text:
Kader Arif
Kader Arif, (3 de julhet de 1959) a Argièr es un òme politic francés membre del Partit socialista e deputat europèu. venguèt Ministre delegat als ancians combatents lo 16 de mai de 2012 dins le govèrn de Jean-Marc Ayrault.
Somari
Biografia[modificar | modificar la font]
Originas, estudis e familha[modificar | modificar la font]
Kader Arif es l'ainat d'una familha de quatre enfants. La familha s'exilièt d'Argèria e demorèt fidèla a França. Faguèt sos etudis a Castras, puèi a Tolosa. De 1992 a 1995, èra encargat d'afars dins un cabinet d'arquitectura puèi responsable regional de Nouvelle Liberté, viatgista d'Air Liberté de 1995 a 1998.
En 1999, faguèt sos estudis a l'Escòla superiora d'audiovisual, a l'Universitat de Tolosa-Lo Miralh.
Carrièra politica[modificar | modificar la font]
Militant socialista de Nauta Garona, Kader Arif foguèt reperat per Lionel Jospin, coma pròche de Lionel Jospin, puèi de François Hollande, dirigiguuèt una de las federacions socialistas amb los melhors résultats nacionals.
- 1995-2001: membre del conselh municipal, encargat dels sports, de Castanet Tolosan
- 1999: Primièr secretari de la federacion del Partit socialista de Nauta Garona
- 2002 : Secretàri nacinal del partit socialista, encargat de las relacions internacionalas
- 2003 : Primièr Secretari del Partit socialista de Nauta Garona; encargat de la mondializacion.
- 28 de mai de 2004 : a Ramonvila e Sant Anha, es sostengut coma cap de lista a la eleccions europèas per la « region » Sud-Oèst per Lionel Jospin. .
- 13 de junh de 2004 : elegit deputat europèu (commission del comèrci internacional de las ambedoas assembladas parlementàrias mixtas e supleant de la Commission Environament e Santat Publica e de la securitat alimentària,[1]
- 24 de novembre de 2005: Primièr secretàri del Patit Socialista de Nauta Garona.
- 30 de novembre de 2005: numèro 3 del Patit Socialista.
- 6 de junh de 2009 : Reeligit deputat europèu.
- 26 de genièr 2012 : Raportaire al Parlament europèu sul tractat d'acòrdi comercial anticontrafaçon (ACTA), demissiona lo jorn de ratificacion de tractat per l'executiu de l'UE[2].
- 16 de mai de 2012 : Nomenat ministre encargat dels ancians combatents prèp del Ministre de la Defensa dins lo govèrn de Jean-Marc Ayrault.
Nòtas e referéncias[modificar | modificar la font]
- ↑ http://www.kader-arif.fr/article/archive/1742/ site oficial del deputat Europèu
- ↑ ACTA: una mascarada que ne participarai pas, 26 de genièr 2012


c: text/html

text:
Saint-Julien-sur-Calonne
Saint-Julien-sur-Calonne es una comuna normanda, situada dins lo departament de Calvadòs e la region de la Bassa Normandia.
Somari
Geografia[modificar | modificar la font]
La municipalitat a traversat per la Calonne.
La commune est traversée par la Calonne.
Comunas vesinas[modificar | modificar la font]
Istòria[modificar | modificar la font]
En 1860, Sant-Julien-sus-Calonne (252 abitants l'an 1856) absorbeix una part de Launay-sus-Calonne (391 abitants)[3], #que la glèisa e lo solar seigneurial al nòrd de la glèisa de Sant-Julien. L'autra part del territòri de Launay n'intègra Pont-l'Avesque.
En 1860, Saint-Julien-sur-Calonne (252 habitants en 1856) absorbe une partie de Launay-sur-Calonne (391 habitants)[4], dont l'église et le manoir seigneurial au nord de l'église de Saint-Julien. L'autre partie du territoire de Launay intègre Pont-l'Évêque.
Administracion[modificar | modificar la font]
Demografia[modificar | modificar la font]
Luòcs e monuments[modificar | modificar la font]
Personalitats ligadas amb la comuna[modificar | modificar la font]
Véser tanben[modificar | modificar la font]
Ligams extèrnes[modificar | modificar la font]
Nòtas[modificar | modificar la font]
- ↑ {{{Títol}}}
- ↑ Géoportail (IGN), couche « Limites Administratives » activée
- ↑ Font : Des villages de Cassini aux communes d'aujourd'hui, « {{{titre}}} », {{{annada}}}, Escòla des las Hautas Estudis en Sciéncias Socialas (EHESS). Consultat lo 1er en setembre 2010 e ficha ligada (Launay-sus-Calonne)
- ↑ Font : Des villages de Cassini aux communes d'aujourd'hui, « Notice communale - Saint-Julien-sur-Calonne », {{{annada}}}, Escòla des las Hautas Estudis en Sciéncias Socialas (EHESS). Consultat lo 1er septembre 2010 et fiche liée (Launay-sur-Calonne)

robotstxt: allowed

filter: keep


text:
PERT
Lo metòde PERT (acronim en anglés per Program o Project Evaluation and Review Technique) o Tecnica de revision e evaluacion de programas, es un metòde convencional utilizat en gestion de projècte. Es censat èsser capable de representar e d'analisar de biais logic las tascas e lo malhum de las tascas de realizar dins un projècte. Es una aisina de gestion de la qualitat. Aquela tecnica es un modèl per l'administracion e la gestion de projèctes inventada en 1958 pel burèl dels projèctes especials de la marina dels Estats Units del Departament de Defensa dels Estats Units d'America dins l'encastre del projècte de missil balistic mobil lançat dempuèi un sosmarin. Aquel projècte èra una responsa dirècta a la crisi del Sputnik.
Lo diagrama PERT es una aisina de representacion grafica permetent de veire las sequéncias logicas d'activitats que cal realizar fins que s'acabe un procès productiu: un plan de trabalh, una accion, un programa, eca. Aquela aisina permet de realizar una planificacion complèta e ordenada de las accions, d'identificar las interrelacions logicas entre las diferentas activitats necessàrias e d'identificar los camins critics dins la realizacion d'un plan de trabalh.[1]
Nòtas e referéncias[modificar | modificar la font]
Vejatz tanben[modificar | modificar la font]
- Bernard Roy, Conceptor en 1958 del Metòde MPM (desvolopat al sen de la Stat SEMA-METRA ) que presenta d'autres avantatges a respècte del sistèma PERT.
Articles connèxes[modificar | modificar la font]
- Organizacion scientifica del trabalh (OST)
- Diagrama de Gantt
- Gestion de la qualitat
- Diagrama de cicle
- Metòde de la cadena critica
- GanttProject, logicial liure permetent de realizar lo malhum de PERT
Ligams extèrnes[modificar | modificar la font]
- (fr)Las tecnicas de planificacion
- (fr)Corses suls malhums PERT
- (fr)PDF suls malhums logics Comparason dels malhums PERT e PDM.
- (fr)Metòde MPM: Metòde dels potencials METRA (de Bernard Roy)


text:
Chaméane
Chaméane (en francés) z-es 'na comuna occitana dau departament dau Puèi Domat e la region de la region d'Auvèrnhe Ròse Aups, ancianament d'Auvèrnhe.
Somari
Geografia[modificar | modificar la font]
Toponimia[modificar | modificar la font]
Una atestacion anciana del nom es Casa meiana, al sègle XI. Ven de casa mediana, « l'ostal del meig » [1].
Istòria[modificar | modificar la font]
Administracion[modificar | modificar la font]
- Abans la refòrma cantonala de 2014, aplicada en 2015, la comuna z-èra del canton de Sauxillanges; z-es avòra del canton de Braçac.
Demografia[modificar | modificar la font]
- 2012 : 150; 2013 : 151 abitants (14 ab/km²)
Luòcs e monuments[modificar | modificar la font]
Personalitats ligadas amb la comuna[modificar | modificar la font]
Véser tanben[modificar | modificar la font]
Ligams extèrnes[modificar | modificar la font]
Nòtas[modificar | modificar la font]
- ↑ Albert Dauzat, Charles Rostaing, Dictionnaire étymologique des Noms de Lieux en France, Librairie Guénégaud, reedicion 1984


text:
Categoria:Atletisme
Soscategorias
Aquesta categoria dispausa de 3 soscategorias, sus un total de 3.
A
- Atlèta (3 C)
C
- ► Campionat del Mond d'atletisme (16 P)
D
- Disciplina atletica (1 C)
Articles dins la categoria « Atletisme »
Aquesta categoria conten los 21 articles seguents.
C
- Campionat del Mond d'atletisme
- Campionat del Mond d'atletisme de 1983
- Campionat del Mond d'atletisme de 1987
- Campionat del Mond d'atletisme de 1991
- Campionat del Mond d'atletisme de 1993
- Campionat del Mond d'atletisme de 1995
- Campionat del Mond d'atletisme de 1997
- Campionat del Mond d'atletisme de 1999
- Campionat del Mond d'atletisme de 2001
- Campionat del Mond d'atletisme de 2003
- Campionat del Mond d'atletisme de 2005
- Campionat del Mond d'atletisme de 2007
- Campionat del Mond d'atletisme de 2009
- Ciutat de Mexic 1968 - Atletisme
- Corsa de fons


text:
Grybauskaitė nasquèt la 1 de març de 1956 dins la vila de Vílnius, qu'en aqueles moments fasiá partida de la Union Sovietica mas qu'es uèi lo jorn la capitala de Lituània. Estudièt economia a l'Universitat de Sant Petersborg, ont se licencièt lo 1983. Agrandiguèt posteriorament los sieus estudis a l'Universitat de Moscòu, ont obtenguèt lo doctorat lo 1988.
Lo 1990 foguèt nomenada professora de l'Institut d'Economia de Lituània, en n'essent la siá directora lo 1991. Aquel an foguèt nomenada Ministra de Relacions Economicas Internacionalas de Lituània, en se convertint lo 1993 Ministra d'Afars exteriors e cap de la delegacion de lo sieu país per far partida del Airal de liure comèrci de la Union Europèa (UE) e lo 1994 foguèt nomenada ambaissadora de lo sieu país davant aquel organisme.
Entre 1996 e 1994 foguèt ambaissadora a los Estats Units d'America e entre 1999 e 2000 Ministra de Finanças, carga qu'atenguèt dempuèi el l'intrada de lo sieu país al Banc Mondial e lo Fons Monetari Internacional. Lo 2000 foguèt nomenat d'autre còp Ministra d'Afars exteriors, carga que liderèt dempuèi el las negociacions bilateralas entre Lituània e l'UE per aténher l'intrada del país baltic en aquel organisme, intrada que se produsiguèt lo 2004. Entre 2001 e 2004 foguèt Ministra de Finanças, carga qu'abandonèt la 1 de mai d'aquel an per venir membre de la Comission Prodi, en essent nomenada Comissària Europèa d'Educacion, Formacion e Cultura. En la formacion de la Comission Barroso en novembre de 2004 foguèt nomenada Comissària Europèa de Programacion Financièra e Budgèts, carga qu'ocupèt fins la siá paissièra de possession coma Presidenta de Lituània.


text:
Comte de Saint Simon
Claude-Henri de Rouvroy, Comte de Saint-Simon (París 17 d'octobre de 1760 - 19 de mai de 1825) foguèt un pensaire socialista utopic francés, e un dels davancièrs de la sociologia contemporanèa, considerat coma lo mèstre e collaborador d'Auguste Comte.
Es considerat coma l'exemple tipe de l'esperit de las luses creatiu e visionari. Se pòt considerar coma lo primièr teorician de la societat industriala, aquò li valguèt qu'uns li atribuiguèron lo títol de fondador del socialisme francés, e fin finala de primièr davancièr de la sociologia. Èra un intellectual plenament immergit dins lo mitan de son epòca, que visquèt intensament. Friedrich Engels arribèt a dire d'el que èra, amb Hegel, la ment pus enciclopedica de la nòstra epòca, e que gaireben totas las idèas del socialisme posterior èran contengudas dins son òbra. Tanben lo positivisme es dins sos escrits, mas, e mai que proclamèsse la necessitat de l'estudi scientific de la societat, de la politica e de la morala, sos pròpris escrits èran totalament alunhats de la recerca scientifica tala coma ara l'entendèm.
Quand arribèt la Revolucion Francesa, renoncièt a son títol nobiliari; lutèt per l'independéncia dels Estats Units d'America, e sa vida boèmia lo menèt a dependre economicament quita de sos pròpris servitors. Foguèt un dels primièrs qu'estudièt l'industrializacion. La vesiá positivament (abondància) e cresiá que poiriá portar un novèl modèl social. Se deviá existir la propietat privada, mas sonque se èra meritada; per aquò defendiá l'abolicion del dret a l'eretatge. Se mòstra contra los comerçants. Afirmava que i aviá doas classas d'individús: los productors (trabalhadors, entrepreneires...) e los non productors (comerçants, nòbles, clergues, militars, fenhants..). L'industrializacion èra bona mas se deviá organizar de nòu la societat e la foncion de l'Estat, per facilitar aquela transformacion, e los trabalhadors deurián ganhar segon lor productivitat.
Foguèt l'autor qu'influiguèt mai los primièrs socialistas, e tanben fòrça los romantics, dins la sociologia d'Auguste Comte, John Stuart Mill e fin finala sus Napoleon III. Tanben son influéncia arribèt a Karl Marx, perque Marx tanben partejava aquel optimisme scientific e fe dins lo ròtle tecnologic.
Òbras[modificar | modificar la font]
- L'industrie, ou discussions politiques, morales et philosophiques (1817) (L'industria, o discussions politicas, moralas e filosoficas)
- L'organisateur (1819-1820) (l'organizator)
- Du système industriel (1821) (Del sistèma industrial)
- Catéchisme des industrielles (1823) (Catequisme dels industrials)
- Le nouveau christianisme (1825) (Lo novèl cristianisme)


text:
Vous n'êtes pas connecté. Connectez-vous ou enregistrez-vous
E coneishetz plan las vilas d'Occitania ?
1 E coneishetz plan las vilas d'Occitania ? le Lun 25 Fév - 17:15
Zengi
Trobador !!
2 Re: E coneishetz plan las vilas d'Occitania ? le Lun 25 Fév - 17:27
posoèra
Occitan Warrior
3 Re: E coneishetz plan las vilas d'Occitania ? le Lun 25 Fév - 17:52
Danís
Adjudant
4 Re: E coneishetz plan las vilas d'Occitania ? le Lun 25 Fév - 17:57
joan_cavalier
Trobador !!
5 Re: E coneishetz plan las vilas d'Occitania ? le Lun 25 Fév - 18:24
Zengi
Trobador !!
Sòfia, pòs balhar las toas responsas se vòs
6 Re: E coneishetz plan las vilas d'Occitania ? le Lun 25 Fév - 18:31
posoèra
Occitan Warrior
7 Re: E coneishetz plan las vilas d'Occitania ? le Lun 25 Fév - 18:34
Zengi
Trobador !!
tu que vòs un poton !
La tresau qu'ei ua vila deu sud est d'Occitania ..
8 Re: E coneishetz plan las vilas d'Occitania ? le Lun 25 Fév - 19:36
posoèra
Occitan Warrior
9 Re: E coneishetz plan las vilas d'Occitania ? le Lun 25 Fév - 19:56
LaurençD
Occitan Warrior
10 Re: E coneishetz plan las vilas d'Occitania ? le Lun 25 Fév - 20:25
Zengi
Trobador !!
moooà
11 Re: E coneishetz plan las vilas d'Occitania ? le Jeu 24 Juil - 11:17
lo julien vertadier
Pintaire
Emé li armarias es malaisit, prepausi una varianta simpla eme aqueli tres fotos. Ma ges de poton ;-)
12 Re: E coneishetz plan las vilas d'Occitania ? le Jeu 24 Juil - 13:43
Le Guilhèm
Occitan Warrior
era trop facil
13 Re: E coneishetz plan las vilas d'Occitania ? le Jeu 24 Juil - 22:37
Cerièra de Mai
Trobador !!
14 Re: E coneishetz plan las vilas d'Occitania ? le Ven 25 Juil - 12:49
lo julien vertadier
Pintaire
ai causit de vilas facili, era lo principi, subretot Nissa qu'era tras que facil.
Ma en realitat iéu n'aurii pas trobat lu tres.
E i'a pas degun qu'a trobat la primièra ? Pensavi qu'era mai aisida que Seta.
15 Re: E coneishetz plan las vilas d'Occitania ? le Dim 28 Déc - 16:54
ocsigen6424
Gacha Empega !
16 Re: E coneishetz plan las vilas d'Occitania ? le Dim 28 Déc - 17:04
ocsigen6424
Gacha Empega !
17 Re: E coneishetz plan las vilas d'Occitania ? Aujourd'hui à 1:25
Contenu sponsorisé
Sujets similaires
Permission de ce forum:
Vous ne pouvez pas répondre aux sujets dans ce forum


text:
Animisme
L'animisme es la cresença qu'una personalitat, un èsser subrenatural (o una arma) abita los objèctes ordinaris e govèrna son existéncia. Las divessas e los dieus intervenon en tot çò qu'existis. Lo panteïsme, doncas, egala Dieu amb l'existéncia. L'animisme es present sustot al sud-èst d'Asia e dins la Cariba, ont es mesclat amb d'autras cresenças. L'animisme es totalament estrangièr a las culturas d'Africa segon los progrèsses recents dels estudis africans[1], e mai se la pensada coloniala pensava lo contrari.
L'animisme a costuma de pensar que las armas sobrevivon al còrs e passan a un monde melhor o paradís. De comunautats creson en la reïncarnacion, e atal las armas dels èssers e objèctes que uèi enrodejan la gent e podián èstre de personas en d'autras vidas, quitament conegudas, per aquò proclaman que cal far atencion especialament a la relacion amb l'entorn, per respectar aqueles esperits.
Los cultes animistas donan fòrça importància a la magia, als rituals mortuaris e als sòmis. Dins d'endreches determinats se liga tanben al vodó e al shamanisme.
I a de traças d'animisme dins fòrça sistèmas de filosofia, coma dins los escriches de Platon, Leibniz o l'escolastica. L'ilozoïsme podriá èstre una varianta d'aqueste sistèma conceptual. Edward Tylor, un dels principals estudioses del tèma, ensaja de trobar la justificacion racionala e sociala que pòrta a l'expansion de l'animisme. Sos adversaris li repròchan d'ajudar pas a luchar contra l'idèa recebuda qu'assimila animisme a incultura o a pòble primitiu.
Qualques religions monoteïstas (en òrdre d'aparicion):
Nòtas[modificar | modificar la font]
- ↑ EHRET Christopher (2002) The civilizations of Africa, a history to 1800, Charlottesville: University of Virginia Press


text:
Villes et mairies du Canton de Sens-2
Liste des communes
Paron
Ville de Paron, commune de France de 4 600 habitants.
La mairie de Paron a une adresse e-mail et un site Internet.
Malay-le-Grand
Village de Malay-le-Grand, commune de France de 1 500 habitants.
La mairie de Malay-le-Grand a une adresse e-mail.
Gron
Village de Gron, commune de France de 1 300 habitants.
La mairie de Gron a une adresse e-mail et un site Internet.
Maillot
Village de Maillot, commune de France de 1 100 habitants.
La mairie de Maillot a une adresse e-mail et un site Internet.
Rosoy
Village de Rosoy, commune de France de 1 000 habitants.
La mairie de Rosoy a une adresse e-mail et un site Internet.


text:
Adrian
Adrian, pichon nom d'origina latina derivat d'Adria, vila de Venècia (que donèt son nom a l'Adriatica) se festeja lo 8 de setembre.
Adrians celèbres[modificar | modificar la font]
- Adrian emperaire de Roma.
- papas :
- sants : Se tròba dins lo martirològ quatre sants Adrian:
- lo 1èr, Adrianus, qu'èra oficièr dins l'armada de Galèra e que combatiá los Crestians, se convertiguèt a la vista de l'eroïsme de sos enemics, e sofriguèt lo martir a Nicomedia vèrs 306 (se l'onora lo 8 de setembre)
- lo 2nd patiguèt la mòrt a Cesarèa en Palestina, en 309 (se l'onora lo 5 de març)
- lo 3en, sant Adrian de Cantorberí, foguèt mandat pel papa Vitalian presicar la fe en Grand Bretanha, e i moriguèt en 720 (se l'onora lo 4 de genièr)
- lo 4en, evesque de St Andreu en Escòcia, patiguèt lo martir en 874 (se l'onora lo 4 de març).
- Adrian de Tir, retor grèc del sègle II.
- Adrian de Castello (v.1460–v.1521)
- Adrian d'Orleans, comte palatin
- Bon Adrian Jannot de Moncey (1754–1842) marescal d'Empèri
- Adrian Brody, actor
- Adrian Zeller, òme politic


text:
Víctor Català
Caterina Albert i Paradís, mai coneguda per son pseudonim Víctor Català (L'Escala, 11 de setembre de 1869 — L'Escala, 27 de genièr de 1966) foguèt una escrivana catalana. Per amagar sa condicion de femna decidiguèt d'escriure amb un pseudonim; causiguèt finalament lo nom Víctor Català, qu'èra aital que se sonava un dels protagonistas d'un roman qu'acabèt pas jamai.
L'autora participèt activament al movement conegut jol nom de modernisme catalan, e escriguèt una de las òbras literàrias principalas d'aquel genre, lo roman Solitud, publicat en 1905. Sas òbras son marcadas per una riquesa de mots e locucions tipicament catalans que l'escrivana, obsedida per la degradacion de la lenga catalana cada còp mai ispanizada, cercava freneticament dins las environas de son país.
Somari
Biografia[modificar | modificar la font]
Enfància e joventut[modificar | modificar la font]
Caterina Albert nasquèt en 1869 dins una familha amonedada de l'Escala, qu'èra en aquel temps un vilatjòt de la còsta empordana. Èra la filha ainada de Lluís Albert, un avocat e proprietari rural, e de Dolors Paradís, qu'aguèron amassa tres autres enfants: dos dròlles Francesc e Martí e una filha, Amèlia. La maire, de santat fragila, aviá una fibra artistica; coneissiá la musica e escriviá, çò que benlèu endralhèt la filha cap a las arts. L'influéncia del paire, un ancian deputat republican qu'aguèt de s'exiliar per encausa de la rebellion federalista empordanesa d'octobre de 1869, se pòt notar dins la concepcion del mond de l'escrivana e a l'encòp dins son fòrt catalanisme, ligats ambedós a las idèas del politician Enric Prat de la Riba.
Caterina estudièt a l'escòla municipala, mas segon sos comentaris a aqueste prepaus, i aprenguèt pas grand causa. Passèt tanben un an dins un pensionat de Girona, ont comencèt a estudiar la lenga francesa. Quand se faguèt mai granda comencèt a se formar d'un biais autodidacta, legissiá totes los libres que trobava e aprenguèt lo francés e l'italian. Amb lo supòrt de sa grand, la maire de sa maire, s'avodèt a la pintura e al dessenh sens que lo demai de la familha se n'assabentèsse. Son paire pasmens descobriguèt un jorn aquela passion e li trobèt un mèstre de pintura.
Carrièra literària[modificar | modificar la font]
Entamenèt sa carrièra literària, quand èra fòrça jove encara. Comentèt un jorn qu'aviá escrich "Parricidi", una narracion enclusa dins sos Drames rurals, quand aviá tot bèl just 14 ans. Publiquèt sos primièrs escriches dins una publicacion satirica barcelonesa, l'Almanach de l'Esquella de la Torratxa. I mandèt alara maites poèmas de tematica amorosa, qu'espeliguèron entre 1897 e 1900 jol pseudonim de Virgili d'Alacseal.
La mòrt del paire, en 1890, quand Caterina aviá pas que 21 ans, cambièt sa vida d'un biais considerable e dramatic. Comencèt alara per ela una epòca de reclusion en çò sieu, que la tradicion del temps obligava a se vestir de negre e a gardar lo dòl per la mòrt dels parents. Per encausa de sa posicion d'ainada venguèt subran lo cap de l'ostal, e aguèt d'administrar lo patrimòni considerable de sos parents, e de se trachar alara dels autres membres de la familha, mai que mai sa maire e sa grand qu'èran malautas totas doas.
Foguèt a la fin del sègle XX, en 1898, que se presentèt als Jòcs Florals d'Olot amb lo poèma "Lo llibre nou" e un monològ, "La infanticida". Totas doas òbras recebèron un prèmi; malgrat aquò foguèt plan decebuda quand s'avisèt que la jurada del concors foguèt orrorizada de s'assabentar que lo monològ, que tractava d'una tematica fòrta, èra estat escrich per una femna. A partir d'aquel moment, Caterina Albert decidiguèt qu'amagariá sa vertadièra identitat jos un pseudonim; causiguèt lo nom Víctor Català, que manlevèt a un de sos personatges del roman Càlzer d'amargor, qu'èra a escriure en aquel moment. A partir d'aquel instant empleguèt sistematicament un pseudonim per totas las òbras que publiquèt long de sa vida.
Lo primièr libre que faguèt espelir foguèt lo recuèlh de poèmas Lo cant dels mesos que publiquèt en 1901, gràcias al parelh format per Josepa Carcassó e Miquel Sitjar. Avián descobèrt lo talent literari de Caterina e l'incitèron a publicar son libre dins la revista catalana mai prestigiosa d'aquel temps L'Avenç. A partir d'aquel moment l'escrivana laissèt de caire son autra vocacion, l'artística, que li agradava dessenhar, pintar e escalprar, una facieta que demorèt ocultada fòrça temps fins a una exposicion que se realizèt en 1955.
Son grand amic, Joaquim Folch i Torres, foguèt una de las personas que mai l'ajudèt a publicar. Encara en 1901, espeliguèt lo sol recuèlh de monològs qu'escriguèt, 4 Monòlegs, dins la Tipologia de l'Avenç. Foguèt a partir d'aquel temps, a l'encòp, quand comencèt sa collaboracion literària a la revista modernista Joventut (1900-1906). Aquesta publicacion li forniguèt una plataforma per se far conéisser pels lectors e, doncas, per se projectar coma una escrivana. Aquí, escriguèt sos primièrs "dramas rurals", valent a dire, sos contes mai fosques e ponhents de sa narrativa. Los reculhiguèt en 1902 dins lo libre que recebèt lo títol de Drames rurals, e quand lo mistèri de son pseudònim comencèt a èsser conegut evoquèt la granda angoissa que sentiguèt per aquesta descobèrta dins sa correspondéncia amb l'escrivan Narcís Oller, un de sos mèstres, e tanben amb Joan Maragall, un autre de sos modèls. Aviá paur que se se podiá pas pus amagar darrièr son pseudonim de Víctor Català, las criticas tornarián espelir, que la situacion de la femna aviá pas cambiat gaire, e qu'èra pas ben vist qu'una femna escriguèsse, e mens encara sus aquesta mena de tematicas.
En 1902, Caterina recebèt sas primièras criticas pel fach d'escriure sus l'aspècte mai fosc de la condicion umana. Ulteriorament, en 1904, publiquèt un autre recuèlh de contes, Ombrívoles dins L'Avenç, e puèi son segond recuèlh de poèmas, Llibre Blanc, publicat en 1905 a l'ostal d'edicion dirigit per Francesc Matheu, Ilustració Catalana. Dins las revistas capitanejadas per Matheu, l'Ilustració Catalana (1903-1917) e Catalana (1918-1921), faguèt conéisser las narracions mens dramaticas, e tanben qualques poèmas de l'escrivana empordanesa.
Entre 1904 e 1905 l'escrivana faguèt espelir son roman Solitud dins lo fulheton de la revista Joventut. En 1905, la Biblioteca Joventut publiquèt l'òbra jos la forma d'un libre, e Víctor Català coneguèt alara una granda reconeissença coma autor. A partir d'aquel moment, venguèt consagrada definitivament coma una escrivana. Qualques ans mai tard, en 1907, publiquèt lo recuèlh de racontes Caires vius dins la Biblioteca Joventut, e entamenèt son primièr silenci literari, per encausa del noucentisme.
Segonda etapa (a partir de 1907)[modificar | modificar la font]
A partir de 1923 publiquèt dins la colleccion populara La Novel·la d'Ara divèrsas istòrias cortas. En 1926, quand lo noucentisme èra ja estat eliminat d'un còp d'escoba, ensagèt de penetrar dins lo panorama literari d'aquel moment en publicar çò que seriá son segond, e a l'encòp darrièr, roman, Un film. Anteriorament, en 1920, faguèt espelir lo recuèlh de racontes La Mare Balena, que s'i pòt constatar una cèrta evolucion dins son estetica literària. Dins aquesta darrièra òbra, i descriu pas sonque l'aspècte mai tenebrós de la vida. Long de sa carrièra literària, aguèt tanben fòrça ligams amb los Jòcs Florals de Barcelona e en 1917, los presidiguèt. A mai de sa relacion amb aquesta corporacion, foguèt tanben amiga de l'Acadèmia de la Lenga Catalana, que ne foguèt membre tre 1915, e tanben amb l'Acadèmia de Bonas Letras de Barcelona, que ne venguèt sòcia a partir de 1923. L'an seguent, en 1924 se ganhèt lo segond accessit a l'Eglantina d'aur durant los Jòcs Florals de Barcelona gràcias al poèma "Cavalls del port". Cal pas doblidar tanpauc son prètzfach de folclorista e a l'encòp d'arqueològa que reculhiguèt e classifiquèt de remasilhas de las epòcas grèga e romana sul sit d'Empúrias). A partir del moment que comencèt la guèrra civil, l'escrivana entamenèt son segon periòde de silenci literari.
Lo silenci perdurèt fins a 1944, qu'en aquel an faguèt espelir una autra òbra, Retablo. Aquel libre, escrich en espanhòl, marquèt una novèla etapa que foguèt son primièr recuèlh de racontes en aquesta lenga. Qualques ans mai tard, en 1946, publiquèt un recuèlh de pròsas literàrias a prepaus de tèmas domestics, Mosaic a l'ostal d'edicions Dalmau. Aquesta òbra seriá la primièra que tornarián prendre las edicions en catalan de l'entrepresa. Pas gaire d'ans mai tard, entamenèt una relacion professionala prolifica amb l'ostal d'edicions Selecta, ont publiquèt Vida Mòlta en 1950 e l'an seguent Jubileu, sos darrièrs recuèlhs de racontes, e puèi sas Obres Completes (1951, 1972). Aprèp sa mòrt, Selecta reeditèt constantament son òbra.
Òbras[modificar | modificar la font]
La produccion literària de Víctor Català es generalament devesida en tres fasas:
- Modernisme
- Segonda etapa, de 1907 fins a la guèrra civila
- La Mare-Balena (1920), recuèlh de contes
- Un film (3.000 metres), (1926), roman
- Marines (1928), antologia
- Contrallums (1930), recuèlh de contes
- Pòstguèrra
- Retablo (1944), recuèlh de contes en espanhòl
- Mosaic (1946), pròsa literària
- Vida mòlta (1950), recuèlh de contes
- Jubileu (1951), recuèlh de contes
- Obres Completes (1951)
- Obres Completes (????)
Referéncias[modificar | modificar la font]


text:
Enguinegatte
Enguinegatte es una comuna francesa, situada dins lo departament del Pas de Calais e la region del Nòrd-Pas de Calais.
Somari
Geografia[modificar | modificar la font]
Una pichona part del territòri de la municipalitat i aviá incorporat en lo perimètre de la concession de Fléchinelle per l'espleitacion de las venas de carbon.
Une petite partie du territoire de la commune était incorporée dans le périmètre de la concession de Fléchinelle pour l'exploitation des veines de charbon.
Comunas vesinas[modificar | modificar la font]
Istòria[modificar | modificar la font]
Enguinegatte, #Que se trucava antany Guinegatte, #èsser lo banc d'almens doas batalhas:
- En 1479, los Franceses de Louis XI, comandats per Philippe de Crèvecœur de Fendasclas, an vencut pels Flamencs de Maximilien de Habsbourg (archiduc d'Àustria, e, per lo sieu matrimòni amb Ostal de Bourgogne, pòrti e comte de Bourgogne, comte de Flandre, pòrti de Brabant, èca.);
- l'an 1513, en lo moment de la jornada dels esperons, Maximilien, totjorn lududes, mas vengut dempuèi alavetz emperaire germanique, e aliat aquelas fes a Henri VIII de Angleterre, i venç las tropas de Louis XII.
Enguinegatte, qui s'appelait autrefois Guinegatte, fut le siège d'au moins deux batailles:
- En 1479, les Français de Louis XI, commandés par Philippe de Crèvecœur d'Esquerdes, sont vaincus par les Flamands de Maximilien de Habsbourg (archiduc d'Autriche, et, par son mariage avec Marie de Bourgogne, duc et comte de Bourgogne, comte de Flandre, duc de Brabant, etc.);
- En 1513, lors de la journée des éperons, Maximilien, toujours lui, mais devenu depuis lors empereur germanique, et allié cette fois à Henri VIII d'Angleterre, y vainc les troupes de Louis XII.


text:
La Reddicion de Breda
La Reddicion de Breda qu'ei ua pintrura dab òli de Diego Rodríguez de Silva y Velázquez realizada entau Salon deus Reiaumes deu Palais deu Buen Retiro enter 1634 e 1635.
Que celebra la victòria espanhòla suber la vila olandesa de Breda tienguda per Justin de Nassau e la soa reddicion dab aunors, armas e banèras au capdau de las òsts au servici d'Espanha, generau Ambrosio Spínola, tot aquò simbolizat per la clau que de Nassau da au generau en bèth ensajar d'ajolhà's shens qu'aqueth darrèr, planvolent, ac permeti.
Uei aquesta òbra qu'ei conservada dehens lo Musèu deu Prado, a Madrid.


text:
Irlanda del Nòrd
L'Irlanda del Nòrd (en gaelic irlandés Tuaisceart Éireann, en anglés Northern Ireland, en Ulster Scot Norlin Airlann) es un territòri autonòm situat al nòrd de l'illa d'Irlanda e apertenent a l'estat del Reialme Unit. Es considerat coma una de las quatre nacions que compausan lo Reialme Unit de Grand Bretanha e d'Irlanda del Nòrd.
La capitala es Belfast.
Lo gentilici es nòrd-irlandés -esa.
Istòria[modificar | modificar la font]
Politica[modificar | modificar la font]
Geografia[modificar | modificar la font]
Los 6 comtats[modificar | modificar la font]
Los 6 comtats administratius foguèron remplaçats en 1973 per 26 conselhs locals.


text:
Lo plaser de perpensar e d'escríver en lenga gascona. Aquiu qu'avetz lo men caièr aubrit.
dimecres, 7 de desembre de 2011
Cosinapatia
26 comentaris:
- Cosina ha dit...
-
Sabèm totes qu'es pas parièr "soi dins ta cosina" que "soi dins ta cosina".
- 7 de desembre de 2011 a les 11:15
- Joan deu Peiroton ha dit...
-
Cosina: sès pas de la Garròcha/Garrotxa, tu? La cosina de la Garròcha a la reputacion d'èsser volcanica. Mai volcanica la cosina, miélher, ieu disi.
- 7 de desembre de 2011 a les 12:29
-
-
Soi benlèu un emmerdaire mas vosautres Gascons sètz de traïdors d'Occitània. Los meus amics occitans lo vòlon pas dire mas ieu lo disi.
Lo setze de decembre, a Bordèu, anam trabalhar a l'estandard occitan e aquel estandard serà pas lo passeïsme gascon. Que lo volgatz o non, la lenga de l'avenidor es l'occitan normalizat, coma lo ditz David Grosclaude et coma lo fan los catalans per lor politica lingüistica.
Avetz causit lo gascon e es una error. Lo gascon a pas d'avenidor en Occitània.
Signat un patriòta occitan.
- 7 de desembre de 2011 a les 12:32
- Joan deu Peiroton ha dit...
-
Car patriòta occitan, ne tornaram parlar dens cent ans.
- 7 de desembre de 2011 a les 12:40
-
-
Jo e'm pensi que'ns cau bacsar de trobar desencusas (o quasi) ad aquera question : "perqué parlas gascon ?" Adara, que's pòdem perméter aquesta responsa clara : PR'AMOR !
N'am pas a nes justificar d'arren. E ací que parli d'ua responsa de bon dar au franchimand, mes tanben a l'occitaniste arreferencialiste dont vòu bastir le lenga deu futur !
E sonque entau plaser, qui la parlerà le toa lenga deu futur, ua vintia de pelòis de l'IEO ? E pensas que's va impausar atau en çò deu monde ?! Bilhèu qu'a nòste, que'ns poderén impausar de parlar castelhan, après tot que seré autant logic !
- 7 de desembre de 2011 a les 18:49
-
-
Ath mensh ei clar, totun podem parlar eth gascon en Gasconha e s'existis ua mena de confederacion non sabem pas jamès... so d'acord damb er arreferencialista, parlaram toti er occitan estandart des de Bordèu com ac ditz ben eth noste amic lengadocian ( Bordèu e'm demani serie ja en pais lenguadocian ? ) pero segurament serà eth catalan de Girona o lo catalan lleidatan! Desencusa-me entas accents pero damb aguest teclat que me quedi ...
- 7 de desembre de 2011 a les 21:54
- Joan deu Peiroton ha dit...
-
Doncs, jo, Joan del Perotó, president dels Estats Units Occitanocatalans, declaro solemnement que la capital indivisible de la nostra confederació serà Olot (Garrotxa). L'estàndard oficial que la gent hauràn d'utilitzar per comunicar amb l'administració confederal serà el català septentrional de transició. Totes les reivindicacions hauràn de ser portades, a peu e en córrer, a la seu del govern, al cim del Montsacopa. Visca la cuïna volcànica de la meva cosina, no menys volcànica, d'Olot!
- 8 de desembre de 2011 a les 10:15
- Carles Casanovas ha dit...
-
VISCA!...JO, en Carles del Rocar de Tiana, et reconec com a President dels EEUU OCCITANO-CATALANS i que la capital sigui Olot...per cert la teva cosina és PRIMA DE RIESGO?...
- 8 de desembre de 2011 a les 10:45
- Joan deu Peiroton ha dit...
-
Carles Casanovas: Carles, home, no m'extranya gens que tu la coneixis, a la meva cosina olotina.
- 8 de desembre de 2011 a les 11:01
- Joan deu Peiroton ha dit...
-
Comunicat de la Presidència: El President en Joan del Perotó ha declarat que seràn inscrits al patrimòni immaterial de la humanitat six punts emblemàtics de la nostra Occitània immortal:
- El comerç en català
- Les Festes del Tura
- La ruta del carrilet
- El Parc Natural de la Garrotxa
- El claustre del Carme
- La cuixa, em, cuïna de la seva cosina
El President va també inaugurar el monument-estàtua a la glòria de Pere Vidal de Besalú, el trobador més il.lustre de la Garrotxa i primer gramàtic de la llengua nostra.
- 8 de desembre de 2011 a les 11:18
- rapieta ha dit...
-
Adiu, afè bonjorn Monsur lu president que « cal dire » senher o beleu senhèr.
un pitit mot apres 'na banturlada sus 'queu bilhet e mai que tot apres la legida dau comentarí dau « patriòta ». Daus mòts coma « traïdors », « estandard », « passeïsme », « normalizat » mai una Z coma ... son vertadieradament aprestats per l'avenir, afè, l'avenizador, perdon, avenitor, t! avenidor.
Me pensava que los « occitans » erián fiar « d'amor » e « paratge », lu temps chamja.
JP
- 8 de desembre de 2011 a les 11:20
- Joan deu Peiroton ha dit...
-
Adiu , cavalièr de la Rapieta. Ai besonh d'un ministre de la cultura, dels afars linguistics e dels dreches dels omosexuals. S'acceptèsses la carga, me fariás un grand onor. Nos demerdarem per jostitolar tas intervencions televisadas :-P
- 8 de desembre de 2011 a les 11:51
-
-
Fasètz de comentaris risolièrs ambe mos messatges mas respondetz pas al problèma. I a pas qu'UNA OCCITANIA e qu'UNA LENGA OCCITANA. Aquò es estat probat dempuei annadas e annadas per de linguistas e de scientifics SERIOSES.
Los que dison que lo gascon es una lenga, o que LA lenga occitana existís pas son de mensongièrs incompetents, coma l'a escrich Miquèl Grosclaude dins sa prefàcia del diccionari de l'OCCITAN de Gasconha.
I a una nacion occitana, ia una lenga occitana. I a pas de nacion gascona ni de lenga gascona. Un dialècte gascon, òc, mas un dialècte es pas una lenga e nosautres trabalham a la naissença d'una LENGA OCCITANA modèrna. TOTES LOS GRANDS OCCITANISTAS o sabon de plan e o dison dempuei annadas e annadas. Mas voletz pas comprendre! Totes los especialistas e los actors de l'occitanisme o dison: Pèire Bec, lo C.L.O., Lafon, Fontan, Patric Sauzet, Grosclaude (paire e filh), Domergue-Sumien (lo mai grand especialista de LA lenga occitana de uèi), lo C.A.O.C., lo paure Garriga Trullols, l'APORLOC, l'IEO, lo PNO, los ensenhaires, la F.E.L.C.O., l'Institut occitan etc... Es pas pro aquò? TOTAS las associacions occitanas de l'Occitània occidentala parlon pas mai de gascon mas d'occitan de Gasconha e son pas contra l'occitan estandard.
Fasètz lo jòc dels separatistas gascons e de la França, qu'es tròp urosa de veire aquò!
La Gasconha es pas que l'Occitània occidentala.
Es lo darrièr messatge que mandi.
VISCA l'OCCITANIA UNA !!
- 8 de desembre de 2011 a les 12:51
- rapieta ha dit...
-
@ Monsur lu regent, per far mai « occitan blos »
Per dire la vertat, es en 'quò que sei desparier dau ministre actuau de la cultura oficiala de París capitala dau monde contra l'Occitània la genta, sei nonmàs 'na tapeta de 40 ans, e d'enquera, après 23:00, sei ni Thaï, ni boxer.
JP
- 8 de desembre de 2011 a les 15:33
- Joan deu Peiroton ha dit...
-
Anonim: lo gascon n'ei pas mei ni mensh dialècte que lo francés, amic men. Lo gascon qu'ei un "dialècte de l'occitan" com lo francés ei un "dialècte de la lengua d'òil". Nosautes non volem pas quaucòm d'extraordinari: sonque hicar lo gascon au medish nivèu que lo francés. Pas mei. Pas mensh. Aquò qu'ei un dret e n'ei pas negociable. Que jo sàpii, lo gascon n'ei pas jamés estat un dialècte deu lengadocian. Lo gascon qu'ei ua lengua com ac ei lo francés, pas mei, pas mensh. Apèra la lengua gascona: occitan, se vòs, mès n'assajes pas de cambiar-la o de tuar-la. N'as simplament pas lo dret dab tu. N'as pas de decidir peus nosautes. Los gascons, en gascon!
Quant a saber si gascon e occitan son la medisha lengua, n'ei pas vertat que tots los linguistas "serioses" (?) e son d'acòrd sus aqueth punt. Que't poish citar aumens un estudi dab critèris quantificats qui mian tà l'assercion contrària . Tot que depén deus critèris causits, en realitat. E de tot biaish, quina importància e pòt aver, aquò?? Qu'ei ua question ideologica, un punt de classificacion, mei que mei, e non pas un problèma scientific, pr'amor los critèris tà decidir se gascon e occitan son o non ua medisha lengua non son pas universaument admés. De tot biaish, se lo gascon ei occitan, qu'ei tan bon occitan com lo lengadocian, mentre que lo lengadocian n'ei pas briga de bon gascon. Occitània que's ditz occitània e non pas lengadociània, vertat? Se vòs transformar occitània en lengadociàna, segur que t'ac calerà har shens los gascons, qu'ei ua causida possibla. Quant a l'occitània una, supausi que vòs parlar deu magnific parçan de Pesolhac? En tot cas, eths gascons, en gascon. E pas sonque los gascons: Diu tanben! La Senta Mair de Diu era medisha que preferí organizar los sons rendetz-vos a Lorda tà poder parlar gascon. No'n dobtes pas: lo darrèr parlar occitan viu sus tèrra que serà hòrt probablament gascon. Que sia lo mes tard possible.
- 8 de desembre de 2011 a les 16:12
- Joan deu Peiroton ha dit...
-
Anonim: un estudi dab criteris quantificables e quantificats qui mian un lingüista alemand seriós tà la conclusion que catalan, occitan e gascon e son tres lenguas distintas:
aquiu
- 8 de desembre de 2011 a les 16:36
-
-
Tau patriòta : Dic me que't pregui tos los tons amics au darrèr moment qu'an cambiat d'idea : Volen unificar l'occitan sus la base sonque deu gascon pr'amor de rasons diversas com per exemple qu ei aqueth sonque qu'a un nivèu d'oficialitat etc...Que hès ? que deishas de parlar a casa en lengadocian e que vienes aus cors deu ser quequejar dab nosautes ? Respon aquò, que va interessar tau Joan, pensi !
- 9 de desembre de 2011 a les 0:32
- merike ha dit...
-
Duas frasas: "Pidän serkku Toa ompelu" ja "Pidän serkku Toa ompelu. " Bingo!
I like the cousin of your cousin?
I like the sewing of your cousin?
Lucy kwik traductor:
it|he|she likes me it|he|she sewed it|her of yours it|he|she sewed
Molt simple.
Fàcil, entenc la teva llengua.
- 10 de desembre de 2011 a les 16:53
- Joan deu Peiroton ha dit...
-
Merike, not really. The gascon words cosia and cosina mean cousin (she) and kitchen or cooking (in French: cuisine), respectively. In non-gascon occitan, there is only one word, cosina, to say cousin and kitchen.
- 10 de desembre de 2011 a les 17:26
- merike ha dit...
-
Ara entenc que has parlat amb el Carles. Granmercés! Suurkiitos en finès.
- 11 de desembre de 2011 a les 10:16
- Octavià Alexandre ha dit...
-
Joan, el problema d'aquest "estudi" és que es limita al lèxic (i a més no a tot, sinó a una part), obviant altres aspectes com la fonètica o la morfologia.
Però hi estic d'acord en què les diferències entre el gascó i l'occità pròpiament dit són del mateix ordre que les que hi ha amb el català. És a dir, que en línies generals, el gascó és tan occità com el mateix català, per bé que de faisó diferent.
- 12 de desembre de 2011 a les 12:32
- Joan deu Peiroton ha dit...
-
Octavià Alexandre: Hi estic d'acord.
- 12 de desembre de 2011 a les 14:14
-
-
N'obliditz pas totun que la Mair de Diu (la Verge Maria de Lordas)era medisha parlava lo gascon de Massavielha: "Que soi era immaculada Concepcion!!!"
S'aquò n'es pas ua granosassa justificacion que lo gascon es la lenga deus Dius? Non mès totun! Qu'es auta causa que la malautiosa IEO per santificar la nosta lenga de VASCONIA.
- 12 de desembre de 2011 a les 19:28
- Joan deu Peiroton ha dit...
-
Diu vivant, Pèir, qu'as plan arrason!
- 12 de desembre de 2011 a les 21:16
-
-
Ne vesi pas lo ligam entre le hèit d'impausar l'occitan lengadocian com lenga estandard e l'IEO. E i a enqüèra mond entà créser qu'ua petita associacion com l'IEO teng un poder deus bèths entà impausar "ua lenga estandard"? Mèrda, be son acabadas las annadas 70 o 80 !! Be n'i a hartèra de léger tostemps las medishas conerias ! Aqueth hantausme qu'ei vengut ridicul adara. E son 2 praubes emplegats de l'IEO Federau (qu'ac sabetz, be tribalhan dens la maishanta ciutat de Tolosa !) e vòn impausar "l'occitan lengadocian central estandard de referéncia" tà tot lo país occitan ? E cresetz a de bon que van hèr aquò lo president provençau de l'IEO, o lo secretari (d'origina peirigordina que damòra entà Bordèu) e la dinerèra (provençala era tanben)???
- 14 de desembre de 2011 a les 11:22
- Joan deu Peiroton ha dit...
-
Jo, n'èi pas dit ni escriut arren en contra de l'I.E.O., personaument. Lo men estrambòrd qu'èra meslèu provocat per era evocacion qui Pèir e hasó deth gascon mariau e virginau.
- 14 de desembre de 2011 a les 12:06


text:
Tincques
Tincques es una comuna francesa, situada dins lo departament del Pas de Calais e la region del Nòrd-Pas de Calais.
Somari
Geografia[modificar | modificar la font]
La municipalitat a situat en lo Artés, a 27 km a l'oèst de Arras en direccion de Hesdin.
A traversat per la RD 939 e per la via ferrée Arras - Sant-Pol-sus-Ternoise (parca de Tincques)
La commune est située dans l'Artois, à 27 km à l'ouest d'Arras en direction de Hesdin.
Elle est traversée par la RD 939 et par la voie ferrée Arras - Saint-Pol-sur-Ternoise (gare de Tincques)
Comunas vesinas[modificar | modificar la font]
Istòria[modificar | modificar la font]
La localité de Tenques a mencionat dempuèi 1170.
La localité de Tenques est mentionnée dès 1170.


text:
Aucamvila (Tarn e Garona)
Aucamvila[1][2] (oficialament en francés Aucamville) es una comuna carcinòla, situada dins lo departament de Tarn e Garona e la region d' Occitània.
Somari
Geografia[modificar | modificar la font]
Situacion[modificar | modificar la font]
Comuna de l'airal urban de Tolosa situada a 32 km al nòrd de Tolosa e a 25 km de l'aeropòrt de Tolosa-Blanhac, Aucamvila es situat al tèrme sud del departament de Tarn e Garona, a mièg camin entre Montalban e Tolosa.
Vias de comunicacion e transpòrts[modificar | modificar la font]
La gara SNCF mai prèpa es situada a 8 km, sus la comuna de Grisòlas.
Accès dempuèi Tolosa per la via lachenca (D902) fins a Bausèla puèi per la D2 fins a Granada, e tanben dempuèi l'A62, sortida 10.1 Granada/Eurocentre.
La vila es situada a prèp de 9 km a l'oèst de la RN20 a mièg camin de Tolosa e Montalban
Toponimia[modificar | modificar la font]
Aucamvila es citada per primièr còp al sègle XI coma Ochamsvila, puèi Aucamvila aprèp 1312.
Istòria[modificar | modificar la font]
Los abitats pus ancians foguèron trobats dins lo pargue de Nolet; de l'epòca galloromana (pèças de bronze), puèi merovingiana (placas de cencha). D'escavament revelèron de rèstas de mosaïca e de vases en tèrra negra.
L'abat Galabert escriu dins son òbra[3] qu'al sègle XIII, lo vilatge, en primièr a 500 m al nòrd del cementèri, foguèt destruit per un encendi e se tornèt bastir al luòc actual.
La comuna d'Aucamvila foguèt integrada al departament de Tarn e Garona lo 21 de novembre de 1808; abans èra dins lo canton de Verdun de Garona, del departament de la Nauta Garona.
Administracion[modificar | modificar la font]
Demografia[modificar | modificar la font]
Luòcs e monuments[modificar | modificar la font]
- Glèisa de Sant Martin (sègle XIII, XV e XVI).
- Anciana capèla de Sant Joan Batista.
-
-
-
-
Anciana capèla de Sant Joan Batista
-
Personalitats ligadas amb la comuna[modificar | modificar la font]
Ligams extèrnes[modificar | modificar la font]
Nòtas[modificar | modificar la font]
- ↑ Patrici Pojada, Repertòri toponimic de las comunas de la region Miègjorn-Pirenèus, Nouvelles Éditions Loubatières, 2009, ISBN 978-2-86266-573-3
- ↑ Sit Toponimia occitana
- ↑ abat Galabet (curat d'Aucamvila de 1881 a 1907) escriguèt 1890 una l'istòria de la ville "Monographie d'Aucamville"


text:
Jardins penjats de Babilònia
Los jardins penjats de Babilònia (tanben nomenats los jardins de Semiramis), del temps de Nabucodonosòr II, e las muralhas de Babilònia foguèron consideradas coma una de las Sèt Meravilhas del Monde. Se supausa que foguèron bastits per Nabucodonosòr II a l'entorn de l'an 600 aC (dins l'actual Iraq). Pasmens, i a de dobtes que los jardins ajan vertadièrament existit.
Los jardins de Babilònia se tròban fòrça documentats pels istorians grècs com Estrabon e Diodòr de Sicília, mas i a pauc indicis que fan pensar a son existéncia. Qualques rèstas pauc significativas eissidas dels excavaments del palais de Babilònia foguèron subresplechadas, e correspondon pas cap amb aquelas descripcions meravilhosas.
Qualques escòlas de pensada creson que, amb los ans, se confondèt la localizacion amb de jardins que aqueles existiguèron a Niniva, coma fan testimònis de taulas eissidas d'aquela ciutat de Mesopotamia ont son mencionats clarament de jardins. Los escriches d'aquelas taulas descriguèron lo possible usatge de quicòm similar al vitz d'Arquimèdes coma instrument per portar l'aiga fins a una nautor determinada.
Segon las cronicas anticas, los jardins foguèron bastits per alegrar Amitis, nostalgica femna de Nabucodonosòr. Amitis, filha del rei dels Mèdes, se maridèt amb lo rei babilonian per crear una aliança entre las doas nacions. Lo país d'ont veniá la nòvia, pasmens èra verd e montanhós, e Amitis trobava la tèrra plana e seca de Mesopotamia fòrça deprimenta. Lo rei decidiguèt de tornar crear per ela sa patria nativa amb la construccion d'una montanha artificiala amb un tèrme plantat d'un jardinat.
Los jardins penjats benlèu èran pas "penjats" dins lo sens d'èsser suspenduts per de cables o còrdas. Lo nom ven d'una traduccion del mot grèc kremastós o del latin pensilis, que significa mai segurament que los jardins penjavan cap aval dels tèrmes d'una terrassa o laissa.
Lo geograf grèc Estrabon descriguèt los jardins al sègle I abC; escriviá: « S'agís de terrassas amb voltas encastradas una sus l'autra, que se sostenon amb de pilars en forma de cubica. Aqueles pilars son vueits en dedins e son comolats de tèrra perque s'i pòsca plantar d'arbres d'espècia rica. Los pilars, las voltas e las terrassas son faches de bricas e asfalte. »
Se vertadièrament exististiguèron, aqueles jardins devián provocar una vision espectaclosa: una montanha artificiala, verda e galhardassa, enemic de la plana.


text:
Guèrra de la Tresena Coalicion
La Guèrra de la Tresena Coalicion foguèt un conflicte napoleonenc major que se debanèt en 1805. Opausèt l'Empèri Francés e seis aliats (Espanha, Bavièra, Wurtemberg, Bade) e seis estats satellits (Republica Batava, Reiaume d'Itàlia, Reiaume d'Etruria) a una coalicion gropant l'Empèri d'Àustria, l'Empèri Rus, lo Reiaume Unit, Suècia e lo Reiaume dei Doas Sicíias. Sus lo continent, s'acabèt per una victòria francesa après lei batalhas d'Ulm e d'Austerlitz que causèt l'abandon de la guèrra per l'Empèri d'Àustria. Sus l'ocean, s'acabèt per una victòria britanica après la destruccion de la màger part dei flòtas francesas e espanhòlas a Trafalgar. En 1806, aqueu conflicte foguèt seguit per la Guèrra de la Quatrena Coalicion formada per lo Reiaume Unit, Prússia e l'Empèri Rus.
Ligams intèrns[modificar | modificar la font]
- Guèrra de la Premiera Coalicion.
- Guèrra de la Segonda Coalicion.
- Guèrra de la Quatrena Coalicion.
- Guèrra de la Cinquena Coalicion.
- Guèrra de la Seisena Coalicion.
- Guèrra de la Setena Coalicion.


text:
Alfred de Wessex
Alfred de Wessex (entre 846 e 849 - 26 d'octòbre de 899), dich Alfred lo Grand, foguèt rèi de Wessex de 871 a sa mòrt e rèi de totei leis Anglosaxons de 878 a sa mòrt. Durant son rèine, organizèt la defensa deis estats saxons còntra leis invasions vikingas organizadas a partir de Danelaw. Venceire en 878 a Ethandun, capitèt d'impausar en 886 la signatura d'un tractat organizant lo partiment d'Anglatèrra entre Saxons e Vikings. Organizèt tanben l'administracion de son estat e assaièt de melhorar l'educacion e la justícia.
Es considerat coma un sant per la Glèisa Catolica Romana.


text:
Khafra
Khafra (en grèc : Xeφpήv - Kefren) que ho un faraon de la IVau dinastia egipciana qui rengè au sègle -XXVI. Qu'ei mei que mei famós per'mor de la soa piramida monumentau qui e la segonda en talha enter las tres Piramidas de Giza (en perspectiva que sembla sovent estar mei hauta que la Grana Piramida de Khofo). La soa cara que sere representada suu cap deu Gran Esfinx de Giza.
Que ho l'espós de la regina Meresankh III (sepelida dens un mataba au ras de la piramida de Khafra).
La soa succession qu'ei insegura per'mor deus conflictes aparents de succession enter los hilhs de Khofo ; en tot cas sia directament, sia parallelament sia après d'autes reis Menkaora que pugè suu tròne.
Nom de Rei de Hauta e Baisha Egipte en escritura ieroglifica : Khafra[modificar | modificar la font]
Hont[modificar | modificar la font]
- Grimal, Nicolas. Histoire de l'Egypte ancienne. París : Fayard, 1988.
- Shaw, Ian. The Oxford History of Ancient Egypte. Oxford : Oxford University Press, 2000.


text:
Guardamar del Segura
Guardamar del Segura es una vila d'Espanha, situada dins la provincia d'Alacant (País Valencian). Sa populacion èra de prèp de 17 000 abitants (2011).
Geografia[modificar | modificar la font]
Guardamar es situada al sud du Segura, flum qui s'espandís en Mediterranèa dins son territòri comunal. Tradicionalament apartenant a Vega Baja del Segura, mas tanben apartenant a Bajo Vinalopó per de rasons lingüisticas, istoricas e geograficas. Guardamar es la vila mai meridionala dels Païses Catalans. Atal, un dich popular definit los Païses Catalans De Salses a Guardamar e de Fraga a Maon.
Istòria[modificar | modificar la font]
Guardamar possedís diverses rèstas arqueologics de la preïstòria e tanben de l’istòria antica. A l’epòca arabia, lo nom de Guardamar èra benlèu Almodóvar. Mai tard, vèrs 1244, Alfons X conqueguèt la region per la corona de la Castelha, la populacion musulmana i demoran.
La ciutat pòt èsser considerada coma l'anciana Alone. De geografes grècs decrivián Alone coma una cala aparada d'una illòta. D'autres associan aquel site a la Calanca del Pòrt d'Alon prèp de Sant Ceri de Mar, en Provença; Pasmens, i a pas d'illòta a dintrada d'aquela calanca, doncas aquela illa seriá benlèu Tabarca e la cala la baia de Santa Pola.
Lo nom Alone significa cap de particular en Grèc ancian. Son origine es doncas benlèu feniciana. Dins sa pèça titulada Pœnulus (es "Lo pichon Cartaginés"), lo comica latin Plaute met en scèna un malastruc cartaginés perdut dins Roma. aquel, parlant pauc la lenga, s'exprima dins un sabir mesclan fenician e latin. Evòca los alonim e les alonoth, es a dire los dieus e las divesas. "Alon" significa "dieu".
Existís de rèstas d'usinas metalurgicas a La Fonteta exemples del començament de la siderurgia dins la protoïstòria de la Mediterranèa occidentala. E mai, se trobèt una granda mena de ceramicas fenicianas: anfòras; escudèlas, vernis roge, ceramica grèga ancian, e d'objèctes rituals coma d'uòus d'estruci, evòri, eca. L'apareisson d'elements d'arquitectura reütilizats dins lo barri pròva l'existéncia d'un Temple.
Los Fenicians comencèron amb los ibèrs, un pòble qu'abitava al Cabezo Lucero.
Espòrt[modificar | modificar la font]
A l'ora d'ara Alone es lo nom de l'equipa de Guardamar del Segura de fotbòl, fondada dins loes ans 1950.
Ligams extèrnes[modificar | modificar la font]
- vila de Guardamar del Segura
- (es)Índice Estadístico Municipal de Guardamar del Segura.
- Guardamar.com
- Puerto deportivo Marina de las dunas
- guardamardelsegura.com
- Portal de la Dirección General de Administración Local de la Generalidad
- Web de turismo de Guardamar del Segura realizada por la Agencia Valenciana de Turismo
Galaria[modificar | modificar la font]
-
Bòca del Segura
-
-


text:
Villes et mairies du Canton de Moreuil
Liste des communes
Moreuil
Ville de Moreuil, commune de France de 4 000 habitants.
La mairie de Moreuil a une adresse e-mail et un site Internet.
Présence de monuments historiques sur la ville.
Commune rattachée : Castel.
Rosières-en-Santerre
Ville de Rosières-en-Santerre, commune de France de 3 000 habitants.
La mairie de Rosières-en-Santerre a une adresse e-mail et un site Internet.
Harbonnières
Village d'Harbonnières, commune de France de 1 600 habitants.
La mairie d'Harbonnières a une adresse e-mail.
Présence de monuments historiques sur le village.
Hangest-en-Santerre
Village d'Hangest-en-Santerre, commune de France de 1 000 habitants.
La mairie d'Hangest-en-Santerre a une adresse e-mail et un site Internet.
Présence de monuments historiques sur le village.
Arvillers
Village d'Arvillers, commune de France de -1 000 habitants.
La mairie d'Arvillers a une adresse e-mail et un site Internet.
Commune rattachée : Saulchoy-sur-Davenescourt.
Le Quesnel
Village du Quesnel, commune de France de -1 000 habitants.
La mairie du Quesnel a une adresse e-mail et un site Internet.
Caix
Village de Caix, commune de France de -1 000 habitants.
La mairie de Caix a une adresse e-mail et un site Internet.
Présence de monuments historiques sur le village.
Le Plessier-Rozainvillers
Village du Plessier-Rozainvillers, commune de France de -1 000 habitants.
La mairie du Plessier-Rozainvillers a une adresse e-mail.
Pierrepont-sur-Avre
Village de Pierrepont-sur-Avre, commune de France de -1 000 habitants.
La mairie de Pierrepont-sur-Avre a une adresse e-mail et un site Internet.
Méharicourt
Village de Méharicourt, commune de France de -1 000 habitants.
La mairie de Méharicourt a une adresse e-mail.
Mézières-en-Santerre
Village de Mézières-en-Santerre, commune de France de -1 000 habitants.
La mairie de Mézières-en-Santerre a une adresse e-mail et un site Internet.
Morisel
Village de Morisel, commune de France de -1 000 habitants.
La mairie de Morisel a une adresse e-mail et un site Internet.
Démuin
Village de Démuin, commune de France de -500 habitants.
La mairie de Démuin a une adresse e-mail.
Thennes
Village de Thennes, commune de France de -500 habitants.
La mairie de Thennes a une adresse e-mail et un site Internet.
Vrély
Village de Vrély, commune de France de -500 habitants.
La mairie de Vrély a une adresse e-mail.
Berteaucourt-lès-Thennes
Village de Berteaucourt-lès-Thennes, commune de France de -500 habitants.
La mairie de Berteaucourt-lès-Thennes a une adresse e-mail et un site Internet.
Domart-sur-la-Luce
Village de Domart-sur-la-Luce, commune de France de -500 habitants.
La mairie de Domart-sur-la-Luce a une adresse e-mail et un site Internet.
Contoire
Village de Contoire, commune de France de -500 habitants.
La mairie de Contoire a une adresse e-mail et un site Internet.


text:
3
Aquesta pagina concernís l'an 3 del calendièr gregorian.
Eveniments[modificar | modificar la font]
Occitània[modificar | modificar la font]
França[modificar | modificar la font]
Euròpa[modificar | modificar la font]
Empèri Roman[modificar | modificar la font]
Adopcion de Gaius Caesar coma eiretier per l'emperaire August. Eleccions de Lucius Aelius Lamia e de Marcus Valerius Messalla Messallinus coma cònsols.
Asia[modificar | modificar la font]
China[modificar | modificar la font]
Revirada d'un complòt per eliminar Wang Mang de la regéncia. Èra dirigit per lo sieu fiu Wang Yu, divèrsei membres de son ostau coma Lu Kuan e de caps dau clan Wei. Lei responsables principaus d'aquela temptativa de còp d'estat foguèron executats quauquei mes ò annadas après sa revirada.
Goguryeo[modificar | modificar la font]
Desplaçament de la capitala dau reiaume de la fortalessa de Jolbon a aquela de Gungnae.


text:
Batèl viking
Los batèls viking èran los vaissèls utilizats pendent l'era vikinga (entre 793 e 1066) dins lo nòrd d'Euròpa. La tradicion escandinava de construccion navala pendent aqueste periòde èra caracterizada per de batèls fins e plegadisses, amb una proa e una popa simetricas e una quilha vertadièra. Èran bastits amb una tecnica particulara, que los bordatges i se superpausavan e èran riblats entre eles. Podián presentar una figura escalprada per ondrar la proa o la popa, que sovent èra un cap de dragon.
Viatjavan dins la Mar Baltica e luènh de sas basas escandinavas, entrò Islàndia, las Illas Feròe, Groenlàndia, Terranòva, la Mediterranèa, e Africa.
Los batèus èran abitualament devesit en classas basadas sus sa talha e sa foncion. Mesuravan entre 10 e 30 metres de long.
Desvolopament[modificar | modificar la font]
Per las generacions recentas, lo vaissèl de guèrra es vengut l'icòna culturala dels vikings. Aquesta tendéncia es pas estonanta, amor que lo batèl fonccionèt coma la peça centrala de la cultura escandinava pendent de sègles. D'efèit, l'importància del vaissèl viking es prigondament enraiçada dins la cultura escandinava, per una nau qu'aviá a l'encòp un ròtle pragmatic e religiós. Escandinàvia es una region amb de cadenas de montanhas relativament enauçadas que son de bon aténher per los pòrts costièr. En consequéncia, las rotas de negòci d'en primièr utilizadas foguèron las vias maritimas, essent que, a mai las rotas terrèstras èran perilhosas e de mal accedir. Los reialmes viking se desvolopèron alavetz dins las ciutats costièras, lasqualas èran fòrça dependentas de la Mar del Nòrd per sa subrevida e son desvolopament. Lo contraròtle de las vias maritimas èra alavetz primordial, e en consequéncia los naviris tecnicaments pus avançats èran fòrça presats. D'efèit, pr'amor de son importància aclapanta, lo naviri venguèt un element central de la religion pagana vikinga, entrò a venir simbòl de poder e d'abiletat. pendent lo primièr millenni, los caps vikings respectables e los nòbles, se fasián rebondre amb un naviri intacte e luxuós per fin de los transportar dins l'autre monde. A mai, d'unas peças de moneda trapadas a Hedeby, entre las monedas danesas pus ancianas, an de vaissèls coma emblèma, mostrant l'importància dels naviris dins la zona. A travèrs una tala importància culturala e practica, lo batèu viking progressèt cap al pus potent e avançat naviri de l'epòca.


text:
Ieu, soi de Narbona, brava vilota del Lengadoc.
Lo mieu trabalh es a Paris, macarel, qu' i fai pas bon viure en aqueste moment, perque lo temps i es grisàs e que la plueja arresto pas de tombar sul cap
Cado dissabte et dimenge torni viatjar amb lo tren dins lo miegjorn, per veire tota ma familha.
Que dire de mai?... Mmmh Me trigo la manifestacion de 2009 per la defensa de la lenga nostra.
Escoti tanben la musica del Lo Dalfin, (vosautres aqui coneissetz aquela ?) e aimariai ben participar a una de lor festa.
Adieusiatz


text:
Villes et mairies du District de la Broye-Vully (135)
Liste des communes
Payerne
Ville de Payerne, localité de la Suisse de 8 000 habitants.
La mairie de Payerne a une adresse e-mail et un site Internet.
Moudon
Ville de Moudon, localité de la Suisse de 4 600 habitants.
La mairie de Moudon a une adresse e-mail et un site Internet.
Avenches
Ville de Avenches, localité de la Suisse de 2 900 habitants.
La mairie de Avenches a une adresse e-mail et un site Internet.
Lucens
Ville de Lucens, localité de la Suisse de 2 200 habitants.
La mairie de Lucens a une adresse e-mail et un site Internet.
Corcelles-près-Payerne
Village de Corcelles-près-Payerne, localité de la Suisse de 1 800 habitants.
La mairie de Corcelles-près-Payerne a une adresse e-mail et un site Internet.
Granges-près-Marnand
Village de Granges-près-Marnand, localité de la Suisse de 1 100 habitants.
La mairie de Granges-près-Marnand a une adresse e-mail.
Cudrefin
Village de Cudrefin, localité de la Suisse de 1 000 habitants.
La mairie de Cudrefin a une adresse e-mail et un site Internet.
Carrouge
Village de Carrouge, localité de la Suisse de -1 000 habitants.
La mairie de Carrouge a une adresse e-mail et un site Internet.
Grandcour
Village de Grandcour, localité de la Suisse de -1 000 habitants.
La mairie de Grandcour a une adresse e-mail et un site Internet.
Faoug
Village de Faoug, localité de la Suisse de -1 000 habitants.
La mairie de Faoug a une adresse e-mail et un site Internet.
Bellerive
Village de Bellerive, localité de la Suisse de -1 000 habitants.
La mairie de Bellerive a une adresse e-mail et un site Internet.
Vucherens
Village de Vucherens, localité de la Suisse de -1 000 habitants.
La mairie de Vucherens a une adresse e-mail et un site Internet.
Vulliens
Village de Vulliens, localité de la Suisse de -500 habitants.
La mairie de Vulliens a une adresse e-mail et un site Internet.
Corcelles-le-Jorat
Village de Corcelles-le-Jorat, localité de la Suisse de -500 habitants.
La mairie de Corcelles-le-Jorat a une adresse e-mail et un site Internet.
Chevroux
Village de Chevroux, localité de la Suisse de -500 habitants.
La mairie de Chevroux a une adresse e-mail et un site Internet.
Vallamand
Village de Vallamand, localité de la Suisse de -500 habitants.
La mairie de Vallamand a une adresse e-mail et un site Internet.
Combremont-le-Petit
Village de Combremont-le-Petit, localité de la Suisse de -500 habitants.
La mairie de Combremont-le-Petit a une adresse e-mail et un site Internet.
Villarzel
Village de Villarzel, localité de la Suisse de -500 habitants.
La mairie de Villarzel a une adresse e-mail.


text:
100
Cronologia mensuala:
Gen - Feb - Mar - Abr - Mai - Junh
Julh - Ago - Set - Oct - Nov - Dec
Cronologias tematicas:
Literatura - Musica - Sciéncia - Espòrt
Aquesta pagina concernís l'an 100 del calendièr gregorian.
Eveniments[modificar | modificar la font]
Occitània[modificar | modificar la font]
Euròpa[modificar | modificar la font]
Asia[modificar | modificar la font]
China[modificar | modificar la font]
Revòuta novèla du cap qitang Mitang. Pasmens, au contrari de la guèrra de 92-98, son insureccion demorèt fòrça limitada e venguèt jamai una menaça seriosa per lei Chinés.


text:
Villes et mairies de l'Arrondissement de Nienburg (Weser) (256)
Liste des communes
Nienburg/Weser
Ville de Nienburg/Weser, localité de l'Allemagne de 31 000 habitants.
La mairie de Nienburg/Weser a une adresse e-mail et un site Internet.
Rehburg-Loccum
Ville de Rehburg-Loccum, localité de l'Allemagne de 10 000 habitants.
La mairie de Rehburg-Loccum a une adresse e-mail et un site Internet.
Stolzenau
Ville de Stolzenau, localité de l'Allemagne de 7 300 habitants.
La mairie de Stolzenau a une adresse e-mail et un site Internet.
Steyerberg
Ville de Steyerberg, localité de l'Allemagne de 5 200 habitants.
La mairie de Steyerberg a une adresse e-mail et un site Internet.
Uchte
Ville d'Uchte, localité de l'Allemagne de 4 700 habitants.
La mairie d'Uchte a une adresse e-mail et un site Internet.
Marklohe
Ville de Marklohe, localité de l'Allemagne de 4 400 habitants.
La mairie de Marklohe a une adresse e-mail.
Diepenau
Ville de Diepenau, localité de l'Allemagne de 3 900 habitants.
La mairie de Diepenau a une adresse e-mail et un site Internet.
Liebenau
Ville de Liebenau, localité de l'Allemagne de 3 700 habitants.
La mairie de Liebenau a une adresse e-mail et un site Internet.
Hoya
Ville de Hoya, localité de l'Allemagne de 3 700 habitants.
La mairie de Hoya a une adresse e-mail et un site Internet.
Warmsen
Ville de Warmsen, localité de l'Allemagne de 3 400 habitants.
La mairie de Warmsen a une adresse e-mail et un site Internet.
Eystrup
Ville d'Eystrup, localité de l'Allemagne de 3 300 habitants.
La mairie d'Eystrup a une adresse e-mail et un site Internet.
Landesbergen
Ville de Landesbergen, localité de l'Allemagne de 2 800 habitants.
La mairie de Landesbergen a une adresse e-mail et un site Internet.
Rodewald
Ville de Rodewald, localité de l'Allemagne de 2 600 habitants.
La mairie de Rodewald a une adresse e-mail et un site Internet.
Steimbke
Ville de Steimbke, localité de l'Allemagne de 2 400 habitants.
La mairie de Steimbke a une adresse e-mail et un site Internet.
Bücken
Ville de Bücken, localité de l'Allemagne de 2 100 habitants.
La mairie de Bücken a une adresse e-mail et un site Internet.
Wietzen
Ville de Wietzen, localité de l'Allemagne de 2 100 habitants.
La mairie de Wietzen a une adresse e-mail et un site Internet.
Hilgermissen
Ville de Hilgermissen, localité de l'Allemagne de 2 100 habitants.
La mairie de Hilgermissen a une adresse e-mail et un site Internet.
Husum
Ville de Husum, localité de l'Allemagne de 2 000 habitants.
La mairie de Husum a une adresse e-mail et un site Internet.


text:
Front de l'Èst
Lo Front de l'Èst de la Segonda Guèrra Mondiala referís al conflicte entre l'Axe e l'URSS e sos aligats en Euròpa Centrala e Orientala entre lo 22 de junh de 1941 e lo 9 de mai de 1945. Tan las pèrdas umanas (civilas e militaras) coma sa violéncia sens relambi ne fan un conflicte a despart dins l'istòria de l'umanitat.
L'istoriografia russa e sovietica parla de Granda Guèrra Patriotica (Beлиkaя OTeчecTBeHHaя BoйHa) per parlar del conflicte, en referéncia a la Guèrra Patriotica entre Russia e l'Empèri Francés de Napoleon, que los dos conflictes aguèron un bona part de lors combats sul sòl rus. Lo tèrme Granda Guèrra Patriotica apareis tre lo 23 de junh de 1941 dins un article de la Pravda "La Granda Guèrra Patriotica del Pòble Sovietic" (Beлиkaя OTeчecTBeHHaя BoйHa coBeTckoro Hapoдa).


text:
François Mitterrand didie: "Sonque pòt èster president dera Republica aqueth qu'aime, desire e estime". Semble qu'enes tempsi que viuem emocion e politica son dus concèptes totaument oposadi, totun pensi qu'ara mès que jamès ei de besonh que vagen dera man, pr'amor que qué ei era politica se non aquerò que se hè tath benefici comun? Òc, ei cèrt, aué en dia eth significat dera politica ei desprestigiat, totaument menstengut, quauquarren que francament pensi que non ei deth tot just, sustot quan parlam dera politica locau, era que mos tòque d'apròp, aquera dera que ne vedem cada dia es resultats. Sò convençuda qu'ei deth tot impossible governar e gestionar un territòri, coma eth nòste, sense préner consciéncia que s'ei ath servici des ciutadans, qu'ei de besonh conéisher es sòns besonhs e es sòns sònis e qu'eth benèster de toti sense distincions a d'èster eth principau objectiu.
Digui tot açò pr'amor qu'aguesti darrèri dies auem podut assistir a dus actes que son un bon exemple dera relacion entre politica e emocion. Ager diuendres inauguràuem era "2au exposicion collectiva d'artistes d'Aran", ua exposicion que vò fomentar era creacion artistica en Aran ath madeish temps que vò balhar ua oportunitat a totes aqueres persones que viuen en Aran entà poder expausar es sues òbres un còp ar an. Enguan aguesta exposicion prenie eth nòm de David Beso, un joen aranés que mos deishèc hè tres ans d'ua forma injusta e non demorada e qu'auie ua trajectòria artistica mès que notabla e desconeishuda entà fòrça persones. Un aumenatge ara sensibilitat e ath talent en un acte fòrça emocionant de rebrembe ara memòria d'aguest joen artista.
E aué auem inaugurat es òbres de reabilitacion dera mòla de Betren. Ja n'è parlat bèth còp, aguestes èren ues òbres fòrça demorades pendent ans peth pòble de Betren e finaument an vist era lum. Ua mòla restacada ara istòria de fòrça familhes de Betren que damb eth sòn esfòrç heren possible qu'aué aguest simbèu entà toti es mortièrs sigue aquiu. Un acte qu'a estat tanben fòrça emotiu e qu'a agut tanben fòrça a veir damb era memòria de fòrça des qu'èrem aquiu e un bon exemple d'aquerò qu'era politica pòt arténher. Dus dies intensi que m'an hèt a sénter orgulhosa de trabalhar per Aran.


text:
2005
Aquesta pagina concernís l'an 2005 del calendièr gregorian.
Eveniments[modificar | modificar la font]
Occitània[modificar | modificar la font]
- 22 d'octobre - Manifestacion per l'occitan a Carcassona. Entre 8000 et 12 000 personas i èran presentas.
França[modificar | modificar la font]
- 27 d'abril - Primièr tèst de l'avion Airbus A380 a Tolosa.
Euròpa[modificar | modificar la font]
Asia[modificar | modificar la font]
Kowait[modificar | modificar la font]
Extension dau drech de vòte ai fremas.
Arts[modificar | modificar la font]
Sciéncias e tecnicas[modificar | modificar la font]
Economia[modificar | modificar la font]
Naissenças[modificar | modificar la font]
Decèsses[modificar | modificar la font]
- 17 de genièr: Zhao Ziyang, primièr ministre de la Republica Populara de China (n.1919)
- 10 de febrièr - Arthur Miller autor american de teatre (n.1915)
- 31 de març - Terri Schiavo, icon american de l'eutanasia (n.1963)
- 2 d'abril - Papa Joan-Pau II (n.1920)
- 22 de junh: Max Roqueta, escrivan de lenga occitana (n.1908)
- 1 de julhet - Luther Vandross, cantaire american (n.1951)
- 25 de setembre - Don Adams, actor american de television (n.1923)
- 24 de novembre - Pat Morita, actor american (n.1932)


text:
Insulíndia
Insulíndia o l'Asia del Sud-Èst insulara, ancianament nomenada Malàisia, Archipèla Malai o Archipèla Indian, es un grand archipèla montanhós que s'espand entre Asia e Oceania e que compren los païses e territòris seguents :
- Brunei ;
- Indonesia, levat la Nòva Guinèa Occidentala ;
- las Filipinas ;
- Timòr Èst ;
- la Malàisia orientala (situada sus l'Illa de Bornèo), es a dire los Estats de Sarawak e de Sabah e lo districte federal de Labuan ;
- lo territòri indian d'Andaman e Nicobar.
Aquel archipèla compta atal dos milions de quilomètres carrats, çò que ne fa lo pus espandit de la tèrra. Se pòt dividir en dos ensembles. Al sud, l'arc malai regropa las Illas Andaman e Nicobar e las Illas de la Sonda (Sumatra, Java, Bali, Lombok, Sumbawa e Florès). A l'èst, las Filipinas, Celèbes e las Molucas forman un autre arc. Entre los dos, se tròba l'Illa de Bornèo.
Insulíndia foguèt alara considerada coma una de las tres partidas d'Oceania, amb Melanesia e Polinesia. Uèi, la restacan pus sovent a Asia, pus precisament a l'Asia del Sud-Èst.
Culturalament, se parla d'Asia del Sud-Èst « insulara e peninsulara » per enclure la peninsula de Malaca e tota Malàisia.


text:
Heining-lès-Bouzonville
Heining-lès-Bouzonville es una comuna francesa, situada dins lo departament de Mosèla e la region de Lorena.
Somari
Geografia[modificar | modificar la font]
Comunas vesinas[modificar | modificar la font]
Istòria[modificar | modificar la font]
- Lo luòc a #èsser viscut dempuèi la nuèch dels tempses doncas que s'es trobat sul ban communal fòrça d'esturments préhistoriques (paléolithique) o gallo-romains e que doas tumulis an #èsser localizats.
Heining I aguèt donat per Judith de Lorraine al abbaye Sant-Maximin de Trèves mas dempuèi 1234, lo abbaye Santa-Crotz de Bouzonville en #far l'aquesiment e se #implantar durablement jos l' anautita justícia de la châtellenie lorraine de Bérus #çò que pas #mancar provocar heurts de competéncia entre Bouzonville e Bérus.
Heining Malgrat las decisions episcopalas refusa totjorn d'èsser annèxa de Guerstling per rasons de proximitat e tanben d'interèsses financièrs doncas que los 3/10 de la glèisa de Leidingen lududes apertenián. Aquel pas #èsser #qu'en 1937 #que Heining i aguèt erigit e parròquia autonòma. La capèla a #èsser bastida l'an 1946. Lo imbrication paroissiale i aviá ocasionat la possession per Leidingen e Ihn de bòsques e de tèrras sul territòri de Heining. Las tensions del periòde de la dintre doas guèrras se traduisit sul plànol local per definir los dreches dels Alemands a França tant per l'espleitacion #que per los dreches de caça. Es aquel periòde de frictions internacionales #que #obligar los Franceses a bastir, a Leiding, en 1938, una glèisa per la municipalitat de Heining. L'Estat e lo departament #prene en carga çò de mès de gròs de la despensa de la glèisa e del presbytère ; una campana #èsser quitament ofrida pel govèrn Daladier. Lo vilatge de Schreckling se tròba als confins del ban communal #çò que #encoratjar los sieus abitants a se sarrar de Vœlfling per l'escòla e de Castèl-Roge o Villing pel servici paroissial. La capèla Santa-Vincent a #èsser erigida l'an 1732 per las meuniers del luòc coma ne fa fe l'inscripcion en figurant sul linteau de la pòrta d'en primièr. La legenda locala voldriá que Stanislas Leczinski i auriá participat al finançament de la capèla. Lo calvaire en cara de l'intrada es probablament un calvaire d'epidèmia mas es mai probabla #que i aja #èsser de la meteissa origina que la capèla se se'n crei las qualques unas paraulas déchiffrables sul socle. L'istòria de la municipalitat de Heining deu una granda part de la siá istòria recenta a la siá posicion termierèra dempuèi 1815[1].
- Amb los caserius de Schreckling e Leiding (costat França), fasiá totjorn partida de la parròquia de Leiding, traversat per la frontièra de 1815, fins en 1936, ont lo govèrn #crear una nòva parròquia francesa.
- Le site a été habité depuis la nuit des temps puisqu’on a trouvé sur le ban communal beaucoup d’outils préhistoriques (paléolithique) ou gallo-romains et que deux tumulis ont été localisés.
Heining fut donné par Judith de Lorraine à l’abbaye Saint-Maximin de Trèves mais dès 1234, l’abbaye Sainte-Croix de Bouzonville en fit l’acquisition et s’implanta durablement sous la haute justice de la châtellenie lorraine de Bérus ce qui ne manqua pas de provoquer des heurts de compétence entre Bouzonville et Bérus.
Heining malgré les décisions épiscopales refusa toujours d’être annexe de Guerstling pour des raisons de proximité et aussi d’intérêts financiers puisque les 3/10 de l’église de Leidingen lui appartenaient. Ce ne fut qu’en 1937 que Heining fut érigé e paroisse autonome. La chapelle a été construite en 1946. L’imbrication paroissiale avait occasionné la possession par Leidingen et Ihn de forêts et de terres sur le territoire de Heining. Les tensions de la période de l’entre deux guerres se traduisit sur le plan local pour définir les droits des Allemands en France tant pour l’exploitation que pour les droits de chasse. C’est cette période de frictions internationales qui obligea les Français à construire, à Leiding, en 1938, une église pour la commune de Heining. L’État et le département prirent en charge le plus gros de la dépense de l’église et du presbytère ; une cloche fut même offerte par le gouvernement Daladier. Le village de Schreckling se trouve aux confins du ban communal ce qui encouragea ses habitants à se rapprocher de Vœlfling pour l’école et de Château-Rouge ou Villing pour le service paroissial. La chapelle Saint-Vincent a été érigée en 1732 par les meuniers du lieu comme en fait foi l’inscription figurant sur le linteau de la porte d’entrée. La légende locale voudrait que Stanislas Leczinski aurait participé au financement de la chapelle. Le calvaire en face de l’entrée est probablement un calvaire d’épidémie mais il est plus probable qu’il ait été de la même origine que la chapelle si on en croit les quelques mots déchiffrables sur le socle. L’histoire de la commune de Heining doit une grande partie de son histoire récente à sa position frontalière depuis 1815[2].
- Avec les hameaux de Schreckling et Leiding (côté France), faisait toujours partie de la paroisse de Leiding, traversé par la frontière de 1815, jusqu’en 1936, où le gouvernement créa une nouvelle paroisse française.
Administracion[modificar | modificar la font]
Demografia[modificar | modificar la font]
Luòcs e monuments[modificar | modificar la font]
Personalitats ligadas amb la comuna[modificar | modificar la font]
Véser tanben[modificar | modificar la font]
Ligams extèrnes[modificar | modificar la font]
Nòtas[modificar | modificar la font]
- ↑ Societat d'Istòria e de Arqueologia dels Païses de la Nied (SHAN)
- ↑ Société d’Histoire et d’Archéologie des Pays de la Nied (SHAN)


text:
Adult
Un adult es un individú qu'atenguèt lo desvolopament biologic maxim: venguèt de granda talha e capable de se reproduire. S'aplica a quina que siá espècia, subretot pels animals.
Maturitat culturala[modificar | modificar la font]
Los umans an un procediment de maturitat mai long que la majoritat dels animals, de biais que pren fòrça temps per venir d'individús autosufisents. Lo periòde d'aprenendissatge es mai complèxe e inclutz la socializacion dins la comunautat d'origina. Se considèra qu'un uman es adult quan atenguèt la majoritat d'edat, un tèrme legal que varia segons los païses (en Espannha, França e Itàlia es de detz e uèit ans) e que se situa mai après la pubertat.
Èsser adult implica poder decidir de la seuna vida, trabalhar, fondar una familha, adquerir de bens i en democracia votar. Mas tanben inclutz de responsabilitats, coma la possibilitat de respondre dels delictes e anar en preson. Dins fòrça culturas lo passatge cap a la vida adulta se celèbra per un rite de passsatge especific.


text:
Fulleda
Fulleda ei un municipi catalan de Les Garrigues, plaçat ar extrèm èst d'aguesta comarca administrativa, ath territòri dera Segarra istorica, termierèr damb era Conca de Barberà. Eth poblament ei acorropat en nuclèu urban (560 m) ath interfluvi des vaths dera Granada e es Escortals. Ara localitat i a un monument a Agustina Saragossa e Domènech, Agustina d'Aragon, es pairs dera quau èren dera poblacion, a on tanben i neisheren diuèrs germans sòns. Era basa economica deth pòble ei era agricultura, basada fondamentalament ena vinha, er olivèr e er amelhèr, damb quauqua preséncia que semble amendrir deth granatge, tot i que tanben i a un parelh de granges e quauqua petita industria (hustaria e productes quimics, recentament barrada). Eth territòri de Fulleda, includit alavetz semble laguens deth de Tarrés, siguec cedit per Raimon Berenguièr IV a Ramon de Boixadors en 1149. Es tèrres des Boixadors e d'auti proprietaris per diuèrses donacions anèren en tot passar ath monastèri de Poblet. En periòde deth sègle XIII ath sègle XV s'assolidèc progressivament eth domeni de Poblet sus era localitat que s'alongarie enquia principis deth sègle XIX.
Ligams[modificar | modificar la font]
- Pagina web der Ajuntament
- Informacion dera Generalitat de Catalonha
- Informacion der Institut d'Estadistica de Catalonha
- Vocabulari locau


text:
Aicirits-Camon-Suhast
Aicirits-Camon-Suhast (Aiziritze-Gamue-Zohazti en basco, Aïcirits-Camou-Suhast en francés) qu'ei ua comuna deu Bascoat, en Baisha Navarra. Administrativament, que's tròba dens lo departament deus Pirenèus Atlantics.
Somari
Geografia[modificar | modificar la font]
L'arriu de Bidosa que passa per la vila.
Las comunas tòcatocantas que son Arboet-Sussauta au nòrd-èst, Gabat au nòrd-oèst, Arberàs-Silego a l'èst, Amenduish-Oneis a l'oèst e Behaskane-Laphizketa e Sent Palai au sud.
Aicirits e Camon-Suhast que s'unín en 1970 entà formar la comuna actuau.
Istòria[modificar | modificar la font]
Suhast, ancian villatge de Camou-Mixe, s'es jonch a Aïcirits e Camou-Mixe lo Mois invalide (març)M.
Suhast, ancien village de Camou-Mixe, s'est uni à Aïcirits et Camou-Mixe le Mois invalide (mars)M.


text:
Ramon Berenguièr IV de Barcelona
Ramon [1]Berenguièr IV de Barcelona, dich Lo Sant, o en catalan Ramon Berenguer IV (nascut en 1113 - mòrt lo 6 d'agost de 1162 al Borg Sant Dalmatz, actualament dins las Valadas Occitanas) foguèt comte de Barcelona. Foguèt sustot conegut per èsser estat l'artesan de l'union d'Aragon e de Catalonha.
Biografia[modificar | modificar la font]
Sos parents èran Ramon Berenguièr III de Barcelona e Doça de Gavaudan. N'eiretèt lo comtat de Barcelona lo 19 de julhet de 1131. L'11 d'agost de 1137, a Òsca, foguèt promés a l'infanta Peironèla d’Aragon, annadida de 3 ans a l'epòca. Lo paire d'aquela, Ramiro II d'Aragon, qu'aviá demandat l'ajuda del comtat de Barcelona contra Anfós VII de Castelha, abdiquèt lo 13 de novembre de la meteissa annada, en legant son reialme a Peironela e a son espós. Ramon Berenguièr IV governèt d'ara enavant Aragon, sens, caquelà, se'n far coronar rei; preferissiá portar lo títol de comte de Barcelona e prince del reialme d'Aragon. Foguèt lo darrièr monarca catalan qu'utilizèt en primièr luòc lo títol de comte de Barcelona; a partir de son filh Anfós II d'Aragon, los comtes de Barcelona utilizèron d'en primièr lo títol de reis d'Aragon.
Lo tractat entre Ramon Berenguièr IV e son sògre estipulava que sos descendents governarián conjuntament los dos reialmes. Quitament se Peironela moriguèt abans que lo maridatge foguès consomat, lo comte de Barcelona eiretèt de la corona d'Aragon. Los dos reialmes conservèron lors leis pròprias, lors institucions e lor autonomia, e demorèron distints sul plan de las leis mas units jol règne d'una sola dinastia.
Los istorians considèran aqueste arrengament coma un dels caps d'òbra politics de l'Edat Mejana ispanica. Los dos reialmes i ganhèron en fòrça e en seguretat. D'un autre costat, la formacion d'una entitat politica novèla al moment que Portugal fasiá secession de Castelha contribuiguèt a l'equilibri entre los reialmes crestians de la peninsula.
Nòtas[modificar | modificar la font]
- ↑ Las formas Ramond e Raimon son tanben posssiblas en occitan


text:
Eth passat dia 1 d’abriu s’autregèc en Barcelona eth prèmi ath catalan der an 2008 que requeiguec ena persona de Vicente Ferrer.
Vicente Ferrer, qu’en aguesti moments se recupère d’ua embòlia, a dedicat tota era sua vida a trabalhar entà melhorar era situacion des mès desfavoridi dera India. Arribèc en aguest país en 1952 e d’alavetz ençà ei dedicat per complèt a solatjar eth patiment des mès praubi a trauèrs dera fondacion que pòrte eth sòn nòm.
Un reconeishement, sense cap de dubte, meritat e qu’ajude a méter de relhèu eth sòn esfòrç e eth de tanti d’auti que trabalhen en silènci per un mon melhor.
Eth prèmi «Català de l’any » ei un guerdon que, sonque damb ueit ans d’istòria, a artenhut un lòc important ena societat catalana, en tot esdevier, possiblement, amassa damb era « Creu de Sant Jordi », un prèmi nacionau. Aguest prèmi s’autrege ath personatge catalan mès relheuant der an e ei escuelhut pes ciutadans a trauèrs d’ua votacion populara.
Aran vedec nèisher er an passat es sòns prumèrs prèmis nacionaus, es Prèmis 17 de junh, uns prèmis que vòlen reconéisher era labor e er esfòrç de persones e entitats dera Val d’Aran en diuèrsi encastres dera nòsta societat e que vòlen esdevier, coma eth « Català de l’any » un referent de país.
Cèrtament, en Aran compdam damb un gran nombre de persones e entitats que trabalhen de forma desinteressada entà arténehr ua societat melhor, mès dinamica e coesionada, d’acòrd damb es naui tempsi: collectius de volentaris e d’ajuda as mès desfavoridi, associacions esportives, mèstres, entitats culturaus...persones anomines era màger part sense es qu’eth nòste país non serie eth madeish. Pr’amor d’açò, entà reconéisher tot aguest trabalh e dedicacion, des deth Conselh Generau s’amien a tèrme aguesti Prèmis 17 de junh, qu’enguan arriben ara sua dusau edicion. Pr’amor que, un país lo formen es persones que i viuen e lo suenhen, e sense es quaus eth concèpte “identitat” pèrd tot eth sentit.


text:
Pfalzweyer
Pfalzweyer en alemannisch (Pfalzweyer en francés) es una comuna francesa del departament del Bas Ren e de la region d'Alsàcia.
Somari
Geografia[modificar | modificar la font]
Lo vilatge a situat en Alsace Bossue al limit amb la Moselle. Es limitrophe de Schœnbourg al nòrd, de Eschbourg al nòrd-es, de Vilsberg al sud, de Berling al sud-oèst, de Hangviller a l'oèst e de Bust al nòrd-oèst.
Le village est situé en Alsace Bossue à la limite avec la Moselle. Il est limitrophe de Schœnbourg au nord, d'Eschbourg au nord-est, de Vilsberg au sud, de Berling au sud-ouest, de Hangviller à l'ouest et de Bust au nord-ouest.
Istòria[modificar | modificar la font]
Las originas De Pfalzweyer remontan a 1560. Vilatge totalament destruit Pendent la guèrra dels 30 ans, se cap a 1660 #qu'una primièra familha Soïssa s'e installa. A comptar de 1714, lo vilatge se desvolòpa amb paysans, dels trabalhadors dobles-actiu en en aliant las d'activitats agricòlas e las activitats forestalas, de carrièra de grès, de tuileries e coutelleries. Dos tuileries fonciona fins al començament de la Modèl:S-, trabalh de antan apreciat a la vista de tuiles dins tèrra coduda imitat de 1839 e de considerablas guinhauets en en datant de ans 1890. Lo pòble Lo an 2011 compte 320 abitants, tres espleitacions agricòlas, una desena de entrepresas #que genèran una soixantaine de trabalhs.
thumb|Tuile Fabricada a Pfalzweyer e datat de 1839 #que pòrta las inicialas ND de lo sieu créateur probablament thumb|Colleccion De guinhauets crèas per Phillipps Adam als alentours de 1890
Les origines de Pfalzweyer remontent à 1560. Village entièrement détruit pendant la guerre des 30 ans, c'est vers 1660 qu'une première famille Suisse s'y installe. À partir de 1714, le village se développe avec paysans, des travailleurs double-actif alliant les activités agricoles et les activités forestières, de carrière de grès, de tuileries et coutelleries. Deux tuileries fonctionne jusqu'au début du Modèl:S-, travail d'antan apprécié à la vue de tuiles en terre cuite singé de 1839 et de remarquables couteaux datant des années 1890. Le village en 2011 compte 320 habitants, trois exploitations agricoles, une dizaine d'entreprises qui génèrent une soixantaine d'emplois.


text:
Espelugas de Bètharram
Eras espelugas de Bètharram que's tròban ara termièra de Bearn (comunas d'Asson e l'Estela e Bètharram) e de Bigòrra (comuna de Sent Pèr). Era entrada qu'ei suu territòri d'Asson e era sortida suu de Sent Pèr.
Descripcion[modificar | modificar la font]
Que s'ageish d'un camin sosterran de 2,8 km sus tres solèrs de galerias horadadas per arriu ena montanha calcària. Era visita que comença per granas salas qui comunican largament entre eras, hèra interessantas peths lors plafons espongius. Er ancian lheit der arriu qui òm correish puish, qu'ei ua henuda estreta e pregona ena quau e s'arremarcan interessants fenomèns d'erosion. Eth solèr inferior que correspond ath nivèu actuau der arriu qui òm segueish un moment en barca (ara sortida dera montanha, aqueth arriu que's geta en gave de Pau). Era fin dera visita que's hè en trenòt per un tunèl artificiau de 600 m qui torna miar ar aire libre.
Istòria[modificar | modificar la font]
Descobèrta en 1810, qu'ei ua deras purmèras espelugas obèrtas ath public. Autanlèu 1880, eths anglés installats a Pau que vienèvan s'i aventurar dab era ajuda deth molièr Losbats de l'Estela e Bètharram. Après quauques annadas d'òbras, Léon Ross, pintor e un deths purmèrs fotografs deths Pirenèus, que l'orbeish ath gran public en 1903. Despuish era obertura, era espeluga qu'ei equipada d'un esclairatge electric.


text:
Alliteracion
L'alliteracion es una de las ressorsas literàrias restacadas amb la fonetica. Consistís en repetir un son per crear un efècte determinat. Per exemple, lo son de la S sembla una *chuchotement [fr] e evoca de suavitat, intimitat, lo vent... Per contra, la R multipla es un son pus fòrt. Evidentament, l'alliteracion se basa pas sus de caracteristicas objectivas de cada fonèma, senon sus de suggeréncias que provòcan. Un efècte semblable es la basa de l'onomatopèia. L'alliteracion es fòrça presenta dins la poesia encara que pòt aparéisser dins los noms pròpris d'autres genres per rasons umoristicas.
Es vesina de l'assonancia e del tautograma.


text:
Leuville-sur-Orge
Leuville-sur-Orge es una comuna francesa, situada dins lo departament d'Essonne e la region d'Illa de França.
Somari
Geografia[modificar | modificar la font]
Comunas vesinas[modificar | modificar la font]
Istòria[modificar | modificar la font]
A la Mièja Edat, en fasent part del fief de Montlhéry, los Leuvillois patisson las guèrras féodales del fief o del abbaye de Longpont. En lo moment de la celèbra batalha de Montlhéry en 1465 #qu'opausa Louis XI e Charles lo Téméraire, la populacion de Leuville (una cinquantena d'abitantas) #èsser redusida de mitat. En 1466, Jean Alart de CUERT ALARIC fach don de la distincion de Leuville a Jacques OLIVIER, fiscala dins lo parlament. A Modèl:La s-, lo vilatge aperten a la familha Olivier de Leuville #que bastís un castèl #que ne demòra pas mai ni de vestigis ni iconographie. Lo 6 de genièr de 1593, paissièra del castèl de Leuville-sus-Òrdi e de la vila de Arpajon per las tropas de Henri IV en lucha contra la Liga. L'actual « castèl » es ne fa una de las siás dependéncias en datant de la Modèl:S-. Jos la Revolucion, Leuville servís de refugi a Lacépède, un savi botaniste discipol de Buffon #que fug París e la Terror. La comuna actuala i aguès bastit l'an 1869 (rénovée e réaménagée dernièrement). Mai recentament, en 1922, es lo president de la Republica géorgienne Noé Jordania amb lo sieu govèrn en exili #que son venguts se fixar a Leuville. Leuville Èra un vilatge a vocacion agricòla, plan mes per fornir la capitala doncas que situat sus la « via reiala » en connectant d'Escomesas a Orléans. S'i aportava de fruchas e légumes a pè, en carreta, mai tard en tren, mercés al celèbre « Arpajonnais ». Cal imaginar fins a la darrièra guèrra mondiala 100 a 150 espleitacions #que las tèrras n'anavan fins sus las municipalitats actualas de Linas e de Sant-Germain-lès-Arpajon. Los Georgiens avián portat amb eles un cépage de raisin, l'Odèssa, e tanben lo cornichon rus. Eles récoltaient de la mèl mercés a las ruches installadas en lo parc del castèl. Cossí en tot lo sector, la cultura de plen camp i aviá remplaçat la vinha, principala cultura dempuèi la Mièja Edat, victima del phylloxera e de l'arribada dels vins del sud-oèst pel rail. Lo pòble èra lo un dels mai gròsses productors franceses de potiron fins en los ans 1970, amb 400 a unitat|500|tonas {{}} produsidas e meteissa 800 l'an 1975.
La vila de Leuville-sus-Òrdi a de nombroses ligams (istorics) amb la Georgia.
Au Moyen Âge, faisant partie du fief de Montlhéry, les Leuvillois subissent les guerres féodales du fief ou de l’abbaye de Longpont. Lors de la célèbre bataille de Montlhéry en 1465 qui oppose Louis XI et Charles le Téméraire, la population de Leuville (une cinquantaine d’habitants) fut réduite de moitié. En 1466, Jean Alart de COURT ALARIC fait don de la seigneurie de Leuville à Jacques OLIVIER, procureur au parlement. Au Modèl:S-, le village appartient à la famille Olivier de Leuville qui construit un château dont il ne reste plus ni vestiges ni iconographie. Le 6 janvier 1593, prise du château de Leuville-sur-Orge et de la ville d'Arpajon par les troupes d'Henri IV en lutte contre la Ligue. L’actuel « château » est en fait une de ses dépendances datant du Modèl:S-. Sous la Révolution, Leuville sert de refuge à Lacépède, un savant botaniste disciple de Buffon qui fuit Paris et la Terreur. La mairie actuelle fût construite en 1869 (rénovée et réaménagée dernièrement). Plus récemment, en 1922, c’est le président de la République géorgienne Noé Jordania avec son gouvernement en exil qui sont venus se fixer à Leuville. Leuville était un village à vocation agricole, bien placé pour approvisionner la capitale puisque situé sur la « voie royale » reliant Paris à Orléans. On y apportait fruits et légumes à pied, en charrette, plus tard en train, grâce au célèbre « Arpajonnais ». Il faut imaginer jusqu’à la dernière guerre mondiale 100 à 150 exploitations dont les terres allaient jusque sur les communes actuelles de Linas et de Saint-Germain-lès-Arpajon. Les Georgiens avaient amené avec eux un cépage de raisin, l’Odessa, et aussi le cornichon russe. Ils récoltaient du miel grâce aux ruches installées dans le parc du château. Comme dans tout le secteur, la culture de plein champ avait remplacé la vigne, principale culture depuis le Moyen Âge, victime du phylloxera et de l’arrivée des vins du sud-ouest par le rail. Le village était l’un des plus gros producteurs français de potiron jusque dans les années 1970, avec 400 à 500 tonnes produits et même 800 en 1975.
La ville de Leuville-sur-Orge a de nombreux liens (historiques) avec la Géorgie.


text:
Villes et mairies de l'Arrondissement d'Erding (177)
Liste des communes
Erding
Ville d'Erding, localité de l'Allemagne de 34 000 habitants.
La mairie d'Erding a une adresse e-mail et un site Internet.
Dorfen
Ville de Dorfen, localité de l'Allemagne de 13 000 habitants.
La mairie de Dorfen a une adresse e-mail et un site Internet.
Taufkirchen
Ville de Taufkirchen, localité de l'Allemagne de 8 900 habitants.
La mairie de Taufkirchen a une adresse e-mail et un site Internet.
Moosinning
Ville de Moosinning, localité de l'Allemagne de 5 500 habitants.
La mairie de Moosinning a une adresse e-mail et un site Internet.
Oberding
Ville d'Oberding, localité de l'Allemagne de 5 300 habitants.
La mairie d'Oberding a une adresse e-mail et un site Internet.
Isen
Ville d'Isen, localité de l'Allemagne de 5 200 habitants.
La mairie d'Isen a une adresse e-mail et un site Internet.
Wartenberg
Ville de Wartenberg, localité de l'Allemagne de 4 700 habitants.
La mairie de Wartenberg a une adresse e-mail et un site Internet.
Wörth
Ville de Wörth, localité de l'Allemagne de 4 400 habitants.
La mairie de Wörth a une adresse e-mail.
Finsing
Ville de Finsing, localité de l'Allemagne de 4 300 habitants.
La mairie de Finsing a une adresse e-mail et un site Internet.
Sankt Wolfgang
Ville de Sankt Wolfgang, localité de l'Allemagne de 4 300 habitants.
La mairie de Sankt Wolfgang a une adresse e-mail et un site Internet.
Bockhorn
Ville de Bockhorn, localité de l'Allemagne de 3 500 habitants.
La mairie de Bockhorn a une adresse e-mail et un site Internet.
Fraunberg
Ville de Fraunberg, localité de l'Allemagne de 3 300 habitants.
La mairie de Fraunberg a une adresse e-mail et un site Internet.
Forstern
Ville de Forstern, localité de l'Allemagne de 3 200 habitants.
La mairie de Forstern a une adresse e-mail et un site Internet.
Lengdorf
Ville de Lengdorf, localité de l'Allemagne de 2 700 habitants.
La mairie de Lengdorf a une adresse e-mail et un site Internet.
Langenpreising
Ville de Langenpreising, localité de l'Allemagne de 2 600 habitants.
La mairie de Langenpreising a une adresse e-mail et un site Internet.
Berglern
Ville de Berglern, localité de l'Allemagne de 2 500 habitants.
La mairie de Berglern a une adresse e-mail et un site Internet.
Pastetten
Ville de Pastetten, localité de l'Allemagne de 2 400 habitants.
La mairie de Pastetten a une adresse e-mail et un site Internet.
Eitting
Ville d'Eitting, localité de l'Allemagne de 2 400 habitants.
La mairie d'Eitting a une adresse e-mail et un site Internet.