text:
Saint Ouen de Pontcheuil : A visiter absolument ! Abbaye du Bec-Hellouin (, c'est un site touristique inscrit au Patrimoine Mondial de l'UNESCO. Le Bec Hellouin, 16,6km de Saint Ouen de Pontcheuil) A faire durant votre séjour à Saint Ouen de Pontcheuil En plein Air Piscine municipale Marcel Porzon à Saint Etienne Du Rouvray (20,4km du centre de Saint Ouen de Pontcheuil). Parcours Sportif à Canteleu (25,0km du centre de Saint Ouen de Pontcheuil). Euroceane à Mont Saint Aignan (26,9km du centre de Saint Ouen de Pontcheuil). Parc Animalier de la forêt de Roumare à Val De La Haye (16,6km du centre de Saint Ouen de Pontcheuil). Arboretum du Petit Charme à Rouen (26,0km du centre de Saint Ouen de Pontcheuil). A découvrir Base de Loisirs de Bédanne à Tourville La RiviÈre (13,3km du centre de Saint Ouen de Pontcheuil). Atelier de la Galerie du Bord de Seine à Poses (22,8km du centre de Saint Ouen de Pontcheuil). Cinéma Pathé Docks à Rouen (25,1km du centre de Saint Ouen de Pontcheuil). Bibliothèque Espace Georges Déziré à Saint Etienne Du Rouvray (20,3km du centre de Saint Ouen de Pontcheuil). Villes et villages a visiter non loin de Saint Ouen de Pontcheuil Le village de Le Bec Hellouin, classé parmis les plus beaux de France mérite le voyage (17,0km du centre de Saint Ouen de Pontcheuil). Classée Ville d'Art et d'histoire Bernay vous propose un grand nombre d'activités et de visites. (29,5km du centre de Saint Ouen de Pontcheuil).
A parcourir durant votre voyage à Saint Ouen de Pontcheuil Parc Et Jardins Du Château Du Troncq à Le Troncq (5,3km du centre de Saint Ouen de Pontcheuil). Jardin Le Guell à Vitot (8,2km du centre de Saint Ouen de Pontcheuil). Jardin Du Château De Champ-De-Bataille à Le Neubourg (10,6km du centre de Saint Ouen de Pontcheuil). Arboretum D'Harcourt à Harcourt (13,7km du centre de Saint Ouen de Pontcheuil). La Closerie à Saint-Pierre-de-Manneville (17,8km du centre de Saint Ouen de Pontcheuil). Jardin Du Musée Pierre Corneille à Petit-Couronne (18,2km du centre de Saint Ouen de Pontcheuil). Parc Et Jardins Du Château D'Acquigny à Acquigny (18,4km du centre de Saint Ouen de Pontcheuil). Parc Du Château De La Fontaine-La-Soret à Fontaine-la-Soret (19,2km du centre de Saint Ouen de Pontcheuil). Parc Du Château D'Emalleville à Emalleville (21,4km du centre de Saint Ouen de Pontcheuil). Jardin De La Ferme Des Templiers à Saint-Martin-de-Boscherville (22,4km du centre de Saint Ouen de Pontcheuil). Jardin Du Cloître à Le Petit-Quevilly (22,5km du centre de Saint Ouen de Pontcheuil). Jardin De L'Abbaye Saint-Georges à Saint-Martin-de-Boscherville (24,0km du centre de Saint Ouen de Pontcheuil). Parc De L'Abbaye De Jumièges à Jumièges (24,3km du centre de Saint Ouen de Pontcheuil). Le Jardin De Gill à Saint-Martin-de-Boscherville (24,3km du centre de Saint Ouen de Pontcheuil). Jardin Du Musee Flaubert Et D'Histoire De La Medecine à Rouen (25,5km du centre de Saint Ouen de Pontcheuil). Le Jardin Des Prés à Hénouville (27,0km du centre de Saint Ouen de Pontcheuil). Parc Du Château Du Taillis à Duclair (27,4km du centre de Saint Ouen de Pontcheuil). Jardin Du Musée Industriel De La Corderie Vallois à Notre-Dame-de-Bondeville (29,9km du centre de Saint Ouen de Pontcheuil). Musée d'Elbeuf à Elbeuf (7,1km du centre de Saint Ouen de Pontcheuil). Musée Municipal à Louviers (16,1km du centre de Saint Ouen de Pontcheuil). Musée Départemental Pierre Corneille à Le Petit-Couronne (18,1km du centre de Saint Ouen de Pontcheuil). Pavillon Flaubert à Dieppedalle-Croisset (23,1km du centre de Saint Ouen de Pontcheuil). Musée du Sabotier à La Haye de Routot (25,2km du centre de Saint Ouen de Pontcheuil). Musée Flaubert et d'Histoire de la Médecine à Rouen (25,5km du centre de Saint Ouen de Pontcheuil). Musée National de l'Education à Rouen (25,6km du centre de Saint Ouen de Pontcheuil). Musée Le Secq des Tournelles à Rouen (25,7km du centre de Saint Ouen de Pontcheuil). Musée Pierre Corneille à Rouen (25,8km du centre de Saint Ouen de Pontcheuil). Musée des Beaux-Arts à Rouen (25,8km du centre de Saint Ouen de Pontcheuil). Musée de la Céramique à Rouen (25,8km du centre de Saint Ouen de Pontcheuil). Musée des Antiquités de la Seine-Maritime à Rouen (26,1km du centre de Saint Ouen de Pontcheuil). Muséum d'Histoire Naturelle à Rouen (26,1km du centre de Saint Ouen de Pontcheuil). Musée de l'Ancien Evêché à Evreux (27,5km du centre de Saint Ouen de Pontcheuil). Maison des Métiers à Bourneville (29,7km du centre de Saint Ouen de Pontcheuil). Musée Industriel de la Corderie Vallois à Notre-Dame-De-Bondeville (30,0km du centre de Saint Ouen de Pontcheuil). Musée d'Elbeuf - Saint Ouen de Pontcheuil Carte touristique, les principaux sites touristiques à Saint Ouen de Pontcheuil et dans les environs Clicker sur l'icone de la carte touristique pour voir le détail, utilisez les boutons de zoom + et - pour étendre ou réduire la vue Il manque un lieu ou un hébergement ? Complétez nos données, ou si il figure dans nos données Ajoutez des images et une description, c'est libre et gratuit et cela aidera les internautes. Logement saisonnier à Saint Ouen de Pontcheuil Sinon en Gîte ?
-
Gite rural Le Bas du Pré à Marbeuf, Gîte de M et Mme Carpentier qui est à 8,6km de Saint Ouen de Pontcheuil. - Gîte de séjour La Valnaye à Saint Pierre De Manneville, Gîte de M. Bachelet qui est à 17,7km de Saint Ouen de Pontcheuil. - Gîte de la Métairie à Thierville, Gîte de M. et Mme Depye qui est à 17,8km de Saint Ouen de Pontcheuil. - Gîte rural Le Verger de Belaître à Quevillon, Gîte de M. et Me Lerooy qui est à 20,7km de Saint Ouen de Pontcheuil. - Gite Le Chant d'Oisel à La Neuville Chant D'oisel, Gîte de Mme Groult qui est à 25,8km de Saint Ouen de Pontcheuil. En chambre d'hôte
-
Chambre d'hôtes La Ferronerie à Barneville Sur Seine (18,3km de Saint Ouen de Pontcheuil), Chambre d'hôte de M. et Mme Halter. - Chambres d'hôtes Au Temps des Cerises à Jumièges (22,1km de Saint Ouen de Pontcheuil), Chambre d'hôte de Mme Houelle. - Chambres d'hôtes Le Chant du Loup à Canteleu (23,7km de Saint Ouen de Pontcheuil), Chambre d'hôte de M. et Me Fournier Expert. - Chambres d'Hôtes La Parenthèse Normande à La Neuville Chant D'oisel (25,9km de Saint Ouen de Pontcheuil), Chambre d'hôte de Mme Elisabeth Maupin. - Chambre d'Hôte Le Buisson Margot à Louversey (27,3km de Saint Ouen de Pontcheuil), Chambre d'hôte de M. et Mme Besnard. Saint Ouen de Pontcheuil, trouver un Office de tourisme Office du Tourisme du Pays de Neubourg à Le Neubourg (10,6km du centre de Saint Ouen de Pontcheuil). Office de Tourisme de Brionne à Brionne (17,2km du centre de Saint Ouen de Pontcheuil). Office de Tourisme du Grand Evreux à Evreux (27,2km du centre de Saint Ouen de Pontcheuil).
Office de tourisme de Duclair à Duclair (28,0km du centre de Saint Ouen de Pontcheuil).


c: text/html

text:
Raville (Mosèla)
Raville es una comuna francesa, situada dins lo departament de Mosèla e la region de Lorena.
Somari
Geografia[modificar | modificar la font]
Raville Es un pichon vilatge al bòrd de la rota nacionala 3, entre Bionville-sus-Nied e Fouligny. A traversat per la Nied alemanda ; ela alimentait lo molin #qu'existissiá pas mai.
Raville est un petit village au bord de la route nationale 3, entre Bionville-sur-Nied et Fouligny. Il est traversé par la Nied allemande ; elle alimentait le moulin qui n’existait plus.
Comunas vesinas[modificar | modificar la font]
Istòria[modificar | modificar la font]
L'istòria de la municipalitat a ligat a aquela de la familha luxembourgeoise de Raville #que i aviá un castèl a l'intrada del pòble[1].
- Dépendait De l'anciana província de Lorraine.
Vièlh domeni del évêché #que #donar la poderosa familha de Raville ; de contunh #passar als Créhange
L’histoire de la commune est lié à celle de la famille luxembourgeoise de Raville qui avait un château à l’entrée du village[2].
- Dépendait de l'ancienne province de Lorraine.
- Vieux domaine de l'évêché qui donna la puissante famille de Raville ; puis il passa aux Créhange
Administracion[modificar | modificar la font]
Demografia[modificar | modificar la font]
Luòcs e monuments[modificar | modificar la font]
Personalitats ligadas amb la comuna[modificar | modificar la font]
Véser tanben[modificar | modificar la font]
Ligams extèrnes[modificar | modificar la font]
Nòtas[modificar | modificar la font]
- ↑ PAN67&dq=Biographie+Luxembourgeoise+Raville Auguste Auguste Pasÿen: Biographie luxembourgeoise: Istòria dels òmes distinguits procedentes d'aquel país, considerat a l'epòca de la siá mai granda estenduda o #que s'an retut considerablas pendent lo sojorn #que i an fach, pagina 67 ff, 1860
- ↑ Auguste Auguste Neÿen: Biographie luxembourgeoise: Histoire des hommes distingués originaires de ce pays, considéré à l’époque de sa plus grande étendue ou qui se sont rendus remarquables pendant le séjour qu’ils y ont fait, page 67 ff, 1860

robotstxt: allowed

filter: keep


text:
Behaskane-Laphizketa
Behaskane-Laphizketa en basco o Béhasque-Lapiste en francés qu'ei ua comuna deu Bascoat, en Baisha Navarra. Administrativament, que's tròba dens lo departament deus Pirenèus Atlantics.
Los gentilicis que son behaskandar e laphizketar.
L'arriu de Bidosa que passa per la vila.
Las comunas tòcatocantas que son Aicirits-Camon-Suhast e Arberàs-Silego au nòrd, Domesenh-Berrauta en Sola a l'èst, Sent Palai a oèst e Larribarre-Sorhapürü au sud.
Behaskane e Laphizketa que s'unín en 1842 entà formar la comuna actuau. .


text:
Tractat de Versalhas de 1783
Lo tractat de Versalhas de 1783 foguèt signat per França, Espanha e la Grand Bretanha que complèta lo tractat de París de 1783 signat pels Britanics e los representants de las Tretze Colonias d'America del Nòrd qu'acaba la guèrra d'indépendéncia dels Estats Units d'America, que los Franceses e Espanhòls combatèron al costats dels insurgents.
Pel tractat de Versalhas, la Grand Bretanha torna una partida de las seunas possessions qu'aviá acquerit amb lo tractat de París de 1783 :
- A Espanha torna Menòrca e las doas Florida (mas la Grand Bretanha garda Gibartar),
- A França tornan los Establiments franceses de l'Ìndia, uèit lòtjas (Balassore, Kassimbazar, Yougdia, Dacca, Patna, Mazulipatam, Calicut e Surat).
França garda l'illa de Gorèa e Senegal e qualques illas de las Antilhas (Martinica, Guadalope, Santa Lúcia) ainsi que Sant Pèire e Miquelon. A las Antilhas, en mai, li tornan las illas de Tobago e de Trinitata. Li torna, sens cap de restriccions, la sobeiranetat entièra de Dunkerque. Obtenguèt un drech de pèsca al larg de Tèrra Nòva, sus las còstas nòrd-èst e oèst, dempuèi lo cap Sant Jean fins al Cap Raye.


text:
Vriulon barròc
Un vriulon (o tot aute instrument de la soa familha - vriulon alto, violoncèl- ) qu'ei aperat vriulon barròc (var. violon barròc) quan e ostendeish las caracteristicas que possediva aqueth instrument abans qu'aquesosse las soas caracteristicas modèrnas (haut o baish de cap a las darrèras decadas deu sègle XVIII). Tan vau díser que poden estar barròc los vriulons fabricats abans lo sègle XIX (dab la condicion que non hossin pas jamei estats transformats ni tanpauc adaptats a las nòrmas modèrnas) o los vriulons mei recents fabricats com copias autenticas deus instruments barròcs. En mei d'aquò, un instrument barròc que deu estar montat con tau : qu'ei a díser que lo musician e lo laütièr be deven har la causida de cambiar (quan at calha) las còrdas e lo pontet dab senglas versions barròcas.
Un vriulon barròc que's jòga dab un arquet barròc e qu'ei acordat dab un la dat per un deus diapasons de la tempsada barròca. Tot aquò que cambia la tecnica e lo son de l'instrument, alevetz mens poderós, mei hosc e mei leugèr.
Los instruments barròcs que son recercats entà, teoricament, poder interpretar la musica barròca com e 's hasèva alavetz.
Las caracteristicas deu vriulon barròc que son :
- Ua barra d'armonia mei corta.
- Un pontet mei pesuc, mens vòutat (mei plat) e de fòrmas desparièras au pontets modèrnes.
- Un jòc de còrdas hèit principaument dab tripas d'aulhas (au lòc de l'acèr utilizat uei lo dia).
- Ua tòca mei corta.
- Un manjo generau perpendicular a la caisha d'armonia e qui non marca pas l'angle d'inclinason de la tòca, puish qu'ei la tòca era medisha (dita compensada) la qui marca l'angle que forma dab l' eish orizontau manjo - caicha d'armonia.
- A còps l'emplec d'ua mei grana varietat de husta (sustot per la tòca, lo boton e las cavilhas) e ua ondradura mei rica.
De segur, durant los tres sègles de fabricacion deus instruments qui son aperats barròcs uei lo dia, cada laütièr, cada escòla o cada ciutat qu'a, a còp, desenvolopat las soas nòrmas pròpias e aquestas caracteristicas que coneishen ua pièla de variantas. En mei d'aquò, com los instruments ancians be hon tostemps recercats per'mor de la qualitat deu lor son, mantuns deus géncers que hon mutilats entà ne har vriulons modèrnes: aquò qu'ei, per exemple, lo cas de la grana majoritat deus vriulons stradivarius jogats peus màgers musicians de uei lo dia.
Que cau soslinhar tanben que las còrdas de tripas d'aulhas be hon ampliament emplegadas dinc aus sègles XIX e XX abans d'estar quasi sistematicament remplaçadas per còrdas metallicas. Tant vau díser que non son teoricament pas ua caracteristica especifica de l'epoca barròca.
Ligams intèrnes[modificar | modificar la font]
Ligam extèrne[modificar | modificar la font]
- [1] Interpretacion de L'estiu de las Quate Sasons de Vivaldi per Giuliano Carmignola dab un vriulon un arquet e ua orquèstra barròcs.
- Compositors italians : Albinoni • Caccini • Corelli • Dall'Abaco • Frescobaldi • Gabrielli • Geminiani • Locatelli • Manfredini • Marcello • Monteverdi • Pergolesi • Popora • Sammartini • A. Scarlatti • D. Scarlatti • Tartini • Torelli • Uccellini • Vivaldi • Zipoli
- Compositors alemans : Bach • Buxtehude • Fasch • Händel • Pachelbel • Pezel • Quantz • Schütz • Telemann • Pepusch
- Compositors occitans : Barrièra • Bosinhac • Camprat • Mondonvila • Moret • Santa-Coloma
- Compositors francés : Boismortier • Couperin • Charpentier • Chédeville • Hotteterre• Leclair • Lully • Marin Marais • Rameau
- Instruments de la musica barròca : Vriulon barròc • Viòla d'amor • Viòla de gamba • Clavecin • Espineta • Trompeta barròca • Teorba • Laüt • Guitarra barròca • Flabuta barròca
- Caracteristicas generaus : arquet, pontet, barra d'armonia, amna, colofònia
- Ajòus : Rebec • Lira da braccio • viela
- Familha deu vriulon : vriulon • vriulon piccolo • vriulon alto • vriulon tenor • violoncèl • violoncèl piccolo
•Vriulon barròc •Pochette •Vriulon de Stroh •Norvègia : Hardingfele •Vriulon de Stroh
- Viola pomposa
- Arpeggione
- Familha de la viòla de gamba
- Contrabassa • octobassa
- Bariton
- Trompeta marina
- Sonsaina


text:
Le Lude
Le Lude es una comuna francesa, situada dins lo departament de Sarthe e la region dels Païses de Léger.
Somari
Geografia[modificar | modificar la font]
Lo Lude es una municipalitat del sud de la Sarthe, traversada pel Loir e situada entre Las Mans (45 km), Angieus (60 km) e Tors (50 km). Lo Lude a situat en lo Nautor-Anjau sarthois, sobrenomenat çò Maine angevin.
Le Lude est une commune du sud de la Sarthe, traversée par le Loir et située entre Le Mans (45 km), Angers (60 km) et Tours (50 km). Le Lude est située dans le Haut-Anjou sarthois, surnommé le Maine angevin.
Comunas vesinas[modificar | modificar la font]
Istòria[modificar | modificar la font]
Jos la Ancian Regim, Lo Lude dépendait de la sénéchaussée angevine de Baugé. Lo Lude exercissiá lo poder judicial amb lo sieu tribunal especial o « graèr a sal » de la Anjau.
La distincion del Lude es a l'origina una châtellenie erigida dins comtat per cartas brevets de François Ier l'an 1545[1].
Al Sègle X, la fortalesa primitive, lo castellum Lusdi, aperten als comtes de Anjau. Del fach de la siá posicion, servís a defendre la Anjau contra las incursiós de las Normands, de contunh dels Angleses pendent la guèrra de #Cent Ans.
En 1027, Foulque Nerra, comte d'Anjau, es assiégé dins lo castèl del Lude per las tropas de Alain pòrti de Bretanha e de Herbert Desvelha-Can, comte del Maine.
En 1343, la sal ven un monopòli d'Estat per una ordonnance del rei Philippe VI de Valís, #que institue la gabelle, la taxa sus la sal. Lo Anjau fa partit país de « grand gabelle » e compren setze tribunals especiales o « de graèrs a sal », #qu'aquel del Lude.
En 1790, en lo moment de la creacion dels departaments franceses, la part nòrd-n'es del Anjau, egalament sobrenomenada Nautor-Anjau, en comprenent Lo Lude, La Fletxa e actiu fins als limits de Castell-de detlo-Loir, i aurà ligat al tot nòu departament de la Sarthe. Dempuèi, aquela region es de còps trucada lo Maine angevin. Lo Lude ven cap de-luòc de costat.
Lo 13 d'agost 1810, la municipalitat de Sant-Març-de-Cré a ligat per decrèt a aquela del Lude.
En la nuèch de la Année invalide (de març)A a la Mois invalide (de març)M, un tren de munitions alemand espeta n'estacion del Lude al continuament d'un acte de sabotage de resistentes locales, en provocant de nombroses dégâts sus las bastissas e abitacions prèpas.
Sous l'Ancien Régime, Le Lude dépendait de la sénéchaussée angevine de Baugé. Le Lude exerçait le pouvoir judiciaire avec son tribunal spécial ou « grenier à sel » de l'Anjou.
La seigneurie du Lude est à l'origine une châtellenie érigée en comté par lettres patentes de François Ier en 1545[2].
Au Sègle X, la forteresse primitive, le castellum Lusdi, appartient aux comtes d’Anjou. Du fait de sa position, elle sert à défendre l'Anjou contre les incursions des Normands, puis des Anglais durant la guerre de Cent Ans.
En 1027, Foulque Nerra, comte d'Anjou, est assiégé au château du Lude par les troupes d'Alain duc de Bretagne et de Herbert Éveille-Chien, comte du Maine.
En 1343, le sel devient un monopole d'État par une ordonnance du roi Philippe VI de Valois, qui institue la gabelle, la taxe sur le sel. L'Anjou fait partie des pays de « grande gabelle » et comprend seize tribunaux spéciaux ou « greniers à sel », dont celui du Lude.
En 1790, lors de la création des départements français, la partie nord-est de l'Anjou, également surnommée Haut-Anjou, comprenant Le Lude, La Flèche et allant jusqu'aux limites de Château-du-Loir, sera rattachée au tout nouveau département de la Sarthe. Depuis, cette région est parfois appelé le Maine angevin. Le Lude devient chef-lieu de canton.
Le 13 août 1810, la commune de Saint-Mars-de-Cré est rattachée par décret à celle du Lude.
Dans la nuit du Année invalide (mars)A au Mois invalide (mars)M, un train de munitions allemand explose en gare du Lude à la suite d'un acte de sabotage de résistants locaux, provoquant de nombreux dégâts sur les bâtiments et habitations proches.
Administracion[modificar | modificar la font]
Demografia[modificar | modificar la font]
Luòcs e monuments[modificar | modificar la font]
Personalitats ligadas amb la comuna[modificar | modificar la font]
Véser tanben[modificar | modificar la font]
Ligams extèrnes[modificar | modificar la font]
Nòtas[modificar | modificar la font]
- ↑ Julien Rémy Pesche, diccionari topographique istoric e estatistica de la Sarthe, t.II pàg. 692.
- ↑ Julien Rémy Pesche, dictionnaire topographique historique et statistique de la Sarthe, t.II p. 692.


text:
Ananke (satellit)
Ananke (del grèc ancian: ἈvάYkn) es un satellit petit e irregular de Jupitèr. Foguèt descobèrt per l'astronòm american Seth Barnes Nicholson dempuèi l'Observatòri de Mount Wilson (Califòrnia) en 1951. Li foguèt donat lo nom d'Ananke, un personatge de la mitologia grèga, amanta de Jupitèr e maire d'Adrastèa. Anteriorament a 1975, abans que recebèsse aqueste nom oficial, èra denominat Jupitèr XII.
Es una luna menuda, d'un diamètre mejan de sonque 28 km, pasmens malgrat sas dimension es lo còs mai grand del grop dich d'Ananke. S'agís d'un ensems de 16 lunas retrogradas que orbitan a de distàncias d'entre 19,3·106 km e 22,76 km de Jupitèr, amb d'inclinacions de 150°.


text:
1520
Cronologia mensuala:
Gen - Feb - Mar - Abr - Mai - Junh
Julh - Ago - Set - Oct - Nov - Dec
Cronologias tematicas:
Literatura - Musica - Sciéncia - Espòrt
Aquesta pagina concernís l'an 1520 del calendièr gregorian.
Somari
Eveniments[modificar | modificar la font]
Occitània[modificar | modificar la font]
França[modificar | modificar la font]
Euròpa[modificar | modificar la font]
Empèri Otoman[modificar | modificar la font]
Mòrt de Selim Ièr que foguèt remplaçat per Soliman lo Magnific.
Africa[modificar | modificar la font]
Etiopia[modificar | modificar la font]
Arribada d'una ambaissada portuguesa dins lo país. L'objectiu dei Portugués èra d'organizar una ataca còntra La Mèca ambé l'ajuda etiopiana. Pasmens, lo negus Dawit II (1508-1540) èra pas desirós de formar una tala aliança e refusèt de s'engatjar. En revènge, laissèt l'ambaissada reünir divèrseis informacions sus Etiopia fins a sa partença en 1526.
America[modificar | modificar la font]
Civilizacion astèca[modificar | modificar la font]
Partença de Cortés de Tenochtitlan ambé la màger part de sei tropas per luchar còntra l'expedicion dau conquistador rivau Panfilo de Narvaez desbarcat amb una armada importanta. Gràcias a la corrupcion, Cortés capitèt d'obtenir lo sosten d'una partida dei soudats de de Narvaez e lo poguèt capturar après una ataca sospressa contra son camp. Poguèt tanben renforçar sei forças amb lei soudats de de Narvaez e tornar a Tenochtitlan.
Pasmens, d'aqueu temps, dins lo corrent d'aquela abséncia, leis Astècs se revoutèron contra la garnison espanhòla que foguèt blocada dins un palais de la capitala. Lei renfòrç dirigits per Cortés intrèron dins Tenochtitlan lo 24 de mai e foguèron tanben pres a la leca dins lo palais d'Axaycatl. Incapables de resistir, leis Espanhòus capitèron de s'enfugir de nuech lo 30 de junh mai sofriguèron de pèrdas importantas. Dins aquò, la còntra-ofensiva astèca foguèt arrestada lo 7 de julhet de 1520 a la batalha d'Otumba. Cuitlahuac venguèt lo cap novèu deis Astècs après la mòrt, dins de circonstàncias mau conegudas, de Moctezuma II. Après aquela batalha, leis Espanhòus poguèron se retirar vèrs Tlaxcala onte formèron una armada novèla ambé seis aliats locaus. De mai, una epidemia de vairòla s'estendèt importada dins la reigon per leis Europèus. Causèt la mòrt de miliers d'abitants e afebliguèt fortament l'Empèri Astèc. Ansin, lo 7 de decembre de 1520, Cuitlahuac moriguèt de la malautiá e son cosin Cuauhtémoc li succediguèt.
Civilizacion maia[modificar | modificar la font]
Formacion d'una aliança entre lei Maias Kaqchikels e leis Espanhòus, belèu après un avertiment mandat per Moctezuma II a prepaus dau perilh representat per Espanha per lei pòbles mesoamericans. Aquela aliança permetèt ais Espanhòus d'intervenir dins leis afaires maias a partir de 1523 e d'acomençar la lònga conquista de la peninsula de Yucatan.
Reiaume Tarasc[modificar | modificar la font]
Arribada d'una epidemia de vairòla, malautiá importada per leis Espanhòus, que causèt unei milièrs de victimas dins la populacion. Aquò afebliguèt lei Tarascs avans lo començament de la guèrra còntra Espanha en 1522. D'autra part, mòrt dau cazonci Zuangua que foguèt remplaçat per Tangáxuan II.
Arts[modificar | modificar la font]
Sciéncias e tecnicas[modificar | modificar la font]
Economia[modificar | modificar la font]
Naissenças[modificar | modificar la font]
Decèsses[modificar | modificar la font]
- Moctezuma II, emperaire astèc.
- Martin Waldseemüller, cartograf alemand.


text:
Veretâbla Égllése de Jèsus
La Veretâbla Égllése de Jèsus (en ch·inouès : 真耶穌教會) est una Égllése endèpendenta qu’at/est étâ enstalâ(ye) a Pèquin en Ch·ina en 1917. El sè place coment una division ch·inouèsa de la branche protèstanta du cristianismo qu’at aparua dens los ans 1900.
Lo prèsident d’ora de cela Égllése est Yung-Ji Lin que sè revendique prèdicator. Il at/est étâ èlu per l’assemblâ entèrnacionâla de la veretâbla Égllése de Jèsus. L’Égllése revendique 1,5 milyons de membros a travèrs lo mondo. L’Égllése crêt a la tèolog·ia pentecoutista, una doctrina basâ(ye) sur lo don de l’Èsprit-Sant.
Les diéx doctrines principâles[changiér | changiér lo tèxto sôrsa]
- Lo Sant-Èsprit
- Lo Bâptèmo
- Lo sacrament du lavâjo de pieds
- La Santa Comunion
- Lo jorn de Sabat
- Jèsus-Crist
- La Bibla
- Lo Sôvament
- L’Égllése
- L’avènement du Sègnor


text:
Carassius auratus
Los peisses roges son d'animals domestics comuns.
Somari
Origina e istòria del peis roge[modificar | modificar la font]
Los peisses roges son originaris dels rius, lacs e estanhs de China, son de còps tanben apelats vel de China o Japonés velat.
Caracteristicas[modificar | modificar la font]
Descripcion[modificar | modificar la font]
Lo peis roge comun es la varietat pus coneguda e que pòt aténher las talhas mai impressionantas (de 30 a 45 cm). Lo còs es alongat, la coa e las nadarèlas pichonas en rapòrt al còs. Inicialament, èra daurat, mas es vengut amb l'aparicion de l'elevatge en China roge, calico, blanc o negre. Aprèp mantun crosament e seleccion, de varietats novèlas son estadas creadas, coma l'oranda, lo comèt, lo telescòpi, lo cap de leon, l'uranoscòpi... Dins aquestes cases, los peisses pòdon aver una coa dobla o quitament tripla, d'excrescéncias sul cap, una nadarèla dorsala mai nauta, o tanben absenta...
Varietats[modificar | modificar la font]
Existisson de varietats nombrosas dichas de « peisses roges », ne vaquí qualques-unas :
- Lo Vela de China o Ryukin : reconeissible per son long vel desdoblat sus sa nadarèla caudala.
- La Cap de Leon o Ranchu : a la particularitat d'aver una excreissença roge-sang o irange sul dessús del cran, que pòt far pensar a una crinièra de leon.
- Lo Bubble Eye : que possedís doas pòchas semitranslucidas rojas jols uèlhs.
- Lo Telescòpi : que sos uèlhs son ipertrofiats e de còps fòrt asimetrics.
- Lo Shubunkin.
Los peisses roges e japoneses son considerats en França coma domestics.
Mantenença[modificar | modificar la font]
Vivon en aqüari o en bacin. Son de peisses d'aiga freja, mas se pòdon mantenir a de temperaturas anant de 1 °C a 30 °C (22 °C per la reproduccion). L'aiga deu aver un pH puslèu neutre a alcalin (basic) comprés entre 6,0 e 8,0, (7,0 per la reproduccion) e una duretat de 5°d GH a 15°d GH. Aquestes animals an besonh de bravament d'espaci, de per lor talha (almens 20 cm per las varietats seleccionadas, fins a 50 cm pel peis roge basic) e lor natura de gròs "pollueire". Se còmpta un minimum de 100 litres per dos peisses roges (!) e 50 litres per animal suplementari. L'aqüari deu èsser equipat d'una filtracion poderosa (environ de 4 a 5 còps lo volum total per ora). Se compren plan alara qu'una "bola" es totalament inadaptada a una bona mantenença. Recordem que l'esperança de vida d'un peis roge es d'un vintenat d'annadas al minimum...
Noiridura[modificar | modificar la font]
Aqueste peis es omnivòr e es dich « gloton » perque pòt manjar plan mai que necessari, al risc d'èsser malaut. Serà noirit de noiridura del comèrci en flocons o granulats (pas de dafnias secadas ! an pas cap d'interès nutritiu), d'ensalada bolhida, de noiridura viva e/o congelada (artemias, vèrms de vasa etc.)
Reproduccion[modificar | modificar la font]
A la prima, quand l’aiga atenh 17 °C a 18 °C, lo peis roge s’aprèsta a se reproduire. Lo mascle atenh sa maturitat sexuala a dos ans e la femèla a tres ans. La reproduccion es apelada lo groüm.
Lo groüm fecondat s'arrapa a las plantas e la maturacion pòt començar. Dins una aiga a 18-20 °C, la rabalha sortís de l’uòu en tres a quatre jorns.
Los pichons demòran al fons de l’aiga. Se noirisson d’en primièr del contengut de lor pòcha nutritiva, sul costat del ventre. Es voidada en una setmana.
Las femèlas son pus redondas e pus plenas que los mascles quand arriba lo periòde del groüm. Se reconeis que son prèstas a pondre quand lo ventre se fa mòl. Lo mascle en periòde de ponduda pòrta de "botons de nòça" blancs suls operculs.
Cresença[modificar | modificar la font]
Se ditz que los peisses roges aurián pas que tres segondas de memòria, e qu'atal serián pas tristes dins lor bocal, aquò es estat demostrat coma fals. Jean-Marie Bigard a largament participat a espandir aquesta falsa cresença a travèrs un dels sketches de son espectacle Des animaux et des hommes.
Ligams extèrnes[modificar | modificar la font]
- Referéncia FishBase : espècia Carassius auratus auratus (Linnaeus, 1758) (en) (+traduccion (fr))
- Referéncia Fauna Europaea : Carassius auratus (en)
- Referéncia ITIS : TSN 163350 Carassius auratus (Linnaeus, 1758) (en)
- Referéncia AnimalDiversityWeb : Carassius auratus (en)
- Referéncia NCBI : Carassius auratus (en)
- AFPR : Lo site de l'Associacion Francesa del Peis roge e forum d'aderents (fr)
- PR Net : Forum d'ajuda mutuala suls peisses roges (fr)
- PDPR : Sit per debutants consacrat als peisses roges (fr)


text:
Guyana
Guyana es un país al nòrd de l'America del Sud que confronta Surinam a l'èst, Brasil al sud e Veneçuèla a l'oèst. Al nòrd es bordat per la Mar Cariba. Sa capitala es la vila de Georgetown.
Lo gentilici es guyanés -esa.
Somari
Istòria[modificar | modificar la font]
Periòde coloniau[modificar | modificar la font]
Lo periòde olandés[modificar | modificar la font]
L'istòria de Guyana avans l'arribada deis Europèus es quasi desconeguda en causa de l'abséncia de documents escrichs. A l'epòca dau « contacte », leis explorators i trobèron d'Arawaks e de Caribes. Descubèrta en 1498 per Cristòl Colomb, la region interessèt pas leis Europèus durant lo sègle XVI en causa de son clima ostil.
Leis Olandés i fondèron finalament lei colonias d'Essequibo en 1616 e de Berbice en 1627. Pasmens, sa prioritat èra la conquista dei colonias portuguesa de Brasil e se concentrèron sus la region qu'après son expulsion definitiva de Recife en 1654. I desvolopèron la produccion de sucre e crompèron la colonia anglesa vesina establida lòng dei bòcas dau riu Surinam. Per trobar la man d'òbra necessària au foncionament dei plantacions de cana de sucre, lei colons utilizèron d'esclaus indians puei africans. Aquò entraïnèt de revòutas servilas recurrentas e, tre leis annadas 1650, la formacion d'importantei comunautats d'esclaus marrons dins lei seuvas dei regions interioras, especialament sus lo territòri dau Surinam actuau.
Lo periòde britanic[modificar | modificar la font]
En 1790, la populacion dei colonias olandesas de la Guaiana Olanesa èran de 56 000 abitants (94% d'esclaus). Sièis ans pus tard, dins l'enquastre dei Guèrras Revolucionàrias, lei Britanics ocupèron lei Guaianas Olandesas e Francesas. Lei gardèron fins a 1802 e lei conquistèron tornarmai un an pus tard. Aqueu còp, gardèron la mitat occidentala de la Guaiana Olanesa que formèt desenant la Guaiana Britanica.
Après l'abolicion de l'esclavatge, la colonia deguèt trobar una man d'òbra novèla e leis autoritats favorizèron l'imigracion d'Indians — deis Índias — entraïnant una importanta creissença demografica. En 1880, i aviá 250 000 abitants dins la colonia e 25% èra d'origina indiana. Aquò permetèt lo mantenement de la produccion sucrièra que demorèt lo còr de l'economia.
En 1841, la Guaiana Britanica recebèt una administracion pròpria. En 1928, aquò foguèt completat per una constitucion e l'introduccion d'un sufragi censitari. Puei, una segonda constitucion instaurèt lo sufragi universau e donèt una certana autonòmia politica a la colonia. Dos partits politics dominèron alora la vida politica locala : lo Partit Progressista Populara (PPP) de Cheddi Jagan d'inspiracion comunista e sostengut per leis Indians e lo Congrès Nacionau dau Pòble (PNC) de Forbes Burnham sostengut per lei Negres.
Lo PPP ganhèt leis eleccions de 1957 e de 1961. Pasmens, la politica progressista de Cheddi Jagan suscitèt d'oposicions importantas, sostengudas per la CIA. En 1963-1964, lo país foguèt ansin tocat per d'esmogudas grèvas fomentadas per leis Estatsunidencs e per Burnham. Aquò permetèt la victòria dau PNC ais eleccions de 1964. Dos ans pus tard, lo Reiaume Unit donèt l'independéncia au país.
Lo Guyana independent[modificar | modificar la font]
Après l'independéncia, Forbes Burnham dirigiguèt lo país d'un biais autoritari e ganhèt leis eleccions sucessivas gràcias a de fraudas massivas. En 1970, transformèt lo país en « republica cooperativa » mai sei nacionalizacions dei sectors de la produccion de baucita e de sucre s'acabèron per de catastròfas economicas. En mai d'aquò, la corupcion se generalizèt au sen de l'administracion.
A sa mòrt en 1985, Desmond Hoyte li succediguèt e decidiguèt de liberalizar tornarmai l'economia e la vida politica dau país. Sota la pression de Washington e de Londres, foguèt obligat d'abandonar lei practicas electoralas fraudulosas dau regime. En 1992, Cheddi Jagan e lo PPP, venguts sociaus-democratas, tornèron ganhar leis eleccions. Moriguèt en 1997 mai son partit contunia de ganhar leis eleccions. Pasmens, dèu faciar l'ostilitat dau PNC qu'adoptèt en 2002-2003 una politica d'oposicion fòrça dura per destabilizar lo govèrn. Lo país contunia de faciar una situacion economica malaisada (dependéncia ai matèrias premieras, violéncias politicas, catastròfas naturalas e tensions ambé Surinam a prepaus dau traçat de la frontiera).
Politica[modificar | modificar la font]
Guyana es una republica parlamentària. Lo president es pas elegit dirèctament per la populacion: los partits politics designan un líder, que serà lo president se lo partit ganha las eleccions legislativas.
Lo Parlament a una cambra de 65 membres, 53 elegits de forma proporcionala, e 12 elegits dins los conselhs regionals.
Geografia[modificar | modificar la font]
En se trobant sus la linha de l'Eqüator, Guyana a un clima tropical e de temperaturas que vàrian pas fòrça a l'entorn de l'an. L'an a, en general, doas sasons de pluèja, de decembre al començament de febrièr e de la fin d'abril a intervengudi d'agost.
Lo país pòt èsser dividit en 4 regions naturalas: la plana del litoral, seguida per una region de monts d'arena blanca e d'argila que concentra las ressorsas mineralas del país, la region del bòsc tropical al centre, e la savana al sud.
Lo punt pus naut del país es lo Mont Roraima, situat dins la frontièra amb Brasil e Veneçuèla, a 2739,3 m d'altitud.
Economia[modificar | modificar la font]
De veire: Economia de Guyana


text:
Imre Kertész
Imre Kertész (Kertész Imre segon l'us tradicional magiar d'emplec dels noms pichons e d'ostal; Budapèst, lo 9 de novembre de 1929 - Budapèst, 31 de març de 2016) foguèt un escrivan ongrés. D'origina jusieva subrevisquèt a son empresonament dins un camp de concentracion. Recebèt lo Prèmi Nobel de Literatura en 2002. L'òbra mai coneguda de Kertész, Sorstalanság, descriu l'experiéncia d'un jove de quinze ans dins los camps de concentracion d'Auschwitz, Buchenwald e Zeitz. Lo libre es estat interpretat coma una mena d'autobiografia, mas l'autor nega un ligam biografic important. Sos escriches son estats traduches dins fòrça lengas, mai que mai en anglés. Kertész trapèt pas a la debuta gaire d'apreciacion de son escritura en Ongria; partiguèt doncas en Alemanha. Pasmens, contunha d'escriure en ongrés e presenta sas òbras a d'editors en Ongria.
Un filme bastit a partir de son roman Sorstalanság foguèt realizat en Ongria en 2005. A mai sèrve lo meteis títol, lo filme en realitat es mai autobiografic que lo roman.
Òbras[modificar | modificar la font]
- Sorstalanság (1975)
- A nyomkereső (1977)
- Detektívtörténet (1977)
- A kudarc (1988)
- Kaddis a meg nem született gyermekért]] (1990)
- Az angol lobogó (1991)
- Gályanapló (1992)
- A holocaust mint kultúra : három előadás (1993)
- Jegyzőkönyv / Imre Kertész ; Élet és Irodalom / Esterházy Péter (1993)
- Valaki más : a változás krónikája (1997)
- A gondolatnyi csend, amíg a kivégzőosztag újratölt (1998)
- A száműzött nyelv (2001)
- Felszámolás (2003)
- K. dosszié (2006)
- Európa nyomasztó öröksége (2008)
- Mentés másként (2011)


text:
Segmentacion (zoologia)
La segmentacion qu'ei la purmèra etapa deu desvolopament embrionari. Durant aquesta etapa lo zigòt que divisa viste e mantuns còps shens cambiar d'endom.
La segmentacion que pòt estar oloblastica (quan la segmentacion qu'ei egaut dens lo zigòt sancèr) o meroblastica (com b'ei lo cas en çò deus ausèths on ua meitat e's divisa mei que l'auta ; dens aqueth cas òm parla d'un pòl animau deu costat qui's divisa lo mei e de pòl vegetatiu per l'aute).
La cellulas gessidas de la segmentacion que son aperadas blastomèrs e que constitueishen ua morula puish ua blastula après curament deu blastocèl.


text:
Sagrada Familha
La Sagrada Familha (Sagrada Família en catalan) de Barcelona, o d'un biais mai formal, Temple Expiatòri de la Sagrada Familha, òbra inacabada de l’arquitècte catalan Antoni Gaudí, se situa dins lo barri de la Sagrada família, del districte de l’Eixample de Barcelona. Es un dels exemples mai coneguts del modernisme catalan. Segon las donadas de 2004, la Sagrada Familha es lo monument mai visitat de l'estat espanhòl, subrepassadoira de l'Alhambra de Granada e lo Musèu del Prado a Madrid.
Aquesta construccion es una glèisa catolica e malgrat sa talha impressionanta es pas catedrala, la Catedrala de Barcelona es la Catedrala de Santa Eulàlia, un edifici gotic de l'edat mejana.
En 1882 Josep M. Bocabella aviá aquesit de terrenhs per auborar un temple dedicat a la "sagrada familha" del catolicisme. Los desacòrds amb lo primièr arquitècte faguèron que Gaudí se carguèsse de las òbras, amb un projècte flame nòu plan mai ambiciós. Es aquesta òbra encara en via de construccion. La data prevista d'acabament de las òbras, se lo ritme actual ten, seriá en 2065.
Durant las darrièras annadas de sa vida, Gaudí practicament sonque trabalhava e viviá per la Sagrada Familha e, quand moriguèt, laissèt mai d'un plan, projècte e esbòs.
Las òbras que actualament se fan per tal d'acabar la Sagrada Familha, respèctan lo projècte original de Gaudí dins son ensems, pasmens o fan pas dins los detalhs, que son estats adaptats a l'estetica modèrna e a l’estil dels artistas que pòrtan lo projècte.
Actualament son ja bastidas doas de les tres faciadas: la de la Naissença (nòrd-èst, Carrer Marina), que foguèt gaireben completada en vida de Gaudí e la de la Passion (sud-oèst, C/Sicília), amb un ensems escultural de Josep Maria Subirachs. La faciada de la Glòria (sud-èst), se situarà sul carrer Mallorca, que passarà per un tunèl, e per la bastir caldrà desrocar los ostals que son actualament a l'autre costat de la carrièra.
Istòria[modificar | modificar la font]
Lo 31 de decembre de 1881, Josep Maria Bocabella crompèt de terrenhs ont se trobavan divèrses ostals, e èran compreses entre las carrièras de Malhòrca, Marina, Provença e Sardenha. La crompa li costèt 172.000 pessetes, e la soma veniá d'aumòinas. La tòca del projècte èra de bastir un temple dedicat a la Sagrada Familha (valent a dire sant Josèp, la Verge Maria e Jèsus). A mai del temple, lo projècte compreniá la construccion d'escòlas. Lo primièr arquitècte qu'èra estat causit foguèt Francesc de Paula del Villar, que tracèt un projècte neogotic amb una glèisa de tres naus amb un creuer e una absida amb deambulatori; en 1882, lo quite jorn de Sant Josèp, l'avesque Urquinaona i plaçava la primièra pèira,[1], moment que coïncidiguèt amb la proclamacion durant lo Concili Vaticà I de Sant Josèp coma patron de la Glèisa Universala. Francesc de Paula del Villar aviá l'idèa d'un ensems neogotic, e aviá rebutat lo projècte de Bocabella de far una replica del Santuari de Loreto, que se pensa que foguèt l'ostal de Josèp e Maria a Nazaret.[2] Los desacòrdis de Villar amb Bocabella e amb son conselhièr, l'arquitècte Joan Martorell i Montells, faguèron que en 1883 foguèt Gaudí que se vegèt encargar de la construccion –aprèp recomandacion del meteis Martorell, que Gaudí aviá collaborat amb el coma ajudaire– amb un projècte novèl plan mai ambiciós.[3]
Lo projècte presentat per Gaudí, qu'en aquel temps aviá trenta-un ans, cambiava tot de l'ancian projècte de Villar. S'agissiá de bastir lo temple amb son originalitat pròpria de tendéncia naturalista-modernista, amb una granda torre centrala de 170 mètres dedicada al Crist, e en aumentar las dimensions del temple. Las referéncias misticoreligiosas an una importància bèla dins l'òbra de Gaudí, tant dins l'aspecte estrictament iconografic coma tanben dins la simbolica.[4]
Acceptat pel promotor amb un estrambòrd dels grands, l'arquitècte consagrèt lo demai de la sia vida a far créisser aquesta òbra, e mai d'un biais exclusiu durant los quinze darriès ans que precediguèron sa mòrt.
En decembre de 1884, Gaudí signèt lo projècte de la capèla de Sant Josèp a l'absida de la cripta, que foguèt inaugurat lo 19 de març de 1885, e que i intervenguèron tanben sos discipols Llorenç Matamala i Piñol e Carles Mani.[5] Se sap qu'aquel an i trabalhavan una equipa compausat per uèch maçons, dètz picapeirièrs, dotze escultors e un nombre indeterminat de fustièrs i sarralhièrs.[6]
Galariá[modificar | modificar la font]
Referéncias[modificar | modificar la font]
- ↑ Modèl:Ref-llibre
- ↑ Bassegoda Nonell, Joan (2002), Gaudí o espacio, luz y equilibrio, Criterio, Madrid.p. 112, ISBN 84-95437-10-4.
- ↑ Modèl:Ref-llibre
- ↑ Joan Bassegoda i Nonell: Antoni Gaudí (1852-1926), pàg. 177.
- ↑ M. Lluïsa Ramos,Catedrals,monestirs i grans edificis religiosos, 2005, Barcelona, Geostel,pàg.21, ISBN 84-96295-15-X.
- ↑ Barral i Altet, Xavier, 1999, Art de Catalunya,arquitectura religiosa moderna i contemporània, Edicions L'isard, pàg.218 ISBN 84-89931-14-3


text:
Aurivalh
Aurivalh[1][2] ( Auribail en francés) es una comuna lengadociana en Lauragués, situada dins lo departament de la Nauta Garona e la region de Miègjorn-Pirenèus.
Somari
Geografia[modificar | modificar la font]
Comuna de l'airal urban de Tolosa de 200 habitants suls nauts de las costièras de Volvèstre a 3,5 km de Miramont, a 35 km al sud de Tolosa e a 18 km al Sud-Èst de Murèth. Una pichona plana situada a 285 m d'altitud sus una cresta se lòtja qualques abitacions, la glèisa, un castèl, l'ostal de vila e lo cementèri, las autras abitacions son dispersadas, subretot dins los masatges de Chiolet e de Cròtz d'Armand. Lo luòc beneficia d'una situacion amb un punt de vista sus las costièras e la sèrra dels Pirenèus. Lo vilatge es environat per de puèges e de vals cultivats o boscats. Aurivalh es situat, al sen de las costièras de Volvèstre, a mièg camin entre val de Lèsa e val d'Arièja (afluent de Garona), son separadas de prèp de 4 km.
Istòria[modificar | modificar la font]
A l'epòca galloromana, las tèrras agricòlas del luòc èran regropadas en vilàs. Al sègle XI, l'abadiá benedictina de Lesat aviá son poder sus aquel vilatge e aviá doas glèisas. Aurivalh foguèt al sègle XIV jos la dominacion de Bernat de Durfòrt. Lo castèl foguèt bastit al sègle XV; la glèisa de Sant Breç, en primièr capèla del castèl, subiguèt de destruccions pendent las guèrras de religion. Foguèt restaurada e agrandida als sègles XVII e XIX.
Administracion[modificar | modificar la font]
Demografia[modificar | modificar la font]
Economia[modificar | modificar la font]
L'economia d'aquel vilatge es subretot basada sus l'agricultura.
Luòcs e monuments[modificar | modificar la font]
Personalitats ligadas amb la comuna[modificar | modificar la font]
Véser tanben[modificar | modificar la font]
Ligams extèrnes[modificar | modificar la font]
Nòtas[modificar | modificar la font]
- ↑ Patrici Pojada, Repertòri toponimic de las comunas de la region Miègjorn-Pirenèus, Nouvelles Éditions Loubatières, 2009, ISBN 978-2-86266-573-3
- ↑ Sit Toponimia occitana


text:
Saint Cyr en Arthies : A visiter absolument ! #1 Musée Claude Monet
Vous ne pouvez pas venir à Saint Cyr en Arthies sans passer par Giverny, à 15,8km du centre de Saint Cyr en Arthies, et venir voir le site le plus visité. Plus de 570 870 visiteurs y sont aller en 2012 contre 611 007 en 2011 ce qui en fait le 30e site en catégorie touristique le plus visité de France.
Villa Savoye à Poissy (, c'est un site touristique inscrit au Patrimoine Mondial de l'UNESCO. Poissy, 25,8km de Saint Cyr en Arthies) A faire durant votre séjour à Saint Cyr en Arthies En plein Air Piscine Aquavexin à Trie ChÂteau (24,8km du centre de Saint Cyr en Arthies). Parc aux Etoiles à Triel Sur Seine (20,5km du centre de Saint Cyr en Arthies). A découvrir Villes et villages a visiter non loin de Saint Cyr en Arthies Le village de La Roche Guyon, classé parmis les plus beaux de France mérite le voyage (8,7km du centre de Saint Cyr en Arthies). Classée Ville d'Art et d'histoire Pontoise vous propose un grand nombre d'activités et de visites. (25,6km du centre de Saint Cyr en Arthies).
A parcourir durant votre voyage à Saint Cyr en Arthies Jardin Japonais Du Parc De La Bucaille à Aincourt (1,7km du centre de Saint Cyr en Arthies). Domaine De Villarceaux à Chaussy (6,6km du centre de Saint Cyr en Arthies). Jardin Du Musée De L'Outil à Wy-dit-Joli-Village (7,4km du centre de Saint Cyr en Arthies). Musée Archéologique Du Val D'Oise à Guiry-en-Vexin (8,7km du centre de Saint Cyr en Arthies). Potager Du Château De La Roche-Guyon à La Roche-Guyon (9,0km du centre de Saint Cyr en Arthies). Jardins Du Château D'Ambleville à Ambleville (10,1km du centre de Saint Cyr en Arthies). Jardin Sauvage Du Collège Roland Vasseur à Vigny (12,8km du centre de Saint Cyr en Arthies). Domaine Berson à Meulan (13,2km du centre de Saint Cyr en Arthies). Jardin Des Sens à Les Mureaux (15,1km du centre de Saint Cyr en Arthies). Jardin D'Artiste Syllivilla A Coupigny à Heubécourt-Haricourt (15,3km du centre de Saint Cyr en Arthies). Jardin Du Musée Des Impressionnismes à Giverny (15,9km du centre de Saint Cyr en Arthies). Castello Marochetti (Château De Vaux-Sur-Seine) à Vaux-sur-Seine (16,3km du centre de Saint Cyr en Arthies). Le Jardin Du Clos Paradénia Safrané à Rosay (17,5km du centre de Saint Cyr en Arthies). Château De Rosay à Rosay (17,7km du centre de Saint Cyr en Arthies). Potager De L'École Et Accueil De Loisirs Des Croizettes à Courdimanche (18,3km du centre de Saint Cyr en Arthies). Jardin Zen à Courdimanche (18,5km du centre de Saint Cyr en Arthies). Jardins Familiaux à Courdimanche (18,9km du centre de Saint Cyr en Arthies). Parc Du Château De Boury-En-Vexin à Boury-en-Vexin (19,3km du centre de Saint Cyr en Arthies). Jardin De Bernard à Boisemont (19,3km du centre de Saint Cyr en Arthies). Jardin Du College Du Moulin A Vent à Cergy (19,6km du centre de Saint Cyr en Arthies). Jardin De Tourny à Tourny (19,7km du centre de Saint Cyr en Arthies). Le Petit Quebec à Vauréal (19,8km du centre de Saint Cyr en Arthies). Belvedere De Vaureal à Vauréal (20,2km du centre de Saint Cyr en Arthies). Jardin Anglais à Vauréal (20,3km du centre de Saint Cyr en Arthies). Parc Du Château De Bizy à Vernon (20,8km du centre de Saint Cyr en Arthies). Jardin D'Eau - Ghanate à Vauréal (21,2km du centre de Saint Cyr en Arthies). Collêge Henri Guillaumet à Jouy-le-Moutier (22,3km du centre de Saint Cyr en Arthies). Jardin De La Côte Du Jallais à Pontoise (22,5km du centre de Saint Cyr en Arthies). Parc Du Château De Grouchy à Osny (23,0km du centre de Saint Cyr en Arthies). Jardin De Campagne à Grisy-les-Plâtres (23,0km du centre de Saint Cyr en Arthies). Parc Du Château De Marcouville à Pontoise (23,3km du centre de Saint Cyr en Arthies). Atelier Sous Le Bouleau à Cergy (23,5km du centre de Saint Cyr en Arthies). Parc Du Château De Saint-Just à Saint-Just (23,6km du centre de Saint Cyr en Arthies). Potager De Marcouville à Pontoise (23,9km du centre de Saint Cyr en Arthies). Jardin De Sylvi Pasquier à Pontoise (24,5km du centre de Saint Cyr en Arthies). Jardin Écologique Caue Du Val D'Oise à Pontoise (24,5km du centre de Saint Cyr en Arthies). Jardin D'Abeilles à Pontoise (24,6km du centre de Saint Cyr en Arthies). Vigne De La Commune Libre De Saint-Martin à Pontoise (24,6km du centre de Saint Cyr en Arthies). Jardin Des Lavandières à Pontoise (24,8km du centre de Saint Cyr en Arthies). Jardin De La Citadelle à Pontoise (25,3km du centre de Saint Cyr en Arthies). Jardin De La Ville à Pontoise (25,3km du centre de Saint Cyr en Arthies). Parc Des Larris à Pontoise (25,4km du centre de Saint Cyr en Arthies). Jardin Du 10 Impasse Tavet à Pontoise (25,4km du centre de Saint Cyr en Arthies). Jardin Art Insolite à Pontoise (25,5km du centre de Saint Cyr en Arthies). Jardin De Dominique à Pontoise (25,5km du centre de Saint Cyr en Arthies). Jardin De La Maison Bernardin De Saint-Pierre à Eragny (25,5km du centre de Saint Cyr en Arthies). Jardin Des Cinq Sens à Pontoise (25,6km du centre de Saint Cyr en Arthies). Jardin De La Bibliothèque à Pontoise (25,6km du centre de Saint Cyr en Arthies). Jardin Du Musée Tavet à Pontoise (25,6km du centre de Saint Cyr en Arthies). Jardin Gingko à Pontoise (25,6km du centre de Saint Cyr en Arthies). Musée Archéologique du Val d'Oise à Guiry-En-Vexin (8,6km du centre de Saint Cyr en Arthies). Musée de l'Hôtel-Dieu à Mantes-La-Jolie (8,8km du centre de Saint Cyr en Arthies). Musée Victor Aubert à Maule (19,0km du centre de Saint Cyr en Arthies). Musée Alphonse-Georges Poulain à Vernon (19,6km du centre de Saint Cyr en Arthies). Musée Zola-Dreyfus à Medan (21,8km du centre de Saint Cyr en Arthies). Musée Pillon à Chaumont-En-Vexin (23,8km du centre de Saint Cyr en Arthies). Musée Tavet Delacour à Pontoise (25,6km du centre de Saint Cyr en Arthies). Musée Camille Pissarro à Pontoise (25,6km du centre de Saint Cyr en Arthies). Musée d'Art et d'Histoire à Poissy (26,0km du centre de Saint Cyr en Arthies). Musée du Jouet Pierre Pinel à Poissy (26,1km du centre de Saint Cyr en Arthies). Musée de la Batellerie à Conflans-Sainte-Honorine (26,5km du centre de Saint Cyr en Arthies). Monuments Historique de Saint Cyr en Arthies Eglise du
et dont les éléments classées sont Eglise : inscription par arrêté du 23 avril 1947 Carte touristique, les principaux sites touristiques à Saint Cyr en Arthies et dans les environs Clicker sur l'icone de la carte touristique pour voir le détail, utilisez les boutons de zoom + et - pour étendre ou réduire la vue Il manque un lieu ou un hébergement ? Complétez nos données, ou si il figure dans nos données Ajoutez des images et une description, c'est libre et gratuit et cela aidera les internautes. Logement saisonnier à Saint Cyr en Arthies Sinon en Gîte ?
-
Gîte de Mr et Me Prêcheur à Courdimanche, Gîte de Mme Prêcheur qui est à 18,7km de Saint Cyr en Arthies. - Gîte Les Coquelicots à Vernon, Gîte de M. Thibaudat qui est à 19,3km de Saint Cyr en Arthies. - Gîte du Bailly à Saint Pierre La Garenne, Gîte de M. et Mme Orivel qui est à 27,4km de Saint Cyr en Arthies. En chambre d'hôte
-
Chambres d'Hôtes La Grenelle à Houlbec Cocherel (28,5km de Saint Cyr en Arthies), Chambre d'hôte de Mme Christine Bonnichon. Saint Cyr en Arthies, trouver un Office de tourisme
Office de Tourisme des Portes de l'Eure / OTSI Pacy Sur Eure à Pacy Sur Eure (27,5km du centre de Saint Cyr en Arthies).


text:
Belleville
«Belleville» té aquests significats:
- Canadà: Belleville (Canadà), ciutat canadenca d'Ontàrio
- Estats Units:
- Belleville (Arkansas), localitat estatunidenca d'Arkansas
- Belleville (Illinois), localitat estatunidenca d'Illinois
- Belleville (Kansas), localitat estatunidenca de Kansas
- Belleville (Michigan), localitat estatunidenca de Michigan
- Belleville (Nova Jersey), localitat estatunidenca de Nova Jersey
- Belleville (Pennsilvània), localitat estatunidenca de Pennsilvània
- Belleville (Wisconsin), localitat estatunidenca de Wisconsin
- França:
- Belleville (Deux-Sèvres), localitat francesa de Deux-Sèvres
- Belleville (Meurthe i Mosel·la), localitat francesa de Meurthe i Mosel·la
- Belleville (Roine), localitat francesa de Roine
- Belleville (Sena), localitat francesa de Sena
- Belleville-en-Caux, localitat francesa del Sena Marítim
- Belleville-et-Châtillon-sur-Bar, localitat francesa d'Ardenes
- Belleville-sur-Loire, localitat francesa de Cher
- Belleville-sur-Mer, localitat francesa del Sena Marítim
- Belleville-sur-Meuse, localitat francesa de Mosa
- Belleville-sur-Vie, localitat francesa de Vendée
- Saint-Jean-de-Belleville, localitat francesa de Savoia
- Saint-Martin-de-Belleville, localitat francesa de Savoia
- Saint-Pierre-de-Belleville, localitat francesa de Savoia
- Barri de Belleville, 77è barri administratiu de París situat en el districte 20è.


text:
T-80
Lo carri T-80 es un carri de combat principau sovietic de tresena generacion desvolopat dins leis annadas 1970 per remplaçar lo T-64. Intrèt en servici en 1976 e 5 404 unitats foguèron produchas de 1976 a 1992. Èra destinat a l'equipament dei divisions blindadas sovieticas. Au contrari dau T-72 destinat ai divisions d'infantariá, lo T-80 foguèt donc pas exportat e demorèt relativament secrèt fins a la fin de la Guèrra Freja. Après, lei carris sovietics foguèron partejats entre leis estats successors de l'URSS, especialament Russia e Ucraïna. Foguèt ansin exportat per Ucraïna, país ont èra installada l'usina, e Russia vendèt certaneis unitats. Foguèt utilizat coma basa per Ucraïna per desvolopar lo T-84.
Lo carri participèt a la Premiera Guèrra de Chechenia onte foguèt engatjat dins de combats urbans sensa sostèn de l'infantariá. Aquò entraïnèt de pèrdas importantas e entraïnèt la retirada dau carri dei zònas urbanas.


text:
Albucassis
Albucassis qu'ei la version occitanizada de Abu'l Qasim Khalaf ibn Abbas, (en arabi: أبو القاسم بن خلف بن العباس الزهراوي), que ho un mètge arabi qui viscó aus sègles X e XI de l'era crestiana a Còrdoa. Albucassis que ho l'autor d'una sòrta d'enciclopèdia medicau en trenta libes titolada Kitab Al-Tasrif: (Lo Metòde de medecina), e qu'ei considerat com lo pair de la çurgeria modèrna. Lo trentau volum d'aquera òbra qu'ei un tractat çurgicau (La çurgeria d'Albucassis) que ho arrevirat en occitan per iniciativa de Gaston III de Foish-Bearn (Gaston Fèbus) e qui demora, uei lo dia, un manescrit en la bibliotèca de l'Universitat de Montpelhièr[1].
Albucassis que vadó a Madinat az Zahara, près Còrdoa en lo Califat de Còrdoa, a sègle IV de l'Egira e X de l'era crestiana. La soa òbra que ho en purmèr arrevirada a Toledo en latin per Girard de Cremona. L'escrivan e erudit occitan Robèrt Lafont que soslinha qu'aqueth tractat qu'ei mentavut dens las edicions venecianas de la Cyrurgia Parva (fin deu XVau sègle) deu mètge clapassièr Gui de Chaulhac e dens la Chirurgia de Pietro d'Argellata. Lafont que tornè editar lo texte occitan febusian (en lo qualicar de "pirenenc") dab las soa rica iconografia. L'origina dialectala e febusenca (lo manuscrit de Montpelhièr que porta las armas e la devisa de Fèbus) que he pensar a Lafont qu'aqueth texte non pòt pas estar d'origina clapassièra a maugrat qui lo son tèma qu'èra de grana actualitat per l'Universitat de Montpelhièr en ua tempora de desenvolopament de la çurgeria, mei que mei dens lo lo tribalh de Gui de Chaulhac e deu mètge reiau d'origina normanda Henri de Mondeville.
Extracts[modificar | modificar la font]
L'òbra que s'obreish atau:
YSSI COMENSAN LAS PARAULAS DE ALBUCASSIM O fil, pus yeu he a vos complit aquest libre, lequal es le derier de la sciencia de medicina, per le compliment de lu so consequit la fe en lu, e per las exposicion de lu, e per las declaracios de lu, es a mi vist que yeu complesca aquela a vos am aquest tractat, lequal es partida de la operacio am ma, so es cyrurgia. Quar la operacio am ma es prostrada en nostre religio e en nostre temps de tot privada, entro que fort leu peric la sciencia de lu, e le vistigi de lu es ostat ; e no romasero de lu sino alcunas petitas descripcios en les libres dels Anics, lesquals mudero las mas, e endevenc ad aquels error e heyssitacios entro que son clausas las entencios de lu e es elonguada la forsa de lu e l'art. E es vist a mi que yeu vivifique aquela am ordenacio de aquest tractat en aquela segon la via de eposicio e de declaracio e de abreviacio e per que venga am las formas dels ferramentz de cautheri e dels autres instrumentz de la obra cum sia per addicio de la declaracio, e per preparacio de lu, laqual causa es necessaria. [...]
Mei luenh que podem léger:
COMENSA LA SEGONDA PARTIDA. DE INSCIZIO E PERFORACIO E VENTOZAS E DE FLEUBOTOMIA E DE PLAGUA E DE LOR SMBLANTZ. AQUESTAS SON PARAULAS DE ALBUCAZIS: Ja havem dit en le primier capitol tota malautia en laqual cauteri am foc es convenient e am medicina comburent e las occasios e las causas de lu e les instrumentz en aquels necessaris, am las formas dels cauteris, e he ordenatz les capitols de la subiranitat del cap entro als pes. E yeu procesire en aquest capitol per aquela meteysa guisa, per que sia alliviat lo querent aquo, lahoras sobre aquo que aura demandat. E denant que ieu comense aquo, cove, fils, que aprenguatz que en aquest capitol es per terror aquo que es en le capitol primier de cauterizacio, e per aquo cove que sia en lu gran cautela, quar en la operacio laqual es en aquest capitol motas veguadas catz evacuacio laqual es am sanc a lequal esta la vida deves las aspersio de la vena o inscisio sobre l'apostema o aspercio de exsitura o puracio de la plagua o extraccio de sageta o incisio de peyra e a lor semblant.
Edicion modèrna[modificar | modificar la font]
- Lafont, Robèrt. La chirurgie d'Albucassis. Montpelhièr : Centre d'Études Occitanes, 1985.


text:
Jòcs Olimpics d'ivèrn de 1960
Los Jòcs Olimpics d'ivèrn de 1960 (Jòcs de la 10ena Olimpiada) se debanèron a Squaw Valley Estats Units ( 18 - 28 de febrièr de 1960 ).
Somari
- 1 Genèsi
- 2 Delegacions
- 3 Debanar
- 4 Espets e endevenenças
- 5 Programa
- 6 Medalhièr general
- 7 Bibliografia
- 8 Vejatz tanben
- 9 Ligams extèrnes
- 10 Ligams videografics
- 11 Nòtas & referéncias
Genèsi[modificar | modificar la font]
Delegacions[modificar | modificar la font]
665 atlètas de 30 païses prenguèron part a aicestes segonds jòcs d'ivèrn nòrdamericans.
Debanar[modificar | modificar la font]
Espets e endevenenças[modificar | modificar la font]
Programa[modificar | modificar la font]
Espòrts e espròvas[modificar | modificar la font]
Biatlon[modificar | modificar la font]
Bobsleigh[modificar | modificar la font]
Esqui alpenc[modificar | modificar la font]
Esqui nordic ( Combinat nordic / Esqui de fons / Saut amb esquis )[modificar | modificar la font]
Oquei gèl[modificar | modificar la font]
Patinatge artistic[modificar | modificar la font]
Patinatge de velocitat[modificar | modificar la font]
Medalhièr general[modificar | modificar la font]
Bibliografia[modificar | modificar la font]
Vejatz tanben[modificar | modificar la font]
Ligams extèrnes[modificar | modificar la font]
Ligams videografics[modificar | modificar la font]
-
- sus YouTube... mai de 108 documents subre Squaw Valley 1960 en picar coma clau Winter Olympic Games 1960
Nòtas & referéncias[modificar | modificar la font]


text:
Barçac
Barçac (oficialament en francés Bersac-sur-Rivalier) es una comuna situada dins lo departament de la Nauta Vinhana e la region de Lemosin.
Sos abitants s'apelan los barçacs.
Somari
Geografia[modificar | modificar la font]
La comuna es situada dins las « montanhas » (primièrs contrafòrts dau Massís Centrau) entre Ardor e l’autoestrada de París a Lemòtges (Autorota A20), a 38 km au nòrd-èst de Lemòtges.
Toponimia[modificar | modificar la font]
Segon Dauzat e Rostaing, que citan una fòrma dau sègle XII, en latin, de Barciaco, Barçac ven dau nom d'òme gallés Bercius, emb lo sufixe -acum[1]. Se tracta donc d'una propietat rurala d'origina gallo-romana.
Istòria[modificar | modificar la font]
Administracion[modificar | modificar la font]
Particularitats dau parlar comunau[modificar | modificar la font]
- Articles definits : lo [lu] o le [lə], la [la], los [luː], las [laː]
- Prononciacion : Ch- /ʧ/ ; g-, j- /ʣ/ o /ʤ/ ; lh pas totjorn molhat ; finala daus noms femenins /ɔ/ o /ə/ ; finala latina -ellum en -èl /ɛ/.
Demografia[modificar | modificar la font]
- 2012 : 613; 2013 : 605 abitants
Luecs e monuments[modificar | modificar la font]
Personalitats ligadas a la comuna[modificar | modificar la font]
Intercomunalitat[modificar | modificar la font]
Embessonatges[modificar | modificar la font]
Veire tanben[modificar | modificar la font]
Liams externes[modificar | modificar la font]
Nòtas[modificar | modificar la font]
- ↑ Albert Dauzat, Charles Rostaing, Dictionnaire étymologique des Noms de Lieux en France, reedicion Librairie Guénégaud, 1984


text:
987
Cronologia mensuala:
Gen - Feb - Mar - Abr - Mai - Junh
Julh - Ago - Set - Oct - Nov - Dec
Cronologias tematicas:
Literatura - Musica - Sciéncia - Espòrt
Aquesta pagina concernís l'an 987 del calendièr gregorian.
Eveniments[modificar | modificar la font]
Occitània[modificar | modificar la font]
França[modificar | modificar la font]
Après leis eveniments de l'annada passada e la mòrt de son paire, Loís V decidiguèt, après una ataca victoriosa còntra Reims, de reünir una assemblada dei Francs per jutjar l'arquevescat Adalberon de Reims accusat de traïson en causa de son sostèn ais Otonians. Pasmens, lo 21 de mai, moriguèt en causa d'un accident de chivau. Aquò marquèt la fin de la dinastia carolingiana.
L'assemblada dei Francs, començada lo 22 de mai a Compiègnes, aguèt donc de resultats totalament contraris ais objectius iniciaus. Adalberon i foguèt innocentat e l'aristocracia elegiguèt son candidat Uc Capet senhor de París e d'Orleans — supausat a tòrt per l'arquevesque d'èèser favorable a la restauracion de l'Empèri Carolingian per leis Otonians — coma rèi. Lo coronament aguèt luòc lo 3 de julhet. Pasmens, se lo rèi refusèt rapidament de sostenir una restauracion de l'Empèri, deguèt acomençar rapidament una recèrca per trobar d'aliats dins lo cas d'una lucha novèla còntra l'emperaire.


text:
Langues régionales
1488 Récit en niçois par le syndic Bertrand Riquier du séjour du duc Charles de Savoie à Nice
En octobre 1488 le duc vint séjourner à Nice, un siècle après Amédée VII.
Niveau confirmé.
L’un des syndics de la ville consigna le récit de cette troisième visite d’un souverain de Savoie à Nice, sur un cahier que découvrit l’historien Gioffredo au XVIIe siècle. Il en transcrivit le texte rédigé en niçois de façon partielle, omettant volontairement un autre aspect de cette visite : un impôt levé de 6 florins par feu soit environ 12 000 florins, auxquels s’ajoutaient 500 florins pour le duc et sa cour, 50 écus pour les officiers. Un cortège fut organisé selon un cérémonial strict pour aller à la rencontre du duc. En tête, des enfants tenaient au bout d’un bâton huit blasons de Savoie de la taille d’une demi- feuille de papier. Derrière eux, venaient des gens d’armes à pied, bien habillés, portant arbalètes, lances, boucliers et couleuvrines sur deux lignes, suivis par trois gentilshommes à cheval, un au centre légèrement en avant avec l’étendard de Savoie, les deux autres en retrait de part et d’autre avec un étendard aux armes de la ville. Puis les syndics, ayant chacun deux clés de la ville, précédaient la population. Arrivés au quartier de l’Ariane, au pré de l’Abadie, ils attendirent le duc et lorsqu’il parut, ils se précipitèrent pour lui remettre les clés : « mon très redouté seigneur nous vous présentons les clés de votre ville, usez-en selon votre volonté ». Le cortège repartit accompagnant le duc jusqu’à la ville aux cris de « Savoie ». Quarante pas devant la porte de la cité, revêtus de leurs habits pontificaux, l’évêque et son vicaire accueillirent le duc avec les reliques de la cathédrale Sainte-Marie. Le duc baisa le reliquaire et remonta sur son cheval précédé par le clergé à pied. Derrière eux, les 4 syndics munis d’un bâton, portaient le dais de la ville, accompagnés par le gouverneur et le juge mage, dotés eux aussi d’un bâton. Ils allèrent jusqu’à l’autel où le duc s’agenouilla. Son écuyer, qui tenait son épée, pouvait, selon la coutume, prendre le bâton d’un des syndics qui devait le lui racheter moyennant de 4 à 6 écus. Le duc désigna son chambellan Pierre de Pesmes seigneur de Brandizzo qui faisait partie de sa suite comme nouveau gouverneur de Nice. Lorsqu’il repartit de Nice le 12 novembre après avoir réglé quelques litiges, et accordé ou confirmé quelques faveurs, le duc fut accompagné jusqu’à Saint-Pons par 100 ou 200 gens d’armes qui prirent congé de son « Illustrissime Seigneurie », souhaitant que Dieu luy donne honneur et longue vie, souhait qui ne fut pas exaucé puisqu’un an plus tard Charles Ier tomba malade à Turin et décéda à Pignerol (Pinerolo) le 13 mars 1490.
Consultez la transcription
f. 166. L’an 1488 et lo jort XXX del mes de octobre que fons jous et tenian e per letra dominical, monsur lo duc Charles de Savoya es arribat aysit a Nissa essent sentegue jeu Bertrand Riquier, Loys Armano, Lions Barral et Jaume Cavallier. Primo lo forrier prengue los logisses par la gent de la cort en tos los bons hostals da questa villa tant per hommes, coms per chivals. Item fezen far VIc o VIIc armas de Savoya de miech fuelh de papier luna que donen als enfans que porteron quascun sus una canna et aneron tot premier dos a dos. Cuascuna arma costet un quart sive patachs II. Secundament aneron la gent da pe ben abillas anbe albarestas, lanssas, targuetas, colobrinas tos dos à dos. Anbe tres gentilhomes apres de la sobre dicha ent darmas. Lun lo plus anssian portava l’estandart de Savoya lo lonc de son caval davant dels autres dos jentilshomes, que portavan /
f. 166v : los dos estandars anbe las armas de la villa, l’un duna part, lautre da lautra, et a quel de Savoya en miey un pauc davant. Terssament vengron los 4 sentegues premiers anbe los citadins, los quals sentegues porteron las claus dels portals de la villa, saltem quascun doas claus. Et aneron anbe los dis citadins tant avant coma fins en Arizana al prat de la Badia, et aquit atenderon fins que lo seinhor Duc vengue, et incontinent que lo viron, tot bel cavalqueron de ver el. Pueis desenderon da caval li presentant las dichas claus en li dizent : mon tres redoubté seinhor nous vous presentan las claus de vostra cieutat, que en fassas vostre bon plasser ; et ansi que vous presentan las claus de la cieutat, vous presentan las claus de nostres corages cors, et bens. Pueis montas a caval, et vous en venes la testa de vostres cavals a la coa del sieu, et venes devizant de la cieutat, et pays. Sen tornant davant premier /
f. 167. los enfans cridant Savoya, pueis la gent a pe, et los estendars apres per ordre. Item y aura 4 o VI jentilhomes de la villa ben abilhas que si metran da pe Monsenhor en luec d’estaffiers, et diran als estaffiers de Monsenhor en dolssas paraullas sil vos plas nos serviron Monsenhor per estaffiers, et si metran tres dessa, et tres della a pe toiort la man sus la cropa del chival de Monsenhor, et los quals auran bona avvertenssia, que si lo caval bricava, que els sostengan Monsenhor, o passant ayga o per una montada, o vallada, o per una encalladadura de peiras fins a son logis. Et cavalqueran fins al portal de la villa, o veramens luegn del portal XL passes, ont sera levesque o son vicari que recebra Monsenhor lo Duc en pontiffical anbe las reliquias de la gleiza catedral. Ont mon sobre dich Segnor deysendra, et baizera las dichas reliquias et baizadas remontera a caval levesque devant tot a pe ; et a qui auran los sentegues lo palli de la villa anbe VI bastons, ont lo premier a banda senestra portara lo sentegue laurador, an banda drecha premier lautre sentegue /
f. 167v. que va davant lo laurador, an banda drecha premier lautre sentegue que va davant lo laurador. Lo ters sentegue a banda senestra portara lautre. Lo quart sentegue que es lo jentilhome portera lo quart baston a banda drecha. Lo Ve baston portara lo juge mage a banda senestra. Lo VIe baston portara lo guovernador a banda drecha, car los derriers, et plus pres de la persona del Prince son los plus honorables ; et en aquella fasson encompagneran Monsenhor fins a lautar, ont el s’anera aginolhar. Pueis a qui sera lescuier descuerie, que porta lespaza davant Monsur que penrra si el vol lo pally, et del lo recateran les sentegues 4 o VI escus, o coma sacorderan. Pueis acompagneran Monsenhor a son logis, et li diran que el sia lo ben vengut, et que els sont toiort a son bon plasser. Pueis qual donar la benvenguda a Monsenhor so es los 4 vicarias ensens et donem nos autres aldich duc Charles florins VI per fuec que asendon a ff XIIM incirca. Item oltra daquot donem a Monsenhor per son deffreiament et de sa cort ff Vc.
f. 168. Item et oltra daquot donem als hufficis de la cort coma son huissiers darmas, mestres de panataria, mestres de cuizina, trompetas, pages, portiers, staffiers et autres escus Lta. Item donem al governador que non si devian donar g 1 per fuec mais per que el era mestre de hostal que fon Petriquin de Pesme senhor de Brandis los ly donen tamen non o devian aver es verque qui que sia mestre de hostal de Monsenhor et lon dona als hufficis X o C ducas lon o deu donar al mestre de hostal et dels C ducas o dels X el lo mestre dostal sen reten la mittat e lautre mittat el lur desparte coma bon ly sembla e per que nos o donem als hufficis et el non nague ren afin que el restes content de nos ly donem g1 per fuec avent resgart a so que Monsenhor lo laisset aisit governador esperant que el nos serviria mais tant perdut. Item pariter donem al juge mage patachs 4 per fuec que aytant pauc non devia aver ren et tot es perdut. Item cor Monsenhor sen vol anar los sentegues, et aquels
f. 168v. citadins que an chivals len compagnan fins à la torre de Gapean, o fins a Sant Pons ; et ansi C o CC jentis compagnons, espaza, et lanssa, et targueta fins a Sant Pons, et aqui prenon congiet del en li pregant que vuelha aver escuzada la cieutat si ella non avia fach son dever enver de sa Illustrissima Segnoria ; com ly apareten. En ly pregant, que li plassa aver toiort per recomandat sa paura cieuttat, et pays, coma aven nostra ferma esperanssa, et que Dieu ly done honnor, et longa vida, amen. Deissendent pe a terra cor prenon congiet.
Source : Archives départementales des Alpes-Maritimes, Ni paesi mazzo 4, n° 10 ; édité par Jean-Bernard Lacroix dans le catalogue d’exposition Nice et la maison royale de Savoie, Silvana editoriale, Milan, 2010, p. 45.


text:
Pholidota
Los folidòts (Pholidota) comprenon pas que la familha dels manidats (manidae), que compren pas que lo genre manis (los pangolins), qu'autres còps èran classats dins los xenartres.
L'òrdre dels Folidòts foguèt creat per John Edward Gray (1800-1875).
Taxinomia[modificar | modificar la font]
Espècias[modificar | modificar la font]
vejatz Pholidota
- Espècias africanas:
- Manis gigantea (Illiger, 1815) — Pangolin gigant — Golf de Guinèa e Africa Centrala (Senegal - oèst de Kenya - Rwanda - RDC - sud-oèst d'Angòla).
- Manis temminckii (Smuts, 1832) — Pangolin terrèstre del Cap — Sahèl, Africa Australa fins a la bana d'Africa (Sud-Africa, Namibia, Zimbabwe, Moçambic, Botswana, Angòla, Kenya, sud de la RDC, sud de Sodan, Chad).
- Manis tetradactyla (Linnaeus, 1766) — Pangolin de la coa longa — Golf de Guinèa e Africa centrala (Senegal, Gàmbia, oèst d'Oganda, sud-oèst d'Angòla).
- Manis tricuspis (Rafinesque, 1821) — Pangolin de las escatas tricuspidas o Pangolin de las escatas pichonas — Africa (Senegal, oèst de Kenya, nòrd-èst de Zambia, sud-oèst d'Angòla, Bioko).
- Espècias asiaticas:
- Manis crassicaudata (Gray, 1827) — Pangolin indian (Paquistan - oèst de Bengala, Índia, Sri Lanka, Yunnan).
- Manis javanica (Desmarest, 1822) — Pangolin de Malàisia — Asia del Sud-Èst (Birmania, Tailàndia, Indochina, Sumatra, Java, Bornèo, sud-oèst de las Filipinas).
- Manis pentadactyla (Linnaeus, 1758) — Pangolin de la coa corta o Pangolin de China — (Imalaia, Nepal, sud-èst de China, Aïnan, nòrd d'Indochina, Taiwan).


text:
Lo Garric
Lo Garric[1][2] ( Le Garric en francés) es una comuna occitana de Lengadòc en Segalar, situada dins lo departament de Tarn e de la region de Miègjorn-Pirenèus.
Somari
Geografia[modificar | modificar la font]
Istòria[modificar | modificar la font]
Administracion[modificar | modificar la font]
Demografia[modificar | modificar la font]
Economia[modificar | modificar la font]
- Zòna industriala
Lucs e monuments[modificar | modificar la font]
- Glèisa de Posanac
Personas ligadas a la comuna[modificar | modificar la font]
- Grégory Lacombe, fotbalaire professional
Vejatz tanben[modificar | modificar la font]
Nòtas e referéncias[modificar | modificar la font]
- ↑ Patrici Pojada, Repertòri toponimic de las comunas de la region Miègjorn-Pirenèus, Nouvelles Éditions Loubatières, 2009, ISBN 978-2-86266-573-3
- ↑ Sit Toponimia occitana


text:
Neufmoulins
Neufmoulins es una comuna francesa, situada dins lo departament de Mosèla e la region de Lorena.
Somari
Geografia[modificar | modificar la font]
Comunas vesinas[modificar | modificar la font]
Istòria[modificar | modificar la font]
- A l'origina, un molin situat sul meteis ruisseau #qu'un autre molin, trucat « lo vièlh molin ».
- Aperteniá al comte de Dabo, de contunh als fraires de Sant-Quirin.
- À l'origine, un moulin situé sur le même ruisseau qu'un autre moulin, appelé « le vieux moulin ».
- Appartenait au comte de Dabo, puis aux moines de Saint-Quirin.


text:
Sant Joan de Cap Ferrat
Sant Joan de Cap Ferrat o Sant Joan dau Cau[1] (oficialament en francés Saint-Jean-Cap-Ferrat) es una comuna d'Occitània en Provença, situada dins lo departament francés dei Aups Maritims e la region administrativa de Provença-Aups-Còsta d'Azur.
Somari
Geografia[modificar | modificar la font]
Sant-Jean-Cap de-Ferrat es situat sobre la Còsta d'Azur, entre Niça e Mónegue, a la broa de la mar Mediterranèa. Lo territòri de la municipalitat se situa entre Vilafranca de Mar e Bèuluec de Mar ; compren la totalitat de la presqu'isla dau cap de Ferrat e tanben, sobre la còsta èst d'aqueu darrièr, la poncha de Sant Ospici siá a pauc près de 250 ectaras. Es ocupat per 500 villas, la majoritat fòrça luxuosas, estofadas sota lei flors, lei palmeras, lei pins d'Alèp, leis oliviers. Entre leis villas celèbres, se compta la villa Ephrussi-Rothschild donada a l'Estat en l'an 1934. Lo luec es classat e lei bastiments nòus son fòrça susvelhats[2]. Aquò empacha pas, dempuèi lo començament deis ans 2000, lei rics proprietaris d'efectuar de multiples trabalhs amb o sens autorizacion e de còps au mespretz de la lei dau litorau. Leis associacions localas de defensa de l'environament multiplican lei recorses dau temps que lo cònsol sosten lei bastiments que respèctan lei nòrmas d'urbanisme per rasons economicas[2].
Istòria[modificar | modificar la font]
Ancianament Anao, lo site de Sant Joan de Cap Ferrat foguèt inicialament ocupat peus ligurs, puèi peus lombards vèrs 575. Au començament de l'Edat Mejana, lo reclus sant Ospici i ocupa una tor sus la part èst de la presqu’isla. Au sègle VIII, los sarrasins conquistèron lo luec; ne seràn pas delotjat qu'au sègle XI.
En 1388, au moment de la dedicion dau comtat de Niça, lo masatge de Sant Joan, que fasiá partida de la comuna de Vilafranca, tornèt au ducat de Savòia. Lo site foguèt fortificat sota protectorat savoiard ; en 1561, sota lo règne de Emanuèl Filibèrt de Savòia, lo fòrt Sant Ospici foguèt bastit. Serà puèi destruit en 1706 per lo duc de Berwick, a l'escasença de la presa de Niça per França.
Sant Joan passèt mai d'un còp sota ocupacion francesa entre 1720 e 1820 ; foguèt definitivament restacat a França en 1860 amb l'ensems dau Comtat de Niça.
En 1904, lo masatge de Sant Joan se separa de Vilafranca de Mar e ven una comuna a part entièra. D'en premier nomenada Sant Joan de Mar, la comuna prendrà lo nom de Sant Joan de Cap Ferrat en 1907.
Uèi, Sant Joan de Cap Ferrat es lo un dei principaus luecs residenciaus de la Còsta d'Azur, amb de nombrosas e luxuosas proprietats.
Administracion[modificar | modificar la font]
Demografia[modificar | modificar la font]
Luòcs e monuments[modificar | modificar la font]
Personalitats ligadas amb la comuna[modificar | modificar la font]
Vejatz tanben[modificar | modificar la font]
Ligams extèrnes[modificar | modificar la font]
Nòtas[modificar | modificar la font]
- ↑ Laurenç Revest
- ↑ 2,0 2,1 Isabelle Rey-Lefebvre, « Sant-Jean-Cap de-Ferrat : un luòc béton », Lo Mond, 29 de decembre 2008.


text:
Trent
Trent (en venèt Trénto e en venèt locau Trent, en italian Trento, en alemand Trient, en latin Tridentum) es una vila d'Itàlia situada dins la region de Trentin-Aut Adige. Es la capitala de la region e de la província de Trent. La populacion de la ciutat en 2005 èra de 112 142 abitants.
Lo gentilici es trentin -a o tridentin -a.
La vila[modificar | modificar la font]
La populacion viu dins una província qu'es completament montanhòla. Aquela província de Trent a una superfícia de 6 207 km² e una populacion de 477 017 abitants (2001).
I a l'autoestrada A22-E45 que vai au sud vèrs Verona e au nòrd vèrs Bolzano (Bozen), Innsbruck e Munic. Lei ferrovias fan la connexion principala d'Itàlia amb Àustria e Alemanha.
Originariament foguèt una ciutat cèlta conquerida puei per lei romans. Trent venguèt famosa mondialament amb lo Concili de Trent (1545-1563) ont engimbrèron la Còntrareforma. L'adjectiu tridentin se pòt referir especialament a aquel eveniment.
Lo riu de Fersina, afluent dau riu d'Adige, passa pròche de Trent.


text:
812
Cronologia mensuala:
Gen - Feb - Mar - Abr - Mai - Junh
Julh - Ago - Set - Oct - Nov - Dec
Cronologias tematicas:
Literatura - Musica - Sciéncia - Espòrt
Aquesta pagina concernís l'an 812 del calendièr gregorian.
Eveniments[modificar | modificar la font]
Occitània[modificar | modificar la font]
França[modificar | modificar la font]
Euròpa[modificar | modificar la font]
Empèri Bizantin[modificar | modificar la font]
Perseguida de la guèrra còntra lei Bulgars per Miquèu Ièr Rangabé que refusèt divèrsei prepausicions de patz. Pasmens, poguèt pas empachar la pèrda de la vila de Messembria permetent au khan Crum de preparar una ataca còntra Constantinòple. Au començament de l'ivèrn, lei dos camps preparèron d'ofensivas d'amplor per l'annada seguenta.
Asia[modificar | modificar la font]
Califat Abbassida[modificar | modificar la font]
Perseguida de la guèrra civila entre lo califa Al-Amin e son fraire Al-Mamun. Après sei victòrias de l'annada precedenta, l'armada d'Al-Mamun dirigida per lo generau Tahir ibn Husayn organizèt en març una incursion fins a Bagdad que permetèt de proclamar oficialament Al-Mamun coma califa. Pasmens, poguèt pas s'i mantenir après l'arribada de renfòrç sirians importants dins lo amp d'Al-Amin.
A partir de la prima, Tahir ibn Husayn ataquèt tornarmai e ganhèt unei batalhas dins lei sectors de Khuzestan e de Basra. Muhammad ibn Yazid al-Muhallabi, governador favorable a Al-Amin foguèt tuat e Basra conquistada permetent d'organizar un sètge vertadier de Bagdad a partir d'aost.


text:
Agricultura
L'agricultura (del latin agricultura) es l'ensems de las activitats economicas qu'an mai que mai per objècte la cultura de las tèrras, e d'un biais general « l'ensems dels trabalhs que transforman lo mitan natural per la produccion de vegetals e d'animals utils per l'èsser uman ».
Dans lo sector de l'economia agricòla, l'agricultura se definís coma l'ensems de las activitats que sa foncion es de produsir un revengut financièr a partir de l'esplecha de la tèrra (culturas), de las selvas (silvicultura), dels produches de la mar, lacs e ribièras (aqüacultura, peisses), dels animals de bòria (elevatge) e dels animals salvatges (caça).


text:
1200
Aquesta pagina concernís l'an 1200 del calendièr gregorian.
Somari
Eveniments[modificar | modificar la font]
Occitània[modificar | modificar la font]
França[modificar | modificar la font]
Intrat progressivament en vigor dempuei dos ans (→ 1198), l'interdich prononciat per lo legat pontificau Pèire de Càpoa acomençava de venir un problema important per lo rèi Felip II. Premier, reglèt son conflicte ambé lo còmte Baudoïn de Flandra e li abandonèt Douai, Aire, Saint-Omer e Béthune. Puei, lo 21 de mai, signèt una trèva novèla ambé Joan Ièr. I obtenguèt de condicions relativament favorablas ambé la cession dau comtat d'Evreux, de Graçay e d'Essaudun. Joan abandonèt tanben son aliança ambé lo Sant Empèri e sa senhoriá sus Bretanha promesa a Artús de Bretanha. Enfin, acceptèt oficialament la decision papala de reprendre Ingeborg de Danemarc coma frema permetent la levada de l'interdich e un procès novèu regardant son divòrci (→ 1201). Pasmens, dins lei fachs, Agnès de Merània demorèt la frema vertadiera dau rèi.
D'autra part, Felip II contunièt sa politica de modernizacion de París ambé la reconóissença de l'Universitat de París.
Euròpa[modificar | modificar la font]
Mond[modificar | modificar la font]
Arts[modificar | modificar la font]
Sciéncias e tecnicas[modificar | modificar la font]
Medecina[modificar | modificar la font]
Observacion d'esqueletas de victimas d'una famina grèva per lo mètge e istorian egipcian Abd al-Latif al-Baghdadi. Aquò li permetèt d'identificar d'errors dins l'òbra de Galen qu'èra la basa de l'ensenhament de la medecina dempuei l'Antiquitat.


text:
AGA (Amiga)
Lo chipset AGA, coma Advanced Graphic Architecture, es un chipset proprietat de Commodore International que fuguèt installat sus la darriera familha deis ordinators personaus Amiga.
Aqueu chipset avia per particularitat d'augmentar d'un biais significatiu la capacitat grafica deis Amigas, per posquer rivalizar ambé lo format SVGA dei PCs de l'epòca.
- 256 ò 262000 colors en mesme temps sus d'una paleta de 16 milions
- resolucion anent de 320*200 fins a 800*600
- compatibilitat amb lei mòdes grafics OCS e ECS
L'Amiga 1200 e l'Amiga 4000 foguèron lei solets ordinators de la familha Amiga d'aguer aqueu chipset. La consòla de videjuec Amiga CD32, basada sus l'arquitectura d'un Amiga 1200 l'aguèt tanben.


text:
Souligné-sous-Ballon
Souligné-sous-Ballon es una comuna francesa, situada dins lo departament de Sarthe e la region dels Païses de Léger.
Somari
Geografia[modificar | modificar la font]
Comunas vesinas[modificar | modificar la font]
Istòria[modificar | modificar la font]
Per décrêt imperial del 18 de febrièr de 1806, Soslinhat-jos-Pilòta (1 323 abitants l'an 1806) absorbeix Rémy-las-Aigas (112 abitants)[1]. La municipalitat de Rémy-las-Aigas èra antérieurement telefonada Santa-Rémy-de detlos-Bòsques, mas tanben Sant-Rémy-de detlas-Aigas o Sant-Rémy-de detlos-Buchettes.
Par décrêt impérial du 18 février 1806, Souligné-sous-Ballon (1 323 habitants en 1806) absorbe Rémy-les-Eaux (112 habitants)[2]. La commune de Rémy-les-Eaux était antérieurement appelée Saint-Rémy-des-Bois, mais aussi Saint-Rémy-des-Eaux ou Saint-Rémy-des-Buchettes.
Administracion[modificar | modificar la font]
Demografia[modificar | modificar la font]
Luòcs e monuments[modificar | modificar la font]
Personalitats ligadas amb la comuna[modificar | modificar la font]
Véser tanben[modificar | modificar la font]
Ligams extèrnes[modificar | modificar la font]
Nòtas[modificar | modificar la font]
- ↑ Font : Des villages de Cassini aux communes d'aujourd'hui, « {{{titre}}} », {{{annada}}}, Escòla des las Hautas Estudis en Sciéncias Socialas (EHESS). Consultat lo 23 de mai 2011 e ficha ligadas (Rémy-las-Aigas)
- ↑ Font : Des villages de Cassini aux communes d'aujourd'hui, « Notice communale - Souligné-sous-Ballon », {{{annada}}}, Escòla des las Hautas Estudis en Sciéncias Socialas (EHESS). Consultat lo 23 mai 2011 et fiche liées (Rémy-les-Eaux)


text:
Regions de la Republica Chèca
Las tres grandas regions istoricas de la Republica Chèca son Boèmia a l'oèst, Moràvia a l'èst e Silèsia al nòrd-èst.
Administrativament, Chequia es devesida en regions (kraje, al singular kraj). La capitala (hlavní město) Praga es tanben considerada coma una region.
Regions actualas (dempuèi 2000)[modificar | modificar la font]
Dempuèi 2000, i a 13 regions administrativas que son tanben vengudas de collectivitats localas qu'elegisson un conselh e un governador. Praga qu'es la 14ena division administrativa a un estatut especial.


text:
Myxinidae
La mixina es anguilhifòrma. A pas de caisses mas un parelh d'estructuras orizontalas amb de dents enrodadas de 4 barbilhs bucals e 4 barbilhs altorn de l'orifici nasal. La longor del mascle es de 25 a 30 cm, la de la femèla de 30 a 40 cm per un pès de 0,5 a 1 kg.
S'enròtla en nos. Sa pèl es desprovesida d'escatas. Devorís los peisses de l'interior e especialament los que son preses dins las rets dels pescaires.
Quand es atacada, la mixina libèra de 150 pòres 5 gramas de fibres secas que s'idratan e conflan mai lèu que cap de substància coneguda per formar 20 litres d'una substància viscosa e fòrça solida.
Veire tanben Myxinoïdes


text:
1405
Aquesta pagina concernís l'an 1405 del calendièr gregorian.
Eveniments[modificar | modificar la font]
Occitània[modificar | modificar la font]
França[modificar | modificar la font]
Euròpa[modificar | modificar la font]
Asia[modificar | modificar la font]
Empèri Timurida[modificar | modificar la font]
Mòrt de Tamburlan que foguèt remplaçat per son felen Khalil Sultan.
Arts[modificar | modificar la font]
Sciéncias e tecnicas[modificar | modificar la font]
Economia[modificar | modificar la font]
Naissenças[modificar | modificar la font]
- 6 de mai - Gjergj Kastrioti Skanderbeg, eròi albanés (m. 1468)
Decèsses[modificar | modificar la font]
- 18 de febrièr - Timur, emperaire mongòl (n. 1336)


text:
Un article de Wikipèdia, l'enciclopèdia liura.
Tony Curtis, nascut Bernard Schwartz (Nòva York, 3 de junh de 1925 - Henderson, Nevada, 29 de setembre de 2010) foguèt un actor american. Actor demest los mai prestigioses e populars dels Estats Units sa carrièra durèt sièis decadas, e mai se son periòde mai gloriós se situèt puslèu durant las annadas 1950 e 1960 gràcias a de films coma Houdini, Some Like It Hot amb Marilyn Monroe o Spartacus amb Kirk Douglas. Durant son temps d'activitat joguèt dins mai de 100 films amb una granda diversitat de ròtles qu'anavan de la comèdia a de d'interpretacions dramaticas.
Èra lo paire de l'actritz Jamie Lee Curtis, qu'aguèt amb sa primièra esposa, l'actritz Janet Leigh.


text:
Minho (flum)
Minho (en portugués) o Miño (en castelhan e en galèc) es un flum del Nòrd-Oèst d'Espanha e del Nòrd de Portugal que passa per las províncias galicianas de Lugo, Ourense e Pontevedra e portuguesas de Minho.
Sa longor es de prèp de 310 km sus un bacin de 12 486 km². Es navigable suls 33 darrièrs quilomètres.
Somari
Geografia[modificar | modificar la font]
Long de 310 km environ, Minho constituís la frontièra entre Espanha e Portugal, dempuèi Melgaço fins a Caminha, sus une longor de 76 km. Miño castelhan e galèc, e Minho portugués venon ambedós del latin Minius.
La font de Minho se trapa a gaireben 50 km al nòrd de Lugo en Galícia a 695 mètres d'altitud, dans un luòc nomenat Pedregal d'Irimia. Lo flum passa al ras sud de las muralhas de la vièlha vila romana e va cap al sud per las gòrjas fins que la val venga mai larga al nòrd d'Ourense. Son cors superior es classat "resèrva de la biosfèra". Passa al pè de Portomarín ont travèrsa l'itinerari modèrne del Camin francés de Sant Jaume.
A Peares (vint quilomètres al nòrd d'Ourense), recep las aigas de son afluent principal, Sil. Passat Ourense, lo flum va cap al sud-oèst fins a aténher la frontièra portuguesa prèp de Melgaço.
La val es una zona agricòla astrada e verda ont cada mètre carrat de tèrra es utlizat per produire milh, trufa, caulet, o de pasturas.
Lo flum s'escampa dins l'Ocean Atlantic entre A Guarda (Pontevedra) e Caminha.
Restancas[modificar | modificar la font]
Afluents principals[modificar | modificar la font]
- Sil,
- Neira,
- Avia,
- Barbantiño,
- Búbal.
Idrometria - Los debits mesadièrs a Foz do Mouro[modificar | modificar la font]
Lo debit de Minho foguèt observat pendent 9 ans (1976-1984), a Foz do Mouro, localitat situada en Portugal, prèp de la boca dins l'ocean [1].
Minho es un flum abondant. Lo debit mejan interannal a Foz do Mouro es de 313 m³/s per une superfícia presa en compte de 15 457 km2, o gaireben tot lo bacin versant del flum.
Minho presenta de variacions sasonièras de debit relativament grandas. Las aigas nautas son en ivèrn, de decembre a març (amb un maximum en febrièr), e se caracterizan per de debits mesadièrs mejans anant de 435 a 669 m³/s. A la fin de març, lo debit demenís progressivament e las aigas bassas son en estiu de julh a setembre, amb una baissa del debit mesadièr mejan de 105 m³ en agost, çò que demora fòrt consistissent.


text:
Racionalisme
Lo racionalisme es un corrent de pensada, una actitud filosofica que considèra que se pòt conéisser la vertat unicament per la rason, perque los èimes son insufisents a fins a èsser enganaires. L'ideal d'aquela doctrina èra de convertir la filosofia en una sciéncia exacta coma las matematicas. Defend l'innat e la coneissença a priori e l'evidéncia coma critèri unic de la Coneissença vertadièra. S'opausa a l'empirisme e a la cresença cèga dins l'autoritat. Per qualques eretièrs de l'escolastica foguèt un tèrme pejoratiu per parlar d'aqueles pensadors que pretendon -inutilament- d'arribar cap a la vertat solament amb la rason.
Es çò que Descartes prepausèt.
Lo racionalisme apareguèt de diferents biaisses dempuèi las primièras estapas de la filosofia occidentala


text:
Aué a auut lòc en Conselh Generau d’Aran ua amassada transfronterèra deth grop de trabalh der os entà parlar sus er estat actuau e mesures futures deth cas dera ossardeta Aubèrta. Eth grop de trabalh lo formen tecnics des administracions pirenenques damb competéncies sus era espécie (Ministèris francés, andorrà e espanhòu, govèrns de Navarra, Aragon e Catalonha e Conselh Generau d’Aran).
Pendent era amassada s’a arribat ara conclusion qu’eth desvolopament dera ossa ei eth corrècte, tant fisic coma deth sòn comportament, e que donques era opcion de retornar-la ara vida sauvatja contunhe d’èster viabla e damb notables gatges d’exit.
Ena amassada s’an abordat aspèctes tecnics coma era epòca e eth lòc de liurament e es sistèmes de seguiment que se preven emplegar. Per çò qu’ei deth moment deth liurament, aguest aurà lòc un viatge auançat er iuèrn e depenerà dera disposicion d’aliments ara fin dera tardor e dera climatologia. Per çò qu’ei deth lòc de liurament, eth Conselh Generau d’Aran damb eth supòrt dera Generalitat e d’acòrd damb un document francés en quau s’analisaue era viabilitat der os en Pirenèu, a prepausat era possibilitat de translocar era ossa en Pirenèu occidentau, a on sonque i demoren dus mascles. Es govèrns d’Aragon e Navarra an refusat liberar-la as sòns territòris pera manca de temps entà realizar era sufisenta concertacion sociau. Manque era responsa deth govèrn francés, eth quau ei previst qu’arrecebe un comunicat deth Ministèri espanhòu en tot explicar era oportunitat que supause aguesta ossa. Fin finau, s’a acordat que s’equiparà ar animau damb mèrques visuaus enes aurelhes, un emissor gps e un emissor de radioseguiment convencionau.


text:
Peiòt
Lo peiòt (del nahuatl peyotl, en la nomenclatura scientifica Lophophora williamsii) es un pichon cactus sens espinas, endemic, de la region sud-orientala dels Estats Units d'America (dins los estat de Tèxas e del Nòu Mexic) e del centre de Mexic.
Conten fòrça alcaloïdes, entre eles la mescalina, qu'e un poderós allucinogèn. Totas las especias de Lophophora son de creissença fòrça lenta, que sovent cal mai de 30 ans per arribar a l'edat de floracion e a la talha d'una bala de gòlf, sens comptar la racina.


text:
Sant Joan d'Acre
Acre o Sant Joan d'Acre (nom tradicional per las populacions crestianas; en arab: عكّا, ʻAkkā e en ebrèu: עַכּוֹ, Akko) es una ciutat de Palestina qu'es uèi compresa dins lo Districte Nòrd de l'Estat d'Israèl.
La vila, poblada dempuèi l'Antiquitat, foguèt primièr una ciutat grèga, puèi romana, bizantina e finalament musulmana a partir de 638. En 1104 foguèt presa pels crestians e venguèt part del Reialme de Jerusalèm senhorejat per Baudoïn Ièr. Foguèt la capitala d'aquel reialme, e mai son pòrt principal, fins que foguèt pres pels mameluks musulmans en 1291, çò que marquèt la fin del reialme latin d'orient. Mantuns òrdres religioses crestians qu'i demorèron pr'aquò. En 1918 que cabussèt dins la tempsada del mandat britanic fins a 1947 quand a partir del plan de partatge de Palestina que l'auriá deguda autrejar als arabs, foguèt refusat per aquestes darrièrs e Acre foguèt alavetz conquestada per Israèl.
Somari
Istòria[modificar | modificar la font]
Antiquitat[modificar | modificar la font]
Acre es una dels endreches mai ancians d'abitacion continua de l'estat d'Israèl.[1] Lo nom Aak, que figura sus las listas de tribut de Totmòsi III (cap al sègle XVI abans Crist), podriá se referir a Acre. Las letras d'Amarna mençonan tanben un endrech sonat Akka,[2] tot coma los tèxtes de l'Execracion, que son anteriors.[3] Dins las Bíblia ebrèa, (Jutges 1:31), Akko es un dels lòcs qu'a partir d'el los israelitas fòragetèron pas los cananeans. Es descrich mai tard coma essent dins lo territòri de la tribú d'Asher e segon Josephus, èra dirigida per un dels governadors provincials del rei Salomon. Del temps de la dominacion israelita, foguèt politicament e culturalament ligada amb Fenicia. A l'entorn de 725 abans Crist, Akko, Sidon e Tir se jonhèron dins una revòlta contra Shalmaneser V.[4]
Los periòdes grèc e roman[modificar | modificar la font]
Los istorians grècs mencionan la vila pel tèrme Ake, que significa "cura". Segon un mite grèc, Eracles i trobèt d'èrbas curativas per sonhar sas nafras.[5] Josephus la sonava Akre. Son nom foguèt cambiat per Antiochia Ptolemais qualque brieu aprèp la conquesta d'Alexandre lo Grand, e puèi a Ptolemais, probablament per la Dinastia Ptolemaica, aprèp la particion del reialme d'Alexandre.[6]
Estrabon fa referéncia a la vila sonque coma un ponch de joncion pels Pèrsas dins sas expedicions contra Egipte. A l'entorn de 165 abans Crist Judas Maccabeus desfaguèt los seleucids dins divèrsas batalhas en Galilèa, e los menèt a Ptolemais. Cap a 153 abans Crist Alexandre Balas, lo filh de Antiochus Epiphanes, contestant la corona seleucida amb Demetrius, s'apoderèt de la vila, que li aviá dobèrt las pòrtas. Demetrius assoldèt los macabèus per tal d'obtenir lo supòrt dels josieus contra son rival, en particular los revenguts de Ptolemais pel benefici del Temple de Jerusalèm, mas de badas. Jonathan Maccabaeus s'aliguèt amb Alexandre, e en 150 abC foguèt recebut per el amb los onors a Ptolemais. Qualques ans mai tard, pasmens, Trifon, un oficièr dels seleucids, que creissèt dins la suspicion dels macabèus, traiguèt Jonathan a Ptolemais e quand aqueste i arribèt, traitament lo faguèron presonièr.
La ciutat foguèt presa per Alexandre Jannaeus, Cleopatra VII d'Egipte e Tigranes II d'Armenia. Here Herod bastiguèt un gymnasium, ae here los josieus met Petronius, sent to set up estatuas de l'emperador dins lo Temple, e lo persuadiguèt him to turn back. Sant Pau passèt un jorn a Ptolemais (Acts 21:7). Una colonia romana foguèt fondada dins la vila, Colonia Claudii Cæsaris.Aprèp la division definitiva de l'Empèri Roman en 395 CE, Akko passèt jos l'administracion de l'Empèri Roman d'Orient.
Las dominacions dels arabs e dels crosats[modificar | modificar la font]
En seguida de la desfacha de l'armada bizantina de Heraclius per l'armada sarrasina de Khalid ibn al-Walid a la Batalha de Iarmok, e la capitulacion de la ciutat crestiana de Jerusalèm al calif Umar, Acre passèt jos la dominacion del califat arab que comencèt tre 638. La conquèsta araba generèt un reviure de la vila d'Acre, que venguèt lo pòrt principal de Palestina del temps dels omaiads e dels abassids que seguèron, e mai encara quand passèt jol contraròtle dels crosats durant lo sègle XIII.[1] La vila foguèt conquistada pel rei Baldoïn I de Jerusalèm en 1104 durant la Primièra Crosada e los crosats tanben ne faguèron son pòrt màger en Palestina.[7] Cap a 1170 venguèt lo pòrt mai important de la Mediterranèa occidentala, e lo Reialme de Jerusalèm èra considerat en occident coma una entitat immensament rica e subretot per encausa d'Acre. Segon lo testimoniatge d'un contemporanèu anglés, provesiá mai per la corona crosada que la totalitat de revenguts del rei d'Anglatèrra.[8] Foguèt tornar presa per Saladin en 1187, puèi assetjada per Gui de Lusinhan renforçat per de naus de Pisa e una armada terrèstre d'en primièr en agost de 1189. But foguèt pas presa abans julhet de 1191 per Ricard I d'Anglatèrra, Felip de França, Leopold d'Áustria, lo fèrre de lança de las armadas Soàbias e alemandas e la rèsta de l'armada dels crosats. Venguèt puèi la capitala de çò que demorava del Reialme de Jerusalèm en 1192. En 1229 foguèt plaçada jol contraròtle dels cavalièrs espitalièrs. Los crosats sonèron la vila "Acre" o "Sant Joan d'Acre" que la confondèron amb la vila filistèa d'Ekron, situada dins lo sud d'Israèl actuala. Foguèt la darrièra fortalesa de l'estat crosat, e tombèt jos las atacas dels mamelocs d'Egipte durant un sètge sanglent en 1291.
Lo periòde otoman[modificar | modificar la font]
Los otomans del Sultan Selim I capturèron la vila en 1517, que caiguèt puèi dins una totala descasença. L'universitari anglés Henry Maundrell en 1697 la trobèt arroïnada, en defòra d'un khan (caravanserralh) qu'èra ocupat per qualques mercants franceses, una mosqueta e qualques paures ostalets.[9]
Cap a la fin del sègle XVIII jos la dominacion de Dhaher al-Omar, lo sheik local, la vila se reviscolèt. Son successor, Jezzar Pasha, lo governador de Damasc, la melhorèt e la fortifiquèt, mas al pretz d'impòstes pesucs levats per son compte pròpri. Cap a 1780 Jezzar forabandiguèt peremptòriament lo comptador de negòci francés, malgrat las protestacions del govèrn francés, e refusèt de recebre lo consul.
En 1799 Napoleon Bonaparte, in pursuance de son scheme for raising una rebellion dels sirians contra la dominacion turca, appeared before Acre, mas aprèp un sètge de dos meses (March–May) was repulsed pels turcs, ajudats per Sir Sidney Smith and a force of British sailors. Having lost his siege cannons to Smith, Napoleon attempted to lay siege to the walled city defenduda per las tropas otomanas lo 20 de març de 1799, using only his infantry e small-calibre cannons, una estrategia que fracassèt e portèt to his retreat dos meses mai tard, lo 21 de mai.
Jezzar was succeeded aprèp sa mòrt per son filh Suleiman Pasha, under whose milder rule the town advanced in prosperitat till his death in 1819. Aprèp sa mòrt, Haim Farhi, qu'èra estat son conselhièr, paguèt a huge sum in bribes per s'assegurar que Abdullah Pasha (lo filh d'Ali Pasha, the deputy de Suleiman Pasha), que coneissiá had known from joventut, will be appointed as ruler. Abdullah Pasha ruled Acre fins a 1831, quand Ibrahim Pasha besieged and reduced the town and destroyed its buildings. Durant la Crisi orientala de 1840 it was bombarded lo 4 de novembre de 1840 per las allied British, Austrian and French squadrons, e l'an seguent restored to Turkish rule.
Referéncias[modificar | modificar la font]
- ↑ 1,0 1,1 Andrew Petersen (February 6, 2002). A Gazetteer of Buildings in Muslim Palestine: Volume I (British Academy Monographs in Archaeology) (Pt.1) (Hardcover). British Academy, 68.
- ↑ Burraburias II a Amenophis IV, letter No. 2
- ↑ Aharoni, Yohanan (1979). The land of the Bible: a historical geography. Westminster John Knox Press, 144–147. ISBN 9780664242664. Retrieved on October 18, 2010.
- ↑ Becking Bob (1992) The Fall of Samaria: An Historical and Archaeological Study BRILL, ISBN 9004096337 pp 31–35
- ↑ The Guide to Israel, Zev Vilnay, Ahiever, Jerusalem, 1972, p. 396
- ↑ Acco, Ptolemais, Acre
- ↑ {{{Títol}}}
- ↑ {{{Títol}}}
- ↑ Maundrell, Henry (1836). A Journey from Aleppo to Jerusalem: At Easter, A.D. 1697. S. G. Simkins, 90. Retrieved on October 20, 2008.