text:
Cretacèu
Eth cretacèu ei un periòde dera escala de temps geologic que va deth finau deth periòde jurassic, hè 146 milions d'ans, enquiath principi deth periòde paleocèn, hè 65,6 milions d'ans. Era fin deth cretacèu merca tanben eth limit enter es eres deth mesozoïc e deth cenozoïc.
Somari
Nomenclatura e datacion[modificar | modificar la font]
Coma damb periòdes geologics més vielhs, es capes malhocóses que definíssen eth cretacèu son ben identificades més es donades exactes deth principi e final deth periòde son incertes per quauques milions d'ans. Eth cretacèu e eth jurassic non poden éster desseparats per cap d'escandiment o creishuda dera diuersitat. Totun, era fin deth periòde qu'ei plan marcada, essent limitada per ua capa rica en iridi trapada en tot eth Yucatan e eth golf de Mexic. Aguesta capa ei estat datada a hè 65 milions d'ans. Aguesta patacada meteorica ei probaubament era causa deth eveniment d'escandiment cretacèu-terciari. Eth cretacèu recebéc eth son nom (dera paraula latina creta, que vole díder gis ) pes sues extensives capes de gis que se trapen en eth cretacèu superior dera Grand Bretanha e era Euròpa continentau pròche.
Divisions[modificar | modificar la font]
Eth cretacèu ei divisat en cretacèu inferior e cretaceu superior. es estadis faunaus, deth més nau ath més ancian, son:
Cretacèu superior[modificar | modificar la font]
- Maastrichtian (70,6+/-0,6 -65,5 +/- 0,3 milions d'ans )
- Campanian (83,5 +/-0,7- 70,6 +/- 0,6 milions d'ans)
- Santonian (85,8 +/-0,7- 83,5+/ -0,7 milions d'ans )
- Coniacian (89,3+/-1,0 - 85,8 +/-0,7 milions d'ans )
- Turonian (93,5+/- 0,8 -89,3 +/-1,0 milions d'ans)
- Cenomanian (99,6+/-0,9 - 93,5 +/-0,8 milions d'ans)
Cretacèu inferior[modificar | modificar la font]
- Albian (112,0+/-1,0 - 99,6+/-0,9 milions d'ans)
- Atian (125,0+/-1,0 -112,0+/-1,0 milions d'ans)
- Barremian (130,0+/-1,5 -125,0+/-1,0 milions d'ans)
- Hauterivian (136,4+/-2,0 -136,4+/-2,0 milions d'ans)
- Valanginian (140,2+/-3,0 -136,4+/-2,0 milions d'ans)
- Berriasian (145,5+/-4,0 -140,2 +/-3,0 milions d'ans)
Paleografia[modificar | modificar la font]
Pendent eth cretacèu, eth supercontinent dera Pangèa acabec de trincar-se enes continents actuaus, maugrat que lors posicions eren plan diferenti aths actuaus. Ena medida qu'eth Ocean Atlantic s'espandia e era Sud America deriuava tath oèst, Gondwana se trincaua e medida qu'era Antartida e Austràlia se dessepararen d'Africa, maugrat qu'era Índia e Madagascar demorauen adherits. Aguestes divisions crearen longes sèrres sosmarines que levauen eth nivèu dera mar, eth mar de Tetis, que contunhèc estrechant-se. I a de floriments importants deth cretacèu en Nòrd-America, Euròpa e era China. Ena Índia actuau, ues capes massisses de lava nomerades es trappes dau Decan foguèren depausades ena fin deth cretacèu e principis deth paleocèn. Es climes eren cauds a ne tan sols es regions polars non auien glaç de forma permanenta.
Flora[modificar | modificar la font]
Apareisheren es Angiospèrmes totun qu'arribèren pas a èsser dominanti enquiath fin deth periòde. Era lor evolucion damb era ajuda dera aparicion des abelhes ei ua bona mostra d'era evolucion amassa. Es prumèrs agenti des arbres moderni, includent-i es figuières, platanièrs e tolipièrs qu'apareisheren en eth cretacèu. Ath medeish temps, quaques gimnospèrmes deth Mesozoic, coma adara es pinhierats, contunharen de benanar maugrat qu'autes taissons coma adara es bennettitales s'escandiren abantes dera fin deu periòde.
Fauna[modificar | modificar la font]
Bèsties terrestri[modificar | modificar la font]
En Terra ferma, es mamifers eren enqüera ua petita part e menor dera fauna. Aguesta era dominada peths reptils aracosaurians, especiaument peths dinosaures, qu'auien arribat a lor zenit. Es pterosaures eren comuns a principis e miejans deth cretacèu més a medida qu'eth cretacèu avancèt aueren de lutar contra era competencia creishent dera radiacion adaptativa des audèths e en final del periòde ja sonque existien dus familhes, autament especialades. Es jadiments de Liaoning, ena formacion Chaomidianzi ena China, da ua enludida mostra dera vida a principis deth cretacèu, ja qu'a restes meravelhosament conservades qu s'i trapen e representen quauques tipus deth grop maniraptor que marca era transicion dinosaure-audèth e destaquen pera preséncia de plumes parières a peth. Pendent eth cretacèu, es insectes començaren a diversificar-se e es hormigues, es termies e es parpalholes més vielhes apareisheren. Es afiats, es llagostes e cynipidae tanben apareishen. Un aute insecte important qu'evolucionéc foguèt era abelha ensocial, provocada pera ecologia e era evolucion des plantes damb flors.
Bèsties marini[modificar | modificar la font]
En es mars, i auien raias, lamies moderni e es teleosti comuns. Es reptils marini includien es qu'arribaren a ésser ictiosaures en principis e miejans deth cretacèu, plesiosaures pendent tot eth periòde e, fin-finau, es mosasaures. Es baculids, ua forma damb casquelh plan long d'amonitas, benanauen en eth mar. Es hesperornithiformes eren audèts marini cabussaires sense capacitat de vòl que nadaven coma es gaviformes. Es foraminifers tanben benanaven. Eth cretacèu tanben vedéc era aparicion des diatomees en es oceans (es d'aiga fresca qu'apareishen pas enquiath Miocè).
Escandiment[modificar | modificar la font]
En eth escandiment massièr que definís era fin deth cretacèu, un nombral significatiu d'especies (+/-50%) e de familhes coneishudes (+/-25%) desapareisheren. Es plantes demoraren practicament sense tocar e en tot es organismes marini receberen eth patac més hort. Açò include un gran nombral (+/-95%) de foraminífers planctonics (exceptat es globigerinids), e un nombral enqüera més gran de cocolitofors, ath delà d'ammonits, cefalopodes, belemnites, rudistes e toti es reptils marini exceptat des cocodrils e tartugues. Es dinosaures son era victima més important der escandiment deth cretacèu. Dinosaures que sonque demoraren en eth final deth periòde (coma eth tiranosaure, eth triceratops e eth anquilosaure) s'escandiren. Eth darrièr des pterosaures e era grana marjoria deths audèths tanben s'escandiren.


c: text/html

text:
Pèire Lagarda
Pèire Lagarda (nascut a Castèlnau Durban, Arièja en 1920, mòrt a Tolosa en febrièr de 1992) foguèt un òme d'accion, un òme de ràdio e un escrivan occitan.
Somari
La vida[modificar | modificar la font]
Regent puèi professor agregat d'espanhòl e inspector de la joinessa, ne comencèt lo sieu interès per çò tot qu'occitan a l'escòla mairala de Fois, entre 1937 e 1940, influenciat alara, segon çò ne diguèt e escriguèt lo quite el, pel Felibritge e los "patesejaires" del ròdol.
Naissença de l'occitanisme modèrne[modificar | modificar la font]
En 1941, recep una letra d'un tal Robèrt Lafont, del tot al tot desconegut alara, e estudiant a Montpelhièr. Es tot bèl just a se recampar dequ'unes joves interessats per l'occitanisme mas pas gaire per la Revolucion nacionala o tota autra mena de reivindicacion nacionalista, qu'es la trapèla que i vòlon pas cap caire, tombar. Ne seguís alavetz una correspondéncia sostenguda entre eles dos amai, un chic mai tard, Fèlix Castanh e Elena Cabanas(Gracia, mai tard) mas tot parièr lo catalan Gumersind Gomilà, de Perpinhan.
Entre 1941 e 1945, es el expediat en Alemanha coma trabalhaire per l'Inspeccion academica que d'aquel temps, Lafont e Castanh entran al maquís.
En 1944-45, es la creacion de l'IEO, Institut d'Estudis Occitans. En agost de 1945, se ne ten la primièra amassada generala. Pel primièr còp, se ne van tornar trobar a Tolosa los amics desseparats pel conflicte.
Dins lo comitat administratiu de l'IEO d'alara, lai entran, cotria amb los ancians, Ismaèl Girard (gavidaire de Òc (revista), Max Roqueta, Renat Nelli, Leon Còrdas, Carles Camprós e Joan Lesafre.
Ne seguiràn lèu Pèire Bèc e, plan mai tard (per encausa de problèmas de generacion, dixit lo quite el) Xavièr Ravièr, los fraires Roqueta, Ives Roqueta e Joan Larzac, Felip Gardy,etc.
Ne foguèt el, que tot èra alavetz per engimbar e crear, al començament, secretari general de la seccion pedagogica, e responsable dels primièrs estagis, e del Butletin. Puèi, en 1960, ven secretari general de l'IEO (n'èssent Robèrt Lafont president que puèi li succedirà Pèire Bèc).Ne contunharà el la siá activitat amai las siás activitats e lo sieu ròtle tras que màger dins l'IEO (vicepresident administratiu, vicepresident pedagogic etc.)
Foguèt tanben president de la seccion departamentala de Nauta Garona, fins a que ne demissionèt a la debuta de las annadas 80, per encausa de, çò ne diguèt el e escriguèt, las fotraladas de Maria Clara Viguièr... e tròp sovent de Claudi Sicre que cercava son camin de Damasc.
Creacion del CAOC[modificar | modificar la font]
En 1978, a l'iniciativa del catalan Batista i Roca e cotria amb Robèrt Lafont e Ives Roqueta, se tròba el mesclat a la creacion del Comitat d'Afrairament occitanocatalan/Cercle d'Agermanament occitanocatalà (CAOC). Ne foguèt lo sieu president, dins un primièr temps, Pèire Vilar e el lo sieu secretari general. Ne demorèt (amb en Lafont president) fins al moment que decidiguèron, e per d'unas rasons de concepcions tròp diferentas entre nosaus e Enric Garriga i Trullols, lo sieu secretari general. Çò n'ajusta lo quite en Lagarda (idem... veire çaijós) que i deviá aver de nòstra culpa, mas pas solament perque, Gilabèrt Narioo, d'Ortès, que prenguèt la presidéncia, l'abandonèt lèu e me telefonèt un jorn: M'auriás poscut dire que la relacion amb Garriga i Trullols èra talament malaisida!" Lo sieu ròtle màger dins l' afrairament / agermanament entre occitans e catalans ne foguèt pas cap la sola aportacion de Pèire Lagrada a l'òbra de renaissença desalienada e desalienairitz del sègle XX occitan.
Autras activitats occitanas e occitanistas[modificar | modificar la font]
D'efièch, assegurèt el, de 1947 a 1977, las emissions culturalas de l'IEO a Radio Tolosa mas tanben una emission setmanièra (es totjorn el que parla), Barrejadissas sus las ondas de Radio Occitania a Tolosa, tre la siá creacion, en 1981, aprèp l'eleccion coma President de la Republica Francesa de François Mitterrand que dubrissiá de dralhas nòvas e d'esperanças a l'audiovisual occitan.
Collaborèt a mantuna revista d'importància, que demest elas, Òc (del temps de Girard... e mai tard, per d'articles subre Catalonha o Espanha...).Tanben collaborèt a las revistas e publicacions occitanas , que n'espelissián fòrça en aquela pontannada que, d'una vegada mai, n'èra tot per tornar inventar, Occitània Nòva, lo Revelh d'Òc, Viure, Amiras, Occitània (revista) e lo periodic L'Occitan que lai tenguèt pendent d'annadas una cronica de television.Foguèt tanben lo creator de Reviure, la revista del CAOC, entre 1978 e 1988.
L'òbra literària[modificar | modificar la font]
L'òbra siá literària que publicada ne foguèt de qualitat mas, segon çò n'escriguèt lo quite el : ai plan mai d'escrits dins los tiradors que publicats... lo 20 de febrièr de 1992, dins una letra manuscrita... (veire çaijós...)
citacions[modificar | modificar la font]
Citacions[modificar | modificar la font]
Bibliografia[modificar | modificar la font]
Òbras publicadas[modificar | modificar la font]
- De la langue au pays , en collaboracion amb Andrieva Paula Lafont, edicions Privat, Tolosa, 1951 (en francés)
- Espèra del Jorn.Poèmas , IEO edicions, colleccion Messatges, Avinhon, 1953
- Jòc òrre , revirada del roman catalan Joc brut de Manuel de Pedrolo, IEO ed., colleccion A Tots, Nimes, 1975
- Clefs pour la régionalisation , amb Alan Alcofe e Robèrt Lafont, ed. Seghers, París, 1977 (en francés)
- Pour l'Occitanie , id ed. Privat, Tolosa, 1979 (id)
- Histoire et mémoire de Toulouse , Joana Lafita edicions, Marselha, 1981 (id)
- Ils ont subi des chemins de traverse , testimoniatge... ed. l'Amitié par le livre, Besançon, 1989 (id)
- Lo mòrt de Sant Joan , roman policièr... IEO ed., coll. A Tots (crimis), Tolosa, 1992
- Lo pè-ranquet del solelh, racontes... IEO, Ostal del libre edicions, Orlhac, 1994
Òbras sens editar[modificar | modificar la font]
- Dins los tiradors: una traduccion d'un roman catalan de Mercè Rodoreda ("Cristina i altres contes"); una traduccion de Montserrat Roig ("El cant de la joventut")... una traduccion d'un libre castelhan pels mainatges, de Rafaël Conte: "El alacrán y la luna" (L'escorpion e la luna) (dixit en Pèire Lagarda, veire çaijós) e li apond: " Ara me som estacat a un exercici de tèxtes pro corts d'autors catalans del nòrd e del sud... veirem plan! " Totas las citacions d'en Pèire Lagarda son trachas d'una Letra manuscrita datada del 20 de febrièr de 1992 que lai, a pauques jorns del sieu decès, balha un fum d'entresenhas, informacions e vejaires autobiografics.
(¤Fons privat personal de Patric Sans, Tolosa... e ca etc)
Vejatz tanben[modificar | modificar la font]
Ligams extèrnes[modificar | modificar la font]
- (oc) (fr) Sit oficial CIRDÒC

robotstxt: allowed

filter: keep


text: Ua part dera exposicion deth hons d’art, corresponent ath periòde deth reneishement, ei plaçada en ua des sales que se restaurèren ena remodelacion realizada er an 1989, en qué s’evòque era epòca der agraniment deth Palai Episcopau, a darreries deth sègle xviii. D’aguesta sala subergessen sustot es quate fragments de retaule, datadi deth sègle XVI, corresponentes a dus retaules diferenti mès hèti pera man deth madeish autor, eth nomentat Mestre de la Dormició de Solsona. Tanben s’a de destacar un armari policromat, deth sègle XVII, procedent d’ua des farmàcies mès antiques de Catalonha, era farmàcia Pallarès de Solsona, damb eth sòn mortèr e man de mortèr, deth sègle XVIII, e eth retaule procedent dera glèisa de Sant Martí de Riner, deth sègle XVII. Complèten era exposicion dera sala ua icòna de marcat caractèr occidentau procedenta de Creta, ua crotz processionau, ua escultura de husta que represente ua vèrge jacenta e un relèu d’alabastre representant ua Pietat.


text:
les jardins de gally recrutement logo.
les jardins de gally 78 paris est bagnolet saint la dangers evenements bailly,a iares les jardins de gally cueillette 78 evenements bailly,passer pace vert a fertile jardins de gally paris est bagnolet les 78 ouest,les jardins de gally lyon paris a pour aux sartrouville,jardins de gally lyon s nantes paris ouest,jardins de gally nantes paris sens a la mamoiselle ign jardin recrutement,les jardins de gally bordeaux nantes green premier salon recrutement,les jardins de gally bailly lyon 78 nfert,jardins de gally cueillette jardin bailly sartrouville shopping ferti s,avenue la les jardins de gally recrutement bailly nantes.


text:
L'ESTADI BÈL
Wembley : l'estadi lo bastiguèron en 1923. Deviá èsser provisòri e tenguèt lo còp quatre-vints ans. Lo jorn de l'estrena (una finala de la Cup de fotbòl), s'i ramosèron quicòm coma dos cents mila personas que, quichats coma sardas, d'unes acabèron per envasir la pelena. Calguèt la polícia a caval per los faire sortir del prat batalhièr. Un policièr faguèt manòbras de primièra sus son caval, qu'èra de la color del rossin del « nòstre Enric ». E dempuèi se parla de la Finala del Caval Blanc ! Una part del public demorèt al ras de las linhas e un espectator se faguèt assucar per un balon reçauput en plen morre ! La primièra finala de la Cup del rugbi de XIII que se debanèt a Wembley foguèt la de 1929 que Wigan ganhèt.
Wembley-lo-Vièlh barrèt sas pòrtas en l'an 2000 e foguèt desrocat en 2003. I agèt una discutida bèla per saupre se se gardarián las Torres Bessonas qu'èran un imatge simbolic de l'estadi : fin finala, foguèron pas servadas.
Lo simbòl de l'estadi novèl, proprietat de la Federacion Anglesa de fotbòl, es l'arca bèla de 133 mètres de naut en tresplomb. L'estadi novèl que dobriguèt en 2007 ten un tet limpant e nonanta mila sètis, totes cobèrts. E per èsser assetat, t'asseguri que siás plan assetat amb una vision perfèita de la pelena e dels jogaires ! T'arregalas de seguir la partida — cal dire qu'es la mièja-finala de la Copa del Monde del XIII entre Anglatèrra e Nòva-Zelanda —, levat totes aqueles Angleses que passan e repassan dabans tu de la primièra a la darrièra minuta : un passa-carrièra permanent cap als estanquets per anar crompar cervesas, cervesas e cervesas !
Wembley es lo temple, mas qu'aquò nos/vos empache pas d'anar pregar cada dissabte o cada dimenge dins nòstras capèlas romanas de la Pepinièra, l'Agulha, lo Molin o Brutús (*) e de marcar una pausa als oratòris de Vilagalhenc, Vilanòva, Serviès, Ornasons, Ferrals, Preissan,...
Alan Roch
(*) : nom dels estadis de Carcassona, Limós, Lesinhan e Perpinhan.
VENT E FUEC
M’estransini totjorn quora ausissi la violéncia dau mistrau … M’a fougut fòrça temps per comprene lo perqué d’aqueste sentiment difús d’ància. Capitèri un jorn de m’avisar qu’èra estrechament ligat au fuec. Lo cabanon que teniá ma familha a costat de Marselha èra en plena pineda. Associèri donc lei brefoniás descadenadas dau mistralàs a sei consequéncias immancablas : lei fuecs botats a bèl esprèssi per lei calucs piromans de l’encontrada que nos tenián totei en alèrta. Que lo fuec, per la foliá deis òmes, es una donada incontornabla en tèrras mediterranèas : li sèrve d’exutòri a una personalitat desequilibrada, a gerir rancuras e venjanças de vesinatge ò de societats de caça, en fòra, a passat temps, a ganhar de pasquiers sus la seuva e la garriga.
Joina donc, lo bruch dau vent me metiá dins un estat d’inquietud subta. Me fasiá levar de nuech per anar agachar per lo fenestron dei privats se lo cèu rogejava pas, signe probable d’incendi, encara mai dangierós de nuech se nos faliá escapar. La mendra odor de fuec me teniá sus mei gardas tant que sa sorsa èra pas localizada : grasilhada dau vesin (of ! pas de dangier !) ò fum mai aluenchat dificilament identificable dins l’instant e donc generador d’angoissa.
Coneguèri, cada estiu, lo balet sempitèrne deis avions jaunes e pançaruts que cargavan dins mar ò dins mar de Bèrra, segon la violéncia dau vent. Coneguèri lei brancas derrabadas e lo pin tombant sus la linha electrica, tirant de belugas amenaçairas. Coneguèri la necessitat de quitar lo cabanon dins l’urgéncia, que lo fuec galaupejava dins lo valon darrier la còla. Coneguèri lo cabanon sauvat de justesa per l’espandiment de retardants per un Canadair : ne demòra sus lei rocàs d’etèrnas traças rojas. E totjorn ambe lo bruch dau vent que vos ensordissiá, vos forçava de cridar per posquer èstre ausit, apondent una jaça de violéncia a l’eveniment.
Òc, per ieu, bruch dau vent e fuec son indissociables : me ne demòra un sentiment de desaise, foguèsse sens rason objectiva, e una sensibilitat aguda dau nas a tota odor de cremat.
RETORN
Lo camion m’a laissat a la surtida de l’autostrada. I a quinze ans, i ‘viá nonmàs la pita rota que menava vers lo miegjorn, drech davant. L’aviá engulhada lo còr lord e lo sac leugier, laissant dernier io la vila borgesa, convencionala, mespresanta, cuòu cosuda, ente podiá pus aver l’alen. Au conh dau pont, m’era desvirat un darrier còp, cronhòla sarrada, grumilhas dins los uelhs, io que auriá cregut aver queu matin lai lo còr leugier e un estufladís a las pòtas. Aviá quitament esbauchat un geste d’adiussiatz. Quo es benleu queu sovenir doleirós que me fai tornar aprep quinze ans d’errança, de misera, de decepcion, de milions de pas que m’an gaire eslonhat de io. Me veiquí. D’en pè au conh dau pont, io t’enfacie. I a totjorn la lonja davalada de las teuladas mauras vers la riviera, que semblan fugir la nauta catedrala. Me remembre d’ela mai grisa, mas garde enquera lo sovenir de queu campanament un pauc triste que reglava nòstra vita de goiardeus goluts de libertat, que davalavan las ruelas sornas per gisclar en unlant de jòia dins la clardat esblaugissenta dau bòrd de l’aiga. Los quais semblan aura un vaste parquatge ente las autòs an deslogat los quatre chens que s’eschauravan lo ventre a grands bufes de plaser. Riviera, tu, ses totjorn la mesma, lenta, suausa, que solas las chadenas tendudas de quauques gabarots o la tija oblica de tres crespas d’aiga te fan saber vivanta. Eras ‘na amija, riviera. M’as jamai fait de mau. As risolat a mas rebombetas, aculhit mas banhadas frijolantas, daus uns còps acrochat quauque paubre peisson a las espinglas torsudas que t’aviá confiadas. Quo es per tu mon prumier bonjorn… Mon bocin de cigarreta, l’acceptas emb un pitit chuchetament. Veiquí, pòde entrar, aura. Assegure mon sac a l’espatla, testa nauta, passe lo pont cranament e m’enconhe dins las ruas pendosas daus noms ancians que miegjorn fai meitat clardat, meitat reirlutz.
Los calhòcs
Los calhòcs que son aquí. A l'argüèit. Qu'an passat la jornada amassats, sarrats en brolha tranquilla, acluchats suu penent de la ròca sauvatja. Çò qui sobra sonque de tucolèira calma, meilèu. Shens botjar, petrificats dinc au bequiu de las plumas, volontat d'estatua per ua eternitat de segondas. Que's son acostumats au monde, aus crits mainadèrs, ad aquera navèra mòda d'umans curiós e envasius. La plaja deus calhòcs que s'apauqueish er'an, chic a chic, enqüèra e enqüèra.
La distança qu'abraqueja, mensh d'ua portada de fesilh. Qu'an ahonat la paur, ua hartèra de paur. Los òmis que s'apressan, que'us vòlen véder, tostemps mei pròches. La beutat ! Hilh de puta de beutat !
E aqueth tremolament, be n'es lo vent de bisa. Los nèrvis, que'us an ligats au còr com cordas tenudas entà tirar sagetas au cèu.
L'uelh sol que vira, l'uelh sol que testimònia sègles e sègles de libertat.
E alavetz tot dia, e alavetz tot lo dia, a maugrat d'aqueth coratge desesperat, tostemps volar, tostemps s'envolar, s'esparvolar, s'esbarrejar d'un costat l'aute, esperlitada de grans còs aflaquits, ronda motha d'escarcalhs d'ombra e d'eslambrecs de blancor.
Maubarrei d'alas, de plumas, d'energia, semiat de quauques crits planhius, en cerca d'ua darrèra plaça de lèta blanca. E usclà's las palmas au sable tròp prim e cauhat a blanc, saps, lo qui shiula au sorelh devath los pas pesucs deus òmis.
"Lo pissalach"
Extrach tirat de l'òbra originala : "Lo pissalach" de Florian Vernet.
Un còp èra un reiaume, dins las montanhas. Lo reiaume aviá un rei e una reina, pro braves totes dos, mas lo reiaume èra trist e miserable ça que la. Perqué donc trist e miserable ?
Perque, un an abans, los tres enfants del rei e de la reina, los tres princes, avián desaparegut. Èran partits ensems un jorn de prima, a caval, e degun los aviá pas jamai pus tornats veire.
Despuèi aqueste jorn, tot lo país èra trist, d'ont mai que l'annada d'aprèp aquesta disparicion èra estada una annada de catastròfas : un aigat a la prima, la secada en estiu, un aigat encara en auton... Las recòltas èran plan magras e lo paure mond avián pas grand causa a manjar.
Fa que totes trevavan lo campèstre en bosca de quicòm per melhorar l'ordinari.
E vaquí que, al vilatge, i aviá, dins una bòria pichona, una veusa qu'aviá tres filhas : Adèla, qu'èra la màger, Maria qu'èra la segonda e Faneta, la darrièra. Èran totas tres polidas coma tot, mas Faneta èra encara mai polida que sas sòrres, e mai escarrabilhada, s'aquò se pòt ! Cada jorn, las tres joves ajudavan la maire a faire lo recapte, a trabalhar dins l'ortet, e puèi anavan, elas tanben, amb lor doas cabras, pel campèstre e aquí recampavan çò que trobavan...
Extrach de "Lo Pissalach", Florian Vernet, dins La princessa Valentina, éd. Scérén - C.R.D.P de l'académie de Montpellier, Montpellier, 2007.
Site internet : ICI.
La monina e lo palhassa
Un còp èra, un clown, un palhassa que disèm en cò nòstre. Èra pas un comic de la sanflorada, pasmens sabiá un pauc far rire, un pauc far paur... Ça que la, un brave palhassa al trefons de son còr !
Aviá una monineta. La sonava Mon Còr. Aquela èra mai que polideta, bograment intelligenta e bograment coquinassa a l'encòp. Lo palhassa l'aimava plan sa monineta.
Quand fasiá caud, èra Mon Còr qu'anava quèrre d'aiga ; quand fasiá fred, èra Mon Còr qu'alucava lo fuòc. Fin finala, èra pas tant aissabla qu'aquò, la Mon Còr...
Pasmens se rabalava la tissa de las tissas : cada còp que la luna èra redonda dins lo cèl, voliá montar cap a ela, a tota bomba voliá sautar sus ela, plorava, s'encapriciava, bramava qu'èra lo palhassa que la voliá pas daissar anar sus la luna.
Deveniá impossible e lo paure palhassa deveniá malurós, tan malurós que las gents disián :
« Qu'es triste aquel palhassa ! Pas possible, es un patiràs ! »
Lèu-lèu, lo palhassa s'encorissiá en cò de la marchanda de grimaças, monas e reganhons. Ne crompava plen sas pòchas. S'entornava dins son circus, ne cargava una sus son morre, s'escampava sus la pista, palhassava tant e mai que las gents picavan de las mans...
Extrach tirat de : Alranq, Claude, La monina e lo palhassa, I.E.O.-Aude, Quillan, 1996.
Lo mètge de Cucunhan
Qué cal far, mon dieu, per se ganhar la vida ! Gara aquí que ieu, Bernadon, entèrra-mòrt, garda-campèstre, campanièr, caça gosses, tot òbra en fin de Cucunhan, me vesi sul ponch de passar lèu desenterraire de ressuscitats !
Dotze mestièrs, tretze misèrias ! Aquò es aital. Sus la tèrra, cal que cadun tròbe l'estèc per far bolhir son ola... E n'i a de mai a plànher que ieu, a Cucunhan.
Pensi a aquel paure Mèstre Lapurga, nòstre paure mètge, que dempuèi dos ans qu'es aicí,a pas encara una sola practica... Qué volètz ? Aquò es pas de sa fauta. Per qué donc se passeja totjorn amb un libre a la man ? Deu pas saber, grand causa, d'abòrd qu'estúdia sens relambi. S'estúdia es per aprene; se a de besonh d'aprene, es que sap pas; se sap pas, qu'es vengut faire a Cucunhan?
Tanben, quand aicí i a qualque malaut, es pas el que van quèrre, anatz! Paure Mèstre Lapurga! Ganha pas l'aiga que beu. Se compren que siá las d'èsser un calelh sens òli, e s'es enfin decidit a far parlar d'el. Ièr delà, me faguèt trompetar dins totas las carrièras que se cargava, non solament de garir un malaut, mas de ressuscitar un mòrt. Òc, un mòrt, un mòrt enterrat !
Extrach tirat de : « Lo Mètge de Cucunhan » de Jan de La Roca (Prosper Estieu), Societat d'Edicion Occitana, Castelnaudary, 1926.
Menina
Fa tant de temps que las ai pas pus vistas, mas drolletas. Tant de temps, que sabi ieu, un an e mièg, pel mens, que dels ans n'ai perdut lo compte, ara. Quand i son pas, aicí, l'ostal sembla vuèg.
Mon filh e ma nòra fan pas cap de bruch. Despuèi que son a la retirada totes dos e que son tornats viure aicí, al mieu, mon filh passa totas sas jornadas defòra, dins l'òrt, a la pesca, a la caça, o bricolèja, dins la passada.
E ma nòra fa lo tren de l'ostal, gaita la television, va veire las vesinas. Los ausissi gaireben jamai. I a pas que quand ma pichòta filha e son òme arriban, per las vacanças, qualques jorns solament que lor cal tanben anar veire la familha d'el, del costat de Tolosa, que i a un pauc de vida dins l'ostal.
Que las pòdi ausir, las pichonetas, que corrisson d'en pertot, que cridan, que se ploran, que se carpinhan, que cantan. Que rison. Mas fa tant de temps que las ai pas pus vistas. Dos ans gaireben. Cossí devon aver cambiat, Angelica, la granda, qu'a fach uèch ans en abrial, e Ninon , la pichoneta, que n'a cinc despuèi setembre. Qué donariái pas per las tornar veire. Paura de ieu! Mas las vacanças son aquí, aqueste còp, ne soi solida.
Extrach tirat de «Menina» de VERNET, Florian, Vidas e engranatges, IEO edicions, Castres, 2004.
Pour l'ouvrage papier original : Vernet, Florian, "Lo Pissalach" dans La princessa Valentina e autres contes, éd. Scérén - C.R.D.P. de l'académie de Montpellier, Montpellier, 2007.
Centre régional de documentation pédagogique (C.R.D.P.) de l'académie de Montpellier.(1)


text:
Lisieux
Type de Traitement : Boues activées, aération prolongée, faible charge
Mise en service : Octobre 2003
Capacité nominale : 70 000 Equivalents Habitants
Volume moyen d'eaux usées traitées : 4 800 m3 / jour
Milieu récepteur : La Touques (Fleuve côtier)
Périmètre de collecte : Beuvillers, Coquainvilliers, Glos, Hermival les Vaux, Lisieux, Le Mesnil Guillaume, Ouilly le Vicomte, Le Pré d'Auge (La Bosquetterie), Rocques, Saint Denis de Mailloc, Saint Désir, Saint Germain de Livet, Saint Jean de Livet, Saint Martin de la Lieue, Saint Martin de Mailloc et Valorbiquet (La Chapelle Yvon, Saint Cyr du Ronceray, Saint Julien de Mailloc, Saint Pierre de Mailloc et Tordouet)
Gestion et entretien : SITE


text:
bona annada de 2012 dusca 2100, e los sègles dels sègles
Ièr anèri al cafè , en terrassa , al solelh.
Fasiá bèl temps per badar ...
Mas de qué esperar de mai ara?
Qu'avem lo Nicolas...lo Claudi e lo Francés
La serviciala arribèt per me demandar;
Se per astre aviam pas besonh de ren...
Li respondèri , trufarèl, que voliái pas que de lach
mesclat ambe de l'aigafòrt al caramèl.
Istòria de far lo mariole....
Alara se despopèt e m'envegèt un rajal de lach.
Del seu camin de Sant Jaume?
E me considerèt un pauc e diguèt : « ibronha »
Ne'n demorèri estabordit.
Lo cuol empegat al cadieral
La pratica del nas roge me fintèt, l'ussa ponchuda.
E mormolhejèt la serviciala en partent:
... sem d'un ostal onèst aicí , duganèl.
Faguèri lo morre ieu una brava ora ...
Sens gausar artelhar e sens comprendre ges.
A la fin un vielhon se sarrèt, per me consolar :
t' en fagas pas pichon ...qu'es juste per jogar.
Qualques còps li pren a la patrona de desalenar un pauc.
quand vei se pausar una cavèca .!!!
E curi…


text:
Venzolasca
A Venzulà en còrs (Venzolasca di Casinca en francés) es una comuna corsa, situada dins lo departament de Nauta Corsega e la region de Corsega.
Somari
Geografia[modificar | modificar la font]
Venzolasca A #èsser bastit dins la montanha, a l'abric de las invasions. S'estend sus una sòrta de amphithéâtre naturala descendent cap a la mar.
Venzolasca Se situa a 30 km de Bastia, a 50 km de Corte, a 6 km de la mar, a 8 km del riu (U Golu), a 150 mètres d'altitud.
Venzolasca a été construit dans la montagne, à l'abri des invasions. Il s'étale sur une sorte d'amphithéâtre naturel descendant vers la mer.
Venzolasca se situe à 30 km de Bastia, à 50 km de Corte, à 6 km de la mer, à 8 km de la rivière (U Golu), à 150 mètres d'altitude.
Istòria[modificar | modificar la font]


text:
573
Cronologia mensuala:
Gen - Feb - Mar - Abr - Mai - Junh
Julh - Ago - Set - Oct - Nov - Dec
Cronologias tematicas:
Literatura - Musica - Sciéncia - Espòrt
Aquesta pagina concernís l'an 573 del calendièr gregorian.
Eveniments[modificar | modificar la font]
Occitània[modificar | modificar la font]
França[modificar | modificar la font]
Euròpa[modificar | modificar la font]
Empèri Bizantin[modificar | modificar la font]
Perseguida de la guèrra còntra l'Empèri Sassanida començada l'annada precedenta. Aguent l'iniciativa, lei Bizantins intrèron en Mesopotamia e comencèron lo sètge de Nisibis. Pasmens, foguèron rapidament rebutats per la violéncia e la rapiditat de la reaccion pèrsa. D'efèct, una armada sassanida capitèt d'atacar Siria. Apamèa foguèt presa entraïnant la desportacion de miliers d'abitants que venguèron esclaus dei Turcs[1]. Puei, lei Sassanidas prenguèron Dara qu'èra una importanta fortalesa frontaliera bizantina (15 de novembre).
La novèla d'aquelei desfachas agravèron definitivament la malautiá mentala que minava l'emperaire Justin II (565-578) dempuei quauqueis annadas. Sa frema capitèt pasmens de negociar una trèva d'un an ambé lei Sassanidas en cambi dau pagament de 45 000 pèças d'aur.
America[modificar | modificar la font]
Calakmul[modificar | modificar la font]
Mencion d'un rèi novèu dich Yax Yopaat per lei celebracions dau K'atun de l'annada e mòrt probabla de K'altuun Hix vèrs 572 ò 573.
Palenque[modificar | modificar la font]
Mòrt de K'an B'alam Ièr lo 3 de febrier. Foguèt remplaçat per una rèina dicha Yohl Ik'nal.
Asia[modificar | modificar la font]
Empèri Sassanida[modificar | modificar la font]
Après lei desfachas de l'an precedent (→ 572), lo rèi Cosrau Ièr (531-579) organizèt la repòsta en Siria. Lei Romans i subiguèron plusors desfachas ambé la pèrda d'Apamèa e de Dara. Cosrau aprofichèt aquelei victòrias per renfòrçar son aliança amb una partida dei nomadas turcs d'Asia Centrala e li vendèt leis abitants d'Apamèa coma esclaus. L'emperaire roman Justin II (565-578) deguèt laissar lo poder e sa frema negocièt una trèva en cambi d'un important tribut (45 000 pèças d'aur) (→ 578).
Arts[modificar | modificar la font]
Sciéncias e tecnicas[modificar | modificar la font]
Economia[modificar | modificar la font]
Naissenças[modificar | modificar la font]
Decèsses[modificar | modificar la font]
- ↑ Lei Sassanidas volián ansin renfòrçar son aliança amb una partida d'aqueu pòble.


text:
Luigi Pirandello
Luigi Pirandello (n. en 1867, m.1936) èra un escrivan italian dels mai importants. Compausèt fòrça poesias, de comédias e tanben de romans. Recebèt lo Prèmi Nobel de Literatura en 1934.
Poesia[modificar | modificar la font]
Pirandello compausèt de poesias pendent gaireben trenta annadas, dempuèi 1883 fins a 1912. Sas òbras liricas se pòdon pas encabir dins cap de movement literari de son temps, mas presentan en fach de moduls expressius e de formas metricas tradicionalas.
Lo primièr recuèlh Mal Giocondo (1889), que Pirandello n'aviá ja entamenat l'escritura a setze ans, exprimís l'encontre entre l'armonia classica e lo present illusòri e dissolut. Los autres recuèlhs son: Pasqua di Gea (1891); las Elegie Renane (1895) modeladas sus l'influéncia de lad Elegie Romane de Goethe e la Zampogna (1901). Lo darrièr recuèlh es Fuori di chiave amb de tèmas umoristics.


text:
16/05/2014
Sarlat prepare sa Ringueta
A Sarlat, il fallût en 1985 la volonté de quelques uns, conduits par Patrick Salinié pour faire renaître la tradition des jeux de village autour de la fête de la Ringueta ( la marelle). Sa présidente actuelle, Monique Roullaud de l' ASCO, qui faisait partie du premier comité organisateur nous en parle.
« A la debuta, eram una cinquantena de benevòles a l'entorn de Patric que volian tornar trobar l'atmosfera de las festas popularas d'autres còps. Aura, avem mai de 80 juecs. demest los mai coneguts, lo Rampèl, juec de quilhas amb un enjuec de mesa, lo Rodeo-tonneau, lo Lepa-padela, Lo desquilhador, la Perinqueta( la toupie), l'albre de cocanha, lo Cassa-cacal, lo Tusta-poncha etc... Aquels juecs son per tots, petits o mai bels. L'organizacion es assegurada per 130 benevòles en 6 comissions. Nos cal del monde per reçaubre 6000 vesitadors lo diumenc ! Aquesta annada, la Ringueta començara dissabte le 07 de junh a 17 oras per una iniciacion a la dança tradicionala per dròlles e adultes. Partir de 21 oras, la serada sera animada per lo grope Lezamidal. Lo diumenc 8 de junh, l'aprep-miegjorn de juecs començara a 14 oras amb los chants dels escolans de las classas bilingues, que se son plan implicats coma lors parents dins l'organizacion. Puei, i aura de juecs, de las corsas mai un talhier de fabrica d'objects musicals animat per Daniel Descomps. Christian Lacombe e la fanfara Goulamas se cargaran de l'animacion. A 18 oras, quò's lo tir a la còrda, en equipas de 8 personas, òmmes e femnas, puei la taulada a 19 oras ( repais perigòrd per sonque 15€) e per acabar, a 21 oras un bal tradicional per lo grope Hysope».
Parfait ! Et près toutes ces années, quel est votre meilleur souvenir? «Le montreur d'ours pyrénéen de 1989, je l'ai d'ailleurs recroisé dans mon magasin quelques années plus tard ».
Tout semble prêt pour faire de la 16ème édition de la Ringueta un succès. Pour réserver votre place au repas, téléphoner ou envoyer par mail la réservation à Jean Louis Durand au 05 53 59 37 35 ou 06.83.35.28.11. Voir également le site ringueta-sarlat.fr . Denis Gilabert.
Les commentaires sont fermés.


text:
Mazirat
Mazirat (oficialament en francés Mazirat) es una comuna occitana de Borbonés, situada dins lo departament d'Alèir e la region d'Auvèrnhe.
Somari
Geografia[modificar | modificar la font]
Comunas vesinas[modificar | modificar la font]
Istòria[modificar | modificar la font]
L'istòria de Mazirat comença per #çò qu'es a la siá origina, un romain nomenat Maserius o Macerius[ref. necessària].
L'histoire de Mazirat commence par celui qui est à son origine, un romain nommé Maserius ou Macerius[ref. necessària].
Administracion[modificar | modificar la font]
Demografia[modificar | modificar la font]
Luòcs e monuments[modificar | modificar la font]
Personalitats ligadas amb la comuna[modificar | modificar la font]
Véser tanben[modificar | modificar la font]
Ligams extèrnes[modificar | modificar la font]
Nòtas[modificar | modificar la font]


text:
06.12.2017
Lo 15 de decembre dau 2017 a 19o30 si debanerà a Niça (3 Carriera Valperga) un debat ciutadan sus la situacion de Catalonha.
L'Assemblada Nacionala Occitana participerà an aquesto debat organizat a l'iniciativa dei organizacions:
Lo debat es public e animat per de ciutadan/as catalan/i e occitan/i de Niça pertocat/di ò interessat/di per la question catalana.
Li a possibilitat de restauracion sus plaça per un sopar de convivéncia.
27.10.2017
Fòto: Mònica Pérez (El Nacional)
17.10.2017
16.10.2017
Lei presidents deis associacions independentistas catalanas ANC e Òmnium son en preson. Es una vergonha! Per remembrança, l'ANÒC s'es fondada sus lo modèl de l'ANC.
#LlibertatJordis, lei presoniers politics de l'estat espanhòu!
1.10.2017
Un còp de mai, lei terroristas jihadistas atacan nòstra population. Ploram uei la mòrt de doas femnas a Marselha. Non a la terror! Mobilizem-nos!
Trobaretz mai d'informacions dins aqueste article de la Provence
1.10.2017
Òc a la libertat de Catalonha e Aran! Sí a la llibertat de Catalunya i Aran! Non a la repression de l'estat espanhòl!
16.05.2017
Collectiu dels Pòbles en Lucha
(los representants dels pòbles en lucha)
Occitània: Martina GROS
Cabilia: Lamara AT CEBBI
Corsega: Patrick SCHMITT-BAZZALI
Escòcia: Mairead TAGG
Guaiana: Ti'iwan COUCHILI
Illa de la Reünion: Bernard GRONDIN
Sardenha: Sergio PES
Sicília: Rosa CASSATA
16.05.2017
L'ANÒC convida totas la personas estacadas a las lengas regionalas de participar al sondatge del jornal Le Point sus la question de l'intensificacion de lor ensenhament!
19.04.2017
Eleccion presidenciala francesa 2017 - L'ANÒC, que denóncia lei candidats malonèsts e corromputs e/o que desvolopan d’idèas antidemocraticas e d’extrèma drecha coma l’asirança e l’autoritarisme, demanda de barrar la rota a François Fillon, Marine Le Pen, François Asselineau e Nicolas Dupont-Aignan.
30.01.2017
Après lo chèc e lo virament bancari, podètz pagar vòstre escotisson a l'ANÒC gràcia al mejan de pòt solidari que fonciona amb la carta bancària!
Per remembrança, l'Assemblada Nacionala Occitana lança una campanha d’adesions per recrutar de sòcis de plen drech, mas tanben per desvolopar de nòvas formas d'adesions: los collaboradors e los simpatizants.
Ara podètz pagar per chèc, per virament bancari e per carta bancària sul sit Le Pot Commun!
Per que siam Units per Occitània, aderissetz a l'ANÒC!
19.01.2017
Marcatz-vos per devenir sòcis de l’Assemblada Nacionala Occitana!
L'Assemblada Nacionala Occitana (ANÒC) es una associacion de lei 1901. A per objectiu de recampar totas las fòrças vivas de la societat occitana, que sián aquelas de tota mena de collectius, entitats, grops, laboratòris d’idèas, movements, organizacions, partits politics, autras estructuras, o que sián individualas, per complir las finalitats que son:
L’Assemblada Nacionala Occitana es pas un parlament simbolic! - Es una associacion que regula sas activitats en acòrdi amb sos estatuts e amb aqueles que regís la lei del 01/07/1901 e lo decret del 16/08/1901.
L’Assemblada Nacionala Occitana es pas un partit politic! - Demòra totalament independenta de quin que siá partit politic e a pas vocacion de se presentar a las eleccions.
L’Assemblada Nacionala Occitana es pas un collectiu culturalista! - Son objècte es clarament politic.
Per complir sas finalitats, l’ANÒC prepausa divèrsas accions:
L’ANÒC lança una campanha d’adesion per recrutar de sòcis. Son sòcis de plen drech de l’ANÒC totas las personas fisicas majoras d’edat, independentament de la lor origina o nacionalitat e de la lor posicion politica, ideologica, culturala o sociala, que s’engatjan a trabalhar per permetre la realizacion dels objectius inicials de l’Associacion.
Los sòcis de plen drech pòdon assistir e votar a las reünions de l’Amassada Generala, elegir e èsser elegits a de pòstes de representants o de direccion, intervenir dins la presa de decisions, l’organizacion, las gestions, los servicis e las activitats de l’Associacion, expausar totas las proposicions, preconizacions e reclamacions que pòscan contribuir al melhor foncionament de l’Associacion, recebre d’informacions sus las activitats de l’Associacion, far partida dels grops de trabalh o d’autres organs complementaris que se pòdon crear…
Mas l’ANÒC vòl tanben desvolopar de nòvas formas d’adesion: los collaboradors e los simpatizants.
Las personas collaboradoras son aquelas que, malgrat que sián pas de sòcis de plen drech de l’Associacion, se senton engatjadas amb sas finalitats e, d’un biais liure e volontari, vòlon trabalhar activament dins las accions e activitats que l’Associacion preconiza. An pas drech de vòte a las assembladas generalas ni a las eleccions al Secretariat Nacional, mas pòdon collaborar a las òbras de l’Associacion.
Las personas simpatizantas son aquelas que tròban un interès dins las finalitats de l’Associacion e que vòlon recebre d’informacions de sas activitats, en tot causir de se registrar pas coma de sòcis de plen drech o coma de collaboradors de l’Associacion. Pòdon assistir a d’acamps de las assembladas territorialas e sectorialas de l’Associacion se i son convidadas, pasmens i auràn pas drech de vòte.
09.01.2017
Dissabte passat, lo 7 de genier, se debanèt a Marselha, dins lei locaus de l'Ostau dau País Marselhés (OPM), una amassada per discutir deis escomesas que tòcan l'occitanisme dins la region Provença-Aups-Còsta d'Azur.
L'amassada aculhiguèt mai de 35 personas, majoritàriament de Provença, engatjadas dins la promocion de l'occitan e representant divèrseis estructuras e associacions coma l’Institut d’Estudis Occitans (IEO), Niça Pantais (Nissa Pantai)-Centre Cultural Occitan País Niçard e Alpenc (CCÒC), lo Partit Occitan (PÒC), Iniciativa per Occitània (IPO), lo Partit de la Nacion Occitana (PNO) e lo quite OPM. L'ANÒC i participèt e èra representada per tres sòcis de son secretariat nacionau: Cristòu Daurore, Ciril Joanin e Domergue Sumien.
Fòrça subjèctes i foguèron tractats coma la baissa dei subvencions regionalas ai Calandretas de Provença e lei consequéncias de la confiscacion dau nom "Occitanie" per la region de Tolosa-Montpelhièr; e se parlèt de l'avenidor de l'occitanisme en Provença, en País Niçard e dins leis Aups.
L'escambi èra fòrça constructiu e positiu e permetèt de fixar manteis idèas e proposicions per respòndre ai problèmas e escomesas que deu afrontar lo movement occitanista en Provença. Aquelei proposicions van dins lo sens de l'unitat e la solidaritat entre organizacions occitanistas.
02.01.2017
L'Assemblada Nacionala Occitana es una associacion qu'a per tòca d'amassar totas
las fòrças vivas de la societat occitana per restaurar la dignitat nacionala occitana.
Residéncia Bèla Auròra
18 bis Carriera Santa Estela
13090 AIS DE PROVENÇA
Sit: www.assemblada.org
E-mail: info@assemblada.org
Telefòn: +33 6 46 62 74 93


text:
Kesseldorf
Kesseldorf en alemannisch (Kesseldorf en francés) es una comuna francesa del departament del Bas Ren e de la region d'Alsàcia.
Somari
Geografia[modificar | modificar la font]
La vila de Kesseldorf aperten al bòrd de Seltz e al arrondissement de Wissembourg. Los abitants De Kesseldorf se trucan los Kesseldorfois.
La ville de Kesseldorf appartient au canton de Seltz et à l'arrondissement de Wissembourg. Les habitants de Kesseldorf s'appellent les Kesseldorfois.
Istòria[modificar | modificar la font]
Lo existéncia del vilatge de Kesseldorf se ja mencionada al Sègle XII jol vocable de Kesselbach. Lo emperaire Frédéric Barberousse #far don de bens del ban del vilatge al monastèri de Koenigsbrück en lo moment de lo sieu passatge en la region cap als ans 1162-1163, #çò qu'a confirmat pel archiu en en datant del an 1226. En 1310, lo pòble a classificat coma proprietat de la abbaye St Pierre e Paul, fondada pel emperairitz Adélaïde en 968 a Seltz e #venir per ponduda en penyora lo an 1409, amb la vila de Seltz, proprietat de las comtes palatins (Pfalzgraf). Als Modèl:XVIe e Sègle XVIIs se parla pas jamai gaire de Kesselbach. Se solament aprés la guèrra de succession espanhòla de 1714 que qualques artesans, faiseurs de balais, de sabots o de ceramica en grès a la sal se sa installats a la localizacion de la ancian pòble Kesselbach, aital coma dels paysans per conrear la tèrra daissada en guaret. Lo pòble Se alavetz conegut jos l'actual vocable Kesseldorf. Cèrts istorians pensan qu'aquel Nom a ligat a la confeccion dins los sègles passats de chaudrons (Kessel significa "chaudron").
Lo 29 de junh 1715 Jean Jacques Wehrly #èsser lo primièr cristianat dins lo pòble e lo 14 de junh 1718, lo primièr matrimòni e aguèt luòc. En 1720, Jean Georges Kempf #èsser lo primièr consultor. En 1727 lo pòble comptava 26 ostals e sòla la actuala carrièra principala existissiá. En 1732 lo pòble e aviá una comuna, una escòla, una capèla e un restaurant. Aprés proprietat de Seltz, aprés lo Palatinat, lo dos pòble de Kesseldorf e Seltz aguèron escambiat contra lo Palatinat als "Dos Ponts" Zweibrücken; Kesseldorf aquerís la siá independéncia a la Revolucion francesa. Aprés 1801 la parròquia #èsser desservie per Beinheim e en 1844 una glèisa surmontée d'un clocheton, l'actual chœur, la nef e las siás tres vidrieres de cada costat e aguèt bastit. Aquela glèisa E aguèt engrandit lo an 1952 pel entrepreneire Emile Agarbar e dels bénévoles del pòble.
La bastissa en en protegint la escòla e la comuna data de 1890.
L’existence du village de Kesseldorf est déjà mentionnée au Sègle XII sous le vocable de Kesselbach. L’empereur Frédéric Barberousse fit don de biens du ban du village au monastère de Koenigsbrück lors de son passage dans la région vers les années 1162-1163, ce qui est confirmé par les archives datant de l’année 1226. En 1310, le village est classé comme propriété de l’abbaye St Pierre et Paul, fondée par l’impératrice Adélaïde en 968 à Seltz et devint par mise en gage en 1409, avec la ville de Seltz, propriété des comtes palatins (Pfalzgraf). Aux Modèl:XVIe et Sègle XVIIs on ne parle plus guère de Kesselbach. C’est seulement après la guerre de succession espagnole de 1714 que quelques artisans, faiseurs de balais, de sabots ou de céramique en grès au sel se sont installés à l’emplacement de l’ancien village Kesselbach, ainsi que des paysans pour cultiver la terre laissée en jachère. Le village est alors connu sous l’actuel vocable Kesseldorf. Certains historiens pensent que ce nom est lié à la confection dans les siècles passés de chaudrons (Kessel signifie "chaudron").
Le 29 juin 1715 Jean Jacques Wehrly fut le premier baptisé au village et le 14 juin 1718, le premier mariage eut lieu. En 1720, Jean Georges Kempf fut le premier consultant. En 1727 le village comptait 26 maisons et seule l'actuelle rue principale existait. En 1732 le village avait une mairie, une école, une chapelle et un restaurant. Tantôt propriété de Seltz, tantôt du Palatinat, les deux village de Kesseldorf et Seltz furent échangés par le Palatinat au "Deux Ponts" Zweibrücken; Kesseldorf acquiert son indépendance à la Révolution française. Après 1801 la paroisse fut desservie par Beinheim et en 1844 une église surmontée d'un clocheton, l'actuel chœur, la nef et ses trois vitraux de chaque côté fut construite. Cette église fut agrandie en 1952 par l'entrepreneur Emile Gerber et des bénévoles du village.
Le bâtiment abritant l’école et la mairie date de 1890.
Administracion[modificar | modificar la font]
Demografia[modificar | modificar la font]
Luòcs e monuments[modificar | modificar la font]
Personalitats ligadas amb la comuna[modificar | modificar la font]
Véser tanben[modificar | modificar la font]
Ligams extèrnes[modificar | modificar la font]
Nòtas[modificar | modificar la font]
- Paginas amb de proprietats pas resolgudas
- Pàgines que usen Timeline
- Ortografia de verificar
- Portal:Alsàcia/Articles ligats
- Referéncia qu'utiliza lo modèl Metaligam cap a portal
- Categoria Commons amb ligam local identic sus Wikidata
- Article utilizant lo modèl Commonscat
- Pagina utilizant Commonscat sens afichatge personalizat
- Comuna d'Alsàcia
- Comuna del Bas Ren


text:
Paleogèn
Lo Paleogèn o terciari primairenc es lo pus ancian periòde geologic del Cenozoïc; comencèt fa 65,5 ± 0,3 milions d'ans e acabèt fa 23,03 milions d'ans. Seguís l'escantiment del Cretacèu-Terciari e precedís lo neogèn.
Amb una durada d'unes 43 de milions d'ans, lo Paleogèn es l'epòca que i se faguèt l'evolucion dels mamifèrs d'espècias pichonas e relativament pauc importantas cap a una larga paleta d'espècias desparièras après l'extincion del Cretacèu-Terciari que marquèt la fin del Cretacèu. Se devesís en Paleocèn, Eocèn e Oligocèn.
Lo periòde Paleogèn marquèt un temps de transicion dins l'istòria de la Tèrra. Lo cambiament climatic mai prigond foguèt la reglaciacion de las regions polaras. Se formèron las cadenas montanhosas actualas en America del Nòrd (Sièrra Nevada e Montanhas Rocosas) e en Euròpa (Alps, cadenas Ibericas). Los sediments qu'enregistran aquestes eveniments cenozoics son, dins la siá majoritat, pas consolidats, levat de carbonats e qualques siliciclastics litificats.
Los organismes que demorèron dins los oceans son los taxons que persistisson uèi lo jorn. Sus la tèrra, los angiospèrmes del Paleogèn èran semblants a los del Cretacèu superior. La vida animala cambièt drasticament; los mamifèrs, en general pichons al començament del Paleogèn, èran ja fòrça semblans als actuals a la fin del periòde. Los mai importants del periòde foguèron: los cavals, foraminifèrs, monards, las plantas amb flor, la diversificacion dels mamifèrs; cal notar tanben la formacion del carbon, dels Alps e en Chile la subduccion de tipe Andin.


text:
Mirapeis
Mirapeis[1],[2],[3] ( Mirepoix en francés) es una comuna del País de Fois en Lengadòc, Occitània. Administrativament aperten al departament d'Arièja e a la region d'Occitània.
La vila, èra a l'origina situada al ras del riu d'Ers, sus la riba drecha, mas foguèt aigada per la rompedura de la paissièra del lac de Puègverd en 1289, e completament destrusida. Foguèt puèi tornar bastida sus l'autra riba sus una terrassa mai nauta balhada pel senhor de Mirapeis.
Somari
Geografia[modificar | modificar la font]
Istòria[modificar | modificar la font]
Demografia[modificar | modificar la font]
Administracion[modificar | modificar la font]
Luòcs e monuments[modificar | modificar la font]
Personalitats ligadas amb la comuna[modificar | modificar la font]
Véser tanben[modificar | modificar la font]
Ligams extèrnes[modificar | modificar la font]
Galariá[modificar | modificar la font]
Nòtas[modificar | modificar la font]
- ↑ Patrici Pojada, Repertòri toponimic de las comunas de la region Miègjorn-Pirenèus, Nouvelles Éditions Loubatières, 2009, ISBN 978-2-86266-573-3
- ↑ Sit Toponimia occitana
- ↑ Top'Òc Diccionari toponimic occitan del Congrès permanent de la lenga occitana.


text:
Reiaume d'Aksum
Lo Reiaume d'Aksum foguèt un estat etiopiana apereguda dins lo corrent de l'Antiquitat au sègle I ap. JC e disparegut durant la premiera mitat de l'Edat Mejana entre lei sègles IX e X. Es a l'origina de l'Etiopia modèrna.
Dins una region etiopiana devesida entre mai d'un principat rivau, Aksum capitèt d'impausar sa supremàcia e d'unificar per lo premier còp lo país au sègle I ap. JC. Lo comèrci de la Mar Roja (esclaus, evòri...) en direccion dei territòris egipcians, romans puei bizantins assegurèt sa prosperitat economica e lo reiaume poguèt batre la sieuna moneda au sègle III.
Conoguèt son apogèu entre lei sègles III e VII e afirmava alora son influéncia sus lei regions sud de la Mar Roja. Au sègle IV, lo cristianisme i faguèt son aparicion e foguèt rapidament adoptat per lo poder durant lo rèine dau rèi Ezana. Tre 330, de crotz apareguèron ansin sus lei pèças de moneda e un clergat etiopian se formèt. La conversion de la populacion foguèt pus lenta e lo cristianisme acomencèt de se generalizar en Etiopia vèrs la fin dau sègle V solament ambé la traduccion de la Bíblia en gueez. La Glèisa Aksumita, qu'es a l'origina de la Glèisa Etiopiana modèrna, despendiá alora dau patriarcat d'Alexàndria e contestèt pas aquela autoritat. Ansin, Etiopia adoptèt lo monofisisme qu'es totjorn a l'ora d'ara un aspèct fondamentau de sa vida religiosa.
Au sègle VII, l'afondrament de la preséncia bizantina dins lo sud-èst mediterranèu menacèt lo comèrci d'Aksum e entraïnèt de conflictes ambé leis Arabis. En particular, lo reiaume etiopian assaièt de conquistar Jeddah (pilhat en 702) mai foguèt desfach. De còntra-ofensivas aràbias causèron la destruccion dau pòrt d'Adulis e la pèrda deis illas Dahlak. En consequéncia, Aksum foguèt excluch dei rets comerciaus de la Mar Roja e lo reiaume se concentrèt sus lo sieu territòri. Acomencèt alora una expansion militara vèrs lo sud dins lei regions de Lasta e de Begademer. Pasmens, aquò empachèt pas lo declin economic d'Aksum que sei rèis arrestèron de batre moneda au començament dau sègle VIII. En parallèl, de marchands musulmans s'installèron lòng dau litorau deis Afars e dei Somalis. I participèron a l'esplecha dei jaciments de sau ò ai comèrcis d'espècias e d'evòri. La vila portuària de Zeila venguèt lo centre d'aquelei cambis e l'islam, aprofichant aqueu dinamisme economic, se difusèt a cha pauc lòng deis itineraris utilizats per lei marchands.
Lo procès de disparicion dau Reiaume d'Aksum es mau conegut e fòrça progressiu car, en despiech de son declin, se mantenguèt fins a la segonda mitat dau sègle X. L'annada 975 es generalament adoptada per marcar sa fin. Pasmens, son afondrament foguèt pas totau car divèrseis institucions, especialament la Glèisa Etiopiana, demorèron en plaça.


text:
Sus la comuna daus Cars, gaire luenh de Chaslus, se tròba, en main d’un emetor de tele gigant, las roinas d’un chasteu de la Renaissença esbolhat a la Revolucion. Sas esculturas se pòden veire dins una exposicion permanenta.
- Data : Dimars 8 decembre de 2015
- Tipe : Chasteu
- Adreiça : Les Cars, France
-
Pitit Lemosin, lo 19 decembre de 2015 a 15h41
-
Danís, lo 19 decembre de 2015 a 17h57As rason, avia pas fach atencion. Z’ai modificat.
-
2 Vejaires
Escriure un vejaire Anullar la responsa.
Danís (Administrator)
Peiregòrd que viu a Tolosa, ai creat queu site que me fasiá mestier, mai envia. Se jamai avetz un problema interfacic, quo serà donc sus io que faudrà tustar ! Aquò dich, se voletz de las modificacions d'architectura o de las novelas fonccionalitats, sei prenur tanben.
Cherchar per mots-claus
Los barrutlaires
Darrieras barrutlas
Darriers vejaires
- wanou catarina, lo 1 novembre 2016 a 22h46 sus Sent James
- Pitit Lemosin, lo 27 abril 2016 a 13h46 sus Chasteu de Chalusset
- Pitit Lemosin, lo 19 decembre 2015 a 15h41 sus Los Cars
- Danís, lo 16 decembre 2015 a 12h55 sus Nòstra Dòna de la Gàrdia


text:
Tractat (drech)
Un tractat es un acòrdi escrich que liga juridicament dos subjèctes del drech internacional; (los Estats plan segur mas tanben las organizacions internacionalas, cèrts movements de liberacion nacionala, los estats federats dins la mesura qu'es previst per la constitucion federala, e dins una cèrta mesura los individús, los combatents e las organizacions non govèrnamentalas).
Existís d'acòrdis internacionals per dirigir l'aplicacion d'aquestes tractats. Lo mai conegut es la Convencion de Viena.
Vejatz tanben[modificar | modificar la font]
Articles connèxes[modificar | modificar la font]
Categoria:Tractat | Drech internacional public | Lista dels tractats de l'Union Europèa
Ligams extèrnes[modificar | modificar la font]
- (fr) Los tractats internacionals ligant França sus Légifrance (sit oficial del Ministèri de la Justícia)
- (fr) Denonciar un tractat internacional


text:
Maitin un shinhau assolelhat, tarde embromada e precipitacions a darrères ores.
Vents de sud-èst, fòrti pendent eth maitin e aluishant pera tarde
Temperatures primaveraus (7°/14°).
Eth dimars pendent era maitiada e eth maitin serà embromat tamb quauques precipitacions que desapareisheràn pendent eth maitin. Còta de nhèu sus es 1800 m. A compdar de meddia se dauriràn clari. Vents doci de compausant sud.
Temperatures doces, encara que un shinhau mès fresques qu'era jornada anteriora (5°/12°).
Eth dimèrcles serà pro assolelhat e tamb ascens des temperatures diürnes (5°/15°).


text:
Vielha, 14 de seteme de 2018.- Eth CEI Val d’Aran organize ua capsula formatiua gratuïta adreçada a trabalhadors autonòms, trabalhadors per compde d’auti e trabalhadors en situacion de caumatge, entà arténher tecnicianes e coneishences sus coma redusir es despenses.
Eth cors a coma objectiu hèr conéisher estrategies entara reduccion de còsti, atau coma tecnicianes sus coma agranir eth marge e activitat, estrategies de reduccion de còsti, e incrementar eth prètz de venta. Ath delà pendent eth cors tanben s’aufriràn estrategies sus coma negociar damb provedidors, sistèmes de contròl de còsti e desviacions, diferéncies entre còst-despesa-inversion, e sus coma hèr un plan de productivitat.
Eth cors debanarà enes installacions deth CEI Val d’Aran Plaça Naua, 1 de Casau, eth dijaus 20 de seteme e eth dijaus 27 de seteme, en sessions de tarde de 16:30 a 20:30 ores ambdús dies.
Es inscripcions se poden hèr directaments ena web deth CEI Val d’Aran www.ceivaldaran.org
Era documentacion de besonh entà hèr eth curs ei:
Autònoms:
-Còpia DNI o NIE
-Còpia deth rebut autonòm deth mes der inici deth curs.
– Un document damb eth numèro dera Seguretat Sociau: huelha de paga, carta, contracte, eca.
Treballadors:
– Còpia DNI o NIE
-Còpia deth rebut autonòm deth mes der inici deth curs.
– Un document damb eth numèro dera Seguretat Sociau: huelha de paga, carta, contracte, eca.
Aturats:
-Còpia DNI o NIE.
Era capsula sus coma redusir era despesa l’organizen eth Conselh Generau d’Aran, era Fondacion Coell e eth madeish CEI Val d’Aran, damb era collaboracion deth Consòrci entara Formacion Continua dera Generalitat de Catalonha e eth Ministerio de Empleo y Seguridad Social.


text:
Pär Lagerkvist
Pär Lagerkvist (n. en 1891, m.1974) foguèt un escrivan suedés. Recebèt lo Prèmi Nobel de Literatura en 1951.
Biografia[modificar | modificar la font]
Nasquèt lo 23 de mai de 1891 dins la vila de Växjö, populacion situada dins la província de Småland. Los sieus parents èran d'educacion tradicionala, amb prigondas raïses religiosas en la fe crestiana. De 1910 a 1912 estudièt art e literatura a l'Universitat d'Uppsala. Lo sieu interès vèrs l'art lo portèron a viatjar dins la vila de París, ont estúdia art e coneis lo movement cubista e expressionista.
Pendent la Primièra Guèrra Mondiala demorèt en Danemarc, ont escriguèt la siá primièra òbra teatrala e de libres de poesia fòrtament inspirats en la Guèrra. Lo 1919 retòrna dins lo sieu país e se convertís en critic teatral a Estocòlme, ont inícia la siá collaboracion amb la premsa. Al meteis temps, contunha la siá òbra literària, que li implicariá una granda acceptacion entre lo public e una pas mendre influéncia en la literatura de lo sieu país.
Lo 1940 foguèt nomenat membre de l'Academia Suedesa, qu'ocupèt lo sèti numèro 8. Moriguèt lo 11 de julhet de 1974 dins la vila de Danderyd, près de Estocòlme.


text:
Categoria:Mantenença dels imatges Wikipèdia
- Aquesta categoria recampa de paginas e categorias destinadas a facilitar la mantenença dels imatges sus Wikipèdia.
- La lista dels imatges categorizats es disponibla sus : Categoria:Imatge de Wikipèdia.
Categorias connèxas[modificar | modificar la font]
Soscategorias
Aquesta categoria dispausa de 4 soscategorias, sus un total de 4.
*
- ► Modèl de l'espaci Imatge (1 C, 1 P)
A
- ► Article d'illustrar (2 C, 1 P)
M
- ► Mantenença Imatge del jorn (69 P)
Articles dins la categoria « Mantenença dels imatges Wikipèdia »
Aquesta categoria conten l'article seguent.


text:
Centuri
Centuri es una comuna corsa, situada dins lo departament de Nauta Corsega e la region de Corsega.
Somari
Geografia[modificar | modificar la font]
Centuri Es una municipalitat de la còsta occidentala del Cap de Corsega, la una dels dètz-e-uèch comunas reagrupades al se de la Comunitat de municipalitats del Cap de Corsega. Centuri Significariá « cench » de torns (en latin cinctura).
Centuri est une commune de la côte occidentale du Cap Corse, l'une des dix-huit communes regroupées au sein de la Communauté de communes du Cap Corse. Centuri signifierait « ceinturé » de tours (en latin cinctura).
Istòria[modificar | modificar la font]
Administracion[modificar | modificar la font]
Demografia[modificar | modificar la font]


text:
La Haie-Traversaine
La Haie-Traversaine es una comuna francesa, situada dins lo departament de Mayenne e la region dels Païses de Léger.
Somari
Geografia[modificar | modificar la font]
Istòria[modificar | modificar la font]
La municipalitat de La Haie-Traversaine foguèt creada en 1864 sus ua partida de la comuna d'Oisseau.
La municipalitat d'Ambrières-les-Vallées absorbeix Cigné e La Haie-Traversaine en 1972.
La Haie-Traversaine s'en torna comuna en 1986.
La commune d'Ambrières-les-Vallées absorbe Cigné et La Haie-Traversaine en 1972. La Haie-Traversaine redevient commune en 1986.
Administracion[modificar | modificar la font]
Demografia[modificar | modificar la font]


text:
Unité urbaine Flers
Liste des communes
Flers
Ville de Flers, commune de France de 15 000 habitants.
La mairie de Flers a une adresse e-mail et un site Internet.
Présence de musées et d'activités sur la ville.
Saint-Georges-des-Groseillers
Ville de Saint-Georges-des-Groseillers, commune de France de 3 400 habitants.
La mairie de Saint-Georges-des-Groseillers a une adresse e-mail.
La Lande-Patry
Village de la Lande-Patry, commune de France de 1 700 habitants.
La mairie de la Lande-Patry a une adresse e-mail et un site Internet.
La Selle-la-Forge
Village de la Selle-la-Forge, commune de France de 1 400 habitants.
La mairie de la Selle-la-Forge a une adresse e-mail.
Présence d'activités sur le village.


text:
Saint-Vincent-sur-Oust
Sant-Visant-an-Oud en breton ( Saint-Vincent-sur-Oust en francés) es una comuna bretona, situada dins lo departament de Mor-Bihan e la region de Bretanha.
Somari
Geografia[modificar | modificar la font]
Istòria[modificar | modificar la font]
Administracion[modificar | modificar la font]
Demografia[modificar | modificar la font]
Luòcs e monuments[modificar | modificar la font]
Personalitats ligadas amb la comuna[modificar | modificar la font]
Véser tanben[modificar | modificar la font]
Ligams extèrnes[modificar | modificar la font]
Nòtas[modificar | modificar la font]


text:
Ilharre
Ilharre qu'ei ua comuna deu Bascoat, en Baisha Navarra, situada en Lauhire. Administrativament, que's tròba dens lo departament deus Pirenèus Atlantics e la region d'Aquitània.
Lo gentilici qu'ei ilhartar.
Qu'ei traversada per l'arriu de Bidosa.
Las comunas tòcatocantas que son La Bastida e Vergüei-Vièlanava au nòrd, Avitenh a l'èst, Labets-Biscai a l'oèst, Arboet-Sussauta au sud-èst e Gabat au sud.
Somari
Demografia[modificar | modificar la font]
.
Geografia[modificar | modificar la font]
Istòria[modificar | modificar la font]
Administracion[modificar | modificar la font]
Demografia[modificar | modificar la font]
Luòcs e monuments[modificar | modificar la font]
Personalitats ligadas amb la comuna[modificar | modificar la font]
Véser tanben[modificar | modificar la font]
Ligams extèrnes[modificar | modificar la font]
Nòtas[modificar | modificar la font]
- Paginas amb de proprietats pas resolgudas
- Pàgines que usen Timeline
- Portal:País Basc/Articles ligats
- Referéncia qu'utiliza lo modèl Metaligam cap a portal
- Categoria Commons amb ligam local identic sus Wikidata
- Article utilizant lo modèl Commonscat
- Pagina utilizant Commonscat sens afichatge personalizat
- Comuna deus Pirenèus Atlantics
- Pirenèus
- Comuna de la Baisha Navarra


text:
Dissabte, 9.6.2018 03h00
Disc dels cants de libertat interpretats pel cantautor còrs Antoine Ciosi
© Napster
Los occitans noirits coma ieu de cultura francesa auràn reconegut amb lo títol lo començament d'un famós poèma de Paul Éluard, escrich dins lo contèxt de la resisténcia a l'ocupacion nazi. Los catalans saupràn que lo poèta francés l'abandonèt sa musa Gala, que se maridèt puèi a Salvador Dalí.
Sovent pensi a mos rèire-oncles argerians d'origina malhorquina, Joachim e Wilfried -nom estranh per un filh de malhorquins, saique-, que luchèron totes per lor ideal de libertat. Wilfried moriguèt jove, mas coma ciutadan del país ont èra nascut e que se decidissiá pas a quitar; Joachim el aguèt de se n'anar viure a Marselha, quand lo regim nacionalista arabi èra vengut tròp dur pels europèus. Aguèron pas lo meteis destin, mas se volguèron liures, e avián comprés la realitat coloniala.
Los occitans nos vesi maites còps devesits, mas nos cresi portaires de libertat.
Volèm èsser liures de parlar e escriure nòstra lenga ont que viscam en Occitània. Volèm que nòstres mainatges decidiscan qual son, que pensen lor istòria e lor cultura, e non pas que seguiscan sens chifrar la non-pensada impausada de París estant dins de gabinets ministerials o de conselhs d'administracion d'entrepresas.
Necessàriament, sèm antiautoritaris, perque es un estat bonapartista, doncas autoritari que nos impausa sa lenga, son accent, son economia, sos interèsses que desertifican nòstras campanhas, vuèjan nòstres vilatges, encerclan nòstras vilas de laidas e unifòrmas zònas comercialas, o barran nòstras estacions ferroviàrias per que de París estant siá mai facil d'anar a la mar o a la montanha.
Cèrtas, çò me diretz, i auriá pas una contradiccion nòstra que nos menariá a bastir un autre estat que copiariá França, los Estats Units o l'URSS? I auriá pas una contradiccion nòstra se cercàvem d'impausar nòstras valors e nòstra cultura a una societat que las parteja pas pus?
Devèm pensar a aquelas possiblas contradiccions, per defugir las errors que ne sèm victimas nosautres. Totun, portam amb nosautres l'amor del país que i sèm, e perque l'aimam, volèm que decidisca delà un òrdre economic devastaire que nos despossedís a totes de nòstra istòria, de nòstra cultura, de la realitat sociala de nòstres territòris, de nòstres ligams amb nòstres vesins. A l'impersonala piramida que nos desira consumaires, e sonque consumaires, opausam de cercles jonches a d'autres cercles, de vesinanças que trabalhan ensems.
Libertat, escrivèm ton nom; Occitània, escrivèm ton nom.
Volèm èsser nosautres a nòstra ! Naturalament...
#7 òc, hòrt beròi conde. Per jo aquera libertat que m'arribè drin a drin a mesura que hasi mia lo gascon e qu'ua identitat e's hargava au dehens de jo, qu'alandava e enradigaçava en medish temps la mia identitat sancèra. Qu'ei la diferéncia enter libertat e libre arbitre dont parlavi. Bessè qu'arren n'escad shens causa, o au mensh causas enclinantas, mes aquò n'empacha pas de poder estar libre per'mor que'ns podem desalienar, parar las enganas, e créisher.
A prepaus de libertat. Me remembri d' un sentiment estranh que me tombèt sus la clòsca coma una evidència , un còp arribat a Paris ont trabalhèri dotze ans. Cal dire qu'èri un brave francés de 20ans, jacobinaire sens vergonha, completament formatat per l'escòla del "cocorico". N'i èri pas preparat. Mas coma se ditz lo maridatge se faguèt pas. Pr'aquò cavaleri de pertot, per festejar e veire lo monde qu'esclairava lo monde, del baloard sant Germain, a la Coupole, de la plaça del Tert... Legir la seguida
Alien
Polit article.
La desalienacion de l'umanitat passa de per la consciéncia de sos déterminants materials.
Per quant à l'òme occitan, es vengut un alien, çò es un estrangièr interior.
#3 serious que counhounės libertat dap libre-arbitre. Lou libre-arbitre qu'éy la capacitat de hà choès de biach aoutounom, la libertat que pot abé nh'autes definicioûs, pr'exemplė en ço de Nietzsche oun se realisam la nouste boulentat de puchance qu'èm librės. Ou en ço de Schopenhauer per qui e'ns poudem liberà dou boulė qui'ns hè malurous
#3 lou toû sicap que'ns mie dinc aou suicidi. Umâs, n'escotit pas aquere bouts de la flaquère d'exisistà. Parlà outsitâ qu'éy ûe grane santat, n'arrespoun a pas nat besougn d'aquet moundė fatigat, qu'éy està dansà capsus lou boéyt dou nihilisme ! Dansat la borrèye, siit lous umâs de doumâ!
Libertat ? Libertat de far qué ? Se soi liure, siá disent qu'o soi estant que "fau çò que vòli"… Mas çò que vòli, despuèi soi liure d'o voler o pas ? M'o tròbi voler, aquò's tot. Respond a de besonhs, fisics, psiquics, los dos a l'encòp, besonhs que non decidissi de ges de biais. E mai subre un plan cultural, se "fau çò que vòli", d'una part "dins la mesura que non pausi problèma los autres en o fasent" (a mens que vos faga un fotut psicopat o un pegàs de tria) e, d'autra par... Legir la seguida
Escriure "Libertat" es un esarcice poetica, resulta d'una desirança fonsa e fòrta.
Voldre la "Libertat" emb de la bastir ensems : aquò's quicòm mai.
La lei dau mercat, de la moneda, dals profièchs s'empausa als politicians venduts e encara mai als pòples.
Tant que i aurà de sectors d'activitat pro engardats de las refòrmas e dau mònta-davala economica ; tant que i aurà de monde per cranhir de perdre son confòrt materiau de borgés (e pas res mai après eles !), creseguetz pas de veir... Legir la seguida
La libertat que chourrère per la nouste lenque, ûe musique qui denote dap la melodie d'aquet moundė que describes. Û gay, ûe briaguère chens raciounalitat per et, chens rasoû d'està, librė!


text:
Es esperances incomplides d’arioan, limitades peth realisme deth moment, voleríem provocar-les un còp mès en nau cicle que comence. Un saut mès entath bon e planvolut desir de mielhora. Mos organizam era vida laguens d’aguest temps e d’aguest espaci, que conformen era realitat totau qu’ei era Istòria. E aguesta se mos aufrís inacabada, dubèrta ena sua estructura, se se pòt díder atau, mès dubèrta autant ara nòsta petita istòria, ara nòsta libertat, ara nòsta volentat de persutar-i, maugrat tot. Mès es nòstes inquietuds petitburgeses (guaire hè que non enteníem aguesta paraulòta!) non son arren se les comparam damb era immensa misèria, damb era desigualtat sociau creishenta, constanta e ressonanta (atau mos en da fe quauque diari, enes darrèri dies), damb era iniquitat dera massa desbrembada, desmembrada e indiferenciada, damb eth dolor pregon d’aqueth qu’auem ath costat e non le sabem percéber ena sua proximitat. “Com va?”, li preguntam damb un automatisme protocolari, de salutacion cortesa e abituau (retorica, se ditz), com tanben n’ei era responsa: “Vau hènt, en tot resistir”. Resistir, resistir… Era paraula se grave ena tèsta pendent uns segons d’estordiment. Dilhèu ací s’amague er enigma vitau: resistir en limit, en aqueth mentretant de viatges etèrn. Non i a mès secrèt, com sajar un aute saut de cap tara istòria inacabada…, mentre, entre hèstes e vrèspes, Nadaus e Reis, retròbes, guarda-le!, er arridolet ample e generós, d’alegria sincèra, d’un mainatge, erós damb lèu arren, un petit gèst, que rebrembe, ath delà des pegaries materiaus e supèrflues damb es quaus l’agaçam, era revolucion de veir es causes d’ua forma naua, mès simpla e tanplan amorosa.
(DIARI SEGRE, 11 de gèr de 2014)


text:
Braç
Lo braç es la region anatomica qu'entorn lo còrs de l'umèrus. Qu'es limitat en haut per l'estrem baish deu gran pectorau en avant e deu gran dorsau endarrèr, son units per l'aponeuròsi de la basa de l'eishèra. En baish es limitat pe'u plec deu cobde. En haut trobam los espacis axillars e en devath de la peth, se tròba ua aponeuròsi circulara, lo facia braquiau qui es en continuitat dab l'opneuròsi de la basa de l'eishèra. De cada costat de l'umèrus, lo septe intermuscular mediau e laterau limitan las lòtjas anteriora e posteriora deu braç.
Somari
Òs[modificar | modificar la font]
Lo còrs de l'umèrus
Espacis axillars[modificar | modificar la font]
Entre l'escapula e l'umèrus se tròba l'espaci escapuloumerau, limitat en haut pe'u petit rond e en baish pe'u gran rond. Es devesit en dus pe'u long capdau deu tricèps braquiau.
espaci axillar mediau[modificar | modificar la font]
artèria sosescapulara
espaci axillar laterau[modificar | modificar la font]
artèria circonflèxa umerala
Lòtja anteriora deu braç[modificar | modificar la font]
- plan superficiau soscutanèu:
las veas soscutanèas, son la vea cefalica e la vea basilica
nèrvis soscutanèus
- plan superficiau:
- lo muscle bicèps braquiau, capdau long e brac.
- lo canau braquiau: s'i tròba; l'artèria braquiau, las veas braquiaus, lo nèrvi median, lo nèrvi ulnar, lo nèrvi cutanèu mediau deu braç e lo nèrvi cutanèu mediau de l'avant-braç
- plan honsut:
- lo muscle coracobraquiau
- lo muscle braquiau
Lòtja posteriora deu braç[modificar | modificar la font]
lo nèrvi radiau


text:
Esfèra de Dyson
Una esfèra de Dyson es una mega-estructura ipotetica que fuguèt imaginada en 1960 per lo fisician e matematician american Freeman Dyson, dins un article cort publicat dins la revista americana Science sota lo títol Search for Artificial Stellar Sources of Infrared Radiation (« Recèrca sus lei sorgas estellaras artificialas de radiacion infraroja »). Aquesta estructura d'astro-engenheriá consistís en una esfèra de matèria, artificiala e caunuda, situada a l'entorn d'una estela e concebuda per n'agantar la quasi totalitat de l'energia emesa, per una utilizacion industriala.
Lei proprietats d'aquesta esfèra son estadas descrichas per Dyson emai d'autres autors, fisicians coma de sciéncia-ficcion. Dins son article, Dyson explica qu'aquesta esfèra es lo mejan ideau per una civilizacion fòrça avançada per acarar un fòrt creis demografic. Es descricha coma un cruvèu que caupe son estela per sonsir sei radiacions solaras. Acaba per recomandar d'observar la galaxia dins l'infraroge per posquer avisar de taleis esfèras dins ela.


text:
Òme-femna, femna-òme – La nuech d’amor sensa amor – La fugida a Marsilha – Lo desguisament mascle - Lo desguisament de Joseta – Lo present d’un despart.
« Fau lo transfomista dins França pregonda, ditz Carles Corteson dins lo ritme d’una cançon telecargada sus son I-Phone 4, lo pèu pegat en arrier per la susor mentre que Joseta li ten son coton e sei cremas. Mon espectacle s’acaba per una imitacion D’Enric Sauvador. Comence en Johny. Tot es comic dins çò que prepause. Mai siáu quauqu’un de tragicament tragic. Mon espectacle s’acaba dins lo sorne ambé la cançon Jardin d’Ivèrn. Puei... negre dins la sala... E desaparèisse. Es mon radier rampèu.»
Dins l’armari dubèrta, Joseta vei forra-borra lei perrucas de M, Dalida, Mylène Farmer, Johny, lo bandanà de Renaud, lei bralhetas de Madonna, la mostacha de Marti, la mostacha de Cabrel, la berreta de Monsur T, la salopèta de Coluche, la rauba en còr de Joseta Kroner.
Ara l’artista, en camisòt marcèu sent lo pròpre e lo sent-bòn.
« Siáu programat dins totei lei salas polivalentas d’Occitània. Conèisse totei lei Formulas Un dau país. Leis ostaus de retirats me demandan fòrça. Ai començat en cò de Michou, a París. Ara acabe solet, a Nimes. Ma solesa, Joseta, l’ai causida. Dins l’incertitud de l’èstre aimat. Ai talament aimat la vida, Joseta. Talament. Qu’ai pas jamai poscut faire una vertadièra causida dins çò que sonatz l’amor ò la vida a dos. Siáu surament nascut tròp tardier per assegurar una tala identitat. Una vida a tres: Òme-femna, femna-òme? Una vida especiala. Fin finala, lei gents son talament solets. Solets. Meme normaus, son solets. Solets. Solets dins l’arma. Solets dins la tèsta. Ansin... Me fau una filosofia : siáu solet ambé leis autres. Mei gents comprenguèron jamai, avans que de morir, perque aquela solesa... Partiguèron sensa saupre mon secret de mau-aimat. La carn e l’arma de cadun m’agradavan tròp per m’endralhar sus lo drech camin. Sarai jamai paire. Sarai jamai maire. E lo bon dieu, ara, per me castigar me leva totei meis envejas. Siága tròp òme, siága tròp femna, a mon atge Dieu me leva tot. Ai perdut lo plàser. Pasmens a vòstra vista... Aier... Dins la veitura... Lo cant dau cigne... Sensa dobte... Ai agut lo ruscle...»
Passa la nuech. Joseta dins la mezzanine. Corteson, en marcèu blanc e en eslip, dins son liech dins l’umide dau membre onte lo freg penetra. Sensa l’isolacion requesida deis ostaus modèrns. Joseta resta pertocada, lo blanc deis uelhs tancats au plafond. Carles, parier, sent leis escaliers de la mezzanine contra sa gauta quora se revira, butat per lei sòbras d’una jornada ritmada per la cafeina dau trabalh, de l’espectacle, dau rescòntre, de la perseguida en veitura.
Subran, leis escaliers de fusta cracinejan. Joseta davala. Pausa son còs nus, dins una pausicion plegada coma un nena. Se rebala plan planet sus lo matelas, coma una serp per faire pas de bruch, s’acoconis, tota plegada, en arrier contra lo ventre generós dau tranformista. L’umide de l’èr fa plaça a la calor dau plumon roge e a carrèus. La femna bota l’aranha de sa man drecha (la mai biassuda per lei jòcs de l’amor) dins lei bralhas de l’artista. Mai ren tòrna. Alòr es mielhs ansin. E quora lo buf de l’un se mescla ambé lo buf de l’autre, es ja finit. Arriba lo matin. Una amistat fòrta òme-femna, femna-òme espelís. Una Amistat de liech partejat sensa identitat definida. Coma de jovents.
Lo lendeman. De matin. Sus lo camin que lei mena dins l’auba freja e negra de decembre. Nimes. Rota d’Arles. Aeropòrt de Marsilha. Lo silènci fa part bela ai paisatges. Joseta coneis la rota de còr. E quora, plan planet, lo jorn s’auborra enfin, lo desèrt de la Crau planta son decòr de oestèrn vueje. Dins un travelling d’autorota.
Carles Corteson rompt lo silenci. França Inter. Istòria de Dieudonné e la quenela, coma vendre sei presents de nové sus Amazon, Françafrica, Holland Bashing. L’amarum dau café fa de repròches a Joseta. L’ansia dei desparts.
Leis paisatges cambian lèu. Lei vendeires de gasolina Totau. Lo pònt ambé Ippotamus, Quick. Lei pins torçuts sus lo costat. L’autorota e son ambient fosc e regde. La paur de mancar l’avion.
Puei l'aeroport. lei pas preissats de cadun, lei gents, lei vielhs, lei pocetas, lo bruch dei talons, dei basquets, dei bòtas, lei ròdas blocadas dei cadièras per endecats dins lei montas-davalas, la femna de la mala tròp pesuga, la mameta perduda, lei femnas veladas que s’entòrnan au país per un radier au reveire au radier avi dau bled, leis olors artificialas dei cafés e dei creissents « en batariá » que fan semblant de sortir dau forn.
Ara, dins l’escorreguda d'un cagador per femnas, Joseta pausa sei faus cius espès de mascle, la perruca bruna e corteta de dròlle que Carles li dona per la protegir. Dins lo mirau bèu, sembla a la fotografia de l’ID de Carles. Ven son sosia. Una badaira agacha aquel omet sortir d'aquest endrech reservat.
Lei dos bessons cercan lei pòrtas, l’actritz seguís la pichòta mala arange dau tranformista. Au MP2, l’envòu per lo Ryanair. Dins una mena de garatge glaçat. Lei gents son pegats leis uns deis autres. N’i a que resquilhan. Lei familhas an crenta de se desseparar dins l’avion. Dins lei Low-Cost lei plaças son pas numerotadas. Es una coa sola per totei lei vòus, totei lei destinacions. Lei gents registran sei bagatges sur l’Internet. E lo personau de Ryanair a pas la classa d’Air França. Son de robòts rendables.
-Se laissam aquí Joseta, ditz Corteson. Vaquí lei bilhetas per mon apartament per Porto. Trobaràs enlai mon amic Artùs que te balharà lei claus de mon ostau. Oblides pas : t’aime Joseta. Siás una artista, t’aime.
Quora se tròba dabans la Natacha dau Ryanair, Joseta leva sei bòtas, sa cencha, la moneda de sei pòcas, la mòstra LIP nòva. E s’avisa de la larguesa de son amic portugués que rescontrèt un jorn. Un jorn per la vida.
13. Homme
–femme, femme-homme – La nuit d’amour sans amour – La fuite à Marseille – Le
déguisement mâle – Le déguisement de Josette - Le cadeau d’un départ.
« Je
suis transformiste dans la France profonde, dit Charles Courteson sur le rythme
d’une chanson téléchargée sur son I-Phone 4, les cheveux collés en arrière par
la sueur tandis que Josette lui tend son coton et ses crèmes. Mon spectacle
s’achève par une imitation d’Henri Salvador. Je commence en Johnny. Tout ce que
je propose est comique. Mais je suis quelqu’un de tragiquement tragique. Mon
spectacle s’achève dans l’obscurité avec la chanson Jardin d’Hiver. Puis… noir dans la salle… Et je disparaîs. C’est
mon dernier rappel. »
Dans
l’armoire ouverte, Josette voit sens-dessus dessous les perruques de M, Dalida,
Mylène Farmer, Johnny, le bandana de Renaud, les culottes de Madonna, la
moustache de Marti, la moustache de Cabrel, la casquette de Moussu T, la
salopette de Coluche, la robe en cœur de Josette Kroner.
Maintenant
l’artiste, en Marcel sent le propre et le sent-bon.
« Je
suis programmé dans toutes les salles polyvalentes d’Occitanie. Je connais tous
les Formules Un du pays. Les maisons
de retraite me demandent beaucoup. J’ai commencé chez Michou, à Paris.
Maintenant je finis seul, à Nîmes. Ma solitude, ma solitude, je l’ai choisie.
Dans l’incertitude de l’être aimé. J’ai tellement aimé la vie, Josette.
Tellement. Que je n’ai jamais pu faire un choix dans ce que vous appelez
l’amour ou la vie à deux. Je suis sûrement né trop tôt pour assurer une telle
identité. Une vie à trois : homme femme, femme homme ? Une vie
spéciale. Finalement les gens sont tellement seuls. Seuls. Même normaux ils
sont seuls. Seuls. Seuls dans l’âme. Seuls dans la tête. Ainsi… Je me fais une
philosophie : je suis seul avec les autres… Mes parents n’ont jamais
compris, avant de partir, le pourquoi de cette solitude… Ils sont partis sans
connaître mon secret de mal-aimé. La chair et l’âme de chacun me plaisaient
trop pour m’orienter sur le droit chemin. Je ne serai jamais père. Je ne serai
jamais mère. Et le bon dieu, maintenant, pour me punir, m’enlève tous les
désirs. Soit trop homme, soit trop femme, à mon âge. Dieu me vole tout. J’ai
perdu le plaisir. Cependant lorsque je vous ai vue… Hier… Dans la voiture… Le
chant du cygne… Sans soute… J’ai eu très faim… »
Passe
la nuit. Josette dans la mezzanine. Courteson, en Marcel blanc et slip
kangourou, dans son lit, dans l’humidité de la pièce où le froid pénètre. Sans
l’isolation requise des habitations modernes. Josette reste touchée, le blanc
des yeux fixé au plafond. Charles, également, sent l’escalier de la mezzanine
contre sa joue quand il se retourne, poussé par les restes d’une journée
rythmée par la caféine du travail, du spectacle, de la rencontre, de la
poursuite en voiture.
Soudain,
l’escalier en bois craque. Josette descend. Elle pose son corps nu, dans une
position fœtale. Elle se traine doucement sur le matelas, comme un serpent pour
ne pas faire de bruit, elle se recroqueville, toute pliée, en arrière
contre le ventre généreux du tranformiste. L’air humide fait place à la chaleur
de la couette rouge à carreaux. La femme pousse l’araignée de sa main droite dans
les pantalons de l’artiste. Mais rien ne revient. Alors c’est mieux ainsi. Et
quand le souffle de l’un se mêle avec le souffle de l’autre, c’est déjà fini. Arrive
le matin. Une amitié forte homme-femme, femme-homme nait. Une amitié de lit
partagé sans identité définie. Comme des adolescents.
Le
lendemain. Au petit matin. Sur le chemin qui les conduit dans l’aube fraiche et
noire de décembre. Nîmes. Route d’Arles. Aéroport de Marseille. Le silence fait
part belle aux paysages. Josette connaît
la route par cœur. Quand, doucement, le jour se lève enfin, le désert de la
Crau plante son décor de western vide. Dans un travelling d’autoroute.
Charles
Courteson rompt le silence. France Inter. Histoire de Dieudonné et la quenelle,
comment vendre ses présents de noël sur Amazone, Françafrique, Holland bashing.
L’amertume du café fait des reproches à Josette. L’angoisse des départs.
Les
paysages changent vite. Les vendeurs d’essence Total. Le pont avec
Hippopotamus, Quick. Les pins tordus sur le côté. L’autoroute et son ambiance
obscure et sévère. La peur de manquer l’avion.
Puis
l’aéroport. Les pas pressés de chacun, les gens, les vieux, les poussettes, le
bruit des talons, des baskets, des bottes, les roues bloquées des fauteuils
pour handicapés dans les ascenseurs, la femme à la valise trop lourde, la
grand-mère perdue, les femmes voilées qui retournent au pays pour un dernier au
revoir au bled, les odeurs artificielles des cafés et des croissants « en
batterie » qui font semblant de sortir du four.
Maintenant,
dans l’obscurité d’un chiotte pour femmes, Josette pose ses faux cils épais de
mâle, la perruque brune et courte de garçon que Charles lui donne pour la
protéger. Dans le grand miroir, elle ressemble à la photographie de l’ID de Charles. Elle
devient son sosie. Une passante regarde ce petit homme sortir de l’endroit
réservé.
Les
deux jumeaux cherchent les portes, l’actrice
suit la petite male orange du transformiste. Au MP2, l’envol pour le Ryanair.
Dans une sorte de garage glacé. Les gens sont collés les uns contre les autres.
Il y en a qui se faufilent. Les familles ont peur de se séparer dans l’avion.
Dans les Low-Cost les places ne sont pas numérotées. Une queue unique pour tous
les vols, toutes les destinations. Les gens enregistrent leurs bagages sur
internet. Et le personnel de Ryanair n’a pas la classe d’Air France. Ce sont
des robots rentables.
-On
se quitte ici Josette, dit Courteson. Voilà les billets pour l’appartement à
Porto. Tu trouveras là-bas mon ami Arthur qui te donnera les clés. N’oublie pas :
je t’aime Josette. Tu es une artiste, je t’aime.
Quand
elle se trouve devant la Natacha du Ryanair, Josette ôte ses bottes, sa
ceinture, la monnaie de ses poches, la montre LIP neuve pour mettre tout dans
une caisse en plastique qui passe au scanner. Et elle prend conscience de la
générosité de son ami portugais qu’elle a rencontré un jour. Un jour pour la
vie.


text:
Fritz Napoleon Smith es lo director de l'Earth Chronicle, lo primier jornau parlat de l'istòria dau monde. Vos fai descubrir, dau temps de sa jornada de trabalh, lo monde de 2889, coma a pogut èsser imaginat en 1889. Vos perpausam queu raconte visionari ente Verne imagina emb un segle d'avança çò que nos sembla nòstre vita de chasque jorn.
Las primieras linhas :
"E mai semble pas qu’i sosquen gaire, lo mond d’aiceste sègle XXIXen vivon en tot moment dins un conte de fadas. Sadols coma son de meravilhas, se mòstran indiferents davant l’aparicion de cada novèla meravilha. A lor vejaire, tot sembla natural. Baste que poguèsson apreciar coma cal los rafinaments de la civilizacion de nòstres jorns; baste que comparèsson lo present amb lo passat, e atal donc comprendrián çò qu’avèm capitat! A quin ponch trobarián adeqüadas nòstras vilas modèrnas, que lors populacions atenhon de còps que i a 10 000 000 d’armas; lors carrièras 300 pès de larg, lors ostals 1 000 pès de naut; amb una temperatura parièra totas las sasons; amb lors linhas de locomocion aeriana crosant lo cèl dins totas las direccions! S’imaginèsson l’estat de las causas qu’existissiá quand de bóstias brusentas sus de ròdas, trigossadas per cavals —òc, per cavals!— per de carrièras enfangadas èran los sols mejans de transpòrt. Pensatz als camins de fèrre d’un còp èra e poiretz avalorar los tudèls pneumatics qu’a travèrs eles uèi es possible de viatjar a la velocitat de 1 000 milas l’ora. Presarián pas mai nòstres contemporanèus lo telefòn e lo telefòt s’aguèsson pas oblidat lo telegraf?"
Date de parution
17/08/2015


text:
Enfin lo « Conselh deus usatgèrs » s’es acampat a Tolosa e nos liura lo prigond de sa pensada e de sos trabalhs. E òc, o avètz remarcat coma ieu, tot aquel mond s’exprimís en bearnés [non voldriái que Camelat se’n sàpia mal, mas cossí dire autrament ?], la lenga liturgica del « Congrès permanent ». E la suspresa ven de Sèrgi que s’i es mes e cossí ! Aital, d’un vam, amb un leugieròt accent roergat e una pèca de novelari : « Cau relativizar la nòrma e ensajar de demesir la distància enter la lenga ideau e la lenga practicada ». E encara : « "Quilo, mètro" : n’ei pas seriós, arren (sic) ne parla atau. Qu’èm anats tròp luenh… ». De son costat, Joan-Francés a « un problèma (…) : sit, site, siti ? ». A demandat « a un escabòt [aquesta, non l’auriái gausada] de lingüistas » mas « ne son pas d’acòrd ». E Cedric V. « tot parièr », voldriá « saber las nòrmas » e ditz sas dificultats : « Nosauts qu’avem referents (Pojada e Sumien), que’s cau har la sopa […aquesta tanpauc]… ». E mai que mai avèm comprés que se devon « avisar » dins aquela comission « de l’ipercorreccion occitanista ». Joan Breç apond a tot aquò un exemple concrèt : « Lo President du CG 64 [Conselh General dels Pirenèus Atlantics pels que non son acostumats als corredors oficials], occitanofòne (sic) primolocutor [non es question aquí de material agricòla, mas de qualqu’un qu’a aprés la lenga a l’ostal], que cambiè "escaduda" per "chança" [fai-te bèstia, lo lop te manja !] sus un desplegant tà çò deu bilingüisme ». E d'acabar sus un ton filosofic ont punteja tota l’indulgéncia tinta d’amarum d’un que coneis la fragilitat de l’arma umana : « au mensh qu’a un avís ». La conclusion vendrà de Cedric R., coma un plan de batalha : « còps que i a, causida deu francisme entà que lo public seguesca. Adaptà’s a la realitat ». E per mai d’eficacitat encara, lo realisme nos encoratjariá a parlar francés.
J. P.
[ ] : nòtas de la redaccion.


text:
Eth Museu d’Art Modern se creèc pera Deputacion de Tarragona er an 1976 tà promòir er estudi e eth coneishement der art modèrn e contemporanèu e, tanben, tà conservar e mostrar eth sòn patrimòni artistic. Eth musèu ei dotat d’ua bibliotèca auxiliara, un centre de documentacion e un archiu fotografic. Er edifici qu’acuelh eth musèu, plaçat ena part nauta de Tarragona, ei frut dera union de tres cases deth sègle xviii reabilitades per arquitècte Jaume Mutlló. Er an 1991 s’inaugurèc era restauracion e eth condicionament estructurau atau com lo coneishem actuaument.
Eth 2008 eth Museu d’Art Modern presentèc eth renauiment dera sua exposicion permanenta, damb un nau projècte museografic qu’apòrte un important caractèr didactic ena presentacion des colleccions.
Tarifa gratuïta: per a tot el públic.
Tot er an: de dimars a diuendres, de 10.00 a 20.00 ores; dissabte, de 10.00 a 15.00 e de 17.00 a 20.00 ores; dimenge e festius, de 11.00 a 14.00 ores.
Dies de barrament: deluns.
Tarifa gratuïta: entà tot eth public.