text:
02/02/2016
Paraulas de Novelum fête son 150ème numéro
Fondée en 1969, l'association Novelum, section périgorde de L'IEO ( Institut d'Estudis Occitan) lança en même temps la revue 100 % en occitan « Paraulas de Novelum ». Le responsable éditorial actuel de la revue, Jean-Claude Dugros nous en parle.
«Dempuei la debuta, trobam dins quela revista los temas fondators de l'IEO : l'ensanhament de la lenga, la grafia normalisada, l'estudis de textes ancians, la creacion culturala e literaria e la politica per far avançar la causa occitana. L'idèia es de perpausar de textes en occitan de qualitat per participar a la « defensa e illustracion » de la lenga occitana en Perigòrd. Los estudis de toponimia par Joan Ros e Joan Rigosta, las criticas de libres e los textes de Micheu Chapduelh son de rendetz-vos reguliers plan legits. En mai de quò , tot un fum de textes actuals, poesias, contes, estudis venen completar lo contengut de 24 paginas en general. De temps en temps suertem un numerò especial tematic sur la toponimia per Joan Ros o los juecs ancians per Micheu Chapduelh, lo numerò d'Ezra Pound sur los trobadors, sur la poesia ... Una bona partida daus autors perigòrds coneguts an començat en far pareisser de las creacions originalas dins Paraulas e continuan de zo far : Jaumeta Beauzetie, Benedicta Bonet, Jacme e Frederic Fijac, Joan Ganhaire, Brigita Miramont, Jan Peire Reidi, Esteve Ros, mas tanben Joan-Claudi Puegraveu, Gilbert Borgés...Lo contengut es pas folcloric, passadiste. Virada vers l'avenir, d'aisar legir e de qualitat, la revista se vòl tanben botar a la portada de la gent en perpausar dels textes que se pòden utilizar dins los talhiers de lenga coma « Las cronicas de Vent l'i bufa » de Joan Ganhaire que son dels còps editats en libre. Lo n° especial 150 qu' es per surtir en feurier es un mescladitz de textes ancians qu'avem causit mai de la creacion novela. Las darrièras annadas son tan ricas coma las primièras. La carcassa es solida e avem confiança en l'avenir».
Revue par abonnement : 15€ les 4 numéros ou 25€ les 8 numéros, chèque à l'attention de Novelum, 95 route de Bordeaux 24430 Marsac sur l'Isle.
Denis Gilabert
21:32 Publié dans Actualitats, actualité, Associacions, Literatura en òc | Lien permanent | Commentaires (0)
26/01/2016
Fédérop, éditeur en oc en Périgord
Les éditions Fédérop se situent à Gardonne, dans le bergeracois. Fondée par Bernard Lesfargues en 1975, la maison fut reprise en 1999 par Jean-Paul Blot et Bernadette Paringaux, deux professeurs de langue amis du célèbre auteur et éditeur. Jean-Paul, professeur d'anglais parle et écrit l'occitan ; Bernadette est professeur d'espagnol et traductrice. Les deux avaient fait des traductions de textes anglais et espagnol pour le compte de Fédérop .
«En ce qui concerne l'occitan, nous dit Bernadette Paringaux, Bernard Lesfargues avait choisi de publier des grands auteurs actuels : Robert Laffont, Max Rouquette, Bernard Manciet, Jean-Paul Creissac Nous avons poursuivi dans cette voie. Par ailleurs, nous avons créé en 2011 une collection Troubadours avec la publication de « Chanson pour un amour lointain » de Jaufre Rudel par Yves Leclair, présenté à la Trobada de Blaye. L'idée est de proposer le texte original en occitan avec sa traduction ou adaptation en français, réalisée par des personnes maîtrisant parfaitement l'occitan, de manière à donner la possibilité au grand public de connaître l'oeuvre des troubadours. Le succès de ce premier livre a conduit Pierre Bec à nous proposer « Fin amor ou la folie du verbe », d'Arnaud Daniel, qui fut présenté à la Trobada de Ribérac en 2012 puis « L'amour au féminin, les femmes troubadours » en 2013. Puis en 2014, nous faisions paraître « Le Néant et la Joie » du premier troubadour Guillaume D'aquitaine par Katy Bernard et « Le loup amoureux » de Peire Vidal par Francis Combe. Nous avons également édité « Portes de l'ombre », une traduction en français du « Libre dau reirlutz » de Joan Ganhaire également en CD bilingue. Par ailleurs, nous avons développé la collection Paul Froment, qui édite des poètes francophones comme Gabriel O Koundji, Haymen Hacen, Chantal Detcherry et bien sûr Bernard Lesfargues ( le dernier: « Chant de la Vielle », avec Jean-Claude Dugros) et tant d'autres.
En 2016, nous allons publier une anthologie de Bernard de Ventadorn par Luc de Goustine et une réédition de « Chanson pour un amour lointain » de Jaufre Rudel. Un travail d'orfèvre pour un éditeur et ses auteurs qui sortent des sentiers battus. Voir le site : http://federop.free.fr/ .
Denis Gilabert
18/01/2016
L'invité, lo convidat de Meitat-chen, meitat-pòrc dau diumenc 24 de genier 2016
Joan-Pau Verdier e Marçau Peironi nos informan que lo convidat de l'emission de diumenc 24 de genier 2016 sera Sebastian Girard de l'Agença Culturala Dordonha Perigòrd, per parlar de la dictada occitane que se debanará le 30 de genier de 9 oras 30 a 16 oras au centre departamentau de la communicacion ( rota de Briva) a Perigüers.
Meitat chen , Meitat pòrc , chasque diumenc a 11 oras sur França Blu Perigòrd!
Veiqui lo ligam vers França Blu Perigòrd
e lo ligam vers lo site de Joan-Pau Verdier
17/01/2016
Parlem nòstra lenga en janvier sur radio Bergerac 95
L'emission occitana animada per Joan-Claudi Dugros e Jean-Pierre Drilhol en genier presentará de tèxtes de Joan Bodon et Ive Lavalade, un conte ont lo Pair Nadal parla ponchut e ten pas sas promessas...Òm i parla tanben de las noveutats e mai que mai de la remirabla antologia occitana-anglesa "Grains of Gold". Lo tot amb de musicas del regretat Marcèl Piaud.
De escotar en clicar sur:
http://www.bergerac95.fr/index.php?category/Emissions/Par..."
14:40 Publié dans Actualitats, actualité, Literatura en òc, Musica, chants e dança | Lien permanent | Commentaires (0)
11/01/2016
Troisième « Dictada occitana » à Périgueux
Pour la troisième année consécutive, l'Agence Culturelle Départementale et Novelum organisent à Périgueux la « Dictada occitana », dictée occitane, cette année samedi 30janvier de 9 h 30 à 16 heures au Centre Départemental de la Communication à Périgueux.
Rencontre avec Sébastien Girard du Pôle Occitan de l'Agence Culturelle.
«L'idéia es de far rencontrar lo monde que s'interessan a l'escrich en occitan per passar un bon moment e en mesme temps de far veire l'actualitat literaria e musicala, plan richa en Perigòrd. Questa annada, onor a las escrivanas actualas, la dictada prendra la forma d'una « tençon » ( joute verbale à la manière des troubadours ou plutôt trobairitz!) entre Cecila Chapduelh ( en lemosin) et Brigita Miramont ( en lengadocian). Lo texte sera corrijat a l'orau per Novelum. Per l'occasion, actualitat literaria de Perigòrd sera presentada au public. Puei, lo moment de convivencia emb l'aperitiu-concert ofert per l' Agença Culturala e preparat per l'UOCC( Union Occitana Camila Chabaneu, de Nontron) coma « Lo Clapat » lo noveu grope de Christophe Célérier et Pau Jochmans. Apres le repas « tirat dau panier », aurem una surpresa, lo quite Joan-Pau Verdier, en « convidat estela »( guest-star, coma se ditz en bon francés). Joan-Pau vai nos far visitar Perigüers occitan, mai que mai lo quartier de la ruas nòvas, onte demorava quante era mainatge e onte aprenguet a parlar occitan coma son grand. Fin finala, quela dictada es un bon biais de se trobar, de valorisar la creacion occitana en Dordonha, lo tot dins un ambient conviviau. La dictada es duberta a totas et tots, de tots atges e de tots niveus. Las doas prumieras edicions fuguèren un succès, esperam enquera mai de monde questa annada. En mai de quò, quò sera la prumiera surtida en òc de nòstra novela elegida a la lenga e la cultura occitana Régine Anglard ».
Renseignements à l'Agence Culturelle Départementale, Sébastien Girard au 0553064000, courriel s.girard@culturedordogne.fr.
Denis Gilabert
Photo: Laurence Vidard-Salles et Sébastien Girard de l'Agence Culturelle Dordogne Périgòrd


c: text/html

text:
Ujan, lo salon Legir a Limòtges se tendrá dau divendres 31 de març au diumenc 2 d’abriu jos las telas dau grand chapiteu dau Champ de Julhet. L’i trobaretz mai de 300 autors de literatura generala, regionala, jòunessa e benda dessenhada per de las dedicaças, daus rendetz-vos literaris, de las animacions e daus rencontres d’autors organizats tanben dins diferents luòcs culturaus de la vila.
E, per biais, l’i trobaretz la Libraria occitana que s’i ven totjorn conhar per se far conéisser un pauc mai daus Lemotjauds e daus Lemosins en generau : l’enchaison es bona per far valer las noveutats e de presentar daus autors occitans contemporaus.
Alaidonc, l’i convidem ujan :
– Monica Sarrasin, per son libre D’entre tant, quauques uns : Començavam de bien conéisser la Lison dau Peirat, que la Monica n’avia fach sos dos prumiers racontes. Dins ‘queu tresesme libre, l’autor fai lo portrach de ueit autras « figuras » de Vic.
« L’autor sap campar lo monde dins lor veritat, los sap far viure, parlar, los sap menar de cencena d’istòria, en granda justessa e libertat de ton.
Un bon libre ente, coma dins la vita, òm passa dau rire a las gremas, aquí leugier, aquí greu… La vita. » (Melhau)
Preséncia : Divendres, dissades e diumenc
– Miquèla Stenta, per Marcelle Delpastre, à fleur de l’âme. Professor de lenga e cultura occitanas pendent pas mau d’annadas en Lemosin, Miquèla Stenta viu e ensenha aura a Seta. ‘Queu libre presenta Marcela Delpastre de mai d’un biais : la femna d’abòrd, puei sa vita de paisana, e enfin son òbra de poeta, un portrach illustrat de passatges de sos memòris, e dau reportatge fotò inedich d’un grand fotografe, Charles Camberoque.
Preséncia : Divendres e dissades
De bon saubre :
– Miquèla Stenta presentará son libre divendres 31 de març a 6 oras de l’enser a La Grange a Calèches, 11, cors Vergniaud (que ribeja lo Champ de julhet). → Ne’n saubre mai
– Una mòstra « Marcela Delpastre photographiée par Charles Camberoque » se tendrá a la Librariá occitana dau 31 de març au 27 de mai. → Ne’n saubre mai
Libraria occitana – 05 55 32 06 44

robotstxt: allowed

filter: keep


text:
Per se remembrar la question , èra que Lafont volontava d’estudis economicas dins OC al revèrs de Castanh qu’explicava per de que ne calia pas estudiar lo sicut economica d’Occitania.
Aqui l'avètz:
« Lo rapòrt moral , adoptat per l’Amassada Generala de 1954, evidentament me fa cristalisar una propension anciana dins los mitans literaris d’òc a cercar fòra de la cultural los ferments de çò que se ditz « la vida » per l’augment d’un moviment occitan revendicatiu.
L’idèa es pas nòva que vòl que la realitat occitana serià inscricha dins los faches e los « processus » economics que lo nòstre terraire n’es lo teatre .
Occitania se poirià definir en perpaus economics.
Per la mia part , me pensi qu’en 1954 , l’economia politica es lo darrièr dels domènis que s’i poirià decelar los vestigis d’una identitat occitana.(soslinhats per ièu)
E dins lo cas qu’òm admetrià que de zònas economicas se pòscan considerar a l’en dedins del mercat franés , se cal ben dire que res establis pas , entre las tèrras nòstras , un ligam que tornarià donar una unitat a aquel nivèl. Consi Lengadòc tolosan se sentirià pas mai d’afinitats amb l’ensems aquitan (anant bensai cap a l’ubac fins Peitau e Leira ) qu’amb Lengadòc viticòl ; consi aquest serai pas mai ligat a Borgonha viticòla qu’al Massis Central per de reaccions sincronicas o non ; consi la val de Ròse se poiria desseparar de Lion per vesinar Tolosa , Montpelhèr e Pau ? Una supaucision que de regims economicas gisclen , derivaràn d’exigéncias que son sens cap de rapòrt amb las donadas culturalas.
Las causas se passan segond de nòrmas distinctas.
Introduire de concepts d’origina culturala dins lo domèni de l’economia es un non sens (soslinhats per nos) , una entreprèsa voidada al non res.
Mas, se ditz , la cultura pòt pas viure coma un monde claus ; se noiris de tot que se mòu al seu entorn. Aquò’s vertat . Dins quin sens ?
Se sauria pas concebre entre economia e cultura un rapòrt simple , un rapòrt immediat que responden a l’esquema d’un materialisma ninoi.
Los faches ma terials que dependon de l’economia ans de rapòrts amb los faches esperitals que despendon de la cultura sonque per l’entremesa d’una presa de consciénca politica e sociala. Es a dire que la pensada de las poblacions deu, d’en primier , interpretar en paraulas politicas e socialas las contradiccions que s’i troban plaçadas abans que de demandar a una
Tradicion culturala de li far prodèl, abans que de ne sonar a la cultura dins lor combat per las resòlver, dins lor esfòrç per las desnosar o per lor escapar.
Es çò que se passèt en Catalonha . L’aligança del renaissetn cultural e dels movements economics de las ciutats catalanas s’es realizada per l’entremesa d’una presa de consciénca politica e sociala , separatista e borgèsa , aquela d’una astrada catalana d’una nacionalitat que montava. La consciénca literaria e culturala venguèt confirmar e ajudar una conscéncia politica que se cercava jos l’aflat dels mobils economics. ( ???? Soslinhats per nosautres).
Mas se pòt dire qu’en Franca las causas van d’un autre biais . La presa de consciénca se fa dins lo quadre politic e social de la nacion francesa . Pòt prene d’azart un caracter regional , mas jamai occitan . ( E per de que ? La question es nautra…)
Se vei pas possible la naissença d’un partit politic occitan.
Donc lo ligam natural entre la revendicacion economica e la revindicacion culturala existis pas .
Dins l’accion e la pratica òm pòt pas agafar la pensada occitanista a de batestas e a de moviments d’opinion que se resòlvon e se desvelòpan sus un autre plan.
Demòra de determinar en de qué pòt consistir l’accion d’un moviment culturau occitan .
Per ne jutjar , soi persuadit que cal començar per butar contra la tendéncia economista que se desvela demest nosautres , una critica aitant afogada coma aquela que foguèt menada contra las sobras de las conceptions nacionalistas que tapavan lo camin nòstre en 1950. Critica encara mai necessària benlèu per çò que aquela tendéncia se farda diferentament e n’es mai dangeirosa.
Cò segur es que la natura de la seduccion econmista es de tal biais que pòt far espetar lo moviment occitanista .( ????)
Li vesi coma consequéncias immediatas :
1- de desvirar los membres del movement de las òbras positivas dins lòrdre cultural , al moment que tot i es far concernant l’estudi de la nòstra tradicion , la creacion de fogals plan ligats a las nòstras ciutats , a l’astrada de las nòstras capitalas regionalas , l’alestiment d’un art e d’una pensada, d’obratges capables , de portar un vam novèl a las donadas de la nòstra vida intelectuala. ;
2- 2 de desrompe a bèlis paucs çò mai clar de l’activitat de l’Institut per la manca d’ especialistas , per la manca de guidas segurs , e de la readaptacion d’intelectuals e d’artistas que constituisson la majoritat dels rengs nòstres, a de la disciplina tan particularas coma l’economia politica , se farià pas qu’ambe dificultats grandas ;
3- 3-d’introduire , enfin, demest nosautres de guarguilhs d’òrdre politic que la solucion ne serià pas possibla dins lo quadre d’un Institut d’estudis desinteressats .
Quina audiénca rescontrariam sus aquela via que i sauriàm pas jogar un autre ròtle que lo de la mosca del còche ?
Per quant a ièu , pensi qu’es d’aimar mai que los occitanistas se geten dins la lucha culturala amb una consciénca nauta e caprruda de las astradas de lor païs , en ciutadans de las vilas que i demòran , prenent en carga las aspiracions mai leimas de lors conciutadans dins un esperit engimbraire . Non pas que se dega refusar , coma de ben entendut , un estudi d’economia politica concernint los païses nòstres , o far defensa als nòstres romanciers de s’inspîrar de las condicions materialas d’existéncia de las poblaciosn qu’estudiàn ! Son pas aqui problèmas d’accion mas de sciéncia o d’estetica.
Aquò çò que repondèt Castanh al son vejaire de far pareisser d’estudis economicas sul sicut de la nacion occitana.
Ieu vesi plan que
- Castanh junta ambe los rasonamements del felibritge.
- que dis que i a cap d’òmes capbles d’analisar lo sicut economica occitan.
- Que lo sicut frances es autre e que las causas se resòlvon d’un autre biais dins Franca .
- Que praquò los catalans avian rason de lutjar.
- Que cal recampar dins lo quadre de la cultura totas las costumas e biais de viure occitan.
Que vòl pas veire una segonda lo jos desvelopament occitan.
Que de segur pòd pas comprendre lo slogan : « viure al païs » e per de que los caumaires son mai nombroses al miètjorn.
Brèu i a pas fotò.
Compreni pas la posicion de Castanh que lo tenia per lo tipe de las pòrtas dubèrtas .
E qu’ailas m’enganave…
E que Lafont que sos arguments son « oblidats » per dire pas « mespresats » me pareis lo, que vesia mai luènh de tota la còla.
Mas sai que m’engane


text:
Las Aigas Bonas
En julh 1852, la petita vila de las Aigas Bonas, nigada fadament hens un arreplec deus Pirenèus, qu'èra en esmai : estranhèras, arribadas deu país vesin, qu'i hasèn sensacion. Eugénie de Montijo que s'i èra arrestada, per ua sason, dab la soa mair, e qu'èra coneishuda per estar charmadora. Los òmis que's disèvan elobats, enluats. Las hemnas, dab ua communautat d'opinions, causa la mèi rara deu monde quan e's deben jutjar eras medishas, qu'asseguravan que ne's brembavan pas d'aver vist un sorríder tan doç e tan fièr en medish temps.
Lo nom de Madamisèla de Montijo que's passejava sus tots los pòts. L'originalitat de las soas faiçons, drin hardidas, singularas, qui's ressentiva en la soa educacion cosmopolita ; las soas inclinacions caritativas, l'eslanç de còr qui la portavan a espandir alentor d'èra tot lo ben que podèva har, arredoblavan las curiositats e las simpatias.
Qu'èra pendent l'estiu qui precediva la proclamacion de l'Empèri. A las Aigas Bonas que's trobava, en medish temps, Bernard Bauer, destinat a vader lo predicator de las Tuileries. Lo sovier que guardè d'aquera aparicion e qu'a volut fixar hens las soas nòtas manuscritas – pasadas, après la soa mort, hens las nostes mans – qu'estó tan viu, que las annadas n'an pas amortit lo son entosiasme. Que la trobè radiosament beròja.
La joena Espanhòla que's despensava, tan suu plan fisic que morau, dinc a la limita de las soas facultats, que's passejava a pè e a chivau suus camins pintorescs d'aqueth penent deus Pireneus, que s'adonava dab l'ardor deu son atge aus plasers deu bal : e, hens los entertemps de las soas gaujors, que s'enqueriva de las sofrenças alentor a las quau li serè possible d'aportar ua ajuda, un solaç.
Cada matin qu'assistívam a un espectacle esmavent, devans la pòrta de l'ostau on èran la comtessa e la soa hilha. Los praubes deu país qu'i èran amassats en esperant la hada blonda ; e lo lor nombre qu'augmentava dab la reputacion d'ua generositat que d'autes demandavan a constatar au lor torn. Deu hons deus vilatges alentorn vienèvan los desfortunats entà recéber la loa part de la distribucion quotidiana d'aumoina. Sol un vielh avugle demorava hens la soa taupatèra per la fauta de l'impoténcia de las soas camas e que's lamentava d'en estar excludit. Madamisèla de Montijo qu'entenó aqueste detressa. Lo dia deu son depart de las Aigas Bonas, la soa auto que s'arrestè debans la cabana deu paisan infirme ; que baishè e pausè duas pèças hens las soas mans qui tremolavan. Transportat de reconeishença, l'òmi que digó « Que Diu vos arrecompensa tan com lo meritatz! Que Diu vos hasca reina! »
Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.


text:
Villes et mairies de l'Arrondissement de Goslar (153)
Liste des communes
Goslar
Ville de Goslar, localité de l'Allemagne de 40 000 habitants.
La mairie de Goslar a une adresse e-mail et un site Internet.
Bad Harzburg
Ville de Bad Harzburg, localité de l'Allemagne de 21 000 habitants.
La mairie de Bad Harzburg a une adresse e-mail et un site Internet.
Seesen
Ville de Seesen, localité de l'Allemagne de 20 000 habitants.
La mairie de Seesen a une adresse e-mail et un site Internet.
Clausthal-Zellerfeld
Ville de Clausthal-Zellerfeld, localité de l'Allemagne de 14 000 habitants.
La mairie de Clausthal-Zellerfeld a une adresse e-mail et un site Internet.
Langelsheim
Ville de Langelsheim, localité de l'Allemagne de 12 000 habitants.
La mairie de Langelsheim a une adresse e-mail et un site Internet.
Vienenburg
Ville de Vienenburg, localité de l'Allemagne de 10 000 habitants.
La mairie de Vienenburg a une adresse e-mail et un site Internet.
Liebenburg
Ville de Liebenburg, localité de l'Allemagne de 8 700 habitants.
La mairie de Liebenburg a une adresse e-mail et un site Internet.
Braunlage
Ville de Braunlage, localité de l'Allemagne de 4 500 habitants.
La mairie de Braunlage a une adresse e-mail et un site Internet.
Lutter am Barenberge
Ville de Lutter am Barenberge, localité de l'Allemagne de 2 200 habitants.
La mairie de Lutter am Barenberge a une adresse e-mail et un site Internet.
Altenau
Village d'Altenau, localité de l'Allemagne de 1 700 habitants.
La mairie d'Altenau a une adresse e-mail et un site Internet.
Saint-Andréasberg
Village de Saint-Andréasberg, localité de l'Allemagne de 1 700 habitants.
La mairie de Saint-Andréasberg a une adresse e-mail et un site Internet.
Wildemann
Village de Wildemann, localité de l'Allemagne de 1 000 habitants.
La mairie de Wildemann a une adresse e-mail et un site Internet.
Wallmoden
Village de Wallmoden, localité de l'Allemagne de -1 000 habitants.
La mairie de Wallmoden a une adresse e-mail et un site Internet.
Hahausen
Village d'Hahausen, localité de l'Allemagne de -1 000 habitants.
La mairie d'Hahausen a une adresse e-mail et un site Internet.
Schulenberg Im Oberharz
Village de Schulenberg Im Oberharz, localité de l'Allemagne de -500 habitants.
La mairie de Schulenberg Im Oberharz a une adresse e-mail et un site Internet.


text:
Georges Frêche
Georges Frêche, nascut lo 9 de julhet de 1938 a Puèglaurenç (Tarn), mòrt lo 24 d'octobre de 2010 a Montpelhièr, es un òme politic que foguèt president del Conselh Regional de la region de Lengadòc-Rosselhon, president de la Comunautat d'Aglomeracion de Montpelhièr e conselhièr municipal de Montpelhièr. Foguèt deputat d'Erau (en 1973-1978, 1981-1993 e 1997-2002) e cònsol de Montpelhièr (1977-2004).
Especialista de drech roman, es professor onorari d'istòria del drech roman a l'Universitat de Montpelhièr 1, après d'ensenhaments de l'istòria del drech e de las idèas politicas a l'UFR de Drech e a l'UFR de Sciéncias Economicas.


text:
LHI SONAIRES (D. Anghilante)
Tratto da : Dario Anghilante: vòus, violon - Peyre Anghilante: semiton, fisa, guitara - Simonetta Baudino: viola, semiton - Alessio De Meio: semiton, percussions - Francesco Mattalia: violon, semiton - Aranjaments de Lhi Sonaires - dins Ilhi tòcs: Lhi sonaires, Ai fach un sumi e Se chanta la vòus es de Rosella Pellerino
LHI SONAIRES
Ousitanio Vivo Edicions - 0175 567606 . 0171 918971
Registrat e mesclat setembre 98 - junh 99,
estudi VIVI RECORDS (cn)
Dario Anghilante: vòus, violon - Peyre Anghilante: semiton, fisa, guitara - Simonetta Baudino: viola, semiton - Alessio De Meio: semiton, percussions - Francesco Mattalia: violon, semiton - Aranjaments de Lhi Sonaires - dins Ilhi tòcs: Lhi sonaires, Ai fach un sumi e Se chanta la vòus es de Rosella Pellerino


text:
2 Romains
Images Stock
7,559 résultats
Bath romains Ruines Baalbek Beeka Liban de Romains de champ de pavotBains romains, Bath R-U Bains romains antiques Catane, Sicile l'ItalieBath romains à Bath, Angleterre Visage d'horloge de vintage avec les nombres romains Militaires romains sur le réservoir TR85M1Dacians et RomainsSoldats romains dans l'armure Chiffres romainsForum romainsFléaux romainsLivre des RomainsFléaux romainsBosra - les bains romains Bas-relief des soldats romains antiques Pont et La romains lumineux la Mezquita au coucher du soleil à Cordoue, EspagneBath romains à Bath, AngleterreBath romains Le cadran de la vieille horloge avec les chiffres romains et sans flèches, avec des trous pour le mécanisme et les clés de l'usinThermae romainsBath romainsBath romainsMurs romains.Horloge avec les nombres romains Pots romains sur l'amphithéâtre intérieur de Pula d'affichageBains romainsFemmes romainsCasques romains3:23 de RomainsBath romains Sud Liban de Sur de pneu de ruines de RomainsBath romainsFléaux romainsBath romains à Bath, AngleterreBath romains Cadran solaire en bronze avec les chiffres romains, l'ombre et le charmeVieux fléaux en pierre romains d'Anceint d'isolementBains romains à Bath, Angleterre Tessons romains antiques de poterieBath romains 10-11 juin 2017 Vienne, France Festival historique de jours Gallo-romainsBath romains, Bath, Angleterre 10-11 juin 2017 Vienne, France Festival historique de jours Gallo-romains Pont et cathédrale romains à Cordoue10:9 de RomainsBath romainsBath romainsBath romains, Bath, Angleterre Piliers romains chez Ostia Antica Italie avec le pin en pierre ou la goupille de pinus Presque de minuit sur le visage de l'horloge avec le plan rapproché des nombres romainsBath et abbaye romains de Bath - Bath - l'AngleterreBath romains, TlosFléaux romainsBath romains à BathBath romains en Grande-Bretagne Murs et cathédrale romains de LugoRapporteurs romainsFléaux romains Bath romainsBath romainsSoldats romains Boucliers romains de soldatFléaux romains Chiffres romainsFléaux romainsHommes romains Par l'intermédiaire d'Appia Antica, vieille construction de route par des Romains antiquesBath romainsFléaux romainsFléaux romains de pneu au coucher du soleil (Liban)Horloge avec les nombres romains8:1 de Romains Bath romainsBath romains, Bath, Angleterre.Bains romains souterrainsBath romains au crépuscule Objets façonnés romains historiques sur la place de ZadarFléaux romainsVieux église et clocher romains


text:
Événements contenant la ou les locutions cherchées
6 événements affichés, le premier en 1140 - le dernier en 1206
Mariage de Gérard Ier de Picquigny avec Béatrix d'Aumale
Gérard Ier de Picquigny épouse en 1140 Mathilde ou Béatrix d'Aumale (né en 1120), fille d'Étienne II d'Aumale et d'Havoise de Mortimer. Leurs enfants sont :
Naissance de Guermond II de Picquigny
Guermond II de Picquigny naît en 1145, fils de Gérard Ier de Picquigny et de Béatrix d'Aumale.
Mariage de Guermond II de Picquigny avec Flandrine d'Amiens
Guermond II de Picquigny épouse vers 1160 Flandrine d'Amiens fille de Guy d'Amiens et de Mathilde de Boves. Leurs enfants sont :
Naissance d'Enguerrand Ier de Picquigny
Enguerrand Ier de Picquigny naît en 1165, fils de Guermond II de Picquigny et de Flandrine d'Amiens.
Mort de Gérard Ier de Picquigny Seigneur de Picquigny Vidame d'Amiens
Guermond II de Picquigny Vidames d'Amiens
Gérard Ier de Picquigny meurt en 1178.
Il est inhumé à l'Abbaye du Gard.
Gérard Ier de Picquigny fonde l'Abbaye du Gard et la léproserie de Tenfol.
Guermond II de Picquigny devient Vidames d'Amiens en 1178.
Mort de Guermond II de Picquigny
Guermond II de Picquigny meurt en 1206.


text:
Las tres chabras
- Écrit par Lenviblada
- Publié dans Instruments (Adultes)
- Lu 7051 fois
- Taille de police Réduire la taille de la police Augmenter la taille de police
- Imprimer
-
Las tres chabras
Un còp era un òme que aviá tres chabras. La prumiera, Blanqueta, daus beus piaus blancs, era brava coma tot, la cabdeta s’apelava Chabrina e la mai p’ita, Chabreta, coma se deu.
Lo brave òme demorava alai luenh, dins un país de peiras e de boissons ente fasiá valer un bocin de terra. Segur qu’era gaire de rapòrt mas, emb lo pauc que fasiá venir e lo lach de sas chabras, aviá pro per viure.
Totparier, aprep una meschanta annada que ‘menet de la névia tot l’ivern, de l’aiga tres mes de temps a la prima e una tala sechiera l’estiu que demoret nonmas las calhassas, las chabras troberen ren pus a minjar e doneren pus de lach. Lo paubre òme deguet ’nar trabalhar chas los autres per subreviure e mandet sas bestias cherchar un país ente l’erba seriá mai sabrondanta. Testarudas coma son las chabras, troberen pas moien de s’acordar, ‘laidonc partigueren chascuna de son costat.
La prumiera, Blanqueta, viatget passablament de temps ‘vances de ‘ribar a-d-una bela montanha cruberta d’una erba bien verda espansilhada de flors de totas colors. Dins lo valon, una p’ita maison emb son barradis de boissons blancs semblava l’esperar.‘La se donet ‘quí, chas un dich Monsur Seguin. A ! Coma l’era brava la chabra de Monsur Seguin ! Coma l’era brava emb sos uelhs clars, sas banas fuseladas, son pitit barbichon, sos andilhos negres e lusents e son manteu de borra blancha!...Mas, coneissetz plan l’istòria, pas mestier de vos la tornar contar !
La cabdeta, ela, ‘chabet per ‘ribar a l’oriera d’un grand bòsc ente se quilhava una vielha chabana. Tras las ronzes se vesiá enquera la p’ita teulada d’un potz. La paubra bestiá aviá marchat son pro, se ‘restet ‘quí. Lo ranvers li agradet d’abòrd e mai que mai lo boc de la bòria d’a costat que veniá mai d’un còp li donar la man per adobar la chabana e li contar floreta.’La tardet pas a petinar e la maison s’avivet daus benlaments de sos chabrits. Un matin que ‘la se’n anet querre a minjar, disset a sos pitits :
« Barratz la pòrta emb clau e drubetz a degun. A mon retorn, me farai coneitre de ma doça votz e passarai ma pauta blancha jos la pòrta ».
Lu lop, escondut darrier lo potz, aviá tot auvit…Mas, coneissetz plan l’istòria, pas mestier de vos la tornar contar !
Çò que ‘ribet a la darriera chabra es pas tan conegut. La Chabreta,’laidonc, ‘chabet son viatge dins un gròs borg. Un chasteu s’i miralhava dins l’aiga d’una ribiera mestrejada de rochiers cruberts de pelada e de boissons ranquenits que retiravan los de son país. L’endrech li semblet plasent per començar una novela vita mas, totparier, quauquaren l’estonet : lo silenci. Pas un bruch dins las charrieras, la gent marmusavan, las ròdas de las charretas que montavan o colavan la granda rua eran envertolhadas de pelhas per fin que lo pavat trundisse pas e los quites jaus, becs-barrats, trabalhavan pus l’emmatin sus lor pilòt de femier. Quo es lo medecin que li contet çò que aviá entau emmalurnat tot lo vilatge: la filha dau senhor era de las pus malaudas. Lo mendre bruch li donava daus maus de testa tan tarribles que la se seriá fotuda en bas dau chapduelh per los eschivar. Tan bon metge que fuguesse, totas sas potingas i avián ren pogut e s’era fach a la rason que la dròlla aviá segurament crosat l’espiada de quauque maujauvent. Aura, nonmas un son inconegut de sas aurelhas la podriá tornar fiera.
La Chabreta barguinhet pas, que son mestre li aviá dich mai d’un còp :
« De las chabras, ne’n ai ‘gut, mas una que s’esbenzela emb entau un bufe ne’n ai pus auvit ! »
‘La se plantet jos los barris dau chasteu e sa votz, au còp poderosa e leugiera, gemanta e risolenta, s’ennautet jurcinc’a la chambra de la dròlla. Una fenestra se drubiguet e la gent,estabalausits, vegueren la filha dau senhor, un rison sus las pòtas , començar de se ninar au son de quela musica estranha. Una femna dau pitit tinhon pebre e sau venguet se junher a la Chabreta emb son zinzon que ‘la ‘viá degut sarrar de las annadas de temps. Lo concert que se’n seguet faguet espingar tot lo vilatge que aviá plan mestier d’obludar los meschants jorns. Los crits, los rires, los chants acompanheren las musicairitz jusc’a tard dins la nuech. Quau joios talabast !
Per mercejar la chabra, lo senhor faguet venir son mestre au chasteu. E non ! Li balhet pas la man de sa filha, que entau un afar se veu nonmas dins los contes de fadas ! Mas lo brave òme aguet aquí una vita plan urosa.La setmana aviá totjorn quauquaren a far dins la bela bastissa e los dissabdes au ser menava sa Chabreta dins un vilatge daus ranvers per far fringar tot lo país.
Enquera uei, si auvetz parlar d’una Chabreta que fai dançar lo monde, quo es segurament la reir-reir-…p’ita filha de la que vene de vos contar l’istòria.


text:
Fontenay-sur-Loing
Fontenay-sur-Loing es una comuna francesa, situada dins lo departament de Loiret e la region dau Centre.
Somari
Geografia[modificar | modificar la font]
La municipalitat a situat a aperaquí 110 km al sud de París e es desservie per la parca de Ferrières - Fontenay situada sul territòri de la comuna.
La Cléry, afluent del Loing, e lo autoroute A19 travèrsen lo territòri de la comuna.
La commune est située à environ 110 km au sud de Paris et est desservie par la gare de Ferrières - Fontenay située sur le territoire de la commune.
La Cléry, affluent du Loing, et l'autoroute A19 traversent le territoire de la commune.


text:
Veire l’article en linha – e los comentaris sul sit del Jornalet : http://opinion.jornalet.com/felco/blog/982/las-lengas-regionalas-a-lassemblada-nacionala-la-felco-i-era
Aquel collòqui, a l’initiativa de la deputada Colette Capdevielle (64), amb l’ajuda dels deputats bretons Jean-Jacques Urvoas e Paul Molac, es una primièra que cal saludar.
Lo collòqui se tenguèt dins la sala dicha Colbert de l’Assemblada, sota un tablèu que representa Jaurès, simbòl saludat per mantun orator.
Doas taulas-redondas èran previstas:
– l’una sus la Charta Europenca, que i prenguèron part Jean Marie Woerhling, jurista, Ferdinand Melin Soucramenien, jurista, Jean Pierre Massias, professor de drech public, moderator del debat, Denis Costaouec, linguista, Xavier North, DGLFLF, e David Grosclaude, Conselhièr Regional Aquitània.
– l’autra sus l’ensenhament, David Redouté de Div Yezh (association des parents d’élèves bilingues breton / français – école publique) e Marie Jeanne Verny (per la FELCO e la FLAREP) representavan l’ensenhament public. Ana Vari Chapalain (Diwan), Paxkal Indo (Ikastola) representavan l’ensenhament associatiu. Lo deputat Paul Molac, ancian president de Div Yezh, foguèt lo moderator del debat.
Lo collòqui foguèt dubert per C. Bartolone, president de l’Assemblada et claus per JJ Urvoas, president de la comission de las leis.
Anam començar per l’escòla, puèi qu’es sus aquel punt qu’aviái mandat de la FELCO e mai de la FLAREP.
Los representants de l’ensenhament associatiu coma de l’ensenhament public foguèron d’acòrdi per d’exigéncias de qualitat de la lenga ensenhada que supausava una quantitat sufisanta de mèstres formats. Totes s’acòrdan per dire la mission de l’escòla per tornar formar de locutors de lengas espotidas per d’annadas de monolinguisme patologic.
S’acordèron tanben sur lo caractèr dubert e formator de l’ensenhament de las lengas regionalas, que sedusís las familhas, al-delai de l’interès cultural et del plaser de renosar de ligams intergeneracionals. L’apòrt del bilinguisme precòç a las capacitats cognitivas dels enfants es pas mai a demostrar… al mens per una part informada de la societat.
Los representants del public insistiguèron per dire la plaça màger de l’escòla publica per faire créisser lo nombre d’enfants tocats per aquel ensenhament.
— Per de rasons demograficas d’en primièr: la majoritat dels enfants de França i son escolarizats. Se volèm una reconquista de la lenga en societat, es donc aqueles enfants e sas familhas que devèm tocar. Se contentar de respondre a la demanda de las familhas (e mai s’o cal faire, çò qu’es d’alhors pas totjorn lo cas), es ignorar lo fach que de familhas non assabentadas pòdon pas demandar, d’esperelas, una cultura renegada per de sègles de minoracion. Lo public trabalham pas per de mond convençuts, trabalham per convéncer lo mond mantenguts dins lo non-saber.
— Aquò nos mena a de rasons politicas: l’escòla de la Republica a ignoradas – e mai reprimidas – las lengas de la Republica, quasi dos sègles a-de-reng. Es a aquela escòla de la Republica, en acòrdi amb lo novèl article 75-1 de la Constitucion (Les langues régionales appartiennent au patrimoine de la France), de faire viure, ara, aquelas lengas e non pas de se repausar sus l’iniciativa privada o associativa, tant eroïca foguèsse aquesta.
Insistiguèrem tanben sus las avançadas recentas: los articles novèls de la lei Peillon, que dins sa primièra version aviá “oblidadas” las lengas regionalas, articles obtenguts de mercés un trabalh intense de 6 meses, en contact amb los parlamentaris, los servicis ministerials, dins la ligason amb 17 associacions de parents e d’ensenhaires.
En mai d’aquò, demòran de problèmas de terren de denonciar encara e totjorn:
– inegalitat de tractament entre las lengas de França que se tradusís per un malhatge fòrça inegal del territòri en matèria d’ofèrta publica (sits bilingues, pòstes de certificats…) e donèrem l’exemple, un còp de mai, de las acadèmias occitanas del Nòrd sinistradas. Sus aquel sicut tornèrem demandar la reconeissença del flamand e del francoprovençal per l’Educacion Nacionala.
– manca de mejans, mai que mai en nombre de pòstes al CAPES.
– manca de seriós dins la presa en compte de la question al Ministèri: 3 cargats de mission successius dempuèi lo novèl governament, e la necessitat, per las associacions de tornar explicar etèrnament las memas causas…
Sus la Charta
Lo debat metèt clarament sus la taula las questions e los problèmas, tant simbolics, coma juridics. Permetèt pas de saber clarament quinas èran las intencions del Senat, après la bèla capitada el vòt a l’Assemblada Regionala.
– Sul plan juridic, las causas son complicadas: los juristas presents èran pas totes fisançoses sus una recevabilitat constitucionala de la Charta. D’autra part, foguèt puntat lo fach que los 39 articles signats – e non ratificats – per França, correspondián mai que mai a çò que se fai ja. E que benlèu una lei seriá necita per acordar a las lengas regionalas una vertadièra proteccion qu’arrestèsse o al mens ralentiguèsse lo procèssus de desaparicion qu’es en camin. Es de notar en particular que mai d’un parlamentari semblan d’estre sus aquesta posicion.
– Sul plan simbolic: de qu’es aquela França donaira de leiçons a l’internacional, qu’es pas capabla d’aplicar en son dintre la democracia linguistica e culturala? Causa que resumiguèt David Grosclaude: los deputats presents, çò nos diguèron, anavan rescontrar Raoni, que defend son pòble d’Amazonia: fòrt plan e saludam la lucha d’aqueste per defendre son pòble. Mas es que caldriá pas tanben, totas proporcions gardadas, donar l’exemple al dintre del país?
Importança mai que simbolica, sotlinhada per mantun: los debats publics que permeton las discussions parlamentàrias, debats publics que son mai que necites dins un país ont patissèm mai d’ignorància entretenguda que d’ostilitat vertadièra de la part de la societat.
Que dire d’aquel collòqui?
D’abòrd qu’es una primièra, saludada unanimament per totes los participants. Puèi que manifèsta, de la part de la representacion nacionala, un interès novèl, despassionat. Es evident que las mobilizacions militantas, manifestacions coma contacts regulièrs amb los elegits, son per fòrça dins aquela presa de posicion novèla.
Per çò qu’es de la FELCO, nòstra mesa a jorn regulara dels dorsièrs de l’ensenhament, regularament comunicats als parlamentaris, après d’enquistas menimosas al prèp de nòstras divèrsas acadèmias, coma nòstre trabalh federatiu de l’an passat a l’escasença de la lei Peillon, nos an pausats coma interlocutors fisables. La pròva n’es lo nombre de mai en mai grand d’elegits que fan resson a nòstres corrièrs.
Lo nombre important d’elegits presents dins la sala Colbert es estat tanben una pròva d’aquel interès: deputats coma senators, ne comptèri una vintena, de tot bòrd, de Marc Le Fur (UMP) a André Chassaigne (PCF), en passant per Jean Lassalle (non inscrich), Paul Molac, plan segur (aparentat UDB) e, de segur un grand nombre d’elegits socialistas, mai que mai bretons o aquitans. Perdon per aqueles elegits socialistas qu’oblidi, nòti aquí –en mai d’aqueles ja mencionats, los qu’intervenguèron o qu’aguèri l’escasença de lor parlar dins los moments d’escambis corals paralèls al collòqui: J. Cresta (66), J.-P. Alossery (Nord), los senators G. Labazée o F. Ispagnac (64), o M. Blondin (29).
De saludar tanben la plaça facha al debat amb la sala, una sala clafida de mond venguts de totas las lengas regionalas e mai d’autres orizonts, coma Charles Conte, de la Ligue de l’Enseignement, amb lo qual la FELCO entreten de ligams regulièrs.
De la sala intervenguèron, en mai dels deputats e senators, F. Maitia, president de l’OPLB, mas tanben de militants de las lengas regionalas, coma lo representant de l’ANVT, per la lenga flamanda o una representanta del peitavin-santongés o encara Tangi Louarn, pel Conselh Cultural de Bretanha o un jove militant pel francés al Quebèc. Una representanta de Diwan Paris pausèt la question de la plaça de las lengas regionalas en defòra de son airal “istoric”, question que fasiá resson a ma remarca sus la desaparicion de l’ensenhament public de l’occitan en region parisenca a la dintrada 2013…
Qualques inquietuds o questionaments.
Las conclusions de J.J. Urvoas portavan, entre autres, sul ligam entre decentralizacion e lengas regionalas.
Segur que per la FELCO la question es – al mens – problematica e lo recent descopatge regional que fai sortir Auvernha e Lemosin de las Regions occitanas es pas per nos rassegurar…
Pausèri la question, fòra sesilha, a JJ Urvoas, de la risca de desengatjament de l’Estat… Me diguèt que n’i aviá pas… Benlèu ben, mas aguèsse afortit en tribuna, JJ Urvoas, la plaça de nòstras lengas coma patrimòni de la Nacion e lo ròtle màger de l’Estat dins sa transmission e sa proteccion, seriái estada mai tranquilla, e mai d’autres amb ieu.
Rampelam las posicions de la FELCO sus lo partatge de competéncias Estat / Collectivitats : http://www.felco-creo.org/competences-en-matiere-de-politique-linguistique-etat-et-ou-regions-collectivites-territoriales-quelques-reflexions-de-la-felco/
De tot segur, aquel collòqui aviá pas valor legislativa. Pasmens los elegits presents nos afortiguèron que la reflexion bastida lor serviriá dins son trabalh legislator. D’actes del collòqui son prevists per paréisser…
L’iniciativa èra lo signe, saludat per mantun, de l’enauçament del debat sus la question de las lengas regionalas.
O exprimiguèri en dire qu’òm ausissiá de mens en mens los plorinejaires (sabètz, aqueles que sa mamet parlava e que eles, pecaire, o pòdon pas…) o los richonejaires (que vos parlan de caçolet o de tripós quand parlatz de lenga e de cultura).
E diguèri que de plorinejaires o de richonejaires, ne voliam pas mai, qu’èra de dignitat que nòstras lengas avián de besonh.
E que nòstras questions sián de mai en mai presas al seriós, çò qu’es la tendéncia.
Maria-Joana Verny, cosecretària FELCO, delegada FELCO e FLAREP al collòqui


text:
27/02/2013
Febrièr de 2013
• Vergonha a l'assassinat de l'opausaire tunisian Chokri Belaïd. Las primas arabas an de mal a veire sortir lo soleil... Nos a calgut un centenat d'annadas, lor ne caldrà tant, benlèu.
• Vergonha a las discutidas de nauta volada a l'Amassada nacionala sul maridatge omosexual.
• Vergonha a l'Euròpa qu'es pas capabla de contrarotlar la traçabilitat de la carn europenca (de caval vendut per de buòu).
• Òsca al papa Beneset XVI que demissiona per çò qu'es tròp vièlh. N'i a que poirián prene exemple.
• Vergonha a la Corea del Nòrd que encanissa tot lo monde amb sas fusadas nuclearas.
• Vergonha al governament que comença de dire que la lei contra lo cumul dels mandats serà fin finala pas que per 2017.
• Òsca al TPI que jutja Laurent Gbagbo.
• Vergonha a l'idèa de poder tornar far manjar de farinas animalas als peis en Euròpa.
• Vergonha a la resulta de las eleccions en Italia qu'es luènh d'èsser una bona novèla per Euròpa.
• Vergonha a la mòrt qu'a pres Olivier Voisin, jornalista en Siria, Stéphane Hessel, Françoise Seligmann e Daniel Darc.
Soi talament contristada...
Un mestièr novèl ?
Se metre dins lo lièch d'un òme per se far d'argent. Non, pas novèl.
[E farai pas de comentari sus l'indignacion de DSK-la-blanca-colomba, qu'es benlèu pas lo melhor plaçat per parlar de dignitat.]
22/02/2013
Encara dins lo sègle XIX
Encara un grand classic, encara de plaser. L'aviái ja legit n'i a un briu e aviái vist recentament lo film de Chabrol (1991) amb Isabelle Huppert, Jean-François Balmer, Christophe Malavoy e sustot Jean Yanne que fa un apoticari manja-curat de prumièira (Flaubert es estat embestiat per la justícia de l'epòca). En legiguent, aviái los imatges del film que tornavan. Emma Bovary espèra quicòm d'ideal per sa vida. I a talament de causas dins aquel libre qu'es dificil de se'n téner a : es l'istòria d'una femna maridada a un mètge, qu'assaja de cercar l'amor endacòm mai, que s'endeuta per endurar sa vida materiala, que roina son ostal e que, fin finala, decidís ne n'acabar amb la vida. Benlèu que totas las filhas a maridar deurián legir Madame Bovary... Mas òm poiriá tornar far lo film del vejaire de M. Bovary. Son personatge es fòrça interessent : l'aima sa femna, amai se l'a roinat. I a pas qu'a legir lo passatge sus la mòrt d'Emma : la vestís de sa rauba de nòvia (lo paure el, al moment que li leva amorosament lo cap per li metre una corona de flors, quicòm de negre sortís per la boca de la mòrta) e la met dins tres caissas de mòrt, amai s'a pas lo sòu. Après, prendrà consciéncia de l'adultari (trobarà de letras) mas contunharà de l'aimar e morirà el tanben, daissant lor paura filhòta.
19/02/2013
14/02/2013
11/02/2013
De caval per de buòu
Soi ja pas luènh de manjar pas pus de carn mas aquí, quand aussisse qu'en Euròpa, òm pòt far manjar de carn de caval europenc a de monde que cresián de crompar de carn de buòu europenc, i a de que desesperar de tot. Lo problèma de la traçabilitat es una causa importanta mas i a quicòm mai : al luòc de manjar totes aquelses plats aprestats, es pas brica mai complicat de far de bonas lasanhas sens conservators, sens adjuvents de tota mena e sens carn dobtosa. Una ceba, de salça de tomata, de sal, de pebre, d'èrbas, d'alh, de carn de buòu de bona qualitat (ne cal pas gaire), de pastas per lasanhas, un pauc de salça bechamèla e de fromatge raspat. Pas complicat. S'òm ne fa pro, n'i a per dos jorns (o congelat per un jorn qu'òm a pas lo temps o l'enveja de cosinar).
Ieu, aime de mens en mens cosinar e, quand i a mai de 6 personas a taula, me cal pas venir cercar en cosina. Ai pas jamai mai de 6 personas a taula. Estrategia d'evitacion. Mai òm se coneis, mai òm a d'estrategias d'evitacion. Te'n vese que son capables de far manjar 40 personas. Ieu, me lançariái pas dins aquela aventura. Cadun son afar. Sustot qu'a la bochariá soi coma una pola davant un cotèl. Res me fa pas enveja. Mon problèma es aquel : lo plat principal. Es un problèma principal. Soi la reina de las ensaladas e de las tartas saladas. Solament, tot lo monde es pas acostumat a s'arrestar aquí dins un repais, sustot en Avairon.
Aime d'avure de monde a l'ostal mas me confla de cercar cada jorn de que far per manjar a miègjorn e lo ser e de passar de temps en cosina (estime mai passar aquel temps a caminar dins la campanha o a legir). Sabe que n'i a qu'aquò agrada. Ieu pas. Fariái un bon curat del sègle passat, amb la bona que s'ocupa de l'ostal e de la cosina. Mas coma soi pas un curat del sègle passat, qu'ai pas de bona e que cal manjar, de tot biais, assage de far de causas lèu fachas (sustot), equilibradas (lo mai possible) e bonas (aime de manjar quicòm de bon, òu !). Vau pas anar crompar de trufas congeladas en cairats per far a la padena, plome mas trufas e las mete a la padena amb una ceba. Se i arribe, tot lo monde i pòt arribar…
Lo prèmi de l'òrra cosina, lo balhe a çò que vese dins la pub aquesta passa : lo polet a còire dins un sac de plastic al forn micro-ondas. Pòde pas comprene cossí de monde pòdon crompar una mèrda coma aquela. Es pas un manca de temps, de fenhantisa, es un manca d'estima de se, un suicidi ! Coma que, en tot cal prene de recuol.
Ieu, aime de mens en mens cosinar e, quand i a mai de 6 personas a taula, me cal pas venir cercar en cosina. Ai pas jamai mai de 6 personas a taula. Estrategia d'evitacion. Mai òm se coneis, mai òm a d'estrategias d'evitacion. Te'n vese que son capables de far manjar 40 personas. Ieu, me lançariái pas dins aquela aventura. Cadun son afar. Sustot qu'a la bochariá soi coma una pola davant un cotèl. Res me fa pas enveja. Mon problèma es aquel : lo plat principal. Es un problèma principal. Soi la reina de las ensaladas e de las tartas saladas. Solament, tot lo monde es pas acostumat a s'arrestar aquí dins un repais, sustot en Avairon.
Aime d'avure de monde a l'ostal mas me confla de cercar cada jorn de que far per manjar a miègjorn e lo ser e de passar de temps en cosina (estime mai passar aquel temps a caminar dins la campanha o a legir). Sabe que n'i a qu'aquò agrada. Ieu pas. Fariái un bon curat del sègle passat, amb la bona que s'ocupa de l'ostal e de la cosina. Mas coma soi pas un curat del sègle passat, qu'ai pas de bona e que cal manjar, de tot biais, assage de far de causas lèu fachas (sustot), equilibradas (lo mai possible) e bonas (aime de manjar quicòm de bon, òu !). Vau pas anar crompar de trufas congeladas en cairats per far a la padena, plome mas trufas e las mete a la padena amb una ceba. Se i arribe, tot lo monde i pòt arribar…
Lo prèmi de l'òrra cosina, lo balhe a çò que vese dins la pub aquesta passa : lo polet a còire dins un sac de plastic al forn micro-ondas. Pòde pas comprene cossí de monde pòdon crompar una mèrda coma aquela. Es pas un manca de temps, de fenhantisa, es un manca d'estima de se, un suicidi ! Coma que, en tot cal prene de recuol.
08/02/2013
Plomaira d'òmes
Fa quauques jorns qu'ai acabat Nana. Coma l'Assommoir, quel libre fa partida de la tièira dels Rougon-Macquart de Zola. Aquí es question de prostitucion al temps de Napoleon III. Aquela Nana partís de plan bas per arribar plan naut, al cap d'una riquesa indecenta (una mena de Zlatan davant l'ora, cadun son espòrt). Bon, Nana met un ricàs de comte coma una pelha, l'amor pòt far venir cabord, aquò rai, mas que plome tant de tipes qu'aquò, es un pauc fòrt, de mon vejaire. I ai pas cresegut. Que ne passe, d'òmes, òc, ne fa mestièr, mas que tant li daissen lor fortuna, es dificil d'o creire. Sustot qu'a pas inventada l'aiga tebesa, la filha… La Nana del libre seriá inspirada del personatge de Blanche d'Antigny. Aimariái ben de saupre s'aquela ne plomèt tant qu'aquò d'òmes… E desire a Zlatan una fin melhora.
Lo Lincoln de Spielberg
Dins mas lecturas, soi en plen dins lo sègle XIX mas aquí soi passada de l'autre costat de l'ocean : l'America del temps de la Guèrra de Secession (1861-65). Lo film dura 2 oras e mièja mas ai pas vist passar lo temps. A la debuta, compreniái pas plan : los Republicans (Lincoln) èran per l'abolicion de l'esclavatge e los Democratas èran contra. M'a calgut cercar en dintrent. En fach, los Republicans de l'epòca de Lincoln èran los progressistas e los Democratas los conservators. Lo contrari de ara. Lo film conta la batèsta (e la cosina politica) dels Republicans per far votar lo 13en amendament : la fin de l'esclavatge. Los debats son de nauta volada (avèm pas talament cambiat, me sembla*) : "Donar lo drech de vòte als esclaus… E après aquò serà las femnas, tant que i sètz !” Daniel Day-Lewis es magistral (òm diriá una Prega Bernada, talament qu'es bèl e magre, o un Bernat Pescaire quand camina). Aurà l'oscar, pas possible autrament.
(* A l'Amassada nacionala francesa en 2013 : La députée Claude Greff (UMP) : “Je veux défendre les homosexuels, et je veux aussi défendre les êtres humains.”)
Inscription à : Articles (Atom)


text:
Villes et mairies de l'Arrondissement de Tuttlingen (327)
Liste des communes
Tuttlingen
Ville de Tuttlingen, localité de l'Allemagne de 34 000 habitants.
La mairie de Tuttlingen a un site Internet.
Trossingen
Ville de Trossingen, localité de l'Allemagne de 15 000 habitants.
La mairie de Trossingen a un site Internet.
Spaichingen
Ville de Spaichingen, localité de l'Allemagne de 12 000 habitants.
La mairie de Spaichingen a un site Internet.
Aldingen
Ville d'Aldingen, localité de l'Allemagne de 7 500 habitants.
La mairie d'Aldingen a un site Internet.
Freiberg am Neckar
Ville de Freiberg am Neckar, localité de l'Allemagne de 6 000 habitants.
La mairie de Freiberg am Neckar a un site Internet.
Immendingen
Ville d'Immendingen, localité de l'Allemagne de 5 900 habitants.
La mairie d'Immendingen a un site Internet.
Emmingen-Liptingen
Ville d'Emmingen-Liptingen, localité de l'Allemagne de 4 400 habitants.
La mairie d'Emmingen-Liptingen a un site Internet.
Neuhausen ob Eck
Ville de Neuhausen ob Eck, localité de l'Allemagne de 3 800 habitants.
La mairie de Neuhausen ob Eck a un site Internet.
Gosheim
Ville de Gosheim, localité de l'Allemagne de 3 800 habitants.
La mairie de Gosheim a un site Internet.
Wurmlingen
Ville de Wurmlingen, localité de l'Allemagne de 3 700 habitants.
La mairie de Wurmlingen a un site Internet.
Wehingen
Ville de Wehingen, localité de l'Allemagne de 3 600 habitants.
La mairie de Wehingen a un site Internet.
Mühlheim an der Donau
Ville de Mühlheim an der Donau, localité de l'Allemagne de 3 400 habitants.
La mairie de Mühlheim an der Donau a un site Internet.
Fridingen an der Donau
Ville de Fridingen an der Donau, localité de l'Allemagne de 3 100 habitants.
La mairie de Fridingen an der Donau a un site Internet.
Rietheim-Weilheim
Ville de Rietheim-Weilheim, localité de l'Allemagne de 2 600 habitants.
La mairie de Rietheim-Weilheim a un site Internet.
Denkingen
Ville de Denkingen, localité de l'Allemagne de 2 500 habitants.
La mairie de Denkingen a un site Internet.
Seitingen-Oberflacht
Ville de Seitingen-Oberflacht, localité de l'Allemagne de 2 300 habitants.
La mairie de Seitingen-Oberflacht a un site Internet.
Frittlingen
Ville de Frittlingen, localité de l'Allemagne de 2 100 habitants.
La mairie de Frittlingen a un site Internet.
Deilingen
Village de Deilingen, localité de l'Allemagne de 1 600 habitants.
La mairie de Deilingen a un site Internet.


text:
Beneset XVI
Beneset XVI (nascut Joseph Alois Ratzinger a Marktl am Inn, Bavièra, Alemanha lo 16 d'abril de 1927) es estat lo 265en papa de la Glèisa Catolica Romana, e tanben lo sobeiran de Vatican. A causit lo nom de Beneset al moment de son eleccion.
A 78 ans, es lo papa mai vièlh al jorn de sa presa de foncion dempuèi Clamenç XII en 1730. S'agís del primièr papa d’origina germanica dempuèi Victor II (1055-1057), originari de la region de Soaba, e Adrian VI (1522–1523), olandés originari d’Utrecht (Païses Basses espanhòls), que fasián alavetz partida del Sant Empèri Roman Germanic.
L'11 de febrièr de 2013, anóncia sa demission, efectiva lo 28 de febrièr.


text:
Monument istoric en França
Un monument historique (MH, monument istoric en francés) es una denominacion juridica francesa de proteccion d'un monument pel seu interés istoric, artistic o arquitectural. Se tracta d'una reconeissença de l'interés public d'un immòble (edifici, jardin o parc, zona arqueologica, etc.), ensems d'immòbles o parts del meteis. Lo titól de MH se pòt aplicar tant a bens publics coma a privats e establís una seria de privilegis, al meteis temps que d'obligacions per sa conservacion corrècta e gaug public.


text:
Prenquèu
Prenquèu en galò, Prevenkel en breton (Prinquiau en francés) es una comuna francesa, situada dins lo departament del Léger Atlantic e la region dels Païses de Léger.
Somari
Toponimia[modificar | modificar la font]
Le nom de la localitat es atestat jos las formas Prehinquel en 1075[1] et en 1090[2], Preuenquer en 1115[3], Prencqueau en 1284[4], Plencqueau en 1287[5], Princqueau en 1563.
Prinquiau ten un nom en galò, la lenga d'oïl locala : Prenqèu (escritura ELG)[6].
En breton, foguèt nomenada Prevenkel per l'Ofici de la Lenga Bretona[7], nom sens valor istorica.
Geografia[modificar | modificar la font]
Istòria[modificar | modificar la font]
Administracion[modificar | modificar la font]
Demografia[modificar | modificar la font]
Luòcs e monuments[modificar | modificar la font]
Personalitats ligadas amb la comuna[modificar | modificar la font]
Véser tanben[modificar | modificar la font]
Ligams extèrnes[modificar | modificar la font]
Nòtas[modificar | modificar la font]
- ↑ Dans le cartulaire de l'abbaye de Saint Cyprien de Poitiers.
- ↑ Dans le cartulaire de l'Abbaye Saint-Cyprien de Poitiers, n 593.
- ↑ Bulletin de la Société Archéologique de Nantes et du Département de la Loire-Inférieure, Volume 6, Société Archéologique de Nantes et du Département de la Loire-Inférieure, 1866.
- ↑ Dans des titres du Prieuré de Donges
- ↑ Dans le Pouillé diocésain
- ↑ « Villes bretonnes, noms gallo » (consultat en 18 mars 2013)
- ↑ Office Public de la Langue Bretonne, « Kerofis »


text:
Eth portau Transparéncia Catalonha, gerit pera Generalitat de Catalonha, ei un sistèma integrau de publicitat e informacion en format electronic que permet as persones un accès facil e gratuït ara informacion sus es administracions locaus e sus auti actors; aguesti actors, pera sua relacion damb era Administracion, se tròben ena obligacion de publicar es sues donades (entitats, organizacions, grops d'interès...) pr'amor qu'es ciutadans les poguen identificar.
En aguest espaci trobaratz es canaus electronics aufridi pes administracions publiques catalanes entà exercir eth dret d’accès ara informacion publica corresponent, cossent damb era Lei 19/2014, de 29 de deseme, de transparéncia, accès ara informacion publica e bon govèrn.


text:
Frosins
Frosins[1][2] (oficialament en francés Frouzins) es una comuna gascoa de Gasconha, situada dins lo departament de la Nauta Garona e la region Miègjorn-Pirenèus.
Somari
Geografia[modificar | modificar la font]
Comuna de l'airal urban de Tolosa situada sul canal de Sent Martòri, a 15 km de Tolosa e 8 km de Murèth.
Los tèrmes de Frosins son las comunas de Vilanava Tolosana al nòrd, Sèishes al sud, Fontsòrbas e Plasença deu Toish a l'oèst, Ròcas a l'èst
Liasons regulièras en bus cap a Tolosa amb las linhas 57 e 58 de Tisséo.
Istòria[modificar | modificar la font]
Administracion[modificar | modificar la font]
Demografia[modificar | modificar la font]
Luòcs e monuments[modificar | modificar la font]
- Glèisa de Sant Germièr (sègle XV)
- Castèl de las Domaisèlas]] (sègles XVIII e XIX)
- Castèl de Montbèl
Voir aussi[modificar | modificar la font]
Nòtas e referéncias[modificar | modificar la font]
- ↑ Patrici Pojada, Repertòri toponimic de las comunas de la region Miègjorn-Pirenèus, Nouvelles Éditions Loubatières, 2009, ISBN 978-2-86266-573-3
- ↑ Sit Toponimia occitana
Ligams extèrnes[modificar | modificar la font]
- [1] site de la vila


text:
ISBN : 9261
21.35 €
21.35 €
Jòrdi- Maurici MAURI
Rabusadas del Suc de la Gana
La caracteristica maja de l’obratge es l’autenticitat : tot es viscut, tot es verai, sens referéncias a d’autoritats, tot raja de l’experiéncia de l’autor, de la coneissença dirècta, de l’enfància a Valeta mai que mai endusca a Ginalhac de La Ròcavièlha en passar pel licèu Emili Duclaux a Orlhac… Aquel libre es coma un òrt de curat: ont òm tròba de tot e que se pòt començar n’impòrta ondont mès tot es plan classat en 44 capítols tematics - la segason, l’òrt, las flors, les mestièrs… - o racontes per risir o reflechir que la realitat i es a pena mudada per un festuc d’imaginacion. La valor documentària de l’ensemble es bèla : certans subjècts son novèls o pas gaire tractats dins la literatura del país (las bòbas, las cagaròlas, l’òrt, les remèdis…), d’autres subjècts, ja arrambats per d’autres autors, son considerablament enriquesits (lo bestial, l’aiga…)
La lenga de l’autor es aquela da Valeta, brèç de l’autor, notada plan menimosament ambe sas letras eufonicas, las fòrmas de conjugason auvernhatas, los mots del país e los biais de dire justes e idiomatics, mès, sens esperit de cloquièr ni localisme necion : al contrari, per l’amor de la grafia classica e de la lenga del brèç, l’autor nos fa sentir l’unitat de la lenga d’òc. Segur aquel libre, tot en èstre una referéncia per l’occitan auvernhat, va èstre una bona contribucion del nòrd a l’ensemble cultural occitan e interessarà tanben lo monde del miègjorn. Lo frasat ven pas del francés : tot es estat pensat en occitan, talament qu’una traduccion auriá desondrat aquela primièra edicion. Un ric lexic del Nòrd Cantal, donat a la fin, farà lo bonur dels Auvernhats, dels amorós dels mots e dels lexicografs.
Aquel libre d’un latinista cultivat al forchadís de las aigas classicas e paisanas exprimís una pensada que cal daissar lo léser de descobrir… Una variacion lucida e plasenta sus l’idèia de rabusada, un uèlh virat val passat, l’autre val present, la natura, tota una filosofia serena que rebutariá pas Epicur, un art de viure, un altruisme finalament…
La lenga de l’autor es aquela da Valeta, brèç de l’autor, notada plan menimosament ambe sas letras eufonicas, las fòrmas de conjugason auvernhatas, los mots del país e los biais de dire justes e idiomatics, mès, sens esperit de cloquièr ni localisme necion : al contrari, per l’amor de la grafia classica e de la lenga del brèç, l’autor nos fa sentir l’unitat de la lenga d’òc. Segur aquel libre, tot en èstre una referéncia per l’occitan auvernhat, va èstre una bona contribucion del nòrd a l’ensemble cultural occitan e interessarà tanben lo monde del miègjorn. Lo frasat ven pas del francés : tot es estat pensat en occitan, talament qu’una traduccion auriá desondrat aquela primièra edicion. Un ric lexic del Nòrd Cantal, donat a la fin, farà lo bonur dels Auvernhats, dels amorós dels mots e dels lexicografs.
Aquel libre d’un latinista cultivat al forchadís de las aigas classicas e paisanas exprimís una pensada que cal daissar lo léser de descobrir… Una variacion lucida e plasenta sus l’idèia de rabusada, un uèlh virat val passat, l’autre val present, la natura, tota una filosofia serena que rebutariá pas Epicur, un art de viure, un altruisme finalament…


text:
04/12/2015
La sopa de chat, de Jan-Peire Reidi
Far la sopa, fricassar lo sopa, talhar la sopa, trempar la sopa, minjar la sopa… Minjar una bona sopa e far un bon chabròu…
E ben non, la sopa freja dins daus veirons que tenen quitament pas una gorjada, quò me ditz ren. Mai ’quelas gasinarias dau « aperitius sopatòris » («Apéritif dînatoire» : Ren que lo nom vos copariá l’apetis !). Mas pareis que la sopa, quò tòrna a la mòda, quo es « très tendance », coma disen. Sopa d’avocat, d’ananas, de banana, sabe-iò… Per nautres, au país, « minjar la sopa », quò voliá sovent dire « disnar ». « Vaque minjar la sopa coma nautres ! »
Que voletz-vos ? Me sei elevat dins una maison ente minjavam de la sopa a tots los repas e quo era lo plat principau. Fasian la sopa benleu dos còps per setmana dins una marmita pendilhada dins la chaminéia. Los legumes emb un bocin de lard e una ponhada de sau dins de l’aiga de la font cuesian tota una matinada. Òm fricassava la sopa : un pauc de graissa dins un paelon, daus onhons o de las lissas, una culhierada de farina dins un pauc de bolhon… E quò sentiá a bon, ’quela bona besunha que friulava dins lo paelon. Òm zo voidava sus lo bolhon bulhent, e fresss… E òm tornava metre lo cubertilh sus la marmita.
A miegjorn, quo era lo moment de talhar la sopa dins la sopiera. La femna copava de las leschas finas sus lo chanteu que chauchava sos tetons coma un mainatjon. La gent se metian a taula gaire avant una ora (miegjorn per los que avian gardat la «vielha ora» d’avant l’ocupacion alemanda). La sopa era trempada e fumava dins la sopiera. A, l’autoritat e la dignitat de la femna ’bilhada d’un davantau negre que pausava la sopiera sus la taula !
Òm fasiá la sopa emb lo legumes que òm trobava dins lo vargier : chauls, pompiras, mongetas, porrada, carròtas, favas. Los legumes eran pas mouguts o esbolhats dins lo bolhon ; quand òm trempava la sopa, çò que ’pelavam «la sabor» demorava sus la talhas dins la sopiera. Lo torrin, que ’pelavam « sopa blanchida », quo era mai que mai una sopa de lissas emb un uòu. Per las festas o ben per escodre, fasian la sopa de pola. Daus còps, los diumencs, quo era lo bulit o ben lo salat. Lo farcit (de la vianda apchada plejada dins de las fuelhas de chaul), d’era quò bon ! Pus tard, quò venguet la mòda dau vermicèli.
Quand la gent tuavan lo pòrc, portavan de la sopa de bodins aus vesins. Sens frigòs e sens congeladors quò auriá pas estat aisat de lo gardar, ’queu bon bolhon gras de bodins que avian esclatat dins la marmita quand los fasian cueire. Coma la gent tuavan pas tots en mesma temps, ne’n minjavam mai d’un còp dins lo corrent de l’ivern . Avem pas obludat los brijons negres de charn de bodins sus las talhas dins la sieta (sieta calòta, quò vai sens dire) mai los uelhs de graissa sus lo vin dau chabròu.
Tant que ne’n som a parlar de nòstres sovenirs de sopa, me pòde pas retener de vos contar una anecdòta de mon vilatge. Non, es pas tan brava coma l’istòria de la sopa de peira que conta nòstre amic lemosin Jan-Francés Vinhau. Sabetz, ’queu conte dau sodard que tòrna de la guerra un ser de Nadau, que es gaste e que creba de fam, e que entra chas dos vielhs que li vòlen ren donar… Lo sodard lor dòna una peira per far la sopa e, a fòrça de los tarvelar, los decida d’i metre de las pompiras, de la porrada, dau lard… Es plan bona, la sopa de peira ! E quand s’entòrna l’endeman, per remerciar los vielhs, lor laissa la peira !
Non, pensava a la sopa de chat. Ma granda-mair era a fricassar la sopa, que un jòune margaud venguet un pauc tròp prep e, quand lo cosiniera volguet lo far partir («A chat !»), sabe pas coma lo chat faguet son compte, tombet dins la marmita. Quò li auriá plan fait despiech, a la Joannà, de foter ’lai ’quela bona sopa ! Quò fai que, quante torneren dau trabalh, mon pair e mon grand-pair, la mingeren, mai lo troberen bona, la sopa de chat. Ma granda-mair lur disset que aviá pas fam, que aviá desjà disnat. Quò se’n parlet dins tot lo vilatge, mai se’n parla enquera, de la sopa de chat !
Sopa de peira, sopa de chat… Mas si aimatz mielhs la sopa de nis d’irondelas dins los restaurants chinés, grand ben vos fase !
A Marennes, lo 3 de decembre de 2015
Jan-Peire Reidi
Les commentaires sont fermés.


text:
Villes et mairies du District d'Uster (9)
Liste des communes
Uster
Ville d'Uster, localité de la Suisse de 29 000 habitants.
La mairie d'Uster a une adresse e-mail et un site Internet.
Dübendorf
Ville de Dübendorf, localité de la Suisse de 22 000 habitants.
La mairie de Dübendorf a une adresse e-mail et un site Internet.
Volketswil
Ville de Volketswil, localité de la Suisse de 15 000 habitants.
La mairie de Volketswil a une adresse e-mail et un site Internet.
Maur
Ville de Maur, localité de la Suisse de 8 900 habitants.
La mairie de Maur a une adresse e-mail et un site Internet.
Egg
Ville d'Egg, localité de la Suisse de 7 700 habitants.
La mairie d'Egg a une adresse e-mail et un site Internet.
Fällanden
Ville de Fällanden, localité de la Suisse de 6 900 habitants.
La mairie de Fällanden a une adresse e-mail et un site Internet.
Wangen-Brüttisellen
Ville de Wangen-Brüttisellen, localité de la Suisse de 6 800 habitants.
La mairie de Wangen-Brüttisellen a une adresse e-mail et un site Internet.
Greifensee
Ville de Greifensee, localité de la Suisse de 5 100 habitants.
La mairie de Greifensee a une adresse e-mail et un site Internet.
Schwerzenbach
Ville de Schwerzenbach, localité de la Suisse de 4 100 habitants.
La mairie de Schwerzenbach a une adresse e-mail et un site Internet.
Mönchaltorf
Ville de Mönchaltorf, localité de la Suisse de 3 100 habitants.
La mairie de Mönchaltorf a une adresse e-mail et un site Internet.


text:
NON REGIONALISTA, donc d'esperit dubèrt. Democracia, perqué es aital que podèm participar, sense demandar un qualificatiu positiu a la democracia.
Occitània, perqué es lo meu país e que cal debutar a trabalhar aquí abans de pensar als autres pòbles, e jà aqueste trabalh es una solidaritat ambe los autres pòbles. Bilhet INDEPENDENT e escrit dempuèi Occitània.
Soi passat a Hòs ([hòs] e en francés Fos) ièr ; i aurà suspresas sul bilhet aquel e sobretot
una presentacion d'un chòc economic pichonet mas caracteristic de la
falhida del sistèma de la decentralizacion francesa, Val de Garona, Varossa e Sud-Comenge. Serà ambe l'escasença de la visita politica de na Carole Delga a Hòs en
Val de Garona, per amistat ambe lo cònsol de Hòs. L'acarament de la decentralizacion fàcia a l'autonomia d'Aran... Hòs paga caríssim la falhida del sistèma francés, mas vòlon pas abandonar, e o faràn en collectiu, l'identitat de vilatge mobiliza ; fauta quicòm en mai ne soi segur.
La situacion economica de Hòs es un exemple mondial de chòc politico-economic, mas pas un sol estudiant de las « grandas » universitats d'economia de la Toulouse Business School ne farà un subjecte d'estudi, fau al mens saber l'occitan, lo catalan, e l'espanhòl en mai d'un bon francés ; els parlan anglés e pensan mondial e grand, e son a la television francesa o recebon prèmis mondials suls conceptes economics.
Carole Delga presenta la situacion de Hòs coma un problèma rural, per aver una pensada conjunt per totes los parçans rurals de la region administrativa Occitània ; fau escotar l'entrevista.
E quand sabèm de quina manièra la convidacion se farguèt e de quin objectiu es estat l'elegit de cònsol de Hòs : la situacion economico-politica dona a pensar e benlèu a ne tirar aviat resorgas per potingar realament la maissanta situacion qu'avèm dins aquel val de Garona, en bais del departament administratiu francés de Garona Nauta (lo Conselh Territorial èra representat) ; aquí ont lo Conselh Territorial (departament 31) fabrica una politica al entorn duna pista ciclabla (grandament subvencionada per l'Union Europèa, 65%) o un pertús rotièr alara que per passar d'un sistèma de distribucion de buses a travèrs la frontièra es encara un real problèma, problèmas juridics de liure mercat que Macron a pas potingat.
Mas es que lo problèma es pas simplament un problèma d'estructura economica e de dinamica que la Val d'Aran pòrta a Hòs, mas tanben Arlòs, Sant Beath, Marinhac (Varossa e Sud-Comenge).
Fau alara melhor comprendre la creissença economica d'Aran ; debutada ambe l'arribada de l'estatut d'autonomia d'Aran e l'investiment clar del politic catalan dins la montanha occitana, aquela val d'Aran; mas la gestion aranesa (na Pilar Busquet e Medán per exemple) a ajudat a l'adaptacion, a l'estrambòrd d'identitat de la Val d'Aran, del pòble aranés.
Anuèch entre Hòs e Les-Bossòst-Vielha i a un gap immobilièr, un gap administratiu, un gap politic, un incompreneson granda a totes los nivèls ; lo PIB de la Val d'Aran es al nivèl del PIB tolzan, lo PIB de Varossa e Comenge es aquel de totas las vals pirinencas de l'Estat francés, maissant ; vist la creissença del còst immobilièr en Aran (benlèu tanben artificiala mas es una realitat vesedoira), la populacion aranesa trapa solucions immobiliàrias fòra, aquí dins las vals abandonadas de la mala gestion de la decentralizacion, e i trapar oportunitats que fan lo chòc de la pichona botiga de Hòs, mai tanben d'un sistèma de pensar lo politic que pensa primièr subvencion e non pas iniciativas privadas (lo privat a sovent fugir a Tolosa) mentre que los vièlhs son tornats per s'alenar melhor.
Hòs es la fotografia clara de la falhida francesa en Occitània. E çaquelà los elegits se passeja encara aquela la bandièra francesa quand la visita es tolzana !
E malgrat tot, res es estat comprès, los elegits creson encara a las subvencions (son estats los primièrs a dire un jornalista que se passejava per astre qu'an recebut subvencions) ; escotats lo cònsol màger dins la vídeo junta; evidentament es submergit pel problèma, es un sant òme a quí la populacion a laissat la clau d'un ostal que ... serà complicat, per el, de sobreviure politicament, e sobretot economicament ; enbarrat dins un sistèma francés de dona las clau al mercat mondial sense aisina politica förta (autonomia de gestion) ; mas quí vòl de la plaça ? Digun.
Carole Delga, dins son anciana circonscripcion, arriba donc coma una ajuda, coma una genta Bernadeta Sobirós a Lorda ; mas encara de l'ancian sistèma.
Lo novèl sistèma es aquela pichoneta botiga sul costat de la rota, a pauc de quilomèstre del grand supermercat de Boya-Les-Bossòst (luòc de diversitat comerciala e sovent espanhòla) ; es lo chòc de dos sistèmas, l'artesanat coma lo comerci mondial en val de Garona, entre autonomia e decentralizacion, es pus simplament un chòc de taxas d'Estat ; un chòc mondialista economic e d'una pensada de país ; la botiga pensa que l'occitan serà una aisina per federar las pichonas iniciativas ditas ruralas (per l'administracion de la decentralizacion).
Lo sistèma novèl es una iniciativa d'una ciutadana aranesa de cultura catalana que crei a l'iniciativa privada, associativa, dels ciutadans occitans ; es un enveniment pel Conselh Municipal de Hòs, e aquela Catalana d'importacion en proximitat es un grand eveniment per la lenga e la cultura occitana, perqué i a pas d'apriòri per ela (la cultura catalana ajuda) ; ara lo comèrci es lo sol espèr pel vilatge dins un sistèma immobilièr de Hòs que s'acaba ambe ostalasses qu'an viscut un sègle e que son a man de morir, dins un sistèma de vida umana que la populacion a fugit cap a Tolosa, Tarbas, o Sant Gaudens.
La visita de na Carole Delga, en vesina, es grandament un encoratjament bèl, mas serà pas sufisent (o afortirai). La decentralizacion es la falhida dins lo cas de la Val de Garona en Comenge e Varossa. Lo sistèma politic assajarà de nos far entendre qu'es pas vertat, per damorar en plaça ; mas solucions positivas existísson, per aver a bastir una volontat collectiva en Val de Garona.
Lo grand espèr dels artesans regropats aquí es la poténcia de la consciéncia de país, d'un país occitan, en Val de Garona (na Carole Delga ne sembla aver consciéncia) ; l'espèr es que lo consomador s'arrestèsse e crompèsse al país, a Sant Hòs (en tornar de la Val d'Aran...).
Dempuèi aquel pichonet bilhet, pensi que tot lector aurà coma tòca de trobar un mejan de lor donar rason ; arrestatz-vos a la botiga occitana dels artesans de Hòs ! (Fos), mercés per els e per un projecte occitan de l'economica artesanala occitana.


text:
Villes et mairies du District de Portalegre
Liste des communes
Portalegre
Ville de Portalegre, localité du Portugal de 24 000 habitants.
La mairie de Portalegre a une adresse e-mail et un site Internet.
Elvas
Ville d'Elvas, localité du Portugal de 22 000 habitants.
La mairie d'Elvas a une adresse e-mail et un site Internet.
Ponte de Sor
Ville de Ponte de Sor, localité du Portugal de 17 000 habitants.
La mairie de Ponte de Sor a une adresse e-mail et un site Internet.
Campo Maior
Ville de Campo Maior, localité du Portugal de 8 300 habitants.
La mairie de Campo Maior a une adresse e-mail et un site Internet.
Nisa
Ville de Nisa, localité du Portugal de 8 000 habitants.
La mairie de Nisa a une adresse e-mail et un site Internet.
Sousel
Ville de Sousel, localité du Portugal de 5 500 habitants.
La mairie de Sousel a une adresse e-mail et un site Internet.
Avis
Ville d'Avis, localité du Portugal de 5 000 habitants.
La mairie d'Avis a une adresse e-mail et un site Internet.
Gavião
Ville de Gavião, localité du Portugal de 4 400 habitants.
La mairie de Gavião a une adresse e-mail et un site Internet.
Crato
Ville de Crato, localité du Portugal de 3 900 habitants.
La mairie de Crato a une adresse e-mail et un site Internet.
Castelo de Vide
Ville de Castelo de Vide, localité du Portugal de 3 700 habitants.
La mairie de Castelo de Vide a une adresse e-mail.
Marvão
Ville de Marvão, localité du Portugal de 3 700 habitants.
La mairie de Marvão a une adresse e-mail et un site Internet.
Alter do Chão
Ville d'Alter do Chão, localité du Portugal de 3 600 habitants.
La mairie d'Alter do Chão a une adresse e-mail.
Fronteira
Ville de Fronteira, localité du Portugal de 3 400 habitants.
La mairie de Fronteira a une adresse e-mail et un site Internet.
Arronches
Ville d'Arronches, localité du Portugal de 3 200 habitants.
La mairie d'Arronches a une adresse e-mail et un site Internet.
Monforte
Ville de Monforte, localité du Portugal de 3 200 habitants.
La mairie de Monforte a une adresse e-mail.


text:
Institut d'Estudis Occitans
11, carrièra Malcosinat
31000 Tolosa
Tél.: 09.62.56.09.91
- 2007-2017 : 10 ans de la Comission Toponimica Occitana
- Jornada d'InFormacion : 18/11/2017 - Mèfi : ANNULADA
- N'i a pro d'èsser mespresats !
- Las ajustas lengadocianas
- Bonas vacanças d'estiu de 2017 !
- Lo n°160 d'Anem Occitans es sortit !
- Novèla edicion actualizada del diccionari Francés-Occitan de Cristian Laus en çò de IEO Edicions
Jeudi 1er février 09:37-10:37 - Luòc: Anglet
La commune d’Anglet propose un CDD de trois mois afin de réaliser le contenu d’une exposicion permanent e dédiée à spécifiquement à la langue et à la culture occitane-gascone. Ne saber mai
Jeudi 1er février 10:47-11:47 - Luòc: Pau
La FIMOC propose une mission de service civique afin de mener une enquête sociolinguistique relative à la place des médias occitans dans la société. Ne saber mai
Aprene es lo centre a Besièrs que dispensa la formacion per venir regent dins una Calandreta. Aquela formacion se debana sus tres ans, un an de mai que lo monde que se destinan a ensenhar dins lo public :
lo temps de plan s'immergir dins lo banh Calandreta, de plan veire los foncionaments ja en plaça dins las diferentas escòlas (veire la fica sul debanament de la formacion al centre Aprene) Per dintrar en formacion a Aprene, cal passar l'espròva de "la Jurada". Cada an, las inscripcions a aquela espròva son notadas dins l'Agendà del Servici de l'emplec. Es necessari, per poder passar la Jurada de : - aver un nivèl licéncia - practicar l'occitan a l'oral coma a l'escrit (se cal far desliurar una atestacion per una associacion de promocion de la lenga occitana). - aver lo brevet de 50m en nada liura - possedir una atestacion de formacion als primièrs secorses (AFPS). La Jurada es compausada de quatre espròvas escritas e d'un entreten. 1 - L'escrit : per aprestar l'escrit, una bibliografia es publicada cada an, de retrobar sul site del Centre Aprene : www.aprene.org, englobant tant una cultura generala en occitan coma las autras matèrias a ensenhar (matematicas,francés, òbras de fons). Lo contengut de l'espròva escrita es globalament similar d'un an sus l'autre. En 2009, lo debanament de l'escrit èra aqueste : A - L'espròva de lenga occitana (coef : 2). Una version : revirar del francés a l’occitan (16 punts), una analisi d’imatge de redigir en occitan (12 punts), un tèma : revirar un tèxt, tirat de la bibliografia, de l’occitan cap al francés (12 punts). Durada : 1h45. Nòta eliminatòria : 10/40. B - Trabalh de pensada (coef : 1). Causir entre dos subjèctes directament ligats al programa e redigir un tèxt estructurat en occitan per analisar la question evocada pel subjècte causit. Son avaloradas : - las competéncias per avisar mantunes vejaires e argumentar al dintre d'una problematica simpla mas plan pausada. - la qualitat de la forma : plan, encadenament logic de las idèas - la cultura generala : referéncias a d’autors o de pensaires, de corrents de pensada, citacions... Los candidats redigiràn en òc (20 punts). Se o pòdon pas seràn notats sus 15 pts. Durada : 1h45. Nòta eliminatòria : 5/20. C - Francés (coef : 1). A partir d’un o mai d’un tèxt tirat de las òbras al programa, e qualques questions que lo candidat i respondrà en francés corrècte : son avalorats lor nivèl de lenga escrita, la capacitat d’analisi, de sintèsi e d’imaginacion. La lectura de las òbras al programa es indispensabla per poder respondre a las questions. Durada : 1h45. Nòta eliminatòria : 5/20. D - Matematicas (coef : 1). D’exercicis de calcul, d’algèbra, de conversions de mesuras, de proporcionalitat, de geometria, de logica. Durada : 2h. Los candidats portaràn de material per la geometria, mas la calculeta es pas autorizada. Los candidats redigiràn en occitan. Senon seràn notats sus 15 pts. Nòta eliminatòria : 5/20. 2 - L'oral : Se debana dins la setmana que seguís l'ecrit. Es un entreten de 45 minutas que se fa en occitan. La tòca es de melhor conéisser los candidats. Los candidats son convocats per corrièr electronic e que lor preciza cossí aprestar l'entreten. En 2008 per exemple, lo supòrt de l'entreten èra un document imprimit, fait per cada candidat apartir d'un logicial de tractament de tèxte (material informatic necessari fornit pel Centre). Inscripcions, entresenhas : APRENE - establiment d'ensenhament superior occitan 15 carrièra del general Margueritte 34500 Besièrs tel : 04.67.28.75.36 - fax:04.67.28.75.39 www.aprene.org


text:
Le ravaudeur n'a pas collecté toutes les pièces du puzzle. Le ravaudeur ravaude, j'entends par là qu'entre les morceaux de sa peine il suture, et que suturant il renonce à l'unité de ce qu'il rassemble et sa tâche c'est de faire tenir ensemble, et son travail un manteau d'Arlequin.
vendredi 18 novembre 2016
L'autre côté de l'eau
1 commentaire:
Traduction en Oc de Stéphane Lombardo:RépondreSupprimer
Delà l'aiga
Diluns de matin, ai tornat prene lo camin vièlh, aqueu dei fruchas, que passa per Ablon, per la Rivière-Saint-Sauveur. Pichòts, n'aviam paur, òm nos aviá cuntat l'istòria de l'usina Nobel, dinamita e nitroglicerina, ai pichòts li agrada de s'espaventar, ai pas pus paur, l'enfància es mòrta amb tu. Ai tornat prene lo camin vièlh fins au cementeri Saint-Léonard, sota lo cèu desfelengat de l'estuari, plouviá pa'ncar. Ai pas retrobat lo cròs deis avis, mai saludat leis amics que m'i esperavan. Es un bèu cementeri, que se'n vei lo pònt grand e mai l'autra riba, quasi un cementeri marin, diguèt François, un cementeri ancian, dei lèias desjonchas, tanta Claire a trabucat. Son fraire èra ja aquí, que boliversava la dubertura dau croton que n'avián levat leis ataücs per i plaçar aqueu de mair. Aliette a telefonat, seriá un pauc en retardi, ai ordenat ai tombiers d'esperar, ren non prèisse que m'an respondut e qu'èra just. Nòstrei tantas e oncles m'an demandat la permission de dire un Vos salude Maria après la lectura d'un poema e d'una pagina atribuada a Sant Agostin, acceptère, legiguère lo poema e me taisère per la preguiera ; pensave a tu, delà l'aiga, ai ribatges de Staël qu'aviás remirat au musèu dau Havre, èra ton darrier estiu. Aviá plougut, aviá fach bèu temps, aviam passat lo pònt grand per sopar sota lei pomier de Pierreffite. Lo cèu s'es tornat barrar, coma se barra lèu lo cèu de l'estuari. Comencèt de plòure fins a far desparèisser delà l'aiga e l'ataüc de mair èra au fons dau croton.


text:
TEISSEIRE (Jacques), Toponymie du Haut-Comminges, cantons d’Aspet, Bagnères de Luchon, Barbazan et Saint-Béat, Eth Ostau Comengés, 2014.
378 p., 25 € (+ 8 € de pòrt).
Entà comandà’u : ostaucomenges@orange.fr o 05 61 04 49 24.
Despuish que demòra en Comenge, Jacques Teisseire qu’a realisat un brave trebalh d’arrecèrca onomastica e qu’a consultat un tepèr de documents : cartularis arregionaus, diccionaris topografics, cartas vielhas, plans deth cadastre... Era cuelhuda d’un flòc d’atestacions istorica s e d’ipotèsas arrelevadas en obratges sus era toponimia deras localitats deth Haut Comenge, era critica d’aqueras ipotèsas e comentaris que s’emparan sus ua bibliografia consequenta qu’asseguran tota era rigor scientifica enà aqueth trebalh. Aqueth trebalh qu’é era heruta de 12 ans d’arrecèrcas passionadas. Era prefàcia de Pierre-Henri Billy, professor ena Universitat París I Sorbona. Un utís preciós e arreferéncia tant naths especialistas coma nath gran public.


text:
Cors Mirabèu
Lo Cors Mirabèu, o lo Cors, es la principala carriera dau centre d'Ais de Provença
Lòng de 440 m e larg de 42 m, lo Cors es un dei luecs mai famós e animats de la vila.
Istòria[modificar | modificar la font]
Lo Cors foguèt bastit de 1649 a 1696 a la demanda dau Parlament de Provença. Venguèt un luec important de la vila amb l'amainatjament dau quartier sud de la vila per l'Arquevesque Mazarin, onte foguèron bastits d'ostaus particulars nombrós. Lo cors devenguèt lèu un luec de passejada e de fèstas.
Lo Cors prenguèt lo nom de Mirabèu en 1876 per autorizacion dau President Patrice de Mac-Mahon.
Lei Quatre fònts dau Cors[modificar | modificar la font]
Foguèron bastidas quatre fònts:
- la fònt dei Chivaus Marins, despareguda en 1777
- la fònt dei Nòu Canons, ancianament l'abeurador dei motons
- la fònt d'Aiga Cauda, l'aiga cauda que raja vèn de la fònt dei Banhiers
- la fònt dau Rei Rainier, bastida per David d'Angieus au sègle XIX
La Plaça de la Rotonda[modificar | modificar la font]
La Plaça de la Rotonda es a l'entrada oèst dau cors Mirabèu, onte se tròba au mitan la Fònt de la Rotonda.
La plaça foguèt establida en 1777, e venguèt un luec important liant lei camins de Marselha e Avinhon serviguèt d'entrada nòbla per lo cors.
La fònt de la Rotonda foguèt bastida en 1860 per M. de Tornadra. Es la fònt pus granda e pus prestigiosa de la vila.


text:
Larressòre
Larressòre[1] o Larressore en francés qu'ei ua comuna deu Bascoat, en Labord, administrada peu departament deus Pirenèus Atlantics de la region de Nòva Aquitània.
Lo gentilici qu'ei larresoroar.
Las comunas tòcatocantas que son Ustàrits au nòrd, Haltsu e Jatsu au nòrd-èst, Cambon a l'èst e Espeleta e Itsasu au sud. .
Somari
Geografia[modificar | modificar la font]
Istòria[modificar | modificar la font]
Administracion[modificar | modificar la font]
Demografia[modificar | modificar la font]
Economia[modificar | modificar la font]
- La comuna qu'apartien a l'AOC pebròt d'Espeleta.
- Fabrica de makilas, bastons tradicionaus bascos, peu Talhèr Aincart-Bergara.
- La conserveria artesanau basca BiPia qu'elabora lo pebròt d'Espeleta en saussas condimentairas, en purés, cremas, o sancèrs au vinagre.
- L'idromeleria artesanau Kikino Ilargian que produtz bevendas a basa de mèu: vins de mèu e idromèus.
Galeria[modificar | modificar la font]
-
-
-
-
-
Ostau basco, façada en bricas.
-
-
-
-
-
-
-
Luòcs e monuments[modificar | modificar la font]
Personalitats ligadas amb la comuna[modificar | modificar la font]
Véser tanben[modificar | modificar la font]
Ligams extèrnes[modificar | modificar la font]
Nòtas[modificar | modificar la font]
- ↑ "Larressore" 1747


text:
1189
Aquesta pagina concernís l'an 1189 del calendièr gregorian.
Somari
Eveniments[modificar | modificar la font]
Occitània[modificar | modificar la font]
França[modificar | modificar la font]
Perseguida de la guèrra entre França, aliada ai vassaus en revòuta d'Enric II, e Anglatèrra. Après la revirada d'una novèla temptativa de negociacions organizada per lo legat Joan d'Agnani, Felip II menèt una campanha victoriosa en Maine que foguèt conquistat dins lo corrent de junh. Puei, lo 2 de julhet, Tors se revoutèt e laissèt intrar l'armada francesa. Fatigat, Enric II èra lèst a acceptar lei condicions de patz francesa après aquelei desfachas mai moriguèt lo 6 d'aost.
Aquela mòrt marcava la victòria de Felip II còntra Enric II. Pasmens, lo conflicte èra totjorn pas reglat e la maufisança s'installèt rapidament entre Felip II e son ancian aliat e novèu rèi, Ricard Ièr d'Anglatèrra. Aquò foguèt agravat per l'obligacion de rendre sei fèus a Ricard, çò que privèt lo rèi de França de sei gasanhs territòriaus. Pasmens, a tèrme cort, lei relacions entre lei dos sobeirans demorèron bònas e s'organizèt la Tresena Crosada (→ 1190).
Euròpa[modificar | modificar la font]
Anglatèrra[modificar | modificar la font]
Perseguida e fin de la guèrra civila entre lo rèi Enric II (1154-1189) e son fiu Ricard. D'efècte, lo rèi moriguèt lo 6 de julhet e foguèt donc remplaçat per son fiu rebèl que venguèt Ricard Ièr. Lo sobeiran novèu decidèt de participar a la Tresena Crosada e ordonèt de preparar l'expedicion.
Asia[modificar | modificar la font]
Reiaume de Jerusalèm[modificar | modificar la font]
Dins l'enclava de Tir, darriera zòna dau Reiaume de Jerusalèm encara sota contraròtle crosat, Conrad de Montferrat contunièt d'organizar la resisténcia ai fòrças aiobidas. En abriu, refusèt per lo segond còp de fisar lo comandament de la vila au rèi Gui de Lusinhan. Ansin, en aost, rompèt son jurament de pas combatre Saladin e organizèt una armada per atacar la vila d'Acre. L'arribada dei fòrças de la Tresena Crosada li permetèt d'organizar un sètge vertadier de la ciutat. Pasmens, la garnison resistiguèt e lo sètge contuniava totjorn a la fin de l'annada.
Comtat de Trípol[modificar | modificar la font]
Desirós d'aver son fiu ainat pròche de la Cort d'Antioquiá, Boemond III d'Antioquiá nomèt son segond fiu Boemond IV d'Antioquiá coma còmte de Trípol en plaça de Raimon IV de Trípol.
Arts[modificar | modificar la font]
Sciéncias e tecnicas[modificar | modificar la font]
Economia[modificar | modificar la font]
Naissenças[modificar | modificar la font]
Decèsses[modificar | modificar la font]
- Enric II, rèi d'Anglatèrra.


text:
Comunautat dels Estats Independents
La Comunautat dels Estats Independents (CEI) (en rus: CoдpyжecTBo HeзaBиcиMыx ГocyдapcTB (CHГ)) es una confederacion o aliança d’onze de las quinze exrepublicas sovieticas de l'URSS: Armenia, Azerbaitjan, Bielorussia, Georgia, Cazacstan, Quirguizstan, Moldàvia, Russia, Tatgiquistan e Ozbequistan. Turcmenistan abandonèt son estat de membre permanent e es membre associat dempuèi lo 26 d'agost de 2005, mentre que Ucraïna, que foguèt un dels estats fondadors en 1991, jamai ratifiquèt los estatuts de la CEI de 1993, venguèt alara tanben solament membre associat.
Sa creacion se passèt a la dissolucion de l'Union Sovietica e, segon Vladimir Putin, sa visada èra de permetre un "divòrci civilizat" entre las republicas constituissent l'URSS. Nombroses documents sus la cooperacion economica, la defensa e las relacions internacionals foguèron signats per sos Estats membres.
Somari
Istòria[modificar | modificar la font]
Fondament[modificar | modificar la font]
En 1991, la dissolucion de l'Union Sovietica venguèt inevitabla, malgrat que la majoritat de las republicas èran en favor de la continuacion de l'Union. Lo 8 de decembre, los dirigents de Russia, Bielorussia e Ucraïna se reüniguèron per crear la CEI e anonciar que totes las republicas poirián aderir.
Alara lo president de l'Union Sovietica (Mikhaïl Gorbachov) anoncièt qu'una tala reünion èra "illegala e dangierosa" e un "còp constitucional" per la nacion. Pasmens, lèu venguèt clar que se podiá far pas grand causa contra. Lo 21 de decembre, los dirigents de onze de las quinze republicas sovieticas se reüniguèron a Alma-Ata (Cazacstan) e signèron lo tractat. Es atal que nasquèt la CEI e se dissolguèt l'URSS.
Lo 25 de decembre, Mikhaïl Gorbachov abandonèt la carga de president de l'URSS. Las tres republicas balticas (Estònia, Letònia e Lituània) signèron pas lo tractat, tot coma Georgia: los quatre païses argumentèron qu'èran estats forçats de s'incorporar dins l'Union Sovietica.
Los onze Estats a l'origina de la CEI foguèron Armenia, Azerbaitjan, Bielorussia, Cazacstan, Quirguizstan, Moldàvia, Russia, Tatgiquistan, Turcmenistan, Ucraïna e Ozbequistan. En decembre de 1993, Georgia s'uniguèt a la CEI aprèp l'intervencion russa pendent la guèrra civila.
Crisi actuala de la CEI[modificar | modificar la font]
Entre 2003 e 2005, los presidents de Georgia, Ucraïna e Quirguizstan foguèron alunhats del poder per una seria de revolucions ciutadanas. Los novèls govèrns adoptèron de posicions clarament en favor de l'Occident s'apartant de l'influéncia de Moscòu. Georgia adoptèt la posicion pus radicala, prenent una actitud de desafisança fàcia a la Federacion de Russia dins lo conflicte de l'Ossetia del Sud e Abkhazia. Un autre país que se virava cap a l'Occident èra Moldàvia, se raprochant mai de l'Union Europèa.
Ròtle e organizacion de la CEI[modificar | modificar la font]
Lo sèti de la CEI se situa a Minsk (Bielorussia). Lo President de la CEI rep el es un Secretari Executiu. A l'ora d'ara la majoritat dels dirigents son estats russes o bielorusses. A l'ora d'ara l'organizacion es capitada per l'ancian Ministre de l'Interior rus Vladimir Ruichailo.
La CEI a coma tasca la coordinacion del comèrci, de las finanças, de las leis e de la seguretat dels estats membres. En realitat aqueles poders son exercits normalament, perque la CEI es criticada de interior coma de exterior. E per cambiar aquò, la prioritat pus importanta de l'organizacion es d'establir una zòna franca a son entorn e una union economica de sos membres.
Institucions[modificar | modificar la font]
Los membres de la CEI pòdon interagir e coordenar sas accions amb las institucions seguentas:
- Conselh dels Caps d'Estat
- Conselh dels Caps de Govèrn
- Conselh dels Ministres dels Afars Exteriors
- Conselh dels Ministres de la Defensa
- Assemblada Interparlamentària (AI)
- Las sessions de l'Assemblada Interparlamentària se fan dos còps l'an a Sant Petersborg. Es compausada per de delegacions parlamentàrias de cadun dels Estats membres. L'AI compta las comissions seguentas:
-
- Afars legals
- Economia e finanças
- Politica sociala e Dreches umans
- Ecologia e Ressorsas naturalas
-
- Tribunal Economic
- Conselh Economic
- Comitat Executiu
- Conselh dels Comandants de la Frontièra
- Conselh de Seguretat Collectiva
- Banca Interestat
- Comitat Interestat de l'Estadistica
Taula dels Estats membres[modificar | modificar la font]
En aquesta taula se tròban totas las organizacions ligadas dirèctament amb los païses de la CEI (TSC, Eurasia) e indirèctament (CCA, lo Grope GUAM) e l'adesion a la CEI.
Referéncias[modificar | modificar la font]
- ↑ Tractat de Seguretat Collectiva. (programa politic e militar de la CEI)
- ↑ GUAM foguèt un acòrdi regional entre quatre païses de la CEI: Georgia, Ucraïna, Azerbaitjan e Moldàvia per contrariar la influéncia de Russia. Creèt en 1997, amb la participacion d'Ozbequistan de 1999 a 2005, lo GUAM es a l'ora d'ara inactiu.
- ↑ CEC o Comunautat Economica Centreasiatica. Participacion tractant destornar la supervision economica de Russia.


text:
En segre nòstre itinerari, sem passats per Ròchachouart, a l'oeste de la Nauta-Vinhana. Quo es una p'ita vila (jos-prefectura) plan polida, e interessanta a mai d'un aspecte.
Lo chasteu, d'en prumier, massa impausanta que senhoreja la comba d'en dejos. Dau segle 12 demòra una torn e lo pont-levadís (e plan bon estat ma fe, z'an degut tornar far i a gaire...), lo reste es dau 15, e io tròbe que 'quò fai un pauc chasteu escoces emb tots quilhs auseus negres e quelas fenestras...
L'interior dau chasteu aura acuelha la jos-prefectura e un museu d'art moderne. Au mens an 'gut la presencia d'esperit de pas nos botar lo drpeu frances a l'exterior dau chasteu, mas nonmas a l'interior...
Ai botat un gròs plan de la granda torn per vos montrar las perias emplejadas a sa construccion. Per çò que se la vila de Ròchachoart es coneguda (e mondialament, au mens per la comunautat scientifica), quo es mai que mai per çò que se tròba a pauc pres au centre de çò que fuguet lo crateri d'una de las mai grandas collisions emb una meteorita. Tombada i a 214 millions d'annada (òc-es, quo es pas recent-recent, lo crateri se vei pas gaire uei...) a pregondament modifiat la geografia dau grand Sud-Oest en generau e dau terrenh Lemosin en particular. L'existencia de 'quela meteorita fuguet facha tardierament, dins las annadas 60, avant tot lo monde pensava que lo relieu dau canton era degut a la presencia d'un volcan un pauc eslunhat daus autres...
La meteorita en se a pas menat una peira diferenta, la tustada la faguet completament dispareisser, mas la fusion de las peiras existentas creet una novela ròcha, especifica a l'endrech, longtemps expleitadas coma "ròcha volcanica" ; e, vertat, l'i sembla, es leugiera, un pauc porosa mas pas tròp, aisada de talhar. A un moment, los nòbles de Lemòtges s'en fasian daus sarcofages, e las folhas arqueologicas montret que la ròcha avia tanben plan conservat los còrs...
Totas las vielhas maisons a benleu 50 kilometres a l'entorn son fachas totalament o en partida emb 'quelas ròchas.
Un pauc de toponimia : Apres çò qu'ai dich, podriam pensar que lo nom mesme de Ròchachoart ven de "Ròcha Chaduda", mas pas dau tot ! De tota faiçon, los lemosins saben bien que fau prononciar "Ròchoart"...


text:
Dempús der examen escrit que se realizarà aué en Barcelona, finalizarà eth cors 2016/17 d’Aranés, organizat e dirigit peth Departament de Cultura e Lengua deth Conselh Generau d’Aran.
Era setmana passada se realizèren es examens oraus en es dus centres e agèr er escrit en Vielha.
En totau, en aguest cors, an estat 110 es escolans matriculadi, repartidi enes classes de Vielha e de Barcelona enes diferenti nivèus.
En Vielha ei a on i a un major nombre d’escolans, damb un totau de 98 entre es quate nivèus, 33 en A, 16 més 1, per liure en A1, e en nivèu B an estat 18 es inscriti, ath delà de 15 presenciaus e 15 per liure en nivèu mès naut, eth C.
Pera sua banda en Barcelona an estat 12 es escolans que s’an presentat enguan ath cors d’aranés, més cau ahígeri es persones que s’inscriueren, e que s’a realizat peth prumèr còp, en grop de convèrsa dirigida a escolanes damb eth nivèu C finalizat.
Arrebrembar qu’es corsi d’aranés se realizen un dia per setmana damb dues ores de classes lectives pendent eth cors escolar, e s’amien a tèrme enes aules dera Escòla Garona de Vielha.
Era finalizacion deth cors e eth sòn aprovat dan dret ara titolacion d’aranés, sollicitada entara majoria de vacantes laboraus publiques oficiaus.