text:
La setmana passada, editèri mon primièr vertadièr article de wikipèdia en occitan. E coma soi encargat d’una bibliotèca en occitan, me decidiguèri tot naturalament per l’article “Bibliotèca”. Malaurosament, soi en manca constant d’inspiracion, alara me deciguèri de començar per revirar l’article “Biblioteca” en catalan en occitan. Per aquò, me serviguèri del traductor occitan-catalan de la Generalitat de Catalonha qu’es plan fach e que permet de tradusir tant de tèxtes coma de paginas web. Evidentament, la simpla traduccion automatica sufís pas, cal adaptar lo tèxt revirat a l’occitan. Vaquí la resulta :
Bibliotèca
Una bibliotèca es un airal qu’i se tròba una colleccion de libres o de documents e que permet l’emmagazinatge ordenat de libres ancians e modèrns. Las bibliotècas publicas permeton la consulta e lo prèst de libres als usatgièrs de la bibliotèca. Lo nom bibliotèca ven del grèc biblion (libre) e tekes (caissa), ont la paraula “caissa” se compren generalament coma bastissa o cambra.
Uèi las bibliotècas emmagazinan d’autras menas de documents, pas solament de libres, mas tanben qual mejan multimèdia que siá. Se parla puslèu de Mediatèca.
Istòria
L’existéncia de bibliotècas pròpiament dichas data dels tempses lunchencs de l’empèri assirian (mai de 30 sègles a. J-C) segon las exploracions arqueologicas en Mesopotamia, principalament a Larsa ,Uruk, Ur, Sippara, Kalah e Nínive, que de lors roïnas foguèron extraches per milièrs los famoses malons cobèrts d’inscripcions. La magèr part d’aqueles fan uèi la riquesa del British Museum. La bibliotèca mai celèbra de totas foguèt descobèrta a Koyundjik dintre de las roïnas del palais de Senaquerib, fondada o agrandida per Assurbanipal .
Egipte e Grècia
Son escassas las informacions sus las bibliotècas, que los istorians ofriscan o que las exploracions scientificas ajan reveladas. Diodòr De Sicília fa referéncia a la d’un faraon que nomava Osymandyas (probablament, Ramsès II) e que se trobava dins la vila de Tebas, que los exploraires Champolion e Wilkinson i descobriguèron d’unas traças d’una bibliotèca que deguèt existir catòrze sègles abans J-C. Ça que la, la mai coneguda entre totas èra la bibliotèca grecoegipciana d’Alexandria, que capitèt de possedir mai de 700 000 volums. Per ela, Ptolomèu II (285 a. J-C) faguèt tradusir la Bíblia Sacrada dels josieus, de l’ebrèu al grèc, traduccion coneguda coma Version de la Setanta. Aquel centre foguèt destrusit per la conquista araba de la vila en 641 al dire dels istorians, e mai se ja al temps de Juli Cesar, patiguèt d’una autra destruccion per part dels soldats del meteis. Èra tanben celèbra la Bibliotèca de Pèrgam que comptava d’unes 200 000 volums abans d’èsser transportada per Octavi August a Alexàndria.
Roma
La primièra bibliotèca publica de Roma foguèt fondada a l’Atrium libertatis sul mont Aventin. L’Emperaire Octavi August fondèt la segonda al temple d’Apollon sul mont Palatin. Abans la creacion de las bibliotècas publicas, i aviá de colleccions privadas que los nòbles romans crompavan a grand prètz o que fasián portar de las vilas grègas conquistadas. E aquel afar contunhèt activament pendent los autres sègles de l’Empèri. La primièra colleccion foguèt la de Pau Emili, en 160 abans J-C. Al sègle IV, Roma aviá 29 bibliotècas publicas que l’invasion dels barbars destruiguèt gaireben completament, e sens dobte que dins d’autras vilas romanas se trobavan tanben de colleccions magnificas de libres pr’amor qu’a Herculanum per exemple, ne foguèt descobèrta una amb mai de 1.800 pèças de papirus que deguèron compausar d’unes 800 rotlèus.
Quand los crestians poguèron se consacrar a las letras, fondèron tanben lors bibliotècas pròprias.
Tot aquò, sens comptar las colleccions de volums sacrats que totas las Glèisas possedissián. L’Emperaire Constantin amassèt mai de 6900 volums dins la bibliotèca que fondèt a Constantinòple, bibliotèca que comptava 1000000 volums a la mòrt de l’Emperaire Teodòsi, mas foguèt cremada en 477.
Edat Mejana
A partir de l’invasion barbara, las sciéncias e las letras se refugiguèron dins los monastèris e las catedralas que venguèron los centres unics del saber d’aquela epòca, e cal doncas anar dins aqueles per trobar de bibliotècas en Euròpa Occidentala fins a la fin de l’Edat Mejana. Los documents dels sègles IX, X e XI parlan frequentament de las colleccions de libres que los evesques daissavan per testament a las bibliotècas de glèisas e de monastèris. E notòria es la sollicitud que los monges desplegavan per las conservar e las enriquesir. Mas de talas bibliotècas comptavan en general pas gaire d’exemplars. La primièra mencionada en Espanha foguèt la de sant Martin de Braga dins lo sieu monastèri de Dumis (uèi part de Portugal) a l’entorn de l’annada 560 ; seguiguèron pendent lo sègle VII la de Isidòr de Sevilha e la de Brauli de Saragossa. Al sègle XIII prenguèron d’importància las bibliotècas dels palais de reis e magnats, aquò contunhava de crèisser de sègle en sègle, e foguèron celèbras las de Alfons X de Castelha, de Jaume II d’Aragon e de sos successors.
Edat modèrna
Tre l’invencion de l’estampariá lo nombre e l’agrandiment de las bibliotècas es anat en aument. Res qu’a París al moment de la Revolucion Francesa i aviá mai de 1000 bibliotècas publicas.
Edat contemporanèa
Aprèp 1789 se fondèron un grand nombre de bibliotècas dins cada país. A l’ora d’ara fòrça d’aquelas bibliotècas pòdon èsser consultadas a travèrs d’internet.


c: text/html

text:
dimecres, 1 de març de 2017
A l'aeropòrt
Sèm tres.
La Conchita e mon amiga d'America fan la coa a la pòrta d'embarcament del temps que vau cagar.
Òc, perque val mai cagar a l'aeropòrt que non pas dins l'avion.
Del cagador, vesi la cafet, çò que me geina un pauc al moment de me torcar.
Galèri un pauc per trobar de papièr, mas capiti d'acabar.
Tòrni a la pòrta d'embarcament, las filhas son ja dins l'avion, mas i a encara una brava coa amb de mond espatluts que prenon de plaça e m'empachan de veire çò que i a darrièr eles.
Decidissi de me pausar sus la còrda de la bugada, lo temps de daissar lo mond dintrar dins l'avion.
Coma de costuma dintrarai la darrièra, tranquillon Milon.
Me desrevelhi que la pòrta d'embarcament es desèrta.
Demòran l'òste e l'ostessa de tèrra.
Lèu, vau per embarcar.
Me guinhan del det mon avion qu'es a s'enlairar.
Lor poiriái bramar qu'èri aquí a costat sus la còrda, qu'aurián pogut me desrevelhar.
Poiriái dire qu'aquelas doas salopassas aurián pogut me telefonar abans la barradura de las pòrtas.
Mas non, soi la sola responsabla de l'aver mancat mon avion.
Demandi se ne pòdi prene un autre d'avion, mas me dison qu'an pas accès e que me pòdon pas ajudar. Sabi pas se son desolats, amusats o se se'n chautan.
Dintri en cò de ma maire per me conectar sul sit de ryanair per trobar un vòl uèi o deman. Que mon vòl retorn es dins una setmana, pòdi encara partir!
Internet chauchilha.
Mas capiti de veire las tarifas per uèi: 80€ l'anar.
Carculi.
L'autorota e lo peatge de l'ostal a Barcelona, lo parking, lo tornar a l'ostal de la maire, lo repartir per Bcn, pfff, comença de far car tot aquò.
Mas pensi tanben a la decepcion dels Malhorquins de me veire pas.
Me demandi : telefoni o daissi arribar las doas autras sens la tresena gràcia?
E m'an pas mandat un sms per saber ont soi aquelas colhas, an degut arribar pasmens.
E pensi a çò que me dirà la Marieta "a ben m'estona pas, i vas totjorn justassa a l'aeropòrt, caliá ben qu'un jorn lo manquèsses l'avion!" Non, aqueste còp èri a l'ora!
Mancar l'avion en s'aconsomissent a dos mètres de la pòrta d'embarcament, cal èsser con quand meme.
D'aquela tortura psicologica que lo borrèl que soi me fau, l'enveja de pissar me'n desliura, que me desrevelha.
Alò Sigmund?
1 comentari:
- mirelha ha dit...
-
T'i caliá anar en nadant, atal, pas de pb d'avion e pòdes pissar dins l'aiga !
- 2/3/17 15:04

robotstxt: allowed

filter: keep


text:
Batalha de Preveza
La batalha de Preveza se debanèt lo 28 de setembre de 1538 dins lo nòrd-oèst de Grècia dins lo corrent de la Tresena Guèrra Otomanoveneciana (1537-1540). Opausèt una flòta otomana dirigida per Hayrettin Barbarossa a una coalicion gropant principalament de naviris espanhòus e venecians de la Santa Liga[1] comandada per Andrea Doria. S'acabèt per una victòria otomana en despiech de la superiotat numerica dei coalizats. Permetèt ai Turcs de dominar la Mar Mediterranèa fins a la batalha de Lepanta en 1571.
Liames intèrnes[modificar | modificar la font]
Bibliografia[modificar | modificar la font]
Nòtas e referéncias[modificar | modificar la font]
- ↑ La Republica de Gènoa, leis Estats Pontificaus e lei Chivaliers Espitaliers fasián tanben partida de la coalicion e mandèron quauquei naviris.


text:
Club Atlético Boca Juniors
Lo Club Atlético Boca Juniors qu'ei ua equipa deu campionat de purmèra division de fotbòl en Argentina. Que revindica un suportairumi deus popular e massiu e per aquesta rason qu'ei chafrat Los Bosteros (literaument "los merdós", chafre revindicat peus quites suportaires), Boquita (diminutiu de Boca) o La mitad más uno (literaument "la meitat mei un", matematicament la majoritat). Qu'ei un deus 5 Grans deu fotbòl argentin.
Com lo son rivau tradicionau lo Club Atlético River Plate (eth en 1901), que vadó dens lo quatièr de La Boca, zòna deu pòrt dab ua importanta comunitat de la ciutat de Genòva ; per aqueste rason lo club qu'ei tanben chafrat de l'adjectiu dilectau de "Xeneizes". A maugrat d'aver ganhat hèra mens de campionats de l'AFA que River, lo suportaires de Boca que designan los de River a còp com Nuestros Hijos (los noste hilhs, en referéncia a ua eventuala superioritat).
Lo son estadi qu'ei chafrat per'mor de la soa forma estreta e hauta : La Bombonièra. Las soas colors blau e jaune que hon manlevada a la banèra de Suécia e bèth jogar de préner entau club las colors deu purmèr batèu qui quitore lo pòrt.
La fiertat màger deu club qu'ei de segur d'aver autrejat au famós jogaire Diego Armando Maradona lo son pòste mei emblematic : lo 10 de Boca Juniors.


text:
1448
Aquesta pagina concernís l'an 1448 del calendièr gregorian.
Eveniments[modificar | modificar la font]
Occitània[modificar | modificar la font]
França[modificar | modificar la font]
Euròpa[modificar | modificar la font]
Empèri Bizantin[modificar | modificar la font]
Mòrt de l'emperaire Joan VIII Paleòleg. Son fraire Constantin XI Paleòleg, senhor de Morèa, li succediguèt. Aquela disparicion permetèt d'amaisar lei relacions ambé lei Turcs e de signar una trèva après lei combats de 1444-1447. Pasmens, aquela succession foguèt pas aisament acceptada car lo coronament de l'emperaire novèu s'èra pas debanat en Constantinòble. La situacion foguèt reglada au començament de 1449 ambé lo sostèn dau sultan Murat II.


text:
Aué comence eth darrèr plen deth Parlament de Catalonha d'aguest cors politic, un plen qu'ei mès que probable sigue eth darrèr d'aguesta legislatura, e eth projècte de lei der aranés non ei ena orde deth dia, per tant, non serà aprovat.
Pensi que ja'c è dit en bèra auta ocasion, mès deishatz que me repetisca s'ei eth cas. Sò indignada. Non me ven tath cap ua auta paraula. An estat dus ans longui de trabalh e negociacion, e es qu'auetz seguit eth procès sabetz qu'a estat plen de trebucs e polemiques, mès auíem artenhut un tèxte frut der acòrd entre es fòrces politiques que, ath delà, asseguraue qu'era nòsta lengua, er aranés, er occitan dera Val d'Aran, aurie un marc legau realista e qu'auie de permeter-li era superviuença e era diginificacion. Totun, eth Partit Popular, en tot seguir era sua crotzada en contra de tot e de toti, en tot sajar de pinta'c tot d'un color gris uniforme e centralista, un viatge publicada era senténcia deth TC sus er Estatut, a portat eth projècte de lei ath Conselh de Garanties Estatutàries, hèt qu'a retardat eth procès parlamentari enquiath punt de qu'eth dictamèn d'aguest ens non a estat prèst a temps.
Ara fin, donc arren. Era neuròsi dera dreta mès barrada (era madeisha dreta qu'a governat en cap lòc dera Val d'Aran damb CDA) amassa damb era "particular e interessada" vision deth mon d'aqueri que poderíen auer ajudat a qu'açò non arribèsse e non ac an hèt, ath contrari, mos a portat aquiu a on èm, a permetut donc qu'aguesta lei non s'apròve en aguest cors politic e que, de forma lèu segura, non s'apròve en aguesta legislatura. E ena pròplèu legislatura....


text:
Sadelhan
Sadelhan[1],[2] (oficialament en francés Sadeillan) qu'ei ua comuna occitana de Gasconha situada dens lo departament de Gers e la region d'Occitània .
Somari
Geografia[modificar | modificar la font]
Toponimia[modificar | modificar la font]
Istòria[modificar | modificar la font]
Administracion[modificar | modificar la font]
Demografia[modificar | modificar la font]
Lòcs e monuments[modificar | modificar la font]
Personalitats ligadas dab la comuna[modificar | modificar la font]
Vejatz tanben[modificar | modificar la font]
Ligams extèrnes[modificar | modificar la font]
Nòtas e referéncias[modificar | modificar la font]
- ↑ « grafia d'après la mapa de las comunas de Gers en gascon »
- ↑ Top'Òc Diccionari toponimic occitan del Congrès permanent de la lenga occitana.


text:
dissabte, 9 de desembre de 2006
Lo cachimbau de la patz
Quora sias a la montanha dau Leberon, pos rescontrar un fum de mots: aiguier, loba, lobatàs, morre, morre negre, restanca, bauma, rieu de l'aigua-brun, calada, borri. Que seis originas venon surament d'una lenga indiana que ditz leis erbas, lei montanhas, leis animaus, lei luocs dichs e lei cors d'aiga. Per dire la sapiéncia d'un paisatge e son saupre-faire. Aquèu lengatge de Sioux, siatz d'accord amé ieu, lo fau conservar e protegir. Mai quau entrendrà aquo a l'ora de Segolena e Micolau (bona nuech lei pichots)? Faudria escriéure au Micoulau Ulot (hou! hou!) per li demandar de preservar amé la natura aquela lenga sabènta. E benlèu de crear un site protegit e naturau dau lengatge. Un pargue d'un lengatge, coma lo pargue dau leberon.
Publié par Tam à l'adresse 10:44:00 a. m. Cap comentari:
Libellés : diciounari
Subscriure's a: Missatges (Atom)


text:
La vida diplomatica dels franceses pòrta un eveniment que marca l'istòria, mas benlèu perqué es gaire gloriós, lo mite istoric francés, reial o republican, zo pòrta pas al cim de la coneisséncia, nimai dins los discours republican e socialista del XXIen sègle, aiçò per dire França al monde... e ben segur lo fait dona l'encausa.
Aital al sègle XVIen, la guèrra entre França (capeciana) e Espanha (que èra pas borborica) se debanava tranquillament, coma normal per aquestas expressions estatalas dels primièrs nacionalismes d'expansion en Euròpa, dos "exemples" pels sègles següents que son estats moments per legitimar, puèi legalizar [segon Machiavel], aquestes concèpte de poder d'Estat, puèi de nación [nation] e de nacionalisme[nationalisme].
Mas aquestas expansions se son portadas ambe mentidas de tota mena, quand son estadas donadas l'un a l'autre, son pas grèus car aquestes sobrevívon encara al XXIen sègle, mas per las nacions assimiladas, son las mentidas [messorgas] que fan la condemnacion en la servilitat.
Aital lo tèxte pagina 104 d'aqueste libre Les Habsbourg, per Dorothy Gies Mc Guigan, es un tèxte que pròva una de las mentidas francesas, una mentida de mai que farga França, la de sempre, per sègles e sègles, coma se dís cada dimenge dins las messas de las glèisas catolicas de l'Estat republican francés. Lo tèxte es vièlh [annada 1950 en França] e amerita d'èstre tornamai publicat.
Lo tèxte s'inscriu dins la vida de la mai granda familha europenca, la que durèt mai de 4 sègles sul continent.
V Las Annadas Triomfantas
Pendent detzena d'annadas que seguísson lo seu coronament a Ais-de-Capèla, alara que lo sègle e el-meteis avián pas encara trenta annadas, Carle [nòta del godilhaire : Carle V de Castilha e d'Aragon] pujava per escalon dincal fait de la glòria. Aguèt fortuna bona, pendent aqueste periòde, de metre en desfaita totes los nòstres enemics -levat un : Machiavel el-meteis li auriá pas pogut ensenhar de clavar Martin Luther. Foguèt l'enemic dels franceses per la dominacion d'Itàlia e ganhèt la partida: lo jorn del seu vint-e-cinquen aniversari, los Franceses son estats espotits a Pàvia e François Ier fait presonièr.
Un an durant, François Ier demorèt captiu a Madrid, dementre que las negociacions per la seuna rançon e la seuna liberacion s'esperlongavan. Las linhas del tractat de patz que Carle V insistava èran la restitucion d'aquesta partida dels maines borguinhons de la seuna grand-maire que Loís XI s'èra apoderit en 1477 -lo còr de la Borgonha ambe la seuna capitala, Dijon, que èran sebelits los ducs de Borgonha. Fòrça temps, François Ier refusèt, puèi, malaut, excedit per la seuna captivitat, s'acabèt per donar lo seu accòrd e signèt lo tractat de Madrid en genièr 1526. Acceptèt, en mai, de se jónher a Carle V per partir a la crotzada contra los Turcs e, aital per la bona fe, de maridar la sòr de l'emperador, Eleonòr.
Carle acompanhèt lo rei de França pendent una partida del camin e dinca la frontièra. Quand li donèt la man per zo daissar partir, li questionèt :
«- Vous souvenez-vous de tout ce que vous avez promis ?
- Ayez l'esprit en paix, mon frère, repondèt lo rei de França, j'ai l'intention de tenir toutes mes promesses, sinon vous pourrez m'appeler "lâche et méchant" 1*.»
Mantunas setmanas pus tard, François Ier denonciava lo tractat, declarant que l'aviá signat devath contranhença. Aviá jà fait sortir en secret un anèl ambe un messatge al sultan, per cridar l'ajuda dels Turcs. Liura, persuadèt lo novèl papa, Clement VII, de se jónher a la liga que aviá formada contra l'emperador, ambe lo duc de Milan, la republica de Venecia, los Suïssas e las Angleses. Carle V declarèt ambe indignacion que lo rei de França èra pas un gentel-òme e li propausèt de reglar los lors diferents en combat singular. Escriguèt atanben al papa una letra plena de retronjas :
Certains affirment que Votre Sainteté a délié le roi de France du serment par lequel il s'engageait a tenir ses promesses. Mais nous nous refusons à le croire, car ce n'est pas là chose que le Vicaire du Christ pourrait faire 2*.
Mas èra precisament çò que lo Vicari del Crist aviá fait. Entre-temps, Carle, sempre amb mestièr d'argent, s'èra trapat dins l'impossibilitat de pagar lo sòlde de la seuna armada en Itàlia. L'ivèrn de 1526-1527 èra estat tarrible en Itàlia del Nòrd. Mantunas plujas torrentas, la guèrras e l'occupacion avián arroinat lo país. Los mercenaris avián ren tocat dempuèi una pausa, èran en pendelhas, afamats, pès nuds, desesperats. Prèp de Bolonha, l'aramda imperiala se lèva ; e quand lo general Frundsberg, que aviá menat los mercenaris alemands en Itàlia, los bailava tot l'argent que aviá pogut amassar amb grand'dificulats, los prometent mai per l'avenidor, devengèron fat de ràbia e z'amenaçèran de lor lenças al crit de : « Nòstre argent, nòstre argent ! » [...]
Encara uèi los Franceses utilízan los Turcs, ara per criticar l'Union Europèa, Union politica que sembla lor èstre desfavorabla car sábon pas encara que ne son una partida sancièra.
Del costat financièr, la manca d'argent per las coronas europencas èra una constança, per totas, e çaquelà, malgrat tot son damorat al poder e an oprimit los pòbles, coma mejan d'aver d'argent, ambe l'ajuda dels dinerièrs d'Antwerpen, de Bolonha, de Cáurs, etc...
Mas çò que cal notar es la promessa francesa non tenguda... quand se fa promessas per las bancas se ne vira diferent, per sempre. E quitament las bancas fan la politica francesa, quitament e malgrat la votacion del pòble (sempre singular en França).
Los sègles son passats, las promessas francesas non tengudas son estadas una nòrma de règne e de l'establiment d'un Estat centralista, reial, puèi Bonaparte faguèt lo junhet per donar a la republica las meteissas règlas de gestion francesa : las mentidas.
Uèi avem encara un còp l'installacion d'un regim novèl que venem de legir un tèxte que ne fa una descripcion pron bona. Legissem Duhamel per aquò.
Lo retorn del bonapartisme
Per Alain Duhamel
LIBÉRATION : dimercres 22 d'agost de 2007 ( tèxte en lenga francesa, lo ligam es en fin de tèxte )
C’est bien connu : le gaullisme descend du bonapartisme. Cela allait de soi avec le général lui-même, archétype de l’homme providentiel, symbole du charisme plébiscitaire, souverainiste né, monarque républicain et trinité emblématique puisqu’il était à lui seul le roi, la République et la France. Georges Pompidou prolongeait plus prosaïquement cette filiation, avec moins d’épopée et plus de politique, mais en s’inscrivant nettement dans une forme d’empire libéral. Valéry Giscard d’Estaing, l’orléaniste, s’éloignait au contraire de cette tradition, sans cependant renoncer à être lui aussi un souverain élu, en quelque sorte un cousin par alliance de la branche bonapartiste. François Mitterrand feignait la rupture, tout en demeurant le plus bonapartiste des socialistes, au moins dans l’usage qu’il faisait des institutions et dans la représentation de son propre rôle qu’il affichait. Jacques Chirac, malgré son goût pour l’armée, malgré son talent pour l’occupation éternelle du pouvoir et malgré son audace en politique étrangère, était sans doute le moins bonapartiste des présidents gaullistes, ne serait-ce que parce qu’il acceptait d’être vaincu sans abdiquer. Avec Nicolas Sarkozy, c’est au contraire non pas Napoléon qui s’annonce mais le bonapartisme qui revient. Il s’agit d’abord, c’est l’essence même de sa victoire du 6 mai, de concilier rupture et consolidation, d’incarner à la fois l’ordre et le changement. Le jeune Bonaparte, général en chef de l’armée d’Italie, avait compris cela avant tous les autres : fatigués, exténués, épuisés par les secousses, les violences et les renversements constants de situation de la Révolution, les Français aspiraient à un retour au calme mais en aucun cas à l’Ancien Régime. Ils voulaient que les biens nationaux soient confirmés, que la propriété soit garantie, qu’un compromis intervienne avec l’Eglise catholique, que cessent les tumultes, les affrontements et les désordres, exactement ce que leur a offert le bonapartisme, au prix de l’instauration d’un régime autoritaire et plébiscitaire, garantissant la paix intérieure, faisant miroiter le prestige extérieur. Les circonstances ne sont évidemment pas comparables, mais après trente ans de crises enchevêtrées, les électeurs de 2007 voulaient tout à la fois rompre avec la décennie Chirac sans courir d’aventure ni prendre de nouveaux risques. Deux ans après le rejet du référendum européen, ils préféraient l’expérience à l’expérimentation, l’autorité à l’innovation, la rupture tranquille au changement ambigu, bref le bonapartisme au royalisme. Il fallait aussi pour cela une personnalité conquérante, charismatique, volontariste. Ségolène Royal en possédait plusieurs traits, à commencer par la popularité presque religieuse qu’elle a su déclencher chez une grosse fraction des Français. Par ailleurs, elle ne manquait ni de foi en elle-même ni de l’ambition d’un destin. Il lui aurait fallu cependant une préparation méticuleuse, une organisation digne de ce nom et surtout un projet clair. Entre autoritarisme instinctif et démocratie de participation, entre charisme marial et retour à une république parlementaire, entre franco-blairisme personnel et classicisme socialiste maintenu, la clarification n’a jamais eu lieu. Nicolas Sarkozy, en revanche, même si sa tonalité variait considérablement d’un meeting à l’autre, même si ses arguments pouvaient se métamorphoser entre deux émissions, se comportait en conquérant implacablement professionnel, toujours à l’offensive, toujours éloquent, toujours audacieux, menant campagne comme un général heureux, sans cesse en mouvement mais dans l’ordre et dans la séduction : bonapartiste. Il ne craignait pas de friser parfois la démagogie, il jouait ouvertement, lui aussi, la démocratie d’opinion, il utilisait tous les ressorts, toutes les roueries de son talent médiatique : toujours le bonapartisme. Du Premier consul à Charles de Gaulle, l’autoritarisme proclamé et la médiatisation assumée ont toujours été deux armes jumelles. Bonaparte fut le premier général de la Révolution à jouer en virtuose des proclamations enflammées, des articles de presse manipulés, de la correspondance torrentielle dont il bombardait tous ceux qui comptaient à Paris. C’était un précurseur de la médiatisation. L’homme du 18 juin s’est montré au micro, la plume à la main ou devant des caméras intimidées, le disciple flamboyant d’un tel maître. Deux siècles après et deux générations plus tard, Nicolas Sarkozy a lui aussi nettement remporté la bataille médiatique. Chez les bonapartistes, l’autorité personnelle, la primauté médiatique et la scénographie de la rupture contrôlée ont toujours convergé. Nombre d’observateurs étrangers, anglo-saxons en particulier, ont cru découvrir en Nicolas Sarkozy le premier chef d’Etat français réellement converti au libéralisme. Ils connaissent mal l’histoire de France. Derrière les fragments de libéralisme, d’ailleurs déjà présents chez ses prédécesseurs, socialistes compris, c’est toujours, c’est plus que jamais l’ombre du bonapartisme, cette spécificité de la droite française, qui affleure. Nicolas Sarkozy veut instaurer un régime quasi présidentiel : tradition consulaire. Il engage ses réformes tambour battant, au pas de charge : tropisme consulaire. Il aime convaincre, il veut ouvrir, il parie sur une nouvelle bourgeoisie d’affaires, sur le mérite et sur l’argent : héritage consulaire. Il se forge sa propre idéologie, hypervolontariste, hyperréaliste : un miroir contemporain dans un cadre résolument Empire.
Son a un punt que las mentidas francesas se pòdon persegir en patz, malgrat que n'aguèssen ges mestièr del papa per las assegurar.
La mentida e la messorga son las "deux mamelles de la France".
-°-
1* 2* en francés dins lo tèxte anglés, e anotat per la traduccion francesa.


text:
LO FUTUR DEU TRANSPÒRT
A Las Vegas qu’estó presentat un tipe de dròne revolucionari. L’enterpresa que’u presentè, la companhia shinesa EHang, que voló auherir un dròne que poderé estar, de segur, lo futur deu transpòrt. Aqueste qu’a las dimensions d’ua veitura e que fonciana dab ua aplicacion (app). Tà díser d’un aute biaish, que pòt transportar personas shens pilòt.
Atau, lo futur de l’aviacion e de l’automobila tanben e poderén passar per aqueth dròne, aperat simplament 184. Lo prototipe, equipat de quate motors e en bèth pesar 440 liuras, ne necessita pas
sonque tà volar qu’ua aplicacion que cadun e pòt aver suu telefonet. En efèit, aqueste n’a pas comandas manuaus e pr’amor d’aquò n’ei pas necessari d’aver tà ua persona transportada, un permís quin que sii, tà’u miar.
Aqueth dròne qu’estó creat en pensar que lo futur de las veituras volantas qu’ei, uei, incèrt, pr’amor deus govèrns e las companhias d’aviacion, qui vòlen reservar aqueth tipe de vehicules a las personas
titularas deu brevet d’aviacion, un papèr hèra mauaisit e car d’obtiéner.
Qu’ei pr’amor d’aquò que los shinés an volut har un dròne totaument desparièr e qui ne necessita pas de permís aeronautic. Lo dròne qu’arriba, que cuelh la persona e aquesta qu’anarà on volhi, pr’amor aquera maquina qu’ei com un taxi, mes volant. E s’i a quauquarrés tà pensar aquò perilhós, qué pensar lavetz de las veituras telecomandadas, qui’s tròban dejà per las rotas deus Estats-Units, patronadas per Google ?
La fin deus monopòles aeronautics
Las companhias aeronauticas de tot lo planeta que son un grop de pression, qui n’acceptarà pas que lo monde agin ua veitura volanta – dejà inventada – a un nivèu de massa. La presentacion deu dròne
shinés 184 que ns’amuisha totun un defaut : com ei electronic, la soa bateria n’a pas sonque 23 minutas o 10 milas d’autonomia, çò qui poderé estar temporari. Mes qu’ei electric, çò qui vòu díser nada emission de gas en l’atmosfèra e nada pollucion.
Lo problèma que’s pausa subretot au nivèu legislatiu, pr’amor las leis qui enquadran uei los traspòrts ne son pas estadas hèitas per un dròne d’aqueth tipe. Mes que podem pensar que dab ua bateria mei bona e un prètz a portada de cadun, lo dròne 184 e poderé estar lo futur deu transpòrt deus umans. Que demoram en l’espèr de véder un dia aqueth dròne-aplicacion foncionar.
Redaccion


text:
1521
Cronologia mensuala:
Gen - Feb - Mar - Abr - Mai - Junh
Julh - Ago - Set - Oct - Nov - Dec
Cronologias tematicas:
Literatura - Musica - Sciéncia - Espòrt
Aquesta pagina concernís l'an 1521 del calendièr gregorian.
Eveniments[modificar | modificar la font]
Occitània[modificar | modificar la font]
França[modificar | modificar la font]
Euròpa[modificar | modificar la font]
America[modificar | modificar la font]
Civilizacion astèca[modificar | modificar la font]
Après l'aplant de la còntra-ofensiva astèca l'annada passada a Otumba (7 de julhet de 1520), Cortés capitèt de reünir una armada novèla formada de soudats espanhòus e d'Americans eissidas dei ciutats ostilas ais Astècas. En abriu, comencèt lo sètge de Tenochtitlan que s'acabèt per la rediccion de la vila lo 13 d'aost qu'aviá perdut de desenaus de milièrs d'abitants en causa de la manca de viures, dei combats e dei malautiás. Cuauhtemoc foguèt capturat e Tenochtitlan annexat au territòri espanhòu.
Reiaume Tarasc[modificar | modificar la font]
Arribada d'una ambaissada espanhòla dins la capitala Tzintzuntzan. De cambis de presents aguèron luòc e lei Tarascs donèron de mòstras d'aur ais Espanhòus. Aquò entraïnèt l'organizacion d'una expedicion militara per Hernán Cortés per l'annada seguenta. D'autra part, la preséncia deis Espanhòus entraïnèt una epidemia de senepion que causèt de milièrs de victimas suplementàrias après l'arribada de la vairòla en 1520.
Arts[modificar | modificar la font]
Sciéncias e tecnicas[modificar | modificar la font]
Economia[modificar | modificar la font]
Naissenças[modificar | modificar la font]
Decèsses[modificar | modificar la font]
- 27 d'abril - Ferrand Magellan, explorator portugués (n. 1480)
- 27 d'agost - Josquin des Prez, compositor flamenc (n. c. 1450)


text:
Harfleur
Harfleur es una comuna francesa, situada dins lo departament de la Sèina Maritima e la region de la Nauta Normandia.
Somari
Geografia[modificar | modificar la font]
Aquela municipalitat limitrophe del Havre a situat sul marge drech de la Seine, en lo costat de Gonfreville-lo Orcher.
Çò sentier de grand randonnée 2 (Dijon al Havre) passa per Harfleur.
Cette commune limitrophe du Havre est située sur la rive droite de la Seine, dans le canton de Gonfreville-l'Orcher.
Le sentier de grande randonnée 2 (Dijon au Havre) passe par Harfleur.


text:
Fasèm una reflexion globala sul mòde de foncionament de : la politica, dels partits politics majoritaris, dels gropusculs al poder, de la justícia, de l'administracion fiscala, dels mèdias, de .... donc de fRANÇA ! L'Estat nucleocrata e republican de lenga unica francesa. Estat de lenga unica e nucleocrata... un contra modèl.
De que podèm recuperar de fRANÇA ? Pel moment ai de mal de saber.
Pel moment suportam en Occitània, suportam fRANÇA.
(aquel document es estat censurat per la fàcia del boc).


text:
dimecres, 26 de novembre de 2014
Stop stop stop!
Ai un problèma.
Rai, n'ai mai d'un de problèma.
Mas n'ai un de particular amb las caucetas.
Ja sabiatz que secuti psicologicament lo mond que gausan aver lo marrit gost de cargar de caucetas dins de sandalas. (mas dins ma granda mansuetud, o perdoni al mond d'Euròpa del Nòrd, l'excusa de la diferéncia culturala)
E ben figuratz-vos que l'autre jorn dins lo tren, i aviá un tipe qu'aviá cargat los mocassins sens caucetas!
Ja, primièra error : cargar de mocassins.
Lo mocassin fa mafiós de las annadas 80.
Fa film amb Al Pacino o John Travolta.
E sénhers, vòli pas dire mas Al Pacino e John Travolta son pas mai d'icònas de referéncia dempuèi l'an pebre. Updatatz-vos un pauc!
Segonda error, de mocassins sens caucetas.
Aquò vòl dire que lo tipe quand se descauça, es Hiroshima.
E quand bolega un pauc los artelhs, coma li son tròp grands los mocassins, s'escapa pels costats un fum invisible, catastròfa nucleària made in artelhs.
Un pauc coma amb las balarinas. Perque anetz pas creire que passi mon temps a criticar lo marrit gost e las odors dels òmes, nani. I a las femnas tanben. Mas quora passarà aquela puta mòda de la balarina ? La balarina pudís, es pas confortabla, es pas bon per l'esquina, t'embocana e mai que mai, aquò's pas polit. Non, domaisèlas o vielhassas, la balarina aquò's pas polit. E embocana. Aquò te sembla una barca mal dessenhada qu'auriá servat la nifla a muscle passit.
Escapatz-vos de vòstra preson fashionista e quand auretz los uèlhs que se pausaràn sus las vòstras de balarinas, auretz la revelacion del marrit gost. Free your bon gost, macarel!
Resumit :
Las sandalas amb las caucetas : non
Los mocassins sens caucetas : non
Los mocassins tot cort : non tanpauc !
I a una categoria mai, que fa moment que n'ai pas vist d'aqueles, son fòra-concors campions del monde : los que cargan de mocassins negres amb de caucetas de tennis blancas (sabètz de las que son pas caras a Decatlon !)
O disi un còp e o vos tornarai pas dire : las caucetas negras de Decatlon son pas mai caras que las blancas, avètz pas d'excusas.
Vaquí.
Es important.
Que ieu, de te veire un tipe amb de mocassins sens caucetas, d'ora lo matin dins lo tren, e ben aquò me gasta la jornada.
4 comentaris
Subscriure's a: Missatges (Atom)


text:
Polifonias/còrs - Morlaàs (64)
Ardalh nasquèt pichon a pichon del plaser qu'avián qualques cantaires de la Cante Mourlanèse de se recampar a l'entorn de cants coneguts o desconeguts, e per quines armonias particularas podián èsser inventadas o tornadas inventadas.
Son identitat es una color de votz, es la causida del cant polifonic que fa naisser voses originalas, creativas, amb colors diferentas e accents empruntats a lor imaginari.
Aquel grop permet de reconciliar los publics en espèra d'una energia, d'una dobertura dins lo respècte de las valors qu'an permés de conéisser aqueles testimoniatges del passat.
http://ardalh.net - ardalh[aro]ardalh[punt]net
Vos cal connectar per poder postar de comentaris.
Concepcion : Aure Séguier, Grafismes : Géraldine Puel


text:
Damb era entrada en vigor dera Lei 19/2014, de 29 de deseme, de transparéncia, accès ara informacion publica e bon govèrn, eth portau dera transparéncia ven era airina basica entà dar compliment e efectivitat as obligacions de transparéncia establides pera Lei e entà facilitar as ciutadans era consulta dera informacion eth poder des administracions publiques e era rèsta de subjèctes obligadi.
Eth portau se configure coma ua plataforma electronica de publicitat activa que permet er accès a tota era informacion disponibla a trauès de ligams as sedences electroniques des administracions e entitats que s’i intègren.
Cossent damb era Lei, eth portau dera transparéncia ei organizat e gerit pera Administracion dera Generalitat de Catalonha, e tanben incorpòre era informacion des administracions locaus e des administracions e entitats includides en article 3.1.a), b), c), d) e e).
Es administracions locaus e era rèsta d’administracions e entitats pòden crear es sòns pròpris portaus dera transparéncia, qu’er accès ath sòn contengut se deu facilitar en portau dera transparéncia de Catalonha, d’ua manèra interconnectada e que facilite era integracion. Cadun des subjèctes obligadi pera Lei ei responsable dera informacion qu’includís en sòn portau dera transparéncia e dera qu’ei accessibla en portau dera transparéncia.
Eth portau ei, donques, ua airina principau entà garantir era transparéncia e er accès des ciutadans ara informacion publica.


text:
L’immersion lingüistica qu’es interdicha dins lo sistèma francés d”educacion, levat pels Quadres Alemands de Colomiers (AEDS-Airbus), es lo melhor sistèma per apréner las lengas, pauc impòrta l’environa.
Totes los autres sitèmas son especulacions sobre l’environament lingüistic de la lenga minorizada.
Podèm donc afortir que tot locutor d’una lenga latina, vertadierament locutor d’una lenga vertadièrament latina, podrà aprendre las autras lengas latinas, sense dificultat.
Nos podèm pausar la question, quí dins l ocervèl francés, frena per aprendr elo catalan als estudiant francés d’Eurasmus a Barcelona, levat lo pè politic del sustèma ancionalista francés d’educacion, e de ierarquizacion d elas lengas, e de matematizacion de l’ensnehament de las lengas.
Uèi Tolosa recept un groipe de tors operadors en torisme de l’ensemble goegrafic de la Mar Nòstre, res lor explica la preséncia de l’occitan, e dons de la riquessa que p♫9t portar per un torisme original, o de mai vist la proximitat de l’occitan ambe l’italian, seriá talament aisit de lor presentar Tolosa en occitan, dins la lenga d’Òc d’un Dante !
Uèi en Catalonha, se felicitan del sistèma educatiu catalan e de son environa segur per la dignitat de la lenga catalana.
Uèi, aprèp aver escrich un tèxte sobre la Corrída, un militant que li agrada lo tèxte me demanda la traduccion ; la traduccion francesa d’un tèxte occitan es la pròva que lo francés es pas una lenga latin, es pus una lenga latina. L’immersion lingüistica fauta en Occitània, l’immersion lingüistica es una riquessa economica per Catalonha, e sa dignitat.
L’immersion lingüistica es la solucion als problèma francés en matièra de descolonisacion lingüistica, es per aiçò que los sindicats francés de l’«Éducation Nationale» son contra e qu’un lòdi de parents integristas e republicanista totparier. Se l’intelligéncia lingüistica passa pel fótbol, me cal cambiar còp d’aula, passar dels corses de filosofia o platussatge al fótbal (i aurà de trabalh, mai que per saber lo catalan o l’italian).
Per favorizar l’immersion lingüistica cal d’escòla, e tanben una visibilitat de l’occitan.
Aprenèm uèi que lo prefecte de Nauta-Garona, qu’as res de fotre segurament, demanda al cònsol de Tolosa de plaçar los panèus occitans de Tolosa sobre lo pal de ‘Toulouse’ en francés, dessota, malgrat la declaracion de Montpelhièr qu’a determinat aiçò accidentogèn. Aital malgrat lo dire del director de la DRAC de Tolosa, que crida a l’estauvi de moneda pels budgectes de l’Estat en rapòrt a l’occitan dins las Assisas de la Cultura, en vóler plan faire la comuna de Tolosa aurà pagat un pal e una installacion especiala per res. De mai la visibilitat de l’occitan, quitament se totes los foncionaris de l’Estat son d’accòrd per pensar que son pas contra (ipocrisia de faciada ?), lor caldrar accordar los vriulons per estauviar l’argent public ; mas es que la prefectorala es utile ? Per estauviar l’argent public, la responsa d’aquel blòg es NON, es pas utile car aqueles foncionaris d’Estat fabrican problèmas (ambe un còst de gestion) ont n’i a pas ; Bernard Bonet aviá jà mostrat lo camin a Perpinyà.
Es un pauc coma l’immersion lingüistica, lo sistèma francés fabrica problèmas ont n’i a pas dins los Estats normals.


text:
1953
Aquesta pagina concernís l'an 1953 del calendièr gregorian.
Somari
Eveniments[modificar | modificar la font]
Occitània[modificar | modificar la font]
França[modificar | modificar la font]
- 9 de mai - Cambòtja obten l'independéncia de França, amb Norodon Sihanouk coma rei del país.
Euròpa[modificar | modificar la font]
- 5 de març - Decès del dirigent sovietic Josèp Stalin.
- 2 de junh - Coronament d'Elisabeta II del Reialme Unit
- 9 d'octobre - Konrad Adenauer es reelegit coma cancelièr de l'Alemanha Occidentala.
America[modificar | modificar la font]
Mexic[modificar | modificar la font]
Extension dau drech de vòte ai fremas.
Asia[modificar | modificar la font]
Cambòtja[modificar | modificar la font]
Restauracion de l'independéncia dau país (3 de novembre) ambé la fin oficiala dau protectorat francés. Pasmens, dins lei fachs, l'influéncia de París demorèt fòrta fins a la fin de la Guèrra d'Indochina (→ 1954). De mai, Cambòtja mancava d'estabilitat, especialament regardant leis afaires militars asseguradas per l'armada francesa que luchava còntra l'emergéncia de movements comunistas.
Iran[modificar | modificar la font]
Còp d'estat organizat per leis Estatsunidencs e lei Britanics còntra lo Premier Ministre Mossadegh, sospichat de simpatia comunista en causa de sa politica favorabla a la nacionalizacion dei ressorsas petrolieras iranianas. Aquò permetèt de renfòrçar lei poders dau chah Mohammad Reza Pahlavi e de reprimir lei movements politicas mai ò mens socialistas dins lo país.
Mond[modificar | modificar la font]
- 7 de genièr - Lo president dels Estats Units Harry S. Truman anóncia lo desvolopament de la bomba d'idrogèn.
- 29 de mai - Nepal: L'explorator e alpinista nouzelandès Edmund Hillary e lo sherpa Tenzing Norgay son las primièras personas a aténher far la cresta d'Everest
- 26 de julhet - Santiago (Cuba): 165 joves dirigits per Fidel Castro assautan lo quartièr de Moncada (Revolucion Cubana).
- 27 de julhet - Armistici en Corèa consagrant lo statu quo ante. Los Estats Units an perdut 30.000 soldats, e 115.000 foguèron ferits.
Arts[modificar | modificar la font]
- Estrena del film Los cavalièrs preferisson las rossas (Gentlemen Prefer Blondes), amb Marilyn Monroe.
Sciéncias e tecnicas[modificar | modificar la font]
- 28 de febrièr - James D. Watson e Francis Crick anóncian la descobèrta de l'estructura de l'ADN.
Armament[modificar | modificar la font]
Assai de la premiera pèça d'artilhariá tirant d'obús nuclears per leis Estatsunidencs.
Economia[modificar | modificar la font]
Naissenças[modificar | modificar la font]
- 1 de genièr - Felip Douste-Blazy, òme politic francés
- 4 de genièr - Norberto Alonso, fotbolaire argentin
- 10 de genièr - Pat Benatar, cantaira americana
- 10 de genièr - Bobby Rahal, pilòt d'automobils american
- 14 de genièr - Denzil Douglas, primièr ministre de St. Kitts e Nevis
- 26 de genièr - Anders Fogh Rasmussen, primièr ministre de Danemarc
- 31 de genièr - Sergei Ivanov, primièr ministre de Russia
- 23 de febrièr - Paul Krugman, economista american, Prèmi Nobel
- 25 de febrièr - José María Aznar, primièr ministre d'Espanha
- 26 de febrièr - Michael Bolton, cantaire american
- 27 de febrièr - Ian Khama, president de Botswana
- 4 de març - Emilio Estefan, musician cuban
- 16 de març - Isabelle Huppert, actritz francesa
- 15 de març - Kumba Ialá, president de la Guinèa Bissau
- 16 de març - Isabelle Huppert, actritz francesa
- 23 de març - Chaka Khan, cantaira americana
- 28 de març - Melchior Ndadaye, president de Burundi (m. 1993)
- 11 d'abril - Guy Verhofstadt, primièr ministre de Belgica
- 6 de mai - Tony Blair, èx-primièr ministre del Reialme Unit
- 14 de mai - Norodom Sihamoni, rei de Cambòtja
- 15 de mai - Mike Oldfield, compositor anglés
- 16 de mai - Pierce Brosnan, actor irlandés
- 24 de mai - Alfred Molina, actor anglés
- 8 de junh - Ivo Sanader, primièr ministre de Croàcia
- 11 de junh - José Bové, sindicalista francés
- 13 de junh - Tim Allen, actor american
- 21 de junh - Benazir Bhutto, primièr ministre de Paquistan (m. 2007)
- 22 de junh - Cyndi Lauper, cantaira e actritz americana
- 1 de julhet - Lawrence Gonzi, primièr ministre de Malta
- 1 de julhet - Jadranka Kosor, primièra ministra de Croàcia
- 10 de julhet - John Edwards, senator american
- 15 de julhet - Jean-Bertrand Aristide, ex-president d'Aïtí
- 9 d'agost - Robert Cray, cantaire american
- 17 d'agost - Herta Müller, escrivana romanesa, Prèmi Nobel
- 23 d'agost - Artūras Paulauskas, president de Lituània
- 25 d'agost - Maurizio Malvestiti, avesque italian
- 3 de setembre - Jean-Pierre Jeunet, realizator francés
- 22 de setembre - Ségolène Royal, femna politica francesa
- 28 de setembre - Otmar Hasler, primièr ministre de Liechtenstein
- 2 d'octobre - Ernest Bai Koroma, president de Sierra Leone
- 9 d'octobre - Tony Shalhoub, actor american
- 14 de novembre - Dominique de Villepin, primièr ministre de la França
- 23 de novembre - Francis Cabrel, cantaire e compositor occitan
- 3 de decembre - Robert Guédiguian, realizator, actor e scenarista occitan
- 8 de decembre - Kim Basinger, actritz americana
- 9 de decembre - John Malkovich, actor e realizator american
- 26 de decembre - Toomas Hendrik Ilves, president d'Estònia
Decèsses[modificar | modificar la font]
- 28 de genièr - James Scullin, primièr ministre d'Austràlia (n. 1876)
- 24 de febrièr - Sergei Vinogradskii, microbiologista rus e ucraïnian (n. 1856)
- 5 de març - Sergei Prokofiev, compositor rus (n.1891)
- 5 de març - Josèp Stalin, dirigent sovietic (n. 1879)
- 20 de març - Graciliano Ramos, escrivan brasilièr (n. 1892)
- 23 de març - Raoul Dufy, pintor francés (n. 1877)
- 9 d'abril - Stanisław Wojciechowski, president de Polonha (n. 1869)
- 16 de mai - Django Reinhardt, guitarrista de jazz american (n. 1910)
- 28 de setembre - Edwin Hubble, astronòm american (n. 1889)
- 12 d'octobre - Hjalmar Hammarskjöld, primièr ministre de Suècia (n. 1862)
- 8 de novembre - Ivan Alekseievich Bunin, escrivan rus, Prèmi Nobel (n. 1870)
- 27 de novembre - Eugene O'Neill, escrivan american, Prèmi Nobel (n. 1888)
- 30 de novembre - Francis Picabia, pintor e poèta francés (n. 1879)
- 19 de decembre - Robert Andrews Millikan, fisician american, Prèmi Nobel (n.1868)
- Loís Abric, poèta provençal (n. 1886)
Prèmi Nobel[modificar | modificar la font]
- Prèmi Nobel de Fisica : Frits Zernike
- Prèmi Nobel de Quimia : Hermann Staudinger
- Prèmi Nobel de Fisiologia o Medecina : Hans Adolf Krebs, Fritz Albert Lipmann
- Prèmi Nobel de Literatura : Winston Churchill
- Prèmi Nobel de la Patz : George C. Marshall