text:
The Tempest
The Tempest es lo títol anglés de La Tempèsta una pèça de William Shakespeare, seriá estat escricha en 1610–11, e fòrça criticas penson que foguèt la darrièra pèça que Shakespeare escriguèt sol. Se debana dins una illa alunhada, ont lo masc Prospero, de fach lo duc de Milan, intriga per restaurar sa filha Miranda a sa plaça vertadièra utilizant l'illusion e la manipulacion biaissuda. Esconjurar una chavana, la tempèsta eponima, per trapar lo fraire usurpaire Antonio e lo complice lo rei Alonso de Nàpols sus l'illa. Alà, sos manipòlis suscitan la revelacion de la natura bassa d'Antonio, la redempcion del rei, e lo maridatge de Miranda amb lo filh d'Alonso, Ferdinand.
I a pas una sola font evidenta per l'intriga de The Tempest, mas los cercaires veson de parallels amb lo Naufragium d'Erasme, lo De orbe novo de Peter Martyr, e los rapòrts dels testimònis de vista William Strachey e Sylvester Jordain del vertadièr encalatge del Sea Venture sus l'illa Bermuda, e lo conflicte seguent entre Sir Thomas Gates e Sir George Somers. Mai, un dels discors de Gonzalo inspirat dels Essays de Montanha Of the Canibales, e fòrça del discors de renóncia de Prospero es inspirat pels mots del discors de Medèa dins lo poèma d'Ovidi Las Metamorfòsis. Lo masque l'Acte 4 seriá un apond, benlèu en onor del maridatge entre la Princessa Elisabèt e Frederic V en 1613. La pèça foguèt pel primièr còp dins lo Primièr Folio de 1623.
L'istòria posa fòrça dins la tradicion del roman de cavalariás, e foguèt influenciat per la tragicomèdia, lo masque de cort e benlèu la commedia dell'arte. Çò fa la diferéncia d'aquela pèça amb las autras Shakespeare es una observança escricta, mai organizada en estil neoclassica. De criticas veson The Tempest coma essent subretot ligada a la sieuna natura de pèça, sovent fasent lo ligam entre l'"art" de Prospero's e l'illusion teatrala, e d'ora las criticas an vist en Prospero un representacion de Shakespeare, e sa renóncia a la mascariá coma un adieu de Shakespeare a l'empont. Lo jòc de Prospero es racional, e non pas occultista, un masc fasent contraste amb la Sycorax: sa magia essovent descricha coma destructritz e terribla, alara qu'aquela de Prospero se dich meravilhosa e bèla. Dempuèi los ans 1950, amb la publicacion de Psychology of Colonization per Octave Mannoni, The Tempest foguèt vist totjorn mai pel prisme de la teoria postcoloniala —illustrat per d'adaptacions coma Une Tempête d'Aimé Césaire se debanant a Haití.
The Tempest atirèt pas pro l'atencion abans que foguèt bandida pel Parlament que siá pas joga en 1642, e venguèt populara pas qu'amb la Rastauracion, e sonque dins de version adaptadas. Al mièg del sègle XIX, las produccions teatralas tornan al tèxte original de Shakespeare, e al sègle XX, las criticas e academics se'n cargan de tornar donar de valor a la pèça, fins a la considerar coma essent una granda òbra de Shakespeare. Foguèt adaptada plan sovent dins de varietats d'estils e de format: en musica, amb uns 46 opèras compausat per exemple per Fromental Halévy, Zdeněk Fibich o Thomas Adès; en òbra d'orquestra per Tchaikovsky, Arthur Sullivan o Arthur Honegger; e cançons per exemple per Ralph Vaughan Williams, Michael Nyman o Pete Seeger; en literatura, los poèmas With a Guitar e To Jane de Percy Bysshe Shelley, The Sea and the Mirror de W. H. Auden's ; de novèlas d'Aimé Césaire e The Diviners de Margaret Laurence; dins de pinturas de William Hogarth, Henry Fuseli, e John Everett Millais; e al cinema, anant de la version colorizada a la man de la performança de Herbert Beerbohm Tree (1905), pel film de sciéncia ficcion Forbidden Planet (1956), pel Peter Greenaway de 1991 (Prospero's Books) John Gielgud jogant Prospero, pel Julie Taymor de 2010 que Prospero ven Prospera (jogada per Helen Mirren), pel Des McAnuff de 2010 Al Festenal Shakespeare deStratford amb Christopher Plummer.
Somari
- 1 Personatge
- 2 Intriga
- 3 Data e fonts
- 4 Tèxte
- 5 Tèmas e motius
- 6 Criticas e interpretacion
- 7 Referéncias
- 8 Lecturas complementàrias
- 9 ligams extèrnes
Personatge[modificar | modificar la font]
- Prospero, lo personatge principal. Lo capvirat Duc de Milan. Viu sus una illa e es un grand masc.
- Miranda, filha de Prospero, que s'enamora dem Prince de Nàpols, Ferdinand.
- Ariel, un fèr e mal esprit que realiza las demandas de Prospero's e, a vegadas, es visible pas que d'el. Ven l'esclau de Prospero's perque foguèt salvat per Prospero d'èsser pres dins un arbre per Sycorax. Ariel obesís a totas las demandas e fin finala li foguèt autrejada la libertat.
- Caliban, un marrit natiu de l'illa, lo filh difòrme d'una bruèissa nomenada Sycorax, que govèrna l'illa abans l'arribada de Prospero. Òbra coma esclau de Prospero mas l'òdi. Dins la pèça, es conegut per aver fa de malediccion per exemple: "a southwest wind blow on ye and blister you all o'er".
- Sycorax (citada), un masc defunt d'Argeria e maire de Caliban, que foguèt bandida cap a l'illa abas l'arribada de Prospero e asserviguèt los esperits de l'illa, e tanben Ariel.
- Iris, Ceres, e Juno, esperits que joga los ròtles de divesa dins un masque presentat al joves amoroses.
- Alonso, rei de Nàpols
- Sebastian, fraire perfid d'Alonso.
- Antonio, fraire de Prospero, qu'usurpèt sa posicion al Duc de Milan. El e Sebastian intrigan amb fracaç per tuar Alonso.
- Ferdinand, filh d'Alonso. S'enamora de Miranda.
- Gonzalo, cortisan amable napolitan, qu'a l'amagat provesís Prospero e Miranda de manjar, aiga, libre, e autres "estòfa e necessaris" quand foguèron sacats cap al mar.
- Adrian e Francisco, lòrds.
- Trinculo, lo bofon del rei e amic de Stephano.
- Stephano, majordòm briac del rei e amic de Trinculo qu'ensaja d'ajudar Caliban per capvirar son mèstre
- Mèstre d'equipatge
- Capitani de la nau
Intriga[modificar | modificar la font]
Lo masc, Prospero, en realitat lo Duc de Milan, e sa filha, Miranda, èran encalats pendent dotze ans sus una illa après qu'Antonio, faire jelós de Prospero (ajudat per Alonso, lo rei de Nàpols) lo depausèt e lo daissèt anar a la deriva amb sa filha Miranda de 3 d'edat. Gonzalo, lo conselhièr d'Alonso, armèt a l'amagat la nau amb de noiritura, aiga fresca, e autres "rich garments, linens, stuffs and necessaries", e "volumes" (libres) presas de Prospero. Avent de poders magics a causa de sa granda erudicion, Prospero es, a contracòr, servit per un esperit, Ariel, que Prospero aviá salvat d'un arbre ont èra pres per una bruèissa crudèla, Sycorax, après que aviá refusat de li obesir. Prospero garda la leialtat d'Ariel li promtant de lo liberar de la servitud de l'esperit desinvòlt. Sycorax aviá estat exiliada d'Argièrs cap a l'illa per aver causat de degalhs amb sa magia, e moriguèt après Prospero arribar e sens aver liberat Ariel. Son filh, Caliban, un monstre difòrme e lo sol non espirital abitant abans Prospero arribar, foguèt d'en primièr elevat per el. Aprenguèt a Prospero cossí subreviure dins l'illa, alara Prospero e Miranda aprenon a Caliban lor religion e lenga. Coma esclau, Caliban ne venguèt a veire Prospero coma un usurpaire e grandís la ressentida contra el e sa filha. A lors torn, Prospero e Miranda veson Caliban amb la decepcion, lo mesprètz e lo fàstic. Prospero complís pas qu'un acte de magia d'esperel directament sus l'enpont: desarma Ferdinand, li tornant la sang cap a lo far venir mainat: "in their infancy again". Lo rèste de sa magia se realiza mejans lo contrròtle dels esperits (o se debanèt abant los fachs), tal coma se pensavan qu'operavan los mascs.
Prospero, avent devinat que son fraire Antonio es dins una nau a proximitat, lèva una tempèsta que fa pensar als passatgièrs que son naufragièrs e encalats. Tanben sus la nau i a l'amic d'Antonio e autre conspiraire, lo rei Alonso de Nàpols, lo fraire d'Alonso e filhs (Sebastian e Ferdinand) e Gonzalo, conselhièr fidèl d'Alonso. Totes aqueles passatgièrs venon de la nòça de la filha d'Alonso, Claribel e del rei de Tunis. Prospero capita a separar los subrevivents naufragats en diferents grops amb son sòrt, e alara Alonso e Ferdinand son separats, cadun cresent que l'autre es mòrt.
Tres intrigas alternan dins la pèça. D'una, Caliban tomba amb Stephano e Trinculo, dos embriacs, cresent que Stephano es "brave dieu" que "balha la liquor celèsta". Ensag de levar un còp contra Prospero, que fin finala fa fracaç. De la segonda, Prospero trabalha per encoretjar una romança entre Ferdinand e Miranda; ambedos s'enamoran d'ora, mas Prospero se tafura: "too light winning [may] make the prize light", e obliga Ferdinand de venir son servicial, lo considerant coma un espion. De la tresena, Antonio e Sebastian conspiran per tuar Alonso e Gonzalo que Sebastian venga rei. Ariel los divulga jols òrdres de Prospero. Ariel aparéis a Alonso, Antonio e Sebastian ("three men of sin") coma una arpia, los semonsant per aver traït Prospero. Prospero, testimòni d'aquò, se'n va visitar Ferdinand e Miranda. Los tres nòbles copables fugisson, baugs e en panica, e Gonzalo e los lòrds al servici los percaçan per los avertir "what this ecstasy may now provoke them to".
Prospero explica alara qu'aviá testat Ferdinand, e la sinceritat de la promesa cap a Miranda. E merceja Ariel que li balhen d'autres espirits e cree un masque per divertir lo jove parelh. Aqueles espirits presentan una benediccion per Iris, Ceres, e Juno, seguit de dança. Prospero sul còp se remembra l'intriga contra sa femna, revòca los esperits e Miranda e Ferdinand, e arma una tenda contra Caliban, Trinculo, e Stephano. Son sacats de l'empont per de trèvas en forma de cans.
Prospero, amb totes sos enemics en son poder, descobrís qu'Ariel auriá pietat d'eles s'aviá estat "uman", e decidís de pardonar las gents qu'ensajèt de lo tuar. Ditz a Ariel de li menar los nòbles e trenca los embelinaments.
Dins la concluson, totes los personatges principals son menats fàcia a Prospero, que perdona Alonso, Antonio e Sebastian. Ariel es encargat de preparar lo climat de navigacion que cal per guidar la nau del rei de retorn cap a la flòta reiala fins a Nàpols, ont Ferdinand e Miranda seràn maridats. Après aver complit aquela tasca, Ariel serà fin finala liure. Prospero gracia Caliban, qu'es enviat per preparar la lòtja de Prospero, ont Alonso e los sieus son invitats per la darrièra nuèch abans la patença. (Pasmens es pas clar se, après la partença, Caliban demora sus l'illa o se va a Nàpols). Prospero indica que vòl los divertir amb l'istòria de sa vida sus l'illa. Prospero dicidís de trencar e aclapar sa bagueta magica, e "negar" son libre magic, e dins aquel epilòg, desempachat dels sieus poders magics, invita lo public de lo liberar de l'illa jols aplaudiments.
Data e fonts[modificar | modificar la font]
Datacion[modificar | modificar la font]
The Tempest segon los savis seriá estat escricha en 1610–11, e de concens qu'es la darrièra pèça Shakespeare qu'escriguèt sol, pasmens se demora de questions sus las dos afirmacions.[1][2] Lo erudits tanben notan qu'es impossible de determinar se la pèça foguèt escricha abans, après, o al meteis temps que The Winter's Tale, la datacion d'aquela essent tanben problematica.[1] Edward Blount faguèt intrar The Tempest dins lo Stationers' Register l'8 de novembre de 1623. Es una de las 16 pèças de Shakespearean que Blount registrèt aquela data.[3]
Fonts contemporanèas[modificar | modificar la font]
I a pas una sola origina evidenta per l'intriga de The Tempest; seriá estat creada d'una amalgamacion de fonts.[4] Dempuèi que comencèt l'estudi da las fonts comencèt al sègle XVIII, los cercaires suggerisson de passatges del Naufragium d'Erasme (1523), (tranduch en anglés en 1606)[1] e las traduccions de Richard Eden en 1555 del De orbo novo de Peter Martyr (1530).[2] E mai, A True Reportory of the Wracke and Redemption of Sir Thomas Gates, Knight de William Strachey, un testimòni de vista rapòrt del vertadièr encalatge del Sea Venture en 1609 sus l'illa de las Bermudas navigant cap a Virgínia, es considerat per fòrça criticas coma essent una font primària de Shakespeare a causa de pauralas, une intriga e una tematica pareissentas.[7] Pasmens se foguèt pas publicat abans de 1625, lo rapòrt de Strachey, un d'entre aqueles que descriu l'incident, que data del 15 de Julhet de 1610, e las criticas dison que Shakespeare podèt aver vist lo manuscript aquela an. E.K. Chambers identifica lo True Reportory coma "autoritat màger" per The Tempest de Shakespeare,[8] e l'editor modèrne Arden ditz que Shakespeare "de segur tirèt" de Strachey and Montanha de passatges especifics de la pèça.[7] Aguèt, pasmens, d'scepticisme sus l'influéncia de Strachey dins la pèça. Kenneth Muir argüís que pensa "i a un dobte pichon little que Shakespeare legiguèt ... lo True Reportory de William Strachey" e edacòm, "la mesura de resson dels dichs suls librets [de Bermudas] foguèt, pensi, exagerada. I a pas gaire de naufragi dins l'istòria o la ficcion mencionant pas d'espetidura, ont la nau es pas saurrada de sa carga, ont los passatgièrs se sentisson pas pasperduts, ont los vents dels nòrd son pas secs, e ont degun s'assegura arrapant lo bastengatge", e contunha disent "lo raconte de Strachey sul naufrag es mesclat amb las memòrias de Sant Pau – ont pas degun periguèt – e amb las encontras d'Erasme."[9]
Un autre subrevivent del Sea Venture, Sylvester Jourdain, tanben publica un rapòrt, A Discovery of The Barmudas datat del 13 d'October de 1610, e Edmond Malone argüís que per la data de 1610–11 lo raconte de Jourdain A True Declaration of the Estate of the Colonie in Virginia del Virginia Council of London's datat del 8 de november de 1610.[10]
Autras fonts[modificar | modificar la font]
The Tempest pòt prene l'estructura de la tradicionala italiana commedia dell'arte, ont a vegada paréis un mague e sa filha, lor servicial susnatural, e de campanhòls. La commedia a vegada fa jogar un palhassa nomenat Arlecchino (e son predecessor, Zanni) e son partenari Brighella, qu'an de semblanças amb Stephano e Trinculo; un gibós napolitan lubric que correspond a Caliban; e l'intelligenta e bèla Isabella, que lo paire ric e manipulaire, Pantalone, de contunh cerca un promés per ela, çò que rebat la relacion entre Miranda e Prospero.[11]
La descripcion de sa societat ideala de Gonzalo (2.1.148–157, 160–165) sus la tematica e lo vèrbe fa resson als Essays de Montanha dins sa traduccion anglesa de John Florio Of the Canibales (1603). Montanha lausa la societat dels Caribencs: "Es una nacion ... qu'a pas aquel genre de trafec, de coneissença en Letras, pas d'intelligéncia dels nombres, pas de nom de magistrat, nimai de superioritat politica; utilizan pas de servici, de riquesa, o de pauretat; pas de contractes, pas de successions, pas de division, pas d'ocupacion vana; pas de respècte de parentat, mas los comuns, pas de vestit sonque natural, pas de tèrras femadas, pas d'usatge de vin, blat o jòc. Las paraulas d'importança mensorga, mentida, traïson, dissimulacion, cobesença, enveja, maudisença, e pardon, jamai foguèron entendudas entre eles."[12] E mai, fòrça de discors de la renonciada de Prospero (5.1.33–57) utiliza los quita mots del dicors de Medèa dins las Metmorfòsis d'Ovidi.[13]
Tèxte[modificar | modificar la font]
The Tempest presenta unes problèmas relatius la comparant a las autras pèças de Shakespeare. D'en primièr publicada dins lo Primièr Folio en Decembre de 1623, la primièra del volum, plaçada dins la seccion de la comèdias. La pèça compta mai de didascalias que dins la autras pèças de Shakespeare, fasent pensar que foguèt escricha per de lectors puslèu que per d'actors. Concluson los savents qu'es un volum d'editors, John Heminges e Henry Condell, las didascalias apondudas cap als lectors, e son pas necessariament de Shakespeare. Los cercaires se demandan se lo masque dins l'Acte 4, qu'es una causa intercalada mas tard, benlèu aponduda per la nòça de la Princessa Elisabèta e Frederic V en 1613. Pasmens d'autres savents pesan aquela afirmacion improbabla, argüissent que prene lo masque a una autra pèça crea mai de problema que'n resòlv.[14]
Tèmas e motius[modificar | modificar la font]
Lo Teatre[modificar | modificar la font]
The Tempest tracta d'esperela de la quita natura d'una pèça, sovent descrivent los ligams entre l'art de Prospero e l'illusion teatrala; lo naufragi es un espectacle que realiza Ariel, ont Antonio e Sebastian son causits dins la tropa per jogar.[16] Quitament Prospero se referís al Globe Theatre quand descriu lo mond entièr coma una illusion: "the great globe ... shall dissolve ... like this insubstantial pageant".[17] Ariel d'esperel sovent se disguisa per de ròtles de la mitologia classica, per exemple una nimfa, una arpia, e Ceres, jogant mai tard dins lo masque e l'antimasque que Prospero realiza.[18]
D'ora las criticas, coma Thomas Campbell en 1838, mòstra una allusion de contunh al teatre coma una indicacion que Prospero poiriá representar Shakespeare; la renonciada del personatge de la mascaria indica l'alunhament de Shakespeare de l'empont. Aquela teoria demora dentre las criticas, e sobra solid dins lo canon de la critica.[19]
Mascaria[modificar | modificar la font]
La mascaria èra un subjècte de controvèrsia a l'epòca de Shakespeare's day. En Itàlia en 1600, Giordano Bruno, conegut per son interés per l'ocultisme, foguèt brutlat sul lenhièr per eretgia. Dins l'anglatèrra protestanta ont Shakespeare escriguèt The Tempest, la mascaria èra tanben un tabó; tota la "mascaria", èra considerada coma diabolica. De pensaires donan l'apròcha mai racionala approach per l'estudi del subrenatural, dins la determinacion per descobrir los mecanismes dels fenomèns inabitual. L'allemand Henricus Cornelius Agrippa èra un dels pensaire, que publiquèt De Occulta Philosophia (1531, 1533) sas observacions de la mascaria "divina". Las òbras d'Agrippa influencièron lo doctor John Dee, un Englés e estudiant de fenomèn subrenatural. Quand lo rei Jaume pren lo tròn, lo quita Dee foguèt atacat per sas cresenças, mas èra capable de se defendre amb succés explicant la natura divina de sa profession. Pasmens, moriguèt en disgràcia en 1608.[20]
Shakespeare tanben fa atencion per destriar que Prospero d'esperel se presenta coma un masc racional, e non pas occultista. O fa donant un contraste entre el e Sycorax. Sycorax, se dich, adorèt lo diable. Èra incapabla de contraròtlar Ariel, qu'èra "trop delicat" per de tascas tan escuras. La bontat racionala de Prospero li permet d'aver lo contraròtle Ariel alara que Sycorax pòt pas que lo prene dins un arbre. las mascaria de Sycorax es sovent descricha coma destructitz e terribla, alara que Prospero se dich mervelhós e bèl. Prospero cerca de reglar son mond mejans sa mascaria, e aquò fach, i renoncia, daissent Ariel liure.[20] De segur, lo problèma es, Prospero jamai vertadierament realiza pas cap d'actes magics. Sonque o fa Ariel. La mascaria de Prospero es un afar sonque de lengatge.
L'alama[modificar | modificar la font]
The Tempest pòt s'interpretar coma lo darrièr tractat de Shakespeare al subjècte de l'alma umana, subretot de la cencepcion de na Renaissença de l'alama tripartida divisada en esfèras: vegetativa, sensitiva, e rationala, coma o desciu Platon e la filosofia crestiana. Atal foguèt tanbe descrich per Sigmund Freud amb l'Aquò, lo Ieu e lo Subre-ieu que foguèt ligat pel primièr còp first a The Tempest en 1956 l'escenari per Forbidden Planet de Cyril Hume, Irving Block, e Allen Adler. Lo film presenta Caliban coma lo "monstre de l'aquò", pasmens s'aquela teoria es rubutada coma "obsolèta" dins aquel futur imaginat, e foguèt tanben rebutat per James E Phillips en 1964.[21] Prospero es exiliat cap a una illa amb lo simbòl del vil, la natura "vegetativa" – Caliban – e sa filha, "sensitiva" o sostat subrenatural – Ariel. De produccions faguèron jogar pel meteis actor lo tres ròtles de la pèça, ne fasent los simbòls del conflicte amb un Prospero plenament realizat e despertat.
Criticas e interpretacion[modificar | modificar la font]
Genre[modificar | modificar la font]
L'istòria L'istòria posa fòrça dins la tradicion del roman de cavalariás, una naracion fictiva situada alunhat de la vida ordinària. Aquel tipe de roman se basa sus de tèmas coma lo supernatural, meravelhós, exploracion e descobèrta. Sovent se sutua dins de regions costièras, e de trachd tipics exotics, luòcs fantastics e de tèmas de transgression e redempcion, pèrda e recobrança, exil e retrobada. Fin finala, alara que The Tempest foguèt d'en primièr listada coma una comèdia dins lo Primièr Folio de las pèças de Shakespeare, d'editors seguents causiguèron un labèl especific Shakespearean romance. Coma fòrça romans d'aquel tipe, la pèça foguèt influenciada pel genre novèl de la tragicomèdia, introduch per John Fletcher al començament del sègle XVII e tamben pel van del masque de cort.[22]
Estructura dramatica[modificar | modificar la font]
The Tempest es diferent e la autras pèças de Shakespeare dins son obedisença estricta, mai organizat segon l'estil neoclassica. L'indicacion mai clara d'aquò es lo respècte per Shakespeare de las tres unitats de la pèça: Unitat de Temps, Luòc, e Accion.[23] Las autras pèças de Shakespeare rarament respectan las tres unitats, se realizan dins de luòcs alunhats per de milas e sus mai d'un jorn quitament sus d'annadas.[24] Los eveniments se desbanan en temps real fàcia al public, lo quita Prospero declara a l'acte darrièr que tot se passèt, mai o mens, en tres oras.[3][26] Tota l'accion es unificada sus una intriga basica: la lucha de Prospero per reconquerir son ducat; tanben a per tèrmes un sol luòc, una illa imaginària, que fòrça cercaires s'acròdan per la locazar dins la mar Mediterranèa.[27] D'autres suggerisson que se situa dins lo Mond Nòu, qu'unas lecturas rebaton las conquistas anglesas e espanhòlas dins las Americas.[28] D'autres argüisson que l'illa pòt representar quina que siá tèrra que foguèt colonizada.[29]
Postcolonialisme[modificar | modificar la font]
A l'epòca de Shakespeare, una granda partida del mond ja èra descobèrt pels marins europèus, e d'istòrias tornavan d'illas a despart, amb de mites suls Canibals de las Caribas, d'Edèns alunhats e d'Utopias tropicalas al marge. Amb lo persnatge de Caliban (qu'a per nom una quasi anagrama de Canibal e pareissent a "Caribas"), Shakespeare benlèu obrís una discussion detalhada sus moralitat del colonialisme. Diferentas vistas se trapan dins la pèça, per exemple l'incert de l'Utopia de Gonzalo, l'asserviment per Prospero de Caliban, e la seguenta resentida de Caliban. Caliban se mòstra tanben coma lomai natural dels personatges de la pèça, esent fòrça en contacte amb lo mond natural (e lo public modèrne ne ven al lo veire mai que los dos amics del Mond Vièlh, Stephano e Trinculo, pasmens se l'intencion originala de l'autor es benlèu diferenta). Es evident que Shakespeare es inspirat per un essay de Montanha traduch en english per Of Cannibals—que discuta del las valors de las societats isoladas de las influéncias d'Euròpa—alara qu'escriviá The Tempest.[30]
Al començament dels ans 1950, amb la publicacion de Psychology of Colonization per Octave Mannoni, The Tempest foguèt vista totjorn mai pel prisme de la teoriz postcoloniala. Aquel novèl vejaire del tèxte explora l'efièch de colonizaire (Prospero) sul colonizat (Ariel e Caliban). Quitament se se passa Ariel dins aqueles debats al benefici del mai intrigant Caliban, pasmens es una compausanta essenciala d'aquel.[31] L'escrivan francés Aimé Césaire, dins sa pèça Une Tempête situa The Tempest a Haití, descrivent Ariel coma un mulastre que, al contrari de mai more rebèl Caliban, estima que la negotiacion e l'associacion es la dralha per se liberar dels colonizaires. Fernandez Retamar situa sa version de la pèça a Cuba, e descriu Ariel coma un ric Cuban (en comparason amb lo Caliban de bassa classa) que tanbe deu causir entre rebellion e negotiacion.[4][33] Pasmens se lo cercaires suggeriguèron que son dialòg amb Caliban dins l'acte dos, Scèna una, conten d'indicis d'una aliança futura entre los dos quand Prospero se'n va, Ariel es mai sovent vist pels cercaires coma lo bon servicial, in comparason amb lo connivent Caliban—una vista que lo public de Shakespeare pòt aver partejat.[34] Ariel es utilizat per d'escrivan postcolonials coma un simbòl de lors esfòrts de susmontar los efièchs de la colonizacion sus loe cultura. Per example, Michelle Cliff, una autora Jamaicana, dich qu'ensaja de combinar Caliban e Ariel en ela mèsma per crear una via d'escriure que representa melhor sa cultura. de tala utilizacion d'Ariel dins la pensada postcoloniala es luènh d'èsser rar.[31]
Feminisme[modificar | modificar la font]
The Tempest compta pas qu'un personatge femenin, Miranda. D'autras femnas, coma la maire de Caliban, Sycorax, la maire de Miranda e la filha d'Alonso, Claribel, son pas que mencionadas. A causa del pichon ròtle de las femnas dins la pèça al comparar las autras de Shakespeare, The Tempest atirèt fòrça criticas feministas. Miranda es tipicament vista completament privada de libertat per son paire. Son sol dever al sieu vejaire es de demorar casta. Ann Thompson argüís que Miranda, es una mena de femna typica dins l'ambiant colonial, que completament interiorizèt l'òrdre patriarcal de las causas, pensant qu'es subordonada a son paire.[35]
Quitament las femnas mens importantas mencionadas dins la pèça son subordinadas tanben, son pas descrichas que mejans los òmes de la pèça. Gaireben tot çò que se dich de Sycorax, per example, o dich Prospero. Mai tard, Stephen Orgel nota que Prospero jamai encontrèt Sycorax – tot çò qu'aprenguèt d'ela ven d'Ariel. Segon Orgel, la suspicion de Prospero suslas femnas fa d'el una font d'informacion fisabla. Orgel suggerís qu'es sceptic sus la vertut de las femnas en general, citant de remarcas ambigúas sus la fidelitat de sa femna.[36] Pasmens, de divesas coma Juno, Ceres, Iris, e de nimfas del mar son dins una scèna de la pèça
Referéncias[modificar | modificar la font]
Notas[modificar | modificar la font]
- ↑ Bullough (1975, VIII: 334–339).
- ↑ see Kermode (1958, xxxii–xxxiii).
- ↑ The Tempest, 5.1.1–6
- ↑ Harry Meek, « Rodo to Retamar: Shakespearean Metaphor and Post-Colonial Thought », www.academia.edu/HMeek
Fonts segondàrias[modificar | modificar la font]
Lecturas complementàrias[modificar | modificar la font]
Bowling, Lawrence E. (1951). The Theme of Natural Order in "The Tempest" 12. National Council of Teachers of English, 203–9. DOI:10.2307/372626.
- (en) Judith Buchanan, Shakespeare on Film, Harlow, Pearson, (ISBN 0-582-43716-4)
- (en) Judith Buchanan, Shakespeare on Silent Film: An Excellent Dumb Discourse, Cambridge, Cambridge University Press, (ISBN 0-521-87199-9)
Cantor, Paul A. (1980). Shakespeare's The Tempest: The Wise Man as Hero 31. Folger Shakespeare Library, 64–75. DOI:10.2307/2869370.
Gilman, Ernest B. (1980). "All eyes": Prospero's Inverted Masque 33. The University of Chicago Press, 214–230. DOI:10.2307/2861118. OCLC 37032182.
- « {{{1}}} »
Grant, Patrick (1976). The Magic of Charity: A Background to Prospero XXVII. Oxford University Press, 1–16. DOI:10.1093/res/XXVII.105.1.
- « {{{1}}} »
- « {{{1}}} »
- « {{{1}}} »
- « {{{1}}} »
Zimbardo, Rose Abdelnour (1963). Form and Disorder in The Tempest 14. Folger Shakespeare Library, 49–56. DOI:10.2307/2868137.
- Alastair Macaulay, « American Ballet Theater Opens Its Fall Season - NYTimes.com », (consultat lo 8 novembre 2013)
ligams extèrnes[modificar | modificar la font]
- The original-spelling text of The Tempest at Internet Shakespeare Editions
- The Tempest Navigator, including annotated text, line numbers, scene summaries, and text search
- Introductory Lecture on The Tempest
- Lesson plans for The Tempest at Web English Teacher
- An original-spelling version (.doc format) of William Strachey's True Reportory of the Wracke and Redemption of Sir Thomas Gates, Knight, hosted by Virtual Jamestown
- The Tempest Audio Book – a free recorded performance of The Tempest by the Universal Shakespeare Broadcasting Company.
- The Tempest public domain audiobook at LibriVox


c: text/html

text:
30/11/2018
L’abbaye au petit matin
Site Officiel La Cour de l'Abbaye
REAL Nicolas
La cour de l’abbaye
Tel: 04 50 01 87 79
E-mail: info@lacourdelabbaye.com
17:50 Publié dans 15 chemin de l’abbaye, abbaye annecy, abbaye annecy-le-vieux, abbaye d’annecy-le-vieux, annecy-le-vieux, art, cocktail, cocktails, evenements, events, galerie, Genève, la cour de l'abbaye, lac annecy, LACOURDELABBAYE, lacourdelabbayeannecylevieux, nicolas réal, nicolasréal, réal nicolas, réalnicolas, seminaires, seminars, vieille ville d’annecy, アヌシー, プレゼント, 老阿讷西, 阿讷西, 阿讷西湖 | Tags : real, nicolasreal, réalnicolas, nicolasréal, realnicolas, nicolas real, réal nicolas, nicolas réal, real nicolas, lacourdelabbaye, lacourdelabbaye, séminaire, séminaires, seminaire, seminaires, seminars, événements, evenements, cocktail, cocktails, lacourdelabbayeannecylevieux, la cour de l'abbaye, abbaye annecy, vieille ville d’annecy, abbaye d’annecy-le-vieux, abbaye annecy-le-vieux, abbaye annecylevieux, abbaye annecy le vieux, アヌシー, 阿讷西, 老阿讷西, lac annecy, vieux annecy, 15 chemin de l’abbaye | Lien permanent | Commentaires (0)
Les commentaires sont fermés.

robotstxt: allowed

filter: keep


text:
Ligue du Midi : serias d’agressions impunidas dins las Cevenas
Un Clan 100% racista
L’istòria dels Rodièr, aquò es çò primièr la del cap de familha : Richard Rodièr. Nascut a la fin dels ans 1940 a Besièrs, se politiza al près dels arquis de sa vila natala abans de jónher dins los ans 1960 la Fédération des Étudiants Nationalistes (F.E.N.), un movement neo-fascista. Participèt puèi al començament dels ans 1970 a la bastison de Pòble d’òc, movementòt que se presentava coma occitanista e «autogestionari», per fin de manténer un cèrt embolh e ensajar aital d’infiltrar los mitans esquerristas, sens capitar ben. Sus la fin dels ans 1980, lo patriarca se crompa lo castèl d’Isis, dins la comuna de Sant-Julian de Nau, a dos passes de Sumena, per se consacrar a l’educacion de sos filhs : Olivier e Martial Rodièr. En 1998, los dos fraires jonhon lo grop Unité radicale que sos eslogans daissan pas gaire de plaça al dobte : « Mouloud, touche pas à ma race, les Françaises aux Français ». L’experiéncia es brèva d’abòrd qu’en 2002, Unité Radicale se dissolguèt après qu’un de sos sòcis agèt ensajat d’assassinar Jacques Chirac. Lo paire amb los filhs Rodièrs s’acampan alara amb los militants descasuts per crear lo Bloc identitaire e lo Comité d’Entraide aux prisonniers Européens (C.E.P.E.) que Richard Rodièr ne ven president.
Sosten als criminals de la drecha-extrèma
Creat en 2002 a Nimes, lo C.E.P.E. organiza lo sosten financièr pels cases pus desesperats de la drecha-extrèma. Lo comitat ajudèt per exemple Maxime Brunerie, lo qu’ensagèt d’assassinar Jacques Chirac,o Michel Lajoye, militari vièlh encarcerat après aver pausat una bomba dins un cafè arabe. Ajudèt tanben de mond coma Fanny Truchelut, proprietària d’ una cochada, condemnada per aver refusat que dintrèssen de femnas veladas dins son establiment, o Israel Galve Maldonado, falangista espanhòl implicat dins una aganta amb de militants d’esquèrra. En 2009, pendent un acamp del Bloc Identitaire a Aurenja, lo C.E.P.E. vend a son taulièr de cartas postalas amb lo retrach de Pétain, de Saint-Loup (ancian waffen SS) e del collaboracionista Brasillac. Lo Bloc Identitaire pren alara son escart amb lo C.E.P.E. e lo paire Rodièr lèga l’estructura a son filh Martial. Lo C.E.P.E ven Entraide et solidarité e aqueste serà especialament mobilizat per Esteban Murillo, enculpat del murtre de Clement Méric, o pel quite Martial Rodier. Fòragitat pel Bloc Identitaire, Richard Rodièr pausa lo mes de genièr de 2011 a la prefectura del Vigan los estatuts de la Ligue du Midi.
Desbranda electoralas
Oficialament, l’objècte de la Ligue du Midi es de « concourir à l’expression démocratique en Languedoc Roussillon en assurant la promotion des identités historiques et des libertés publiques des habitants de cette région ». La rubrica « qui sommes-nous » de lor site internet es pas tant ambigüa : « La Ligue représente et défend les de souche […] Nous avons choisi de préférer les nôtres avant les autres […] Nos solutions : exiger l’accroissement du contrôle des clandestins et généraliser la question de leur profil ADN. […] Créer une garde territoriale armée avec un noyau dur d’anciens militaires, policiers, gendarmes, pompiers mais complétée par des jeunes réservistes, des chasseurs, des sportifs et des patriotes en général ». Per que s’aplique aquel programa tan joiós, la Ligue du Midi ensaja d’en primièr la pista institucionala. A las eleccions regionalas de 2010, ja jos l’apellacion Ligue du Midi, lo Bloc Identitaire presentèt una lista menada per Richard Rodièr, que faguèt 0,68%. Per las cantonalas de 2011, foguèt lo filh, Olivier Rodièr que se presentèt sus una lista que la pòrta alara una Ligue du Midi emancipada del Bloc Identitaire, solament, pecairòt, nòste Rodièr passèt pas los 2%. A las legislativas de 2012, dins Gard, paire et filh s’anauçan respectivament a 0,54% e 0,27%. Enfin, per la senatorialas de 2014, la femna de Richard Rodièr, Maryvonne, se fa portar candidata pel Rassemblement National Force Vie, e amassa pas que sèt sufragis.
Sieg heil, coteladas, accions còp-de-ponhs
Una familha que de longa se sap faire remarcar. A una fèsta municipala a Sant-Nazari-de-Pezan, Olivier Rodièr aviá bramat aital davant lo cònsol de la comuna en fasent de saluts nazis : « On vient chasser les Arabes! Ratons, bicots, les Arabes dehors! On est chez nous, on va tous vous crever ». Per aquò foguèt condemnat lo 26 de junh de 2012 a sièis meses de preson. Son fraire Martial foguèt condemnat lo 13 de junh de 2013 a quatre ans de preson (dos ans amb sursís) per aver escotelat de per darrièr un jove militant antifascista de 16 ans lo 20 de setembre de 2008 pendent la fièra de vendémias de Nimes. Las provocacions coma las violéncias son, d’un biais general, la matritz de las accions que menan lo vintenat de militants de la Ligue du Midi. Agression d’un elegit de Bessans que veniá de levar una garba « identitària » d’al pè d’una estatua, irrupcion dins un supermercat per vojar las laissas halals e las romplir de porcalha, ataca a còps de cadena de fèrre contra de militants L.G.B.T. (lesbian-gai-bi-trans), patrolha de nuèch « anti-racaille » per las carrièras de Montpelhièr e darrièrament, lo mes de junh de 2017, saquejament d’una associacion en ligam amb de migrants – que per aqueste fach condemnèron Olivier Rodièr a un mes de preson. A las accions racistas e omofòba s’apondon tanben una especialitat de la Ligue du Midi : la caça dels « rabasses ».
« Rabàs, tu pousses comme une plante, et un jour on va te cueillir »
Lo mes de julhet de 2013, un desenat de militants de la Ligue du Midi pausan un bandairòla « Maître chez nous » a la dintrada del vilatge de Sumena. L’accion que la reivindica lo « mouvement anti-rabàs » aviá per tòca de s’opausar als « milliers de bobos, gauchos et punks à chiens » qu’anavan a las Transes Cévénoles, festenal de musica que se ten cada an a Sumena, a dos passes del castèl dels Rodièrs. Contactada per Le Poing, l’organizacion del festenal parla d’un « historique chargé » amb la Ligue du Midi e d’un « sujet sensible ». Clara, abitanta de Sumena, es pas tan paucparla : « Lo 23 de Julhet de 2017 a 5h de la nuèch, après lo festenal, èri amb una amiga per las carrièiras de Sumena e tot amb un còp ausissi de per darrièr “Hey, tu !” e Pam ! Me preni sabi pas quant de cacha-morres de la part d’Olivier Rodièr. Recacèri tanben una gròssa mòca per un collèga sieu, tan espatlut coma espés. I vesiá pas pus ren, las aurelhas me bronzinavan, e lo crane me faguèt mal per darrièr l’uèlh pendent tres setmanas. » Aude, l’amiga de Clara, confirma la scèna : « Del temps qu’Olivier Rodièr donava de còps de ponhs a Clara, un autre tipe me fotèt per costat e puèi per dessús lo cabucèl d’una pobèla. » Clara representa tot çò que los Rodièr pòdon pas veire : es maire celibatària d’un dròlle mestís, e mai aubèrga un migrant. Son testimoniatge fa paur : « Dos jorns après que m’agèron picada, a ma filha de 11 ans, que tornava a l’ostal, Olivier Rodièr la seguiguèt sus 200 mètres, en autò en l’agachant amb un aire amenaçós. Coma arribava al sulhet, el se metèt a accelerar per la carrièira coma un caluc. Quand ma filha dintrèt dedins, s’ajacèt per las rajòlas e despuèi vòl pas pus sortir defòra. […] Ara amb la distància, m’a sovengut de còps que los enfants me diguèron qu’Olivier Rodièr los escridassava dins de sa veitura :“Rabàs, butas coma una planta, e qualque jorn te culhirem”. Al començament, me semblava ren que piòt, mas après aquelas agressions, aquò pren un autre sens ».
Quand Olivier Rodier se passejava armat dins Sumena
Aqueles espauriments semblan fòrça regulars, coma o atèsta aquela letra signada per d’abitants de Sumena, que descriu una scèna tan borlesca coma espaurugaira : « Lo 15 d’agost de 2014, cap a 23h, un joine d’unes 18 ans venguèt demandar d’ajuda al monde que s’encapavan a la terrassa del bar […] a l’ocasion de la fèsta votiva, perque de tipes atacavan son amic qualques mètres mai luènh, vèrs lo burèu de tabat. Lo grop de la terrassa se mudèt d’aquí al burèu de tabat e i trapèt Olivier Rodièr, que semblava enchichorlat, que s’agantava amb un joine tot escàs major. Aqueste li agèt lèu lo dessús, e arribèt a desarmar lo cotèl qu’Olivier Rodièr brandissiá e a metre aiceste pel sòl. Après aver recaçat qualques còps per sòl, Olivier Rodièr se’n tornèt a son apartament […]. Passat un dezenat de minutas, Olivièr Rodièr ne sortiguèt e passèt per davant la terrassa del bar, l’aire enfuronit, en tenguent a bèls uèlhs vesents un pistolet, e anava devèrs las festivitats de la fèsta votiva […]. A aquel moment, de personas presentas sonèron la gendarmariá de Sumena per senhalar çò que veniá de se passar jos nòstres uèlhs, e que Olivièr Rodièr passejava per carrièiras a Sumena amb una arma a la man. Mièja ora pus tard, Olivièr Rodièr tornèt passar per davant la terrassa del bar, encara amb una arma en man, en tornant en cò sieu […]. Unes tres quarts d’ora après èstre avisats, los gendarmas se presentèron al domicili d’Olivier Rodièr, que s’i ausiguèron respondre per Mma Rodièr que son òme demorava pas pus aicí e qu’i èra pas, e mai de testimònis agèsson confirmat qu’Olivier Rodièr èra a son ostal. […] Sus aquelas entremièjas, los gendarmas se n’anèron ».
Los planhs del mond atacats menan pas a res
Los elegits locals coneisson de segur los actes dels Rodièrs. Lucas Faidherbe, cònsol ecologista de sant-Julian-de Nau e proprietari d’un camping al ras del castèl dels Rodièrs, s’es poscut mainar en persona de las malafachas dels Rodièrs : « Recebèm per exemple de joves de banlèga, e los Rodièrs venguèron entrò dedins lo camping per los insultar e los menaçar. E quand las fòrças de l’òrdre venon, nos donan tòrt a totes dos amb los Rodièrs ! ». L’ecologista Geneviève Blanc, conselhièra departamentala del canton d’Alès 1, decidiguèt d’alertar las autoritats : « Ausiguèri parlar d’aquelas agressions, mai que mai de la de Clara, e n’avisèri lo cabinet de la prefectura de Nimes lo mes d’agost de 2017. Al sos-prefècte del Vigan l’alertèron tanben d’elegits departamentals, mas aqueles avertiments, coma los planhs de las personas atacadas, menan pas enluòc. Es qu’en tant qu’elegits locals, sèm desprovesits, e l’Estat reagís pas ». De son costat, la comuna de Sumena « ne souhaite pas communiquer sur la Ligue du Midi ».
Esquichada d’una ensenhaira
Aquela impunitat acaba de convéncer los Rodier que per de bon son « maîtres chez eux » a l’entorn de lor castèl. Se’n prenguèron tanben darrièrament a una regenta de l’escòla de Sumena que li publiquèron sus lor site de la Ligue du Midi son pichòt nom e l’iniciala de son nom, per, segon l’autor de l’article, « alerter les parents » qu’als corses d’aquela regenta, « aucune place n’est faite pour que les enfants envisagent un quelconque effet négatif dans la perception de l’immigration ». Contactada per le Poing, una foncionària de l’escòla nos confirmèt que la publicacion d’aquel article « a portat còp a totes, a mes un marrit ambient e fot la petola que sabèm de qué son capables ». D’après nòstras informacions, l’afar es montat d’aquí a l’inspector d’acadèmia de Gard que, per ara, encara a pas reagit.
Errància ideologica, impoténcia politica
Aquelas esquichadas e aquelas agressions enfangan la Ligue du Midi dins un folklòre fascista que los arrecantona a la marginalitat politica. « los que son mai d’esquèrra los coneisson per adversaris mas los de drecha, e mai los que vòtan FN, coneisson pas la Ligue du Midi » remarca l’elegit local Geniève Blanc. Lo cònsol de Sant-Julian se remembra tanben que « Los Rodièrs ensagèron de mobilizar un pauc de monde, lo mes de novembre de 2016, contra l’installacion de centres d’aculhença de migrant a Sant-Bausèli, solament marchèt pas, arribèron pas a mobilizar lo monde. E mai amb lors collègas de Nimes, de Montpelhièr e de Lunèl, encara son pas qu’un vintenat. » Aquela incapacitat per recrutar de sòcis novèls empacha la Ligue du Midi d’obrar publicament. La darrièra manifestacion qu’organizèron, al mes d’octòbre de 2016 a Montpelhièr, amassèt un centenat de personas, mai que mai de militants de la drecha-extrèma venguts d’autras regions. Fin finala aquela manifestacion se tresmudèt en acamp immobil de çò qu’èran tanben presents mai d’un centenat de militants antifascistas. Aquela manca de militants fòrça la liga a se virar cap a d’accions « espectaclosas » aisidas de realizar e generadoiras de « buzz », mas pasmens la portada politica d’aquelas accions demòra pro anecdotica. Aquela impoténcia explica qualque errància ideologica : un jorn convencuda que cal « reconstituer des micros contre-sociétés de proximité hors-système » dins lo biais de las Brigandes, sècta musicala de drecha-extrèma establida a Salvetat-sus-Agot, la liga publica qualque autre jorn un article per afirmar que « la seule question sérieuse qui se pose est celle de la prise du pouvoir et de ce qu’il faudra en faire ». Pasmens, malgrat lor fragilitat estructurala, los Rodièrs e los militants de la liga demòran potencialament dangeiroses coma o mòstra los testimoniatges novèls d’agressions fisicas expausats aicí dessús.
Al mes d’octòbre de 2012, mai de 200 personas s’acampèron sus la plaça principala de Sumena per « refuser de laisser s’instaurer la haine et la violence dans ce village que nous aimons » e faire encapar als Rodièr e la liga que son pas maître chez eux, a Sumena e mai endacòm mai. Quora se farà un eveniment public novèl sus la plaça del vilatge ?
Texte de Jules Panetier Jimenez, traduction de L.Q.
Contacté par le Poing, Richard Roudier reconnaît « avoir été nationaliste » mais récuse aujourd’hui l’étiquette d’extrême-droite, qu’il juge « réactionnaire », et se définit simplement comme un militant « identitaire ». Il « n’a rien à dire » concernant les agressions mentionnées par cet article et accuse l’extrême-gauche de « servir le pouvoir en place et les multinationales ».
Expulsion de la Ligue du Midi lors d’une conférence sur la situation politique en Catalogne, le 9 janvier 2018 à Montpellier :
Sources :
Un clan 100% raciste
– Les éléments biographiques de la jeunesse de Richard Roudier sont pour l’essentiel extraits de son autobiographie Le Glaive et la Charrue, publiée en 2013. Lire l’article de la Horde pour en savoir plus.
– Poble d’Oc : « Des mémoires d’avenir enracinés et combattantes par Georges Feltin-Tracol », Europe Maxima, 16 février 2014
– Unité radicale : « « Vol au-dessus d’un nid de fachos » : enquête sur les réseaux d’extrême droite du Midi », Midi Libre, 15 février 2014
– CEPE : « Mort de Clément Méric : la mystérieuse caisse de soutien aux condamnés d’extrême droite », l’Humanité, 15 juin 2013
Soutien aux criminels d’extrême-droite
– Personnes soutenues par le CEPE : « Mort de Clément Méric : la mystérieuse caisse de soutien aux condamnés d’extrême droite », l’Humanité, 15 juin 2013
– Dépôt des statuts de la Ligue du Midi à la sous-préfecture du Vigan : Journal officiel des associations
Déroutes électorales
– Statuts de la Ligue du Midi : Journal officiel des associations
– Résultats des élections régionales de 2010 dans l’Hérault, site du ministère de l’intérieur
– Résultats des élections cantonales de 2011 de Montpellier-9, site du ministère de l’intérieur
– Résultats des élections législatives dans le Gard, site du ministère de l’intérieur, 5e circonscription (Richard Roudier) ; 6e circonscription (Olivier Roudier)
– Résultats des élections sénatoriales de 2014 dans l’Hérault, site du ministère de l’intérieur
Saluts nazis, coups de couteau, action chocs
– Condamnation d’Olivier Roudier pour insultes et saluts nazis : « Saluts nazis, insultes racistes : 6 mois ferme pour le militant d’extrême droite », Midi Libre, 26 juin 2012
– Condamnation de Martial Roudier pour coups de couteau : « Nîmes : rixe idéologique : deux ans de prison ferme », Midi Libre, 14 juin 2013
– Agression d’élu de Bessan : « La gerbe de trop des ‘‘identitaires’’ », Midi Libre, 31 juillet 2005 ; « Bessan pleure son retraité flingueur », Libération, 1er août 2005 ; « Montpellier : la Ligue du Midi refait parler d’elle en attaquant une association humanitaire », La Horde, 11 juillet 2017
– Vol de produits halals : Les identitaires de la Ligue du Midi dévalisent un rayon halal, vidéo Youtube
– Tabassage de militants LGBT : « Manif pour Tous à Montpellier, 15 décembre : pendant que les enfants manifestent, l’extrême-droite tabasse », l’Humanité, 19 décembre 2013
– Saccage de l’association RAIH, en lien avec des migrants, à Montpellier : « Saccage de locaux associatifs à Montpellier : un mois de prison ferme », Midi Libre, 12 décembre 2017
« Rabas, tu pousses comme une plante, et un jour on va te cueillir »
– Action de la Ligue du Midi, au nom du « mouvement anti-rabas », en juillet 2013 à Sumène : « Sumène en “Transes” : la racaille agresse les pompiers et assiège la gendarmerie », Ligue du Midi, 1er août 2013
Coup de pression contre une enseignante
– Article de la Ligue du Midi mettant en cause une enseignante de Sumène et une intervenante de la Cimade : « Sumène (30) : des faussaires à l’école publique : », Ligue du Midi, 29 janvier 2018
Errance idéologique, impuissance politique
– Rassemblement de la Ligue du Midi en octobre 2016 à Montpellier : « Les pro et anti-migrants manifestent au même moment à Montpellier », France Bleu, 8 octobre 2016 ; « Pro et anti migrants battent le pavé au Peyrou », France 3 Occitanie, 8 octobre 2016
– Article de la Ligue du Midi sur la nécessité de « reconsituter des micros contre-sociétés » : « ‘‘État -Presse d’État- Antifas’’, même combat !!! », Ligue du Midi, 10 janvier 2018
– Article de la Ligue du Midi sur la nécessite de la « prise le pouvoir » : « Calais : préfiguration de la France périphérique », Ligue du Midi, 5 février 2018
– Pot de l’amitié des habitants de Sumène en octobre 2012 : « Face à la haine, des habitants appellent au calme », Midi Libre, 14 septembre 2012


text:
Dat
Un dat es un objècte, mai sovent de talha pichona e de forma cubica, que permet de tirar aleatòriament un nombre o un simbòl d'entre la possibilitats.
Somari
Dats ordinaris[modificar | modificar la font]
Los dats mai corrents son de pichons cubes d'1 a 2 cm de costat (16 mm essent l'estandard), possedant doncas 6 fàcias numerotadas d'1 a 6, generalament a l’ajuda de motius de punts. Tradicionalament, la soma dels nombres situats sus dos fàcias opausadas es egala a 7 (çò qu'es lo cas dempuèi al mens l’antiquitat); en consequéncia, las fàcias numerotadas 1, 2 e 3 se tocant a un vertèx del dat. Doas causida son doncas possibles: plaçar aquelas fàcias dins le sens de las agulhas d’un relòtge o dins l’autre sens a l'entorn d'aquel vertèx.
Las arèstas possèdon un biais redond, per que ròtla mai aisidament. Lo problèma dels biais se situa al nivèl dels cantons perque aqueles pòdon venir trœp redonds.
Los dats son jetats per donar de nombres aleatòris, mai sovent pels jòcs d'azard, e son doncas un exemple de generator de nombres aleatòris. Pasmens, coma los numèros son d’ordinari figurats amb de trauc, de qualques fàcias se leva mai de material que d’autres, çò que provòca un leugièr biais estatistic. Aquel biais pòt èsser mermat, coma dins lo cas dels dats asiatics que la fàcia numerotada 1 a un trauc mai grand que los autres.
Los dats son jetats, sols o en grops, de la man o mejans un gòt, sus una superfícia plana. La facia prisa en compta per legir de la valor de cada dat es aquela situada al dessús quand s’arrsta.
Istòria[modificar | modificar la font]
Los dats an probablament lor origina dels òs de las cavilhas d’animals coma lo buòu. Es pas aisit de determinar precisament l’apareisson dels dats e lor diferenciacion dels ossets, los escrivans antics semblant confondre ambedos jòcs. Datarián dels temps preïstorics. Lor preséncia dins de tombas ancianas de la val d’Indus sembla puntar cap a una origina asiatica. Lo jòc de dat es mencionat dins lo Rig-Veda e l’Atharvaveda indians[1].
La coneissença de la numeracion etrusca, e mai precisament la forma escricha de lors 6 primièrs chifres, se faguèt en descobrissent de dats[2] de jogar (o de divinacion) dins los objèctes familhièrs acompanhant li mòrt dins sa tomba.
Lòs jòcs de dats foguèron mai tard al vam a Roma, subretot pendent los jorns de festenals de l’Empèri roman, pasmens qu'èran enebits, levat pendent las Saturnalas. Oraci descriu per exemple çò que presenta coma un jòve tipic de l’epòca, que perdava lo seu temps als dats puslèu qu’a domdar lo seu caval. Jogar d’argent als dats èra lo subjècte de leis especificas; l’una d’aquela donava que cap de procés podava èsser mandat per une persona qu'autrejava los pariatge dins lo seu ostal, quitament s’èra atacat o se calcun aviá trichat contra el. Los jogaires professionals èran pasmens corrents e de dats trucat foguèron trobats.
Lo Musèu de Sant Ramon de Tolosa expausa dins una mòstra un dat roman en òs: pòrta los chifres 4, 5 e 6, cadun repetite dòs còps. Se sap pas per que jòc s'utilizava.
Tacit conta que las tribús germanicas adoravan fòrça los dats e èran prèstas a jogar la lor libertat aprèp aver perdut lo rèsta. De sègles mai tard, los dats venguèron lo passa temps dels cavalièrs e de las escòlas e de las guildas de dats existèron.
En Índia, los dats èran utilizats entre autre per jogar al Chaturanga, un dels aujòls del jòc d’escacs. Lo Chaturanga seriá estat jogat amb de dats de 8 fàcias marcadas 2, 3, 4 e 5, cadun indicant un dels tipes de pèças del jòc coma devant èsser jogada per aquel torn[3]. Se trapèt França de jòc d’escacs pròche del Chaturanga, datant de l’epòca romana e se jogant tanben amb de dats, que lo rei presentavan las attribúts de Carlesmanhe.
Dins fòrça païses asiatics, los dats son dempuèi de temps un passa temps al vam.
Variantas[modificar | modificar la font]
Das non cubics[modificar | modificar la font]
De dats an la forma d’un polièdre autre que lo cube. Venguèron al vam dins los ans 1950, subretot aprèp l’introduccion dels jòcs de guèrra, jòcs de ròtle, jòc de cartas per collectionar e qualques jòcs de societat. Aqueles dats son mai sovent de plastc e lors fàcias pòrtan de nombres puslèu que de motius de punts.
Se s’agíß d’un novelum dels temps modèrnes, sembla que de culturas ancianas utilisèron (en particulièr, dos dats icosaédrics datant de la Roma antica son expausats al British Museum de Londres).
Los solids platonics son utilizats de biais corrent pels dats de 4, 6, 8, 12 e 20 fàcias. D’autres formas pòdon se trapar per de dats de 2, 3, 5, 7, 10, 14, 16, 18, 24, 26, 28, 30, 32, 34, 36, 50, 60, 100 o 120 fàcias, mas levat lo dat de 10 fàcias, son pauc utilisats, a causa de lor raretat e tanben perque la lectura del nombre ven dificila, las fàcias essent gaireben sul meteis plan e la verticalitat pauc visible. Un grand nombre de distribucions de probabilitats diferentas pòdon èsser obtengudas amb aqueles dats. Per exemple, dos dats de 10 fàcias pòdon èsser utilisats per produire un nombre compres entre 1 e 100 (l’un dels dats donant lo chifre de las desenas, l’autre aquel de las unitats, lo tiratge « 00 » correspondent a 100 o 0 segent lo jòc practicat) per d’obtenir una distribucion lineària de percentatges. En addicionant los resultats de mai d'un dats, es possible de s'aprocahr un distribucion normala; en rebutant los tiratges mai (o mens) nauts, de modificar aquelas distributions , eca. Amb aquelas tecnicas, los jòcs pòdon s'aprochar amb sufisentament de realisme de las probabilitats dels eveniments que simulan.
L’équiprobabilitat d'aqueles dats (es a dire la probabilitat egala d’obtenir quina que siá la quita fàcia) es sujecta a controvèrsia; los dats de 6 fàcias utilisats dins los casinos an l’obligation legala d’èsser equiprobables. Los proceses de fabricacion utilisats pels autres tipes de dats an cap d'obligacion d'aquela mena.
De dats esferics existisson tanben; la foncion es identica a aquela dels dats de 6 fàcias, mas an una cavitat intèrna octaédrica qu'un un pes se desplaça e provòca l'arrèst dins una direccion d'entre sièis. Demandan pasmens una superfícia plana e orizontala per foncionar corrèctament.
Las formas mai utilizada, fòra dels dats cubics de 6 fàcias, son:
- Lo tetraèdre, dat de quatre fàcias. Aqueles dats ròtlan gaireben pas, comptan tres nombres sus cada fàcia, cadun inscrich lo long d’una arèsta, organizats de tal biais qu'aquel situat o sus l’arèsta du bas o sul vertèx de tres fàcias visiblas o le meteis; aquel nombre es aquel qu'es pres en compte pendent un lançat.
- L’octaèdre, dat de uèit fàcias. Cada fàcia es triangulara. La soma de las fàcias opausadas es generalament egala a 9.
- Lo trapezoèdre pentagonal, dat de dètz fàcias. Lo sol dat corrent que siá pas un solid platonician. Es utilizat mai sovent per parelh per donar los nombres de 0 a 99, l’un figurant las desenas (00, 10, 20… fins a 90), l’autre las unitats (de 0 a 9). La posicion de las fàacias 00 e 0 representa 0 o 100 segon lo jòc.
- Lo dodecaèdre regular, dat de dotze fàcias. Cada fàcia es un pentagòn regular.
- L’icosaèdre, dat de vint fàcias.
De formas mai raras:
- Dat d'una fàcia : esfèra qu'es inscrich los chifres d'1 a 6.
- Dat de doas fàcias : cilindre. s’agís simplament d’una pèça de moneda possedant un 1 sus una fàcia e un 2 sud l’autre.
- Dat de tres fàcias : prisma triangular troncat e arrondit, es sovent remplaçat per un dat de 6 fàcias que lo resultat es divisit per 2, arrondit a l’entièr superior.
- Dat de cinc fàcias : prisma pentagonal.
- Dat de set fàcia: prisma eptagonal.
- Dat de dotze fàcias: dodecaèdre rombic.
- Dat de quatorze fàcias: exagonala.
- Dat de setze fàcias: bipiramida octogonala.
- Dat de vint e quatre fàcias: tetraquiexaèdre.
- Dat de trenta fàcias: triacontaèdre rombic.
- Dat de trenta e set fàcias, per remplaçar una rotlèta de casino.
- Dat de cinquanta fàcias: bipiramida icosacaipentagonala.
- Dat de cent fàcias: zocquièdre.
- S’inspirant de la baudufa Sevivon, es possible de construire de generators aleatòris de quina que siá valor.
Numerotacion[modificar | modificar la font]
Las fàcias dels dats son numerotadas mai sovent per une seguida de contunh de nombres entièrs, començant per un (o zèro), exprimits per des traucs o de chifras. Existisson d'expcions:
- De doblador, utilizat pel backgammon, portant los nombres 2}, 4, 8, 16, 32 e 64 e simbolizant lo coeficiant multiplicatiu actual de la misa iniciala. Aquel dat es pas jetat servís simplament a marcar l’enjòc.
- Dats pel jòc de poker d’ase que las figuras de las cartas de jogar son representadas: ase, rei, dama, vailet, dètz e nòu.
- Dat especific per jogar al Mah jong.
- Dats colorats, cada fàcia portant una color diferenta.
- Dats comportent de dessenhs sus las faces, utilizats per exemple per determinar d'occurréncias de jòcs de figurinas o des posicions dins un jòc erotic.
Probabilitats[modificar | modificar la font]
Per un simple lançat d’un sol dat de 6 facias equilibrat, la probabilitat d’obtenir quina que siá la valor 1 a 6 es exactament de 1⁄6. Lo tiratge seguís doncas una lei uniforma discrèta. Lo tiratge de n dats seguís una lei multinomiala que las probabilitats p1, p2, …, p6 son totas égalas a 1⁄6, se lo dat es pas trucat.
Se lançam dos dats e qu’addicionam los nombres obtenguts sus las doas fàcias superioras, los tiratges son pas mai distribuits de biais unifòrme mas seguent una distribucion triangulara:
Lo tiratge mai probable es alara 7.
Amb tres dats o mai, la distribucion se rapròcha d’una distribucion normala amb l’apond de cada dat (consequéncia del teorèma de la limita centrala). La distribucion de probabilitat exacta Fi per un nombre de dats pòt se calcular per convolucion repetida de la distribucion de probabilitat d’un dat simple amb ela meteissa:
- Fi(m ) = ∑n F1(n ) Fi-1(m - n ).
Trobar s'un dat es trucat[modificar | modificar la font]
Un dat es trucat se la lei es pas mai unifòrme. Quand es intencional, ensagèm de far sortir mai sovent o al contrri mens sovent, las autras fàcias avent la meteissa probabilitat d’apareisson entre elas. Se s’agís d’una deca non incentionala, cada fàcia aurá la seuna probabilitat.
Se lançam lo dat mai d'un còp de seguida, avèm pas una alternança estricta de valors. Per exemple, se lançam un dat dos còp de seguida, avèm 6 escasenças sus 36, siá 16,66… % d'escasença, d’obtenir dos còp lo meteis resultat (cada doble a Modèl:Fraction escasença d’apareisser, e i a 6 dobles; dins un cas sus sièis, avèm dos còps lo meteis lançat. La frequéncia observada per cada eveniment veirá s’aprochar de la frequéncia teorica sus un grand nombre de lançats, per exemple 100.
Se fasèm n lançats, per saber se lo dat es equilibrat (es a dire s'avèm efectivament 1⁄6 escasença d’aver cada figura), cal utilizar un tèst del x² d’adequacion de cinc gras de libertat (perqu'i a sièis resultats mas que lors probabilitats son complementàrias). Lo nombre de lançats minimal es de 30 (5 divisit par la frequéncia teorica, 1⁄6 = 0,166…. Se nomenam Oi lo nombre de lançats donant lo chifre i, avèm la taula de resultats seguents:
amb ∑i Oi = n
Lo x² es
La probabilitat p que lo dat siá equilibrat es determinada en foncion de las valors tauladas del x².
Per exemple, se lo x² es inferior o egal a 0,55, lo dat a 99 % d'escasenças d’èsser equilibrat (1 % d'escasenças d’èsser trucat); se lo x² es superior o egal a 15,09, lo dat a 1 % d'escasenças d’èsser equilibrat (99 % d'escasença d’èsser trucat).
Vejatz tanben[modificar | modificar la font]
Articles connèxes[modificar | modificar la font]
Ligams extèrnes[modificar | modificar la font]
- (en) Dice (Wolfram MathWorld, analisa de las probabilitats als dats)
- (en) Fair Dice (estudi dels diferents polièdres condusent e de dats equilibrats)
Referéncias[modificar | modificar la font]
- ↑ 2.3, 4.38, 6.118, 7.52, 7.109
- ↑ Un parelh unic de dats d’ivòri conservat a la Bibliotèca Nacionala de França, París.
- ↑ (fr)Jean-Louis Cazaux, Guide des échecs exotiques et insolites, Chiron éditeur, 2000.


text:
Gonfreville-l'Orcher
Gonfreville-l'Orcher es una comuna francesa, situada dins lo departament de la Sèina Maritima e la region de la Nauta Normandia.
Somari
Geografia[modificar | modificar la font]
Comunas vesinas[modificar | modificar la font]
Istòria[modificar | modificar la font]
Gonfreville Lo Orcher, es tres quartièrs : Gournay-en-Caux, Mayville e lo scenari. Cada quartièr a la siá istòria e la siá identitat
Gonfreville l’Orcher, c’est trois quartiers : Gournay-en-Caux, Mayville et le plateau. Chaque quartier a son histoire et son identité


text:
Pastís (alcòl)
Lo pastís es un alcòl anisat occitan, generalament beugut mesclat embé d'aiga. Son nom ven dau biais particular de son elaboracion per maceracion, au contrari d'autrei variantas mediterranèas coma l'aniseta o l'ozò qu'utilizan d'anís destillat.
Descripcion[modificar | modificar la font]
Contràriament a l'aniseta, lo pastís utiliza un grand nombre de plantas diferentas. La recèpta càmbia d'una destillariá a l'autra e es soventei fes secrèta. Lei plantas de basa son la badiana, l'anís verd, lo fenolh e la regalícia.
Se beu embé de cinc a sèt volums d'aiga, segon lei gosts. Aquesta addicion d'aiga lo trebola e li balha sa color especifica.
Istòria[modificar | modificar la font]
D'avis dau pastís existissián dins la Roma Antica e en China, mas l'istòria dau vertadier pastís modèrne comença embé l'enebiment de l'absinti en 1915. Lo premier emplec oficiau dau tèrme de pastís data de 1932.


text:
Lo Casterar de Boset
Lo Casterar [1] o Lo Casterar deu Boset (disen Lo Boset [2] ) o Lo Casterar de Boset (Castéra-Bouzet en francés) es ua comuna occitana de Lomanha, situada administrativament dens lo departament de Tarn e Garona e la region d'Occitània, ancianament de Miègjorn-Pirenèus.
Somari
Geografia[modificar | modificar la font]
Perimètre del territòri[modificar | modificar la font]
Toponimia[modificar | modificar la font]
Las fòrmas ancianas son : Boset, en 1198, Gautier del Bozeg, en 1223, castello de Castellario... castri de Castellario... domini de Castellario, en 1240, versus Castellare, en 1246, Barravo del Bozeto, en 1294, castellar del Bozet de l'Avescat de Laitora, en 1300, Castellum in Leomania, en 1306, domini Castellario de Bozeto, en 1343, Barrau de Bozeto, en 1374, Casterarii de Bozeto, en 1381, Castellarii de Bozeto, en 1391, Castera de Lomagne, en 1466, Sanctus Andreas Casterarii seu Castellari de Bozeto, en 1741, Le Castera (Cassini). La prononciacion es [lukaste'ra]. Lo segond element es inusitat.
Casterar ven de castellare (e non pas de castellarium maugrat quauques atestacions). Es un derivat de castrum, desvolopat en castellum, damb lo sufixe -are. Lo sens càmbia segon los autors, mès i a totjorn l'idèa de « lòc fortificat » : castèth fòrt, residéncia senhorala fortificada, camp, mòta feudala, plaça fòrta, emplaçament de castèth, etc. Se tracta generalament d'un edifici modèste (lo sufixe a una valor diminutiva per Dauzat). Boset es lo nom d'una familha e lo nom existeish abans lo de Casterar. L'origina es benlèu lo nom germanic de persona Boso, damb un diminutiu -et. Mès i a d'autras possibilitats : gròs vente, petit òme gròs, Bonso, cas subjècte de Bonsòm (de bonus homo, etc [3],[4].
Istòria[modificar | modificar la font]
Administracion[modificar | modificar la font]
- Abans la refòrma cantonala de 2014, aplicada en 2015, la comuna èra deu canton de La Vit; es ara deu canton de Garonne-Lomagne-Brulhois (en francés), donc de Garona Lomanha Brulhés.
Demografia[modificar | modificar la font]
Lòcs e monuments[modificar | modificar la font]
- Glèisa Sent Bortomiu (nom supausat, de l'ebrèu Bartholomaeus).
Personalitats ligadas damb la comuna[modificar | modificar la font]
Véser tanben[modificar | modificar la font]
Ligams extèrnes[modificar | modificar la font]
Nòtas[modificar | modificar la font]
- ↑ Patrici Pojada, Répertòri toponimic de las Comunas de la Region Miègjorn-Pirenèus, ed. Loubatières, Portèth de Garona, 2009, p. 101
- ↑ Paul Burgan, André Lafon, Toponymie du Tarn-et-Garonne, Association Antonin Perbosc, 2006, p. 190
- ↑ Paul Burgan, André Lafon, Toponymie du Tarn-et-Garonne, Association Antonin Perbosc, 2006, p. 179-180
- ↑ Albert Dauzat, Charles Rostaing, Dictionnaire étymologique des Noms de Lieux en France, Librairie Guénégaud, reedicion 1984, p. 154


text:
Savinhac de Lèisa
Savinhac de Lèisa [1],[2](oficialament en francés Savignac-sur-Leyze) es una comuna occitana d'Agenés situada dins lo departament d'Òut e Garona e la region de Novèla Aquitània, ancianament d'Aquitània.
Somari
Geografia[modificar | modificar la font]
Perimètre del territòri[modificar | modificar la font]
Toponimia[modificar | modificar la font]
- Savinhac. La prononciacion seriá [saBi'ɲat de 'lɛjzɔ]. Las fòrmas ancianas son Savinhaco (parrochia de ~) prope Montemflanquinum, en latin, al sègle XIII, Savinhac (par. de ~), en occitan, al sègle XIII, Savinhaco (parrochia de ~), en latin, en 1271 (Saisimentum), Savinha (de ~), en occitan, en 1271 (Saisimentum), Savinhaco (capella de ~) prope Montemflanquinum, en latin, en 1326, Savinhaco (ecclesia Sancti Johannis de ~), en latin, en 1519 , Savinhaco (r. de ~), en latin, en 1520 (Lista de Valéri) [3]. Es un nom plan espandit, que ven de Sabinius, tirat del cognomen Sabinus, ambe'l sufixe -acu(m) [4],[5], latinizacion del sufixe gallés -aco(n). Savinhac èra donc probablament una anciana granda propietat antica qu'aviá per mèstre Sabinius.
- Lèisa. Lo nom del riu Lèisa s'emplega sense article, atal coma lo riu dont es l'afluent, Leda (« vau pescar a Lèisa », « delai Leda »). Leda nais a Capolesa, « cap de Leda/Lesa », dins la comuna de Blancafòrt de Briolança. Aquel punt justifica segon Bénédicte Boyrie-Fénié una etimologia comuna a Leda e a Lèisa. La raiç seriá una basa preceltica *lit- o *let-, que se tròba tanben dins lo nom comun les o lisa (lo darrèr emplegat localament), « tèrra alluviala menada pels rius ». Leda ven de la sonorizacion de -t- intervocalic en -d-, Lèisa supausa una espirantizacion en mai [6]. Bénédicte Boyrie-Fénié explica pas l' -i- de Lèisa, mas coma i a -i-, lo passatge de -e- a -è- es una dissimilacion : estant que -è- es pus luènh de -i- que -e-, evita la confusion, totjorn possibla, entre -e- e -i-.
Istòria[modificar | modificar la font]
Administracion[modificar | modificar la font]
- Abans la refòrma cantonala de 2014, aplicada en 2015, la comuna èra del canton de Montflanquin; es ara del canton de Le Haut Agenais Périgord (en francés), donc del Naut Agenés Perigòrd.
Demografia[modificar | modificar la font]
- En 1793, la municipalitat èra Montflanquin, Beauregard, Boudy, Cailladelles, Lacaussade, La Mothe Fey, Aubin, Savignac et Villas (en francés), donc en occitan Montflanquin, Bòrregard, Bodin (veire Bodin de Bòrregard), La Cauçada, Sent Albin (Agenés), Savinhac de Lèisa per las comunas actualas; Cailladelles sembla d'èsser ara dins Castèlnuèu de Gratacamba, Lamothe-Fey (La Mòtafèit < La Mòtafaiet ?) es demorat dins Montflanquin e Villas o Villars (occitan Vilars ?) es dins Sent Estròpi de Bòrn (èra una parròquia annèxa de Bòrn [8])
- 2012 : 312; 2013 : 317 abitants (28 ab/km²)
Luòcs e monuments[modificar | modificar la font]
Personalitats ligadas amb la comuna[modificar | modificar la font]
Véser tanben[modificar | modificar la font]
Ligams extèrnes[modificar | modificar la font]
Nòtas[modificar | modificar la font]
- ↑ Bénédicte Boyrie-Fénié, Dictionnaire toponymique des communes, Lot-et-Garonne, ed. CAIRN e Institut Occitan, Pau, 2012
- ↑ http://www.locongres.org/oc/aplicacions/top-oc/topoc-recerca/
- ↑ Bénédicte Boyrie-Fénié, Dictionnaire toponymique des communes, Lot-et-Garonne, ed. CAIRN e Institut Occitan, Pau, 2012
- ↑ Bénédicte Boyrie-Fénié, Dictionnaire toponymique des communes, Lot-et-Garonne, ed. CAIRN e Institut Occitan, Pau, 2012, p. 270
- ↑ Albert Dauzat, Charles Rostaing, Dictionnaire étymologique des Noms de Lieux en France, Librairie Guénégaud, reedicion 1984, p. 647
- ↑ Bénédicte Boyrie-Fénié, Dictionnaire toponymique des communes, Lot-et-Garonne, ed. CAIRN e Institut Occitan, Pau, 2012, p. 184
- ↑ http://www.annuaire-mairie.fr/mairie-savignac-sur-leyze.html
- ↑ https://archive.org/stream/pouillhistoriq00dure#page/426/mode/2up


text:
Ou la France le pays de l'obéissance verticala
ISTÒRIA de crims ; vent
«primesautier» :
e crim contra l'umanitat
Vent
de prima : aquò's lo nom d'aquela operacion barbara
organisada pel l'occitan J Bousquet lo secretari general de la
polícia de Vichy . Avia previst de trapar 27391 josieus , quitament
foguèssem franceses . N'en trobèt pas (se pòt dire?) que
12884... Foguèron totes amassats al Vel d' Hiv, dins des condicions
inumanas... Los vièlhs tabassats , las femnas desseparadas de sos
enfants .... Pas qu'una canèla per totes e a pron pena un desenat
de comuns.
La polícia francesa foguèt a la
manòbra . Totes foguèron menats a las cambras de gas e los forns de
cremason.
Remembrem nos que Franca joga un
ròtle essencial . Lo 4 d'octobre une lei permes d'embarrar los
josieus dins , de lor far portar l'estela jauna , passat los siès
ans . Mantuns decretes e leis oficialisèron que los josieus son
d'èstres inferiors , sens que los SS ajan pas ren demandar.
Aquò's pas los alemands que tot
faguèron mas los policièrs franceses e lo governament francés e la
majoritat dels deputats que donèron son plen poder a Petain ....
Continuitat ..........
1961 : tot es encara en placa
coma o mostrèt lo chaple d'arabis de 1961 ambe Papon a la manòbra
sens que sen parles cap dins los medias mentre 50 ans ...La premsa sab pas res .
Nosautres occitans es aquela mena de
democracia que volem?
Volem
d'elegits occitans dins aquel sistem de chaplas de contunh o volem pas que de la sopa ?
E
deman Marina primièra ministre del governament UMP ?
la Franca lo pais dels dreches de l'òme , de la
femna e dels enfants


text:
Lexicòts francés - occitan : rugbi e fotbòl
Entà perméter ua reapropriacion de la lenga occitana hens la vita vianta, l’IEO qu’edita 2 librets gratuits dedicats au rugbi e au fotbòl, dus espòrts d’uei lo dia, que seràn seguits per d’autes..
Aquestes lexicòts que resultan de mei d’ua collaboracion :
Fotbòl : dab l’Associacion Occitana de Fotbòl (l’AOF) e l’ajuda de l’entrainador de l’equipa, lo Daidier Amiel. Examplaris qu’estón difusats au parat de l’encontre amistós, lo 30 de deceme de 2014, au TOAC a Tolosa entre l’AOF e l’Isla de Man (victòria de l’AOF 5 a 1).
Rugby : dab la seccion d’Aude de l’IEO e lo son animator afogat de 13, Alan Roch. Ua difusion importanta que serà organizada lo dissabte 24 de genièr a Carcassona au parat de l’encontre amistós entre los "Dracs" catalans e los "Chivalièrs catars" Que contienen los lexicòts ?
En mei deu vocabulari especific e de las expressions, cada libreton que compren :
- un guide de la prononciacion de l’occitan (a partri deu lengadcoian, dab quauques claus entà los autes dialectes) ;
- ua mapa d’Occitània dab l’ensemble deus clubs professionaus (Liga 1 e 2 peu fotbòl, Tòp 14 e Pro D2 peu rugbi a 15, Elita 1 e 2 peu rugbi a 13 ;
- cansons emblematicas d’Occitània que se cantan dens los estadis.
On trobar los lexicòts ?
Exemplaris que seràn mandats dens las setmanas a viéner a cada seccion de l’IEO, entà un usatge adaptat : cors entau’s adultes com apers de comunicacion de cap aus clubs, aus clus de suportaires, e enfin de cap a l’ensemble deu amators d’espòrt que se poderén contactar atau..
Qu’es tanben possible de ne viéner cuèlher au sieti de l’IEO, au 11 carrèra Malcosinat a Tolosa (metro Esquiròl).
Quin futur entau’s lexicòts ?
La purmèra edicion, de la fin de 2014, que serà seguida per mei d’autas. Atau, que serà possible de’us editar dens d’autes dialectes (peu moment, sonque lo lexicòt de rugbi nos balha d’elements entau provençau e au gascon). Nos contactar !
Que serà tanben possible de modificar lo contengut dab per exemple, fotografias d’un club, logos diferents, entà assegurar ua difusion de las bèras. Nos contactar !
Enfin, l’oralitat que serà tanben integrada dens las futuras versions (projècte de 2015). Nos contactar !
Informacions :
Format : 8,5 x 16
Fotbòl : 28 paginas
Rugbi : 32 paginas
E après ?
Entà tocar lo public lo mei larg, d’autes lexicòts que seràn aprestats e ua taula redonda qu’ei a s’organizar de cap a la fin deu purmèr trimèstre, segurament a Tolosa, dab sportius professionaus e amators, e representants culturaus e politics.
Remerciements :
En mei de l’IEO 11 e de l’AOF, l’IEO que desira remercejar Didier Donnat (fotograf professionau, rugbi a 13), la seccion de l’IEO de Var e lo grop Nadau.
Los librets qu’estón realizats dab lo sostien financèr de la region Miègjorn-Pirenèus


text:
Poljica
Poljica est un toponyme qui peut désigner :
- en Croatie
- Poljica, une localité située dans la municipalité de Jelsa, comitat de Split-Dalmatie ;
- Poljica, une localité située dans la municipalité de Krk, comitat de Primorje-Gorski Kotar ;
- Poljica, une localité située dans la municipalité de Marina, comitat de Split-Dalmatie ;
- Poljica, une localité située dans la municipalité de Nin, comitat de Zadar ;
- Poljica, une localité située dans la municipalité de Podbablje, comitat de Split-Dalmatie ;
- au Monténégro
- Poljica, un village situé dans la municipalité de Danilovgrad.


text:
Peirús
Peirús (Peyrus en francés) es una comuna occitana dau Daufinat, situaa dins lo departament de Droma e la region de Ròse-Aups.
Somari
Geografia[modificar | modificar la font]
Peyrus es situat a unitat|8|km}} a l'èst de Chabeuil (cap de-luòc del costat), a unitat|20|km {{}} a l'èst de Valéncia, a unitat|23|km {{}} al sud de Romans-sus-Isère e a unitat|30|km {{}} al nòrd de Crest, suls contreforts occidentales del massís del Vercors, trucat raia Aicí.
Las municipalitats los mai prèps son Châteaudouble, Charpey e Sant-Vincent-la-Commanderie. L'altitud, dins lo pòble, es de 400 mètres e, al mai elevat de la municipalitat, de 1100 mètres (Rancs del Touet).
Peyrus est situé à 8 km à l'est de Chabeuil (chef-lieu du canton), à 20 km à l'est de Valence, à 23 km au sud de Romans-sur-Isère et à 30 km au nord de Crest, sur les contreforts occidentaux du massif du Vercors, appelé ici Raye.
Les communes les plus proches sont Châteaudouble, Charpey et Saint-Vincent-la-Commanderie. L'altitude, au village, est de 400 mètres et, au plus haut de la commune, de 1100 mètres (Rancs du Touet).
Comunas vesinas[modificar | modificar la font]
Istòria[modificar | modificar la font]
Lo luòc, ja ocupat al Neolític (vas chasséen descobèrt en los ans 1960), de contunh pels romains (villa gallo-romaine descobèrta l'an 1992) tròba la siá origina a la creacion dins lo XII° sègle d'un prieuré Sant-Pierre pels bénédictins de La Cadièra-Dieu (Auvergne) Es en 1198, en lo moment d'implantacion d'un cellier dels fraires del abbaye de Léoncel #que apparait lo nom de "Peruz" per designar aquel simple masatge de la distincion fortificada de Châteaudouble, fief de las Peitieus, Comtes de Valentinois e Diois. Ligat a la França en 1446, al meteis temps que l'ensems de las possessions dels Comtats, lo vilatge i aguèt ganhat per la Reforma dins lo XVI° sègle e estrossejat pels guèrras de religion, sustot entre 1577 e 1581, data de la destruccion del castèl-fòrt de Châteaudouble. E mai se la majoritat de las protestants lor calguèt partir après 1685, lo vilatge #trobar una cèrta prospérité dins lo XVIII° sègle amb la fabricacion e lo negòci dels draperies e de la lana, activitats florissantes #que #permetre lo desvolopament d'una borgesiá locala. Peyrus Se émancipa alavetz de lo sieu ancià cap de-luòc e #venir una municipalitat pendent la Revolucion francesa, amb una populacion de mai de 1000 abitants #que #requèir a 330 abitants l'an 1930 e 227 l'an 1968[1].
Le site, déjà occupé au Néolithique (vase chasséen découvert dans les années 1960), puis par les romains (villa gallo-romaine découverte en 1992) trouve son origine à la création au XII° siècle d'un prieuré Saint-Pierre par les bénédictins de La Chaise-Dieu (Auvergne) C'est en 1198, lors de implantation d'un cellier des moines de l'abbaye de Léoncel qu'apparait le nom de "Peruz" pour désigner ce simple hameau de la seigneurie fortifiée de Châteaudouble, fief des Poitiers, Comtes de Valentinois et Diois. Rattaché à la France en 1446, en même temps que l'ensemble des possessions des Comtés, le village fut gagné par la Réforme au XVI° siècle et ravagé par les guerres de religion, surtout entre 1577 et 1581, date de la destruction du château-fort de Châteaudouble. Bien que la plupart des protestants durent partir après 1685, le village retrouva une certaine prospérité au XVIII° siècle avec la fabrication et le négoce des draperies et de la laine, activités florissantes qui permirent le développement d'une bourgeoisie locale. Peyrus s'émancipa alors de son ancien chef-lieu et devint une commune durant la Révolution française, avec une population de plus de 1000 habitants qui retomba à 330 habitants en 1930 et 227 en 1968[2].
Administracion[modificar | modificar la font]
Demografia[modificar | modificar la font]
Luòcs e monuments[modificar | modificar la font]
Personalitats ligadas amb la comuna[modificar | modificar la font]
Véser tanben[modificar | modificar la font]
Ligams extèrnes[modificar | modificar la font]
Nòtas[modificar | modificar la font]
- ↑ fonts : Jean-François Duvic : "L'Aiga e la Memòria" 1996 - "Gents de la Linha" 2007
- ↑ sources : Jean-François Duvic : "L'Eau et la Mémoire" 1996 - "Gens de la Raye" 2007


text:
Lo recuèlh de cants occitans Se canta que cante de CORDAE/ La Talvera fa sang de nòu !
Aquesta novèla version permet l’integracion de 30 cançons ineditas e un partiment interactiu mercé a l’accès als enregistraments originals pel biais d’Internet e d’un QR còdi.
Pel qu’aima cantar, solet o en grop, per son plaser personal o dins una tòca pedagogica, aqueste libre recampa 154 cançons tradicionalas occitanas, reculhidas per l’associacion CORDAE/La Talvera dins los departaments de Tarn, Avairon, Tarn e Garona, Òlt, Garona- Nauta, Auda, Erau, e Cantal.
Se canta que cante recueil de chants occitans, CORDAE/ La Talvera,
15 x 15cm, 245 paginas, 12 €
Lo recuèlh de cants occitans Se canta que cante de CORDAE/ La Talvera fa sang de nòu !


text:
La fauta d'etica politica se pasta en Catalonha de Perpinyà ? Lo sistèma bulldozer pel concènsus se fabrica a Perpinyà ? Napoléon exista tanben a parpeingñà ? Quand la CDC66 sembla als partits franceses en Occitània sobre la manièra de negar l'existéncia d'Occitània, negar l'istòria, negar coma per la septimania de Georges Frêche ! Quand la CDC66 tòrna reviscolar una imatge positiva d'aquel afar de septimania (alara que l'aviam pas) .... Sabi pas se n'an consciéncia ? Quand Montpelhièr e Tolosa se van amassar melhor contra Perpinyà alara qu'èra a priori impossible per mantunas autras rasons qu'avèm listadas aquí ; quand Perpinyà i va perdre al jòc politic fosc, per la fauta politica e l'agressivitat contra los Occitans, sampitèrne, violéncia politica d'un gropeton politic CDC66.
Sus aquel site i a una entrevista de Pere Mansenares e un conselhièr municipal de Perpignan la catalane que vos explícan un punt de vista, que lèu, lo punt de vista de 2015 serà cambiat en febrièr 2016 ... sembla que l'an pas clara lo punt de vista sul nom de la region, de l'an passat a ara, tot càmbia dins los neurònes politics de Perpinyà ; mas son entrevistas enregistradas, gravadas, e.... Ne caldrà téner compte al sud de Catalonha per ajudar Perpinyà a pensar regular ? E los Occitans esperavan pas un sol punt de vista del Sud, ni d'Aran sul tèma.
Quand se fabrica una region administrativa francesa novèla, lo jacobinisme es evidentament present, e ne cal sempre téner compte ; quand se fabrica una aisina democratica pichoneta per donar un nom simple a la region, ne cal aprofièichar ; quand i a un caminòt politic, lo cal préner, e sobretot ambe intelligéncia, e las accions modèl "Catalonha del Sud" son pas apropriats per desvolopar las idèas aquí, es la nòstra excepcion (ara comprèni melhor, in situ politic) ; quand l'istòria d'un òdi fabrica un comunicat de premsa, l'òdi dels Occitans (paures de nosauts !) o cal escriure tanben ; las estupiditats de Perpinyà fan que Perpinyà s'enterra, pauc a pauc (l'ai jà escrit dins un bilhet en zo regretar, farián melhor de trobar solucion economica per promòure positivament una region a potencials). Quand fan de fum, de vent politic, aquò vòl pas dire que lo subjecte politic causit es pas una perversion sonque per aver l'idèa de dire que som aquí (çò que Occitània nega jamai, pas melhor que Catalonha nega als Occitans d'Aran per èstre autonòmes).
Alara, ai enveja de lor mandat una frasa florida dels amics a la Convergence Démocratique de Catalogne* a Perpinyà,
l'UMP-Les-Républicains, e dins la lenga que lor agrada per nos parlar, nosauts occitans : "pauv'con" (* comunicat en français en illustracion). Quand l'òdi fabrica una politica, una amenaça, un òdi sampitèrne de l'oltra-Salses, se
fabrica pauc a pauc lo tombèu politic d'aquel monde, e sembla que lo
pòble de Catalonha, autanplan uman que d'autres, o aguèssen plan
comprès. Bon positivèm, son utiles per mostrar als Jacobins que
Occitània es la sola solucion per la region, per non pas aver un nom
portat politicament per extremistas politics e dangieroses per la
democracia, en comission e benlèu endacòm mai. Quand en comission (dos
catalans) arríban sonque amb amenaças sens cap argumentacion de fons levat
«es evident sèm catalans»), la responsa es la lista (document junt) ; es
que val lo còp pels TGV Tolosa-Barcelona de s'arrestar a Perpinyà ? Es
qu'es important d'aver Perpinyà coma capitala de l'Euroregion ? I a jorn
que comprèni los de Montpelhièr ... e sabi criticar Tolosa e
Montpelhièr, mas i a critica e saber criticar per bastir ; las amenaças
fan pas una politica positiva, ni democratica.
Se aviam pas d'aqueles estupids Convergence Democratique de Catalogne en Catalonha de Perpinyà, de qué fariam los jacobins per aver arguments contra Occitània ?
Sabèm ara l'utilitat de la CDC66, ajudar París a argumentar, mercés a Perpinyà la catalana ! Pauc a pauc entendi perqué lo TGV a pas mestièr de s'arrestar a Perpinyà, val melhor s'arrestar a Figueres, Girona per anar direct a Barcelona ...
Que la moneda de totes/as servisquèsse al mens a l'utilitat, al positivisme politic, a avançar dins un futur sense òdi, sense estupiditats dela CDC 66 !
Pel moment a Perpinyà, ambe aqueles tips d'estupiditats, se fabrica un vòt FN de granda dimension.
car contrariament als Catalans de Perpinyà que nos vòlon ignorar coma occitan, car per els Sptimania o Occitània es parier, existís pas, aprèp Salses es fRança. Çaquelà ai publicat mantunes còps aquesta mapa, e ara pensi que soi estat gente d'o aver far :
E regreti d'aver pensar a una Convergence Démocratique de Catalogne intelligenta a Perpinyà, perqué sembla que fabrica puslèu una Divergéncia anti-occitana de sempre. Cal aver «enemics» per existar ?
Ara ne soi de mai en mai segur Occitanie es lo melhor nom per la region, e que fasquèsse une autonomia clara pels CDC-Catalans de Perpinyà, que nos fasquèssen pus cagar !
Amor e paratge contra Divergence et cat-haine, qui ganharà ?
La lista es duberta, e ajuda los 12 departament, autres, de s'exprimir grandament ; qui ganharà ?
Cal esperar que l'intelligéncia ganhèsse, mas quand los estupids ajúdan l'ignorança francesa, i a una granda chança de mai per capitar res per Catalonha, res per Occitània, mercés a militants de la Convergence Démocratique de Catalogne ! Espèri que los dinerièrs de la Convergence Démocratique de Catalogne de Perpinyà o sauràn veire, del costat de Barcelona ...
Anè Martin Malvy tòca l'experiéncia anciana d'un Georges Frêche ... i a transmission, e Na Carole Delga ne farà la gestion dins lo futur, e per generositat politica donarà l'autonomia als Catalans que fins ara, o demandan gaire e organizan pas manifestacions per o demandar, lo projecte a miníma es l'ostracisme politic contra los Occitans, sus un boçinon de nom per una region administrativa francesa.
-°-
A Tolosa se marida melhor Occitan e Breton, que non pas Catalans (de Perpiñáng) e Occitan.


text:
Lo projècte qu’ei portat per l’associacion Chancaires, a Sent Pèr de Lèren, en l’arribèra. Aus estremaus deus gaves de Pau e d’Auloron, los Chancaires que s’i hèn dempuish shishanta ans tà la transmission de la cultura nosta : danças, cants e chancas taus petits e grans, creacion d’espectacles, escòla de musica, cors de lenga… L’equipa qu’organiza lo Primtemps de l’Arribèra, tot an, au mes d’abriu : hestenau de musicas e danças tradicionaus e creacions qui’n son gessidas.
L’equipa de partença : Faní, Carolina, Mauriçi e Denís
Lo quartet que creisherà a mesura suu camin dab Lolà, Coralia, Coralia, Guilhèm, Auròra, Tatia Jò, Chantal, Matiu… e d’autes de l’Arribèra o d’aulhors. Tots los chancaires e bicicletaires ahuecats que son los planvienuts tà la Chancada. Que sii causa sabuda !
Faní : dita « la nosta Faní » o « la petita de Larocau »
- 26 ans, de Sendòs, chancaira dempuish juste 20 ans
- Ordidora a Motet + valenta au Primtemps de l’Arribèra : bar, pams, arcuelh
- Aima s’i har a la pelòta, vrespejar en çò de la mairana, recéber los amics a casa. Adora lo camajon, la carnsalada (desbrembatz de tira lo chocolat) e lo panachè plan fresc
- Signe particular : que’s va har seguir la caisha de simbèus e lo permis de pesca, e har petar lo molinet suu camin.
Carolina : dita « Carò » o « la petita de Bonavia »
- 27 ans, de Sent Pèr de Lèren, chancaira dempuish mei de 20 ans
- Videasta polivalenta + valenta au Primtemps de l’Arribèra : comm, arcuelh
- Aima lo chocolat (pren la part de Faní en generau), pleitejar en occitan dab los ancians, har films dab los amics deu collectiu Dètz, e vrespejar en çò de la Mamia de Faní
- Signe particular : canta tanben en lo triò tolosan Cocanha, enter autes.
Mauriçi : dit « Mauriçòt » o « Lagorgòvich » o « lo petit de Ramonin »
- 25 ans, d’Escòs, chancaire dempuish 20 ans
- Professor de las escòlas bilingüe occitan-francés + valent au Primtemps de l’Arribèra : pròg, encadrament dia deus mainatges, pilièr de cantèra
- Fòrt bon cantaire, gausa vutz de las hautas e imaginativas en polifonia. Afecciona particularament las brunetas, e las blondas tanben : còr a préner
- Signe particular : escossés expatriat deu costat d’Òlt e Garona.
Denís : dit « Pesquit » o « lo Duff »
- 24 ans, de Sent Pèr de Lèren, chancaire dempuish juste 20 ans
- Ingenior sodadura + valent au Primtemps de l’Arribèra : bar, brinks, a la clau deu camion-frigò.
- Aima lo pastèr, las hèstas de Baiona, los legòs-tecnics, las experimentacions scientificas dab materiaus hauta tecnologia, e tastar restaurants dab la beròja soa.
- Signe particular : s’i hè au rugbi, mes n’aima pas las pelosas sinteticas. Musiqueja en lo duò Hrairs Dufau, a la canta, la boha e au vriulon.


text:
1588
Aquesta pagina concernís l'an 1588 del calendièr gregorian.
Eveniments[modificar | modificar la font]
Occitània[modificar | modificar la font]
França[modificar | modificar la font]
Euròpa[modificar | modificar la font]
Africa[modificar | modificar la font]
Etiopia[modificar | modificar la font]
Campanha militara de l'armada menada per lo negus Sarsa Dengel (1563-1597) còntra lei nomadas oròmos que menaçavan lo sud dau territòri etiopian dempuei leis annadas 1530-1540. Dins lo nòrd, una autra armada menèt una incursion còntra lei possessions otomanas situadas lòng dau litorau. Aquò obliguèt lei Turcs de negociar e d'acceptar un tractat de patz favorable ais Etiopians tre 1589.
Sultanat de Sennar[modificar | modificar la font]
Mòrt dau sultan Dawra (1586-1588) que foguèt remplaçat per Tayyib (1588-1591).
Asia[modificar | modificar la font]
Empèri Safavida[modificar | modificar la font]
Abdicacion de Muhammad Khudabanda que foguèt remplaçat per son fiu Abbas Ièr. L'Empèri s'alièt ambé leis Anglés que comencèron de reorganizar son armada.
Arts[modificar | modificar la font]
Sciéncias e tecnicas[modificar | modificar la font]
Astronomia[modificar | modificar la font]
Publicacion d'un catalòg d'estelas per l'astronòm danés Tycho Brahe (1546-1601).
Economia[modificar | modificar la font]
Naissenças[modificar | modificar la font]
- 5 d'abril - Thomas Hobbes, filosòf anglés (m.1679)


text:
Dimenge, 25.6.2017 03h00
Pendent son expansion del nòrd d’Itàlia estant, fa qualques sègles d’aquò, los macarrons passèron pel País Niçard e per Provença e, pauc a cha pauc, conquistèron las taulas de la gent mai golarda e s’espandiguèron encara al delà, fins qu’arribèsson en Peiregòrd per i demorar. Aquela sòrta de pasta es coneguda en tota l’Occitània occidentala, segur, mas dins la cosina de l’ostal s’emplega rarament, e solament coma pasta de sopa. A l’ora d’ara, coma podiá pas èsser d’una autra manièra, s'aprèstan de sietadas de macarrons per totes los cantons d’Occitània, mas son pas de plats tradicionals, son los meteisses que se pòdon trobar de pertot, d’ascendéncia presomptivament italiana. En Peiregòrd los fan amb de boletas de carn, que devon bolhir amb de bolhon de carn, lo meteis bolhon qu’i bolhiràn après los macarrons. Es un plat plan gostós.
Macarrons coma boletas
Ingredients: 300 g de macarrons, 300 g de carn de vedèla (capolada), 300 g de magre de pòrc (tanben capolat), 2 uòus, 2 carròtas, 2 cebas, 1 tomata madura, alhs, jolverd, ¾ de l de bolhon (de carn, de pol, de galina) e sal.
Preparacion: d’en primièr pelarem e chaplarem un parelh d’alhs e, en acabant, chaplarem qualque rameta de jolverd. Puèi après, botarem la carn capolada dins una escudèla, i apondrem los uòus, los alhs e lo jolverd, o salarem, o barrejarem amb las mans, ne farem de boletas de la pagèla d’una notz e las daissarem dins una sièta. Pelarem après las cebas (i farem dos talhs en crotz), las carròtas e la tomata e o botarem tot dins una ola. I apondrem lo bolhon (que benlèu aurà ja de sal) e o daissarem sul fuòc. Lo bolh pres, i botarem las boletas e, en tornar levar lo bolh, rebaissarem la flama e o daissarem bolhir a fuòc doç, amb l’ola cobèrta. Mentretant, emplirem amb fòrça aiga una autra ola e la daissarem sul fuòc. O salarem e, lo bolh pres, i botarem los macarrons. Quand tornarà levar lo bolh, rebaissarem la flama e o daissarem bolhir a fuòc doç. Al cap de set o uèch minutas d’ebullicion, quand los macarrons seràn cuèches o gaireben (segon la qualitat de la pasta, lo procès pòt èsser mai long o mai cort), los tirarem del fuòc e los colarem. Quand farà mièja ora que bolhiràn las boletas, las tirarem del fuòc e las metrem dins un plat. Ne tirarem tanben los legums (que getarem) e tornarem menar l’ola sul fuòc, solament amb lo bolhon qu’i serà demorat. Lo bolh pres, i metrem los macarrons e, quand tornarà levar lo bolh, rebaissarem la flama e o daissaram bolhir a fuòc doç. Al cap de cinc minutas, quand los macarrons seràn cuèches e demorarà pauc de bolhon, o tirarem del fuòc e o servirem. Metrem fin finala las boletas pel dessús e o servirem.
Variantas: las boletas pòdon portar qualque raspadura de muscada; d’unes las fregisson amb de grais d’auca, abans de las bolhir.
ma
S’amaga un messatge politic d’actualitat darrièr « los macarrons coma boletas » ? :)
"Macarrons coma boletas"? d'ont sortis aquel "coma"?


text:
Fluvi Blau
Lo fluvi Blau o Yangzi (en chinés tradicional 扬子江, pinyin : Yángzǐ Jiāng) es lo fluvi mai long de China e d'Asia e lo tresen fluvi mai long del monde, aprèp Nil e Amazonas.
Lo riu fa aperaquí 6,380 km de long e raja dempuèi sa font per la província de Qinghai, cap a l'èst, per se getar dins la Mar de China Orientala a Shanghai. Es tradicionalament considerat coma una linha de separacion entre China del Nòrd e China del sud, malgrat que los geografs consideran que la linha Qinling-Riu Huai siá la separacion geografica oficiala. Coma mai grand riu de la region, Yangzi es istoricament, culturalament, e economicament important per China. Una de las paissièras del riu, la Paissièra de las Tres Gòrjas, es la pus granda centrala idroelectrica del mond.


text:
Villes et mairies du District de Neuchâtel (160)
Liste des communes
Neuchâtel
Ville de Neuchâtel, localité de la Suisse de 32 000 habitants.
La mairie de Neuchâtel a une adresse e-mail et un site Internet.
La Tène
Ville de la Tène, localité de la Suisse de 4 700 habitants.
La mairie de la Tène a une adresse e-mail et un site Internet.
Le Landeron
Ville du Landeron, localité de la Suisse de 4 300 habitants.
La mairie du Landeron a une adresse e-mail et un site Internet.
Saint-Blaise
Ville de Saint-Blaise, localité de la Suisse de 3 100 habitants.
La mairie de Saint-Blaise a une adresse e-mail et un site Internet.
Hauterive
Ville d'Hauterive, localité de la Suisse de 2 500 habitants.
La mairie d'Hauterive a une adresse e-mail et un site Internet.
Cressier
Village de Cressier, localité de la Suisse de 1 900 habitants.
La mairie de Cressier a une adresse e-mail et un site Internet.
Cornaux
Village de Cornaux, localité de la Suisse de 1 400 habitants.
La mairie de Cornaux a une adresse e-mail et un site Internet.
Lignières
Village de Lignières, localité de la Suisse de -1 000 habitants.
La mairie de Lignières a une adresse e-mail et un site Internet.
Enges
Village d'Enges, localité de la Suisse de -500 habitants.
La mairie d'Enges a une adresse e-mail et un site Internet.


text:
Divendres, 16.6.2017 03h00
Fau partida de las personas pas tròp interessadas per las automobilas. Las marcas alemandas, la poténcia, lo cuèr suls sètis, la climatizacion bi-zòna e ara la connectivitat son de concèptes que me bufan sul copet sens me donar la pepida. Ben segur, sabi reconéisser una polida veitura quand ne vesi una, mas jamai non me soi pas sentit envejós de los que n’an. Qualques amics mieus non juran pas qu’a travèrs de las Audi, Mercedes o BMW. A ieu pauc me fa. Demandi a ma veitura que me pòrte del punt A cap al punt B, tranquillament. E coma soi pas un fanatic de velocitat, aquò tomba plan.
Darrierament lo Festenal prestigiós de Canas nos permetèt de veire los anars e venirs de las stars de cinèma. Aquestes actors e actrises, realizators e productors sovent hollywoodians atraversan pas la vila de Canas a pè, plan solide. Las mai polidas veituras del planèta los menan o las menan fins al tapís roge. Pendent los qualques jorns del festenal las informacions TV e las emissions cinematograficas nos faguèron veire tant las personas mai glamorosas de l’ecran, mas tanben las automobilas mai envejadas del planèta. E aquí, parli pas de las Range Rover, Volvo, o Audi de naut de gamma. Non. Aqueles people aiman se passejar en Bentley, Porsche, Rolls Royce, Ferrari o Aston Martin. Menan o se fan menar dins las veituras mai luxuosas e mai caras del planèta.
Per los qu’aiman las veituras de luxe m’imagini qu’aquestes imatges a la tèle son de moments privilegiats. Un amic que faguèt tota sa carrièra dins l’industria automobila m’expliquèt que la causida d’un veitura correspond a l’imatge que volèm donar de nosautres, a la vision de l’estatut que volèm que los autres tengan de nosautres. Ben segur, las veituras de pantais de la Costièra d’Azur dintran completament dins aquesta esquèma.
E lo petit pòble? Deuriá èsser lo petit pòble d’Occitània fòrabandit d’aqueste univèrs de las veituras que fan somiar, de çò glamorós dins los veïculs al motiu que jamai se las poiràn pas pagar dins lor vida? Lo petit pòble nòstre seriá condemnat a rotlar dins de petitas Renault, Citroën o Fiat anonimas e sovent d’ocasion? E ben non! Lo pòble totjorn trapa un mejan de s’enauçar, de trapar sa plaça, de metre un pauc de fun, un pauc de fiertat dins sa vida e, digam-o, un pauc de luxe.
Lo petit pòble a inventat lo tuning o tunatge en lenga nòstra. Lo tuning es l’art de transformar de veituras ditas ordinàrias en veïculs extraordinaris, en modèls unics, de còps flashies e extravagants, de còps ultratecnics, de còps ultrapotents. Lo tunatge es l’ensemble de las modificacions qu’un pòrta a sa veitura de sèria per la rendre mai potenta, rendre son estil mai polit o encara per la rendre unica. Existisson tot un fum de jos-genre de tuning, segon las especialitats coma per exemple lo Donk, lo Dub, lo VIP, los Sleepers, lo Lowriding, lo Spanish Style, l’Italian Style, etc.
Sovent, los tuningaires meton l’accent suls sistèms àudios subrepotents.
Fòrça monde considèran que lo tuning e totas sas manifestacions son un léser de las classas populàrias (“un léser de beauf”, çò dison) e d’efièit los mèdias mainstream non lor donan gaireben pas cap d’espaci d’expression. Dins ma vilòta cada annada i a un tuning-show. Fa qualques annadas i anavi ieu tanben amb aquel prejutjat que lo tunatge es un daquòs de beauf. Fins al jorn que la curiositat me butèt a anar discutir amb un tuningaire. L’òme m’expliquèt que s’èra més al tuning perqué se seriá volgut crompar una BMW, mas la banca li prestèt pas l’argent. Se crompèt una veitura basica amb los sòusses qu’aviá estalviat e puèi pauc a pauc decidiguèt de la melhorar: de metre de sètis de cuèr, de vidres fosques, de lums LED. Puèi cambièt per un motor mai potent e puèi venguèt la carroçariá. Dintrèt dins un club d’entosiastas del tuning e doçamenton aprenguèt el-meteis a bricolar sa veitura. Aviá pas qu’a pagar per las pèças: la man d’òbra èra el que la donava. Son abiletat d’obrièr d’usina li serviguèt per se fargar un modèl automobil unic e glamorós.
Per ieu lo tunatge es lo revenge del petit pòble sus las veituras de luxe de sèria que se poiràn pas pagar: las veituras tunadas se las son fargadas eles, amb lor saber-far manual. Las an pagadas pauc a pauc. Las an modeladas segon lors gostes exactes e tot aquò amb la dignitat del trabalh d’engenh fait amb las mans. E lo pòble s’engana pas: de tuning-shows s’organizan de pertot amb de molonadas qu’i van assistir. Al darrièr tuning-show de Quilhan, un tuningaire me faguèt: “Vesètz? Aquí tanben avèm de polidas veituras e de polidas filhas dedins: es pas la pena d’anar sus la Costièra d’Azur. Aquí tanben o sabèm far!”. Lo tunatge, fenomèn popular per definicion, a trapat sa plaça dins la cultura populara nòstra e ieu vòli veire aquò coma la manifestacion de la dignitat e de la grandor nòstras, petit pòble occitan.
#7 E ben ! Quanta enterpretacion que fasètz de mon comentari ! Quantas acorchas que prenètz ! Se sètz pro entelligent per faire l'ase, saique o saretz per analizar pus fons mos perpaus... Bòna nuèch :-)
#6
Es pas segur que l'umanitat pantaissa encara de circular a esquena de muòla o de chivaul, o a pè.
Una pròva mai que lo pòple a sovent pantaisat lo trin de vida dau monde de nauta futalha. Quora sortirem d'aquela puta de materialisme qu'empoisona las espèras, acorchís la vista e estrechís lo poder que poiriam téner sus nòstras vidas ?
Es aquò la cultura populara actuala ? Podèm pas esperar mai e mièlhs de la societat, entre l'absença de tressaut de consciença, d'accion collectiva e l'enveja de possedir ?
E la set d'èstre, quora la veirem espelir ? Paura umanitat destimborlada e... Legir la seguida
Un pegasolet aital per afiscar darrier son carri : Lo que toca a ma ronha, rovilha...
Gramací per aquel article que dòna la paraula ais apassionats mau jutjats !
Fau partida d'aquelei gents interessats per lei bèlei veituras, e entre autrei lei que son metamorfosadas per la creativitat umana.
Ieu tanben pantalhe de "tunar" mei veituras (n'ai agudas 3). M'aurai agradat de lei rendre mai polidas encara.
Pasmens, s'i a una partida de veritat dins lei fachs qu'expauses Terric, per de gents coma ieu es pas possible (e mai s'aviau lei competéncias en mecanica e tot aquò) de se c... Legir la seguida
"e de polidas filhas dedins", coma dire... :(
Correccion:del pòble que non aun pas.
Es verai qu'es un pichòt revenge del pòble que non ai pas de que se pagar las veiturassas que te coston lo prètz d'un estudiò a Aurilhac.
I a tanben una espausicion de tunatge dins mon vilatge. Ne coneissi quauques uns, son plan biaissuts per tot çò de la veitura màs tre que s'agís de votar la mecanica vira pas pus e nos trapam amb de 50 del cent de vòtes FN. Se lo fotbal es l'opium del pòble, lo tunatge n'es benlèu la cocaïna.