text:
Las Luèvias e Tomeiragas
Las Luèvias[1] e Tomeiragas (oficialament en francés Les Lèves-et-Thoumeyragues) es una comuna d'Occitània, en Agenés [2], dins lo domeni del lengadocian brageiragués, administrada per lo departament de Gironda de la region d'Aquitània.
Somari
Toponimia[modificar | modificar la font]
Lo nom del borg donat per Bénédicte Boyrie-Fénié[3] " Las Lòtjas" correspond pas briga a la fòrma orala atestada dins l'"Atlas linguistique et ethnographique du Languedoc occidental" (A.L.L.O.C)[4] qu'es léi lèvjyǝ. Pr'aquò, la prononciacion permet pas d'escriure lo nom emb certitud.
Lei es l'article que correspond localament, coma dins las comunas gasconas pus a l'Oèst, a las e los, çò que vòu dire que la fòrma de l'article permet pas de saber son genre; mès, las fòrmas ancianas de 1083 a 1326 (Bénédicte Boyrie-Fénié) son mai que mai en las (Las Lobias, Les Lubies, Lobias, Lobiis, en latin, Las Lubias, Lubiis, en latin), çò que permet de supausar que la fòrma es femenina. L'èssa finala es pas articulada, mès sa preséncia es segura a l'escrit. La comuna coneis pas lo betacisme de las localitats gasconas vesinas, mès coneis la neutralisacion de -a e -e, coma dins tota la Gasconha occidentala, ce que fai qu'es impossible a priori de saber si [ǝ] correspond a un e o un a. Coma la fòrma sembla femenina, una solucion poiriá èstre : Lei Lèvias (puslèu que Lei Lèvies). Pr'aquò, la preséncia anciana de o e de u fai pensar a una diftongason de o en uè (lo diftongue es sovent grafiat u a l'Edat mejana). Donc Las Luèvias es una autra possibilitat, qu'a estat causida pel sit Toponimia occitana. Las Lòtjas es una grafia impossibla.
La contradiccion entre -b- de las atestacions ancianas e -v- actual se pòt explicar se los escribas son gascons. Si l'etime es lo mot germanic laubja, segon B. Boyrie-Fénié que cita Jacques Boisgontier, b intervocalic dona v.
Tomairagas o Tomeiragas ? En Gironda, -ai- pretonic s'afeblís en [ej], escrit ai. Mès tots los -ei- grafics son pas automaticament derivats d'un -ai- etimologic. L'etimologia fornida per Bénédicte Boyrie-Fénié es lo nom d'òme gallés *Talo-maros emb lo sufixe -acas. L'evolucion es *Talomariácas > *Tal(o)maryagas > *Taumayragas > Tomeiragas (evolucion normala -au pretonic > [-ow-], puèi mens atenduda [-u-], evolucion [aj] en [ej]. Quò s'escriu donc ai, donc l'ensemble fai Tomairagas. Curiosament, Bénédicte Boyrie-Fénié escriu Tomeiragas, benlèu pr'amor de fòrmas ancianas coma Tomeragas (1137) e Comeragas (1326), que poirián far dobtar de son etimologia. Dauzat e Rostaing avián causit *Tumerius, varianta de Tumelius[5]; çò que fariá escriure Tomeiragas.
Geografia[modificar | modificar la font]
Istòria[modificar | modificar la font]
Las Luèvias annèxa Tomeiragas entre 1806 e 1820.
Administracion[modificar | modificar la font]
- Abans la refòrma cantonala de 2014, aplicada en 2015, la comuna èra deu canton de Senta Fe la Granda; es adara deu canton de Le Réolais et les Bastides (en francés), donc de Lo Reulés e las Bastidas.
Demografia[modificar | modificar la font]
- La fusion de Las Luèvias emb Tomeiragas (an XI) explica mau las variacions de populacion entre 1793 e 1821. Mès justament ni Sent Andriu ni Apèla [6],[7] n'èran recensats en tant que comuna en 1793 e la populacion d'Aineça la meteissa annada [8] èra curiosament bassa. Lo site Cassini explica pas tot d'aqueus mistèris. Benlèu qu'en 1793 una bona partida deu territòri d'Aineça èra dins la comuna de Las Luèvias e, coma adara las doás comunas se tòcan pas, una partida de la comuna actuala de Sent Andriu e Apèla i podiá èstre tanben.
- 2013 : 561 abitants (36 ab/km²)
Demografia de Tomeiragas[modificar | modificar la font]
- en 1793, Tomeiragas èra recensat emb Senta Fe la Granda [9].
- la populacion de Tomeiragas èra pus importanta que la de Las Luèvias, mès i a tant vau dire pas de borg (adara, la glèisa e un ostau)
- las donadas de la dreta deu grafic son las de tota la comuna actuala.
Luòcs e monuments[modificar | modificar la font]
Personalitats ligadas amb la comuna[modificar | modificar la font]
Vejatz tanben[modificar | modificar la font]
Ligams extèrnes[modificar | modificar la font]
Nòtas e referéncias[modificar | modificar la font]
- ↑ toponimia occitana gironda.
- ↑ http://gallica.bnf.fr/ark:/12148/btv1b77101733/f1.item.zoom
- ↑ Bénédicte Boyrie-Fénié, Dictionnaire toponymique des communes Gironde, ed. CAIRN, Pau, 2008
- ↑ Xavier Ravier, Atlas linguistique et ethnographique du Languedoc occidental, vol. 1, CNRS Editions, 1978
- ↑ Albert Dauzat, Charles Rostaing, Dictionnaire étymologique des Noms de Lieux en France, Librairie Guénégaud,reedicion 1984.
- ↑ http://cassini.ehess.fr/cassini/fr/html/fiche.php?select_resultat=30386
- ↑ http://cassini.ehess.fr/cassini/fr/html/fiche.php?select_resultat=997
- ↑ http://cassini.ehess.fr/cassini/fr/html/fiche.php?select_resultat=13386
- ↑ http://cassini.ehess.fr/cassini/fr/html/fiche.php?select_resultat=26906


c: text/html

text:
Fasètz la Lenga en Cabardés del 6 al 17 de març
L'associacion Fasètz la lenga organizèt divendres 16 de febrièr, un loto occitan dins la sala de la Tor. La crompa dels cartons, l'enonciat de las chifras e dels nombres, los comentaris especific al numerò sortit e fin finala los ganhaires qui s'escridan « quina » tot èra exprimit en occitan, çò qui rendèt la serada saborosa e de còps fòrça amusanta.
L'associacion Fasètz la lenga a per objectiu de far viure e conéisser la lenga e la cultura occitanas dins totas lors formas d'expression dins 5 vilatges partenaris del Cabardés : Aragon, Mossolens, Puègnautièr, Ventenac Cabardés e Vilagalhenc.
Fasètz la lenga prepausa una programacion musicala e artistica del 6 al 17 de març sul territòri del Cabardés per festejar l'occitan coma cal.
Lo 6 de març, a 18 o 30 a l'Espaci René-Douce, Ventenac (11), vernissatge amb Cossí que siague, corala que fa partida de l'associacion. Canta un repertòri compausat de cançons tradicionalas, cançons d'autors contemporanèus e de creacions. Serà seguit d'un concèrt de la cantaira aranesa Alidé Sans a 20 o 45. Pendent la jornada, Joan Jaume Delpotz contarà dins las escòlas.
Lo 7 de març, Yan Lespoux, ensenhaire, doctor en istòria contemporanèa, farà una conferéncia suls rapòrts entre l'escòla francesa e la lenga occitana d'un biais istoric, a la Sala Emilien-Combes de Mossolens.
Lo 11 de març, Claudi Alranc farà una serada amb sos « Contes de la França d'en bas ». Es un comedian, autor dramatic e contaire originari de Pesenàs en Eraut. Es lo fondator del Teatre de la Carriera qui a prigondament marcat lo teatre en general e teatre occitan en particular aquestas 30 darrièras annadas. L'eveniment se debanarà a la Maison del Cabardés, camin de la Gourguine, a Aragon.
Inf. : Programa del 6 al 17 de març sul site : fabrica.occitanica.eu/fr/agenda/19148 — Tel.: 06 31 55 58 57 — FB : fasetzlalenga — Carta d'abonament pels espectacles pagants : 40 € (espectacles dels 6,10,16 e 17 de març)
- Publicat dens Culture

robotstxt: allowed

filter: keep


text:
Es emb grand plaser que vos anonciam que l’artista Ben VAUTIER crea « Lo Divendres Nissart » a partir d’aquesto divendres 9 de febrier a 18o30 dins
Ville de Nice lo 08/02/2018
Lo 29en Carneval Independent de Nissa anonciat dins lo site oficial de la Vila de Nissa (Le 29ème Carnaval Indépendant de Nice annoncé dans le
29en Carneval Independent de Sant Ròc (29ème Carnaval Indépendant de Saint Roch)
Es emb un grand plaser que v’anonciam l’arribada dau 29en Carneval Independent de Sant Ròc, diménegue 11 de febrier a 12 oras sus dau parvís
29en Campionat dau Mond de Palhasso (29ème Championnat du Monde de Palhasso)
Campions dau Mond dau Palhasso dau 2018, categoria nenons: Rayan e Dina GHALLOUSSI per Tunisia (0,45 metras en longuessa) Champions du Monde du Palhassou 2018, catégorie


text:
Lo departament d’Alèir (o Alièr, z-Alavièr, mens localament Alier) (03) es departament de França, dins la region d’Auvèrnhe Ròse Aups. Foguèt creat en 1790 a partir de la mai granda part de la província istorica de Borbonés, de qualques comunautats d’Auvèrnhe, Berric e Nivernés. Es escambarlat sobre lo nòrd dau domeni lingüistic occitan e lo sud dau domeni lingüistic francés, amb d’influéncias arpitanas a l’Èst.
En 1792, Alèir reçaup lo numèro postau 3 que gardarà fins au bot dau sègle XIX.
En 1928, reçaup las letras AN coma còde per las immatriculacions de veïculs.
En 1943, l’SNS (vengut INSEE en 1946) impausa lo còde geografic qu’atribuís lo 03 au departament. Aquela valor es represa en 1950 subre los veïculs (au començament sens lo 0) e en 1964 per la Pòsta.
Au nivèu internacionau, lo departament a lo còde ISO 3166-2 FR-03 e lo còde NUTS-3:2016 FRK11 (lo NUTS-3:2013 èra FR721).
Lo departament de Borbonés z-es creat lo 3 de febrièr de 1790, ambe 7 districtes (Cérilly, Cucet, lo Donjon, Gatnat, Molins, Montluçon e Mont Maraut), e lo chapluòc a Molins. Ven lo departament d’Alèir abans lo 4 de març de 1790.
En 1800, z-es divisit en 4 arrondiments: Molins, Montluçon, Gatnat e La Paliça. En 1926 l’arrondiment de Gatnat z-es suprimit. En 1942, lo chapluòc de l’arrondiment de La Paliça z-es transferat a Vichèi.
Coma la mai granda part daus departaments, Alèir a pas d’escut oficial.
Pasmens dins l’Armorial de Traversier (1842)[2] e l’Atlas de Levasseur (1854)[3] s’utilizava l’escut de Molins, sens lo chap de las flors de liri.
Escut del departament segond l’Armorial de Traversier (1842)
Escut del departament segond l’Atlas de Levasseur (1854)
Escut de Borbonés modèrne pas simplificat propausat per Robert Louis (annadas 1950) pel departament
↑Victor Levasseur. Atlas National Illustré des 86 Départements et des Possessions de la France Divisé par Arrondissements, Cantons et Communes, avec le tracé de toutes les routes, chemins de fer et canaux, Paris: A. Combette, 1854


text:
Rem (espòrt)
Lo rem es un espòrt nautic que consistís a propulsar un batèl amb l'ajuda de rems. Es un espòrt olimpic dempuèi la creacion dels Jòcs Olimpics modèrnes en 1896 per lo Baron Pierre de Coubertin. Lo rem es un espòrt de velocitat e de limpament que se practica dins d'estreches e longs batèls faches de fibra de carbòni, de fusta o de materials composits. Lo remaire es assetat en dessús del nivèl de l'aiga sus un sèti rotlant l'esquina virada al sens d'avançament del batèls. Los rems servissons a propulsar l'embarcacion del meteis nom.


text:
Informacion sus es permisi qu’es persones trabalhadores auràn eth dia 21 de deseme, entà anar a votar.
Aguesti permisi son retribusidi e non recuperable
- Sense permís:
- S’er orari de trabalh NON coincidís damb era orari de votacion (de 9 a 20 ores)
- S’era jornada de trabalh ei inferiora a 2 ores diàries.
- 2 ores de permís:
- S’er orari de trabalh coincidís damb er orari de votacion mès de 2 ores e trabalhe mens de 4 ores.
- 4 ores de permís:
- S’er orari de trabalh coincidís damb er orari de votacion 4 o mès ores.
- Es trabalhadors/es a temps parciau auràn es permisi talament coma es anteriors, proporcionadi ath temps de trabalh.
- Er orari entà anar a votar, serà eth qu’era empresa decidisque.
- Entà exercir eth vòt per correu, per auer eth lòc de trabalh deth domicili e /o deficultats especiaus entà anar a votar, auràn permís enquia 4 ores
- Es persones que formen part dera mesa electorau eth madeish dia 21, coma President/a, Vocau o Interventor/a, disposaràn d’aqueth dia coma hestèr e 5 ores de permís eth dia 22. En cas de trabalhar en torn de net auràn de demanar eth canvi dera net anteriora per un aute tPer formar part dera mesa electorau eth dia 21 coma President/a, Vocau o Interventor/a
- Ei fòrça IMPORTANT: Entà poder gaudir d’aguesti permisi calerà aportar eth justificant de votacion ara empresa. Aguest justificants calerà demanar-les ena mesa electorau en moment de votar.


text:
Moissac (Carcin)
Moissac[1],[2],[3] (oficialament en francés Moissac) es una comuna carcinòla d'Occitània, situada dins lo departament de Tarn e Garona dins la region Occitània, ancianament de Miègjorn-Pirenèus.
Somari
- 1 Geografia
- 2 Istòria
- 3 Geografia
- 4 Istòria
- 5 Administracion
- 6 Demografia
- 7 Economia
- 8 Cultura e patrimòni
- 9 Embessonatge
- 10 Luòcs e monuments
- 11 Personalitats ligadas amb la comuna
- 12 Véser tanben
- 13 Ligams extèrnes
- 14 Nòtas e referéncias
Geografia[modificar | modificar la font]
La comuna es situada al jonhent de Garona e del Tarn sul canal lateral a Garona e la RN 113 entre Los Sarrasins e Valença d'Agen.
Accès SNCF per la gara de Moissac sus la linha Bordèu - Seta.
Istòria[modificar | modificar la font]
En 1622, pendent una novèla guèrra de religion, la vila foguèt presa per Loís XIII[4].
Moissac foguèt una vila plan desprofechada per l'aigat de març de 1930. L'istorian Max Lagarrigue lo qualifiquèt d'aigat del sègle.[5] Aquel afirma que « se denombra, a Moissac, 120 mòrts, 1400 ostals destruits e 5896 sens abrics. »[6].
La comuna es coneguda tanben coma la « vila del Chasselat » (del nom del rasim de taula originari del vilatge de Chasselas, (Sòna e Léger, 71), classat en AOC), cultivat a l'entorn pels expleitants agricòlas del canton. Foguèt pendent la Segonda Guèrra Mondiala, un refugi per una importanta comunautat dels esclairaires israelitas de França (EIF). Aqueles - refugiats al Molin de Moissac - i demorèron pendent tota o partida de l'ocupacion mercés, entre autres, a la complasença de las autoritats municipalas e de la populacion; los pus pichons foguèron refugiats a l'Ostal dels enfants de Moissac.
A la prima de 1944, una partida de la 2a division SS Das Reich i aviá son sèti, abans d’èsser enviada en Normandia e de far fòrça chaples sul camin, coma a Orador de Glana.
En mai de 1968, los obrièrs de l'usina de Targa faguèron cauma a partir del 22 coma los de l'usina de Péchiney als Sarrasins (a partir del 21). De manifestacions paisanas n'organisèron tanben, ambe Paul Ardouin[7].
Geografia[modificar | modificar la font]
Istòria[modificar | modificar la font]
Administracion[modificar | modificar la font]
Demografia[modificar | modificar la font]
Economia[modificar | modificar la font]
Lo sector fruchièr demòra desvolopat amb subretot la preséncia de grands negociants coma lo grope Boyer S.A. o Blue Whale, mas ambe fòrça dificultats. Lo Chasselat de Moissac daurat: lo moissac; produccion : mai de 18 000 tonas, demòra pasmens la mai granda produccion francesa de rasim de taula. Aquel fruch benefícia de l'AOC. La produccion subís, fa ara mai de dètz ans, una baissa a causa del accidents climatics (granissadas e geladas, 2007-2008), una diminucion de l'airal cultivat e en consequéncia una baissa del tonatge[8].
Cultura e patrimòni[modificar | modificar la font]
- Glèisa de Sant Pèire, anciana glèisa abadiala amb lo portal (1130), un dels caps d'òbra de l'escultura romanica. De l'edifici del sègle XI demòra sonque lo massís campanar porge, coma un donjon amb camin de ronda, bastit defensiu mas que son darrièr estatge foguèt bastit a la fin del gotic.
- Clastras (fin del sègle XI), una dels mielhs conservadas de l'Occident crestian.
Coma estapa del Camin de Compostela, l'abadiá de Sant Pèire e las clastras foguèron inscrichas en 1998 al Patrimòni Mondial de l'Umanitat per l'UNESCO[9].
Long de 356 m, a l’èst de Moissac, permet al Canal lateral a Garona a Garona de passar Tarn.
- Lo Musèu Moissagués
Es installat dins l'anciana demorança dels abats, impausant bastit enrodat d'una torre de bricas del sègle XIII.
- Lo merat, plaça dels Recolets
- Lo pont Napoleon
Decidit per Napoleon Ièr e acabat per Napoleon III, dempuèi se pòt veire los cais e lo pont de Sant Jacme: eretièr d'un obratge medieval, benlèu roman.
Lo Pelegrinatge de Compostèla[modificar | modificar la font]
Los romius[modificar | modificar la font]
- L’acuèlh
I avià de plaças a l'ostalariá o a la maladrariá de l'abadiá, situada prèp de la glèisa de Sant Martin, o dins d'autres espitals totes de Sant Jacme.
Ara, un centre internacional d'albergament aculhís mai de 5000 romiaires cada an. Es lo Carmel, bastiment istoric en naut de la vila, tot restaurat e la vila lo fisèt a la gestion del Club Alpin Francés. Se trapan de cambras comunas o independentas, de salas de repaus e de reünion, de servicis (bugada), una cosina comuna. I a tanben Lo Gite Ultreia, dins un ostal del sègle XVIII, al bòrd del camin, lo GR65.
- La glèisa de Sant Jacme
Sol demòra lo nom. L'edifici actual, del sègle XIX, es un musèu de l'artesanat.
Embessonatge[modificar | modificar la font]
Articles connèxes[modificar | modificar la font]
Bibliografia[modificar | modificar la font]
- (fr) Ernest Rupin, L'Abbaye et les cloîtres de Moissac, Paris, 1897, réédité en 1981 (réédition)
Ligams extèrnes[modificar | modificar la font]
- (fr)Site de la vila
- (fr)Site de l'Ofici de torisme
- (fr)Portal del país de Moissac e del Sarrasin
- (fr)Site del Centre d'Art Romanic de Moissac
- (fr)Fòtos e analisi del timpan de Moissac per Pascale Arizmendi
Luòcs e monuments[modificar | modificar la font]
Personalitats ligadas amb la comuna[modificar | modificar la font]
Véser tanben[modificar | modificar la font]
Ligams extèrnes[modificar | modificar la font]
Nòtas e referéncias[modificar | modificar la font]
- ↑ Patrici Pojada, Repertòri toponimic de las comunas de la region Miègjorn-Pirenèus, Nouvelles Éditions Loubatières, 2009, ISBN 978-2-86266-573-3
- ↑ Sit Toponimia occitana
- ↑ Top'Òc Diccionari toponimic occitan del Congrès permanent de la lenga occitana.
- ↑ (fr)Gérard Folio. La citadelle et la place de Saint-Jean-Pied-de-Port, de la Renaissance à l’Époque Contemporaine, in Cahier du Centre d’études d’histoire de la défense n° 25 Histoire de la fortification, 2005 ISBN 2-11-094732-2, [1]
- ↑ (fr) Max Lagarrigue,L’inondation du siècle, mars 1930, in Les Caprices du Temps, revue Arkheia, n°21, Montauban, 2009.
- ↑ Max Lagarrigue,L’inondation du siècle, mars 1930,op. cit.
- ↑ (fr)Max Lagarrigue, Castelsarrasin-Moissac: "Ce sont les lycéens qui ont lancé 68", in La Dépêche du Midi, 20/5/2008.
- ↑ (fr)Max Lagarrigue, Bilan mitigé pour les chasselatiers moissagais, La Dépêche du Midi, 11 avril 2009.
- ↑ (fr)Fiche UNESCO des Chemins de Saint-Jacques-de-Compostelle en France


text:
Diluns, 17.2.2014 03h00
Refortir las convergéncias: los manlèus recipròcs
Per los mots que revèrtan de realitats tipicament occitanas, lo catalan assaja en general de partir de las formas occitanas e de las respectar. Ais de Provença e Bearn son passats sens cambiament, aital, de l’occitan al catalan. De còps, qualques formas occitanas se son adaptadas leugièrament al catalan: ansin los mots occitans Tolon e Canas son venguts en catalan Toló e Canes.
Mas aqueles principis son pas totjorn ben aplicats en catalan. I a qualques mots d’origina occitana que caldriá restaurar en catalan de la faiçon seguenta (lista non exaustiva):
occitan bolhabaissa —> catalan bolhabaissa (o bullabaixa)
occitan fetge gras —> catalan fetge gras
occitan Anglet —> catalan Anglet (vila occitana, pas basca)
occitan Aush —> catalan Aush
occitan Biàrritz —> catalan Biàrritz
occitan Bordèu —> catalan Bordeu
occitan Còsta d’Azur —> catalan Costa d’Atzur
occitan Guiana —> catalan Guiana
occitan Mónegue —> catalan Mónegue (en catalan ancian Mónec)
occitan Vichèi —> catalan Vichèi
occitan Teodòr Aubanèu —> catalan Teodòr Aubanèu
(Evitatz en catalan bullabessa*, foie gras*, Angelu*, Auch*, Biarritz*, Bordeus*, Costa Blava*, Guiena*, Mònaco*, Vichy*, Teodor Aubanel*.
)
Lo meteis principi tanben seriá valid per las realitats parcialament occitanas. Lo catalan i deuriá privilegiar las formas d’origina occitana:
occitan nhòc —> catalan nyoc (especialitat occitana e italiana)
occitan Léger o Leir —> catalan Léger o Leir (riu occitan, francés e breton)
occitan Charanta —> catalan Charanta (riu occitan e aguiainés)
occitan Char —> catalan Char (riu occitan e francés)
occitan Tànar —> catalan Tànar (riu occitan e italian)
(Evitatz en catalan nyoqui*, Loira*, Charente*, Cher*, Tanaro*.
)
Los occitans, recipròcament, se devon basar sus las formas catalanas quand se tracta de parlar de las realitats completament o parcialament catalanas:
catalan pa amb tomàquet —> occitan pa amb tomàquet
catalan paella —> occitan paella (o paelha)
catalan Eivissa —> occitan Eivissa
catalan Lleida —> occitan Lhèida
catalan Ribesaltes —> occitan Ribas Autas (es atestat aital)
catalan Xúquer —> occitan Xúquer
catalan Pau Casals —> occitan Pau Casals
catalan Ricard Bofill —> occitan Ricard Bofill
(Evitatz en occitan pan con tomate*, paelhà*, Ibiza*, Lérida*, Rivesaltes*, Júcar*, Pablo Casals*, Ricardo Bofill*.) Refortir las convergéncias: las formas perifericas
Avèm ben comprés que dins tota lenga, i a de formas centralas e d’autras que son perifericas.
Las formas centralas son las pus usualas, las pus emblematicas e las que se pòdon pas cambiar facilament.
Las formas perifericas son las mens usualas, las mens enracinadas dins l’usatge, las mens emblematicas e, per tant, es pus aisit de las cambiar. Es dins la perifèria que poiriam aumentar facilament las convergéncias sens destabilizar las partidas centralas de las nòrmas.
Aquò se pòt aplicar mai que mai per fixar los neologismes (mots novèls o recents) car son de formas tipicas de la perifèria. Una bona pista es de cercar de solucions romanicas mejanas. Es util d’examinar çò que dison las tres lengas romanicas preeminentas que son l’espanhòl, lo francés e l’italian. Per exemple:
— occitan fotbòl   catalan futbol (espanhòl fútbol, francés football; mas italian calcio).
— occitan sistèma operatiu   catalan sistema operatiu (espanhòl sistema operativo, italian sistema operativo; mas francés système d’exploitation)
— occitan telefòn mobil   catalan telèfon mòbil (espanhòl teléfono móvil, francés téléphone mobile o téléphone portable; mas italian telefono cellulare o telefonino).
Dins las formas perifericas, arriba que la nòrma catalana càmbia qualques detalhs segondaris, sens aver pensat de s’acordar amb la nòrma occitana. Ansin, l’occitan normatiu a fixat tj
e tg
dins las formas Azerbaitjan, Cambòtja, Tatgiquistan.
Lo catalan normatiu escriviá parièr fa qualques decennis: Azerbaitjan, Cambotja, Tatgiquistan
(lo jornal catalan Vilaweb
manten aquestas formas). Mas pus tard lo catalan a preferit adoptar dj
e s’es alonhat de l’occitan: Azerbaidjan, Cambodja, Tadjikistan.
Dins de talas formas perifericas, seriá facil de cambiar qualques detalhs de la nòrma per restaurar de solucions convergentas entre occitan e catalan. Refortir las convergéncias: l’estil
Las lengas minorizadas coma l’occitan e lo catalan se caracterizan per d’estils (o registres) instables perque la pression sociala sus l’usatge es pas pro fòrta. Las lengas establidas coma l’anglés, lo francés, l’italian e l’espanhòl, al contrari, an d’estils pus solids car subisson de pressions socialas pus fòrtas sus l’usatge.
Occitan e catalan aurián de besonh de se trobar d’estils pus similars entre eles e mens dependents de las lengas dominantas. Es mai que mai necessari dins los estils formals que son los pus fragils. Per exemple:
— Las formulas de cortesiá generala. Avèm rason, en occitan, de dire Cara Dòna o Cara Madama, que semblan lo francés Chère Madame? Avèm rason, en catalan, de dire Benvolguda Senyora, que sembla l’espanhòl Apreciada Señora? La question es dobèrta.
— Certans títols onorifics. Lo catalan n’a un fum coma Excel·lentíssim Senyor o Molt Honorable President que nos semblan totalament exotics e susprenents en occitan (levat en occitan aranés de segur). L’occitan, en teoria, seriá capable de calcar lo catalan en disent Excellentissim Sénher o Fòrça Onorable President. Mas, de verai, es indispensable aquò en occitan?
— Certanas construccions de noms complèxes. Per lo nom complet de l’OPÈP, se cal dire en occitan Organizacion dels Païses Exportaires de Petròli, amb l’article definit? Lo catalan esita: Organització dels (o de) Països Exportadors de Petroli. Los noms dels ministèris, de las conselhariás e dels secretariats son un exemple encara pus tipic: en occitan disèm puslèu Ministèri de la Justícia, mas en catalan Ministeri de Justícia. Comparatz aquò amb lo francés Ministère de la Justice e l’italian Ministero della Giustizia, en fàcia de l’espanhòl Ministerio de Justicia. L’omission de l’article definit sembla d’èsser un espanholisme. En aqueste cas, saique, lo catalan poiriá seguir l’usatge occitan: Ministeri de la Justícia.
E aital, caldriá armonizar de milièrs de formulas e d’estils dins lo jornalisme, los contractes de trabalh, las relacions comercialas, las publicacions scientificas, los actes juridics, los tèxtes administratius e milanta autras activitats.
Aquela elaboracion estilistica
es necessària per consolidar occitan estandard e catalan estandard e per los ajudar, ensems, a conquerir las foncions de comunicacion. S’inspirar del Conselh Nordic
Los Païses Nordics coneisson un organisme de cooperacion nomenat Conselh Nordic
. Agropa los estats de Finlàndia, Suècia, Norvègia, Danemarc e Islàndia e mai los territòris autonòms de las Illas Åland, las Illas Feròe e Groenlàndia. Vòl facilitar las comunicacions entre las lengas amb un grop de trabalh que li dison la Coordinacion Lingüistica Nordica
. Las lengas sostengudas i son lo danés, lo suedés, lo norvegian (aquestes tres son fòrça similars, coma l’occitan e lo catalan) e mai lo feroés, l’islandés, lo lapon, lo finés e l’inuit.
Seriá una bona causa d’installar un grop de trabalh similar per raprochar l’occitan e lo catalan. Lo cal compausar de lingüistas professionals, amb un nombre egal d’occitans e de catalans (l’aragonés e l’aguiainés, que son de lengas afinas al grop occitanocatalan, s’arriban de s’estandardizar, se poirián agregar a aquel projècte).
Ara: i a un problèma institucional. L’occitan manca encara d’un organisme de codificacion que siá unic, incontestat e capable de trabalhar amb regularitat. Per tant, un organisme catalan coma l’IÈC tròba pas facilament un interlocutor occitan amb lo qual pòsca collaborar de manièra egala.
L’occitan es a se cercar una acadèmia. Cal evitar lo perilh seguent: un organisme occitan que respectariá pas lo blòc de nòrma Alibèrt-CLO produiriá de resultats incoerents e, donc, poiriá pas ofrir un material lingüistic estable que li permetèsse de collaborar de manièra seriosa amb un organisme catalan.
Un organisme occitan de codificacion que reüssirà, necessàriament, serà fidèl a la nòrma Alibèrt-CLO.
Comentaris
7 de març 15.40h
Domergue: es "magret o magre de tiron"?
Valora aquest comentari:
0
0
4 de març 23.31h
Per a Domergue Sumien, al número 14:
Jo sóc de Girona, i allà no diem pas "pa amb tomàquet2, sinó "pa amb tomata", com vós creieu que caldria dir en occità.
Tampoc no diem "on som?", sinó "ont som?", com en occità.
Tampoc no diem València, sinó Valéncia, com en occità.
I més exemples de semblança o coincidència que trobaríem.
Evidentment, escrivim el català en la forma estàndard, però a l'hora de parlar ho fem així com dic.
Valora aquest comentari: 2
0
26 de febrièr 23.15h
#18 Rodrigo, non ètz pas un defensor deu gascon. Qu'ignoratz lamentablament l'istòria deu gascon.
La grafia 'ish' es presenta dens los primèrs tèxts escriuts en gascon, en coexisténcia dab la grafia 'ix'. Aquò se constata dens los actes de la comandariá de Montsaunés deu sègle XII...
Valora aquest comentari: 14
0
26 de febrièr 10.35h
era grafia Aush ,entath gacon non arrepresenta arren d'istoric ,per contra Auix ,Foix aquera grafia òc qu'ei era vertadèra entath Gascon ,jamès en eths textes ancians deth Gascon non s'ei escriut atau sh mès ix ,que caleré totun sauva eras arraitz culturaus vertadèras e non pas cambiar-las.
Valora aquest comentari:
0
6
21 de febrièr 16.01h
promés, lo prochin còp que vau per Catalonha, eviti de parlar de Teodor Aubanel
Valora aquest comentari: 1
0
19 de febrièr 22.04h
Cal pas forçar res, ieu som mallorquí e me plats d'escriure un barretjat ací occitanocatalan, naturalment que ma lengo és e serà sempre lo català, e la voli pas canviar per cap altra lenga.
Valora aquest comentari: 3
0
19 de febrièr 10.41h
#12
Se s'escrivèva "Auch", se prononçaré [awc]/[awʧ]
Valora aquest comentari: 2
0
18 de febrièr 12.39h
#12 A Andrieu.
Lo primièrs occitanistas qu'an inventat 'telefonet' per significar "telefòn mobil" se son pas jamai preocupats de l'italian 'telefonino'. Se son solament preocupats de cercar una distanciacion maximala contra lo francés 'téléphone protable'. E an trobat 'telefonet' per far pintoresc.
Podèm sempre argumentar a l'infinit per cada mot novèl al cas per cas. Mas me sembla pus util de seguir de critèris constants quand s'agís de tractar de massas de neologismes.
Un critèri... Legir la seguida
Valora aquest comentari: 7
2
18 de febrièr 12.23h
#11 Dins lo cas particular de 'pa amb tomàquet', serai pas escandalizat se lo mond preferisson d'occitanizar aquò en 'pan amb tomata'.
Çò important es d'evitar la forma espanhòla 'pan con tomate'.
Valora aquest comentari: 6
0
18 de febrièr 12.22h
Ne comprengui pas perque la vila d'Auch (França) ne s'escriu pas : Auch en occ.
Que soi un "militant" deu mot « telefonet » o « telefonet intelligent » per « smartphone ». Que credi que lo Chapduelh emplega (o a emplegat) : « telefonilhet », perque pas ?
Que podem considerar, de segur, que ne i a pas nada rason entà díser que « telefonet » es un telefòn mobil » mas los Italians qu'emplegan : « telefonino » per « telefono cellulare » [etimo : Der. dim. de "telefono" ; Data :... Legir la seguida
Valora aquest comentari: 4
1
Comenta
Lo comentari es estat mandat corrèctament


text:
Un tèxt de Joan Larzac dins : Revue d'histoire de l'Église de France (Tòme 71, numèro 186, 1985, pagina 115-118).
Testimòni d'un prèire engajat dins lo moviment occitan
I a de curats apicultors, d'autres que colleccionan las pèiras ; d'autres menavan una corala, ara menam los vièlhs en viatges del tresen atge. Cal ben faire quicòm. N'i a que fan d'istòria locala.
Son estats professors al pichon semenari, o secretaris de comuna, o capelans d'una glèisa romanica. A fauta d'aver d'enfants fan d'aubres genealogics.
L'Istòria los espèra al recanton de sos passa-temps. Los ven sonar al salon ont baton las cartas amb lo regent, lo mètge e lo notari, quand son pas anticlericals. Aqueste farà un roman de çò que tu lo confessional t'empacharà totjorn d'escriure. L'autre, çò qu'aprenguèt dels òmes serà pas perdut quand se vai lançar dins la politica. Tot còp ça que la i a ben quauque curat romancièr o deputat. Plan maites s'acontentaràn de saborar dins sos poèmas tot lo chuc d'una connivéncia amb son pichòt monde.
E puèi i a los apassionats d'istòria.
Cal dire que cosinejam dempuèi totjorn amb la recèrea istorica. A dicha de meditacion quotidiana o de prònes dominicals es totjorn un personatge del passat qu'ensajam de far viure, mai encara qu'al uòlhs de nòstres parroquians, dins sa vida dels cada jorns. Siam totjorn a somiar de tempses mai crestians, a tornar bastir de crestiantats o a enginar missions e crosadas a la salça novèla. E contra tantes de deganauds o d'impias nos siam faches a furgar ont an anisat sas messorgas.
A l'auçada de nòstres cloquièrs saique siam pas nautres que fasèm los salmes. Mas siam estats dels primièrs per brancar lo telefòn, per portar los benfaches del cinèma dins de viradas a bicicleta, o per atropelar nòstra clocada a l'entorn de las primièras televisions qu'an nasejat dins lo vilatge.
Relais d'una pensada que se fa pus naut, pus luònh, als endreches ont los estampaires s'ocupan de quicòm mai que de cartas de visita o d'imatges de comunion, l'istòria que fasèm es totjorn d'istòria-rebat. E siam pas contents tant qu'avèm pas trobat o inventat per far polit nòstre curat refractari amagat dins los palhièrs o pus modernament l'estatistica de las ostias o de las candèlas crompadas en cò d'Art e Liturgie.
Bavards amb aquò quand se dobrís la pòrta de quauqua Acadèmia e que de pescaires de gròs grut venon pescolhar dins nòstras aigas per i posar las trochas que li avèm abaridas.
N'es de l'istòria dels curats coma del Musèu Vailet a Espalion. Un forra-borra ont a costat de la camisa noviala amb son trauc per far l'amor (un faus deliberat, mas qu'es la pèça mèstra de l'exposicion), trapatz l'ensemble lo mai espectaclós de crotzes-benitièrs en faiença - un « corpus » a te far bavar los espepissaires amorosits de longas tièras.
Nòstre ròtle de rastelaires menimoses es a l'istorian çò qu'es a l'arqueològ de Qomran lo bedoïn recrutat sus plaça que servís de gafet. E saique es justícia qu'un Congrès de temps en autre cante nòstra lausenja de fosilhaires anonims qu'an la melhora conoissença del tarrenc.
Disi nautres, e ça que la, amb tota la tendresa qu'ai per aqueles confraires que veni de parlar, me sentissi pas de sa confrariá.
Gerard Cholvy diguèt tot lo mal qu'a poscut dels poètas que se mèsclan d'istòria. A tòrt. Los poètas s'ocupan pas que de la vida. Es per aquò que quand nos mainam d'istòria i arribam d'un autre orizont e pausam las questions que cal pas. Aital siam nautres e degun mai que pausèrem la question d'Occitània.
Digam qu'a fauta de finassariás d'escòla, menàvem, benlèu dins lo lengatge d'una problematica despassada - l'abans-darrièra mòda oficialisada e vulgarisada - una ermeneutica nòstra. Es plan aquela ermeneutica que se refudava, darrièr l'acusacion d'incompeténcia. Basta. Me sentissi mai de la raça dels abats poètas que dels abats erudits.
Sabi que l'abat Fabre, l'abat Peiròt, l'abat Bessou, l'abat Cubainas, l'abat Calhabèras foguèron pas que poètas, mas son experiéncia poetica es fondamentalament conoissença d'un pòble e d'un país, de sas rasics, de sos blocatges istorics, de son èime, de sa civilisacion. Coneissença de simpatia e de connatiralitat qu'escaparà totjorn als Le Roy Ladurie en vacanças estudiosas en çò nòstre. Fan pas en pena per conèisser lo pòble : ne son. Saique son passats per l'escòla borgesa, e son de desclassats a la revèrs. Prenètz l'abat Fabre per exemple, o ieu : siam saique la segonda generacion dempuèi Adam e Eva, dins nòstra familha, a saber legir e escriure. Las destautiás de Joan l'An Prés, lo pichon Joan-Baptista Fabre sabiá de que ne virava. E ieu çò meteis, sabi ben que l'escòla me destetèt de ma sola cultura que ne valga la pena, la que los etnològs assecotisson dusca dins las selvas prigondas d'Amasonia. Urosament la cultura apresa, empaquetada jol papièr sulfurisat dels Classiques Hachette, èra encara pro grecòromana per que lo dimenge a vèspras siaguèssi encara entre los anhelets que cabridejan « sicut agni ovium ». Sabi pas se la mameta de Fabre li contava lo Filhòl de la mort, mas si ben la mieuna la Vièlha Beneseta.
Alara quand tòrnas curat au Crés o a Castelnau, o coma ieu a Ardoana, es tornar ton enfança que retrobas, emai se t'an après a te téner plan a la taula de Monsur lo Marqués D'Aubais o a espelucar la pensada universala revirada, se non estipulada, dins l'emmòtle franchimand. E fas servir çò que t'an après a dire ton monde de tu. Quitas d'èstre un relais de la cultura dominanta per ne desvirar las esplechas al servici de la cultura raubada e que lo pompatge coninuós de sos enfants fòra d'ela acaba d'assassinar.
Sus aquò, que regarda pas que las tripas, nòstres abats poètas se son poscut montar dins sa clòsca lo cinèma que l'estat de consciéncia occitana li fasiá possible de son temps. Amusaires de la nauta afranchimandida coma eles, o redimèires d'una lenga. Fabre escriviá sas òbras seriosas en francés, l'abat Ros prestiguèt en òc sa Chançon lemosina. Ieu las annadas passadas a París e los « chantez-nous un cantique de Sion avec l'accent du pays » me sauvèron de tota compromission exotica. Mas me sentissi fraire de tant de curats que lo zèl pastoral butèt a presicar dins la lenga de son pòble. Pensi a Monsenhor de Solimnhiac que coma pus tard Monsenhor de Mazenòd - los sants - butavan sos prèires de còps que i a a contra-corrent del carrierisme eclesiastic forçamadent afranchimandit, a far prònes e catequismes dins la lenga del país.
Es aquí que se trapan las rasics teologicas de mon occitanisme. Emai s'arribi tardièr, emai se regrèti que Vatican II siague arribat tròp tard per sauvar la lenga d'òc gràcias a l'usatge liturgic - nòble, donc, e digne, dels parlars popularis. Lo pastor pren lo partit de la feda garrèla, pas dels lops. Aquí una causida evangelica pròpria a nos netejar las cervèlas de las ideologias veiculadas per la cultura de la classa o de la nacion dominanta, quand pòt anar a cima de son quite viscut.
Aquela auto-compreneson, ven un jorn que se revira contra l'institucion qu'en te volent assimilar te donèt las armas per la criticar ela. La França es mòrta per ieu dempuèi mas primièras lecturas de Dòm Vaisseta. E la Glèisa tanben, vòli parlar de la Glèisa dels sants Loís e de l'abat del Chailar e de l'escòla liura que val pas mai que la laïca. Inocent III, l'Abat Gregòri, Jules Grevy mème combat ! Visca lo Paire Ricci e Bernat Deliciós ! Ven un moment que cal causir. Totes empetegats dins sas contradiccions institucionalas, ni l'abat Salvat petinista ni Mnhr Griffe o Delaruelle respectuoses de canonisacions a la m'as colhonat podián pas anar a cima ni de sa sciéncia ni de son occitanitat.
Los prèires erudits locals e regionalistas per plaser de s'enrasigar o per conviccion pastorala espiavan encara son pòble dins de l'autre costat de la barrièra que los ne separava. Se devián a la Sciéncia, a l'Evangelisacion, te sabi ieu... mas pas al pòble. Interrogavan lo passat del pòble sieune amb de questions vengudas d'endacòm mai, del quite agach que l'aviá alienat e mantengut al nivèl inferior de las cronicas localas. Un prèire passat a l'occitanisme pòt pas qu'interrogar l'Istòria granda, la de deman, del dintre de son pòble, dins del pus bas ont amb la racalha son Mèstre espertesís sus una crotz.
Mas sa fe pòrta a l'occitanisme un vam que li fa espiar en fàcia e sens paur la mort de son país, de sa cultura e de sa lenga, sens jamai tombar los braces de lassièra o de desespèr. E aital serà de las darrièras batèstas, las que - qual sap ? - pòdon far caplevar los possibles. Sap qu'emai vincuts, los òmes e las valors umanas espotidas e prautidas pels pus forts jutjaràn un jorn tota l'Istòria umana.
E coma ai pas vergonha de mon ermeneutica poetica, pòdi ben acabar sus un Nadal que compausèri per un vilatge mort : « Per los paures mòrts, cal pas tròp se'n faire, car parlan patés dins lo Paradís ».
Aviài detz e uòch ans. Èri al Grand Semenari, quand decidiguèri de pregar desenant en occitan. Serai lo darrièr a abandonar ma lenga, car sabi que ressuscitarà de tot biais amb ieu, amb mon pòble ofèrt a la comunion universala.
Joan Larzac - Montpelhièr
Sorsa del document : [aquí]


text:
Obenheim
Obenheim en alemannisch (Obenheim en francés) es una comuna francesa del departament del Bas Ren e de la region d'Alsàcia.
Somari
Geografia[modificar | modificar la font]
Situat entre lo canal del Rhône al Rhin e lo Rhin lududes-meteissa. Vilatge situat al nòrd del Ried, a unitat|22|km {{}} al sud d'Estrasburg.
Situé entre le canal du Rhône au Rhin et le Rhin lui-même. Village situé au nord du Ried, à 22 km au sud de Strasbourg.
Istòria[modificar | modificar la font]
[[Fila:Blòc a doas caras sculptées-Obenheim-Musèu archéologique d'Estrasburg.jpg|thumb|left|upright|Monstres anguipèdes sus un blòc sculpté de la Sègle Modèl:S mini-Modèl:Verificacion sègle (Musèu archéologique d'Estrasburg)]]
Pendent l'ivèrn 1944-1945, Obenheim #èsser lo teatre de la resisténcia héroïque dels soldats de la Modèl:1re DFL per salvar Estrasburg del operacion Nordwind lançada per las tropas alemandas dempuèi la pòcha de Colmar. Après aver-i agut las siás posicions, las tropas francesas se repleguen sus Boofzheim de contunh sus Obenheim en la nuèch del 8 al 9 de genièr de 1945. Lo BM24 se tròba delimitat dins lo vilatge de Obenheim e #encobrir malgrat las temptativas de désengagement de la part de las tropas situadas a Benfeld. L'òrdre de resistir fins a l'extrèm los a donats. Los soldats ne venon rapidament afrontar los carris Tigre alemands al fusell e la grenade. Una pluèja incessant de obus s'abat sul vilatge #qu'es pas mai #qu'un immens brasier. Las incitacions alemandas a la rendicion an refusat. Lo 11 de genièr, las tropas alemandas, superioras en nombre malgrat de pesadas pèrdas, submergent los defensors del pòble #que, a cors de munition, destruisson la siá equipa abans de retre's e d'èsser déportés a Alemanha.
Durant l'hiver 1944-1945, Obenheim fut le théâtre de la résistance héroïque des soldats de la Modèl:1re DFL pour sauver Strasbourg de l'opération Nordwind lancée par les troupes allemandes depuis la poche de Colmar. Après avoir tenu leurs positions, les troupes françaises se replient sur Boofzheim puis sur Obenheim dans la nuit du 8 au 9 janvier 1945. Le BM24 se retrouve encerclé dans le village d'Obenheim et cela malgré les tentatives de désengagement de la part des troupes situées à Benfeld. L'ordre de résister jusqu'au bout leur est donné. Les soldats en viennent rapidement à affronter les chars Tigre allemands au fusil et la grenade. Une pluie incessante d'obus s'abat sur le village qui n'est plus qu'un immense brasier. Les incitations allemandes à la reddition sont rejetées. Le 11 janvier, les troupes allemandes, supérieures en nombre malgré de lourdes pertes, submergent les défenseurs du village qui, à cours de munition, détruisent leur équipement avant de se rendre et d'être déportés en Allemagne.
Administracion[modificar | modificar la font]
Demografia[modificar | modificar la font]
Luòcs e monuments[modificar | modificar la font]
Personalitats ligadas amb la comuna[modificar | modificar la font]
Véser tanben[modificar | modificar la font]
Ligams extèrnes[modificar | modificar la font]
Nòtas[modificar | modificar la font]
- Paginas amb de proprietats pas resolgudas
- Pàgines que usen Timeline
- Ortografia de verificar
- Portal:Alsàcia/Articles ligats
- Referéncia qu'utiliza lo modèl Metaligam cap a portal
- Categoria Commons amb ligam local identic sus Wikidata
- Article utilizant lo modèl Commonscat
- Pagina utilizant Commonscat sens afichatge personalizat
- Comuna d'Alsàcia
- Comuna del Bas Ren


text:
Sent Laurenç de Medòc
Sent Laurenç de Medòc (en francés: Saint-Laurent-Médoc) es una comuna d'Occitània, en Gasconha, administrada prau departament de Gironda de la region de Noèra Aquitània, ancianament d'Aquitània.
Somari
Geografia[modificar | modificar la font]
Perimètre dau territòri[modificar | modificar la font]
Toponimia[modificar | modificar la font]
Las fòrmas ancianas son : Sent-Laurens (parropia de ~), en 1311, Sancti-Laurentii de Medulco (ecclesie ~), en latin, en 1326, Sancti-Laurencii in Medulco, en 1361. Lo nom es lo d'un diague martirizat a Roma, en 258, en burtlant a petit fòc sus una grasilha, segon la tradicion [1][2],[3];
- (de) Medòc : lo nom oficiau estut longtemps Saint-Laurent-et-Benon, mès en 1986, la comuna vengut Saint-Laurent-Médoc. La determinacion prau Medòc, necessària pr'amor dau grand nombre de vilatges qu'an Sent Laurenç per patron, es anciana (atestacions de 1326 e de 1361). Medulco ven dau nom daus Meduli. L'etime de Medòc es *Medulicus, que vengut *Medúl(i)co, e *Medúl(i)c(o) vengut Medúuc [meduwk] (sincòpa, pui vocalizacion de -l-, que se passèt abans las atestacions dau sègle XIV, que son de latinizacions). Medouc es present dins plan de fòrmas escritas [4], pui la dissimilacion donèt *Medòuc, que se simplifiquèt en Medòc, per dificultat de prononciar au còp lo diftongue e la consonanta finala.
- Benon. Per Benon (Charanta Maritima), Dauzat prepausa sense certitud un nom gallés d'òme Bena e lo sufixe -onem [5] (mès bena es un mot gallés que vòu dire « hemna » [6], çò que menaré a modificar l'explicacion).
Istòria[modificar | modificar la font]
Sent Laurenç annexèt Benon entre 1806 e 1820 [7].
Administracion[modificar | modificar la font]
- Abans la refòrma cantonala de 2014, aplicada en 2015, la comuna èra dau canton de Sent Laurenç de Medòc; es adara dau canton de Le Sud-Médoc (en francés), donc dau Sud Medòc.
Demografia[modificar | modificar la font]
Demografia Benon[modificar | modificar la font]
- 1793 : 190 abitants
- 1800 : 209 abitants
- 1806 : 180 abitants [8]
Lòcs e monuments[modificar | modificar la font]
Personalitats ligadas emb la comuna[modificar | modificar la font]
Véser tanben[modificar | modificar la font]
Ligams extèrnes[modificar | modificar la font]
Nòtas[modificar | modificar la font]
- ↑ Bénédicte Boyrie-Fénié, Dictionnaire toponymique des communes, Gironde, ed. CAIRN e Institut Occitan, Pau, 2008, p. 303-304
- ↑ Albert Dauzat, Charles Rostaing, Dictionnaire étymologique des Noms de Lieux en France, Librairie Guénégaud, reedicion 1984, p. 610
- ↑ http://nominis.cef.fr/contenus/saint/1652/Saint-Laurent-de-Rome.html
- ↑ Bénédicte Boyrie-Fénié, Dictionnaire toponymique des communes, Gironde, ed. CAIRN e Institut Occitan, Pau, 2008, p. 303-304
- ↑ Albert Dauzat, Charles Rostaing, Dictionnaire étymologique des Noms de Lieux en France, Librairie Guénégaud, reedicion 1984, p. 72
- ↑ Xavier Delamarre, Dictionnaire de la Langue gauloise, ed. Errance, 2na edicion, 2003, p. 72
- ↑ http://cassini.ehess.fr/cassini/fr/html/fiche.php?select_resultat=3687
- ↑ http://cassini.ehess.fr/cassini/fr/html/fiche.php?select_resultat=3687


text:
LLEIDA, 6 Oct. (EUROPA PRESS) – Eth cadàver trapat aguest dimars en un tot terren enfonsat en canau de Seròs ei er empresari d’Alcarràs Amadeu Roig desapareishut eth 30 de març, segons an confirmat a Europa Press hònts pròplèus al cas.Per ident…
QUITO, 6 Oct. (EUROPA PRESS) – Eth president der Equador, Rafael Correa, a acusat aguest dimèrcles de manèra dirècta er exmandatari Lucio Gutiérrez e eth sòn partit, Societat Patriòtica, d’èster darrere der “intent colpista” dera setmana passad…
Ponen en marcha en Aran una universidad para mayores de 50 añosABC.esEl Conselh Generau d'Aran, la Fundación Pere Tarrés-Universitat Ramon Llull y la Fundación Privada del Museo Etnològic de la Vall d'Aran han promovido una …La Vall d…
MADRID, 6 Oct. (EUROPA PRESS) – Eth ministre d’Afers Estrangèrs e de Cooperacion, Miguel Ángel Moratinos, a demanat aguest dimèrcles a Veneçuela, a través deth sòn ambaixador a Espanya, Isaías Rodríguez, accions “immediates”, “concrètes e esp…
MADRID, 6 Oct. (EUROPA PRESS) – Es darrères imatges publicades der actor Michael Douglas an metut en alerta tota era premsa. Damb un aspècte plan desmelhorat e plan mès prim, er actor a estat vist mentre anaue a un des tractaments còntra eth cànc…


text:
Tradicion e folk-revival (version francesa) / Napoli, Paolo
Napoli, Paolo
Paolo Napoli resumís dins las grandas linhas dins aqueste article 50 ans de collectatges, de transmission e de reapropriacion de la musica tradicionala populara italiana. Presenta aquí las diferentas evolucions e los corrents, las mòdas tanben, que menèron a las practicas actualas.
Aqueste article correspond a la conferéncia donada per Paolo Napoli al CIRDÒC lo 1èr de decembre de 2016 a l'escasença d'una taula redonda titolada « La musica tradicionala mediterranèa, transmission, partatge e obertura als autres » dins l'encastre de la Setmana calabraise organizada per l'associacion Tafanari.
La version donada aquí es la traduccion francesa de la version originala italiana : Tradizione e folkrevival


text:
La societat qu’edita lo jornal La Setmana e las revistas joinessa Papagai e Plumalhon dempuèi 23 ans pausa la question de sa disparicion en una del seu setmanièr e designa lo responsable : L’Ofici Public per la Lenga Occitana (OPLO).
Dempuèi mai d’un mes las doas institucions se parlan pas que per comunicats. L’afar fa grand bruch pel monde occitan, aquelas publications an una dimension simbolica : AICI
L’emocion e la vivacitat dels sostens amagan pas la baissa constanta dels abonaments. La situacion delicata de la societat d’edicion era coneguda dempuèi bel briu, lancèt mantun còps de cridas a la solidaritat. Subreviviá dempuèi qualques annadas mercés a de partenariats e mutualizacions ambe notadament Radio País, la Federacion Interregionala dels Mèdias Occitans (FIMOC) e i a pas gaire ambe LoJornalet.com.
“ Nada ajuda en 2018”
Dins son edicion del 27 d’abril, la còla de Vistedit publiquèt una letra dobèrta que butassèt sos lectors pr’amor qu’apelèt “l’Ofici Public de la Lenga Occitana a tornar sus la soa decision de non pas acordà’u nada ajuda en 2018”.
Se La Setmana es a viure de sos abonaments e de publicitat, las publicacions joinessa son dependentas de la subvencion de l’Ofici. La fin de l’ajuda segon Vistedit acabarà la publicacion de Plumalhon e Papagai, amai aflaquirà tant l’estructura que La Semana s’atudarà tanben.
« Dens un país on la premsa ei sostienuda de faiçon importanta, non pas recéber nada ajuda d’un organisme dont l’objectiu ei de donar mei de visibilitat a la lenga occitana, que’ns questiona. L’organisme cargat de méter en plaça ua politica tà l’occitan imagina qu’aquò se harà shens nat jornau e revista ?” demanda Vistedit totjorn dins l’edicion del 27 d’abril.
“Arriban pas a trobar lor public”
Los jorns venents suls internets e dins La Setmana del 11 de mai, las reaccions ostilas a l’OPLO plòvon. Dins son editò a la una del setmanièr Andriu de Gavaudan acusa : « Aqueles gents que, plan installadas e pagadas amb la moneda publica regionala, aurián un drech de vida e de mòrt sus de monde [ ] amb una paga indigenta”.
D’artistas an mandat de letras de sosten coma Eric Fraj que parla d’una decision “irracionala” o Felip Espinasse qu’apèla “au bon sens, a l’etica e a l’arrespècte deu tribalh hèit”.
Es dins un ambiant de mesfisança recipròca que Vistedit publiquèt 28 de mai la responsa de l’OPLO e sa quite responsa a la responsa.
Per l’Ofici aquela causida « foguèt faita aprèp lo constat d’una manca de reactivitat de Vistedit en seguida de mantuna temptativas d’acompanhament prepausadas per las regions çò primièr puèi per l’Ofici Public de la Lenga Occitana per sortir la societat de sas difficultats”. Puèi apondèt que “las revistas pels mainatges arriban pas a trobar lor public malgrat una aumentacion regulara del nombre de dròlles en capacitat de las legir.”
Per son comunicat, Vistedit se vòl mai que sceptic quant a la responsa e las intencions de son entreparlaire, mas se ditz a “disposicion per trapar al pus lèu una solucion”.
“Una fasa intensiva de concertacion”
Aquela empunhada a còps de letras dobèrtas fa lum de l’estat de las relacions e de la comunicacion fins ara entre las doas estructuras. Mas una mena de dialòg sembla tornar prene, l’OPLO daissa una porta dobèrta : “Se deviá aver un impacte indirècte sus La Setmana, l’Ofici es prèst a estudiar de solucions alternativas”. Aqueste estudi se farà al dintre d’una brava soscadissa sul modèl de finançament e de desvolopament del mèdia occitan ambe los actors del sector que l’Ofici aprèsta per l’estiu, promet “una fasa intensiva de concertacion”.
Lo 28 de mai, jorn de la responsa de l’Oplo, Ràdio Lenga d’Òc diguèt per la votz del seu director Bruno Cecillion que se deplorava la decision de copar la vitalha a Vistedit, se regaudissiá de la concertacion a venir: “Es l’escasença de tornar lançar de cridas per dire mèfi ! I sèm aquí en dificultat, las situacions son de còps equilibradas, mas la mendre manca nos met en difficultat, res es pas ganhat”.
Aquò sufirà benlèu pas per salvar Vistedit que serà recebut per l’Ofici lo 7 de junh, mas lo resson d’aquesta crisa en çò del monde occitanista farà de segur cambiar de dralha lo mèdia occitan. Una remesa en question serà necessària tant los mèdias occitans son fragiles.
Malgrat mantuna demandas d’entrevistas, la direction de Vistedit volguèt pas respondre a las nòstras questions. Alavetz, vos prepausam de descobrir l’entrevista de Charline Claveau-Abbadie, presidenta de L’OPLO, facha dijòus 31 de mai :
@Guillaume Gratiolet


text:
O me cal afortir clarament als lectors del Jornalet (encara !), tant menimoses dels interèsses del Congrès permanent de la lenga occitana coma Escartafiga de l’onor de la marina francesa, non trobaretz pas un mot dins ma darrièra cronica contra aquelas institucions. Doncas, digam las causas. L’Acadèmia occitana es una amassada « de femnas e d’òmes liures », çò que vòl dire que son elegits per lors qualitats personalas e que non son los representants de cap de grop o associacion. Mas liures que liures, pòdon aparténer a quin grop o associacion que siá (dins los limits d’una certana etica, plan segur). E es atal que d’unes son sòcis del Congrès, coma d’autres de l’Institut d’Estudis Occitans o del Collègi d’Occitania o autres que sabèm o non. Qué dire encara per apasimar lo pòble dels cresents ? Que l’autra setmana, vòstre servidor participava a una comission municipala per tractar de noms de carrièras de Tolosa amb tres membres del Congrès, dont un aviá la dobla apartenéncia amb l’Acadèmia. Qu’a l’amassada del Congrès, non fa gaire, l’Acadèmia occitana aviá dos representants convidats. Que cada còp que los presidents del Congrès e de l’Acadèmia se rencontran se donan majestuosament del « sénher president », perque se coneisson despuèi (tròp) longtemps. Entre lo Congrès e l’Acadèmia non i a de diferéncias que de concepcions : al Congrès an volgut recampar d’associacions divèrsas en pensar far espelir un consensus ; a l’Acadèmia se son amassats d’occitanistas competents altorn d’un projècte. Aquò se poiriá apelar aver dos fèrres al fòc. Aquela mesa al punt èra vertadièrament necessària : las calomnias contunhèssen, lo Gilabèrt que tua una mitat de pòrc cada an auriá pogut refusar desenant de nos far tastar son pastisson d’ostal !
J.P.


text:
2000
Aquesta pagina concernís l'an 2000 del calendièr gregorian.
Somari
Eveniments[modificar | modificar la font]
Occitània[modificar | modificar la font]
França[modificar | modificar la font]
Euròpa[modificar | modificar la font]
America[modificar | modificar la font]
Belize[modificar | modificar la font]
Au començament de l'annada, se debanèron d'escaramochas frontalieras entre patrolhas belizianas e guatemalencas. De negociacions menats en Washington permetèron d'amaisar la situacion mai pas de reglar lo conflicte frontalier entre lei dos país.
Peró[modificar | modificar la font]
Crisi politica grèva entraïnada per la decision dau president Alberto Fujimori de se presentar un tresen còp ais eleccions presidencialas, çò qu'èra defendut per la constitucion. Lo 28 de julhet, Fujimori (Peró 2000, 51,20%) foguèt elegit aisament còntra Alejandro Toledo (Peró Possible, 17,68%) mai l'amplor dei sufragis nuls (mai de 30%) e la participacion febla minèron sa legitimat. De mai, obtenguèt pas la majoritat au Congrès e lo cambiament de camp de plusors deputats en sa favor entraïnèt un escandòl de corrupcion suplementari e de trèbols dins lo país. Pasmens, entre lo 13 e lo 16 de novembre, lo Congrès aprofichèt un viatge en Brunei dau president per vòtar la desfisança. Lo 17, Fujimori s'enfugiguèt en Japon[1] e desmissionèt seguit per son govèrn dos jorns pus tard. Un acòrd foguèt alora trobat entre lo Congrès e lo segond vice-president per organizar d'eleccions en 2001.
Arts[modificar | modificar la font]
Sciéncias e tecnicas[modificar | modificar la font]
Economia[modificar | modificar la font]
Naissenças[modificar | modificar la font]
Decèsses[modificar | modificar la font]
- 2 de genièr - Patrick O'Brian, escrivan britanic (n. 1914)
- 19 de genièr - Bettino Craxi, primièr ministre d'Itàlia (n. 1934)
- 11 de febrièr - Roger Vadim, director de cinèma francés (n. 1928)
- 12 de febrièr - Charles M. Schulz, dessenhaire american (n. 1922)
- 23 de febrièr - Ofra Haza, cantaira israeliana (n. 1957)
- 6 d'abril - Habib Bourguiba, president de Tunisia (n. 1903)
- 15 d'abril - Ernèst Negre, lingüista e escrivan occitan (n. 1907)
- 16 d'abril - Hisamuddin Alam Shah, rei de Malàisia (n. 1920)
- 29 d'abril - Phạm Văn Ðồng, primièr ministre de Vietnam (n. 1906)
- 14 de mai - Keizo Obuchi, primièr ministre de Japon (n. 1937)
- 21 de mai – Barbara Cartland, escrivana britanica (n. 1901)
- 30 de mai - Tito Puente, musician american (n. 1923)
- 10 de junh - Hafez al-Assad, president de Siria (n. 1930)
- 1 de julhet - Walter Matthau, actor american (n. 1920)
- 5 d'agost – Alec Guinness, actor e escrivan britanic (n. 1914)
- 9 d'agost - John Harsanyi, economista ongrés, Prèmi Nobel (n. 1920)
- 25 d'agost - Carl Barks, dessenhaire american (n. 1901)
- 28 de setembre – Pierre Trudeau, primièr ministre de Canadà (n. 1919)
- 3 d'octobre - Benjamin Orr, baissista (The Cars) (n. 1947)
- 4 d'octobre - Michael Smith, quimista britanic, Prèmi Nobel (n. 1932)
- 15 d'octobre - Konrad Emil Bloch, bioquimista alemand, Prèmi Nobel (n. 1912)
- 18 de decembre - Kirsty MacColl, cantaira e compositora britanica (n. 1959)
Prèmi Nobel[modificar | modificar la font]
- Prèmi Nobel de Fisica : Zhores Ivanovich Alferov, Herbert Kroemer, Jack Kilby
- Prèmi Nobel de Quimia : Alan J. Heeger, Alan MacDiarmid, Hideki Shirakawa
- Prèmi Nobel de Fisiologia o Medecina : Arvid Carlsson, Paul Greengard, Eric R. Kandel
- Prèmi Nobel de Literatura : Gao Xingjian
- Prèmi Nobel de la Patz : Kim Dae Jung
- Prèmi Nobel d'Economia : James Heckman, Daniel McFadden


text:
Jornadas europencas deu patrimòni
Los 14,15 e 16 de seteme, l’associacion Guillaume Mauran vos perpausa de descobrir « Los patrimònis esconuts : un còp èra Tarba, ua villa antica ».
- Lo dives 14 de seteme au Pari a 18 òras 30 : conferencia de Ròbert VIER : Tarba a l’epòca gallò-romana.
- Los dissabte 15 e dimenge 16 de seteme aus Arquius municipaus de Tarba, basiment 103 de 10 òras a 12 òras e de 14 òras e 18 òras : exposicion « un còp èra Tarba, ua villa antica »
Visitas comentada sus la vita vitanta den sua villa romana e sus l’arqueologia de Tarba e dens la hauta vath de l’Ador.


text:
Mildió de la trufa
Phytophthora infestans
Lo mildió de la trufa es una malautiá criptogamica causada per un oomycèta de la familha de las Pythiaceae[1], Phytophthora infestans, microorganisme eucariòta d'en primièr considerat coma una mycota. Espandit pel mond entièr, aquela malautiá es l'enemic màger de las culturas de las trufas, e foguèt responsable de la Granda Famina en Irlanda e en Euròpa dins los ans 1840. Aquela espècia tanben tòca las culturas de tomatas e autras Solanaceae[2].
Somari
Biologia[modificar | modificar la font]
Los espòras d'aquel oomyceta ibernan sus de tuberculs infectats, subretot aqueles que demorèt sul sol après la culhida de l'an precedent, o conservats en molons, e son rapidament espandits per temps caud e umid[3]. Aquò pòt aver d'efièch devastators destruisent de culhidas entièras.
Los espòras se desvolopan sus las fuèlhas, se difusant dins la cultura quand la temperatura passa 10 °C e lo taus d'umiditat 75 % pendent al mens dos jorns. La pluèja pòt menar los espòras dins lo sol ont pòdon infectar los joves tuberculs. Los espòras se pòdon tanben transportats per aura sus de longas distanças.
Los primièrs estadis del mildió passan inapecebuts, e totas las plantas son pas tocadas al meteis temps. Los primièrs simptòmas son l'apareisson de tascas negras al tèrme de las fuèlhas e las cambas. Una moisidura blanca pòt aparéisser a la fàcia inferiora de las fuèlhas per temps umid e la planta tota pòt rapidament s'aflaquir. Los tuberculs infectats desvelopan de tascas grisas o negras que venon brun-rogenc jos la pel, e poirissent rapidament dins una farineta d'odor fetida jps l'efièch d'infeccion secondària per de poiriment bacterians flacs. De tuberculs en aparéncia sanitós pòdon poirir mai en sèrva.
Genetica[modificar | modificar la font]
Lo sequenciatge genomic de Phytophthora infestans s'acabèt en 2009. Foguèt constatat qu'aque genòma es fòrça mai grand (240 Mb) qu'aquel de las autras espècias de Phytophthora que lo genòma ja èra sequenciat; Phytophthora sojae a un genòma de 95 Mb e Phytophthora ramorum de 65 Mb. Conten tanben una varietat diferenta d'elements transposables e de fòrça familhas genicas codificant per d'efectors (proteïnas) qu sont implicats dins las proprietats patogènas de l'oomyceta. Aquelas proteïnas son divisada en dos grops màgers segon que son produchas per l'oomycèta dins lo simplasme (a l'interior de las cellulas vegetalas) o dins l'apoplasme (entre las cellulas vegetalas). Las proteïnas formadas dins lo simplasme comprenon las proteïnas RXLR, que contienon una sequéncia arginina-X-leucina-arginina (ont X pòt èsser quina que siá sequéncia d'aminoacids) a la terminason aminada de la proteïna. Las proteïnas RXLR son de proteïnas d'aviruléncia, çò que significa que pòdon èsser detectadas per la planta e provocar una responsa ipersensibla, tuant l'oomycèta. Foguèt decobèrt que Phytophthora infestans conten gaireben 60 % mai d'aquelas proteïnas que d'autras espècias de Phytophthora e aquò pòt permetre de véncer las defensas de l'òste mai rapidament. Aquelas trobadas dins l'apoplaste comprenon d'idrosas coma las proteasas, lipasas e glicosilasas que destruson los teissuts de las plantas, d'inibitors d'enzimas per la proteccion contra los enzimas de defensa de l'òste e de toxinas necrosantas. Globalament, lo genòma a un contengut repetitiu fòrça naut (gaireben 74 %) e una distribucion dels gèns inabituala qu'unas zonas contienon fòrça gèns alara que d'autras ne contienon fòrça pauc[4],[2].
Istòria[modificar | modificar la font]
Alara que la trufa foguèt introducha en Euròpa dempuèi l'altiplan andin a la fin del sègle XVI, lo mildió èra desconegut en Euròpa e en America del Nòrd fins a la mitat del sègle XIX. L'airal d'origina de Phytophthora infestans se situa benlèu dins los altiplans del centre de Mexic. Una autra ipotèsi es una origina dins los altiplans andins o lo mildió de la trufa èra benlèu present abans son arribada en Euròpa. Los arguments que militan per una origina mexicana son la granda diversitat genetica de las socas presentas al Mexic e l'existéncia dins lo Mexic central de resisténcia per de plantas del genre Solanum, subretot las espècias Solanum demissum e Solanum stoloniferum que foguèron utilizadas per introduire de gèns de resisténcia al mildió per la trufa cultivada[5],[6],[7].
La malautiá del mildió sus trufa, que sembla èsser d'origina andina[8] foguèt observada pel primièr còp als Estats Units d'America près de Filadèlfia en 1843.
Enseguida apareguèt en Euròpa, en Belgica en 1845. Lo vector d'aquela migracion es benlèu de tuberculs contaminats[9]. Lo mildió es una de las causas de la Granda famina en Irlanda dels ans 1845–1851 que provòca la mòrt de fam de mai d'un milion de personas e l'emigracion de dos autres milions d'Irlandeses. L'espècia es geneticament diversificada[10],[11],[12],[13] e fòrça adaptabla[14] e contorna las defensas de son òste e lo pesticids successivament inventats o utilizats, realizant de possiblas e periodicas resorgéncias[15], que los fitopatologistas ensejan de seguir o anticipar[16][17]. Pel meja de la genomica tanb en se cerca a comprene melhor los factors de viruléncia en causa[18].
Tanben recentament s'observèt en Anglatèrra e dins lo nòrd-oèst europèu l'apareisson al sen de la populacion de P. infestans una linhada emergissenta, envasissenta e agressiva dicha « 13_A2 »; genotipe novèl presentent un taus naut de polimorfisme de sequéncia e d'un nivèl remarcable de variacion de l'expression dels gèns pendent l'infeccion, e per exemple de gèns efectors que se supausa que jògan un ròtle màger dins la patogenicitat del parasit. Aquela linhda tòca de cultivars de trufa precedentament resistantas[19].
Utilizacion coma arma biologica[modificar | modificar la font]
Lo mildió de la trufa foguèt un dels mai de 17 agents que los Estats Units d'America estudièron coma armas biologicas potencialas abans que lo programa d'armas biologicas siá suspendut[20]. França, Canadà, los Estats Units d'America e l'Union sovietica tanben faguèron de recercas sus Phytophthora infestans coma arma biologica dins los ans 1940 e 1950[21].
Notas e referénciasá[modificar | modificar la font]
- ↑ (fr) « Phytophthtora infestans (Mont.) de Bary x Pomme de terre »
- ↑ 2,0 et 2,1 (en) Sudeep Chand, « Killer genes cause potato famine » (consultat en 26 septembre 2009)
- ↑ Paul A. Koepsell e Jay W. Pscheidt, 1994 Pacific Northwest Plant Disease Control Handbook, Corvallis, Oregon State University Press, , p. 165
- ↑ Brian Haas, et al., « Genome sequence and analysis of the Irish potato famine pathogen Phytophthora infestans », Nature, vol. 461, 17 septembre 2009, p. 393-398 (DOI 10.1038/nature08358, legir en linha)
- ↑ Andrivon, « The origin of Phytophthora infestans populations present in Europe in the 1840s: a critical review of historical and scientific evidence », Plant pathology, Aberystwyth University, vol. 45, no 6, , p. 1027–1035 (legir en linha).
- ↑ Grünwald, Rubio-Covarrubias e Fry, « Potato Late-Blight Management in the Toluca Valley: Forecasts and Resistant Cultivars », Plant Disease, The American Phytopathological Society, vol. 84, no 4, , p. 410-416 (legir en linha).
- ↑ Grunwald NJ, Flier WG (2005) The biology of Phytophthora infestans at its center of origin.
- ↑ Gomez-Alpizar L, Carbone I, Ristaino JB (2007) An Andean origin of Phytophthora infestans inferred from mitochondrial and nuclear gene genealogies.
- ↑ Michel Lacroix, « Évolution du mildiou : des changements majeurs dans les populations du Phytophthora infestans » (consultat lo 9 novembre 2012).
- ↑ Goodwin SB (1997) The population genetics of Phytophthora.
- ↑ Day JP, Wattier RAM, Shaw DS, Shattock RC (2004) Phenotypic and genotypic diversity in Phytophthora infestans on potato in Great Britain, 1995–98.
- ↑ Fry WE, Grünwald NJ, Cooke DEL, McLeod A, Forbes GA, et al.. (2008) Population genetics and population diversity of Phytophthora infestans.
- ↑ 15.
- ↑ 9.
- ↑ Fry WE, Goodwin SB (1997) Resurgence of the Irish potato famine fungus.
- ↑ Duvauchelle S, Dubois L, Détourné D (2009) Evolution of the population of Phytophthora infestans in France measured by epidemiologic and phenotypic markers. 834: 149–154.
- ↑ Gisi U, Walder F, Resheat-Eini Z, Edel D, Sierotzki H (2011) Changes of genotype, sensitivity and aggressiveness in Phytophthora infestans Isolates collected in European Countries in 1997, 2006 and 2007.
- ↑ Raffaele S, Win J, Cano LM, Kamoun S (2010) Analyses of genome architecture and gene expression reveal novel candidate virulence factors in the secretome of Phytophthora infestans.
- ↑ David E. L. Cooke & al.
- ↑ (en) Chemical & Biological Weapons (CBW), James Martin Center for Nonproliferation Studies, Middlebury College, 9 avril 2002, consulté le 4 février 2010
- ↑ (en) Frédéric Suffert, Émilie Latxague, Ivan Sache, « Plant pathogens as agroterrorist weapons: assessment of the threat for European agriculture and forestry », Food Security, vol. 1, no 2, , p. 221–232 (DOI 10.1007/s12571-009-0014-2)
Vejatz tanben[modificar | modificar la font]
Articles connèxes[modificar | modificar la font]
- Mildió
- Malautiás de la trufa
- Granda famina en Irlanda
- Famina de la trufa en Euròpa
- Famina de la trufa dins los Highlands
Bibliografia[modificar | modificar la font]
- Thylis, Sur la cause première de la gangrène humide actuelle du tubercule du Solanum tuberosum, Bruges : Alphonse Bogaert, 1845, 14 p. [1]
- Jan W. Henfling, Late Blight of Potato - Phytophthora infestans, Centre international de la pomme de terre (CIP), (legir en linha).
Ligams extèrnes[modificar | modificar la font]
- Référence Index Fungorum : Phytophthora infestans (en) (+ MycoBank)
- Référence Catalogue of Life : Phytophthora infestans (Mont.) de Bary 1876 (en)
- Referéncia ITIS : Phytophthora infestans (Montagne) Bary (fr) (+ version anglesa (en))
- Referéncia NCBI : Phytophthora infestans (en)
- (fr) Mildiou de la pomme de terre INRA HYP3
- (fr) Les maladies : mildiou FNPPPT
- (fr) Mildiou de la pomme de terre dans l'hebdo journal


text:
coloriage darbre genealogique tree tattoo can alter details to fit our family coloriage darbre genealogique.
lire pour coloriage darbre genealogique, coloriage darbre genealogique a sans en pictures,types conventions coloriage darbre genealogique, coloriage darbre genealogique 8 source,coloriage darbre genealogique ,a blog coloriage darbre genealogique,coloriage darbre genealogique a printable blank family tree to make your kids genealogy chart,a sans en pictures coloriage darbre genealogique , coloriage darbre genealogique,coloriage darbre genealogique a.


text:
Laons
Laons es una comuna francesa, situada dins lo departament d'Eure et Loir e la region dau Centre.
Somari
Geografia[modificar | modificar la font]
Comunas vesinas[modificar | modificar la font]
Istòria[modificar | modificar la font]
Hervé De Chateauneuf, senhor de Brezolles, fils de Gervais II de Châteauneuf, #confirmar als Templiers l'an 1245 la donation de la Villedieu. La donation i aguèt confirmat l'an 1260 per lo sieu fraire Hughes IV.
Hervé de Chateauneuf, seigneur de Brezolles, fils de Gervais II de Châteauneuf, confirma aux Templiers en 1245 la donation de La Villedieu. La donation fut confirmé en 1260 par son frère Hughes IV.
Administracion[modificar | modificar la font]
Demografia[modificar | modificar la font]
Luòcs e monuments[modificar | modificar la font]
Personalitats ligadas amb la comuna[modificar | modificar la font]
Véser tanben[modificar | modificar la font]
Ligams extèrnes[modificar | modificar la font]
Nòtas[modificar | modificar la font]


text:
Bratt Pitt e Angelina Jolie fan dau vin "made in Provença"
Bratt Pitt e Angelina Jolie fan dau vin "made in Provença"
Leis actors Brad Pitt e Angelina Jolie se son associats a una familha de vinhairons, lei Perrin(s), per esplechar de vinhas dins lor proprietat dau castèu de Miravau, a Correns (Brinholenc). Dempuèi lo mes de març, doncas, sus de botelhas de vin de “Miravau Còstas de Provença”, se poirà legir “mes en botelha per Jolie-Pitt & Perrin”.
Leis actors crompèron lo Castèu de Miravau a Correns, en 2008, per qualques 40 milions d’èuros. La bastissa dau sègle XVII, dins lo país de Brinhòla, es entornejada per 500 ectars de tèrras qu’entre elas n’i a aperaquí 60 que son de vinhas.
Au contrari de la majoritat deis actors que se son establits en Occitània en produsent de vin, Angelina Jolie e Brad Pitt vòlon pas solament metre lor nom sus la botelha mas tanben s’implicar, segon çò qu’a dich lor sòci Marc Perrin, vinhairon proprietari de qualques vinhas. “Vòlon èstre fièrs dei vin produch sus lor proprietat. Meton l’excelléncia en examen, de verai”, çò a dich Perrin a l’AFP. “Sèm dos familhas au servici dau domeni”, çò a apondut.
Per la futura apelacion “Miravau Còstas de Provença”, Marc Perrin parla de 150 000 botelhas de rosat per lo primièr an, mesas sul mercat “a l’entorn de 15 èuros” per unitat, çò que fa un total de 2,25 milions d’èuros. Vòlon vendre aquel vin “ais bons cavistas e als bons restaurants”.
Per lei que desiran aver un avantgost dau vin de la proprietat Miravau, la cubada Pink Floyd, amb lo certificat d’agricultura biologica, se pòt ja crompar a 13,5 èuros per botelha
» Connaissez-vous "la face cachée" d'ANGELINA JOLIE?
» Quand Brad Pitt et Angelina Jolie saoulent !!!!
» Brad Pitt
» -> MINISTRY OF MAGIC


text:
02/04/2016
Raibe negre 17 per Gilbert Borgés
Beve. Beve per obludar. Sabe pus çò que voliá obludar : ai begut.
Mon grand-pair beviá maitot. Benleu per obludar la guerra que l'aviá entrainat a pas vint ans. Benleu per obludar que son pair -mon reir-grand-pair- beviá. Era tornat alcolique de la guerra, la prumiera, la granda, la de 14.
Television. Un tipe parla d'attentats. E de guerra. Chamjament de presentator. Una presentairitz. Parla de la poliça e de l'armada que patrolhan dins las ruas. Imatges de contròles. De la gent de la peu sorna. Se laissan far. Testa clinada. Retorn dau presentator. Estat d'urgença. L'estat e la poliça se passan de l'esvis daus jutges. Me tòrne siervir un viatge.
Autra chadena. Imatges de gents mòrts dins la granda aiga d'aver volgut fugir una guerra de religion moderna. Un chefe de la drecha extrema ven parlar dau programi de son partit. Pas la pena de votar per ilhs. Lo programi es desjá en marcha. Me sierve enquera un còp.
Beve. Per obludar l'estat islamic. Per obludar l'estat etilic.
Gilbert Borgés
07:53 Publié dans Cosina dau Perigòrd, Raibes negres e Istòrias minuta de Gilbert Borgés | Lien permanent | Commentaires (0)
Les commentaires sont fermés.


text:
18/01/2017
Mr Jones, de Jan-Peire Reidi
Quo es plan aisat de se laissar afinar per de las istòrias de propaganda messongiera que son bastidas emb daus imatges prefabricats e que nos disem çò que avem enviá de creire.
Dins las annadas quatre-vint legí una novela plan corta de l’escrivan american Truman Capote titolada Mr. Jones que pareguet dins lo recuelh Music for Chameleons. La faguí mai d’un còp estudiar a mos elevas de terminala. Veiquí. Pendent l’ivern de 1945, lo narrator de l’istòria resta a Brooklyn (Nuòva Iòrc), dins una pension tenguda per doas vielhas filhas. Son vesin de chambra, Mr. Jones es un òme tot sol, avugle e endechat, totjorn impeccablament ’bilhat d’un costume de tres peças. Pòrta totjorn de las lunetas negras e a una marca roja en fòrma d’estela sus la jauta mança, pariera coma çò que chas nos ’pelavan una jauta de vin. Suert jamai de son lotjament, mas reçaup totplen de visitas e son telefòne (lo sole telefòne de la maison) sòna sovent, e mai d’un còp en plena nuech. Lo narrator laissa son lotjament ; quand tòrna quauque temps pus tard per prener una caissa de libres, apren que Mr. Jones s’es misteriosament eissubit. Las doas lotjairitz comprenen pas coma un avugle despoderat… Dietz ans pus tard lo narrator es a Moscòu, ente fai una freg dau diable. Es dins lo metro, sietat en faça d’un òme que a una marca roja en fòrma d’estela sus la jauta mança. A pus sas lunetas negras, mas es pas malaisat de coneitre : quo es l’ancian vesin dau narrator a Brooklyn. Miràudia ! L’òme se leva, suert lestament dau metro e l’istòria laissa comprener que, quante era a Nuòva Iòrc, « Mr. Jones » era lo chap d’un malhum d’espions sovietics.
Una fabricacion pariera deviá ben plaire aus Americans de l’epòca dau mccarthysme e, pus larjament, de la guerra freja : « L’enemic es au mitan de nautres ; se fau mesfiar de tot ! » E, de fait, la majoritat daus legeires se ’resten a la prumiera conclusion : Mr Jones era un espion, punt. Mas quand mos elevas estudiavan ’quela novela, voliá que anessan pus loenh. Un còp que lur aviá donat la cencena, quò veniá un juec per ilhs d’amassar las coïncidéncias pauc crediblas e tots los estereotipes, autrament dich de las idéias e daus imatges acceptats d’avança. Per començar : l’estela roja sus la jauta mança. Perque pas lo volam e lo marteu ? Perque pas la jauta drecha ? De creire que l’òme era comunista de naissença ! Las lunetas negras de l’espion, la freg en Russia… Parier per lo pilòt d’estereotipes dau costat american : lo nom de « Mr. Jones » (Perque pas Martinez, Dupont o ben Schmidt ?), la doas lotjairitz, lur brownstone (bastiment de peiras brunas tipic de Nuòva Iòrc), e ch. a., e ch. a. Mas quo es plan aisat de passar a costat de ’quilhs detalhs e d’acceptar ’quela istòria ente òm se tròba dins un monde conegut que afortis nòstras idéias. E la similaritat daus estereotipes russes e daus estereotipes americans laissa pensar que quo los prejutjats eran comparables daus dos costats.
Pense pas que l’autor, Truman Capote, nos voliá donar una leiçon coma : « se fau pas laissar afinar per sos prejutjats… ». Quo era pas son genre. Fasiá pas coma me que me charmene totjorn per de las questions de morala. Era un artista que pensava probablament : « Veiquí mon istòria, fasetz ne’n çò que voldretz. Si quò vos fai plaser de zo prener au prumier degrat, grand ben vos fase. Si zo voletz pas golar, demorará l’òbra d’art. »
Cresetz pas que podriam benleu escrir una istòria pariera aüei en chamjar la pareissença, lo país e l’ideologia (las cresenças) d’un Monsur Jones-Dupont-Martinez-Martini-Schmidt?
A Marennes, lo 18 de genier de 2017
Jan-Peire Reidi
Les commentaires sont fermés.


text:
‘Queu bilhet es ‘na virada — avecque l’autorisacion — d’un teiste paregut dins la linga dau Jan-Baptiste Poquelin, aquí sus lu ciber-casernet de Jana sus ‘na becana (>fr- Jeanne à vélo), que lu temps daus congiers, ‘net se permenar dins lu renvers de Peirigus.
Adonc, de que que balha la bicicleta dins Peirigus ? Passat la p’ita permenada, per becana o d’a pè, dins la ciutat coma ò montra lu darnier bilhet (>fr- Jeanne à vélo), veiquí l’encontra mai Olivier, l’un daus dos farjors e animators dau movament de la velorucion dau Peiregòrd, de que parlar sus los sautadors de l’accions militanta a l’accion politica, d’un sens l’autre, aquò dins una vila ente la bicicleta es ‘n’aida per mens d’un per cent dins los desplaçaments.
Espelida e respelida d’un collectiu
« Lu collectiu “velorucion dau Peiregòrd” sautet ne’n 2009, e un an de temps, menet de las operacions dins l’estile dau site “carfree” » quò diguet Olivier. Un nombre pro important de cicliste es l’enchaison de metre ‘na forta preissa sus los automobilstes. Ne’n 2010, l’Olivier menet mesma la soá « pè-mobila » dins las ruas dau centre istorique… i aguet un pauc de monde per se planher, pauc, mas aquò plaguet pas tant qu’aquò. Lu collectiu, quau que siàia, se desjunhet. Fin dau prumier acte.
- Per vieisar l’afar, pau pichar ‘queu liam (>fr)
Ne’n 2014, lu collectiu torna eissir. Per marcar lu còp, Olivier convidet lu jornaliste Olivier Razemon, luquau demoret la setmana, se qu’eriá apres perparar son libre « Coma la França tuet sas vilas ». La granda vila dau Peiregòrd es, coma de las autras visitadas, persentada dins lu prumier chapitre dau libre, dins quauquas pajinas ben escrichas, ente lu jornaliste nota :
« Olivier Razemon relève par exemple que Périgueux détient le record de France de dé-population avec 10000 habitants en moins depuis les années 1960, au profit des communes périphériques. »
- Dins lu canton, lu libre coneiguet lu resson daus raseus mau-dichs sociaus e de la premsa locala (>fr).
- Ne’n parle aquí ne’n lemosin, aquí ne’n francès.
A la fin de 2015, quauquas personas dau collectiu tenteten los chamins per surtir de Peirigus mai ‘na bicicleta, ne’n dietz minutas (>fr), pas mai.
Ne’n 2016, lu collectiu dubriguet un obrador per las becanas, perticipatiu e d’intrada liura. L’obrador situat a Trelissac, sus la via verta, es inaugurat lu prumier de junh. Los centres daus borriers dau Grand-Peirigus son de consent per que las gents dau collectiu poguessen prener las bicicletas gietadas. L’obrador es dubert los dissabdes passat-mieijorn, e damanda solamdament au monde « d’adoptar » la becana desirada. La persona adoptanta deu tornar quilhar los utilhs per sa securitat (frens, lumira…). Rapidament, lu luòc devenguet ‘adressa de fisança per los damandors d’asile, mai de 80 % dau monde. Dau còp, i aviá la còa los jorns de dubertura e las gents dau collectiu agueten quauquas dificultats per far. Decideten de sinhar una convencion mai las associacions acreditadas. Una lista fuguet farjada e daus « rendez-vous » pogueten estre pres. Aqueu sistemi conservet pro de leugiertat per far faça a l’urgença, per cas que ela se persenta.
- De vieisar lu montra-colhon (>fr) que ne’n parlet s’etot.
Una equipa e un eslegit
‘Quò es ne’n granda part per mielhs aigar l’obrador que lu collectiu prenguet la decicion au mes mòrt de se montar ne’n associacion, sens pardre son chafre. Lu Olivier ne’n es lu regent. La aura associacion compta una cinquantena de personas.
D’un autre biais, lu mesma Olivier fuguet eslegit per la comuna, çò que fai qu’eu porta doas casquetas. Sens obludar qu’eu es lu repersentant per la carta generala daus desplaçaments ciclistes.
La dobla casqueta es un ben per aidar l’associacion de trobar un noveu locau, que ‘la deu desmenajar, e, per pesar dins la politica ne’n favor de la bicicleta. Màs, aquò lu manha un pauc, que chascun a de las demandas personalas e que van pas dins la mesma direccion.
Per iò dire autrament, eu es, se-mesma, ad una forcha, d’autant mai qu’eu desira demorar fideu a l‘esperit de contestacion de la velorucion.
Tant ben que mau, eu fuguet a la manòbra per toschar lu planh becana dau Grand-Peirigus. Eu menet l’enquesta de bana coma Hans Kremer, e ne’n persentet la finalitat dins de l’amassada publica, lu 2 de julhet darnier. Eu sap que i a daus agents que ven cap a las mesma eideias, quò que fai que lu planh deuriá estre votat a la davalada, que lu principau punt es de doblar lu percentage daus chaminaments mai una bicicleta.
Per iò far, la vitessa deuriá estre limitada a 30km/h, entau fasent, las becanas poden automaticament rotlar dins las doas direccion. Per l’ora, la vila ò faguet màs dins de las p’itas zonas, a 20km/h (qu’es de dire sens res de fach per las becanas ne’n defòra de poder las far anar dins tots los sens).
Una rua permis d’autras, sinhalada coma « zona per s’encontrar ».
Mai d’un progiers eissits de l’enquesta son apres estre estudiats. La comunautat finança l’obrador e ‘la sonja ad un sistemi per loar una bicicleta.
De son costat, l’associacion aimariá montar une escola per los noveus utilisators, e las novelas utilisatritz, beleu mai un emplec aidat.
Questionat lu temps de l’amassada generala, Olivier desclaret :
« Périgueux se dirige vers une réduction de l’emprise automobile, comme le montre le projet des boulevards. Les gens doivent être découragés de prendre leur véhicule. Ils ne sont pas dans les embouteillages, ils créent des embouteillages. Sur mon vélo, je ne les connais pas et je ne les crée pas. »
Son pas tots los eslegits que viven entau lurs eideias.
Quauques amenajaments
Se pausar
Quò sembla malaisat de trobar un endrech per liar sa becana. Sens obludar que i a una granda quantitat d’aisidas :
Per eisemple, i a nonmàs un aneu sus la Plaça dau Coderc, pertant qu’es l’endrech ente se troba lu sindicat d’initiativa :
Coma un pauc pertot, los afars urbans picats sus los trepadors son utilisats per ‘tachar sa montura :
Davant la piscina, a la surtida de la vila, i a daus arçaus esquipats de que pausar la roda. Son au bon endrech, mas mau eispletats :
Plaça Andre Maurois
La plaça fuguet tornada facha, mai la volontat de balhar a los que van d’a pè una plaça pus granda, mas grand-res fuguet pensat per las bicicletas, d’autant mai que lu mèra sembla dau costat daus merchands per losquaus, faudriá 3 plaças per boticas.
Pont daus Barrís
Lu pont vielhs per intrar dins la ciutat fuguet netiat ne’n 2017, mas, d’enquera ‘na vetz, los ciclistes fugueten obludar segond la velorucion.
« Daissatz liures los ciclistes barrats dins las veituras »
Per saber a quò que sembla una velorucion dins Peirigus, fau gaitar los 3 filmonets tornats un jorn de plueia, au mes de març de 2015, lu temps de la velorucion limeró 5. Çaquelà, i a p’un besonh d’estre un grand nombre per aver rason.
Quauquas becanas dins la vila
Una persona urosa d’anar mai sa bicicleta
Una becana mai un sòu pinhon, tarriblament moderna !
Una femna que fai sas pervicions desempui sa becana.


text:
Seugy
Seugy es una comuna francesa, situada dins lo departament de la Val d'Oise e la region d'Illa de França.
Somari
Geografia[modificar | modificar la font]
La municipalitat a situat al nòrd de la plana de França, entre Viarmes e Luzarches, a 30 km aperaquí al nòrd de París. Lo sieu ponch mai elevat arribat a la 120 m a lo-dessus del nivèl de la mar, al sud, sul flanc de la butte ocupada pel gòlf del mont Griffon (situat essencialament sus la municipalitat de Luzarches). Lo sieu ponch çò de mès se tròba bas al nòrd, en lo bòsc de Seugy, a 57 m. Lo relief es fòrtament valloné e permet qualques macos punts d'enguarda[1]. Lo vièlh vilatge de Seugy s'es desvolopat sus la carrièra de la Fontaine, ne atzucac e perpendiculaire al principal ais de circulacion #qu'es la RD 922z : d'aquel fach, lo vilatge beneficia d'una granda tranquillité, e lo sieu païsatge architectural rural s'es plan conservat. A la cœur del vièlh pòble, la majoritat dels ostals datan del sègle XIX, dispausan d'un escalona e d'una nautor portail surmonté d'una biga en bòsc, en donant accès a un tribunal interior. Lo bastit es pro dense, en remembrant çò bourg vesin de Viarmes. Seugy Es membre a despart entièra del Parc natural regional Oise-País de França creat per decrèt del 13 de genièr 2004[2].
Coma particularité, Seugy possedís pas que doas municipalitats limitrophes : Luzarches e Viarmes, aquela darrièra en environant Seugy suls dos tèrces de la siá circumferència, #qu'es de 6 350 m aperaquí. Lo pòble es délimité al sud per la via ferrée Luzarches - París (veire aicí-dessous) e al nòrd pel nòu traçat de desviació de la RD 922. En arribant a Seugy en procedéncia de Luzarches, los primièrs ostals sus la drecha apertenon encara a aquela darrièra comuna. Las parts pas urbanisées de la municipalitat son en majoritat boisés : a l'oèst, en direccion de Viarmes, se tròba lo bòsc de Seugy ja mencionat, e al nòrd, lo bòsc de Beauvilliers. Aquel son bòsques privats enebits d'accèsses, #que se pòt totun traversar sus camins rurales. Amb la siá pichona superficie, de 170 a solament (siatz 8,3 % de la superficie de Luzarches), Seugy a pas mai de superfícias agricòlas, ni de zòna d'activitats comercialas. Demòran totun una espleitacion agricòla, consagrant-se a la élévage de la charolaise[1], e una granja équestre.
Seugy Es desservie per l'estancada de Seugy, sus la linha H del Transilien, met Apòstes-Nòrd — Luzarches. L'estacion es desservie a rason d'un tren omnibus per ora n'oras creuses e per un tren semi-dirècte a la 1/2 ora (dirècte de Sarcelles - Sant-Brice a Montsoult-Maffliers e omnibus de contunh) en punta. Falha de 43 a 45 min de trajècte a partir de la estacion del Nòrd. Aquela ofèrta es completée per la linha exprés Mobilien Modèl:Beguts Optile/correspondéncias amb intitulat Roissypôle - Persa SNCF #que dispausa d'una parada « carrièra de Giez » al centre de Seugy. Aquela linha permet egalament de prene las municipalitats vesinas de Asnières-sus-Oise, Viarmes e Luzarches. Fonciona totes los jorns de l'an e pòt èsser manlevada amb un solelh ticket t+, quina que siá la distància recorreguda.
La commune est située au nord de la plaine de France, entre Viarmes et Luzarches, à 30 km environ au nord de Paris. Son point le plus élevé atteint les 120 m au-dessus du niveau de la mer, au sud, sur le flanc de la butte occupée par le golf du mont Griffon (situé essentiellement sur la commune de Luzarches). Son point le plus bas se trouve au nord, dans le bois de Seugy, à 57 m. Le relief est fortement valloné et permet quelques jolis points de vue[1]. Le vieux village de Seugy s'est développé sur la rue de la Fontaine, en impasse et perpendiculaire au principale axe de circulation qui est la RD 922z : de ce fait, le village bénéficie d'une grande tranquillité, et son paysage architectural rural s'est bien conservé. Au cœur du vieux village, la plupart des maisons datent du sègle XIX, disposent d'un étage et d'un haut portail surmonté d'une poutre en bois, donnant accès à une cour intérieure. Le bâti est assez dense, rappelant le bourg voisin de Viarmes. Seugy est membre à part entière du Parc naturel régional Oise-Pays de France créé par décret du 13 janvier 2004[3].
Comme particularité, Seugy ne possède que deux communes limitrophes : Luzarches et Viarmes, cette dernière entourant Seugy sur les deux tiers de sa circonférence, qui est de 6 350 m environ. Le village est délimité au sud par la voie ferrée Luzarches - Paris (voir ci-dessous) et au nord par le nouveau tracé de déviation de la RD 922. En arrivant à Seugy en provenance de Luzarches, les premières maisons sur la droite appartiennent encore à cette dernière commune. Les parties non urbanisées de la commune sont en majorité boisés : à l'ouest, en direction de Viarmes, se trouve le bois de Seugy déjà mentionné, et au nord, le bois de Beauvilliers. Ce sont des bois privés interdits d'accès, que l'on peut toutefois traverser sur des chemins ruraux. Avec sa petite superficie, de 170 ha seulement (soit 8,3 % de la superficie de Luzarches), Seugy n'a plus de surfaces agricoles, ni de zone d'activités commerciales. Restent toutefois une exploitation agricole, se consacrant à l'élévage de la charolaise[1], et une ferme équestre.
Seugy est desservie par l'arrêt de Seugy, sur la ligne H du Transilien, branche Paris-Nord — Luzarches. La gare est desservie à raison d'un train omnibus par heure en heures creuses et par un train semi-direct à la 1/2 heure (direct de Sarcelles - Saint-Brice à Montsoult-Maffliers et omnibus ensuite) en pointe. Il faut de 43 à 45 min de trajet à partir de la gare du Nord. Cette offre est completée par la ligne express Mobilien Modèl:Bus Optile/correspondances avec intitulé Roissypôle - Persan SNCF qui dispose d'un arrêt « rue de Giez » au centre de Seugy. Cette ligne permet également de rejoindre les communes voisines d'Asnières-sur-Oise, Viarmes et Luzarches. Elle fonctionne tous les jours de l'année et peut être empruntée avec un seul ticket t+, quelle que soit la distance parcourue.
Comunas vesinas[modificar | modificar la font]
Istòria[modificar | modificar la font]
Lo sieu nom proven del anthroponyme gallo-romain Silvius, o del latin silvus, bòsc.
Seugy A fach partida del comtat de Beaumont dempuèi lo Sègle XIII. En 1376, los fiefs del comtat #èsser démembrés e Seugy #aperténer alavetz a divèrses proprietaris successius. La châtaigneraie #constituir lo principal recors de la comunitat villageoise ; mas d'unas autras culturas i èran egalament practicadas, en particulara l'òrdi, lo blat, lo seigle o lo avoine. La fabricacion de dentelle l'ivèrn per las femnas del pòble s'i #desvolopar del Sègle XVII al mièg del sègle XIX. Al començament del sègle XIX, la passementerie i debuta. Una halte #èsser creada sus la linha Montsoult-Luzarches en 1893 e #provocar un relatiu desvolopament de la comuna.
Son nom provient de l'anthroponyme gallo-romain Silvius, ou du latin silvus, forêt.
Seugy a fait partie du comté de Beaumont dès le Sègle XIII. En 1376, les fiefs du comté furent démembrés et Seugy appartint alors à plusieurs propriétaires successifs. La châtaigneraie constitua la principale ressource de la communauté villageoise ; mais d'autres cultures y étaient également pratiquées, en particulier l'orge, le blé, le seigle ou l'avoine. La fabrication de dentelle l'hiver par les femmes du village s'y développa du Sègle XVII au milieu du sègle XIX. Au début du sègle XIX, la passementerie y débute. Une halte fut créée sur la ligne Montsoult-Luzarches en 1893 et provoqua un relatif développement de la commune.
Administracion[modificar | modificar la font]
Demografia[modificar | modificar la font]
Luòcs e monuments[modificar | modificar la font]
Personalitats ligadas amb la comuna[modificar | modificar la font]
Véser tanben[modificar | modificar la font]
Ligams extèrnes[modificar | modificar la font]
Nòtas[modificar | modificar la font]
- ↑ 1,0, 1,1, 1,2 et 1,3 Cf. http://www.mairie-seugy.fr/content/content26283.html modèl {{Ligam web}} : paramètre «
titre» mancant (consultat en 11 de junh de 2011). Error de citacion : Balise
non valide ; le nom « Descr » est défini plusieurs fois avec des contenus différents
- ↑ Cf. [PDF] http://www.donnees.picardie.developpement-durable.gouv.fr/IMG/Fila/patnat/pnr/DEVI-PNR-OPF.pdf modèl {{Ligam web}} : paramètre «
titre» mancant (consultat en 21 de novembre de 2011).
- ↑ Cf. [PDF] « Journal officiel de la République française du 15 janvier 2004, p. 1143-1144 », DREAL Picardie (consultat lo 21 novembre 2011).