text:
Un exemple excepcional de patrimòni religiós barròc
L’Abaïa de SANT PÒNÇ (francizat en Saint-Pons), la glèisa abaïala e lo monastèri (convent)
Las mai ancianas traças d’un luec crestian datarian dal sègle 5 après J.-C.. Aquel endrech a un raionament màger. L’abaïa de Sant Pònç èra potenta, aguèt de proprietats (de “Condaminas” en partatge amb lo senhor local tanben) sus totplen de comunas e de bens.
Es un luec emblematic de l’istòria de la region e de la Contea de Niça en particular. Fa part dals fondaments de l’istòria regionala. Al sègle 10 e après, los preires èran rares e las gleisas èran al poler dals monges. La poténcia esperitala e materiala de l’abaïa explica la firma sus lo peiron de la dedicion la Contea de Niça a Savòia lo 28 de setembre dal 1388.
Lo religiós e istorian Peire JAUFRET (toscanizacion dal patronim en Pietro Gioffredo/ Giauffret, 1629-1692), nomenat d’alhors abat de Sant Pònç en lo 1690, dins lo sieu obratge “Nicaea Civitas” reproduse un acte de donacion fondamental que va marcar la renaissença materiala de l’abaïa après un temps de decadéncia degut a las incursions sarrasinas. Lo document redigit a Lurs, en data dal 5 de decembre dal 999 –sovent de senhors van far de dons avans lo passatge a l’an mil de paur de la fin dal monde-, enumera los dons dal “vescòmte” de Niça Miron-Laget de Sisteron, de sa frema Odília de Relhana-Vença (dicha Odília de Provença o encara Odília de Niça) e de lors enfants. Un dals enfants se sonava justament Pònç.
Oficialament la glèisa foguèt fermaia al public despí lo 1999. Mas la bastison de l’Espital “Pasteur 2” permete de far un ligam, dins l’axe entre l’espital e la sala de conferéncia dicha dal Còdol [le Galet], una escalinaia per puar a pè a la glèisa.
1) Enjuec istoric, estetic e politic entorn dal bastiment
Es dins un sector a mieja penda de la còla de Cimiers (francizat en “Cimiez”). En daval, i son lo flume Palhon e lo camin que pua en las valaias dals Palhons, devèrs la valaia de Vesubiá e que serà lo camin reial dal sègle 18 de Niça a la capitala Turin.
D’un costat, sus Cimiers, i èra la ciutat romana, la ciutat de l’interior viraia devèrs los Alps. De l’autre, Nikaia la ciutat grèga, viraia devèrs la mar ambal pòrt, sus l’actuala vila vielha.
Per la tradicion romana de sepeliment a l’escart dals luecs dals vius, dins la periferia tota de la ciutat de Cimiers i son agüas de sepulturas anticas. Lo quartier sonat aüra “Pasteur” a una quantitat importanta de sepulturas. Es doncas probable que Sant Pònç, après d’èstre agut torturat, siguèsse estach sepelit de per aicí. Mas sabèm ren amb exactitud, perqué lo personatge es bastit entre istòria e legenda.
I son doas tradicions d’evangelizacions complementàrias.
Per Nikaia, la vila es personificaia per la cara de la Santa Reparada coma Santa Devòta a Mónego, coma Sant Tropetz e las Santas Marias de la Mar dins las ciutats eponimas. Ven d’una question de pedagogia dal sègle 17, tardivament doncas, per explicar coma una religion qu’a naissut luenh d’aquí, en Terra Santa, es arribaia e a pilhat aicí en terra occitana. Probable, es arribaia per de mercants. Reparada, santa que se ditz martirizaia en Palestina, es lo simbòl de l’arribaia dins lo pòrt dal cristianisme.
Sant Pònç es diferent. Cemenelum, es lo cap luec de la província dals Alps Maritims (que lo departament actual a repilhat lo nom). Recubria una part bòna dals Alps dal sud, l’espaci de Gavotina, de l’occitan vivaroalpenc, totjorn parlat de las pòrtas de Niça, valaias dals Palhons e valaia de Var fins a Ambrun e Briançon.
Per aquel cap-luec doncas, cal una figura similària a l’autor de la ciutat. E Sant Pònç, sonat Marcus PONTIUS en latin, es pas lo darrier “manacho” dal canton. Es un senator, un dals personatges imperials, e es exiliat de Roma per sas conviccions religiosas. Ven a Cemenelum. Es condemnat e decapitat per aver evangelizat l’airal (es semblable a Sant Roman per Mónego).
La legenda ditz qu’un còup decapitat, la tèsta de Sant Pònç parte en Palhon, arribèt en mar fins a las Mauras. Un païsan originari de Colobriera ( se tròba sus la comuna la glèisa vièlha sonaia Sant Pònç ) auria recuperat la tèsta. La donèt a l’abaïa de Sant Victor de Marselha que conservarà la tèsta (lo cran serà getat per de revolucionaris franceses dins lo pòrt vièlh de Marselha).
Estenta consideraia que la tomba, endrech de la mòrt, es l’endrech de passatge devèrs la vita etèrna, al ponch de vista espirital se ditz qu’es un luec mai important que la ròca dont foguèt martirizat (al nòrd est, sus lo camin de Levenç). De saber que la roqueta e la gleiseta tresplombavan Palhon e an tombat dintre lo flume (o an patit destruccion entre 1870 e 1925 se ditz).
2) L’evolucion de l’Abaïa
Fin sègle 8, en lo 778 se ditz, es creaia una abaïa per de benedictins, per méter en valor los rèstas de Sant Pònç.
Al sègle 9 (870-970), es lo moment que los sarrasins e las estructuras socialas de Provença son desorganizaias. Es un periòd de marria conoissença de nòstra istòria. Las institucions religiosas son los luecs que permetan una estructuracion de la vita, un ponch de repaire. Se pensa qu’es gràcias a aquò que durèt dins lo temps l’importança dal luec (l’explusion dals sarrasins de la Gàrdia Freinet se fa a la fin dal 972).
En dos sègles, l’abaïa va aver una fama granda. I es un eissamatge de glèisas e de ben fins a Suspèr, Annòt coma Draguinhan. L’abat es senhor dal vilatge de Sant Blai, cosenhor de Sant Andriu, de Falicon, e per exemple es proprietari (quasi feodal) d’un domèni que recuèrbe una bòna part de la plana dal Palhon dependenta de la comuna de Niça (4 quilomètres de distància entre l’Abaïa e Niça vièlha).
La carriera de la Condamina (Condominium, domèni partajat entre dos senhors es lo limit de proprietat. Lo senhor laïc domina l’aut de la ciutat, es lo Còmte de Provença. E la part bassa, es de l’abat de Sant Pònç. Santa Reparada, Santa Rita-Sant Jaume èra de proprietats de l’abat de Sant Pònç. Una traça toponimica, dins aquel espaci se tròba justament la carriera de l’Abaïa.
Malastrosament arriba un temps de decadéncia, accentuat per lo fach que l’abaïa va devenir una “abaïa comandatària”. Amb un abat present e un autre “abat comandatari” qu’es una personalitat dals princes, de la familha ducala de Savòia, de familhas nòblas de Pimont (citam egalament un membre de la familha dals Grimaldi dal Comtat de Buelh). An lo títol d’abat comandatari e subretot n’an de revenguts. Es un pes economic e una pèrdia d’argent.
Fa que l’abaïa se delèsta dals bens progressivament. Al sègle 15, vende a de particulars de bens sieus a Niça Vièlha. Quora lo sèti de l’evèsque passa de Niça auta a Santa Reparada, l’avèsque de Niça obten la proprietat de la catedrala e la cession per l’abaïa de Sant Pònç. Es una reculaia de bens simbolics per ela.
Contunha de viure l’abaïa e a totun de prestigi. Es manifestat per la bastison dal convent. Lo convent e la glèia son destruches lo primier còup en lo 1543 après l’assèdi francoturc de Niça. Es rebastit. Mas l’abat vòl reafirmar un bastiment espectacular e doncas de tot ce qu’i èra avans 1725, rèstan plus de traças.
3) L’arquitectura d’estil remirable
Sus los documents d’avans, coma los dessenhes de l’assèdi de 1543, se ve quasi ren per devinar coma èra. Dins los temps, en los documents, i es descrich tala o tala refeccion, o reparacion. Un autar dedicat a Sant Martomieu qu’es refach. Mas i es ges de descripcion dal luec integral. Dificultat a saber coma èra lo bastiment avans lo sègle 18 doncas.
Avèm pauc d’illustracions de l’abaïa
Josep CASTÈU (o Castèl, patronim toscanizat en Giuseppe Castello) a pintat lo martiri de Sant Pònç.
Al palai reial de Turin, son evocats lo grands moment de l’estat de Savòia, per evocar l’entraia de la Contea de Niça en 1388, i es la representacion de la dedicion. Mas la realitat es diferenta. Es l’image que se fan los dal sègle 18 de l’eatge mean.
Citam l’aquarèla de 1832 de Clamenç ROASSAL, amb la glèisa e lo monastèri. Aüra en comparason, lo cors dal flume Palhon es endigat, las ribas completament urbanizaias amb de quartiers mai que mai populars.
Per un cinquantenal de monges, èra un convent de dimension enòrma. Se ditz quitament que la glèisa es d’una tala qualitat arquitecturala, qu’es impossible que sigue estacha bastia per un arquitècta local… Que lo plan sigue estach dessenhat e realizat en de volum pariers.
Far tenir de muralhas de glèisa en elispi, es un trabalh complèx en dessenh e realizacion. Es l’òbra d’un gran arquitècta. Lo nom de Filippo JUVARRA (o Juvara) foguèt evocat per de realizacions semblablas.
Lo bastiment realizat es visible da pertot. Malgrat l’urbanizacion actuala, se ve totjorn de pertot, subre los imòbles.
Avèm d’escaliers en còntra corba, per reauçar lo bastiment. I aguèt 20 ans de trabalh realizat. Es un bastiment de prestigi, gigantesc. Coma la catedrala Santa Reparada. En comparason, lo convent de Cimiers entra 10 còups dins lo convent de Sant Pònç.
4) De la decadéncia dals òrdres contemplatius fins a l’espital
Tot aquò per ren. Arriba lèu un movement de supression d’òrdres contemplatius en Euròpa motivat per lo fach qu’an ren d’utilitat sociala. Entraina tre lo 1780 la supression d’abaïas.
La supression de l’abaïa de Sant Pònç se fa al moment qu’a plus que 8 monges, en 1792. Es actat sota lo regim de la monarquia de Savòia. Las terras son alora anexaias al patrimòni de l’estat, de la corona. La glèia sièrve plus. Deven un entrepaus.
L’evèsque en sègle 19, vòl i méter lo seminari, mas i son d’oblats e ren es fach al final. Deven una glèisa parroquiala per Bòn viatge e lo quartier de l’Arbre Inferior.
Fins en 1855, una lei dicha “d’Incameracion”, suprime los bastiments religioses, e lo bastiment deven proprietat de l’estat sard.
Après 1860, après l’anexion a l’Empèri Francés, deven un terren d’estat, coma la part bassa de la còla, davans l’abaïa.
Fin sègle 19, l’estat fa lo transferiment de la proprietat a la comuna de Niça. Partent de 1909 la ciutat de Niça lança la bastison de l’Espital “Pasteur”. I es alora la “malediccion” dal bastiment. Sant Pònç a lo sieu convent que deven un espital psiquiatric. Es un “luec per los fòls”. E darrier se tròba lo repausaor (betum pauc estetic bastit sus de pilar) per los defuntats de l’espital.
Sant Pònç es desenant ligat a de sovenirs durs.
L’enjuec es de reabilitar e reïntegrar lo luec dins la memòria sociala e dins la ciutat.
5) La renaissença, via l’espital
L’operacion de reabilitacion de l’espital “Pasteur 2” es una ocasion agantaia per reméter en valor lo luec. L’idea es de far comunicar l’espital e l’abaïa.
Los rèstas de l’anciana abaïa se tròban sota l’actuala abaïa. I son doas tombas dins lo vestibul de la glèisa. Aquel endrech seria fondat sus tot o partia de l’abaciala precedenta.
L’abat de Sant Pònç, JAUFRET escriguèt sus l’istòria dal luec mas sensa dire de mai per lo bastit dal periòde anterior.
21 de març de 1725 es la data de la pausa de la primiera glèisa abaciala barròca. Es dins un encastre rural complet.
En 1867, lo classament de proteccion se fa quasi exclusivament sus lo patrimòni antic e lo patrimòni roman e gotic.
Per l’abaïa, es negligit. Sant Pònç es classat coma monument istoric en 1913. D’un ponch de vista istoric, entra dins una logica francesa de proteccion dals edificis antics.
I es un debat per classar lo luec al títol de la sieu istòria, l’abaia dal sègle 8 mas non per l’estetisme barròc de la gleisa, estil mal vist d’aquel temps. Èra un estetisme considerat alora coma “desordenat”, de “gents dal sud”, opausat a un estil nordic e ordenat. Aquel exemple arquitectural -ben occitan- serà classat per lo sieu aspèct barròc mai tardi…
Article e fòtos de Laurenç Revèst


c: text/html

text:
Belize
Belize es un país d'America Centrala situat entre Mexic e Guatemala. Unic estat de la region sensa acces a l'Ocean Pacific, ocupa un territori de 22 966 km2 principalament format de plans maritims umids e de paluns. Sa capitala politica es Belmopán mai la vila pus importanta es Belize City. A una frontiera ambé Mexic e Guatemala.
La formacion de Belize comencèt dins leis annadas 1660 quand s'installèron de marins anglés desirós d'esplechar la fusta tropicala de la jungla. En 1798, leis Espanhòus acceptèron aquela preséncia e la colonia comencèt de si desvolopar. En causa dau nombre feble de colons e dei cambis demografic ambé lei populacions e lei regions vesinas, una populacion fòrça mestissada si formèt e si concentrèt principalement lòng dau litorau e dei rius. Lo país venguèt autonòm en 1964 e independent en 1981. Son economia evolucionèt alora de l'esplecha de fusta vèrs lo produccion de fruchs e de sucre, lo desvolopament dau torisme e leis activitats financieras coma paradís fiscau.
Lo gentilici es belizian -a.
Somari
- 1 Geografia
- 2 Istòria
- 3 Govèrn e politica
- 4 Afaires estrangiers e defensa
- 5 Economia
- 6 Cultura
Geografia[modificar | modificar la font]
Geografia fisica[modificar | modificar la font]
La màger part dau territòri belizian es format de plans palunós costiers. Lo sud es ocupat per de montanhas bassas onte si situa lo Doyle's Delight qu'es la cima pus auta dau país amb una altitud de 1 124 m. Regardant l'idrografia, li a quatre fluvis de remarca que son caracterizats per de longors limitadas mai de debits que pòdon venir importants durant la sason umida :
- au nòrd, si troba lo Rio Honda (209 km) que marca la frontiera entre Mexic e Belize e qu'es lo riu pus gròs de Yucantan e un axe d'intrada important en direccion d'aquela region.
- au nòrd e au centre, si troba la New River (132 km).
- au centre, si troba lo Rio Belize (250 km) qu'es navigable fins a la frontiera ambé Guatemala. Sa vau es un axe de comunicacion important per lo país.
- au sud, Sarstoon (111 km) que marca una partida de la frontiera ambé Guatemala.
Clima[modificar | modificar la font]
Belize a un clima subtropicau ambé de sasons secas e umidas marcadas[2]. La temperatura mejana li es auta tota l'annada e varia entre 24°C (genier) e 27°C (julhet) dins lei zònas litoralas[2]. Dins lo sud dau país, demenisse ambé l'altitud e dins lo nòrd, aumenta leugierament ambé la distància a respèct de la mar. Lei precipitacions anualas son importantas sus lo territòri mai presentan de variacions de remarca entre lo sud, onte pòdon agantar mai de 4 500 mm, e lei regions dau nòrd e de l'oèst onte lo nivèu mejan es de 1 350 mm. La màger part a luec pendent la sason umida que va de genier a mai dins lo nòrd e de febrier a abriu dins lo sud. De còps, li a pereu un segond periòde umid (dicha pichona sason umida) vers julhet-aost.
Lo territòri belizian es regardat per lo risc de ciclòn tropicau. Pòdon causar de destruccions fòrça importantas en causa de sa natura plana e umida que favoriza leis inondacions. Per exemple, en 1931, un ciclòn entrainèt la destruccion de dos tèrç de Belize City e la mòrt d'un milièr d'abitants. En 1961, la vila foguèt tornarmai destrucha per un ciclòn (275 morts) e leis autoritats desplacèron la capitala a Belmopán en 1970.
Demografia e vilas principalas[modificar | modificar la font]
La populacion de Belize es en aumentacion rapida en despiech d'una emigracion fòrça importanta. D'efècte, de 2000 a 2010, la populacion passèt per exemple de 231 000 abitants a mai de 314 000. Totjorn en 2012, lo nombre de Belizians vivent ais Estats Units èra estimat a 180 000 (solament 70 000 li èran en situacion regulara). Aquela creissença es sostenguda per un taus de fertilitat important (3,6), una populacion fòrça jova (environ 96,5% aviá un temps entre 0 e 64 ans en 2010) e una esperança de vida auta (aperaquí 75 ans).
La densitat de populacion es relativament febla (14,5 ab/km2) e son taus d'urbanizacion de 44%. La vila pus importanta es Belize City, la capitala anciana, ambé 68 000 abitants en 2012. Leis autrei vilas de remarca avián una populacion entre 10 000 e 20 000 abitants coma Belmopán (environ 20 000), San Ignacio (environ 17 000) ò Orange Walk Town (environ 13 000). Leis autrei ciutats an mens de 10 000 abitants.
En causa de la disparicion d'una partida importanta dei pobles maias autoctons apres l'arribada dei premiers Europeus e de l'arribada d'unei populacions diferentas dins lo corrent dau periòde coloniau, la populacion dau Belize actuau es fòrça mestissada[3] :
- aperaquí la mitat de la populacion èra d'ascendéncia maia e europèa (principalament espanhòla).
- aperaquí lo quart de la populacion èra originari de mestissatges entre populacions africanas e euròpeas (totjorn principalament espanhola).
- aperaquí 10% èra d'ascendéncia maia.
- aperaquí 6% èra originari de mestissatges entre diferentei populacions africanas e autoctònas. Aqueleis abitants son dichs Garifunas.
Lo rèsta deis abitants de Belize èra compausat de migrants recents ò de despatriats que presentan divèrseis originas (China, Índia, Euròpa...).
Lengas[modificar | modificar la font]
L'anglés es la lenga oficiala de Belize. Pasmens, es la lenga premiera de mens de 5% de la populacion. Dins la vida vidanta, lei lengas pus frequentas son l'espanhòu (43% en 2000), lo kriol (un creòle de l'anglés parlat per 37% deis abitants en 2000[4]) e divèrsei lengas maias (7,8% en 2010). Enfin, si pòu trobar de minoritats que parlan lo garifuni ò l'alemand. La màger part de la populacion èra au mens bilingüa[5].
Religions[modificar | modificar la font]
La libertat religiosa es assegurada sus lo territòri belizian. En 2010, la màger part de la populacion èra crestiana e si devesissiá magerament entre la Glèisa Catolica (40,0%). Lo catolicisme èra a temps passat la religion de mai de la mitat de la populacion. Pasmens, coma dins leis autrei país d'America Centrala, son assisa deguèt faciar la concuréncia de divèrsei glèisas protestantas fòrça dinamicas (31,7%)[6]. Puei, 11,9% deis abitants compausavan diferentei minoritats religiosas fòrça variadas (testimònis de Jehova, religion maia, indoisme, islam... etc.)[7]. Enfin, 15,6% de la populacion s'èran declarat sensa religion.
Istòria[modificar | modificar la font]
Lo territòri dau Belize actuau es una region periferica de la zòna d'influéncia de la civilizacion maia que si desvolopèt a partir dins lo corrent de l'Antiquitat. Durant lo periòde classic d'aquela civilizacion, doas vilas importantas (Caracol e Xunantunich) si formèron fins a la crisi maia dei sègles VII e VIII e l'abandon d'aquelei ciutats par sa populacion. Pasmens, en despiech d'aqueu declin, una preséncia maia si mantenguèt dins la region. De mai, en causa de la resisténcia dei ciutats-estats maias dei regions occidentalas e septentrionaus de Yucantan, leis Espanhòus renoncièron a la conquista de la jungla interiora fins a la fin dau sègle XVII[8]. Aquò permetèt ai populacions autoctònas de demorar independentas.
En 1642, la manca de contraròtle d'Espanha sus la region permetèt tanben a de flibustièrs anglés de s'installar sus l'illa de Roaton que venguèt una basa de piratariá e de la còntrabanda de fusta tropicala. Dins leis annadas 1660, de soudats e de marins anglés desmobilizats après la conquista de Jamaica en 1655 per Londres s'installèron dins la region dei bòcas dau riu Belize. L'esplecha de fusta tropicau foguèt l'activitat principala dei colons que participavan tanben de còps ai guèrras regionalas. Aliats ais indians locaus fòrça ostils ais Espanhòus, capitèron de tenir la region e assaièron sensa succès d'ocupar lo litorau orientau dau Nicaragua actuau. En 1798, la batalha de St. George's Caye marquèt la fin dei temptativas espanhòlas de cochar leis Anglés de la zòna e permetèt de començar lo desvolopament de l'implantacion. Pasmens, l'elèit de Guatemala contunièt de considerar la region coma una dependéncia de son país.
En 1862, la region venguèt oficialament una colonia britanica dicha Honduras Britanic. Fins a 1884, foguèt una dependéncia de Jamaica. Sa populacion aumentèt pauc a pauc. Agantèt 30 000 abitants en 1900 e 70 000 en 1950. En 1964, li foguèt donat un estatut d'autonòmia intèrna. En 1974, lo nom Belize remplacèt l'apellacion de Honduras Britanic. En 1981, l'independéncia, lòngtemps alentida per lei tensions frontalieras ambé Guatemala, foguèt finalament proclamada. Pasmens, en causa dei tensions persistentas entre Guatemala e leis autoritats novèlas, una garnison britanica demorèt en plaça dins lo país fins a la reconóissança oficiala de la sobeiranetat beliziana per Guatemala en 1991.
Govèrn e politica[modificar | modificar la font]
Forma de l’estat e organizacion dau poder[modificar | modificar la font]
Belize es una monarquia constitucionala parlamentària pluralista que fa partida dau Commonwealth e qu'aplica lo principi de la separacion dei tres poders. Lo cap d'estat formau es lo sobeiran dau Commonwealth representat per un governador generau que son ròtle es simbòlic. Lo poder executiu es tengut per lo cap dau govèrn e lo poder legislatiu es tengut per un parlament bicamerau. Lo poder judiciari es independent de l'executiu e dau legislatiu. Es tengut per divèrsei corts superioras especializadas.
Poder executiu[modificar | modificar la font]
Lo poder executiu es oficialament tengut per lo sobeiran dau Commonwealhth qu'es representat localament per un governador generau. Pasmens, son ròtle es principalament simbòlic e lo cap vertadier de l'executiu es lo cap dau govèrn designat per la majoritat parlamentària. Lei membres dau govèrn son generalament chausits entre lei deputats de la majoritat de l'Assemblada mai aquò es pas una obligacion constitucionala.
Poder legislatiu[modificar | modificar la font]
Lo poder legislatiu es tengut per un parlament bicamerau dich Assemblada Nacionala. Sa chambra bassa, dicha Chambra dei Representants, es formada de 31 deputats elegit au sufragi universau dirèct per lei ciutadans de mai de 18 ans. Lei deputats son elegits amb un escrutinh uninominau majoritari a un torn. Lo mandat dura cinc annadas.
Sa chambra auta, dicha Senat, es formada de 12 senators e d'un president. Lei senators son designats per lo governador generau representant la corona après prepausicion de la majoritat parlamentària (6 senators), de l'oposicion (3 senators), dau Conseu dei Glèisas (1 senator), dau Conseu dei sindicats (1 senator) e dei representants dau sector privat (1 senator). Dins lei fachs, lo ròtle vertadier dau governador generau si limita a l'acceptacion dei prepausicions que li son somesas[9]. Pasmens, lei personas prepausats coma senators pòdon pas faire partida de la Chambra dei Representants, dei fòrças armadas ò de la polícia ni trabalhar per lo govèrn. Un temps minimom de 21 e la nacionalitat beliziana son tanben demandadas. La durada dau mandat es de cinc annadas. Puei, lo president dau Senat es chausit per lei senators. Sa votz es preponderanta dins lo cas d'una egalitat entre lei 12 senators. Pòu faire partida ò non dau Senat. Dins lo cas que lo president sigue pas senator, a pas lo drech de vòte mai franc dei situacions onte lei 12 senators pòdon pas formar una majoritat.
Lei doas chambras pòdon prepausar de projèctes de lèi mai l'acòrd dau govèrn es necessari regardant lei projèctes susceptibles de modificar lei recèptas de l'Estat. Per intrar en aplicacion, una lèi dèu èstre votada per lei doas chambras. Dins lo cas d'un desacòrd entre lei doas chambras, la votz de la Chambra dei Representants es preponderanta car lo Senat pòu refusar solament dos còps una lèi votada per lei deputats.
Poder judiciari[modificar | modificar la font]
Lo poder judiciari es inspirat per la lèi britanica (Common law) e es dirigit per unei corts especializadas. Lei dos pus importants son la Cort Suprèma (cargada deis afaires pus importants) e la Cort d'Apèu. Dins certanei cas, lo Comitat judiciari dau Conseu privat dau sobeiran dau Commonwealth pòu estudiar un apèu coma institucion superiora dau país. Lei jutges deis institucions principalas son nomats per lo governador generau (après prepausicion dau cap dau govèrn).
Organizacion territòriala[modificar | modificar la font]
L'organizacion territòriala de Belize presenta dos nivèus principaus que son, de la pus granda a la pus pichona, lei districts e lei municipalitats (vilas e vilatges). Lei districts son dirigits per de foncionaris de l'administracion e per un conseu elegit per la populacion. Lei municipalitats son dirigits per de conseus elegits dichs conseu de vilas ò conseu de vilatges segon la talha de l'entitat.
Simbòls nacionaus[modificar | modificar la font]
Lo drapèu oficiau de Belize foguèt adoptat en 1981 après l'independéncia dau país. Es basat sus un drapèu non oficiau apareissut en 1950. La devisa dau país es en latin Sub umbra floreo (« A l'ombra, florissi » en occitan). Son imne nacionau es Land of the Free (« País de la Libertat » en occitan) que foguèt escrich en 1963.
Afaires estrangiers e defensa[modificar | modificar la font]
Afaires estrangiers[modificar | modificar la font]
Belize fa partida dei principaleis organizacions internacionalas e regionalas coma l'Organizacion dei Nacions Unidas, l'Organizacion Mondiala dau Comerci l'Organizacion deis Estats Americans, lo Commonwealth, la Comunautat Cariba e son mercat comun, l'Associacion deis Estats Caribas e la Cort de Justícia dei Caribas. En causa de sa colonizacion per lei Britanics e de son independéncia recenta, sa diplomacia presenta de particularitats a respèct deis autreis estats d'America Centrala car l'influéncia estatsunidenca li es pus febla. Per exemple, Belize signèt un acord toristic ambé Cuba en 2002 ò, en 2011, reconeissèt oficialament Palestina dins sei frontieras d'avans 1967.
Dempuei leis annadas 1990 e la reconóissença de la soberaneitat beliziana per Guatemala e la retirada consecutiva de la garnison britanica, tres axes principaus dominan lei relacions exterioras de Belize :
- la relacion ambé leis Estats Units es venguda primordiala car lo govèrn estatsunidenc e son ajuda financiera son una fònt de revenguts importanta per lo país. Gràcias a l'abséncia d'ocupacion de Belize per l'armada estatsunidenca dins lo corrent dau sègle XX, lei relacions entre Belmopán e Washington son tradicionalament bònas, lei dos estats collaboran per assaiar de demenir la criminalitat regionala e l'armada estatsunidenca participa a divèrsei projèctes de desvolopament sus lo territòri belizian.
- la relacion ambé lo Reiaume Unit foguèt majora fins ais annadas 1990 en causa dau mantenement d'una garnison britanica per defendre lo territori belizian[10] mai son importància declina pauc a pauc car la metropòli e son anciana colonia an d'interès mai e mai diferents. Pasmens, lei Britanics gardan una installacion militara destinada a l'entraïnament sus lo territòri belizian.
- la relacion ambé Guatemala demora lo problema principau deis afaires estrangiers de Belize car la frontiera comuna es totjorn pas reconeguda per Guatemala. 12 272 km2 de territòri belizian son ansin revendicat per son vesin e d'escaramochas si debanèron en 2000 lòng de la frontiera actuala.
Fòrças armadas[modificar | modificar la font]
Lei fòrças armadas de Belize foguèron creadas a partir d'unitats colonialas que son origina data de 1817. Pasmens, en causa dau mantenement d'una garnison britanica importanta (1 500 omes) fins a 1994 per dissuadir una invasion guatemalenca[10], lei fòrças belizianas demorèron limitadas. En 2012, èran compausadas de 1 050 professionaus[11] e de 700 reservistas leugierament equipats. Son devesits entre una fòrça terrèstra, una pichona fòrça aeriana destinada au transpòrt e d'unitats de gardàcostas. Son budget èra relativament feble representant solament 1,08% dau PIB[12].
Economia[modificar | modificar la font]
Belize es un país en desvolopament pauc industrializat que son economia despend magerament de l'agricultura e dei servicis, especialament dau torisme. La criminalitat organizada, especialament lo trafeg de dròga, li a tanben una plaça importanta coma dins leis autreis estats de la region. En 2012, lo PIB èra de 1,637 milions de dolars estatsunidencs. Lo país exportava de matèrias premieras agricòlas e de petròli e importava de produchs manufacturats (maquina otís, produchs quimics, medicaments...). Sei partenaris economics principaus èran leis Estats Units, Alemanha, lo Reiaume Unit, Cuba e Mexic. Lei revenguts deis expatriats an pereu una plaça importanta au sen de l'economia nacionala e son una fònt important de sòus per la màger part dei familhas belizianas.
Lo sector primar representava 13% dau PIB e 10,2% de la populacion activa. Es dominat per la produccion de sucre, d'agrums e de bananas que formavan la mitat deis exportacions belizianas. Dins lei regions litoralas, la pesca es pereu una activitat importanta (exportacion de cambaròts). Dempuei 2005-2006, si desvolopa l'esplecha de jaciments de petròli que representava 29% deis exportacions. La produccion de fusta, sector centrala de l'economia dau país, conoisse una crisi importanta dempuei leis annadas 1990 a declinat per venir un sector quasi segondari de l'economia (mens de 1% deis exportacions). Lo sector industriau representava 23% dau PIB e 18,1% deis emplecs. Es centrat sus la transformacion de produchs agricòlas e sus la produccion leugiera. La màger part dei produchs manufacturats pesucs son importats. Enfin, lo sector dei servicis representava 64% dau PIB e 71,4% de la man d'òbra activa. Es dominat per lo torisme e per d'activitats financieras (lo país es un paradís fiscau)[13].
Cultura[modificar | modificar la font]
Arquitectura[modificar | modificar la font]
Lo patrimòni arquitecturau de Belize es marcat per lei periòdes maia e coloniau. D'efèct, maugrat sa posicion un pauc descentrada a respèct dau centre de la civilizacion maia, lo territòri belizian assosta lei vestigis de doas vilas importantas (Caracol e Xunantunich) e de divèrsei colonias mens importantas. La màger part data de l'epòca classica d'aquela civilizacion. L'arquitectura coloniala es magerament concentrada dins la vila de Belize City qu'èra lo centre de la preséncia britanica. Pasmens, pauc de bastiments subrevisquèron ai destruccions de la ciutat per lei ciclòns. Lei vestigis dau periòde coloniau son donc rars e lo pus famós es la catedrala St John's.
Musica[modificar | modificar la font]
Gràcias a sa posicion dins la region cariba e a l'origina variada de sa populacion, la musica beliziana es fòrça rica. En particular, unei tipes de musica si difusèron dempuei Jamaica coma lo reggae, lo dancehall e la soca ò dempuei leis Estats Units coma lo rap, lo hip-hop, lo metal e lo rock. An una influéncia sus leis estiles musicaus locaus que son lo punta eissit de la cultura garifuna ò lo parenda eissit dei populacions espanhòlas e africanas d'America.
Referéncias[modificar | modificar la font]
- ↑ « Belize », Fond Monetari Internacional (consultat en 09 d'octobre de 2008)
- ↑ 2,0 et 2,1 N. P. James e R. N. Ginsburg, The Seaward Margin of the Belize Barrier and Atoll Reefs: Special Publication 3 of the IAS, John Wiley & Sons, 2009, pp. 2-3.
- ↑ Michael D. Phillips, Belize: Selected Proceedings from the Second Interdisciplinary Conference, University Press of America, 1996, pp. 175-177.
- ↑ L'estimacion dau nombre de locutors de l'anglés e dau kriol es malaisada car lei locutors dau creòle an tendància de si descriure coma anglofòns.
- ↑ Abdulmajeed Nunez, History of the Muslims in Belize, AuthorHouse, 2010, pp. 26-29.
- ↑ J. Gordon Melton e Martin Baumann, Religions of the World, Second Edition: A Comprehensive Encyclopedia of Beliefs and Practices, ABC-CLIO, 2010, pp. 328-330.
- ↑ J. Gordon Melton e Martin Baumann, Religions of the World, Second Edition: A Comprehensive Encyclopedia of Beliefs and Practices, ABC-CLIO, 2010, pp. 331-332.
- ↑ La darriera ciutat-estat maia foguèt conquistada per leis Espanhòus en 1697.
- ↑ Site dau Sénat francés, Belize : le Sénat, [1].
- ↑ 10,0 et 10,1 Ivelaw L. Griffith, The Quest for Security in the Caribbean: Problems and Promises in Subordinate States, M.E. Sharpe, 1993, pp. 69-70
- ↑ La conscripcion es autorizada dins lo cas que lo nombre de volontaris sigue pas sufisent per completar leis efectius (CIA World Factbook : Belize).
- ↑ CIA World Factbook : Belize.
- ↑ Belize es tanben un pavalhon de complasença.

robotstxt: allowed

filter: keep


text:
Fotomatòn – Celtill Jalaber
Quin e’t formès a l’audiovisuau ?
Començèi en amator, en realizant filmes en occitan, quan èri adolescent. M’agradèc, partiscoi hèr la prumèra e la terminala dens un licèu que proposava l’opcion cinèma-audiovisuau. Puèi seguiscoi le BTS audiovisuau especialitat montatge au licèu de las Arenas de Tolosa. Aquí hascoi un prumèr semèstre en Istòria e Istòria de l’art. Ara, trabalhi ende PigetSocietat de produccionsus la sason 2 de la seria Biais. Èi per objectiu de contunhar les estudis a l’ESAVEscòla superiora d'audiovisual de Tolosa o en una auta licéncia de cinèma.
Avant de préner part a la còla Piget, qu’avès dejà la toa equipa ?
Òc, començèi damb amics deu collègi, puèi au licèu. Nos aperàvam dejà Broa de Save, basats dens le canton de l’Isla de Baish. L’an passat, hascom de noste grop una associacion. I a amics deu BTS que se son ajustats, de ma promocion e de la promocion seguenta. Vam trabalhar amassa ende realizar filmes de fin d’annada, en profitar deus mejans e de l’ocasion ende crear.
En darrèras, que ganhès lo prèmi d’escritura Claude Nougaro. Qué çò qui’ns preparas adara ?
Tot còp hèi un cort-metratge o un escenari, me disi que le cau presentar. Le darrèr es l’escenari deus 300 Bolero, que ganhèc aqueth prèmi. Rodèi le filme damb le BTS on hascoi ma formacion de montatge. Le filme es en cors de post-produccion.
Parla’m drin de la seria Biais, que montas tà Piget, difusada peu magazina setmanèr Viure al País sus FR3.
Es una seria “tuto-mentaira” de formats corts, una mescla entre le documentari, realizat e mes en scena coma un tutoriau. Biais recampa gèstes simples e practicas de la vita vitanta, religats a la lenga occitana. Jo, acabèi le BTS l’an passat, e Amic Bedel, le realizator de Biais, m’aperèc ende trabalhar sus la seria. Soi fòrça content, es una chança enòrma ende una prumèra experiéncia professionala. Ensagi de trobar e de ténguer le ritme. I a la pression de hèr un bon trabalh. Le hèit d’èster joen e pas fòrt experimentat n’es pas vist coma un handicap, la produccion e le realizator son indulgents e me sostenguen. Hèi de mon melhor, ende me melhorar chic a chic. En mès d’aquò, Biais me permet de conservar l’occitan, de tornar trabalhar damb la lenga.
Celtill Jalaber
Montaire de la seria Biais
Co-Produccion Piget / FR3
A l’aviéner, e’t vedes perseguir en lo montatge, l’escritura o la realizacion ?
Se pòdi, pensi hèr un pauc de tot. Quan soi a la realizacion, estimi mès trabalhar damb autes montaires, que van portar un aute univèrs au projècte. De faiçon generala, monti pas les filmes que realizi, a despart deus projèctes fòrça personaus. Espèri que poderèi trobar un equilibri, montar e realizar en parallèla. Èi enveja de demorar en la creacion occitana. Dempuèi la debuta damb Broa de Save, trabalham en francés e en occitan. Vam contunhar atau.


text:
Dissabte, 15 de junh de 2013, 03h00 Libres
Coneissèm Gwendoline Hancke e la siá fressa a tot conéisser e nos far despartir de l’istòria medievala nòstra. A ja publicat mantunes obratges tocant al catarisme. Es, se se pòt dire, una escolana de l’egrègia e grandissima Na Brenon. Mas ela se clina d’un biais mai especific sus la condicion de la femna a l’Edat Mejana en tèrra occitana. Trabalhèt pendent d’annadas sul sicut. Amassèt un fum de documentacion tocant aqueste domèni.
Aqueste còp la cercaira alemanda met la barra un pauc nauta. Un pauc nauta dins la mesura ont son sicut de recèrca es tras que ponchut: l’omor, la sexualitat e l’inquisicion (a mai per designar e transcriure l’institucion inquisitoriala refusi de metre –contra totes las convencions en vigor– la majucula a n’aquela organisacion). De fach, en defòra que s’èra, plan solide, pas jamai fach, las sorgas, o puslèu los elements materials dins las sorgas, son escars. Dins los registres de l’inquisicion los persecutats an mai que mai a respondre a d’unas questions estereotipadas. Los inquisitors an un questionari preestablit e sovent sortisson pas de l’encastre. Totas las questions d’aqueste formulari tipe an a veire amb las practicas religiosas de l’inculpat (rarament testimòni). Doblidessem pas que se tracta d’un tribunal religiós e malurosament per l’umanitat los qu’èran en carga d’aquesta repression criminala èran de monde que trabalhavan conscienciosament e menimosament. En fach èra pas talament las mors de las gens que los interessavan. Èra, d’un biais obsessional de saupre se lo/la prevengut(da) aviá pas agut(da) d’un biais o d’un autre, un moment donat o un autre, comerci avec la religion catara.
Quitament quand, en passant, una persona interrogada èra obligada de mencionar un adultèri, l’emplec d’un mejan contraceptiu o piège una sodomia, –que son ça que la totes de crimis a l’agach del drech canon– los inquisitors o notavan dins las deposicions sens i far mai de cas. Eles demoravan dins la rega de lor “batuda al catar” e sortissián pas d’aquí. Lor objectiu èra clarament l’eradicacion del maniqueïsme religiós, e mai, a fòrça de terror e de barbarisme, la capitèron.
Pasmens, a espepissar totes aqueles registres, Gwendoline Hancke capita a trapar pro matèria per amorçar una reflexion subre çò qu’a pogut èsser l’amor e la sexualitat dins la societat occitana als segles XIII e debuta del IX. Va sens dire qu’a n’aquestas epòcas ont la carestiá e la malafan podián picar quora que siá, los maridatges èran sovent arrengats d’un punt de vist economic e successoral. Dins las montanhas ont la vida èra benlèu plan pus malaisida que dins las vilas, coma dins las sisas bassas de la societat, l’amor passava aprèp lo pan. Lo còr passava aprèp l’estomac. E pasmens! E pasmens i a sempre agut d’istòrias d’amor jos totas las latitudas e a totas las epòcas. D’alhors l’autora ne trapa dins los registres de l’inquisicion. E quitament dins lo mitan dels fisels a la religion catara estant que totes los registres s’interessan, evidentament e sonque, pas qu’als tenents n’aquesta confession.
Gwendoline Hancke pensa que las questions de l’amor e de la sexualitat se devián pausar del meteis biais, mas per de rasons opausadas, del costat catolic coma del costat catar. D’un costat la fornicacion èra proibida (ne caliá mesclar pas que per procrear), de l’autre la copulacion podiá menar a la concepcion e doncas a ajustar una anma en pena de mai dins lo monde demoniac d’aicí-çai. Fin finala, e l’autora o nòta en fins d’obratge, butats pels besonhs fisiologics irrepresibles, catolics e catars se son totes arrengats per engenhar e promòure d’unes metòdes de contracepcion eficaces. L’autora, per manca de documents pro precises, capita pas a saber exactament quines podián èsser. Pasmens sos estudis venon renfortir los estudis istorics precedents per constatar un contraròtle de las naissenças a l’Edat Mejana en Occitània.
En mena de conclusion l’autora escrich: “Per çò que tòca als comportaments matrimonials e sexuals, la societat qu’estudiam se caracterisa per una relativa tolerància. La concepcion del maridatge-sacrament s’i es pas encara completament impausat e los mancaments a n’aquesta concepcion i son adoncas considerats amb indulgéncia pels contemporanèus”.
Un libre que los amators d’istòria nòstra mancaràn pas de legir. Degun, abans Gwendoline Hancke, aviá pas agut la curiositat de levar aquesta lèbre de la sexualitat a l’Edat Mejana. La rigor scientica de la cercaira germano-occitana fa que cada element avançat es seguir d’una demonstracion indefugibla amb citacion de las sorgas. D’alhors la preciosa bibliografia en fin de volume es tras que fornida. L’escòla revisionista al servici del jacobinisme ne pòt pas dire aitant. Aicí pas d’ideologia assimilacionista, mas d’Istòria. Mercés Na Hancke.
Sèrgi Viaule
_____
HANCKE, Gwendoline. L’amour, la sexualité et l’inquisition. Edicions La Louve, 2007. 190 paginas.
Quin article! Quin estrambord! Aimi lo vam del Sergi Viaule!
Soi d'acordi amb el sus la qualitat del trabalh de Na Hancke (es atal que cal dire sénhers linguistas?), son trabalh sus las femnas de Lengadoc (Femmes en Languedoc : la vie quotidienne des femmes de la noblesse occitane au XIIIe siècle, entre catholicisme et catharisme) es una monument. Pr'aquo, voldriai, sens voler graufinhar lo nostre escrivan, matissar qualques punts de sa conclusion.
1- "Degun, abans Gwendoline Hancke, aviá p... Legir mai


text:
Dimècres, 29 de genièr de 2014, 03h00 Politica,Lenga
Manifestacion per la lenga occitana, Carcassona 2009
© Guillem Sevilla
L’Assemblada estatala francesa aprovèt ier de vèspre de ratificar la Carta Europèa de las Lengas Regionalas o Minoritàrias amb un vòte pro clar: 316 deputats votèron en favor e 149 contra. Votèron 510 deputats e la majoritat absoluda necessària èra de 256 vòtes.
Lo Partit Socialista votèt majoritàriament en favor, 268 deputats sostenguèron la propòsta del temps que uèch votèron contra. L’UMP votèt majoritàriament contra amb 40 vòtes favorables, 130 vòtes contraris e 40 abstencions. Cal remarcar que los deputats de drecha qu’an sostengut la ratificacion de la Carta son mai que mai de bretons e d’alsacians. Los tres deputats d’extrèma drecha votèron contra. Lo centrista Jean Lassalle, qu’es bearnés, votèt en favor. Lo Front d’Esquèrra se dividiguèt amb sièis vòtes en favor e quatre contra, e mai se Mélenchon mandèt una letra als deputats per que votèsson contra. Fin finala, los cinc deputats de las zònas d’otramar votèron en favor.
Amb aquela majoritat larga, se se confirma dins lo Senat, lo govèrn francés deurà prepausar un projècte de lei constitucionala que prenga los tèrmes d’aquela proposicion de lei, per revisar la constitucion francesa e per que se ratifique la Carta. S’agís d’inserir un article 53-3 après l’article 53-2 que dirà que la republica pòt ratificar la Carta. Pasmens, aquel article serà completat per una declaracion interpretativa que manten la superioritat del francés, lenga d’usatge obligatòri per l’administracion e los servicis publics. Aquela declaracion nega tanben los dreches collectius dels parlants.
Aquela Carta es destinada a protegir e promòure l’usatge de las lengas mal nomenadas regionalas dins totes los domenis umans (educacion, mèdias, servicis administratius, etc.) e se prepausèt en 1992. Dels 47 estats del Conselh d’Euròpa, 33 l’an signada e 25 l’an ratificada. L’estat francés la signèt en 1999 mas l’a pas jamai ratificada perque lo Conselh Constitucional decidiguèt en junh de 1999 qu’aquela carta èra contrària a l’egalitat de totes los ciutadans e a l’article 2 de la constitucion francesa, lo que ditz que “la lenga de la Republica es lo francés”.
Cal remembrar qu’en 1999 lo primièr ministre Lionel Jospin signèt la Carta, mas lo president d’alavetz, Jacques Chirac, la ratifiquèt pas e empediguèt que França reconeguèsse los dreches lingüistics de sas minoritats. La ratificacion de la Carta foguèt una promessa electorala del president de la Republica, François Hollande; e son primièr ministre, Jean-Marc Ayrault, o prometèt tornarmai en decembre passat pendent la crisi bretona dels bonets roges, via lo depaus d’una proposicion de lei socialista per revisar la constitucion.
_____
Los 39 engatjaments de la Carta retenguts en aquel vòte.
França a paur de ce que ven de sas regions... Dèvon pas parlar, e se tàiser devant París ?
#15
La contribucion es signada : M. Fabre (Pérols)
« Aquel article serà completat per una declaracion interpretativa que manten la superioritat del francés, lenga d’usatge obligatòri per l’administracion e los servicis publics. » La pretenduda "superioritat" d'una lenga sus unas autras significa implicatament la superioritat culturala, legala e donc raciala del pòble que la parla subre los autres pòbles ! Doncas França es un estat racista, xenofòb, que trepeja los dreis umans e que ne serà pas jamai, de ges de biais, la patria… ... Legir mai
#10
Poiras me dire de qu'es aquel Fabre? E ont demòra?
Per saupre.
Mercés.
Alan
Coneisse ren alh dret internacionau, mai me pause una question: es legau o pas d'apondre una declaracion interpretativa a la ratificacion d'un tractat internacionau? Quò voudriá benlèu dire que la charta a pas lo mèsme sens d'un estat a un autre. Me sembla que los juristas van avedre d'òbra.
#4 Amics, tot es question de semantica per escondre la realitat.
En França la question de la mòrt de las lengas "regionalas" -per l'occitan de fach lenga interestatica : d'Itàlia a Catalonha- Val d'Aran- s'es reglaa de biais democratic via l'escòla : "il est défendu de cracher par terre et de parler patois". De notar la prioritat dins la dobla interdiccion, qu'escupir es primier, lo patoàs es "considerat" après.
Es coma en Algeria francesa en 1958-62, i èra question "d'eveniments" mas d... Legir mai
#11 Mercés d'o signalar. Cal far de velha mediàtica ansin.
L'emission en francés d'esto sera, serà segurament assautaa e ausirèm d'arguments de totas menas. De que amolar nòstre argumentari en situacion reala. E l'ocasion d'en tornar parlar per respòndre a ce qu'aurèm ren poscut pensar ni dire sus lo còup.
Aqueste dijòus 30 de genièr, a 19H20, l'emission de France Inter « Le téléphone sonne » serà consacrada a la Carta europèa de las lengas e a la seguida del vòte a l'Amassada nacionala.
David Grosclaude es convidat a i participar al tílol de president de la comission Lengas regionalas de l'Associacion de las Regions de França
Dins lo corrièr dels legeires de Midi-Libre d'aqueste dimècres 29, una contribucion sus Langue régionale :
« La langue française est en danger, nous allons vers une catastrophe sans précédent si les langues régionales sont reconnues (...) Elles n'ont rien d'utile : rejet entre nous, atteinte à la liberté, appauvrissement du français... »
Es signant d'un sénher Fabre que deuriá córrer al Conselh d'Estat sulpic per cambiar son nom en Monsieur Forgeron !!!!!!!!!!!!!!
#1 seria una de regression legala !


text:
Piscina
Una piscina es una construccion artificiala destinada a nadar o i practicar d'esports aquatics. Las dimensions d'aquela pòden èsser fòrça variablas:[1] la mai gran es la talha olimpica, de 50 metres. Pòt èsser bastida amb diferents elements: metals, plastics o beton. Lo mot piscina ven del latin[2] e dén primièr s'utilizava per designar de poses per de peissons d'aiga doça o salada.[3]
Ara las piscinas subiguèron un cambiament tecnologic significatiu, sobretot dins la purificacion. S'utilizan de derivats de clòr per que demoran netas, e se contraròtla lo pH e a vegada la temperatura.
Somari
Istòria[modificar | modificar la font]
Existís una longa tradicion de construccions artificialas desitinada al banh, que se destacan los nombrosos sites de tèrmes romans, com aqueles trobats dins la vila anglesa de Bath, que donèt lo nom.
Construccion[modificar | modificar la font]
Alara, existisson diverses modalitats, coma las fixas, las portablas e las desmontablas. E son de diferents materials, coma acièr inoxidable, poliester, de beton armat, recobèrtes de mosaic, etc.
Dimensions de la piscinas esportivas[modificar | modificar la font]
Dins lo domèni esportiu podèm diferenciar tres grans tipes de piscinas:
- Piscina de 50 metres, o piscina olimpica, qu'es la talha de la piscina oficiala dels Jòcs Olimpics.
- Piscina de 25 metres, o bacin pichon.
- Piscina de salts, de dimensions mai pichona.
Los usatges esportius son fòrça variats, s'utilizan dins lo camp de la natacion, lo waterpolo, la natacion sincronizada o los salts acrobatics.
Elements per l'entreten[modificar | modificar la font]
Per mantenir neta e en condicions normalas una piscina, es necessitan los paràmetres seguents:[4][5]
Referéncia[modificar | modificar la font]
- ↑ (ca)Diccionari 62 manual de la llengua catalana. Edicions 62. ISBN 84-297-4653-6.
- ↑ « piscina », Gran Enciclopèdia Catalana, Barcelona, Edicions 62
- ↑ (es) Diccionario de Arte II, Barcelona, Biblioteca de Consulta Larousse. Spes Editorial SL (RBA) (ISBN 84-8332-391-5)
- ↑ Entreten de la piscina (es)
- ↑ entreten de la piscinas (es)


text:
Diluns, 16.4.2018 03h00
Tot près de la fònt, sus lei ribas de la Sòrga, a l’endrech que lo valon s’alarga, un vilatge s’es bastit e s’apèla simplament Vauclusa coma lo valon
© François de Dijon
Vauclusa es un nom de luòc celèbre que s’es difusat a partir de l’occitan. A conegut d’adaptacions en francés, en catalan e en italian.
Vauclusa pòt evocar quatre causas diferentas: un valon, una fònt naturala, un vilatge e un departament.
Vauclusa: un valon
A l’origina tenèm un valon extraordinari de Provença, a l’èst d’Avinhon. Es una vau pichoneta, corosa e subrebèla. Un deis extrèms dau valon es barrat per un bauç. Aquela configuracion naturala explica son nom occitan ancian de Valclusa, qu’es vengut en occitan modèrne Vauclusa: significa “la vau clusa, la vau clausa, la vau barrada”. Coma per la màger part dei toponims, l’article s’utiliza pas: se ditz ben Vauclusa e non pas la* Vauclusa.
Dins leis elements de composicion, lo nom femenin vau (val, vath) es de bòn comprene. De segur, es la forma provençala vau que rèsta dins lo toponim Vauclusa e ansin se ditz dins totei les dialèctes (se ditz pas Valclusa* ni Vathclusa*).
L’adjectiu occitan clus ~ clusa es un pauc arcaïc. Significa “claus, barrat”. Ven dau latin clusus, participi passat dau vèrb cludere “claure, barrar”. Se disiá sovent clus ~ clusa en occitan ancian, per exemple per nomenar un corrent ermetic de l’art dei trobadors, lo trobar clus.
La Fònt de Vauclusa
En mai de la beutat subrenaturala dau valon, i observam un fenomèn extraoridinari. En bas dau bauç que barra lo valon i a una dobertura naturala. Dedins, i a un gorg d’aiga d’origina sosterranha. Es un gorg tan prefond que leis umans an jamai capitat a l’explorar completament, ni en sotant amb d’escafandres, nimai amb de sondas robotizadas. Sabèm pas manco sa prefondor ni sa dimension!
La superfícia dau gorg d’aiga se vei dins la dobertura au pè dau bauç. Una massa d’aiga sosterranha que ven dau gorg giscla vèrs l’exterior e engendra un riu ben conegut que li dison la Sòrga.
Aquela sorsa misteriosa de la Sòrga, bòrd que se tròba au fons de Vauclusa, receu un nom logic: la Fònt de Vauclusa. Segon lei dialèctes, lo nom generic de fònt se pòt adaptar dins aqueu toponim compausat: la Fònt de Vauclusa (la Font de Vauclusa, la Hont de Vauclusa).
Vauclusa: un vilatge
Tot près de la fònt, sus lei ribas de la Sòrga, a l’endrech que lo valon s’alarga, un vilatge s’es bastit e s’apèla simplament Vauclusa coma lo valon.
Es un vilatge subrebèu. Lo grand poèta Petrarca, un dei mèstres de la literatura italiana, visquèt a Vauclusa de 1337 a 1353 e i compausèt de caps d’òbra. Aquí se rendèt amorós de la Bèla Laura e l’associèt a Vauclusa dins sa cançon celèbra Chiare, fresche e dolci acque (Clarei, fresqueis e doceis aigas).
Petrarca donèt un nom italianizat au luòc: Valchiusa. La celebritat internacionala de l’òbra de Petracra ajudèt a adaptar lo nom de Vauclusa dins d’autrei lengas. En catalan, trobam Vallclusa.
Lo vilatge de Vauclusa es tanben una comuna. Son nom oficiau, en francés, foguèt inicialament Vaucluse, mai en 1946 lo cambièron en Fontaine-de-Vaucluse (sens l’article la davant). L’usatge occitan a gardat lo nom simple de Vauclusa per designar lo vilatge amb la comuna.
Vauclusa: un departament
En 1793 se creèt lo departament de Vauclusa que prenguèt lo nom dau valon celèbre. En acòrdi amb la tradicion de la lenga occitana, i a ges d’article definit davant aqueu nom de departament, qu’es identic au nom dau vilatge e dau valon. Ja que lei noms de país e de regions an pas d’article en generau: disèm Vauclusa e non pas la* Vauclusa.
L’usatge francés, dins lei documents oficiaus, trantalha entre doas formulas: le département de Vaucluse (sens article definit davant Vaucluse) o ben le département du Vaucluse (amb l’article definit le, sosentendut dins la contraccion du).
En forma corta, lo francés ditz pus sovent le Vaucluse, amb un article definit masculin, perque lei francofòns comprenon pas la natura femenina dau nom occitan. Ça que la, de còps, trobam un usatge femenin en francés: la Vaucluse.
L’usatge francés le Vaucluse a degradat l’usatge occitan recent. Una importanta revista provençala en grafia mistralenca, lei Novèlas de Provença (‘li Nouvello de Prouvènço’), a cregut oportun de difusar la forma masculina e francizada lo* Vauclusa (‘lou Vau-Cluso’) per nomenar lo departament.
En lenga italiana, lo nom mai tradicionau dau departament es Valchiusa, coma per lo vilatge, e caudriá desconsalhar lo francisme Vaucluse.
En lenga catalana, lo nom mai corrècte dau departament es Vallclusa tanben, coma per lo vilatge. Una autra forma que trobam en catalan es Valclusa mai me sembla pas justificada. D’efiech, Valclusa es un arcaïsme en occitan.
Resumit dei formas
1) Nom dau valon
#12 Òc-ben, cal far quicòm, cal quitar de parlar francés, e cal quitar França per i poder esperar capitar !
"la Vaucluse" deuriá èsser de femenin en francés... Caldriá far quicòm !
Uros asard que d'encontrar, per ieu, aqueste article. *Val Clusa es un toponime atestat en occitan estandard, dins una de mas òbras narrativas non publicadas (un idiotisme literari, donc) ont designa precisament una val qu'en amont se tròba la font d'un riu e, en aval, un pont calcari natural, barrant la val en question dels dos costats, coma se'n pòt aisidament a agradivament observar un exemple real a Menèrba de Menerbés, a las confinhas dels territòris administratius franceses d'Aude ... Legir la seguida
#7 Se siam pausats la question dins mon vilatge de Centre Var au moment de metre en plaça un paneu. Per leis ancians d'aquí, es [lu'va], emai s'avèm un quartier e un camin "de Laval" (= de la vau? de l'avau?).
J.ASTOR fa la remarca que, dins lei toponimes qu'a estudiat, "La Vau" designa generalament una vau mai larga que "Lo Vau".
#8 Ok, mercés. Espontaneament, auve 'quí, en Lemosin, dins la gòrja daus vielhs, qu'utilizan enguera "vau" per "valada", "lo vau" (maugrat los nombrós noms de vilatges "La vau"). Una amija miá de près de 80 ans ditz "Lo Vau d'Aran", mas qu'es probable que siá per inluéncia dau francés. Ai pas auvit "vau" per "fossat" en lemosin, çò que vòu totparier pas dire que se ditz en degun luec.
#7 Un mot generic qu'intra dins una forma compausada e discontinua, sovent coneis d'adaptacions dialectalas: "la Vau d'Aran = la Val d'Aran = la Vath d'Aran"...
Dins la lenga populara que coneissi ieu, "la vau/val/vath" es puslèu femenin dins lo sens de 'valada'; per còntra lo mot "lo vau/val/vath" es puslèu masculin dins lo sens de 'fossat'. Localament, i a d'usatges mesclats, evidentament.
Lo mot "canau/canal" presenta una istòria diferenta: es totjorn estat femenin o masculin dins l'en... Legir la seguida
Mercés per quel article, quauquas questions:
̈Per "La Vath d'Aran" - comprene ben que la problematica es diferenta, la forma essent pas "sedimentada" - se pòt adaptar dins chasque dialecte > la Val d'Aran, la Vau d'Aran?
Dins la lenga populara auei, "vau", tot coma "canau", quand son enguera coneguts, son utilizats au masculin: "lo vau", "lo canau", contra l'usatge ancian, se pòden pas acceptar quelas forma en occitan modern(e) d'après la nòrma?
Bon dia
Per cert hi ha un indret a l'Alt Berguedà anomenat la vall de la Clusa.
https://www.enciclopedia.cat/EC-GEC-0018337.xml
Mercès
#4 Grandmercé per la precision Joan-Carles. Ai legit la forma "Vallclusa" dins una traduccion catalana de Petrarca. Supausi que lo traductor catalan voliá utilizar l'adjectiu "clus, clusa", que sembla encara possible en catalan segon lo DCVB, e qu'es pasmens rar en catalan coma en occitan.
La forma catalana "clos, closa" sembla mai la forma occitana "claus, clausa".
En català hauria de donar, doncs, la Vallclosa (amb ò doble oberta en el meu parlar valencià meridional.)


text:
Diluns, 13 de novembre de 2017, 03h00 Cultura
Mans de Breish sortís un CD novèl: Ont se’n va. Son originalitat ven de sa causida, amb sos complicis musicians (e en particular son arrengaire Didièr Pascal) , de s’apiejar sus la musica jazz de la Nòva Orleans (revista de còps per l’engenh de Django Reinhardt).
Explica sa causida atal: “Aqueste album es un còp de berreta als milions d’africans deportats coma esclaus per bastir l’America blanca e enriquir los pòrts europèus de la Mar Granda. Es tanben un salut al mond de Loïsiana que sa lenga francesa foguèt tan mespresada e combatuda que l’occitan en çò nòstre. Malgrat aquel malaür grandaràs, aqueles pòbles creèron una musica que, coma l’aucèl, sap res de las frontièras e a conquistat la planeta: lo jazz”.
Mans de Breish s’es inspirat de las versions originalas per pegar de tèxtes occitans de meteis sentit: s’inspira d’un cant yiddish (“Bei mir Bist du Dschoen”), “Yes sir, that’s my baby” ven “Las Patanas”, canta las meteissas lagremas que Django Reinhardt e Stéphanen Grapelli, balha sa version de “La mar” del mèstre Trenet e lo Dimars Gras de la Nòva Orleans se transforma en una celebracion novèla de las fèstas de Lauquet. Lo CD compren atal nòu cançons qu’an caduna sa personalitat e son sens, de musica coma de paraulas.
Alara, crompatz lo CD, supèrbament enregistrat dins los estúdios d’Ives Sant-German, en Montanha negra. Cal saludar la recèrca permanenta de camins novèls pel cantaire audenc e, sustot, veire e escotar aquelas cançons sus scèna ont prenon tot lor ample. Una escasença de descobrir Mans de Breish al cornet de piston sus qualques tròces…
Contacte: mansdebreish(a)orange.fr
Alan Roch
Mas lo ponh se brandis
lo crit s'espandís.
Volem viure al País !
Volem viure al País !
Un gran cantaire amb una potenta e polida votz. Potser junt amb Martí, Maurís, Martina de Peira e qualcuna mai, los melhors.
Vist en veirina lo CD me fasiá pas brica enveja. Marketing ... marketing ...
Mas l'article me fa cambiar d'avís (soi ara plan curiós de saber çò que deu donar "Bei mir bist du schön" dins una interpretacion en lenga nòstra).
Mans de Breish, a la poncha de la modernitat tala qu'èra fa seissanta ans ! Tot lo problèma, justament.


text:
Monarquia constitucionala
Una monarquia constitucionala es un tipe de regim politic que reconeis un monarca elegit o ereditari coma cap de l'Estat, mas qu'una constitucion limita sos poders.
Las monarquias constitucionalas modèrnas son mai sovent de monarquia parlementàrias amb un sistèma de separacion dels poders que lo monarca es lo cap simbolic del poder executiu. Aquel poder es en practica devolut a un primièr ministre nomenat pel monarca, e devent aver lo sosten del Parlament, davans que, son govèrn es sol responsable.
Lo monarca, independent des partits politics, dispausa de prerogativas constitucionalas per exercir son ròtle eminentament simbolic coma fisador de la Constitucion e de la democracia, de l'unitat nacionala e de l'integritat territoriala, mas tanben coma simbòl del contunh istoric de l'Estat, representant e fisador de sos interèsses a l'estrangièr. Pòt aver tanben un drech de gaita, de conselh e d'avertiment sus la politica menada pel govèrn, presidir las sesilhas del conselh dels ministres, e èsser arbitre, en cas de crisi politica o de govèrn. Per aquò, a un ròtle neutre e pòt servir de mediator, e lo monarca es un « poder moderator » segon Benjamin Constant. Atal, lo monarca parlamentari regna mas govèrna pas, o segon la formulacion d'Adolphe Thiers: « Le rei administra pas, govèrna pas, regna. »
Lo monarca ereditari pòt èsser rei o reina, coma dins gaireben totas las monarquias europèas, mas tanben grand duc o granda duquessa, coma al Luxemborg, prince, coma a Mónegue o au Liechtenstein, emir, coma al Kowait, o emperador, coma al Japon.
Somari
OriginaModificar
Las originas del concèpte venon de las monarquias absoludas de la fin de l'Edat Mejana que l'autoritat del govèrn i es exercida pel monarca e son govèrn. Lo desvolopament de la participacion populara dins las democracias passèt lo poder dels govèrns causits a d'assembladas e parlaments legislatius, produsent de sistèmas mai democratics. Atal, lo monarca regna mas govèrna pas.
Cap teoric de l'executiuModificar
Dins una monarquia constitucionala, lo pòste de cap de l'Estat se transmet abitualament al sen d'una familha reiala. Lo cap de l'Estat es teoricament responsable de l'executiu, çò qu'explica l'origina de denominacions coma « Lo govèrn de Sa Majestat ».
Dins qualques païses lo monarca pòt téner sesilha amb lo govèrn malgrat qu'aja pas de ròtle dins la formacion de la politica. Dins d'autres, lo monarca a un drech d'accès a totes los afars del govèrn. Pasmens, qualques constitucions monarquicas rebutan lo monarca de tota participacion al govèrn. Es lo cas en Suècia e Japon, que lors sobeirans demòran pasmens de monarcas constitucionals.
Cap efectiu de l'executiuModificar
Pasmens, existís encara de monarquias constitucionalas que lor monarca es dotat de vertadièrs poders politics. Es lo cas de Mónegue que lo prince sobeiran a l'iniciativa de leis e nomena le Govèrn princièr. Aquel darrièr es responsable pas que davant el. En efècte, la separacion estricta dels poders fa que lo Govèrn es pas eissit del Conselh Nacional (parlament monegasc monocameral).
AplicacionModificar
Actualament, es gaireben totjorn associada a una democracia representativa, çò que dona un compromés entre las teorias de sobeiranetat del pòble e un govèrn seguent una tradicion. E mai lo rei o la reina pòsca èsser vist coma cap de govèrn, es lo Primièr ministre que govèrna le país. Son poder deriva dirèctament o indirèctament d'eleccions.
Istoricament de monarquias constitucionalas foguèron pas totjorn de democracias representativas. Per exemple Itàlia, Japon e Espanha coneguèron de monarquias coexistissent amb un regim autoritari.
Dins lo mondeModificar
Ancianas monarquias constitucionalasModificar
Mai d'un païses coneguèron una monarquia constitucionala abans de venir republicas, coma :
- Àustria-Ongria, de 1867 a 1919 ;
- Alemanha, de 1871 a 1919, amb l'Empèri Alemand ;
- Brasil, de 1822 a 1889, avec l’Empèri de Brasil.
- França, de 1791 a 1792 amb lo Reialme dels Franceses, puèi de 1814 a 1848, amb la Restauracion francesa e la Monarquia de Julhet ;
- Portugal, de 1820 a 1828 e de 1834 a 1910, jos branca liberala de l'Ostal de Bragança ;
- Romania, de 1831 a 1848 amb los Reglaments organics de Valachia e de Moldàvia; de 1859 a 1866, amb los Principats units, e puèi de 1866 a 1947, coma Principat de Romania, puèi del Reialme de Romania.
- Savòia e Sardenha, de 1713 a 1860.


text:
Serran
Serran (Sarran en francés) es una comuna d'Occitània, en Lemosin, situada dins lo País de Tula.
Administrativament aperten au departament de Corresa e a la region de Lemosin.
Somari
Geografia[modificar | modificar la font]
Istòria[modificar | modificar la font]
Administracion[modificar | modificar la font]
Demografia[modificar | modificar la font]
Luòcs e monuments[modificar | modificar la font]
- Chasteu de Bitin
- Egleisa de Sent Peire (segle XV)
- Ferma dau Char (segle XIX)
- Museu dau President Jaume Chirac
- Pueg de Sarran (819 m)


text:
Choaseta e Geraud
Vos prepauan, en vista dei vòstri escapadas d’estiu, doi cambras d’òstes en la sieu Jaïna restaurada « La Sauvatjona » ai pòrtas dau Mercantor a Valdeblora. Situada en un vilar de montanha dau sécolo XV, l’i troveretz carma e sejorn de charma pròche lu castanhiers.
Adreça : Lo Planet 06420 Valdeblora La Bolina.Â
Corriel : Cette adresse e-mail est protégée contre les robots spammeurs. Vous devez activer le JavaScript pour la visualiser.
Telefonets per rensenhaments complementari e reservacions : 06 80 35 17 95 & 06 82 91 96 74
Embé accès independent :
- La cambra «Castanha» embé liech doble (140X190):  70€/80€
- La cambra «Cerièia» embé 2 liechs simples (90x190): 70€/80€
En li cambras : TV, accès wifi a grà tis, cabaret de cortesia.
Commun ai doi cambras : Una sala de banhs equipada d’una grana banhadoira + un comun independent. La sala de sejorn salon es en comun emb’ai proprietaris : TV e ordinator embé DVD, K7, Juecs de societat, Libres e BD a disposicion.
Au defòra embé vista sus li cimas 2600 m. : Grana terrassa, jardin, cadieras lòngui, ping-pòng, juec de petanca, juecs per lu pichoi. Accès GR5.
Seretz aletats per lo vilar dau Planet, un canton de paradĂs ai pòrtas dau Parc dau Mercantor:
Cambadas en mejana e auta montanha. A La Colmiana : Lièia d’estiu, via ferrata, acrò-brancas, gòlf miniatura, poneys, VTT. A 3 qms Valdeblora La Bolina accès pedestre en 30’, troveretz restaurants, supereta, panateria, maion de la premsa, metge, pesquiera descuberta e escaufada, tennĂs, Parapenta. Tra Sant Martin de Vesubia e LĂeusola, lo luec ideal per raionar !
Â
Consultatz li dètz fòtos e lo nòstre site anant sus GOOGLE via lo site de : "CHAMBRES D’HÔTES VALDEBLORE GRALON"
Pi un còup dubert e liejut, clicatz sus lo simbòlo e aquest tèxto, que vos mena au nòstre site :
http://www.chambreshotes-mercantour-valdeblore.fr Â
MercĂ de n’aver causits e a ben lèu !           Â
Choaseta e Geraud CLEMENT
Â


text:
Vaudelnay
Vaudelnay es una comuna francesa, situada dins lo departament de Maine e Léger e la region dels Païses de Léger .
Somari
Geografia[modificar | modificar la font]
Aquela comuna angevine del sud Loire se situa en lo Saumurois. Vaudelnay Es a l'oèst de Montreuil-Bellay.
Caserius, Luòcs-diches, separacions : Abbaye-Maire
Cette commune angevine du sud Loire se situe dans le Saumurois. Vaudelnay est à l'ouest de Montreuil-Bellay.
Hameaux, lieux-dits, écarts : Abbaye-Mare
Comunas vesinas[modificar | modificar la font]
Istòria[modificar | modificar la font]
En 1797, las municipalitats de Vaudelenay e de Rillé, creadas a la Revolucion francesa, fusionan per formar la notícia comuna de Vaudelenay-Rillé. En 1923, lo nom de la municipalitat a simplificat en Vaudelenay, e es lo 19 de julhet de 1953 que lo nom actual de Vaudelnay[1] a adoptat.
En 1797, les communes de Vaudelenay et de Rillé, créées à la Révolution française, fusionnent pour former la nouvelle commune de Vaudelenay-Rillé. En 1923, le nom de la commune est simplifié en Vaudelenay, et c'est le 19 juillet 1953 que le nom actuel de Vaudelnay[2] est adopté.
Administracion[modificar | modificar la font]
Demografia[modificar | modificar la font]
Luòcs e monuments[modificar | modificar la font]
Personalitats ligadas amb la comuna[modificar | modificar la font]
Véser tanben[modificar | modificar la font]
Ligams extèrnes[modificar | modificar la font]
Nòtas[modificar | modificar la font]
- ↑ INSEE, Còdi Oficial Géographique, Modificacions de las municipalitats de Maine-e-Loire, consultadas lo 24 de junh de 2012
- ↑ INSEE, Code Officiel Géographique, Modifications des communes de Maine-et-Loire, consultées le 24 juin 2012


text:
Frétigny
Frétigny es una comuna francesa, situada dins lo departament d'Eure et Loir e la region dau Centre.
Somari
Geografia[modificar | modificar la font]
Frétigny Es una municipalitat situada en lo parc natural regional del Portamantèl, a aperaquí 12 km de Nogent-lo-Rotrou.
Frétigny est une commune située dans le parc naturel régional du Perche, à environ 12 km de Nogent-le-Rotrou.
Comunas vesinas[modificar | modificar la font]
Istòria[modificar | modificar la font]
Ernest PAVEE es nascut lo 31 de decembre de 1898. S'es vist confiar per los sieus concitoyens, en 1929, lo sieu primièr mandat electoral. Èra alavetz çò de mès de jove conselhièr municipal de Frétigny. Reelegit l'an 1935, es en mai 1938, #qu'acceptava, sus l' insisténcia de los sieus collègas, d'èsser portat al cap de la comuna. En 1945, a l'escasença de las nòvas consultas #que #far continuament a la Desliurança, #èsser lo sol candidat elegit al primièr torn d'escrutinh. Aiçò èra la reconeissença per la populacion de la siá competéncia e de las siás qualitats. Lududes #renauir totjorn la siá confidança, fins en 1977, data #que #aimar #que li caliá a el daissar lo sieu luòc a un jove. En 1974, deviá d'en un autre luòc veire la siá devocion cap a las siás concitoyens recompensat per la condecora d'aur départementale e communale per 45 ans de bones e de leiales servicis. Ancian combatent de 14-18, #èsser pendent la guèrra 39-45, un resistent actiu. Sus proposicion del Capitani Herbelin alias « Duroc », #participar a la reünion clandestina en vista de la creacion dels maquis de Plainville, jos la siá responsabilitat e als sieus risques. Los sieus actes de bravoures #èsser nombroses e #prene part, sustot a la interception e a l'estancada dels darrièrs convois alemands sus la R.N.23, al moment de la desliurança. Per aqueles faches, a obtengut unas cartas de felicitacions del prefècte Jean Molin, amb una proposicion de cita ; un diplôme de reconeissença signada del general Eisenhower ; la condecora de la reconeissença francesa aital coma la cresi del combatent volontari 1935-45. Lo Sr. Pavée Èra d'en un autre luòc ancian membre del conselh départemental de la Desliurança. En lo domeni agricòla, i aviá emplit de nombrosas missions : presidéncia de la cooperativa cantonale de stockage a en Caçant, presidéncia de la mutuala cantonale d'asseguranças incendi e accidents de Thiron, administrador de la caissa locala de Credit Agricòla e membre del burèu del comice de arrondissement #que lududes #valer en principi la crotz de chevalier, de contunh en 1959, la rosette de oficiar del merite agricòla, aital coma la condecora de la mutualité, de la cooperativa e del Credit agricòla.
- Defallir Lo 25 de març de 1985. A egalament retut de nombrós servici al Education Nacional #que n'èra un ardent defensor. I aguèt nomenat delegat cantonal en 1938, e #contribuir a la creacion de la societat dels « Amics de l'escòla » per assegurar lo ramassage escolar, lo servici de la cantine al continuament del bastiment del grop escolar. Los sieus servicis lududi #valer d'èsser nomenat chevalier dels Palmes academics l'an 1963.
- Èsser n'indigne administrador de l'espital-marida de jubilacion de Thiron. L'Estat i aviá agut a lududes renauir la siá reconeissença pels nombroses servicis retuts tot a la longitud dempuèi vida, en lududes en atribuissent la crotz de chevalier en l'Òrdre nacionala del Merita.
Qualques grandas datas d'aquel #qu'a fach :
1953 : électrification total de la comuna
1962 : adduction d'aiga totala a 45 km de canalisations, 2 castèls d'aiga, 2 stations de pompage
1966 : goudronnage de 24 km de camins #que desservent totas las residéncias principala
Implantacion d'una entrepresa de 15 personas en los ancians local escolar Bastiment de 2 pabalhons F4
1970 : remembrement total de la comuna
1972 : mesa en marcha de la assainissement del bourg e bastiment d'una station de épuration e implantacion d'una nòva indústria « COMOTA » sus un terren de 2 a
1975 : implantacion d'un lotissement de 8 lòts amb bastiment de 2 pabalhons F4 e realizacion d'una sala polivalenta, après la clausura de 2 classas
Deliberacion del 5 de novembre de 1944 Lo conselh municipal amassa lo 5 de novembre de 1944, jos la presidéncia del Sr. Pavée Cònsol, a a assegurar lo sieu grand cap, lo general De Gaulle, de la siá confidança absoluta, de lo sieu supòrt total, de la siá entièra devocion, lududes adreça tota se gratitude per la intrépidité #que n'a totjorn facha pròva en la accomplissement del prètzfach #qu'a empresa, e #que pòrta dins de condicions particularament malaisits en vista del relèvement total de la nòstra cara pàtria : La França. (Tot aquò en sabent que los alemands èran a l'exterior de la comuna.)
Ernest PAVEE est né le 31 décembre 1898. Il s’est vu confier par ses concitoyens, en 1929, son premier mandat électoral. Il était alors le plus jeune conseiller municipal de Frétigny. Réélu en 1935, c’est en mai 1938, qu’il acceptait, sur l’insistance de ses collègues, d’être porté à la tête de la commune. En 1945, à l’occasion des nouvelles consultations qui firent suite à la Libération, il fut le seul candidat élu au premier tour de scrutin. C’était la reconnaissance par la population de sa compétence et de ses qualités. Elle lui renouvela toujours sa confiance, jusqu’en 1977, date à laquelle il estima qu’il devait laisser sa place à un jeune. En 1974, il devait d’ailleurs voir son dévouement envers ses concitoyens récompensé par la médaille d’or départementale et communale pour 45 années de bons et loyaux services. Ancien combattant de 14-18, il fut pendant la guerre 39-45, un résistant actif. Sur proposition du Capitaine Herbelin alias « Duroc », il participa à la réunion clandestine en vue de la création du maquis de Plainville, sous sa responsabilité et à ses risques. Ses actes de bravoures furent nombreux et il prit part, notamment à l’interception et à l’arrêt des derniers convois allemands sur la R.N.23, au moment de la libération. Pour ces faits, il a obtenu une lettres de félicitations du préfet Jean Moulin, avec une proposition de citation ; un diplôme de reconnaissance signé du général Eisenhower ; la médaille de la reconnaissance française ainsi que la crois du combattant volontaire 1935-45. M. Pavée était d’ailleurs ancien membre du conseil départemental de la Libération. Dans le domaine agricole, il avait rempli de nombreuses missions : présidence de la coopérative cantonale de stockage à Chassant, présidence de la mutuelle cantonale d’assurances incendie et accidents de Thiron, administrateur de la caisse locale de Crédit Agricole et membre du bureau du comice d’arrondissement qui lui valurent d’abord la croix de chevalier, puis en 1959, la rosette d’officier du mérite agricole, ainsi que la médaille de la mutualité, de la coopérative et du Crédit agricole. Il décéda le 25 mars 1985. Il a également rendu de nombreux service à l’Education Nationale dont il était un ardent défenseur. Il fut nommé délégué cantonal en 1938, et contribua à la création de la société des « Amis de l’école » pour assurer le ramassage scolaire, le service de la cantine à la suite de la construction du groupe scolaire. Ses services lui valurent d’être nommé chevalier des Palmes académiques en 1963. Il fut en outre administrateur de l’hôpital-maison de retraite de Thiron. L’Etat avait tenu à lui renouveler sa reconnaissance pour les nombreux services rendus tout au long de se vie, en lui attribuant la croix de chevalier dans l’Ordre national du Mérite.
Quelques grandes dates de ce qu’il a fait :
1953 : électrification totale de la commune
1962 : adduction d’eau totale à 45 km de canalisations, 2 châteaux d’eau, 2 stations de pompage
1966 : goudronnage de 24 km de chemins qui desservent toutes les résidences principales
Implantation d’une entreprise de 15 personnes dans les anciens locaux scolaires Construction de 2 pavillons F4
1970 : remembrement total de la commune
1972 : mise en place de l’assainissement du bourg et construction d’une station d’épuration et implantation d’une nouvelle industrie « COMOTA » sur un terrain de 2 ha
1975 : implantation d’un lotissement de 8 lots avec construction de 2 pavillons F4 et réalisation d’une salle polyvalente, après la fermeture de 2 classes
Délibération du 5 novembre 1944 Le conseil municipal réunit le 5 novembre 1944, sous la présidence de M. Pavée maire, tient à assurer son grand chef, le général De Gaulle, de sa confiance absolue, de son appui total, de son entier dévouement, lui adresse toute se gratitude pour l’intrépidité dont il a toujours fait preuve dans l’accomplissement de la tâche qu’il a entreprise, et qu’il mène dans des conditions particulièrement difficiles en vue du relèvement totale de notre chère patrie : La France. (Tout ceci en sachant que les allemands étaient à l'extérieur de la mairie.)
Administracion[modificar | modificar la font]
Demografia[modificar | modificar la font]
Luòcs e monuments[modificar | modificar la font]
Personalitats ligadas amb la comuna[modificar | modificar la font]
Véser tanben[modificar | modificar la font]
Ligams extèrnes[modificar | modificar la font]
Nòtas[modificar | modificar la font]


text:
Douville-en-Auge
Douville-en-Auge en normand (Douville-en-Auge en francés) es una comuna normanda, situada dins lo departament de Calvadòs e la region de la Bassa Normandia.
Somari
Geografia[modificar | modificar la font]
Comunas vesinas[modificar | modificar la font]
Istòria[modificar | modificar la font]
Jol Ancian Regim, la parròquia de Douville fasiá partida de la eleccion de Lisieux e de la sergenterie de Dives.
En 1961, Douville pren oficialament lo nom de Douville-en-Auge.
Sous l'Ancien Régime, la paroisse de Douville faisait partie de l'élection de Lisieux et de la sergenterie de Dives.
En 1961, Douville prend officiellement le nom de Douville-en-Auge.
Administracion[modificar | modificar la font]
Demografia[modificar | modificar la font]
Luòcs e monuments[modificar | modificar la font]
Personalitats ligadas amb la comuna[modificar | modificar la font]
Véser tanben[modificar | modificar la font]
Ligams extèrnes[modificar | modificar la font]
Nòtas[modificar | modificar la font]
- ↑ http://www.geoportail.fr/visu2d.Don?ter=metropole modèl {{Ligam web}} : paramètre «
titre» mancant
- ↑ « Géoportail (IGN), couche « Limites Administratives » activée »


text:
Saint-Michel-en-Beaumont
'Saint-Michel-en-Beaumont' (nom francés; lo nom occitan es pas documentat) es una comuna occitana dau Daufinat, situaa dins lo departament d'Isèra e la region de Ròse-Aups.
Somari
Geografia[modificar | modificar la font]
Sant-Michel-en-Beaumont a situat en la region del Beaumont.
Saint-Michel-en-Beaumont est située dans la région du Beaumont.
Comunas vesinas[modificar | modificar la font]
Istòria[modificar | modificar la font]
Administracion[modificar | modificar la font]
Demografia[modificar | modificar la font]


text:
Formula quimica
La formula quimica d'ua molecula organica o minerau qu'ei la soa composicion en elements e la loa quantitat. Los elements que son mentavuts dens l'òrdi alfabetic a despart deu carbòni e de l'idrogèn qui son hicats a la debuta de la formula.
La formula quimica non dar pas sonque la composicion elementària de la molecula, shens ne precisar la natura deus son grops quimics ni tanpòc la loa localizacion dens la molecula. Aquò que vòu díser que duas moleculas diferentas (o mei) que poden aver la medisha formula quimica e que son alavetz aperadas « isomèrs ».
Exemples de formulas quimicas[modificar | modificar la font]
- La famosa formula quimica de l'aiga qu'ei H2O, çò qui vòu de segur díser qu'ei compausada de dus atòms d'idrogèn e d'un d'oxigèn.
- Lo butan e l'isobutan, dus isomèrs, qu'an donc la medisha formula quimica : C4H10 mes la loas formulas semidesenvolopadas que nse muisha que son en vertat duas moleculas diferentas:


text:
Les plus coûteux et les plus rares ouvrages héraldiques se côtoyent icelieu. Entouré des registres descriptifs des fiefs recensés, un lourd volume au centre de la salle, reposant sur un pupitre orné, est présenté. C'est l'armorial général de la marche héraldique d'Orléans, modifié et mis à jour au cours des années par une succession d’hérauts différents.
Nobles Orléanais sous le Règne de Sa Grasce Aurae (20/02/1459 - )
De la Haute Noblesse ~ Ducs et Duchesses
* Messire Aurae & Dame Lyll de Boïens
Ducs d'Orléans
Seigneurs de La Herpinière (Aurae ~ vassal de la baronnie de Chécy)
Seigneurs de Logron (Lyll ~ vassale de la baronnie de Meslay-le-Vidame)
* Messire Sebbe de Valrose & Dame LadyMarianna d'Enkidiev
Ducs de Chateauneuf-sur-Loire (Sebbe)
Ducs de Tremblay-en-Chartrois (LadyMarianna)
Barons de Bellegarde (LadyMarianna)
Seigneurs de Baffou (LadyMarianna ~ vassal de la baronnie de Sully-sur-Loire)
Seigneurs du Pavillon de Montlivault (Sebbe ~vassal de la baronnie de Chambord)
Seigneurs de Paysac (Sebbe ~vassal du comté de Ségur ~ Limousin-Marche)
Seigneurs de Firfol (Sebbe ~vassal de la baronnie d'Ouillie ~ Normandie)
Seigneur et Dame de Roissy-en-France (Sebbe)
Chevalier de France (Sebbe)
Pair de France (Sebbe)
* Messire Ursus de Valbois & Dame Isadam de Valbois
Ducs de Châteaurenard (Isadam),
Seigneurs de Quiers-sur-Bezonde (Isadam ~ vassal de la baronnie de Bellegarde)
* Messire Alexandre de Chéroy
Duc du Dunois
Baron de Sully
Seigneur de Chéroy (Vassal du Marquisat de Nemours en Isle de France)
Messire Lexhor d'Amahir et Dame Naluria Marthun Vaast
Ducs d'Alluyes (Lexhor)
Baron d'Auneau (Lexhor)
Seigneurs de Saint-Denis-les-Ponts (Lexhor ~ vassal du duché de Dunois)
Seigneurs de Pleaux (Naluria ~ Bourbonnais-Auvergne)
Seigneurs de Villeneuve l'Abbé (Naluria ~vassal de la baronnie de Villemontée, Bourbonnais-Auvergne)
Messire Bourguignon de Sorel et Dame Alix de Vaisneau
Ducs de ???
Barons de Checy
Seigneurs de Saint-Avit-les-Guespière (Bourguignon ~ vassal du Duché de Dunois)
De la Haute Noblesse ~ Vicomtes et Vicomtesses
De la Moyenne Noblesse ~ Barons et Baronnes
* Messire Rhan de Crocy
Vicomtes d'Avize (Ylalang ~ Champagne)
Baron de Boiscommun (Rhân)
Seigneur de Crocy (vassal du vicomté de Montgomery ~ Normandie)
Seigneurs de Beslière-en-Thanaise (Rhân ~ vassal du vicomté du Mont-Saint-Michel ~ Normandie)
Seigneurs des Fontaines-Chapée (Ylalang ~ Vassal du duché du Lavardin ~ Touraine)
Seigneurs de Villemurlin (Rhân ~ Vassal de la baronnie de Sully)
* Dame Diane de Cohan
Comte de Moissey (Diane ~ Franche Comté)
Vicomte de Chaumergy (Diane ~ Franche Comté)
Baron de Yevres le Chastel
Seigneur de Neuvy en Sulliac (vassal du Baron de Sully)
Seigneur de Saint Amant (Diane, vassale du xxx de xxxx ~ Touraine)
Dame Elisel d'Andéol
Baron de Beaune-en-Gâtinais
Dame Justine d'Alesme
Baronne d'Illiers
Dame de Montperthuis (vassal de la baronnie de Boiscommun)
Dame Valéria gambiani de Valrose
Baronne de Brou
Dame de Souville sous Yèvre (vassale de la baronnie de Yèvre-le-chastel)
Messire Nanozevich de Triganou
Baron de Meung-sur-Loire
Seigneur de Boisgasson (Vassal d'Auneau)
Messire François d'Elbée
Baron de Meslay-le-Vidame
Seigneur de Saint-Grégoire-lès-Yevre (Vassal de Yèvre-le-châtel)
De la Basse Noblesse ~ Seigneurs et Dames
Dame Kalimalice
Dame de Saint Firmin des Bois (vassale du duché de Châteaurenard)
Dame de Allanche (vassale de la baronnie de Mercoeur d'Auvergne)
Dame Nebisa de Malemort
Comtesse de Ségur (Limousin)
Vicomtesse de Chabrières (Limousin)
Dame de Lussac-les-Église (Limousin)
Dame de Sigloy (vassale du duché de Châteauneuf-sur-Loire)
Dame Brunehaut
Dame de Dargery (vassale du duché de Châteauneuf-sur-Loire)
Messire Guizmo
Seigneur de Portmorand (Vassal de Chécy)
Messire Dariush
Seigneur de Trinay (Vassal d'Artenay)
Dame Xalta
Dame de Tronchay (Vassal de Brou)
Dame Arianrod du Moutier-Cénorel
Baronne d'Ouillie (Normandie)
Dame d'Huest (Normandie, vassal d'Evreux)
Dame de Saint-Martin-d'Abbat (Vassal de Châteauneuf-sur-Loire)
Messire McLegrand
Seigneur de Gaudigny (Vassal de Boiscommun)
Dame Ginetdom
Dame de la Moutonnière (Vassale de Illiers)
Messire Arfast de Rivesroy et Dame Joshin de Riversroy
Seigneurs du Rouvray (Arfast ~ Vassal d'Illiers)
Messire Garlaban et Dame _jasmine_
Seigneurs de Nélu (Garlaban ~ Vassal d'Auneau)
Messire Belgarath
Seigneur d'Aunay-sous-Auneau (Vassal d'Auneau)
Messire Belgarion
Seigneur d'Arrou (Vassal de Brou)
Dame Winnette
Dame de Baronville (Vassale d'Auneau)
Dame Aegidia et Messire Henriivdenavarre
Seigneurs de Chêne-Arnoult (Aegidia ~ vassale de Châteaurenard)
Dame Jmorelle
Dame de La Selle-en-Hermoy (Vassal de Châteaurenard)
Messire Islington de la Neustrie & Dame Alienor de la Neustrie
Seigneurs de Montbeaufranc (Islington ~ Vassal de Bellegarde),,
Messire Keridil d'Amahir & Dame Della d'Amahir
Seigneurs de Bréméan (Keridil ~ Vassal d'Alluyes),,


text:
La rubrica d’informacions del 21/10/2016 del NPLD
Lo NPLD (malhum de promocion de la diversitat lingüistica), que l’IEO n’es membre, nos presenta diferents rendetz-vos e accions avenidor per afortir la riquesa lingüistica d’Euròpa.
- Lo Centre Lengapax, la Direccion generala de la politica de las lengas de Catalonha et la ciutat de Barcelona organisan una conferéncia per discutir de la promocion e de la revitalisacion de las lengas localas dins diferents país los 24 e 25 de novembre de 2016 a Barcelona (Espanha). Seràn entre maites analisadas las responsas portadas per Africa del Sud, Soïssa, Índia, lFinlàndia e Eslovenia.
Per conéisser lo programa d’aquesta conferéncia, clicatz aicí.
- L’Associacion europèa de terminologia e lo TermCoord del Parlament europèu organiza la ochena conferéncia al somiu europèa de terminologia los 14 e 15 de decembre de 2016 a Luxemborg (Luxemborg). Seràn abordadas las recercas e las perspectivas dels especialistas al torn del tèma "vision et revision".
Per accedir al programa d’aquesta conferéncia al somiu, clicatz aicí.
- Un fòrum sus la diversitat lingüistic en Euròpa, a prepaus de l’amelioracion de l’integracion de las lengas europèas, serà organisat los 15 e 16 de decembre de 2016 dins la capitala europèa de la cultura, la ciutat basca de Sant Sebastian (Espanha). Seràn especialament estudiats los efièches de la mondialisacion sus l’évolucion de las lengas e los espleches e las iniciativas per lor preservacion.
Per en saber mai sus aqueste eveniment, clicatz aicí.
- En seguida d’una conferéncia tenguda lo 19 d’octobre de 2016 a Brussèlas (Belgica), una novèla platafòrma europèa en linha foguèt lançada, la "Planca per l’educacion escolara" (School Education Gateway). Lo principal objectiu es de donar als ensenhants de supòrts d’integracion que favorizan la diversitat dins lors salas de classa.
Per accedir a la platafòrma, clicatz aicí.


text:
Ajuda:Pagina d'utilizaire
: Aquesta pagina es pas vòstra pagina personala ; aquesta es accessibla en clicant sul ligam a vòstre nom, tot en naut.
Se vòstre nom d'utilizaire es Daquòs, alara :
- vòstra pagina d'utilizaire es la pagina Utilizaire:Daquòs ;
- vòstra pagina de discussion es la pagina Discussion Utilizaire:Daquòs ;
- vòstras sospaginas d'utilizaire seràn de la forma :
- Vòstre Espaci d'utilizaire es l'ensemble de çò que precedís.
Somari
Cossí concebre mas paginas personalas ?[modificar | modificar la font]
Vòstra fòto, vòstre nom vertadièr, vòstra adreça de corrièr electronic, vòstras coordenadas de messatjariá instantanèa, vòstra situacion geografica, vòstres domenis d'interès o de competéncia, vòstres gosts (e desgosts), vòstra adreça web o autras contribucions sus la tela constituisson de bons elements qu'utilizaretz segon vòstres imperatius en matèria de proteccion de la vida privada. Aquesta presentacion se pòt far amb l'ajuda de pichons quadres illustrats, apelats Boita d'utilizaire, cada boita portant una precision. Vejatz Modèls/Espaci_Utilizaire.
Podètz emplegar tanben vòstras paginas personalas per vos ajudar a utilizar Wikipèdia pus eficaçament :
- lista de prètzfaches
- estat de vòstras òbras
- mèmos
- ligams utils
- e a mai nauc de sabla personal pr'amor de realizar tests e experiéncias en matèria d'edicion wikipediana.
Tanben es l'endrech
- ont podètz far conéisser vòstras activitats sus Wikipèdia
- ont se pòdon publicar vòstras idèas sus l'enciclopèdia liura
- ont indicar vòstres projèctes actuals
- ont fargar un jornal de vòstras activitats de Wikipedian
- ont formular de remarcas generalas sul foncionament de la Wikipèdia e de la comunautat qu'abriga, sus sos aspèctes socials, politics o filosofics.
Es aicí tanben que nos daissaretz un messatge se pensatz de vos alunhar un momenton.
Pensatz de pimentar vòstra pagina d'un trach d'umor, d'una citacion, de qualques ligams puntant sus vòstres articles o imatges favorits: es tanben un biais de suggerir cèrts traches de vòstra personalitat e un exercici que nos permet de nos conéisser melhor.
En cas que, per quina rason que siá, vòstres privilègis de participant o de participanta foguèsson, ailàs, suspenduts, es sus vòstra pagina personala qu'un bendèl o indicariá.
- Per contra, es sus aquesta pagina que d'autres wikipedians vos podòn atribuir una medalha de meriti que nòstres omològs anglofòns an nomenat Barnstar
- equivalent occitan: Wikipèdia:Decernissètz los laurièrs.
Se volètz cobrir vòstras contribucions jos una licéncia suplementària (dual-license) o las declarar del domeni public, o cal senhalar tanben sus vòstra pagina personala.
D'un biais general, abstenètz-vos de modificar las paginas personalas dels autres a mens d'i èsser estat autorizat. Las pichòtas correccions ortograficas, estilisticas o tipograficas, son normalament benvengudas mas podòn èsser de còps percebudas coma ofensantas: un messatge plen de diplomacia es sovent preferible.
Cossí gerir mas paginas de discussion ?[modificar | modificar la font]
Vòstra pagina de discussion personala servís pels escambis amb los autres wikipedistas sus de tèmas que pertòcan la Wikipèdia. Se se perlonga al delà de 32 ko, d'unes wikinautas riscan de la poder pas consultar entièra. Podètz alara, coma volgatz, resumir, archivar, a mai escafar tot o de bocins del contengut.
Se vos agradèsson pas las criticas, poiriatz èsser temptat de las escafar sistematicament. Aquò poiriá nòser a vòstre imatge e menar vòstre contradictor a repetir sa critica, o quitament a la portar a un nivèl mai public : per exemple a la Tavèrna. Soscatz-i!.
En respondent a vòstres interlocutors sus vòstra pròpria pagina de discussion, riscatz que remarquen pas vòstra responsa. Val mai d'o far sus la pagina de discussion de l'interlocutor amb çaquelà l'inconvenient d'esclatar la conversacion. D'autras solucions son envisatjablas :
- respondre sus sa pròpria pagina e n'avertir l'interlocutor sus la seuna
- se lo subjècte es d'interès general, dobrir un article a son ensenha e transpausar la discussion sus la pagina de discussion d’aqueste article
Cossí utilizar las sospaginas personalas ?[modificar | modificar la font]
Un pauc segon vòstres besonhs e vòstra fantasiá. I botaretz vòstras discussions archivadas, d'annèxas a vòstra pagina de presentacion mas tanben, se voletz trabalhar tranquillet, d'articles en fasa d'elaboracion.
Que cal defugir sus las paginas personalas ?[modificar | modificar la font]
- De ne far un weblog relatiu a vòstras activitats extrawikipedianas. Al luòc d'aquò, prenètz aqueste weblog o blog dins un espaci pus apropriat, quiti a plaçar sus vòstra pagina un ligam vèrs aqueste sit.
- D'i abordar de subjèctes sens interès per l'enciclopèdia. Meteissa remarca qu'al punt precedent.
- De vos liurar d'un biais tròp personal o tròp copiós. Dins aqueste cas, pensatz puslèu de crear un sit e de li balhar un ligam sus vòstra pagina.
- D'afichar d'opinions otrancièras o ofensantas.
- De transformar aqueste espaci en airal de jòc o, en general, de doblidar la foncion enciclopedica de nòstra Wikipèdia.
- Tot çò que pòt ajudar a la construccion de nòstra comunautat i a en revenge sa plaça.
- Son aicí puslèu de conselhs que d'interdiches e la tolerància es — en principi — de rigor, en particular amb los començants e, segon la version anglofòna del present article amb los wikipedians meritants d'autra part. Aquesta precision estonanta daissa supausar que se pòt rescatar una marrida conducha per de dons en natura.
- Shocking, isn't it? — Yes, it is !
Consideratz çaquelà qu'un abús tolerat deven pas un drech per aquò.
Son de fòrabandir :[modificar | modificar la font]
- D'usurpar l'espaci memòria wikipedian coma un disc exterior.
- De l'utilizar coma un sit liure.
- D'utilizar la benda passanta de Wikipèdia a d'autras fins qu'enciclopedicas.
- D'i proferir d'ataques personals.
- Aquí coma endacòm mai sus Wikipèdia, tot çò qu'es incompatible amb la licéncia GFDL.
Vejatz tanben Politica de confidentialitat.
Escafament[modificar | modificar la font]
Se la comunautat vos o demanda, val mai d'escafar d'elements litigioses, quiti a los transferir sus un autre sit e a crear un ligam. Aqueste ligam deu çaquelà el meteis èsser compatible amb la filosofia de Wikipèdia.
Se pòt qu'aqueste retrach siá a títol provisòri : la reputacion qu'aqueriretz al fial de vòstres articles menarà benlèu la comunautat a percebre mièlhs la pertinéncia de vòstras intencions. Vos meteis, amb l'experiéncia, seretz benlèu portat a reformular vòstres prepauses.
Se sètz mal comprés, esitetz pas a donar una explicacion mas vos entestetz pas : s'adoptatz una actitud jutjada pauc cooperativa quitament pels pus tolerants, vos expausatz a de rectificacions d'ofici e mai, en cas de recidiva, a una proposicion d'escafament somesa al vòte de la comunautat. Cèrts abuses expausan lor autor a l'exclusion provisòria o definitiva, gra de sancion mai elevat.
Cossí escafar una sospagina personala ?[modificar | modificar la font]
Lo mejan pus simple es de la redirigir cap a vòstra pagina personala màger, en utilizant la sintaxi seguenta : « #REDIRECT[[Utilizaire:Lambda]] ». Aquò presèrva la possibilitat de la reconstituir amb l'ajuda de l'istoric.
Per suprimir realament una de sas pròprias sospaginas personalas, cal simplament efectuar una requesta sus la pagina Wikipèdia:Demanda de supression immediata. Apuèi, l'istoric e lo contengut d'aquesta pagina seràn solament accessibles als administrators.


text:
Schwobsheim
Schwobsheim en alemannisch (Schwobsheim en francés) es una comuna francesa del departament del Bas Ren e de la region d'Alsàcia.
Somari
Geografia[modificar | modificar la font]
Vilatge essencialament agricòla situada en la plana rhénane del Ried #que fa partida del costat de Marckolsheim e del arrondissement de Sélestat-Erstein. La localité a situat entre Estrasburg al nòrd e Colmar al sud. A lo oèst permet de prene la vila de Sélestat, lo Val de Sòus, la Vallée de Villé e a la siás la Alemanha. Lo canal del Rhône al Rhin a situat a l'èst del pòble. Los abitants an conegut jol nom de Schowbsheimois. Los pòbles mai prèps, Boesenbiesen e Richtolsheim an situat a mens de 2 km.
Village essentiellement agricole située dans la plaine rhénane du Ried qui fait partie du canton de Marckolsheim et de l'arrondissement de Sélestat-Erstein. La localité est située entre Strasbourg au nord et Colmar au sud. A l'ouest elle permet de rejoindre la ville de Sélestat, le Val d'Argent, la Vallée de Villé et à l'est l'Allemagne. Le canal du Rhône au Rhin est situé à l'est du village. Les habitants sont connus sous le nom de Schowbsheimois. Les villages les plus proches, Boesenbiesen et Richtolsheim sont situés à moins de 2 km.
Istòria[modificar | modificar la font]
L'aucupacion de la localité a confirmat per una colonizacion planificats environs e per la descobèrta d'un cementèri mérovingien. Al Sègle X lo abbaye de Ebersmunster possedís de tèrras en la municipalitat, de meteis que çò évêché suisse de Coire, cap de luòc del costat dels Grisons. Lo vilatge passa de contunh entre las mans de la évêché de Estrasburg #que lo cedís a títol de fief als Landgraves de Werd. A partir de 1325, lo fief a revenut al évêché d'Estrasburg #que la intègra al bailliage de Bernstein, de contunh a aquel de Marckolsheim, fins a la Revolucion.
L'occupation de la localité est confirmée par une colonisation planifiée des environs et par la découverte d'un cimetière mérovingien. Au Sègle X l'abbaye d'Ebersmunster possède des terres dans la commune, de même que l'évêché suisse de Coire, chef lieu du canton des Grisons. Le village passe ensuite entre les mains de l'évêché de Strasbourg qui le cède à titre de fief aux Landgraves de Werd. À partir de 1325, le fief est revendu à l'évêché de Strasbourg qui l'intègre au bailliage de Bernstein, puis à celui de Marckolsheim, jusqu'à la Révolution.
Administracion[modificar | modificar la font]
Demografia[modificar | modificar la font]
Luòcs e monuments[modificar | modificar la font]
Personalitats ligadas amb la comuna[modificar | modificar la font]
Véser tanben[modificar | modificar la font]
Ligams extèrnes[modificar | modificar la font]
Nòtas[modificar | modificar la font]


text:
25 d’abr. 2016
E n'ètz d'avís ? 128 Deishem l'avion 2/2
Quitament si'ns platz hèra e si non malautejam pas en avion, n'ei pas tan exaltant qu'aquò de préner l'avion. Per l'aver pres mensh de 10 viatges que sèi que i son hòrt de constrentas : lutar contra l'estrès associat a la dangerositat, aus oraris, a la preséncia de militars armats dens los aeropòrts, a la limitacion o la pèrda deus bagatges, a estar horucat en doana, au mau de l’aire per còp, a l’immobilitat pendent periòdes longs, au descalatge orari, a la promiscuïtat en cabina, a l'obligacion de's procurar un passapòrt e per còp un visa, de's har vaccinar e de préner ua assegurança d'assisténcia e medicau, a assumir la pollucion a la quau participam, a's chepicar de's har plan compréner ua còp arribada a destinacion que sia la lenga, los usatges, la moneda e solide au pes de la còsta deu bilhet. Rasons e emmerdaments qui nse deverén descorar de préner l'avion.
Publicat per LEKUONA Domenja a l'adreça 25.4.16
Libellats : Avion, Domenja Lekuona, E n'ètz d'avís ?, Pollucion extrèma, Radio Podcasts
Subscriure's a: Comentaris del missatge (Atom)


text:
Wacquinghen
Wacquinghen es una comuna francesa, situada dins lo departament del Pas de Calais e la region del Nòrd-Pas de Calais.
Somari
Geografia[modificar | modificar la font]
La municipalitat fa partida del Parc natural regional dels Caps e Marais de Opale. Situada près del littoral, fa de partidas « municipalitats dels Monts e Vallons bocagers dintre Slack e Wimereux ». Lo disi de la vila balnéaire de Wimereux e la siá plaja son a unitat|5.8|km}}.
La commune fait partie du Parc naturel régional des Caps et Marais d'Opale. Située à proximité du littoral, elle fait partie des « communes des Monts et Vallons bocagers entre Slack et Wimereux ». La digue de la ville balnéaire de Wimereux et sa plage sont à 5,8 km.
Comunas vesinas[modificar | modificar la font]
Istòria[modificar | modificar la font]
Administracion[modificar | modificar la font]
Demografia[modificar | modificar la font]
Luòcs e monuments[modificar | modificar la font]
Personalitats ligadas amb la comuna[modificar | modificar la font]
Vejatz tanben[modificar | modificar la font]
Véser tanben[modificar | modificar la font]
Ligams extèrnes[modificar | modificar la font]
Nòtas[modificar | modificar la font]


text:
Preuilly-sur-Claise
Preuilly-sur-Claise es una comuna francesa, situada dins lo departament d'Indre e Léger e la region dau Centre.
Somari
Geografia[modificar | modificar la font]
Comunas vesinas[modificar | modificar la font]
Istòria[modificar | modificar la font]
En 1814, Preuilly-sus-Claise a amb el annexat la comuna de Sant-Michel-de detlo-Bòsc.
Elle fut chef-lieu de district de 1790 à 1795.
En 1814, Preuilly-sur-Claise a annexé la commune de Saint-Michel-du-Bois.
Administracion[modificar | modificar la font]
Demografia[modificar | modificar la font]
Luòcs e monuments[modificar | modificar la font]
Personalitats ligadas amb la comuna[modificar | modificar la font]
Véser tanben[modificar | modificar la font]
Ligams extèrnes[modificar | modificar la font]
Nòtas[modificar | modificar la font]


text:
Kriegsheim
Kriegsheim en alemannisch (Kriegsheim en francés) es una comuna francesa del departament del Bas Ren e de la region d'Alsàcia.
Somari
Geografia[modificar | modificar la font]
Kriegsheim, Traversat per la expedís départementale 263 en connectant Estrasburg a Haguenau, se situa en los tucs lœssiques del nòrd de Brumath.
Kriegsheim, traversé par la route départementale 263 reliant Strasbourg à Haguenau, se situe dans les collines lœssiques du nord de Brumath.
Istòria[modificar | modificar la font]
Administracion[modificar | modificar la font]
Demografia[modificar | modificar la font]
Luòcs e monuments[modificar | modificar la font]
Personalitats ligadas amb la comuna[modificar | modificar la font]
Véser tanben[modificar | modificar la font]
Ligams extèrnes[modificar | modificar la font]
Nòtas[modificar | modificar la font]
- Paginas amb de proprietats pas resolgudas
- Pàgines que usen Timeline
- Ortografia de verificar
- Portal:Alsàcia/Articles ligats
- Referéncia qu'utiliza lo modèl Metaligam cap a portal
- Categoria Commons amb ligam local identic sus Wikidata
- Article utilizant lo modèl Commonscat
- Pagina utilizant Commonscat sens afichatge personalizat
- Comuna d'Alsàcia
- Comuna del Bas Ren