PIB per capita superior a la mejana europèa.
Sa superfícia totala es 83,84 km².
La vila de Lisbona foguèt Capitala Europèa de la Cultura en 1994.
Somari
Istòria[modificar | modificar la font]
Segon la legenda, la vila foguèt fondada per Ulisses. Los grècs establiguèron un pòrt comercial, que los romans nomenèron "Olissipo" qu'amb lo temps cambièt a "Olissipona" o "Lissipona". Jol contraròtle arabi, lo nom de la vila cambièt per al-ʾEšbūnah (الأشبونة) e cambièt fin finala per lo sieu nom actual après la Reconquista en 1147. En 1255 venguèt capitala del Reialme de Portugal.
L'epòca de màger prosperitat per Lisbona foguèt lo sègle XVI mercé al comèrci amb Asia e America, e l'aur provenent de Brasil. Un tèrratrem lo 1èr de novembre de 1755 destruguèt 85% de la vila e 90 000 personas i moriguèron.
Quartièrs istorics e monuments[modificar | modificar la font]
Baixa e Chiado[modificar | modificar la font]
Alfama[modificar | modificar la font]
Bairro Alto[modificar | modificar la font]
Belém[modificar | modificar la font]
Estrela[modificar | modificar la font]
Parque das Nações[modificar | modificar la font]
- Paginas amb de proprietats pas resolgudas
- Bon article dins una autra lenga
- Article de qualitat en espanhòl
- Article de qualitat en croat
- Bon article en alemand
- Portal:Portugal/Articles ligats
- Referéncia qu'utiliza lo modèl Metaligam cap a portal
- Capitala europèa
- Vila de Portugal
- Lisbona
- Capitala Europèa de la Cultura
- Hanse


text:
Títol : Talhèrs deu Patrimòni Culturau Immateriau
Quan : deu 15 au 19 de genèr 2018
On : Carcassonna (11)
Tà'n saber mei
Los Talhèrs deu Patrimòni Culturau Immateriau que son organizats a l’Etnopòle GARAE a Carcassonna. La tòca qu’ei de prepausar ua expertisa etnologica suu patrimòni immateriau, dens l’encastre de la formacion universitària deu medish nom metuda en plaça per las universitats Montpelhièr – Paul Valéry e Tolosa – Joan Jaurés.
Los diferents invitats, enter los quaus e seràn Mélanie Larché (cap de projèctes de mediacion numerica taus patrimònis occitans, Etnopòle InÒc Aquitània) e Benjamin Assié (director deu CIRDÒC) qu’intervieneràn sus aquesta tematica deu patrimòni culturau immateriau, los projèctes en cors, las problematicas qui lhèva.


text:
Non sabi se seram olimpics, se auram es jòcs de Barcelona – Pirenèu en 2022 e se, pes sues condicions excepcionaus, era Val d’Aran serà plaçada en lòc que merite laguens deth projècte, a despièch dera fotuda distància que mos separe dera vila que vò èster caplòc der eveniment. Mès Aran ei dejà ua poténcia en encastre der espòrt. Era admiracion mos conquiste quan vedem aquera luta constanta de tanti joeni, e non tan joeni, enes competicions o ena simpla practica der esquí aupin o de hons, ena biciclèta, en patinatge e en tantes disciplines d’iuèrn e montanha a on era Val destaque, e de quina forma! Er espòrt tanben mos definís coma país, qu’a compdar dera sua basa sociau, e massa viatges sense mès ajuda qu’era des entitats, clubs e familhes, s’a predat en hèr des nòsti mainatges exemples viuents d’esfòrç, perseverança e entrega totau de cap tà ua vida dificila. Mès eth camin ei caminat e, damb eth risc dera decepcion e eth uet d’un pervier que dilhèu non serà, ei vertat qu’es auti, simples espectadors, mos sentem convocadi a un prètzhèt collectiu entà qu’er exemple perdure e un futur mielhor guanhe era partida ara fin. Calerà sajar tanben qu’eth sacrifici d’aué non sigue pas ua pèrta de libertat, intima e personau, senon que devengue, en tot cas, ua liberacion, un punt d’enguarda mès ample, mès gran. Pr’amor d’açò, eth projècte de candidatura pòt èster un revulsiu, ua excusa entà campar-mos e mesurar era nòsta capacitat collectiva, coma país e coma Pirenèu amassat de cap tà ua mèta comuna, ena vertebracion orizontau, ena sinergia d’estratègies, en ahèrs tan concrèts e indispensables coma era mielhora des comunicacions. Alavetz, non seram olimpics, seram estratosferics.
Mes : Genièr 2011
Es libres, era vida
Ara fin serà vertat qu’es libres son incompatibles damb era vitalitat d’ua vida. O viues o lieges/escriues. Semble qu’andues causes son impossibles ath còp. Es libres ja an era sua vida, que non sòl èster era d’un madeish, e mentre un viu (ei subjècte de vivéncies) non pòt pas liéger n’escríuer. E s’es libres mos mòstren ua auta vida, non ei tan clar qu’era vida se desplegue coma ua novèlla, perque era vida ei mès acrata, espontanèa, e era literatura non s’entenerie sense era formalitat d’ua estructura, aumens sintactica. Qué me sabi… Alavetz, quauquarren mos passe quan, coma a dit er escrivan argentin Alan Pauls, auem damb es libres “ua relacion de besonh (non pogui èster luenh des libres), de culte (creigui ena superioritat deth libre), de complicitat (me hidi mès des libres que dera màger part de persones, es arts, es tecnologies)”. Auem de besonh des libres perque eri mos balhen ua comunautat. Era bibliotèca, mès umil o mès arroganta, ei era comunautat que me sosten, me forme e m’ajude a demorar en miei dera existéncia, dehòra dera vitalitat d’ua vida, clar. E totun, tanpòc es libres son garantia de bondat. Qui non coneish a persones “cultes e liejudes”, que son mès maishantes qu’es vibores? A despièch que tanben n’i a d’ignorantes e talament bric braves… “Es autentics filosòfs dera morau e es boni mèstres dera vertut son aqueri que sagen en tot moment de hèr brave ar oient e ath lector, aqueri que non les ensènhen qué son era vertut o eth vici, senon que sèmien laguens deth còr er amor fervent deth ben suprèm, e er òdi e eth refús deth mau”, ditz Petrarca. Ei a díder, tanpòc non passe arren se mos deisham panar un shinhau de vida a favor des nòsti amics, es libres.
Mos botge era esperança
Article deth sindic Francés Boya, aué en Diari Segre.
EN ARAN, MOTIVOS PARA LA ESPERANZA
Francés X. Boya Alós, sindic d’Aran
Hemos empezado el año nuevo con buenas noticias, pues se han batido récords de ocupación turística durante las últimas fiestas de Navidad y Fin de Año. El sector calcula que esta campaña de esquí habrá sido de las tres mejores en los últimos tiempos. Además, y a pesar de la crisis económica mundial, las pernoctaciones han aumentado en más de 10.000 a lo largo de todo el año 2010.
Hoy podemos decir, de nuevo, que la Val d’Aran es capaz de desafiar las dificultades del presente para hacer de ellas una nueva oportunidad de crecimiento económico y, por tanto, de generación de riqueza y trabajo. Hoy certificamos, de nuevo, que Aran es un país emprendedor, inquieto, trabajador, que se esfuerza, persevera y sabe adaptarse a los tiempos y a las exigencias de los nuevos desafíos.
Hoy podemos estar razonablemente satisfechos por el esfuerzo realizado por el conjunto del sector, desde el hotelero y de la restauración hasta el de comercio y servicios; por las inversiones que Baqueira Beret ha realizado en nuevas infraestructuras y equipamientos en plena época de crisis; por el trabajo constante de organismos como Torisme Val d’Aran para la promoción de Aran en ferias internacionales o en encuentros turísticos y comerciales.
El Gobierno del Conselh Generau está llevando a cabo una tarea ingente, iniciada hace tres años, para asentar las bases de una economía turística que sabe sacar partido del esquí, promocionándolo y complementándolo con actividades de montaña. Una economía, por tanto, que quiere alcanzar los objectivos de desestacionalización, que busca la proyección internacional a través de su marca y que tiene que devenir sostenible en el tiempo.
Acciones como la creación de la marca Val d’Aran, la constitución de distintos clubs de producto o la puesta en marcha de potentes portales web de promoción van en esta dirección. La última de ellas es el impulso de una fundación con participación privada para la creación y la comercialización de los productos turísticos. Éste es un nuevo paso que había que dar siguiendo el camino trazado hasta ahora con el sector.
Esta nueva fundación, abierta a todos los que quieran participar, iniciará su andadura con el Conselh Generau, el Grèmi d’Ostalaria dera Val d’Aran, la Cámara de Comercio y Baqueira Beret, a los que hay que agradecer su apuesta en unos momentos de mayor competencia, en los que se nos exige más para capitalizar la marca turística y velar también por el bien común del sector y del conjunto del Valle de Aran.
Aquí es donde, en nuestra dimensión como país pequeño, reside nuestra grandeza colectiva: en la suma de todos y todas para alcanzar una meta común. Por eso, estoy más convencido que nunca de que tenemos, como país, motivos para la esperanza, para afrontar el futuro con garantías y para, en suma, hacer de Aran una tierra de progreso y oportunidades, un país fuerte, moderno y respetado.
Para ello, hay que tener proyecto de país, estar al lado de las personas, y trabajar por el bien de todos, sin distinciones, porque el esfuerzo que dedicamos a la economía y al trabajo es también un esfuerzo a favor de la sanidad y el bienestar, las infraestructuras y el medio ambiente, la cultura y el aranés y, cómo no, el autogobierno. Ése es nuestro horizonte, porque el presente que construimos está abierto y sólo podremos alcanzar el futuro con la misma cohesión y determinación. Porque sólo juntos, podemos.
Gratuïtat
Aguesti dies de nadalets mos amien tot soent tà un impuls irrefrenable de proposit d’esmenda. Non ei pas mala causa. Mès fòrça viatges genèren tanben ua sòrta de desirs incredibles en quauqui mortaus que, ath long der an, hèn tot çò de contrari de çò qu’ara mos prediquen damb un arridolet forçat. Mès, qué vos vau a díder! De contradiccions n’ei plea era vida, en tot començar pera pròpria, e, totun, ei preferibla era vertat d’ua contradiccion onèsta e conscienta dera sua realitat fragila… Mès enlà des altruïstes desirs, autentics o non, semble mès fotut deishar-mos pèrder eth valor, era vertat, era felicitat pròpria d’ua vida que bèth còp a aquerit en sòn sens vivéncies de causes tan estonantes coma era gratuïtat. Semble mentida qu’en ua societat a on tot, absolutament, ei banau marchandisa, ath servici d’ua règla inquebrantabla d’intercambi e usatge, sauvada peth diu deth mercat, que n’en tempsi de crisi capitalista ei contradita ne encara mens extradita, mès lèu apuntelada de forma lèu dictatoriau, quauquarrés plantege era possibilitat, en uns moments, d’ua practica favorabla ad aguesta gratuïtat. Ne en Nadau ei reclamada, ne de forma ipocrita. N’i a que pensen qu’era gratuïtat forme part deth reclam d’ua ofèrta comerciau. E ei normau, se jogam aguest jòc entà etiquetar tot ce que i a damb eth prètz de çò qu’a deishat d’auer valor. Totun, ara mès que jamès, en aguesti tempsi dificils, encara ei mès de besonh. O es tempsi ben pòden èster ua excusa entà hèr-la a reviscolar. Coma? Coma liura entrega sense retorn e radicau compromés collectiu. Aquera ei era gratuïtat que mos manque. E dilhèu ja ei ora de deishar-la d’escríuer e començar a apréner d’aqueri que cada dia se dan ath servici des que patissen malurs. Sense arren a cambi.


text:
Vielha, 1 de deseme de 2017.- A compdar deth deluns 4 de deseme, comence era sason d’iuèrn en Hilat deth Musèu dera Val d’Aran, qu’enguan inauguram damb activitats fòrça nauères entà toti es publics.
“Musèus d’Aran, tot er an” ei eth lèma d’aguesta naua campanha qu’iniciam damb er objectiu de promòir era visita deth nòste patrimòni culturau pendent totes es sasons der an. Aguesta naua sason d’iuèrn pren eth relèu as diuèrses activitats amiades a tèrme en 2017 (Dia dera Poesia, visites teatralizades, etc). Ues activitats qu’an agut fòrça bona acuelhuda tant per part deth public locau com deth public de dehòra.
Començam er iuèrn en tot mantier dubèrti es nòsti musèus: Musèu dera Val d’Aran de dimars a dissabte de 10h a 13 h e de 17 h a 20 h, e dimenges e festius de 10 h a 13 h, er Ecomusèu çò de Joanchiquet de Vilamòs de dimars a dissabte de 11 h a 14 h e de 16 h a 18 h, e dimenges e festius de 11 h a 14 h. Ath delà pendent tot aguest mes de deseme e enquiath 27 de gèr de 2018 tanben se pòt visitar era exposicion “Paisatges ena taula” deth Hilat de Musèus d’Etnologia de Catalunya, ena glèisa de Sant Joan d’Arties. Er orari ei de deluns a dissabte de 17 h a 20 h. Per un aute costat, dehòra deth Hilat deth Musèu dera Val d’Aran tanben se poderàn visitar eth Musèu dera Nhèu d’Unha, de deluns a dimèrcles de 10 h a 13h e de dijaus a dissabte de 17 h a 20h, e eth PyrenMuseu, de deluns a dimenge de 10:30 h a 13:30 e de 17:00 a 19:30 h.
Eth Musèu dera Val d’Aran tanben auferís pendent tota era sason eth servici de visites guidades ara Fabrica dera lan e Rota Romanica d’Aran. Era Fabrica dera lan se poderà visitar toti es dimèrcles entàs 12 h damb ua visita guidada, a on coneisheram com aguesta fabrica supausèc ua revolucion e ua descarga enes ahèrs domestics des hemnes araneses. Entàs amants deth romanic vos tornam a apropar tara Rota Romanica d’Aran, a trauès dera visita guidada a Santa Maria d’Arties e Santa Eulària d’Unha, toti es dijaus entàs 11:30 h damb resèrva per auança en telefòn deth Musèu 973 64 18 15.
Es nauetats dera sason son es diuèrses activitats adreçades tant ath public generau com ath public infantil que s’amiaràn a tèrme pendent eth Pònt dera Purissima, Nadau e Setmana Santa. Coïncidint damb er An dera Gastronomia en Musèu dera Val d’Aran e era exposicion “Paisatges ena taula” dera glèisa de Sant Joan d’Arties, era prumèra des activitats serà “Era Taula deth governador”. Se tracte d’un sopar teatralizat a on eth nòste anfitrion, eth senhor governador d’Aran, mos convide a compartir era sua taula, e a conéisher era gastronomia tradicionau aranesa. Era activitat ei limitada a 3 sessions programades entàs dies 7, 9 e 29 de deseme de 20 a 22 h, en Sant Joan d’Arties. Eth prètz deth sopar ei de 30 € per persona e era venda d’entrades serà per auança en Musèu dera Val d’Aran. Era activitat ei limitada a 25 pers. e recomanada entà majors de 16 ans.
En tot continuar damb es activitats programades, en marc d’aguesta exposicion s’an premanit 2 talhèrs e un vrespalh adreçadi ath public infantil. Eth prumèr talhèr ei “Nhacs artistics” un talhèr d’art damb es aliments coma protagonistes. Un talhèr que recuperam e tornam a méter en marcha dempús der èxit qu’a agut ena V Exposicion Collectiva d’Artistes d’Aran-David Beso. Era activitat se realizarà eth dimèrcles 27 de deseme entàs 18 h.
Per un aute costat auem premanit un dusau talhèr damb eth nòm “Pintxos Artistics”. Un talhèr de codina creativa entà mainatges, a on montaràn ua presentacion culinària originau e divertida qu’eri madeishi poderàn degustar. Eth talhèr se realizarà eth dimèrcles 3 de gèr entàs 18 h.
E entà acabar es activitats infantils de Nadau, “Eth vrespalh deth governador”. Eth nòste governador convide as mès petiti de casa a un bon vrespalh. Tà lecar-se es dits! Eth dijaus, 4 de gèr, entàs 17:15 h.
Damb era etiqueta #museusdarantoteran vos convidam a vier e participar activament deth nòste patrimòni culturau.


text:
(E. Duplan)
Arrepic :
Beròi amor esconut, qu’ès enclavada
Com ua praubòta paloma blanca
Beròi amor esconut, qu’ès malurosa
Un dia que venguerèi entà’t desliurar
Mès non sabèvi pas qu’ua mainada
Podèva aveder en còr tà jo autant d’amor
Mès non sabèvi pas que poderèi trobar
Un dia eth gran amor a fòrça de’u cercar
Mès non sabeva pas qu’un praube cantador
Podèva aver tà era en còr autant d’amor
Mès non sabeva pas que poderé trobar
Un dia eth gran amor shense l’aver cercat
Un dia que seràs mia, que t’at hei eth serment
Non deishem pas passar sustot aqueth moment
Qu’avem tots ua estela a seguir per segur
Puish que creges en Diu, jo que crei en tu.
Fermer


text:
Qu'es aquel catequisme que demanda la libertat dels ciutadans ? Es una question que Turgot s'es pausada, dedins lo sistèma de l'ancian regime, pels subjectes del sant rei, per questionar lo novèl regime ; de libertat n'i a a totas las salças, e d'engandoiras tanben, per exemple aquela de la République française, mai o mens nascuda a La Terreur e las violéncias del regime bonapartista en Euròpa. Per n'acabar son las castas ancianas qu'a barrar la pòrta als pòbles en s'assegurar que los sistèmas novèls fosquèssen similars a l'ancian, la democracia èra esperada al XVIIIen sègle, utopia, èra encara mòrta al XIXen sègle, XXen sègle, e ara al XXIen sègle se lo despertar dels pòbles es pas acceptat pels ancians mèstres del tot divisar los pòbles per regnar. Sèm passar de la noblessa de la sang blava a l'aristocracia republicana, mas lo sistèma es lo mesma aquel de la persona sotmetuda. Es que lo XXIen sègle ambe la potencialitat de decidar en massa, ambe l'informatica podrèm arribar a decidar en grope gròs ? Quí gausarà pausar la question e establir las aisinas per daissar lo pòble s'exprimir serà alara lo democrata, lo que frenarà serà dins los camps fosqueses dels dictators vièlhs, e dels diverses regimes
La question la pausa sistematicament lo mèstre per saber çò que l'esclau organizat e revoltat vòl, sense aver pausar la question del sentiment politic per la situacion de mèstre a esclau, e n'i a d'unes mèstre que se son amagat coma mèstre e escolan, an transformat l'esclau en escolan ambe l'escòla qu'an dit per totes e qu'èra mai que tot un formatatge a miníma per correspondre a las visions politica del mèstre ; siam dins la situacion politica francesa. Lo problèma es pas l'esclau, lo problèma es sistematicament lo mèstre.
Mas que vòlon aquestes gents ? Lo mèstre, gardar lo poder ; l'esclau, mai de dignitat e pensar que los mot democracia es pas simplament de buf filosofica per amusar las galariá e diplòma d'universitata, o las acadèmias de sapients autoproclamats a lenga normada e normala del pòble.
Quora se gaita de prèp las situacions escocesas e catalanas, non i a gaire de diferéncias, son esclaus, pòbles sotmetuts sovent per las violéncias d'Estat o d'una casta al poder, per aver las resorgas que fan o transfòrman plan los esclaus ; lo mèstre trabalha sus la renda fabricada pels esclaus, pels pòbles sotmetuts.
Sovent se pausa la question de l'economia, en d'autres mots de la vivabilitat de l'independéncia d'un territòri associat a-n aquel pòble que se vòl liberar, es de dire practicar la democracia coma l'an inventat los Grècs. Ambe un mèstre pro violent, aiçò de la liberacion se fabrica dins la violéncia, sobretot quora lo mèstre es estrangièr al sistèma ; çò qu'èra lo cas pels poders «franceses», per l'ensemble de las províncias sotmetudas.
Al sègle XXIen, los mèstres e los aligats de poderoses intermediaris, los mediatics, se fabrícan los pòbles sotmetuts rics que «son pus solidaris» ambe l'Estat, los mercat-Estat-nacion que servís de renda a la casta d'aqueles estrangièrs que se sónan Borbons de totes los Estats d'Euròpa pendent mai de 10 sègles.
Al sègle XXen, lo mèstre parisenc, République française, e la seuna casta mediatica, a donat leiçon al pòble basc, còrse, breton, caledonian (Kanaks), martiniqués, goadelopeans, guianeses (America del Sud), algerian-berbèrs, viets, mantunes pòbles africans, polinesians, pòbles del pacific, maorís (departamentalizacion darrièra al XXIen sègle), etc. Dins la boca de la tecnocracia imperialista francesa i a jamai agut lo mot desvolopament economic en man e en practica, per contra avèm entendut : « pòdon pas èstre independents, ambe qué van viure ? Cal èstre seriós, la république française es una necessitat per la dignitat del pòble, dels ciutadans», aital van en determinar la pauretat dels territòris e la solidaritat que lo sant mercat-Estat baila e donc que cal èstre generós ambe lo mèstre ; jamai lo mèstre serà una persona, mas simplament una abstraccion politica, per èstre segur que lo pòble posquèsse pas assimilar un cara ambe lo problèma francés dins lo dominium republican, l'impèri republican. La democracia pena d'èstre installada, sobretot en França, de Dunkirk a Tamanraset, o dins un encastre mai pichonet...
Argèria èra rica, la santa République française la voliá pas daissar, alara la casta republicana, los nacionalistas d'aquesta casta (e encara viu devath mantunas variada fòrmas anuèch al XXIen sègle), an tot assajat per frenar las demandas d'autonomia (de presa en carga dels cituadans isolats o en collectius, en pòble), d'existéncias politicas, dinca plaçar un tròç politic dels còrs politics argerians contra un autre e los autodestrusir sul pròpri territòri continent europèu francés (devath un poder republican francés, entre 1945 e 1962, la fin desastrosa car pactada pels jacobins franceses).
Donc, lo mèstre que fosquèsse ric o paure, lo pòble sotmetut a jamai rason de se liberar ; es la conclusion que lo nègre dels Estats-Units d'America del nòrd aviá de pensar al moment que lo dreit lo fasiá esclau economic de la casta blanca. L'autra version es : «Catalonha es pas una colonia» d'Espanha, podètz rire ; de tot biais paga Espanha per poder trabalhar per ela, es un esclavagisme especial... del XXIen sègle. Es la conclusion qu'an d'aver los Escosses o Catalans se legíscan la premsa madrilenca o parisenca ; e volèm pas escriure suls òrres piemonteses, venecians, sicilians, sards, o napolitans que vòlon destrusir l'Estat qu'un autre man-obrier nissart, foran, a Bastit a Roma contra los Estats ancians e que portavan desfaus autanplan que l'Estat italian d'anuèch.
Dins la pensada socialista a Barcelona, al costat del PP a l'ora d'ara, son las colors de la Révolution française que fan pantaissar. Es una error istorica de las grandas, los pòbles sotmetuts desliurats en 1789, son tombats en esclaus aprèp La Terreur ; Fichte o aviá plan comprès : voliá plan se desliurar d'èstre subjecte del princep german mais amanar la ciutadanetat de la dita Révolution française, mas qu'èra una interpretacion de la romana. La Révolution française a cambiat la qualitat de la casta al poder, mas lo mèstre es damorat de la mesma qualitat, perqu é an servat l'impèri, l'administracion e donc l'Estat. Las manipulacions expansionistas del lorren Ernest Renan, o d'un Maurice Barrès, o Robespierre, an fabricat l'engana francesa que dona sotmetut los pòbles, valablas dincal XXIen sègle, e que fa encara anuèch del colonialista Jules Ferry, lo nom de mantunas escòlas dels pòbles, mas pus de servici al pòble, o qu'un president medalhat per Occitans (quina vergonha) portèsse flors a l'estatua del colonialista aquel,«lo pòble superior a un dreit aquel d'ensnehar lo pòble inferior», ontologicament l'arrogança francesa de sempre, e aquí en 2012, arrogança socialista que onejarà totaprier Jean Jaurès (vergonha totparier).
Es encara lo dreit francés e constitucional qu'explica qu'«i a pas un pòble còrse», mas i son mantunes pòbles en Caledònia o Kanaky, e donc lo mèstre dèu «governar la patz » dementre los pòbles se farián la guèrra (sempre supausada per èstre lo mèstre del partit); lo mèstre sap jogar ambe la potenciala violéncia dels pòbles, quitament sense rason, car los pòbles son mai rasonables que los mèstres (els que faguèran tants guèrras sus aquesta planèta) ; es encara lo sol argument del PP-PSOE per explicar que la «legalitat es la constitucion», e coma la constitucion non prevei l'expression del pòble basco o catalan, es illegal votar ; illegal votar al XXIen sègle, sembla qu'aiçò interessa pas la dòna Merkel, la conservatriça dels principats germanics ; es normal es al cap d'un sistèma estatal e governa; segur que Fichte la situacion l'auriá comentada.
Contra la violéncia dels Estats, de l'expansionisme d'una casta al poder, l'Union Europèa semblava èstre la paret que cal, veirèm dins los meses que venon s'es capabla de téner la rota de las liberacions, de las democracias novèlas en Euròpa. L'Union Europèa es formada de tecnocrata seleccionat per pensar coma los Estats, car son los Estats qu'an fabricat l'U.E., èra interdit als pòbles. L'Union Europèa dels Estats es pas la patz assegurada, non pas per fauta dels pòbles que se vòlon liberar, mas per l'istòria dels pòbles que son sempre estats en dangièr dins l'umanitat, manipulats per las estructuras politicas qu'an agut de fabricar per sobreviure dins un monde violent d'Estat sense rason umanista, rason de pòble, mas per èstre la fabricacion d'una casta, una familha, d'unes poders economics sancierament desligats dels pòbles. Es pas Sèrbia qu'es dangierosa, son las ideologias vièlhas ligadas a la Sèrbia, lo dangièr pels pòbles vesins e pels Sèrbes. Mas podèm listar per cada estructura violenta, per cada Estat europèu. L'Union Europèa n'acabarà amb aiçò ? Las concurréncias economicas seràn pas pro fòrtas per oblidar la patz en Euròpa ?
Per responsa al títol del bilhet, e perqué los Estats, los mercat-Estats-nacions, son violents, la responsa es simplassa : la patz entre los pòbles, se faràn sense los ancians imperialistas, sense los expansionistas, sense las castas qu'an manipulat fins ara, mas aquò vòl pas dire sense lei comuna e votada pels pòbles liberats, desliurats.
Per la literatura occitana, los especialistas occitans díson que cal pas far de politica ; quina estupiditat occitana !
Se la literatura occitana es pas gaire al nivèl que cal, al XXIen sègle, es estat sempre aquò dempuèi lo retorn de la dignitat d'escriure la lenga occitana en tota libertat, ambe las aisinas per tot lo pòble.
E perqué a Occitània, la sola causa qu'amerita d'èstre tenguda coma valabla per determinar l'interès d'una independéncia d'un pòble, es la reconeisséncia en se-meteis, dins la seuna identitat, dins lo seu biais de viure, biais d'èstre sus aquesta planèta e lo dreit qu'a establit per èstre digna de servar totas las aisinas de la planèta qu'ajúdan a l'umanitat d'existar ambe las seunas environas naturalas. La reconeisséncia se farà en respectar totas las diferéncias qu'Occitània pòrta dins la seuna societat, snese excepcion. Lo modèl Occitània non podrà copiar sul vesin del nòrd. Es mai que tot l'istòria que mana, l'istòria del pòble occitan pel darrièr sègle es gaire gloriós.
Al contrari, la nacion catalana pòrta dignitat, fàcia a totas las adversitats politicas, mondialistas e quitament collaboracionistas dedins lo sistèma catalan:
Lo 18 de setembre, serai a festejar un grand referèndum en Escòcia, en esperar que lo dominò de la paur dels imperialistas debutarà son camin, e que las consequéncias seràn mens grèvas que las guèrras dels imperialistas o expansionistas sus aquesta planèta ; podèm res preveire dels pòbles imperialistas que se transfòrman cap a la patz e al respecte dels vesins. Dins lo meteis jornal, aquel que dona mai de pagina a la mòrt d'un banquièr qu'a la Diada del 11 de setembre de 2014, La Vanguardia, Lluís Foix explica que « Londres opta per la seducció » (la tresena via faiçon socialista espanhòl de Catalonha, sèm pas segur que los autres fosquèssen pas del costat del PP-UPyD- Ciutadanos-Societat-Civil-Falangistas), l'esclau a de mal d'entendre que la seduccion aquesta es lo mendre mal, per far sobreviure lo sistèma de dominacion del mèstre contra l'exclau ; es lo pièger de sistèma politic, far persegre un sistèma d'esclavitud, l'esclavitud s'abolís, PUNT.
Per far totas aquestas guèrras, los mèstres, politics de l'expansionisme o los mèstres dels integrismes religioses, an mestièr d'esclaus plan escolhats, per èstre bons sordats afidats, pro piòts per matar umans en lor nom, en nom de la casta, del regime violent qu'es amanat a l'Estat centralista e expansionista. Farèm pas la lista de las guèrras dels imperialistas, es quasiment la lista d'una fin de l'umanitat.
Yes per Escòcia es aquel YES del pòble que pensa a la seuna istòria e qu'a pus enveja d'èstre mestrejat.
Aquel YES vòl pas dire que lo pòble que trapa l'independéncia, aurà pas d'èstre seriós, e aurà pas d'acarar los sistèma economic mondial, mas al mens i aurà coëréncia politica, pels Escocesses.
Cal esperar res del vièlh sistèma republican francés (recebut la setmana passada), ni lo castic espanhòl (viscut al meteis moment lo 11 de setembre 2014), se sábon protegir e nos faràn pagar las facturas de las loras asseguranças politicas. Un exemple de factura francesa que pagarèm:
E seràn pas debats occitans, sempre diplomatics, mal engimbrats, que donaràn una solucion a la pensada universala, donc a l'occitana.


text:
Stonehenge
Stonehenge es un monument megalitic del neolitic e de l'Edat del Bronze situat prèp d'Amesbury dins lo comtat anglés de Wiltshire, a pauc près a 13 km al nòrd de la vila de Salisbury.
Se compausa de talús de tèrra qu'enròdan mantun cercles de bèlas pèiras plantadas e es un dels sits preïstorics mai famós del mond. Los arqueològs pensan que las pèiras ficadas foguèron quilhadas entre 2500 e 2000 abans lo Crist, emai que los talús e valats exteriors que constituisson la pus anciana partida del monument, son datats d'a pauc près 3100 abans lo Crist. Lo sit es classat per l'UNESCO coma sit del Patrimòni Mondial.
Estructura[modificar | modificar la font]
Stonehenge I[modificar | modificar la font]
Lo primièr monument foguèt pas qu'un enclaus circular delimitat per una levada de tèrra e un valat exterior (7 et 8), mesurant a pauc près 110 m de diamètre, amb una dintrada principala orientada cap al nòrd-èst, e una autra mai pichona cap al sud (14). Aquò se trapava dins un camp penjarut (3100 abans lo C).
Stonehenge II[modificar | modificar la font]
Es un doble cercle concentric de setanta sièis pèiras ficadas que foguèron quilhadas vèrs 2600 ans abans lo Crist. Quaranta tres d'aquelas pèiras foguèron portadas de la region de Pembrokeshire dins lo País de Galas actual, a mai de 250 km pus luènh.
Stonehenge III[modificar | modificar la font]
Fin finala, un cercle central de 30 m de diamètre, constituit de trenta monolits de crès sonats Sarsen e portats del sit de Malborough Downs situat 40 km al nòrd. Mesuran dins los 4 m per en mejana 25 tonas caduna e son religadas per mantun lindèls pausats a lor somal.
Finalitat[modificar | modificar la font]
La tòca de la bastison d'aquel grand monument es desconeguda, mas se supausa que s'utilizava coma temple religiós, monument funerari o observatòri astronomic que servissiá a predire d'estacions.
Durant lo solstici d'estiu, lo solelh sortiá just en traversant l'axe del bastiment, causa que fa supausar que los constructors avián de coneissenças d'astronomia. Lo meteis jorn, lo Solelh s'amagava en traversant l'axe del Woodhenge, ont se son trobats multitud d'òsses d'animals e d'objèctes que fan pensar que s'i celebravan de grandas fèstas, probablament lo vèspre.
- Bon article en alemand
- Bon article en finés
- Article de qualitat en basc
- Bon article en norvegian
- Article de qualitat en feroïan
- Portal:Reialme Unit/Articles ligats
- Referéncia qu'utiliza lo modèl Metaligam cap a portal
- Patrimòni Mondial al Reialme Unit
- Sit arqueologic d'Anglatèrra
- Sit megalitic del Reialme Unit


text:
Economia de Brasil
L'economia de Brasil es la pus granda d'America Latina e la 8ena del mond. La majoritat de la granda industria es concentrada al sud e lo sud-èst del país, especialament dins los estats de São Paulo, Minas Gerais, Rio de Janeiro, Rio Grande do Sul e Paraná. La Region Nòrd-èst es estat tradicionalament la region mens desvolopada, e mai se a recebut d'inversions recentament. Brasil realizèt un reüsit programa d'estabilizacion economica, nomenat lo Plan Real (nom de la siá nòva moneda) dempuèi lo 1èr de julhet de 1994. L'inflacion, qu'èra arribada a 5000% annal en 1993, arribèt a 2,5% en 1998.
Brasil es un dels productors principals de cana de sucre e cafè, e un grand exportador de cacau, sòja, carn, sucre, iranja, tabac, nòu e de fruches tropicals. La sòja es cultivada al dedins del país (Mato Grosso do Sul, Mato Grosso, Goiás, Tocantins, èst de Bahia) amb granda mecanizacion.
Indústria[modificar | modificar la font]
Brasil a un dels sectors industrials pus avançats d'America Latina e lo mai diversificat de la region. Aquel sector representa un tèrç del PIB de Brasil, e crompan l'indústria de l'automobila, de l'acièr, petroquimia, d'informatica e aeriana. Amb l'estabilitat promoguda pel Plan Real las indústrias multinacionalas que i opèran an realizat d'investiments en equipa de nauta tecnologia.
Lo govèrn brasilièr a implementat un plan per redusir la dependéncia de petròli importat, que representavan mai de 70% dels besonhs energetics del país, mas, que se son redusits a 33%. Malgrat tot los besonhs d'una populacion superiora als 180 milions son superiors a la produccion energetica. Brasil es un dels principals productors d'energia idroelectrica del mond e dins lo decenni de 1990 se bastiguèt una planta d'energia nucleara.
Nòtas & referéncias[modificar | modificar la font]

- ↑ CIA, « The World Factbook » (consultat en 11 de mai de 2013)
- ↑ https://www.cia.gov/library/publications/the-world-factbook/rankorder/2001rank.html


text:
Los de Nadau
Au som deu cèu o chic se’n manca
I a ua hada cambiada en ausèth
E jo solet que sèi quin canta
Quan la montanha s’a pres lo capèth.
Répic :
I a temps que nèva e temps que desnèva
Los ans que se’n van en ronda de sasons
Entén lo qui canta, lo son mau encanta
Atau s’escapan penas e dolors.
E’m vàs alucar un arrai de lua
Hens lo païs qui m’avi sauneyat
Que i trobarèi mon ombra perguda
E los soviers qui m’avi desbrambats.
Si’m vos prestar las toas alas
Que volarèi shans gahar l’alet
Tà despassar lo temps qui passa
E de la vita saber lo secret.
Baisha deu cèu Maria-Blanca
Enta’m poratr drin de sorelh
E tamben nèu qui tan ei blanca
Un navèth monde te bastirèi.
Fermer


text:
dimarts, 9 de desembre de 2014
Confession o de l'impudor
Soi a escriure aquò en braietas.
En braietas per la règla.
Sabètz, d'aquelas laidassas, modèl mameta 1949, un pauc traucadas, un pauc tacadas.
E en caucetas.
E las caucetas dins las tòngs.
E pas depilada.
Mas ieu, contràriament als òmes impudics que cargan de caucetas amb las sandalas o de mocassins bocanofèrs, O FAU PAS EN PUBLIC !
2 comentaris:
- mirelha ha dit...
-
E manca una illustracion, non ??? Bonas vacanças que vendràn lèu per te depilar !
- 11/12/14 9:10
- manjacostel ha dit...
-
Normal pels òmes , aquò's la Republica dels Dreches de l'òme !Mas que la femna o faguèsse, non !a pas lo drech de se vestir aital, coma un mascle normal, quand torna cansat d'una longa jornada de trabalh , per ganhar lo pan a la suzor de son front, per la familha , e imaginar que la sia femna aurià lo front de l'esperar, la pipa al bèc , risolièra, en braietas ambe las caucetas de lana sus las tongas non? Serià la fin de la civilisacion...
- 11/12/14 17:31


text:
Abitatge
Borsa d’abitatge Val d’Aran damb era fin d’aufrir as joeni diuèrsi mecanismes (agents, informacion, assessorament, tramitacion) que permeten e afavorisquen era emancipacion juvenila eneth territòri, unificant critèris ath torn des servicis d’accès ar abitatge.
Aguestes actuacions son:
- Recepcion de sollicitants, sollicituds e proprietaris.
- Informar sus subvencions e legislacion d’ajudes publiques.
- Tramitar ajudes en matéria d’abitatge.
- Captacion d’abitatges (en tot includir pisi compartidi e borsa d’abitacions), reconeishença deth mercat, recèrca d’abitatges e difusion deth programa, entrevistes damb propietaris e inventaris.
- Gestion dera aufèrta d’abitatges ena borsa, seleccion de demandants, visita as abitatges e mediacion e seguiment deth procès de contractacion.
- Gestion e coordinacion des contractes signadi per mediacion dera borsa (polisses, fiances…).
- Seguiment der estat dera relacion contractuau entre es propietaris e es logatèrs e ellaboracion des informes corresponents.


text:
Pr'amor d'estar presents pertot sus tèrra, desempuish tostemps, los volcans qu'an ua dimension màger dens l'istòria de l'umanitat.
Atau, en l'encastre deu noste projècte AIDIN, qu'avem estudiat la tematica deus volcans, non pas suu plan geologic, mes sus las autas dimensions qui podem arretrobar en la literatura, la pintrura, los arts, los mites, eca.
Los eslhèves qu'an apitat alavetz volcans dab cartons e botelhas d'aiga dont los penents son constituits d'impressions de tèxtes, pintruras, representacions celebras de volcans.
Que podem véder e amuishar de la sòrta que los volcans que son sovent ua hont d'inspiracion tà escrivans, pintres, qui laudan, magnifican a l'encòp la paur que pòden provocar, mes tanben lo caractèr majestuós de las loas erupcions.


text:
8 mai 2014
La Setmana, dab lo son títol de sol e melhor setmanèr d’informacions en occitan, que lança ua formacion au jornalisme provinciau taus mèdias parisians.
Tots los lectors e auditors provinciaus qu’an dejà avut a sofrir de la dificultat d’aver informacions non-parisianas suus mèdias nacionaus. La Setmana qu’a decidit de s’atacar ad aqueth problèma en perpausant ua formacion aus jornalistas parisians sus la premsa taus provinciaus.
(suite…)
27 avril 2014
Lo centre de formacion besierenc a desvolopat un novèl biais d’ensenhar la lenga.
Es una experiéncia pedagogica inedita : dins lo pargue de l’ostal de la vida associativa, lo CFPO de Besièrs a installat un percors d’un tipe particular : sul modèl dels percors santat, 15 talhièrs ritmaràn lo progression ; mas cada talhièr combina activitat fisica e estudi d’un punt de conjugason.
(suite…)
6 avril 2014
Lo malhum nacional dels cercles occitans s’es felicitat quand « Aprenem l’Occitan » li a transmés la novèla : a la debuta d’abrial s’es dobèrt lo 1000en cors de lenga pel tresen atge.
Se debana a Sant Gèli, dins Gard, cada dimars de 10 oras a 11 oras del matin. « Aqueste orari permet de destriar lèu lo public », explica Enric Valalièr, president del cercle occitan local. « Normalament, fòra los retirats, pas degun es disponible a aquela ora. Solide, i a totjorn la risca qu’un estudiant siá liure lo dimars de matin, mes las tematicas causidas e la pedagogia aplicada lo deurián dissuadir pro lèu ».
(suite…)


text:
Vrenhadas
Estil : Trad
Lenga : Occitan
Airal lingüistic : Gasconha
Annada de parucion : 2009
Creator: Denis Frossard, Joan-Francés Tisnèr
Editor : Menestrèrs Gascons
Lo cd Vrenhadas (prod. Menestrèrs Gascons) qui vien de parèisher, prepausa ua represa de grandas cançons deu repertòri (« Carnaval », « Los Junquets », « Hilhòta de delà l'aiga »...) en duò dab Joan- Francés Tisnèr (cant), com peças d'ensemble o sòlos de guitarra sus la musica tradicionau occitana, dab Crestian Josuèr (flabuta de tres traucs), Marc Castané (acordeon, boha) e Valérie Chabanel (guitarra). La formula de concèrt tirada d'aqueth tribalh, prepausa tots los títols deu cd e hèra d'autes, dab lo cantaire e musicaire Joan-Francés Tisnèr, dens lo duò Dus de Canta.


text: Presentas a París dempuei mai de dos cents ans, las musicas e danças d'Auvernha l'i viven a l'ora d'aura coma dins lo Massiu Centrau. Lo triò Flor de Zinc amassa lo cabretaire e violonista Michel Esbelin, l'acordeonista Ludovic Rio e lo banjòista Olivier Sulpice. Bien conegut daus amators de musica auvernhata, Michel juga notadament emb Les Costauds de la Lune. Ludovic aprenguet l'acordeon museta a Loudéac (Nauta-Bretanha) e fa partida daus gropes de fest noz e bal folk, coma Kafe Koefet. Olivier es apassionat de musica irlandesa e juga dempuei un quinzenat d'annadas dins lo grop de chançon/rock Debout sur le Zinc.


text:
Metal alcalin
Un metal alcalin (de l'arab القلي, āl-qily que designa la soda) es un element quimic situat dins la primièra colomna (manca l'idrogèn) de la taula periodica dels elements. Aital son de metals alcalins lo liti 3Li, lo sòdi 11Na, lo potassi 19K, lo rubidi 37Rb, lo cèsi 55Cs e lo franci 87Fr. An un aspècte argentat, son pas gaire durs e tenon una densitat febla.
Son d'elements fòrça reactius e doncas se pòdon pas jamai trobar a l'estat elementari dins la natura, que reagisson immediatament en preséncia d'umiditat. Per neutralizar aquela sensibilitat son servats completament immergits dins d'òli mineral, coma per exemple d'òli de vaselina. Pòdon reagir amb d'alogèns e forman puèi de sals ionicas e s'o fan amb d'aiga genèran d'idroxids basics alcalins.