text:
De l’occitan deus trobadors, lo gascon qu'a eretat dauguns mots qui son de bon arreconéisher. Com ac vederatz, los dus exemples de mots qui’vs prepausi en aqueth pòst d’auei non son pas tròp ligats a convivéncia o a paratge ni a l’amor cortés. Que son meslèu mots deus caires militar e juridic. De qué voletz, la poesia qu’ei ua causa, lo romantisme ua auta e la realitat n'ei enqüèra ua tresau.
Un qu'ei l’agachiu. En gascon, un agachiu que designa lo lòc deu gaitader, la gaita, laguens ua fortificacion militara. Lo mot qu’ei derivat de l’occitan non-gascon agach (en gascon: gait) cf. agachar (en gascon: güeitar).
L'aute qu'ei talar. En gascon, lo sens prumèr de tarar qu'ei podar, talhar las brancas d'un arbo tà provocar la formacion de taths o taras (brots) e obtiéner atau mei fruts. En occitan non-gascon, lo mot corresponent qu'ei talar, e lo tath o la tara que s'i ditz lo tal. En catalan, qu’ei tallar, e la tara o lo tath que s’i ditz lo tall.
L’occitan talar que significava tanben talhar peu pè un arbo en deishà'n sonque la soca qui's disèva (e qui's ditz enqüèra) lo talòs. Atencion: l'occitan non-gascon talòs que s'arrevira en taròs en la lengua d'aqueth blòg. Talòs que i a ua significacion diferenta en gascon, que designa un vèrmi: lo lombric.
E de la d'abatuda d’arbos, la significacion deu mot talar que s’extiengó a la destruccion de tota sòrta de plantas cultivadas en camp, en particular de blat. Lo mot qu'estó manlhevat en gascon e en catalan (dejà au sègle XIII).
.
Ueratz aqueth exemple tirat d’un manuscrit en gascon deu sègle XIII: :
Homi de Pau dise que Ossalés l'aven feyte tale de blatz. (Libe Roge d’Aussau, datat deu 1277. Lo tèxte qu’ei citat per Lespy).
O sia, en gascon contemporanèu : Un òmi de Pau que ditz qu'Aussalés e l'an hèita ua tala de blat. Qu’ei a díser que lo tipe de Pau e’s planh qu'aussalés s’an comportat dens lo son camp de blat com lo José dens un camp de milhòc transgenic.
Adara ueratz un aute exemple, aqueth tirat d’un manuscrit catalan deu sègle XIII o XIV:
Aquests blats... talam-los tots, car conegren los moros que si's defenessen, la tala fóra pro de nós e dan d'els, Jacme I, Cronica, lo tèxte qu’ei citat per l’Alcover-Moll.
Aquera significacion de damatjar un camp deu hèit de gent o d'animaus qu’ei conservada en la lengua catalana de las islas Balearas, ua de las mes conservadoras de tot lo maine occitanocatalan.
Aqueth sens de destruccion que miè tà inventar ua significacion navèra per lo mot tala, de caire juridic : lo de damatge.
La tale sera estimade per expers (Costuma de Sola, 1520 , citat per Lespy)
Qu’ei a díser qu’expèrts qu’evaluaràn lo damatge.
En las lenguas de la peninsula iberica, aquera significacion de "destrusir" arbos o culturas, que s’extiengó a tota sòrta de destruccions per tota sòrta de mejans.
En catalan, los mots occitans talar e talòs que i son estats incorporats e la significacion silvicòla deu mot que s’i arretròba plan. Ueratz las definicions deu Gran Diccionari de la Llengua Catalana:
1-v tr 1 FUST/SILV Tallar arran de terra els arbres d'un bosc, o, per extensió, abatre'ls per qualsevol altre procediment
2- Arrasar poblats, camps, etc., enderrocant, cremant, etc
Deu catalan, lo vèrbe talar que pogó passar tau castelhan.
En espanhòu, segon lo Diccionario de la real Academia, talar qu'a las significacions qui segueishen:
1. tr. Cortar por el pie una masa de árboles.
2. tr. Arrasar campos, edificios, poblaciones, etc.
3. tr. And. y Ext. Podar olivos o encinas.
4. tr. germ. Quitar o arrancar.
Talar (espanhol talar)
v. tr.
1. Sulcar um campo para o desalagar; drenar a superfície. (o sia en gascon: reguejar, arregar un camp entà desaigà'u; drenar la superficia)
2. Assolar; devastar.
3. Derribar.
Notatz que l’espanhòu s’a guardat locaument lo sens prumèr deu mot occitan talar, qu’ei a díser podar.
L’etimologia prepausada per en Coromines per “talar”, d’un ipotetic germanisme occidentau *talon qui voleré díser devastar (?), n’ei pas briga plausibla. Non pòt pas explicar la relacion intima qui trobam enter d’ua part la tala e l’arbo (cf. lo talòs) ni la enter la tala e lo camp. Lo gran lingüista catalan non semblè pas avisà's que lo mot talar èra plan un mot indigèn occitan (non-gascon), a l’origina un mot tecnic d’agricultura e de silvicultura. En Coromines que degó èster enganat per l'emplec deu mes modèrne “talhar” comun au gascon e a l’occitan non-gascon (un manlhèu o ua reconstruccion sabenta a partir de taliare), la fòrma deu quau e coincideish dab lo mot catalan (e castelhan) tallar. En realitat, lo vèrbe *tallare que balhè de manèra hèra regulara tallar en castelhan, tallar en catalan, talar en occitan non-gascon e tarar en gascon. En occitan ancian, talar qu’avè un doble sens. Lo prumèr qu’ei lo medish que'u deu mot gascon qui s’i correspón etimologicament: tarar, o sia podar. Aqueth sens de talar qu’ei conservat locaument en espanhòu. En lengadocian, pr'amor de la concurréncia deu mot sabent talhar, talar que deishó de significar podar e que s'a prengut un sens ligat a l'efèit deu podar, qu'ei a díser a la produccion de taths (tals en occitan non-gascon) e, per conseqüéncia, a la produccion de brancas navèras. Doncas, fin finala, talar, en lengadocian contemporanèu, que significa créisher (per ua planta). En gascon tanben, tarar qu'a prengut aqueth sens de produsir taths, de créisher (per ua planta); totun, tarar dab lo sens de podar que i ei enqüèra emplegat aumens locaument (cf. Palay). Lo segon sens deu talar en occitan ancian qu’èra lo d’abàter arbos, plan conservat en catalan e castelhan e testimoniat en lengadocian peu mot talòs (soca d’arbo, mot adoptat peu catalan). De l’abatuda d’arbos que vengó la nocion d’arrasar camps qu’arretrobam ligada au mot talar dejà au sègle XIII. E per extension, deu sens d'arrasar camp, lo mot qu'arribè tà significar arrasar de manèra generau e d'un biaish devastador (edificis, vilatges etc) en catalan e en castelhan. Atau, talar que prengó lo sens de devastar en las lenguas romanicas de la peninsula vesia. Ua auta innovacion semantica derivada d’aquera nocion d’arrasatge campèstre qu’ei especifica a la lengua portuguesa: “reguejar, arregar un camp entà desaigà'u; drenar la superficia". B’èm arribats luenh de la significacion de podar qui èra la de tallare !


c: text/html

text:
Arenas de Nimes
Leis Arenas de Nimes son un anfiteatre roman que se situa dins lo centre de la vila de Nimes, en Lengadòc. Amb l'Ostau Cairat e lo Temple de Diana es un dei testimònis mai importants dau passat roman de la vila. Lo monument es repertoriat dins lei monuments istorics dempuèi 1840. En 1863 foguèt remodelat pr'amor d'i poder far d'activitats taurinas. Actualament lo monument aculhís mai que mai de corridas o d'eveniments relatius a la bovina e tanben de concèrts.
Somari
Descripcion[modificar | modificar la font]
L'anfiteatre mesura 133 mètres de lòng, 101 mètres de larg e 21 mètres d'aut. L'ais grand dau monument mesura 69 mètres mentre que l'ais pichon ne mesura 38. Leis Arenas avián una capacitat de 24 000 espectadors qu'èran repartits dins quatre zònas e trenta quatre tribunas.
Istòria[modificar | modificar la font]
L'anfiteatre foguèt bastit en 60 après Jèsus Crist, en s'inspirar dau Colisèu de Roma, per divertir la populacion de Nimes, una dei vilas mai influentas e pobladas dau país, e deis environas. Quand arribèt lo periòde de grandeis invasions l'airau foguèt transformat en vilatge fortificat, e leis abitants se refugiavan dins l'encencha deis Arenas. Constituiguèt puèi un barri a partir de l'Edat Mejana e fins au sègle XIX, amb de carrièiras e de botigas.
Leis Arenas a partir de l'epòca dei visigòts[modificar | modificar la font]
Après que s'enibiguèsson lei combats de gladiadors en 404, lei visigòts transformèron leis Arenas en fortalesa. Per se protegir de las atacas, frequentas durant los periòdes d'invasion, las gents s'amassavan dins l'endrech fins que finalament venguèt un vilatge fortificat. Aqueste arribèt a comptar doas glèisas, 220 ostals e mai una pichona fortificacion. La preséncia umana continua provoquèt evidentament divèrsas degradacions del monument sens comptar las pèiras qu'i foguèron raubadas per bastir d'autras abitacions.
La recuperacion deis Arenas[modificar | modificar la font]
Lòng dei sègles l'anfiteatre èra vengut un endrech que s'i èra implantat una part de la populacion nimesenca, çò qu'empachava de veire la beutat dau monument e mai lo deteriorava constantament. Quand passèt per Nimes lo filosòf Jean-Jacques Rousseau, s'indignèt de l'abandon deis Arenas e comparèt l'estat òrre del monument nimesenc amb lo circ de Verona mens polit e mai pichon mas en ben melhor estat. Leis autoritats lengadocianas ensagèron de metre en plaça divèrsei mesuras per restaurar lo monument coma en agost de 1786 quand leis Estats de Lengadòc s'adrecèron au rei de França e que foguèt edictat un arrèst dau conseu d'estat de Loís XVI, que disiá que la monarquia prestava la quantitat de 150 000 francs a l'entitat lengadociana. Foguèt sonque tre 1810 que s'ordenèt la demolicion deis ostaus e la neteja de l'anfiteatre.
Leis Arenas, centre de l'espectacle[modificar | modificar la font]
Dempuèi sa remodelacion l'anfiteatre es vengut un endrech apreciat per i organizar tota mena d'espectacle. A la fin del sègle XIX aculhiguèt d'òbras de teatre e actualament es subretot emplegat per lei corregudas de buòus (mai que mai corridas) e de concèrts. La tauromaquia i es venguda talament presenta que davant leis Arenas se pòt veire l'estatua en bronze del matador Nimeño II.

robotstxt: allowed

filter: keep


text:
Louis Ier de Blois-Châtillon
Louis Ier († 1346), comte de Blois (1342-1346), de Dunois et de Fréteval, fils de Guy Ier de Châtillon, comte de Blois et de Marguerite de Valois (1295 † 1342). Il est aussi petit-fils de Charles de France, donc neveu du roi de France Philippe VI.
Il épouse en 1340 à Soissons Jeanne de Beaumont, comtesse de Soissons, dame de Chimay, fille de Jean de Beaumont, seigneur de Beaumont (Hainaut) et Condé et de Marguerite de Soissons. Louis et Jeanne eurent trois enfants:
Louis Ier de Blois-Châtillon est tué le 26 août 1346 à la bataille de Crécy. Jeanne de Beaumont se remarie avec Guillaume Ier de Namur, comte de Namur.
Leurs trois fils se succèderont à la tête de leurs immenses domaines.


text:
Frétigny
Frétigny es una comuna francesa, situada dins lo departament d'Eure et Loir e la region dau Centre.
Somari
Geografia[modificar | modificar la font]
Frétigny Es una municipalitat situada en lo parc natural regional del Portamantèl, a aperaquí 12 km de Nogent-lo-Rotrou.
Frétigny est une commune située dans le parc naturel régional du Perche, à environ 12 km de Nogent-le-Rotrou.
Comunas vesinas[modificar | modificar la font]
Istòria[modificar | modificar la font]
Ernest PAVEE es nascut lo 31 de decembre de 1898. S'es vist confiar per los sieus concitoyens, en 1929, lo sieu primièr mandat electoral. Èra alavetz çò de mès de jove conselhièr municipal de Frétigny. Reelegit l'an 1935, es en mai 1938, #qu'acceptava, sus l' insisténcia de los sieus collègas, d'èsser portat al cap de la comuna. En 1945, a l'escasença de las nòvas consultas #que #far continuament a la Desliurança, #èsser lo sol candidat elegit al primièr torn d'escrutinh. Aiçò èra la reconeissença per la populacion de la siá competéncia e de las siás qualitats. Lududes #renauir totjorn la siá confidança, fins en 1977, data #que #aimar #que li caliá a el daissar lo sieu luòc a un jove. En 1974, deviá d'en un autre luòc veire la siá devocion cap a las siás concitoyens recompensat per la condecora d'aur départementale e communale per 45 ans de bones e de leiales servicis. Ancian combatent de 14-18, #èsser pendent la guèrra 39-45, un resistent actiu. Sus proposicion del Capitani Herbelin alias « Duroc », #participar a la reünion clandestina en vista de la creacion dels maquis de Plainville, jos la siá responsabilitat e als sieus risques. Los sieus actes de bravoures #èsser nombroses e #prene part, sustot a la interception e a l'estancada dels darrièrs convois alemands sus la R.N.23, al moment de la desliurança. Per aqueles faches, a obtengut unas cartas de felicitacions del prefècte Jean Molin, amb una proposicion de cita ; un diplôme de reconeissença signada del general Eisenhower ; la condecora de la reconeissença francesa aital coma la cresi del combatent volontari 1935-45. Lo Sr. Pavée Èra d'en un autre luòc ancian membre del conselh départemental de la Desliurança. En lo domeni agricòla, i aviá emplit de nombrosas missions : presidéncia de la cooperativa cantonale de stockage a en Caçant, presidéncia de la mutuala cantonale d'asseguranças incendi e accidents de Thiron, administrador de la caissa locala de Credit Agricòla e membre del burèu del comice de arrondissement #que lududes #valer en principi la crotz de chevalier, de contunh en 1959, la rosette de oficiar del merite agricòla, aital coma la condecora de la mutualité, de la cooperativa e del Credit agricòla.
- Defallir Lo 25 de març de 1985. A egalament retut de nombrós servici al Education Nacional #que n'èra un ardent defensor. I aguèt nomenat delegat cantonal en 1938, e #contribuir a la creacion de la societat dels « Amics de l'escòla » per assegurar lo ramassage escolar, lo servici de la cantine al continuament del bastiment del grop escolar. Los sieus servicis lududi #valer d'èsser nomenat chevalier dels Palmes academics l'an 1963.
- Èsser n'indigne administrador de l'espital-marida de jubilacion de Thiron. L'Estat i aviá agut a lududes renauir la siá reconeissença pels nombroses servicis retuts tot a la longitud dempuèi vida, en lududes en atribuissent la crotz de chevalier en l'Òrdre nacionala del Merita.
Qualques grandas datas d'aquel #qu'a fach :
1953 : électrification total de la comuna
1962 : adduction d'aiga totala a 45 km de canalisations, 2 castèls d'aiga, 2 stations de pompage
1966 : goudronnage de 24 km de camins #que desservent totas las residéncias principala
Implantacion d'una entrepresa de 15 personas en los ancians local escolar Bastiment de 2 pabalhons F4
1970 : remembrement total de la comuna
1972 : mesa en marcha de la assainissement del bourg e bastiment d'una station de épuration e implantacion d'una nòva indústria « COMOTA » sus un terren de 2 a
1975 : implantacion d'un lotissement de 8 lòts amb bastiment de 2 pabalhons F4 e realizacion d'una sala polivalenta, après la clausura de 2 classas
Deliberacion del 5 de novembre de 1944 Lo conselh municipal amassa lo 5 de novembre de 1944, jos la presidéncia del Sr. Pavée Cònsol, a a assegurar lo sieu grand cap, lo general De Gaulle, de la siá confidança absoluta, de lo sieu supòrt total, de la siá entièra devocion, lududes adreça tota se gratitude per la intrépidité #que n'a totjorn facha pròva en la accomplissement del prètzfach #qu'a empresa, e #que pòrta dins de condicions particularament malaisits en vista del relèvement total de la nòstra cara pàtria : La França. (Tot aquò en sabent que los alemands èran a l'exterior de la comuna.)
Ernest PAVEE est né le 31 décembre 1898. Il s’est vu confier par ses concitoyens, en 1929, son premier mandat électoral. Il était alors le plus jeune conseiller municipal de Frétigny. Réélu en 1935, c’est en mai 1938, qu’il acceptait, sur l’insistance de ses collègues, d’être porté à la tête de la commune. En 1945, à l’occasion des nouvelles consultations qui firent suite à la Libération, il fut le seul candidat élu au premier tour de scrutin. C’était la reconnaissance par la population de sa compétence et de ses qualités. Elle lui renouvela toujours sa confiance, jusqu’en 1977, date à laquelle il estima qu’il devait laisser sa place à un jeune. En 1974, il devait d’ailleurs voir son dévouement envers ses concitoyens récompensé par la médaille d’or départementale et communale pour 45 années de bons et loyaux services. Ancien combattant de 14-18, il fut pendant la guerre 39-45, un résistant actif. Sur proposition du Capitaine Herbelin alias « Duroc », il participa à la réunion clandestine en vue de la création du maquis de Plainville, sous sa responsabilité et à ses risques. Ses actes de bravoures furent nombreux et il prit part, notamment à l’interception et à l’arrêt des derniers convois allemands sur la R.N.23, au moment de la libération. Pour ces faits, il a obtenu une lettres de félicitations du préfet Jean Moulin, avec une proposition de citation ; un diplôme de reconnaissance signé du général Eisenhower ; la médaille de la reconnaissance française ainsi que la crois du combattant volontaire 1935-45. M. Pavée était d’ailleurs ancien membre du conseil départemental de la Libération. Dans le domaine agricole, il avait rempli de nombreuses missions : présidence de la coopérative cantonale de stockage à Chassant, présidence de la mutuelle cantonale d’assurances incendie et accidents de Thiron, administrateur de la caisse locale de Crédit Agricole et membre du bureau du comice d’arrondissement qui lui valurent d’abord la croix de chevalier, puis en 1959, la rosette d’officier du mérite agricole, ainsi que la médaille de la mutualité, de la coopérative et du Crédit agricole. Il décéda le 25 mars 1985. Il a également rendu de nombreux service à l’Education Nationale dont il était un ardent défenseur. Il fut nommé délégué cantonal en 1938, et contribua à la création de la société des « Amis de l’école » pour assurer le ramassage scolaire, le service de la cantine à la suite de la construction du groupe scolaire. Ses services lui valurent d’être nommé chevalier des Palmes académiques en 1963. Il fut en outre administrateur de l’hôpital-maison de retraite de Thiron. L’Etat avait tenu à lui renouveler sa reconnaissance pour les nombreux services rendus tout au long de se vie, en lui attribuant la croix de chevalier dans l’Ordre national du Mérite.
Quelques grandes dates de ce qu’il a fait :
1953 : électrification totale de la commune
1962 : adduction d’eau totale à 45 km de canalisations, 2 châteaux d’eau, 2 stations de pompage
1966 : goudronnage de 24 km de chemins qui desservent toutes les résidences principales
Implantation d’une entreprise de 15 personnes dans les anciens locaux scolaires Construction de 2 pavillons F4
1970 : remembrement total de la commune
1972 : mise en place de l’assainissement du bourg et construction d’une station d’épuration et implantation d’une nouvelle industrie « COMOTA » sur un terrain de 2 ha
1975 : implantation d’un lotissement de 8 lots avec construction de 2 pavillons F4 et réalisation d’une salle polyvalente, après la fermeture de 2 classes
Délibération du 5 novembre 1944 Le conseil municipal réunit le 5 novembre 1944, sous la présidence de M. Pavée maire, tient à assurer son grand chef, le général De Gaulle, de sa confiance absolue, de son appui total, de son entier dévouement, lui adresse toute se gratitude pour l’intrépidité dont il a toujours fait preuve dans l’accomplissement de la tâche qu’il a entreprise, et qu’il mène dans des conditions particulièrement difficiles en vue du relèvement totale de notre chère patrie : La France. (Tout ceci en sachant que les allemands étaient à l'extérieur de la mairie.)


text:
Colbertisme
Lo colbertisme es une doctrina economicopolitica del sègle XVII, elaborada aprèp la mòrt de Jean-Baptiste Colbert, contrarotlaire general de las finanças de Loís XIV. Lo colbertisme es una mena du mercantilisme, e es mai un ensemble de praticas economicas qu’una vertadièra escòla de pensada economica. Lo colbertisme se resumava dins una frasa fòrça simple, « Tot per la metropòli e al son nom. » (Aquo significa que se cal importar çò mens possible e exportar çò mai possible.)
Coma corrent de pensada economica, es concurrenciada al sègle XVIII pel fisiocratisme, qu'es une reaccion facia al colbertisme, puèi pel liberalisme economic.
Principalas caracteristicas[modificar | modificar la font]
Le colbertisme es una mena francesa de la teoria economica del mercantilisme que las principalas caracteristicas son:
- l'acampament de las riquessas (aur, argent ...) ;
- lo proteccionisme del mercat interior ;
- l'autreg de subvencions per l’exportacion ;
- l'organizacion de comandas publicas ;
- un desvolopament fòrça contrarotlat de las colonias totas dependenta de la metropòli.
Colbert transforma la logica mercantilista d’acumulacion dels metals precioses dins una organizacion pimpilhosa de l’Estat que ven un vector de poténcia e de grandor pel país e son monarca.
Los sostens balhats a l’industria francesa (que las famosas manufacturas) per l'Estat son pas concebuts per durar totjorn: l’objectiu es que las entrepresas aquièran un saber far e una grandor sufisente (que mena a d'economias d'escala) que lor permetran de venir competitivas amb las principalas concurrentas de l'epòca, anglesas e olandesas.
Bibliografia[modificar | modificar la font]
- (fr)Philippe Minard, La fortune du colbertisme, Etat et industrie dans la France des Lumières, Paris, Fayard, 1998.


text:
Imre Ungár
Imre Ungár (segon l'usatge ongrés: Ungár Imre, Budapèst, 23 de genièr de 1909–Budapèst, 22 de novembre de 1972) foguèt un grand pianista ongrés.
Biografia[modificar | modificar la font]
Imre Ungár venguèt òrb quand aguèt tres ans. Del temps qu'èra encara a estudiar amb István Thomán a l'Acadèmia de musica Franz Liszt de Budapèst ganhèt la Competicion pels Joves Talents e comencèt a far de concèrts dins tota Ongria. Participèt a la II Competicion Fryderyk Chopin, ont obtenguèt la primièra plaça amb l'emigrat rus Alexander Uninsky. Pasmens, fin finala foguèt Uninsky que ganhèt lo primièr prèmi aprèp que foguèsse jogada amb una moneda al crotz o pila.
Aprèp la Segonda Guèrra Mondiala, que passèt als Païses Basses qu'èra d'origina jusieva, Ungár tornèt a Budapest e combinèt sa carrièra musicala en contunhar de far de concèrts amb l'ensenhament a l'Acadèmia Liszt. Demest sos estudiants mai famoses, cal mençonar lo pianista polonés Tadeusz Żmudziński, que ganhèt lo primièr prèmi a la competicion Chopin de 1949.


text:
Sainte-Marie (Nièvre)
Sainte-Marie es una comuna francesa, situada dins lo departament de la Nièvre e la region de Borgonha.
Somari
Geografia[modificar | modificar la font]
Comunas vesinas[modificar | modificar la font]
Istòria[modificar | modificar la font]
La municipalitat actuala de Santa-Maride amassa tres parròquias amassadas en lo moment de la Revolucion francesa : aquela de Sant-Ostal, aquela de Sant-Martin-de-la-Bretonnière e aquela de Giverdy.
En lo moment del segond torn de la eleccion presidenciala francesa de 2002, Santa-Marida #èsser la 11en comuna de França, a aver-i votat çò de mès per Jean-Marie Le Pen. Lo sieu score en la municipalitat #èsser de 55,93 %[1].
La commune actuelle de Sainte-Marie rassemble trois paroisses réunies lors de la Révolution française : celle de Sainte-Marie, celle de Saint-Martin-de-la-Bretonnière et celle de Giverdy.
Lors du second tour de l'élection présidentielle française de 2002, Sainte-Marie fut la 11en commune de France, à avoir voté le plus pour Jean-Marie Le Pen. Son score dans la commune fut de 55,93 %[2].
Administracion[modificar | modificar la font]
Demografia[modificar | modificar la font]
Luòcs e monuments[modificar | modificar la font]
Personalitats ligadas amb la comuna[modificar | modificar la font]
Véser tanben[modificar | modificar la font]
Ligams extèrnes[modificar | modificar la font]
Nòtas[modificar | modificar la font]
- ↑ resultats/presidentielle/presidentielle-2002 Resultats de l'eleccion presidenciala de 2002 sul luòc del Ministèri de l'Interior
- ↑ Résultats de l'élection présidentielle de 2002 sur le site du Ministère de l'Intérieur


text:
Valonia
Valonia (en francés Wallonie, en valon Walonreye) es una de las tres regions de Belgica. A una populacion de 3 561 256 abitants, repartits dins cinc províncias: Enaut, Lièja, Luxemborg, Namur, lo Brabant Valon. Dins aquela region i a la Comunitat Germanofòna de Belgica, ont la lenga oficiala es l'alemand. Lo nombre d'estrangièrs residents en Valonia es de 368 000 personas (11,4 % de la populacion locala), principalament turcs, maugrabins, italians e espanhòls. Aquel percentatge es pus naut qu'en Flandes (ont es de 4 %), totun mai bas qu'a Brussèlas (ont es de 27,8 %). La religion istorica dels valons es la catolica, amb qualques gropuscules protestants, uèi los agnostics e los atèus son majoritaris. Entre los immigrants i a fòrça musulmans.


text:
Plotin
Plotin (205 - 270 Ap. C.) foguèt un filosòf roman de l'Antiquitat tardièra. Foguèt lo fondator d'un corrent filosofic nomenat lo « neoplatonisme », qu'influencièt prigondament la filosofia occidentala. Installèt son escòla a Roma, en 246, e son primièr disciple foguèt Amelius. Son biais de legir los dialògs de Platon foguèt una font d'inspiracion importanta per la pensada crestiana, en plena formacion a l'epòca. L'integralitat de sos escrits foguèt publicada per un autre disciple fidèl, Porfiri de Tir, dins las Ennèadas.
La pensada de Plotin es originala perque aprigondís la reflexion de Platon e d'Aristòtel sus la natura de l'intelligéncia. Per Plotin, l'univèrs es compausat de tres realitats fondamentalas: l'Un, l'Intelligéncia e l'Arma. L'òme que fa partida del monde sensible deu, per l'introspeccion, remontar de l'Arma cap a l'Intelligéncia, puèi de l'Intelligéncia cap a l'Un e complir atal una union mistica amb lo dieu per excelléncia.
Somari
- 1 Biografia
- 2 L'influéncia de Platon
- 3 Doctrina
- 4 Lo lengatge de Plotin
- 5 Lo Plotin arabi
- 6 Nòtas e referéncias
- 7 Vejatz tanben
Biografia[modificar | modificar la font]
Se sap pauc de la vida de Plotin. Gaireben totas las coneissenças a son subjècte son raportadas per Porfiri dins la biografia que consacrèt a son mèstre[1], en introduccion a son edition de las Ennèadas entre 300 e 301[2][3]. La pauretat de las informacions sus Plotin se pòt explicar pel pauc de plaça que dona, dins sa filosofia, a l'individualitat de la persona umana[4]. En efèit, aquela es considerada coma un obstacle major dins lo camin del filosòf cap a la saviesa, dins l'identificacion de l'òme amb l'Un, primièr principi a l'origina del monde.
Benlèu plan, Plotin nasquèt en 205, a Licopolis[5] (Egipte), vila qu'aparteniá alara a l'Empèri Roman, benlèu al sen d'una familha de nauts foncionaris romans. Es a l'edat de 28 ans que Plotin partiguèt estudiar la filosofia a Alexàndria, prèp d'Ammonios Saccas, que venguèt son mèstre pendent onze ans, de 232 a 243[6].
A 39 ans, en 244, son interès per las filosofias orientalas e indianas lo pòrta a jónher l'armada de Gordian III que marchava contra Pèrsia[7]. Mas aquela armada foguèt vencida, e Gordian tuat en 244, çò que faguèt que Plotin deguèt, e foguèt pas facíl, se refugiar un temps dins la vila d'Antiòquia[8].
Aprèp Plotin anèt a Rome, ont fondèt una escòla filosofica, l'escòla neoplatoniciana de Roma (246)[9], jol reialme de l'emperaire Felip l'Arabi. Aquela escòla èra pas una institucion, mas puslèu una associacion informala de personas[10]. Ensenhava dins l'ostal de Gemina, la femna del futur emperaire Trebonian, e èra aparat per l'emperaire Gallian. Son ensenhament foguèt subretot oral. Aviá per disciples Porfiri de Tir, Amelius[11], Paulinius de Scitopolis, Eustocius d'Alexàndria, Zoticus e Zetus. En mai d'aqueles qualques disciples, Plotin comptava tanben dins sos auditors qualques òmes influents, coma Longin, o los senators Castricius Firmus, Marcellus Orontius, Sabinillus e Rogatianus. Calguèt esperar 254 per que comence de redigir de tèxtes que formaràn, mai tard, son òbra fondamentala: las Ennèadas.
L'an 268 marquèt lo començament de la solitud de Plotin. Aquel alunhèt fòra d'el e de l'atmosfèra de Roma, son disciple Porfiri tormentat per de pensadas suicidàrias[12]. Esperava qu'auriá pogut trobar repaus e patz en Lilibèa (Sicília). En 269, es Amelius que lo quitèt[13]; aquel partiguèt a Apamèa per jónher l'escòla neoplatoniciana animada per Numenios d'Apamèa. Aprèp l'assassinat de Gallian, Plotin, fòrça amic de l'ancian emperaire, deguèt quitar Roma. Aclapat per la malautiá, foguèt aculhit en Campània, dins las proprietats de son disciple Zetus[14]. Moriguèt a Nàpols, en 270, de malautiá[15] (benlèu de tuberculòsi[16]) acompanhat pel Eustocius, darrièr disciple demorant fins a la fin.
Pendent las doas darrièras annadas de sa vida, Plotin contunhava d'escriure e enviar de tractats, en Sicília, a Porfiri per qu'aquel los corregisca e los edite per aprèp. Porfiri o faguèt ne publicant las Ennèadas entre 300 e 301[17], completadas en introduccion per una pichona biografia de Plotin. En realitat, Porfiri se contenta pas de compilar las òbras de Plotin, las separa o las fusiona per las classar dins un òrdre particular.
A la fin de sa Vida de Plotin, Porfiri confisèt que son mèstre aviá capitat a aténher quatre còps l'union mistica amb Dieu[18].
L'influéncia de Platon[modificar | modificar la font]
Plotin coneissiá plan sos davancièrs filosòfs. Dins sos tractats se trapan fòrça allusions (explicitas o non) a Aristòtel, als peripateticians, a l'estoïcisme, a l'epicurisme o encara als gnostics amb quines èra opausat. Mas Platon es de luènh aquel que reten mai l'atencion de Plotin. Se la filosofia de Plotin foguèt nomenada lo neoplatonisme, es plan segur qu'aquel aviá per referéncia majora l'òbra de Platon.
Las tèsis de Plotin posan en efèit lors fonts dins los tèxtes de Platon. Plotin torna cercar de Platon de tèmas importants: la transcendéncia de l'Un coma primièr principi (Lo Parmenides), lo problèma de l'un e del multiple, la Teoria de las Fòrmas (La Republica), los genres de l'èsser (Lo Sofista), o l'interès per l'amor (Lo Banquet). Se presenta coma un exegèta de l'ensenhament de Platon :
- « La Causa essent l'Intelligéncia, Platon nomena Paire lo Ben absolut, lo Principi superior a l'Intelligéncia e a l'Esséncia. Dins divèrses passatges, nomena Idèa l'Èsser e l'Intelligéncia. Ensenha doncas que del Ben nais l'Intelligéncia; e de l'Intelligéncia, l'Arma. Aquela doctrina es pas novèla: foguèt ensenhada dempuèi temps pels mai ancians, mas sens èsser desvolopada explicitament; volem èsser aquí solament los interprèts dels primièrs savis e mostrar pel testimòni, quitament de Platon, qu'avián los meteisses dògmas que nosautres. Plotin, Ennèadas V,1 [10] »
Mas en tornant cap al platonisme, Plotin lo modifica fins que se pòt dire que foguèt pas vertadièrament fidèl a Platon[19]. De fach, Plotin interprèta las teorias de Platon per que li vengan favorablas, e aprofechar de son autoritat. Sa lectura de Platon foguèt talament importanta qu'influencièt, fòrça longtemps, la compreneson del platonisme original, subretot en subreauçant la plaça de la contemplacion dins l'òbra de Platon.
Doctrina[modificar | modificar la font]
Las tres ipostasis[modificar | modificar la font]
Plotin es conegut abans tot per sa compreneson del monde que fa intervenir tres « ipostasis »[20] :
- L'Un (ἐv, en grèc)
- L'Intelligéncia (l'Intellècte, vouϛ, en grèc)
- L'Arma (ψuxn, en grèc)
En realitat, lo tèrme « ipostasi » foguèt introduch pus tard per Porfiri[21] (dins lo titre de Ennèade V, 1 [10] : Sus las tres ipostasis qu'an reng de principis) per designar aqueles tres principis fondamentals a l'origina del monde. Se Plotin emplega lo tèrme, pasmens jamai l'utiliza pas dins un sens diferent de son accepcion correnta a l'epòca, significant « existéncia ». L'Un, l'Intelligéncia e l'Arma son los tres principis d'ont resulta lo monde sensible, e foncionan coma tres nivèls de realitat diferents.
L'Un es lo principi suprèm per Plotin: çò que significa que conten en el meteis sa pròpria rason d'èsser, qu'a pas besonh de cap d'autre principi d'òrdre superior per « existir ». Es absoludament transcendent, fins que siá pas possible de dire çò qu'es. Se daissa pas determinar per cap de categoria existissenta; quita d'eperel es pas. Aquel Un que conten pas l'èsser es pur non-èsser, non pas per manca, mas per eminéncia. Es assimilat al Ben, per Plotin que torna prendre, per explicar sa foncion, l'imatge del Solelh dins la Republica de Platon. L'Un precedís totes los existissents, es lor condicion de possibilitat, es lor font. Conten, en el, cap de multiplicitat, cap d'alteritat, cap de division e es pas subjècte al cambi; es entièrament Un.
L'Intelligéncia, ela, deriva de l'Un qu'es son principi. Conten en ela tot lo pensable, es a dire l'ensemble de las idèas o dels intelligibles. Per aquò, l'Intelligéncia es lo luòc per excelléncia de la realitat e de la vertat[22]. Es l'èsser vertadièr. Conten en ela la multiplicitat de las idèas.
L'Arma, fin finala, a son principi dins l'Intelligéncia e es, d'esperela, principi del monde sensible. Pauc a pauc que s'alunham de l'Un, le monde compta en el una partida tojorn mai granda de diversitat, pèrd doncas en unitat e en perfeccion. L'Arma se declina en consequéncia a de grases diferents: l'Arma del monde es pus perfiècha, alara que cada arma a son pròpri gra de perfeccion. L'Arma desplega dins lo temps lo contengut de l'Intelligéncia[23]. Es fòrça prèpa del monde sensible et de la matèria qu'anima.
L'emanacion de l'univèrs[modificar | modificar la font]
En mai d'èsser constituit per tres principis fondamentals, coma tres jaces geologics superpausats, lo monde, l'ensemble de çò qu'existís, segon Plotin, obeís a una logica fòrça especifica. Lo monde, dins son entieritat, emana de l'Un dins un movement que se nomena la « procession ». La natura de l'Un, qu'es lo primièr principi segon Plotin, es tala que d'aquel emana necessàriament la rèsta del monde.
Aquò significa doas causas. D'una part, l'emanacion explica que l'Un engendra l'Intelligéncia. Aprèp, l'Intelligéncia, d'esperela subjècta a la procession, engendra una realitat inferiora a ela, l'Arma e, fin finala, l'Arma produtz a son torn lo monde sensible que el es mai lo principi de pas res. D'autra part, la teoria de l'emanacion mòstra que la procession es un procèssus logic que depend pas de la volontat d'un Creator. Aquela actitud a respècte de l'origina del monde constituís una diferéncia capitala entre lo neoplatonisme pagan (de Plotin) e lo neoplatonisme crestian d'un sant Agustin. En efèit, aicí al contrari dels pensadors josieus e dels Primièrs crestians, i a cap d'« acte » creator a l'origina del monde[24], i a cap de volontat divina en òbra dins la creacion. L'Un dona naissença a tot, sens que calga i veire l'accion de sa volontat, estrictament.
L'Un es immudable e immobil, i a pas d'esperit, pas de volontat. Es transcendent en absolut e, per aquò, seriá fals de pensar que lo movement de procession d'ont nais l'Intelligéncia lo pertòca de quin biais que siá. L'Un i pèrd pas res, se dividís pas mai, tanplan se morsèla en una multitud d'èssers inferiors. Demòra entièr mas « regorga » d'un biais cap als nivèls de la realitat que domina e sosten. L'Un se compòrta a respècte del real un pauc coma lo Solelh que, per sos rais, dona als objèctes la possibilitat d'èsser vistes, sens per tal que l'intensitat de sa lutz ne pèrd ges.
L'Un es transcendent en absolut, mas es tanben immanent en tot. Es pas enluòc, mas es pertot. Tot a veire, a de grases divèrs, amb l'Un, qu'es la mesura de totas causas[25]. Perque tot n'es eissit, dirèctament (dins lo cas de l'Intelligéncia) o indirèctament, perque i a pas de separacion entre l'Un e lo monde coma entre Dieu e sa creacion, tot es tanben ligat amb el. Es doncas possible de tornar trobar en cada èsser la traça de sos principis superiors. Aquel movement de retorn cap a sos pròpris principis es nomenat la « conversion », e prendrà un ròtle primordial dins la mistica de Plotin.
La question del bonaür e del mal[modificar | modificar la font]
Plotin afirma d'entrada que « lo bonaür se trapa dins la vida »[26], mas cal plan se gardar de pensar que Plotin encoratja atal un certan edonisme. Cal comprendre la vida dins un sens plan particular: s'agís aisís de la vida confòrma a l'Intelligéncia. Aquel biais de viure es sol a poder ofrir un real plaser per l'òme. L'òme, per èsser aurós, deu utilizar sa volontat per anar cap al ben fins a s'identificar a aquel: se deu doncas virar non pas cap als elements del monde sensible qu'an un gra fòrça limitat de bontat, mas cap a l'Intelligéncia qu'es dirèctament eissida de l'Un (o del Ben).
Lo bonaür a pas res de comun amb lo còrs, lo monde sensible, o la matèria, ont es present lo mal. Pasmens, al contrari dels gnostics, Plotin pensa pas que lo mal siá una poténcia activa e reala. Lo mal es simplament per el çò qu'es mai privat de perfeccion; es una manca del ben. Los eveniments doloroses, la sofrença destornan pas fòrçament lo savi de sa quista del bonaür, e son pas mai un indici de l'abséncia de Dieu. Lo savi sap que lo mal a sa plaça dins l'univèrs e que resulta necessàriament del procèssus d'emanacion que mena de l'Un cap al monde sensible.
- « D'un biais general, cal pausar que lo mal es una manca de ben. Cal que se manifèste aiçaval una manca de ben, perque lo ben se trapa alara dins autre causa[27]Plotin Ennéades III, 2 [47] »
L'estatut ambigú del còrs[modificar | modificar la font]
Pierre Hadot metèt en relèu la plaça ambigua del còrs dins la filosofia de Plotin. En primièr, lo còrs pareis jamai èsser, per Plotin, autra causa que la preson de l'arma. En efèit, la matèria, lo monde sensible en general, es lo darrièr gra de desvolopament de l'Un. Es associada al mal e a la necessitat[28]. Lo monde sensible es incontestablament alunhat de la perfeccion divina, es la realitat que manca mai de ben e qu'es tot entièra multipla e caotica. Per aténher la saviesa, l'òme deu per alhors prestar a son arma tota l'atencion, quitament al prejudici de son còps. Se deu virar cap a la rason e evitar de totas fòrma de se daissar perturbar per son environament exterior que fa solament que de lo destornar de çò qu'a en el de pròpriament uman.
Mas aquela aparenta superficialitat del còrs resistís dificilament a una analisi pus prigonda. En despassant la primièra lectura, cal se demandar se Plotin encoratja vertadièrament l'òme a se desbarrassar de son còrs. En efèit, Plotin salva Porfiri del suicidi, e indica dins son apologia de l'amor qu'es possible d'amar los còrs aiçaval, sens clinar cap al mal, a partir del moment ont la beutat dels còrs es compresa coma la marca del Bèl dins lo monde sensible[29]. Atal l'Un e l'Intelligéncia son pas perduts dins la matèria, i son totjorn fòrça plan presents, mas a un gra mendre.
Per Pierre Hadot, es pas lo còrs d'esperel que Plotin forageta, al contrari sonhava lo seu còrs[30], mas las afeccions que poirián venir perturbar l'arma dins aquel còrs:
- « Es doncas pas per òdi e per desgost del còrs que caldrà se destacar de las causas sensiblas. Aquelas son pas marridas d'esperelas. Mas lo langui que nos causan nos empacha de far atencion a la vida esperitala que viviam inconscientament[31]. »
La mistica[modificar | modificar la font]
La filosofia de Plotin es generalament descricha coma una filosofia de la contemplacion. La tòca de l'òme sus Tèrra es de tornar rencontrar sa natura vertadièra. Se deu doncas destornar del monde sensible, de las passions, per se concentrar en primièr sus la rason, sus la vida de l'intelligéncia qu'es çò que i a de singularament uman en el. Mas en volant èsser se-meteis, en se tornant cap a la partida mai nauta de son arma, l'òme sortís de sa condicion e pèrd al meteis temps son identitat. Ganha en unitat e se rapròcha del divin, del Ben.
Per aténher la saviesa e lo bonaür, l'òme deu contunhar aquel movement introspectiu, la conversion, fins a captiar trobar en el l'Intelligéncia e l'Un que es eissit. Aquel ideal del bonaür (que Plotin preis aver atengut quatre còps[32]) es una union mistica amb Dieu, la contemplacion de Dieu dins l'extasi. André Bord rapròcha atal la filosofia de Plotin de las visions extaticas de sant Joan de la Crotz[33], dins la mesura ont prefigura la concepcion crestiana de l'arma encarnada podent anar cap a Dieu, per mejan de l'introspeccion[34].
Lo lengatge de Plotin[modificar | modificar la font]
Plotin es pas un autor aisit de legir; pasmens se sos tractats son corts, lo lengatge qu'utiliza es totjorn fòrça dens e resistís plan sovent a una compreneson dirècta o immediata. Cadun de sos tractats, se tempta de respondre a una question particulara, pren en compte tot lo sistèma plotinian. Cal doncas sovent far referéncia a de coneissenças exterioras (comentaris o autres tractats) per comprendre tot çò que vòl dire Plotin.
Lo Plotin arabi[modificar | modificar la font]
Aprèp la casuda de l'Empèri Roman d'Occident, un tèxte se difusa dins lo monde arabi, jol nom de Teologia d'Aristòtel. Aquel tèxte longtemps foguèt atribuit, a tòrt, a Aristòtel e influencièt de pensadors arabis coma Al-Kindi, Al-Farabi e Avicena[35].
Aquel tèxte pareis en realitat èsser una preparacion de la traduccion aràbia de las Ennèadas de Plotin, a partir del grèc.
Nòtas e referéncias[modificar | modificar la font]
- ↑ Porfiri, Sus la vida de Plotin e sus l'òrdre de sos tractats.
- ↑ id "date"
- ↑ (fr)Luc Brisson, « Plotin : une biographie », in Luc Brisson, Jean-Louis Cherlonneix, e au., Porphyre. La Vie de Plotin, t. II, Paris, Vrin, 1992, p. 2-29.
- ↑ (fr)Pierre Hadot, Plotin ou la simplicité du regard, Paris, Gallimard, 1997, pp. 13-22.
- ↑ id "data"
- ↑ id "date"
- ↑ id "date"
- ↑ id "data"
- ↑ id "data"
- ↑ (fr)Luc Brisson, « Plotin : une biographie », in Luc Brisson, Jean-Louis Cherlonneix, e au., Porphyre. La Vie de Plotin, t. II, Paris, Vrin, 1992, p. 10.
- ↑ (fr)Luc Brisson, « Amélius ». Sa vie, son œuvre, sa doctrine, son style", Aufstieg und Niedergang der Römischen Welt, Teil II: Band 36.2, 1987, pp. 793-860.
- ↑ id "date"
- ↑ id "date"
- ↑ (fr)Luc Brisson, « Plotin : une biographie », in Luc Brisson, Jean-Louis Cherlonneix, et al., Porphyre. La Vie de Plotin, t. II, Paris, Vrin, 1992, p. 20.
- ↑ id "data"
- ↑ (fr)Mirko Grmek, « Les maladies et la mort de Plotin », in Luc Brisson, Jean-Louis Cherlonneix, e au., Porphyre. La Vie de Plotin, t. II, Paris, Vrin, 1992, pp. 335-353.
- ↑ id "date"
- ↑ "union" Porphyre, Vie de Plotin, 23.
- ↑ (fr)Lambros Couloubaritsis, Aux origines de la philosophie européenne, Bruxelles, De Boeck, 2005, pp. 660-663.
- ↑ Plotin, Ennèadas, V, 1, 8. "Lo Parmenides de Platon distinguís lo Primièr Un, qu'es l'Un au sens eminent; lo segond, que nomena Un-Multiple; lo tresen, Un e Multiple. Atal doncas, el meteis, es en acòrdi amb la teoria de las tres naturas."
- ↑ (fr)Plotin, Traités 38-41, traduction sous la direction de L. Brisson et J.-F. Pradeau, Paris, GF-Flammarion, 2007, pp. 285-286 (Note 194 de Ennéade VI, 8 [39]).
- ↑ (fr)Jean Trouillard, La procession plotinienne, Paris, PUF, 1955, p.39-40.
- ↑ Plotin, Ennèadas III, 7 [45], 12, 19-25.
- ↑ (fr)Georgios Lekkas, « Le concept positif de la nécessité et la production des êtres chez Plotin », Les études philosophiques, 2004, p. 560.
- ↑ (fr)Lambros Couloubaritsis, Aux origines de la philosophie européenne, Bruxelles, De Boeck, 2005, p. 662.
- ↑ Ennèade I, 4 [46], 3, 2
- ↑ (fr)Plotin, Ennéades III, 2 [47], 5, 25-30 (traduction par Richard Dufour, sous la direction de Luc Brisson et Jean-François Pradeau).
- ↑ (fr)Plotin, Ennéades III, 2 [47], 2, 32-35.
- ↑ (fr)Plotin, Ennéades III, 5 [50], 1, 56-65.
- ↑ (fr)Pierre Hadot, Plotin ou la simplicité du regard, Paris, Gallimard, 1997, p. 135.
- ↑ (fr)Pierre Hadot, Plotin ou la simplicité du regard, Paris, Gallimard, 1997, p. 37.
- ↑ id"union"
- ↑ (fr)André Bord, Plotin et Jean de la Croix, Paris, Beauchesne, 1996.
- ↑ {{}}Jean-Chrysostome Kanyororo, « Les richesses intérieures de l’âme selon Plotin », in Laval théologique et philosophique, vol. 59, Modèl:Numéro2, 2003, pp. 235-256.
- ↑ (fr)Dominic O'Meara, Plotin. Une introduction aux Ennéades, Cerf, 1992.
Òbras[modificar | modificar la font]
- Las Ennèadas
Bibliografia[modificar | modificar la font]
- (fr)Richard Dufour, Plotinus : A Bibliography 1950-2000, Leiden, Brill, 2002. (Pour la bibliographie après 2000, voir son site Internet : Bibliographie plotinienne)
- (fr)Bibliografia del centre Jean Pépin (CNRS), per Pierre Thillet
Fonts sus Plotin[modificar | modificar la font]
- Porfiri, Vida de Plotin
- Porfiri, Contra los crestiens
Vejatz tanben[modificar | modificar la font]
Articles connèxes[modificar | modificar la font]
Ligams extèrnes[modificar | modificar la font]
- (fr)Vie de Plotin, par Porphyre de Tyr, site de P. Remacle
- (fr)Vie des sophistes, par Eunape de Sardes, site de P. Remacle


text:
Wikipèdia:Burocrata
Dins los sites e projèctes Wikimedia, un burocrata es un administrator que dispausa de possibilitats tecnicas :
- de balhar (unicament, perque sol un steward los pòt levar) als utilizaires los dreches d'administrator. O pòt far solament per aplicar una decision de la comunautat.
- de balhar (unicament, perque sol un steward los pòt levar) als utilizaires los dreches de burocrata. O pòt far solament per aplicar una decision de la comunautat.
- de renomenar los utilizaires.
Somari
Lista dels burocratas[modificar | modificar la font]
Los burocratas actuals del projècte Wikipèdia occitan son :
Lista mesa a jorn automaticament : Special:Listusers/bureaucratprevias
Candidaturas novèlas[modificar | modificar la font]
Lo procediment d'eleccion d'un burocrata exprimís un gra de fisança suplementari de la comunautat. En causa de que la durada de vòte es pus longa (1 mes) e l'aspècte consensual es primordial : un candidat se deuriá retirar en fàcia d'oposicions radicalas s'interpretant coma un vèto.
- Veire los ancians vòtes.
Istoric de las accions burocraticas[modificar | modificar la font]
Ligams utils[modificar | modificar la font]
e tanben :


text:
Palermo (Buenos Aires)
Palermo qu’ei un quartièr de Buenos Aires. Qu’ei en gran partida ocupat per ua seria de parcs aperats los bòscs de Palermo on òm troba lo Planetari Galileo Galilei. Lo parc 3 de Febrero (en occitan, 3 de heurèr) que ho creat peu president Domingo Faustino Sarmineto suber lo terren de la proprietat de Juan Manuel de Rosas qui perdó justament lo poder après la soa des.hèita de la batalha de Caseros lo 3 de heurèr de 1852. A la plaça de çò qui èra estat autes còps l'ostau de Rosas (èra estat seti deu poder executiu durant lo govern deu Restaurador) ua estatua Sarmiento, lo son enemic, que's quilha uei lo dia. Palermo qu’acesa tanben lo Jardin Japonés entertiengut per la comunautat nipona, lo Jardin Botanic renomat per la colleccion de plantas e per la soa massissa comunautat de gats que los aimadors deus felins e vienen neurir.
Au ras deu Jardin Botanic òm troba tanben lo Zòo de Buenos Aires.
Palermo qu’ei tanben associat dab las corrudas de chivaus per’mor deu son ipodròm pròche deu Centre Culturau Islamic Rei Fahd (Centro Cultural Islámico Rey Fahd en castelha), la mosqueta màger d’America Latina.
L'ipodròm de Palermo qu'ei evocat dens un famós tango de Juan Villalba interpretat per Carlos Gardel e qui dit :
¡Maldito seas, Palermo! Me tenés seco y enfermo, mal vestido y sin morfar, porque el vento los domingos me patino con los pingos en el Hache Nacional
(Malaja sias Palermo ! Que'm deishas sec e malaut, mau vestit e shens minjar per'mor que la moneda los dimenges que'm la perdi a l'Ipodròm Nacionau.)
La partida abitada de Palermo qu’ei divida enter Palermo chico (lo petit Palermo), zòna exclusiva e rica, e Palermo viejo.


text:
Monson
Una monson es tradicionalament definida coma un vent sasonièr cambiadís acompanhat de precipitacions [1], mas lo tèrme es emplegat uèi per descriure los cambiaments sasonièrs de circulacion atmosferica e de precipitacion[2]. Los sistèmas màgers de monsons del mond son aqueles d'Africa e d'Asia-Austràlia. L'inclusion de las monsons nòrd e sud-americanas es discutida amor de sos vents parcialament cambiadisses.
Lo tèrme foguèt d'en primièr utilizat en anglés en Índia, Bangladèsh, Paquistan, e dins los païses vesins per tal de designar los grands vents sasonièrs que bufan de l'Ocean Indian e de la Mar d'Arabia dins lo sud-oèst en carrejar de pesugas casudas de pluèja dins la region[3]. En Idrologia, se considèra qu'una casuda de pluèja es una monson quand se produtz dins una region que recep la majoritat de sas pluèjas pendent una sason particulara. Aquò daissa la possibilitat que d'autras regions del mond sián dichas region de monson[4].
Etimologia e definicion[modificar | modificar la font]
Lo mot monson ven de l'arabi mawsim (موسم « sason »). Lo mot d'origina aràbia mausam (मौसम, موسم) es tanben lo mot per « temps » en indi, ordo, e mantuna autra lenga del nòrd d'Índia[5].
La definicion inclutz de sistèmas de vents màgers que càmbian de direccion sasonièrament.
- « Fòrça monsons d'estiu an una compausanta dominanta oèst e una fòrta tendéncia ascendenta e a produire de grandas quantitats de pluèja (pr'amor de la condensacion de la vapor d'aiga dins l'aire pujant). L'intensitat e la durada, pasmens, son pas egalas cada an. Las monsons d'ivèrn per contrast an una compausanta dominanta èst e una fòrta tendéncia a divergir, davalar e causar la secada. »
Referéncias[modificar | modificar la font]
- ↑ Ramage, C., Monsoon Meteorology. International Geophysics Series, Vol. 15, 296 pp., Academic Press, San Diego, Calif. 1971.
- ↑ Trenberth, .K.E., Stepaniak, D.P., Caron, J.M., 2000, The global monsoon as seen through the divergent atmospheric circulation, Journal of Climate, 13, 3969-3993.
- ↑ American Meteorological Society Glossary of Meteorology. Monsoon. Retrieved on 2008-03-14.
- ↑ International Committee of the Third Workshop on Monsoons. The Global Monsoon System: Research and Forecast. Retrieved on 2008-03-16.
- ↑ « »


text:
Lo progrès economic de Grenada, a causa de las reformas fiscalas e una macroeconomia prudenta a tirat la creissença annala del país a 5%-6% en 1998-99. L'aument de l'activitat economica es estat liderat pel bastiment e lo comèrci. Actualament lo país depend del torisme coma la siá principala font d'intradas de capital estrangièr, especialament après l'inauguracion de la siá aeropòrt internacional lo 1985[1]. Las installacions toristicas se son aumentadas dempuèi alavetz.
Los auragans Iván (2004) e Emily (2005) an severament damnatjat lo sieu sector agricòla - principalament la cultura del cacau. Après la devastacion, lo país acara un enòrme deficit public, agrandit durant lo procès de reconstruccion, e qu'arriba a l'ora d'ara a 110% del PIB[1].


text:
Batalha dei Camps Catalaunics
La batalha dei Camps Catalàunics se debanèt lo 20 de junh de 451 dins la region de la vila actuala de Tròias. Opausèt una armada coalizada de l'Empèri Roman d'Occident e dau Reiaume visigòt, dirigida per Aetius e Teodoric Ièr a una armada hunnica renfòrçada per divèrsei pòbles germanics vassaus comandada per Atila.
Fòrça indecisa, la batalha s'acabèt per de pèrdas importantas au sen de l'armada visigota e dei pòbles vassaus dei Huns après una jornada de combats acarnats. Lei Visigòts perdiguèron tanben son rèi e poguèron pas contuniar la batalha. Sensa aqueu sostèn, lei Romans poguèron pas perseguir Atila que poguèt se retirar lentament en direccion de Ren.
La victòria d'una armada crestiana còntra de nomadas pagans foguèt utilizada per la Glèisa crestiana per renfòrçar son influéncia. Ansin, lo racònte de la batalha dei Camps Catalàunics foguèt fòrça modificada per leis autors crestians per ne'n donar l'imatge d'una desfacha decisiva deis òrdas paganas dirigidas per Atila lo « Flèu de Dieu ». Pasmens, en realitat, lei fòrças hunnicas poguèron se retirar amb un butin important mai capitèron tanben de se restaurar rapidament car ataquèron lo nòrd d'Itàlia tre 452 sensa resisténcia vertadiera dei Romans.
Liames intèrns[modificar | modificar la font]
Nòtas e referéncias[modificar | modificar la font]
- ↑ Aquò es la data de la batalha principala. Pasmens, de combats entraïnèron de pèrdas importantas entre d'unitats avançadas tre lo 19.


text:
Montfranc
Montfranc[1] (Montfranc en francés) es una comuna roergassa situada dins lo departament d'Avairon e la region de Miègjorn-Pirenèus. .
Somari
Geografia[modificar | modificar la font]
Montfranc Es una municipalitat limitrophe del departament del Tarn, situada en lo parc natural regional dels grands causses, sul massís dels monts de Alban. Fa partida de la comunitat de municipalitats del país Sant Serninois
Montfranc est une commune limitrophe du département du Tarn, située dans le parc naturel régional des grands causses, sur le massif des monts d'Alban. Elle fait partie de la communauté de communes du pays Saint Serninois
Istòria[modificar | modificar la font]
Administracion[modificar | modificar la font]
Demografia[modificar | modificar la font]
Luòcs e monuments[modificar | modificar la font]
Personalitats ligadas amb la comuna[modificar | modificar la font]
Véser tanben[modificar | modificar la font]
Ligams extèrnes[modificar | modificar la font]
Nòtas[modificar | modificar la font]
- ↑ Saint-Sernin, Christian-Pierre Bedel, al canton, 1992


text:
1631
Aquesta pagina concernís l'an 1631 del calendièr gregorian.
Eveniments[modificar | modificar la font]
Occitània[modificar | modificar la font]
França[modificar | modificar la font]
Euròpa[modificar | modificar la font]
Africa[modificar | modificar la font]
Etiopia[modificar | modificar la font]
Perseguida deis insureccions que se debanavan dins tot lo país dempuei l'adopcion dau rite catolic en 1626 amb una batalha majora entre l'armada imperiala e aquela dau cap rebèl Melka Krestos, un cosin alunchat dau negus Susenyos Ièr (1607-1632), installat en Lasta. La batalha s'acabèt per una victòria clara dei tropas dau negus (8 000 rebèls tuats siá un tèrç de l'armada de Melka Krestos). Dins aquò, lo nombre de victimas sus lo prat batalhier roïnèt lo morau de Susenyos Ièr e de seis òmes. Maugrat sa victòria, lo negus se retirèt e abdiquèt l'annada seguenta.
Arts[modificar | modificar la font]
Sciéncias e tecnicas[modificar | modificar la font]
Matematicas[modificar | modificar la font]
Invencion dei signes " " per lo matematician anglés Thomas Harriot.


text:
Un article de Wikipèdia, l'enciclopèdia liura.
Joseph Erlanger (1874-1965) foguèt un mètge, bioquimista e professor universitari nòrd-american guerdonat amb lo Prèmi Nobel de Fisiologia o Medecina l'an 1944.
Nasquèt lo 5 de genièr de 1874 dins la vila de San Francisco, situada a l'estat nòrd-american de Califòrnia. Estudièt la quimia a l'universitat de Califòrnia e la medecina a l'universitat Johns Hopkins, ont foguèt diplomat en 1899. Se consacrèt posteriorament a la docéncia a las universitats Johns Hopkins, Wisconsin e Washington.
Moriguèt lo 5 de decembre de 1965 dins la vila de Saint Louis, situada dins l'estat de Missorí.
Amb Herbert Spencer Gasser realizèt, dins lo domeni de l'electrofisiologia, un ample estudi sul oscilloscòpi de rais catodics aplicats als impulses realizats pels nèrvis al sistèma nerviós.
L'an 1944 ambedós scientifics foguèron laureats amb lo Prèmi Nobel de Fisiologia o Medecina per los sieus trabalhs en lo camp dels impulses electrics del sistèma nerviós.


text:
1068
Cronologia mensuala:
Gen - Feb - Mar - Abr - Mai - Junh
Julh - Ago - Set - Oct - Nov - Dec
Cronologias tematicas:
Literatura - Musica - Sciéncia - Espòrt
Aquesta pagina concernís l'an 1068 del calendièr gregorian.
Eveniments[modificar | modificar la font]
Occitània[modificar | modificar la font]
França[modificar | modificar la font]
Euròpa[modificar | modificar la font]
Escòcia[modificar | modificar la font]
Acuèlh a la Cort dau senhor saxon Edgar Atheling qu'èra l'adversari principau dei Normands.
Mond[modificar | modificar la font]
Arts[modificar | modificar la font]
Sciéncias e tecnicas[modificar | modificar la font]
Cartografia[modificar | modificar la font]
Publicacion a Còrdoa dau Kitāb al-Masālik wa-al-Mamālik (Libre dei Rotas e dei Reiaumes) òbra principala de l'istorian e geograf Al-Bakri (1014-1094). Depintava lei regions dau nòrd e dau centre d'Africa.


text:
Sainte-Adresse
Sainte-Adresse es una comuna francesa, situada dins lo departament de la Sèina Maritima e la region de la Nauta Normandia.
Somari
Geografia[modificar | modificar la font]
Situada en la aglomeracion del Havre, Santa-Adreça es una station balnéaire sul littoral de la Mange. La vila es enclavée entre la mar e la municipalitat del Havre. Se tròba sul scenari cauchois #qu'aperten a l'ensems géologique del Conca Parisenc, format al ère secondaire. Lo jos-sòl a constituit d'un grand espessor de craie, en podent mesurar fins a unitat|200|mètres {{}} de prigondor[1]. A cobèrt d'una rusca de argila a silex e d'un limon fèrtil[2]. Aquel scenari es entaillé pel vallon sèsi de Ignauval #qu'es tapissé de alluvions e de sédiments. Lo cap de la Hève a l'oèst de Santa-Adreça, marca la extremitat sud de la Còsta de Albâtre e la extremitat nòrd de la baia de Seine. El culmini a 100 mètres a lo-dessus de la Mange. Protegís lo anse de Santa-Adreça. Lo phare de la Hève i a installat.
Située dans l'agglomération du Havre, Sainte-Adresse est une station balnéaire sur le littoral de la Manche. La ville est enclavée entre la mer et la commune du Havre. Elle se trouve sur le plateau cauchois qui appartient à l’ensemble géologique du Bassin Parisien, formé à l’ère secondaire. Le sous-sol est constitué d’une grande épaisseur de craie, pouvant mesurer jusqu’à 200 mètres de profondeur[1]. Il est couvert d’une couche d’argile à silex et d’un limon fertile[2]. Ce plateau est entaillé par le vallon sec d'Ignauval qui est tapissé d’alluvions et de sédiments. Le cap de la Hève à l'ouest de Sainte-Adresse, marque l'extrémité sud de la Côte d'Albâtre et l'extrémité nord de la baie de Seine. Il culmine à 100 mètres au-dessus de la Manche. Il protège l'anse de Sainte-Adresse. Le phare de la Hève y est installé.
Comunas vesinas[modificar | modificar la font]
Istòria[modificar | modificar la font]
[[Fila:ELD 117 - SANTA-ADREÇA - Vist d'amassa del Boulevard Maritim.JPG|thumb|left|Vist d'amassa del Boulevard Maritim al començament de la Sègle XX]] L'ancian nom de la municipalitat èra Sant-Denis-Cap-de-Caux, a causa de la glèisa Santa-Denis, près de la comuna.
Santa-Adreça en essent situada al bòrd de las falaises, las abitacions gallo-romaines d'aquel ancian vilatge de pescadors son segurament ara al fons de la Mange.
En 1415, Henri V de Angleterre desembarca amb la siá flotte.
A partir de 1905, Georges Dufayel, òme de questions parisenc, crèa a Santa-Adreça ex nihilo un lotissement balnéaire, lo Niça havrais, #qu'es a lududes sòl una autentica station balnéaire. Lo architecte havrais Ernest Daniel dirigís las operacions. L'avenguda de las Regates, sus la tèsta de mar, a concebut a l'image de la passejada dels Angleses de Niça.
Pendent la Primièra Guèrra mondiala, del temps que la Belgica es gaireben totalament ocupada pels Alemands, Santa-Adreça #èsser capitala administrativa del reialme, cedida a bail dins lo govèrn bèlga per la durada de las hostilités, amb la fin de pas far d'aquel un govèrn en exili[3]. Aquel darrièr se #installar doncas d'octòbre 1914 en novembre 1918 en lo « immeuble Dufayel », bastit per Georges Dufayel en 1911. I aviá a la siá disposicion un burèu de plaça, en utilizant afranquisses-plaça bèlgas.
Pendent la Segonda Guèrra mondiala, los Alemands i bastisson divèrsas labors de fortificació del Mur de l'Atlantic, per defendre lo pòrt del Havre.
L'ancien nom de la commune était Saint-Denis-Chef-de-Caux, dû à l'église Saint-Denis, près de la mairie.
Sainte-Adresse étant située au bord des falaises, les habitations gallo-romaines de cet ancien village de pêcheurs sont sûrement maintenant au fond de la Manche.
En 1415, Henri V d'Angleterre débarque avec sa flotte.
À partir de 1905, Georges Dufayel, homme d’affaires parisien, crée à Sainte-Adresse ex nihilo un lotissement balnéaire, le Nice havrais, qui est à lui seul une véritable station balnéaire. L’architecte havrais Ernest Daniel dirige les opérations. L’avenue des Régates, sur le front de mer, est conçue à l’image de la promenade des Anglais de Nice.
Pendant la Première Guerre mondiale, alors que la Belgique est presque entièrement occupée par les Allemands, Sainte-Adresse fut capitale administrative du royaume, cédée à bail au gouvernement belge pour la durée des hostilités, afin de ne pas faire de celui-ci un gouvernement en exil[4]. Ce dernier s'installa donc d'octobre 1914 à novembre 1918 dans l'« immeuble Dufayel », construit par Georges Dufayel en 1911. Il avait à sa disposition un bureau de poste, utilisant des timbres-poste belges.
Pendant la Seconde Guerre mondiale, les Allemands y construisent plusieurs ouvrages de fortification du Mur de l'Atlantique, pour défendre le port du Havre.
Administracion[modificar | modificar la font]
Demografia[modificar | modificar la font]
Luòcs e monuments[modificar | modificar la font]
Personalitats ligadas amb la comuna[modificar | modificar la font]
Véser tanben[modificar | modificar la font]
Ligams extèrnes[modificar | modificar la font]
Nòtas[modificar | modificar la font]
- ↑ 1,0 1,1 Pierre Auger e Gérard Granier, Lo Guia del país de Caux, La Manufacture, Lion, 1993 (ISBN 2737702801), Modèl:Pàg.132.
- ↑ 2,0 2,1 J. Ragot, Lo Sr. Ragot, Guida de la natura dins país de Caux, 2005, Modèl:Pàg.6.
- ↑ Modèl:30questions-OccupationVienne, Modèl:Pàg.8.
- ↑ Modèl:30questions-OccupationVienne, p. 8.


text:
Roland de Lassus
Roland de Lassus (Mons, Enaut, c. 1530 – 14 de junh de 1594), tanben conegut com Orlando di Lasso en italian, que ho un compositor de l'escòla francoflamenca de la Renaishença e un deus compositors màgers de musica polifonica de la fin deu sègle XVI.
Roland de Lassus que vadó a Mons, dens la província d'Enaut (uei en Belgica). Que sabem chic de causa suber lo son temps de mainatge. Ua legenda que conta que mainatge, e ho panat tres còps per'mor de la beutat de la soa votz. Quina que sia la vertat, la soa integritat fisica que ho emparada a maugrat d'aquò. Aus 12 ans que viatgè en Itàlia. Que viscó a Màntoa, Milan puish Roma on comencè de compausar.
Que demorè ua gran partida de la soa vita au servici deu duc de Bavièra a Munich, en carga de provesir la cort en musica e mei que mei en musica religiosa entaus servicis de la capèra.
Òbras[modificar | modificar la font]
- Tristis est anima mea
- adoremus te Chirste
- Les larmes de Saint Pierre
- En passant par la Lorraine
- Ballet des Ambassadeurs Polonais (1573)


text:
La Breille-les-Pins
La Breille-les-Pins es una comuna francesa, situada dins lo departament de Maine e Léger e la region dels Païses de Léger .
Somari
Geografia[modificar | modificar la font]
Aquela comuna angevine se situa en lo Baugeois, en limit de la vallée de la Loire e del Saumurois.
Cette commune angevine se situe dans le Baugeois, en limite de la vallée de la Loire et du Saumurois.
Comunas vesinas[modificar | modificar la font]
Istòria[modificar | modificar la font]
Ja coneguda a Modèl:La s-, "Brolia, la Breille" s'es desplaçat pauc a pauc sus la rota de la Loire a Vernoil, al masatge caseriu del Val de Chevré. La municipalitat levava alavetz del seigeur de Montsoreau e Bellay. En 1849, comuna e escòla se bastisson e entre 1864 e 1866, la municipalitat bastida la nòva glèisa St Etienne.
Lo 13 de març de 1958 La Breille ven La Breille-los-Pins[1].
Déjà connue au Modèl:S-, "Brolia, la Breille" s'est déplacée peu à peu sur la route de la Loire à Vernoil, au hameau du Val de Chevré. La commune relevait alors du seigeur de Montsoreau et Bellay. En 1849, mairie et école se construisent et entre 1864 et 1866, la commune construit la nouvelle église St Etienne.
Le 13 mars 1958 La Breille devient La Breille-les-Pins[2].
Administracion[modificar | modificar la font]
Demografia[modificar | modificar la font]
Luòcs e monuments[modificar | modificar la font]
Personalitats ligadas amb la comuna[modificar | modificar la font]
Véser tanben[modificar | modificar la font]
Ligams extèrnes[modificar | modificar la font]
Nòtas[modificar | modificar la font]
- ↑ INSEE, Còdi Oficial Géographique, Modificacions de las municipalitats de Maine-e-Loire, consultadas lo 24 de junh de 2012
- ↑ INSEE, Code Officiel Géographique, Modifications des communes de Maine-et-Loire, consultées le 24 juin 2012


text:
Tux
Tux es lo nom de la mascòta oficiala del nuclèu Linux. Creat per Larry Ewing en 1996, es un pichon pingoïn d'aspècte risolet e comic. L'idèa que la mascòta de Linux siaga un pingoïn ven del meteis Linus Torvalds, creator de Linux. Segon çò que se conta, quand èra mainatge un pingoïn lo mosseguèt, e ne'n resultèt l'idèa simpatica d'associar aqueste animal al seu projècte.
Existisson doas versions sobre l'origina de son nom. La primièra suggeris que lo nom ven del fach de que los pingoïns semblan èsser vestits d'un esmoquin (que en anglés es tuxedo max, abreviat tux). La segonda es que las letras que compausan Tux venon del nom de Torvalds e Linus.


text:
Choisy-en-Brie
Choisy-en-Brie es una comuna francesa, situada dins lo departament de Sèina e Marna e la region d'Illa de França.
Somari
Geografia[modificar | modificar la font]
La municipalitat de Choisy-en-Brie a situat en plena cœur de la Brie, entre Coulommiers (12 km) e La Ferté-Gaucher (9 km), e depen del costat de la Ferté-Gaucher. La siá superficie es de 2 500 ectaras, en comprenent lo bourg e 17 caserius per 1171 abitants. Dos cors d'aiga, lo Vannetin e la Payenne, se situan egalament en la municipalitat[1].
La commune de Choisy-en-Brie est située en plein cœur de la Brie, entre Coulommiers (12 km) et La Ferté-Gaucher (9 km), et dépend du canton de la Ferté-Gaucher. Sa superficie est de 2 500 hectares, comprenant le bourg et 17 hameaux pour 1171 habitants. Deux cours d'eau, le Vannetin et la Payenne, se situent également dans la commune[1].
Comunas vesinas[modificar | modificar la font]
Istòria[modificar | modificar la font]
Administracion[modificar | modificar la font]
Demografia[modificar | modificar la font]
Luòcs e monuments[modificar | modificar la font]
Personalitats ligadas amb la comuna[modificar | modificar la font]
Véser tanben[modificar | modificar la font]
Ligams extèrnes[modificar | modificar la font]
Nòtas[modificar | modificar la font]
- ↑ 1,0 1,1 {{{Títol}}}. Consultat lo 3 de setembre de 2012


text:
Lucy (Mosèla)
Lucy es una comuna francesa, situada dins lo departament de Mosèla e la region de Lorena.
Somari
Geografia[modificar | modificar la font]
Comunas vesinas[modificar | modificar la font]
Istòria[modificar | modificar la font]
- Anciana província lorraine en dependent de la châtellenie de Amance.
- Poderosa distincion a Modèl:La s
- Transbordador de Lucey #far la patz amb la vila de Mètz en 1430.
- #Servir de dotation de la notícia primatiale de Nancy en 1604.
- Lucy Èra lo banc de la corporacion de las tisserands de la châtellenie de Amance.
- Ancienne province lorraine dépendant de la châtellenie d'Amance.
- Puissante seigneurie au Sègle XV
- Ferry de Lucey fit la paix avec la ville de Metz en 1430.
- Servit de dotation de la nouvelle primatiale de Nancy en 1604.
- Lucy était le siège de la corporation des tisserands de la châtellenie d'Amance.


text:
Saint-Pancrasse
Nom desconegut en arpitan (Saint-Pancrasse en francés) es una comuna arpitana dau Daufinat, situaa dins lo departament d'Isèra e la region de Ròse-Aups.
Somari
Geografia[modificar | modificar la font]
La municipalitat se situa sul Scenari de las Pichonas-Ròcas, un balcon natural, en bordure oriental del Massís de la Chartreuse, dominat per la Dent de Crolles,montanha #que barra un labyrinthe sosterranh.
La commune se situe sur le Plateau des Petites-Roches, un balcon naturel, en bordure orientale du Massif de la Chartreuse, dominé par la Dent de Crolles,montagne qui renferme un labyrinthe souterrain.


text:
1136
Cronologia mensuala:
Gen - Feb - Mar - Abr - Mai - Junh
Julh - Ago - Set - Oct - Nov - Dec
Cronologias tematicas:
Literatura - Musica - Sciéncia - Espòrt
Aquesta pagina concernís l'an 1136 del calendièr gregorian.
Eveniments[modificar | modificar la font]
Occitània[modificar | modificar la font]
França[modificar | modificar la font]
Euròpa[modificar | modificar la font]
Asia[modificar | modificar la font]
Principat d'Antioquiá[modificar | modificar la font]
Maridatge entre Constança d'Antioquiá e Raimon de Peitius que venguèt lo cap vertadier dau principat marcant la fin de la regéncia de Folc de Jerusalèm.