text:
- Eth dimars, dia 9 d’octobre, tàs 16:00 ores, ena Residéncia Sant Antòni de Vielha, realizaram un Procés Participatiu damb eth supòrt deth Departament de Salut dera Generalitat de Catalunya e demoram compdar damb era vòsta participacion.
Planvolut/da,
Estam trebalhant ena elaboracion deth Plan Estrategic deth Servici Aranés de Benéster e Salut 2018- 2023 qu’ei er ensturment territoriau de diagnostic, identificacion de besonhs, planificacion d’scenaris d’ordenacion e actuacions tà desvolopar es pròplèus 5 ans ena Val d’Aran.
Aguest procés contemple era dubertura d’espacis de participacion e de debat e mos agradarie compdar damb es sues aportacions des dera perspectiva dera ciutadania.
Eth dimars, dia 9 d’octobre, tàs 16:00 ores, ena Residéncia Sant Antòni de Vielha, realizaram un Procés Participatiu damb eth supòrt deth Departament de Salut dera Generalitat de Catalunya e demoram compdar damb era vòsta participacion.
Vos adjunham un resum des Linhes Estrategiques e des Projèctes singulars (Resum Línies estratègiques SABS 2018) que les intègren e vos animam a participar damb es suggeriments que consideresquetz oportuns.
Podetz confirmar era vòsta assisténcia en tot picar ath Conselh Generau d’Aran, telefòn 973 64 18 01 e demanar per Núria Sanjuan o ben per mail: n.sanjuan@aran.org.
Plan corauments,
Carlos Barrera Sánchez
Sindic d’Aran
Vielha, 1 d’octobre deth 2018


c: text/html

text:
"Meddia Aranés":Era destinacion turistica dera Val d'Aran ei era que mès creish en Catalonha en 2015
Era destinacion turistica dera Val d'Aran ei era que mès creish en Catalonha pendent eth 2015 damb lèu 660 mil estades. Ac tractam, a hons, aué en Meddia aranés a on vos informam ,tanben, d'ua exposicion de lutzencrambes que s'inaugure dijaus e d'ua enquèsta lingüistica tà aranesi que viuen dehòra d'Aran, La destinació turística de la Vall d'Aran és la que més creix a Catalunya durant el 2015, amb 660.000 estades. Ho tractem, a fons, al "Meddia aranés", on us informem, també, d'una exposició sobre libèl·lules que s'inaugura dijous i d'una enquesta lingüística pels aranesos que viuen fora de l'Aran.

robotstxt: allowed

filter: keep


text:
Peis
Lo peis (var. peish, peisson) es un animal vertebrat aqüatic, qu'alena pel mejan de branquias. A de nadarèlas paras (pectoralas e pelvianas) e imparas (dorsala, caudala e anala). A sovent la pèl recobèrta d'escatas.
Classificacion[modificar | modificar la font]
Fins ara, se son repertoriadas mai de 27 300 espècias de peisses, çò que ne fa lo grop de vertebrats mai important. Çaquelà, aqueste grop es pas filogeneticament omogenèu perque compòrta tres classas :
- Chondrichthyes (o Peisses cartilaginoses)
- Osteichthyes (o Peisses ossoses)
- divèrses grops de peisses sens maissa (agnats) que demest eles se pòt citar las lampresas e las mixinas. Cal notar qu'uèi las mixinas son pas pus consideradas coma de vertebrats.


text:
Marc Cuny: "Qu'era Generalitat volgue reintroduir mès ossi mos estone as pagesi".
Aué en collòqui d'"Eth maitin d'Aran" auem repassat detalhadament eth Plen deth Conselh Generau d'agèr, a on se tracteren diuèrsi ahèrs e en concret mos auem centrat en dus: un nau capitol dera polemica des ossi, e er estat der arriu Garona arraitz der esbaussament que se produsic ena ribèra de Valarties eth passat mes de mai. Aguesti an estat comentats per Marc Cuny e Amparo Serrano. Avui, al col·loqui d'"Eth maitin d'Aran" hem repassat detalladament el Ple del Conselh Generau d'ahir, on es van tractar diversos afers i en concret ens hem centrat en dos: un nou capítol de la polèmica dels ossos. I l'estat del riu Garona a partir del despreniment que es va produir a la ribera de Valarties el passat mes de maig. Aquests han estat comentats per Marc Cuny i Amparo Serrano.


text:
Chastilhon e Sent Joan
Chastilhon e Sent Joan [1](Châtillon-Saint-Jean en francés) es una comuna occitana dau Daufinat, situaa dins lo departament de Droma e la region de Auvèrnhe Ròse Aups.
Somari
Geografia[modificar | modificar la font]
Comunas vesinas[modificar | modificar la font]
(2,0 km)
(3,6 km)
Istòria[modificar | modificar la font]
Fins a la Revolucion, la municipalitat se trucava de Sants Texans de Octavéon.
Jusqu’à la Révolution, la commune s’appelait Saint Jean d’Octavéon.
Administracion[modificar | modificar la font]
Demografia[modificar | modificar la font]


text:
529
Cronologia mensuala:
Gen - Feb - Mar - Abr - Mai - Junh
Julh - Ago - Set - Oct - Nov - Dec
Cronologias tematicas:
Literatura - Musica - Sciéncia - Espòrt
Aquesta pagina concernís l'an 529 del calendièr gregorian.
Eveniments[modificar | modificar la font]
Occitània[modificar | modificar la font]
França[modificar | modificar la font]
Euròpa[modificar | modificar la font]
Empèri Roman d'Orient[modificar | modificar la font]
Per luchar còntra divèrsei movements de resurreccion dau paganisme, l'emperaire Justinian (527-565) ordonèt la sarradura definitiva de l'Acadèmia de Platon d'Atenas qu'èra estada restaurada per un movement neoplatonician vèrs 400. Mai d'un filosof grèc pagan s'exilèt alora dins l'Empèri Sassanida e un centre importanta dau paganisme antic dispareguèt.
America[modificar | modificar la font]
Palenque[modificar | modificar la font]
Començament dau rèine de K'an Joy Chitam Ièr lo 25 de febrier.
Arts[modificar | modificar la font]
Sciéncias e tecnicas[modificar | modificar la font]
Economia[modificar | modificar la font]
Naissenças[modificar | modificar la font]
Decèsses[modificar | modificar la font]


text:
Ebullicion
L’Ebullicion es la formacion de botiòlas pendent lo cambiament violent d’un còrs de l’estat liquid capa a l’estat gasós (una vaporizacion rapida). Se realiza quand la pression de vapor saturanta es egala o superiora a la pression del liquid: las botiòlas de vapor formadas al fons del recipient venon establas e pòdon donc pujar a la superfícia.
Somari
Procediment d'ebullicion[modificar | modificar la font]
Principi fisic[modificar | modificar la font]
Per definicion, la pression de vapor saturanta es la pression ont la vapor d'un còrs es en equilibri termodinamic amb la fasa liquida del quita còrs. Tant que la temperatura es inferiora a la temperatura de cambiament de fasa, la pression al sen del liquid es superiora a la pression de vapor saturanta, donc a la pression per que las doas fasas del còrs pòdon coexistir en equilibri termodinamic. Una ipotetica botiòla de vapor d'aiga al sen del liquid se tornariá donc automaticament transformar en liquid.
Es sonque quand arriba la temperatura de cambiament de fasa qu'una botiòla de vapor pòt existir durablament al sen del liquid. La diferéncia de tension de superfícia entre la fasa liquida e la fasa vapor provòca una subrepression a l'interior de las botiòlas. Aquela subrepression depend plan forçament de la talha de la botiòla. Mai es pichona la botiòla, mai la pression a l'interior d'aquela es granda. Aquel fenomèn empacha la formacion de novèlass botiòlas.
Sus una superfícia perfièchament lissa, seriá teoricament impossible que se'n forme de botiòlas. E realitat, i a sempre de rugositats o de poscas que permeton la "naissença" d'una botiòla son los sites de nucleacions.
Un còp una botiòla apareguda, es mai aisit pel liquid de se vaporizar qu'augmenta la talha d'aquel puslèu que fasent naícer una novèla botiòla. Las botiòlas atal formadas suls sites de nucleacion se desveloparàn fins a atenher una talha critica, menant aquelas cap al naut. Es l'apareisson de l'ebullicion.
En l'abséncia de site de nucleacion, lo liquid contunha de subrecaufar. La mai pichona perturbacion, coma la vibracion provocada per l'accion de mesclar, es capable de congrear una separacion explosiva de las fasas liquida e vapor. Per aquela rason es possible d'apondre als liquids susceptibles de dintrar en subrecafatge de la pèira ponce que la preséncia permet a l'ebullicion de començar e de defugir l'explosion.
Tipologia de l'ebullicion[modificar | modificar la font]
En foncion de las condicions de vaporizacion (fons plan/paret verticala, superfícia plana/surfícia rugosa, diferéncia de temperatura entre la superfícia causa e la temperatura d'ebullicion) l'aspècte de l'ebullicion serà diferent.
Nukiyama [1934] prepausèt una classificacion. Per l'aiga en pression atmosferica obsèrva que quand l'element caufant es a la temperatura de 110 °C, l'aiga comença alara a "tremolar". Fins a 130 °C de botiòlas son formadas, venon grossas e se desligan de l'element caufant. Parla d'ebullicion nucleada (cas classic de l'aiga dins una caçairòla). Al dessús d'aquela temperatura de l'element caufant, un film de vapor apareis a l'entorn d'aquel, empachant lo liquid de dintrar en contacte. Parla alara d'ebullicion pelliculària o d'ebullicion en film. De brancas de la fisica preferisson utilizar lo tèrme de calefaccion.


text:
Eth Museu de l'Empordà ei ua institucion adreçada ara recèrca, conservacion e difusion deth patrimòni culturau locau e comarcau, damb un ampli programa d’exposicions e activitats. Oferís ath public una lectura istorica des sues colleccions e ua especiau dedicacion ara creacion artistica contemporanèa. Dispòse de servici educatiu e de publicacions, bibliotèca e sala de projeccions.
Damb ua istòria que se remonte a 1885, damb era arribada des prumèrs depòsits deth Musèu deth Prado, reünís ua interessanta colleccion d'art damb òbres de relèu laguens deth panorama artistic catalan (Sorolla, Casas, Nonell, Sacharoff, Tàpies, Torres Monsó, Zush o Pazos) e empordanés (Dalí, Santos, Reig, Vallès, Planells, Massanet, Gabriel o Mitjà).
Eth hons se complète damb es colleccions d’arqueologia, art medievau e pintura barròca. Creat er an 1946, er edifici s’inaugurèc en 1971. Des de 1998 ei gestionat per un consòrci format per Ajuntament de Figueres, eth Consell Comarcal de l'Alt Empordà e era Fundació Gala-Salvador Dalí. A compdar de 2015 se dissòlv eth Consorci e se recupère era gestion per part dera Àrea de Cultura der Ajuntament de Figueres.
Tarifa generau: 4,00 €
Tarifa redusida: 2,00 €
Tarifa gratuïta: menors de 18 ans, jubilats, caumaires e damb era entrada deth Museu Gala-Salvador Dalí de Figueres; tanben en accès as exposicions temporaus, entà tot eth public
De mai a octobre: de dimars a dissabte de 11.00 a 20.00 ores; dimenge e festius, de 11.00 a 14.00 ores
De noveme a abriu: de dimars a dissabte de 11.00 a 19.00 ores; dimenge e festius, de 11.00 a 14.00 ores
Dies de barrament: deluns non festius; 1 e 6 de gèr; 25 e 26 de deseme
En coche:
Autopista AP-7 (Barcelona-La Jonquera): Gessuda Figueres. A-2 Barcelona-França. Renfe: Línia Barcelona-Portbou. AVE: Línia Barcelona-Figueres Vilafant
Parcatge: El Garrigal (autocars), Passeig Nou e Plaça Catalunya
Accès entàs visitants damb mobilitat redusida


text:
Carlos Ruiz Zafón
Carlos Ruiz Zafón es un escrivan catalan nascut a Barcelona lo 25 de setembre de 1964. Viu a Los Angeles (Estats Units d'America) dempuèi 1993, ont escriguèt d'en primièr scenaris de cinèma e al meteis temps comencèt una carrièra de romancièr; escriu subretot en castelhan.
Son primèr roman per adultes, L'ombra del vent, aguèt un grand succès, aclamat coma una de las grandas revelacions literàrias. Aquel roman foguèt tradusit en mai de 36 lengas, e vendut a cinc milions d'exemplaris dins lo monde entièr e obtengèt fòrça prèmis internacionals.
òbras[modificar | modificar la font]
Recits[modificar | modificar la font]
- Seria El cementerio de los libros olvidados (Lo cementèri dels libres oblidats) (tetralogia compausada de las òbras seguentas):
- La sombra del viento (L'ombra del vent) 2002
- El juego del ángel (Lo jòc de l'àngel) 2008
- El prisionero del cielo (Lo prisonièr del cèl) 2011
- 4n e darrièra òbra (non publicada encara)
Recit pels enfants[modificar | modificar la font]
- Seria La Trilogía de la Niebla (recuèlh de las tres òbras seguentas 2007:
- El príncipe de la niebla (Lo prince de la nèu) 1993
- El palacio de la medianoche (Lo palais de mièjanuèit) 1994
- Las luces de septiembre (Las luses de setembre) 1995
- Marina 1999
Prèmis obtenguts[modificar | modificar la font]
- Prèmi de Literatura Edebé, per El príncep de la boira, en 1993.
- Finalista del Prèmi Fernando Lara de Novel·la 2000, per L'ombra del vent.
- Finalista British Book Awards, autor de l'an 2006
- Prèmi del melhor libre estrangièr en França 2004
- Prèmi de l'Associacion dels libraris de Canadà / Quebèc
- Prèmi de Veus Novoa, Portugal.
- Bjornson Order of Literary Merit, Norvègia
- Barry Award del melhor roman, USA
- Original Voices Award, USA
- Seleccionat pel libre de se remenbrar de l'an 2004" per la bibliotèca centrala de Nòva York Ciutat, USA.
- Prèmi de la Fundacion Jose Manuel Lara Hernàndez 2004 de libre mai vendut l'an precedent
- Prèmi Booksense 2005, USA
- Prèmi Euzkadi de Plata 2008 per Lo jòc de l'àngel
Referéncias[modificar | modificar la font]
Ligams extèrnes[modificar | modificar la font]
- (ca) Biografia
- (es) Web oficial de Carlos Ruiz Zafón
- (es) La Barcelona del viento, viatge pels luòcs de la Barcelona secreta qu'inspirèron L'ombra del vent; video; acceso 29.09.2011


text:
Ladinhac (Nauta Vinhana)
Ladinhac (oficialament en francés Ladignac-le-Long) es una comuna situada dins lo departament de la Nauta Vinhana e la region de Lemosin.
Sos abitants s'apelan los Dinhacauds.
Somari
Geografia[modificar | modificar la font]
Toponimia[modificar | modificar la font]
Per Dauzat e Rostaing, Ladinhac ven del nom d'òme latin Latinius, amb lo sufixe -acum[1].
Istòria[modificar | modificar la font]
Administracion[modificar | modificar la font]
Demografia[modificar | modificar la font]
Particularitats dau parlar comunau[modificar | modificar la font]
- Articles definits :
- Prononciacion : Ch- ; g-, j-
Demografia[modificar | modificar la font]
Luecs e monuments[modificar | modificar la font]
Personalitats ligadas a la comuna[modificar | modificar la font]
Intercomunalitat[modificar | modificar la font]
Embessonatges[modificar | modificar la font]
Veire tanben[modificar | modificar la font]
Liams externes[modificar | modificar la font]
Nòtas[modificar | modificar la font]
- ↑ Albert Dauzat, Charles Rostaing, Dictionnaire étymologique des Noms de Lieux en France, reedicion Librairie Guénégaud, 1984


text:
Sociolingüistica
La sociolingüistica (tanben s'escriu sociolinguistica) es un corrent (un apròchi) de la lingüistica que prepausa de metre la dimension sociala del lengatge al centre de tota problematica en lingüistica.
Ansin, contrariament a çò que se crei sovent, la sociolingüistica es pas brica una simpla "branca" de la lingüistica, que trobariá sa plaça entre d'autras brancas. De fach la sociolingüistica a l'ambicion de coïncidir amb tota la lingüistica.
Dins lo vièlh debat scientific lenga e paraula, la sociolingüistica assaja de desvolopar una amira de trabalh larga qu'englòba la "lingüistica de la paraula" e la "lingüistica de la lenga".
Difusion[modificar | modificar la font]
Lo corrent de la sociolingüistica es vengut visible al començament dels ans 1960, a partir d'un nuclèu de cercaires americans acampats a Palo Alto (William Labov, Dell Hymes, Joshua Fishman...), e aital es aparegut coma un apròchi distint (mas pas forçadament opausat) a respècte dels autres corrents coma l'estructuralisme e lo generativisme. Pasmens i aguèt de precursors de la sociolingüistica longtemps abans los ans 1960, e dins mai d'un país.
Tre la fin dels ans 1960, aquela sociolingüistica americana arribèt e s'adaptèt en Euròpa, en començant pels Païses Catalans, amb lo corrent de la "sociolingüistica nativa" o "periferica", que s'interèssa al conflicte entre lenga subordenada e lenga dominanta. Los cercaires catalans precursors de la fin dels ans 1960 (Lluís Aracil, Rafael Ninyoles, Francesc Vallverdú, Antoni Badia i Margarit) foguèron seguits vèrs 1970 per l'aparicion d'una sociolingüistica occitana (Robèrt Lafont...).
Aqueles nuclèus pionièrs desvolopèron, en particular, lo concèpte important de diglossia.
Es en seguida d'aquel nuclèu occitanocatalan que la sociolingüistica comencèt de se difusar dins la rèsta d'Euròpa, durant los ans 1970, mas pas obligatoriament en acòrdi amb las tèsis occitanocatalanas.
Tanben es apareguda una sociolingüistica nativa pròpria de las lengas creòlas, especialament dins las Antilhas.


text:
Suedés
Lo suedés (svenska) es una lenga germanica del nòrd d'Euròpa, amb 9 milions de locutors. La màger part son en Suècia, mas tanben i a de locutors en Finlàndia (ont es lenga cooficiala amb lo finés), dont 300 000 personas dins las zònas costièras e dins las illas Åland. Lo suedés es una de las lengas escandinavas orientalas.
Una caracteristica importanta del suedés es un reng vocalic fòrça complet, amb 17 sons possibles.
Pichon vocabulari[modificar | modificar la font]
- Suedés : svensk
- Adieu : hej (hey)
- Adieu-siatz : hej då (hey-dò) o adjö (ayeu)
- Se vos plai : tack (tahck)
- Mercé : tack (takk)
- Òc/Tiò : ja (ya)
- Non : nej (ney)
- Article de qualitat en catalan
- Bon article en arabi
- Bon article dins una autra lenga
- Article de qualitat en javanés
- Article de qualitat en norvegian
- Article de qualitat en afrikaans
- Article de qualitat en chèc
- Referéncia qu'utiliza lo modèl Metaligam cap a portal
- Lenga oficiala
- Lenga de Suècia
- Lenga suedesa
- Lenga germanica
- Lenga escandinava
- Lenga oficiala de l'Union Europèa


text:
Reïncarnacion
La reïncarnacion (retorn dins la carn) es una doctrina o una cresença qu'un tal principi imaterial (« arma », « substància vitala », « consciéncia individuala », « energia », quitament « esperit » dins un contèxte crestian) complís de passatges de vidas successivas dins diferents còrs (umans, animals o vegetals segon las cresenças). Segon aquela doctrina, a la mòrt del còrs fisic, l'« arma » daissa aquel darrièr per demorar, aprèp una novèla naissença, un autre còrs.
La reïncarnacion es un biais de transmigracion de las armas, pròche dels concèptes de metempsicòsi, palingenesiá, e l'Eternal retorn.
Somari
- 1 Originas
- 2 Dins lo cristianisme
- 3 Dins l'islam
- 4 Dans l'indoïsme
- 5 Dins le bodisme
- 6 A l'epòca contemporanèa
- 7 Bibliografia
- 8 Filmografia
- 9 Nòtas e Referéncias
- 10 Annèxes
Originas[modificar | modificar la font]
Tròban aquela cresença dins la reïncarnacion a diferentas epòcas e en diferents luòcs, coma dins la pensada grèga e en Orient Extrèm, qu'es al còr de l'indoïsme, del jaïnisme, del bodisme, e del sikhisme. Quitament se d'une vòlon veire d'allusions amagadas dins de tèxtes sacrats, es sovent rebutada per las tres religions monoteïstas, que preferisson la doctrina del jutjament darrièr e de la resurreccion de la carn. A l'ora d'ara, la reïncarnacion es una cresença religiosa partejada per mai d'un miliard d'òmes (los indós, los bodistas, los jaïns, los sikhs, los adèptes de las religions tribalas africanas que s'i apondon diferents grops espiritualistas).
Origina en Índia[modificar | modificar la font]
Los indoarians (mestisses de las tribús iranianas e dels autoctòns indians) empruntèron la teoria de las renaissenças successivas al contacte dels aborigèns d'Índia, non originaris de las tribús de l'actual Iran, tribús iranianas qui s'installèron dins lo soscontinent indian vèrs 2500 AbC. (le jaïnisme es une religion aborigèna d'Índia, dravidiana, d'abans aquela invasion o installacion d'aquelas tribús nomadas). Lo bodisme tanben faguèt tanben la seuna aquela doctrina coma article de fe[1].
L'idèa de la reïncarnacion es doncas pas eissida del periòde vedic (mas de la preïstòria indiana, segon la cronologia de l'indoïsme), e existissiá ja de per abans, al sen de l'Índia aborigèna, es a dire d'abans las invasions de las tribús originàrias de l'actual Iran e que se deu li vedisme, e que de dieus coma Shiva e Vishnó, o la Divessa (Durga) (totes originaris de l'Índia aborigèna), aguèron pauc fòrça d'importéncia dins le ritualisme dels Veda, al contrari d'Indra, Agni, Varuna, Vayu eca[2].
Mas amb lo temps, las nocions aborigèns penetrèron la societat dels conquerents d'origina iraniana, e los bramans daissèron pauc a pauc de considerar coma superiors los dieus coma Indra, Varuna, eca, al profièch de Shiva, Vishnó, eca. (sol Agni conservèt una plaça onorabla)[3], e amplifiquèron lor teoria sus la reïncarnacion, cresença ja establida dins lo mond dravidian[4]. Lo jaïnisme e las premièras Upanishads son revelators d'aqueles desvelopaments. Aquela idèa de la reïncarnacion dominava doncas la vida esperitala a l'epòca dravidiana (es a dire de l'Índia aborigèna, d'abans las invasions de las tribús originàrias de l'actual Iran), puèi se dissipèt quelque temps al sen de l'aristocracia, per tornar mai tard[5].
Un teorician de la reïncarnacion, e mèstre fòrça respectat en Índia, vivent al sègle 6 AbC es Yajñavalkya, autor de la Brihad aranyaka Upanishad e del Shatapatha Brahmana.
- « Yajnavalkya, percseguèt Artabhaga, quand l'organ de la paraula del morissent se fond dins lo fuòc, lo seu buf dins l'aire, la seuna vista dins la lutz solara, lo seu mental dins la lutz lunara, la seuna ausida dins las direccions de l'espaci, lo seu còrs fisic dins la tèrra, l'Akasha del seu còr dins l'Akasha de l'espaca extèrne, los pèls del seu còrs dins lo tapís vegetal de la tèrra e los seus cabels dins los arbres, la seuna sang e la seuna semença dins l'aiga, onte doncas se tròba alara aque òme? » « Para la meuna man, car Artabhaga, repliquèt Yajnavalkya, e anarem decidir d'aquò entre nos, çò qu'es impossible al mitan d'una tala molonada. » S'escartèton e debatèron longament la question; çò que parlèron èra subretot del karman, lo domeni de l'accion, e çò que determinèron tanben cossí es lausable lo karma. PErque es per l'accion justa que venèm bons, e per l'accion erronèa que venèm marrits. Fin finala, Artabhaga, de la linhada de Jaratkaru, demorèt silenciós. » Brihad-âranyaka-Upanishad, III.2.13[6]}}.
Aquò daissa entendre qualques idèas:
- Lo karman joga dins la vida presenta coma dins la vida futura.
- La nocion del karman coma "acte moral e resultat de l'acte" entre aicí en jòc.
- Puèi la nocion de retribucion de las armas interven. Segon lo Shatapatha Brahmana, aqueles que complisson pas corrèctament los rites renaisson aprèp la mòrt e venon "totjorn de nòu la noirritura de la mòrt" ; l'imortalitat aquerida pels rites es de durada limitada ; la cremacion produís una novèla naissença.
- Puèi arriba la nocion de renaissença.
Atal, l'òme se dissòlv a la mòrt, mas son karman es causa d'una naissença novèla qu'eretan dels actes bons o marrits de l'existéncia anteriora[7].
En Occident[modificar | modificar la font]
Pels Grecs[modificar | modificar la font]
Es subretot dins lo mond grèc que florís la doctrina de la reïncarnacion e de la metempsicòsi. En grèc, metempsicosi significa « transmigracion de las armas ». Dins aquela doctrina, l'arma contunua son evolucion d'existéncia en existéncia umana (reïncarnacion), e pòt eventualament s'encarnar dins un animal o un vegetal.
Es vèrs lo sègle VI AbC qu'aquela cresença apareis dins lo mond grèc. Son origina es pas coneguda de sugur. Se trapa de traças dins Omèr o Esiòde, es doncas pau probable que venon del passat mitic grèc. Per l'istorian grèc Erodòt, la cresença en la metempsicòsi seriá d'origina egipciana[8]. Mas Erodòt s'engana[9]: los Egipcians parlan de transformacions dels mòrts (subretot en aucèls) o de peregrinacion de las armas (que vogan, abans lo Jutjament dels mòrts), afirmisson pas la reïncarnacion, nimai la transmigracion de las armas. Es possible que la cresença en la reïncarnacion foguèt inspirada par l'indoïsme. Pasmens que los contactes entre Grècia e Índia foguèron longtemps complicats pel fach que Pèrsa, enemic ereditari dels Grècs, se trobèron entre las doas civilizacions (foguèt mai tardièramment, amb las conquèstas d'Alexandre lo Grand, en 326 AbC., que lo mond grèc e lo mond indian èran en contacte de contunh).
- L'orfisme, attestat dempuèi 560 AbC., sostenguèron que "las armas passan d'una vida en l'autre segon qualques revolucions e sovent dintran dins de còrs umans"[10]. Poèma: "Quand l'arma de las bèstias e dels aucèls alats gisclèt fòra del còrs e que lor durada de vida los quitèt, aquela arma... volteja... fins a qu'un autre animal la raube, mesclada al buf de l'aire." S'agís doncas de palingenèsi, d'un retorn diversificada a la vida, mai que de reïncarnacion o de metempsicòsi (i a dins aqueles darrièrs cas passatge d'una arma dins un còrs).
- Ferecid de Siros, qu'èran actiu vèrs 540 AbC, es lo primièr de sostenir que l'arma es immortala e que torna successivament s'incarnar sus tèrra.
- Pitagòras (vèrs 530 AbC) se remenbra d'aquelas existéncias anterioras (Diogèn Laèrce, VIII, 4-5). Xenofan conta qu'arrestará lo bras d'un òme que de bastonar un can li disant: "Es l'arma d'un dels amics meus. Entendent sa vòtz, ai reconegut aquela arma." L'arma transmigra perque es imortala e qu'es movement; d'autre costat, totes los essères vivents son fraires, congenèrs (çò que provòca lo vegetarisme). Qina que siá arma, semblabla a de posca en suspension dans l'aire, pòt dintrar dins quin que siá còrs (Aristòtel, De l'arma, 404a, 407 b). Pitagòras dona pas d'explicacion morala.
- La doctrina de la reïncarnacion influencièt enseguida lo poèta Pindar. "E vos que las armas demorèron successivament tres còps al sejorn de la lutz e tres còp a aquel dels Infèrs sens mai coneisser l'injusticia, leu auràn percorit la dralha que traça Jupitèr, lue capitaratz al reialme de Saturne, dins aqueles illas estrads que los zefirs de l'ocean rafrèscan de lor dolç buf" (Olimpicas, II|2).
- Per Platon, se trapa de discussions sus la reïncarnacion o d'allusions a aquela dins le Fedon (70c, 81b, 107d), lo Fedre (248d), lo Gorgias (525c), e subretot dins lo mite d'Èr de La Republica (X, 614 ss.). Per Platon, 1 000 ans se passan entre una naissença e un arenaissença: existéncia de 100 ans seguida d'una purgacion de 900 ans (Fedre, 248-249 ; La Republica, X, 615). La punicion se fa doncas pas sus Tèrra pendent l'incarnacion mas jos tèrra (Fedon, 111n). Segon la lei que vòl que "cada espècia d'arma aurá son luòc de destinacion determinada per similitud amb son occupacion ordinària", per aqueles dominan las envejas grossièras del còrs subissent la reïncarnacion o puslèu la metempsicòsi en animals libidinoses, coma los ases; per eles domina la colèra, la tiraniá, se reencarnan en bèstias de presa, lops, falcons, milans; per aqueles que domina la rason se reencarnan en animals gregaires, abelhas, Vèspas, formigas (Fedon, 81-82). Platon liga doncas transmigracion de las armas e retribucion de las armas e imortalitat.
- D"entre los neoplatonicians, la transmigracion es acceptada par Plotin (admèt quitament la metempsicòsi, Enneadas, III.4.2), Porfir, mas pas per Jamblic[11].
Pels Romans[modificar | modificar la font]
La religion romana èra multifòrma e en evolucion de contunh, influenciada entre autre per las cresenças religiosas dels territòris conquerits (subretot las divinitats de l'Orient mediterranèu).
Pasmens, de corents d'inspiracion orfica e pitagoriciana existiguèron totjorn a Roma, subretot dins las classas aisidas, los filosòfs e los artistas - e doncas la cresença en la metempsicòsi. Se tròba per exemple d'allusions a la transmigracion de las armas dins l'Eneïda de Virgili (VI, 713 et ss).
Dins lo judaïsme[modificar | modificar la font]
La doctrina de la reïncarnacion fas pas partit del judaïsme tradicional, que li preferís la nocion de resurreccion de la carn, que deu se passar aprèp l'arribada du Messias vengut liberar lp pòble josieu.
Pasmens, l'idèa de la reïncarnacion sembla aver estat presenta dins las cresenças popularas josievas. Sembla per exemple que fòrça josieus creguèsson l'arma d'Adam tornada en Sèt, puèi en Noè, Abraam e Moïses[12]. Pasmens, fòrça d'aqueles personatges essent pas mòrts mas foguèon "levats al cèl", cal distriar aquí entre assompcion e reïncarnacion. Lo judaïsme fa tanben mai d'una referéncias (per exemple : 2Reis 2:15) al fach per un profèta d'èsser "inspirat" per l'esperit d'un autre profèta, çò qui se diferencia tanbensus aquel punt de la reïncarnacion.
Qualquess comentaris dins los trabalhs de l'istorian josieu roman Flavi Josèp son a vegadas interpretadas coma una cresença en la reïncarnacion[13]. E mai, dins aqueles celebres Antiquitats judaïcas, Flavi Josèp explica que los farisèus, una de las escòlas de la filosofia josieva, semblavan creire a la possibilitat d'una novèla vida sus tèrra per aqueles que serián estats vertuoses - es a dire la reïncarnacion coma recompensa. La comunautat dels Essenians que vivián jos protectorat josieu sembla tanben qu'aguèt d'afinitats amb l'idèa de reïncarnacion[14].
Es en fach dins la Cabala, la tradicion mistica e esoterica josieva, que la nocion de reïncarnacion es mai presenta. L'obratge que ne tracta mai dirèctament es le Shaar Ha Gilgulim (La pòrta de las reïncarnacions). Es inspirat del Sefer haZohar, lo Libre de l'Esplendor, l'un dels obratges mai importants de la Cabala. Lo concèpte utilizat en ebrieu es aquel de Gilgulei Ha Neshamot, o mai simplament gilgul, significant "cicle", neshamot essent le plural d' "armas". L'obratge descrich le "cicle" de las armas mejans diferentas vidas o encarnacions, las rasons d'aquel cicle, atal que los mejans permetent d'accelerar son evolucion esperituala.
La reïncarnacion es citada per de fòrça comentators importants, coma lo Ramban (Nahmanide), Menahem Recanti e Rabbenou Bahya. Dins fòrça libres de Rabbi Itshak Louria (Ari), redigits e transmeses per son principal discipòl, Rabbi Haïm Vital, d'idèas fòrt prigondas foguèron donadas al subjècte de la reïncarnacion. En mai, son obratge Chaar HaGilgoulim, “Las pòrtas de la reïncarnacion”, es consacrat exclusivament al subjècte; de detalhs i son donats subretot sus l’origina de las armas de fòça personatges biblics e en quin se son reencarnèron dempuèi aquel periòde fins al Ari.
Los ensenhaments del Ari e sa vision del mond s'espandiguèron aprèp sa mòrt coma una traïnada de polvera d'entre las comunautats josievas d’Euròpa e de l'Orient Mejan. De per abans, la reïncarnacion èra ja generalament una nocion plan acceptada pels Josieus, tan dins lo pòble que d'entre los elitas. Aprèp l'Ari, venguèt partida entièra de l’expression e del saber josieus e moiriguèt la pensada e los escrichs dels grands erudits e des dirigents, en començant pels comentators classics del Talmud (per exemple, lo Maharsha, Rabbi Moshé Eidels), fins al fondator del movement hassidic, lo Baal Chem Tov, atal que fins al líder del mond non hassidic, lo Gaon de Vilna.
Aquela tendéncia continua encara. Quitament los mai erudits que son pas coneguts per lor predisposicion al misticisme considèran la reïncarnacion coma un principi aquerit.
Un deks tèxtes que los adèptes del misticisme agradan citar es l’allusion al principi de la reïncarnacion dins lo vers seguent tirat del libre de Jòb: « Vesètz, tot aquò, Dieu lo fa dos o tres còp en favor de l’òme, per tornar la seuna arma de las broas de l’abisme e l’esclairar de la lutz dels vivents ». (Jòb, 33, 29-30)
En d’autres tèrmes, Dieu autoriza los umains a sortir de “l’abisme” (una de las expressions biblicas designant lo Guehinnom o “Purgatòri”) e a tornar dins lo mond “dels vivents” un segond còp e tanben un tresen s'es pas una multitud de còps. D’un biais general, los mistics veson dins aquel vers e dins d'autres une allusion pro clara al concèpte de reïncarnacion. Sa font vertadièra se tròba doncas enracinada prigondament dins la tradicion.
Dins lo cristianisme[modificar | modificar la font]
Argument d'una "censura de la reïncarnacion" per de rasons politicas[modificar | modificar la font]
Existís un movement de grops esoterics e "esperitalists" (per exemple lo movement espirit o la teosofia), sovent nascut al sègle XIX amb lo novèl d'interés per l'ocultisme, que creson en la reïncarnacion, e la presenton coma una cresença partejada per fòrça nombrosas religions e espiritualitats mejans las edats e los luòcs. Incluson dins aquela lista lo cristianisme de las originas. Per els, los primièrs crestians (o al mens una partida d'aqueles) cresián en la reïncarnacion, mas aquela cresença seria estat censurada e declarada eretja al segond concilo de Constantinòple, per de rasons politicas. Aquelas rasons politicas èran de prigonds conflites de poders entre l'Empèri roman d'Orient e l'Empèri d'Occident (Roma e Bizanci), entre las diferentas glèisas e patriarcats de la cretientat dels primièrs sègles, e subretot de conflites teologics importants entre las diferentas obedienças dels primièrs crestians, a una epòca que la doctrina crestiana faisiá encara l'objècte de vius debats: origenisme, monofisisme, nestorianisme, ortodoxes, eca.
Los tenents d'aquela tèsi se basan subretot sus de passatges dels Evangèlis, que comportarián segon eles drallusions veladas a la reïncarnacion (vejatz en dejos, Dins la Bíblia). Insistan sul fach que, se los Paires de la Glèisa condamnèron la doctrina de la metempsicòsi, se tròba mai d'una allusions ambigüas, que mòstran qu'èra al mens evocada. Atal per exemple per sant Augustin, sens dobte lo mai influent de totes los Pairs de la Glèisa, dins sas Confessions :
« Ditz me, Senhor... ditz me, succedèt mon enfença a una edat qu'aguèri viscut, interromput per una mòrt precedenta? Èra aquel que passèt dins lo sen de la meuna maire?... E abans aquela vida, Ò Dieu de ma joia, me trobèt endacòm, o dins un autre còrs? Per respondre, tròbi degun, ni paire, ni maire, ni l'experiéncia d'altrú, ni la meuna memòria. »
O encara, dins Contra Academicos :
« Lo messatge de Platon, mai pur e mai luminós de tota la filosofia, fin finala dispersèt l'ombre de l'error e brilha ara subreot a çò de Plotin, lo platonician, que sembla tan a son mèstre que poirièm pensar que visquèron al meteis temps, ou pusleu - perque un tan long periòda los separa - que Platon nasquèt de nòu en Plotin. »
Segon eles, existís efectivament un fais d'elements tendent a mòstrar que la cresença en la reïncarnacion - qu'atribuisson als primièrs crestians - seriá estat censurada per de rasons politicas.
Refutacion[modificar | modificar la font]
Pasmens, aquela vista es vigorosament contestada gaireben totes los teologians, subreot catolic.
Aqueles sostenon qu'aquela vision es sovent eissida d'un novèl anticlericalisme (per exemple, en França, a l'entorn del filosòf Michel Onfray), que negan lo dògma de l’istòria de la Glèisa per retenir sonque lo domèni politic.
Afirman que lo fach que los primièrs crestians èran d'en primièr "cresents", e que la doctrina de la metempsicòsi, quand existissiá, èra aquela de grops eterodòxes e minoritaris. Per eles, lo dògma de la Glèisa sus aquela question totjorn foguèt aquel de la resurreccion de la carn. Cap de Paires de la Glèisa ensenhèron la reïncarnacion, çò dison. Dempuèi Irenèu de Lion (vèrs 130-208), foguèt rebutada sens ambigüitat. Foguèt tanben lo cas per Tertullian, Ipolít o Joan Crisostòma. E per Augustin, afirma dins La Ciutat de Dieu :
« Es pas fòrça mai onorable, çò disi, de creire que las armas tornan un còp per totes dins lo lor còrs al moment de la resurreccion puslèu que de tornar mants còs dins diferents còrs? »
Quand los Paires de la Glèisa mencionan la reïncarnacion, es totjorn en passant dins un discors, e gaireben totjorn per la rebutar.
L'origenisme es a vegada evocat per sostenir l'idèa d'una cresença crestiana antica en la reïncarnacion. En efècte, al segond concili de Constantinòple en 553, evocat mai naut, l'origenisme e Origèna d'esperel (mòrt dempuèi tres sègles, mas que conservava granda influéncia), fogèron declaras anatèmas. Mas, l'origenisme constituís una doctrina vasta, e son rapòrt amb la reïncarnacion es pas clar. Çò vol dire l'origenisme, es la preexisténcia de las armas dal sen de Dieu, mas los exegètas divergisson sul punt de saber se Origèna ensenhèt la metempsicòsi o non. La frasa es pas clara: « S'es de saber perque l'arma umana obeís un còp al mal, un còp al ben, cal ne cercar la causa dins una naissença anteriora a la naissença corporala actuala. » Foguèt interpretat coma una validacion de la reencarnation, mas poiriá far referéncia a la preexisténcia de las armas. L'abotiment de la teologia d'Origèna es l'apocatastasi, es a dire lo pardon integral de totas las creaturas moralas - los umans, los àngels, mas tanben los demònis - e lor reconciliacion finala dins lo Reialme de Dieu.
De fach, dempuèi lo primièr concili de Constantinòple en 380-381, que donèt lo resumit dogmatic dels concilis precedents, lo credo crestian es definit. Es lo simbòl de Nicèu Constantinòple, qui se conclutz per : "esperam la resurreccion dels mòrts e la vida del mond a venir".
La cresença en la reïncarnacion s'opausa, doncas, al dògma de la "resurreccion dels mòrts" a la fin dels temps e à l'encarnation du Vèrbe devin en Jèsus Crist per salvar lo monde visible e invisible per una sela e unica encarnacion. Dins l'Apocalipsi, las armas dels sants gemegan jos l'altar de Dieu esperant que lo lor còrs lor sia rendut. Perque pel cristianisme, tanben l'arma que le còrs son unics, e constituisson la persona tota entièra. I a una unitat prigonda dels essères vivents, que fa que l'arma e lo còrs son indissociables - argument qu'Aristòtel tanben partaja.
Es la singularitat de l'encarnation (una arma dins un còrs) qu'exclutz la reïncarnacion dins lo cristianisme. Aqui es lo punt dicotomic entre la reïncarnacion e la fei crestiana "dogmatica" : alara que dins la reïncarnacion, lo còrs es pas qu'un "veïcul" o un "vestit" que l'arma cambia a cada nòva incarnacion, dins lo cristianisme la carn es nomenada tanben a ressuscitar.
Pendent son pontificat, lo papa Joan Pau II repetèt l'ostilitat de la Glèisa a la doctrina de la reïncarnacion.
Dins la Bíblia[modificar | modificar la font]
Qualques grops « espiritualistas » fan referéncia a de passatges dels Evangèlis que, segon eles, indicarián una cresença del cristianisme original dins la reïncarnacion. Pasmens, una interpretacion alternativa « non reïncarnacionista » pòt sovent èsser donat d'aqueles passatges.
Un exemple retengut dins l'Evangèli segon Joan Ch.3 (Jèsus e Nicodèma) : « Jèsus li respondèt: “ Òc, te lo declari, es la vertat: degun pòt veire le Reialme de Dieu se torna pas a nàisser de nòu. ” [...] Siatz pas espantat perque te diguèri: “ Vos cal totes nàisser de nòu. ” »
Citan tanben aquel passatge que los prèstres e los Levits demandon a Joan Batista « Sès Elia ? ». Existís en efècte un corent de la tradicion josièva que pensa que lo jutjament darrièr será precedit per un retorn sus tèrra del profèta Elia[15]. Joan Batista respondèt : « Lo sois pas » (Joan 1:21), mas la simple existéncia de la question es considerat per qualques coma un signe de la cresença en la reïncarnacion.
La confusion aquí es entre reïncarnacion e assompcion. En mai de la Verge Maria (segon lo dògma catolic), qualques personatges, istorics o miticss, coneguèron l'assompcion, doncas, coneguèron pas la mòrt: Enòc, Moïses, Elia. Ainsi, ges dins la Bíbla permet pas de dire que lo profèta Elia moriguèt efectivament. Lo tèxte evòca un « levament » cap al cèl sus un cari de fuòc (2 Reis 2:11). Los prèstres e los Levitas parlavan (benleu) d'un retorn d'Elia mas coma una entitat viventa e avent jamai conegut la mòrt.
E mai, 2Reis 2:15[16] e Luc 1:17[17] permeton de precisar aquela question: es possible que Joan Batista siá acompanhat per « l'esperit e la poténcia » d'Elia, sens qu'aquò significa per tant que ne siá la reïncarnacion (cf mai naut la nocion d'engendrament esperital).
Sul meteis subjècte, dins la pericòpa de la Transfiguracion, se pòt legir:
« E los discipòls li pausèron aquela question: "Que dison doncas los escribas, qu'Elia deu venir d'en primièr?"
Respondèt : "Òc, Elia deu venir e tot tornar en derch;
mas, vos lo disi, Elia ja venguèt, e l'an pas reconegut, mas lo tractèron coma lor calguèt. Quitament lo Filh de l'òme aurá el tanben a patir d'aqueles".
Alara los discipòls comprenguèron qu'aquelas paraulas visavan Joan Batista. »
(Matieu 17:12,13)
D'uns d'aquò encara concluèron que Joan Batista èra la reïncarnacion d’Elia. Mas la literatura josièva antica refusava l’idèa de reïncarnacion. Cal doncas mai probablament comprendre que Joan Batista es un autre Elia: çò qu’Elia èra per son temps, Joan Batista l’es pel seu (e aquò mai, coma l'avèm vist mai naut, que l'esperit d'Elia auriá inspirat Joan Batista).
I a tanben aquela question ambigüa que posèron los discipòls, dins l'Evangèli de Joan (9:2) a Jèsus, al subjècte d'un cèc de naissença: « Rabbi, quin pequèt? Aquel òme o los seus paires, per que siá nascut atal cèc? ». Çò que poirriá èsser interpretat coma suggerissent l'existéncia d'una autra vida (e doncas de pecats) abans aquela. En fach, s'agiriá aquí d'una question retorica. En efècte, dins la tradicion biblica, es de cotuma de creire qu'una malautiá pòt èsser una malediccion venent d'un pecat comes per se meteis o un membre de la seuna familha.
Al contrari, dins l'Lètra als Ebrieus, atribuit a sant Pau, es escrich: « Coma es reservat als òmes de morir pas qu'un còp, aprèp que ven lo jutjament, de meteis Crist, que s'ofriguèt per portar las pècas de mai d'uns, apareiserá sens pecar un segond còp a aqueles que l'atendon per lor salvament. » (Ebrieus 9:27-28) S'agís d'un dementit clar de la nocion de reïncarnacion. Pasmens, los tenents de la tèsi « reïncarnacionista » fan valer que lo mòt grèc hapax, tradusit per "un sol còp", pòt tanben significar « entièrament ». E mai, meton en dobte l'atribucion de la Lètra als Ebrieus a Paul, afirmant qu'aquel, dins sa Lètra als Galats (2:7-8), sa Segoda letra als Corintians (10:13-16) e subretot dins sa Lètra als Romans (15:20) totjorn nrguèt aver voler evangelizar los Josieus.
Al final, apareis doncas que lo dogma de las Glèisas crestians es de segur aquel de la resurreccion de la carn. Pasmens, demòra possible per de grops eterodòxes, d'inspiracion crestiana o non, de veire dins qualques passatges de la Bíbla, e subretot del Novèl Testament, d'allusions mai o mens metaforicas a la reïncarnacion, mas amb una libertat d'interpretacion dels tèxtes.
Los gnostics[modificar | modificar la font]
Dins lo movement crestian, es plan segur que pels gnostics que lo tèma de la reïncarnacion es mai explicitament present.
Lo tèrme "gnostics" designa un ensems de "sèctas" (dins lo sens de grops minoritaris) dels primièrs sègles aprèp Jèsus Crist, d'inspiracion crestiana mas tanben pro sincretica, incorporant dins lor doctrina de mithes orientals coma d'lements venent de la filosofia grèga, subretot del platonisme. Se trapan dins lo Jordan en Asia Menora, e subretot en Egipte. Las doctrinas gnosticas èran variadas, mas aviá en general per punt comun de considerar que l'encarnacion dins la matèria èra una trapadèla tenduda per un esperit malfasent, e que sola una coneissença initiatica (la gnosa, del grèc "gnôsis", coneissença) pòt permetre a l'arma de se liberar d'aquela trpadèla e tornar a la seuna puretat. Dins aquel contèxte, la reïncarnacion a una significacion negativa: alara que las armas mai evoluadas, que se liberèron mercé a la gnòsi, pòdon se jònher al divin, las autras son rebutadas cap al bas, tormentats en infèrn, abans d'èsser somesas a l'oblit de lor vida precedenta e remandat dins un nòu còrs. Los gnostics nomenant las reïncarnacions dels "transvasaments" (metaggismoí), coma de transferiment de preson en preson, de còrs en còrs.
Catarisme[modificar | modificar la font]
A l'Edat Mejana, los bogomils e los catars foguèron influenciats pel gnosticisme - e del meteis considerats coma erètges e combatuts per la Glèisa catolica per una crosada e l'Inquisicion.
Los catars cresián en la reïncarnacion, a la metempsicòsi e aquela cresença implicará per aqueles lo vegetarisme[18]. Lo catarisme se distinguís del rèsta dels corents crestians per la valor absoluda que dona a l'enebicion del murtre, e doncas pel fach que l'espand als animals susceptibles d'aver recebut una arma celèsta[19].
Atal se trapa d'indicacions explicitas: Doas femnas de Montalhon, vèrs 1300, discutavan de religion: « ma comaire, seriá un grand pecat de tuar aquela galina! – Es un tan grand pecat de tuar una galina coma se ditz? – Òc, perque dins la nòtra religion, las armas umanas, al sortir dels còrs dels òmes e de las femnas, se meton o s'introduson dins de galinas[20]. »
L'engendrament esperital[modificar | modificar la font]
Sens croire a la reïncarnacion, los crestians d'Orient son atacats a la nocion d’engendrament esperital. Segon aquela cresénça, una persona pòt, a un moment de sa vida, integrar en se las qualitats esperitalas d’una autra persona (sovent un sant), qu'aquela darrièra siá viventa o mòrta.
Dins l'islam[modificar | modificar la font]
La reïncarnacion figura pas mai dins l'islam que li preferís, coma las mai religions monoteïstas, la doctrina de la resurreccion.
De verses de l'Alcoran son a vegada interpretats coma anant dins lo sens de la reïncarnacion. Per exemple al vèrs 28 de la segonda sorata, "La Vaca" (Al Baqara), se ditz: « Cossí poirètz reniar Alla alara que vos donèt la vida, alara que ne sètz privat, puèi vos faguèt morir, puèi vos faguèt viure de nòu e fin finala vos tornaretz a EL ».
Mas una traduccion diferenta contradich aquela idèa: " Cossí poirètz reniar Dieu que vos donèt la vida en vos tirant del neient, que vos fara enseguida morir, puèi vos ressuscitara, per vos tornar a El? "
E mai, se tròba una influéncia del gnosticisme pels musulmans chiitas, subretot dins la fei druze e alaoïtas. Los druzes e les alaoïtas creson, se dich (lors doctrinas son teoricament secrètas), a la metempsicòsi.
Pasmens, l'islam ortodòxe condamna fermament aquela doctrina.
Dans l'indoïsme[modificar | modificar la font]
La reïncarnacion es una de las cresenças centralas de l'indoïsme. En tota probabilitat, es dins aquela religion (ou cultura compausada de diferents corents religioses: vaishnava, shivaïsme, shaktisme, eca., eles meteisses sosdivizats) que s'establiguèt un concens teoric e filosofic sus la question (mercé subretot a la Bhagavad Gita (un libre del Mahabharata), qu'es pas un obratge sectari, mas una referéncia partejada per totes los indós, coma lo Ramayana[21]). Mas segon l'antropològ Robert Deliège, aquela cresença es luènh d'èsser solidament ancorada en Índia[22]. Per unes, la reïncarnacion es una certitud, per d'autres, una possibilitat, per d'autres encara, una interrogacion. La cresença en la reïncarnacion coexistís tanben amb d'autres nocions, que la contradison.
Pels indós, al moment de la mòrt, l'arma, lo principi vital, se separa del còrs e de l'esperit (mental o intellect, budi) que se desagregan en tornant als elements primordials »[23] : cal pas confondre l'arma e l'esperit dins l'indoïsme (o tanben dins lo jaïnisme) : son doas causas diferentas[24] : l'arma es eternala, sens començament ni fin, es la vida ilimitada, alara que l'esperit naís puèi morrís, e es somis a l'ego o ahamkara, e a la destruccions e creacions ciclicas[25]. Encara, budi (mental, intellècte, esperit) pòt se traduire per « còrs subtil », alara que lo còrs comunament admes es nomenat « còrs grossièr » : i a doncas pas de distincion de natura dins l'indoïsme entre còrs e esperit, mas de gras : èsser mèstre del seu còrs significant èsser mètre de la racina qui dirigís lo còrs : l' esperit, o còrs subtil[26].
Segon lo mèstre Yagnyavalkya (630-583 AbC.), totas las creaturas, que l'òme, subisson a la los mòrt una dissolucion: le sang torna a l'aiga, lo còrs torna a la tèrra, lo buf al vent, la vision al solelh e l'intellèct (o esperit) torna a la luna ; mas las « accions non remuneradas » se reünissent per s'incarnar se nòu dins un crs, jos una forma o una autra (vegetala, animala...)[27].
Segon la tradicion indoa, mancar sa liberacion (moksha) del cicle de las reïncarnacions (samsara) essent uman, indutz qu'aquela arma, autrescòps demorant una forma umana, deuriá se reencarnar 8 400 000 còps jos una autra mena qu'una forma umana (animala, vegetala...) per trovèr de nòu naissença al sen d'un giron uman[28] ; aquel principi es tanben illustrat pel poèta sant Tokaram, que cantaca  :
- « Corta ma consciénça, corta mon intelligéncia,/ corta la vida que lisa entre los meus dets : / soi pasta de pecat ! Ò ! escota me, Tu (Vitthal/Krishna) qu'es pastat lo Veda./ Cossí desrabarai las meunas pècas?/ sès fibras del meu èssen son de fibras de pècas:/ foguèt, soi, deu èsser,/ pas de fin dins lo cicle de las meunas vidas./ Lor pesantor me faguèt renàisser 8 400 000 còps :/ mon còrs actual, un teissit de tres gausiments./ La gàbia del meu destin, un granièr/ que s'amassanr las naissenças, las creissenças e las mòrts./ Quand mon arma vivente (jivatman) daissa sa casèla transitòria,/ los elements qu'aquèla bastiguèt s'esparpilhan :/ son reünits, son esparpilhats, son amassats/ coma de granas craucas e vuèitas./ Lo meu paire, la meuna maire, lo meu fraire,/ la neuna femna, los meis enfants, tota la meuna familha:/ de fustats flautantas que l'aigada d'un flum semblant,/ que ròtla un temps,/ e que los remolins dispèrsan leu./ Agís, ò Donaire de gràcia,/ suprimís la meuna ignorança :/ sès, ò Janardana, tota pitiat :/ als teus pès qu'agafa, Toka te ne suplica. »
La font dels pecats es atal l'ignorança (agyan) de la vertadièra natura de las distincions illusòrias, que la vertadièra natura es d'èsser pas[29]. Dins l'indoïsme, al contrari del jaïnisme e al bodïsme, es Dieu (o l'Absolut), qu'accòrda en darrièr luòc la liberacion del cicle de las reïncarnacions (l'arma arriba pas per los seus sols esfòrts al moksha), Gràcia obtenguda, per exemple, per l'identificacion del seu Se (principi vital, arma, atman) amb lo Braman (Dieu, Absolut, arma universala), e aquò, amb diferents mejans (Iòga classic de Patanjali, Bhakti yoga, eca.). La deliurança indutz doncas, dins l'indoïsme solament (e quin que siá lo corent, levat la filosofia samkhya (qu'es la basa del Iòga Sutra), que demòra silenciós sus la question, sus Dieu), la gràcia de Dieu, que permet de « far sortir l'òme » del cercle[30].
Segon lo Bhagavad Gita, « L'arma encarnada rebuta los vièlhs còrs e torna se vestir, coma un òme cambi un vestit per un nòu »[31]. L'arma transmigra doncas de vida en vida: « Perque certana la mòrt per aquel que nasquèt, e certana la naissença per aquel qu'es mòrt »[32].
La reïncarnacion es tanben presenta dins lo jaïnisme, amb la meteissa nocion d'arma, autra granda religion tradicionala d'Índia.
La reïncarnacion es doncas una cresença fondamentala dels indós e una basa per lor seus sièis sistèmas filosofics classics (darshan) ; los indós estiman que creire pas en la reïncarnacion, es creire al neient, çò qu'es un pecar (tot existís, jamai i a res, la mòrt es pas neient perque lo pròpi del neient es d'existir pas)[33]. Una tala corsa es doncas sens començament, veire sens fin : le dvaita del filosòf Madhva considèra qu'i a d'armas que jamai se liberaran del cicle de las reïncarnacions (reïncarnacion sens fin, o ben destinacion finala dins un infèrn imortal) ; i a tanben d'armas de mahatma que preferisson demorar d'entre los vivents terrèstres, coma Karni Mata, sadhvi que s'encarnariá atal en rat blanc al temple de Deshnok, Jambheshwar Bhagavan, mèstre del bishnoïsme, qu'auriá causit de se reencarnar en antilòpa, que lo poèta sant Kabir queauriá causit de morir dins un luòc qu'aqueles qu'i decèdan tornan nàisser en ase segon la cresença populara. I a doncas pas consens sus la reïncarnacion, sus las questions d'òrdre cultural pel mens.
Lo procediment de la reïncarnacion dins l'indoïsme[modificar | modificar la font]
Pels indós, lo còrs e l'esperit (mental, intellècte, budi) son pas que d'envolopas temporàrias. Quand arriba lo moment de daissar l'incarnacion fisica temporària, l'arma encarnada o Jivatman, s'atribuís una novèla naissença o pòt esperar enfin la liberacion o moksha (existéncia vertadièra, eternala,) se defa los ligams que l'estacava a l'existéncia temporala, transitòria. Se lo karman accumulat pòrta lo fruch de trop d'actes negatius (las accions marridas), l'atman s'encarna dins un novèl còrs sus una planèta coma la Tèrra (o inferiora que compausa l'infèrn), per i patir lo pes e la retribucion de las seunas marridas accions. Se lo seu karman es positiu, anará viure coma un dieu o deva, sus una de las planètas celèstas (superioras a la tèrra, o paradís). Un còp desanar lo seu karman, l'arma tornará sus tèrra dins un autre còrs al sen dels essères vivents de la Tèrra (aquela concepcion de las causas es a l'origina de la casta). Aquel cicle es nomenat samsara. Per trencar aquel cicle perpetual, se deu viure de biais que lo seu karman siá ni negatiu, ni positiu, mas desinteressat, segon aquel vers de la Bhagavad Gita :
- « (7) Aquel que, vodat al iòga, es pur, mèstre de se, ten los seus senses someses, per qual son arma se confond amb l'arma de totes los essères, quitament s'agís, es pas solhat. (8) L'adèpta del iòga es fondat, de vertat, a estimar qu'agís pas. Que vei, qu'ausís, que tòca, que sentís, que manja, que camina, que dormís, que respira, (9) que parla, que larga o qu'aganta, que dubrís los uèlhs o que se cluca: tot aquò, son per el de senses reagissent al contacte d'objèctes sensibles. (10) Aquel qui, fondant en Braman totes los actes, agís en plen destacament, lo pecat s'estaca pas a el pas mai que l'aiga a la fuèlha du lotus. (11) Lo còrs, lo manas (organ central de percepcion qui se superpausa al cins senses), l'esperit, los quita senses atal parfèctament degatjats, los iògins, agissent fòra de tota estacament, trabalhan a la purificacion interiora. (12) Aquel que practica lo iòga s'afranquís del fruch dels actes e capita la patz imutable; aquel que lo practica pas, estacat al fruch jos la pujada du desir, demòra ligat. »}
Lo iòga, o mai corents indós, li ensenha lo mejan de capitar a aquel resultat, l'indó avet lo léser de causir lo metòda que li conven mai en foncion de las escòlas de filosofia indiana. Ara, l'indó, perque viu al kaliyuga, epòca que le dharma es mai corromput, causís la via del Bhakti iòga o de la devocion (çò que vòl pas dire qu'exclusís d'autres mejans religioses o filosofics[34]).
Segon d'autras fonts[modificar | modificar la font]
Segon Alain Daniélou (dins (fr)le destin du monde d'après la tradition shivaïque) aquela teoria fa pas partit ni de l'ancian shivaïsme, ni del vedisme. Seriá estat incorporada a l'indoïsme tardièr e vendriá del jaïnisme que la transmetèt al bdisme puèi a l'indoisme modèrne, que comencèt vèrs 500 ApC. (los indós ne creson pas en aqulas distincions cronologicas e istoricas).
Segon l'indoïsme, totas las creaturas son compausadas de l' atman (lo Se, l'arma, lo principi vital) dons l'absolut, del jivatman (lo Se, l'arma encarnada) dins l'existéncia, e de l' ahamkara (l'ego, lo « ièu que ditz ièu per s'opausar als autres »)[35]. De ces deux parties (atmân et ahamkara) l'una es permanenta, non nascuda, universal : lo Se ; l'autre es impermanenta, creada e individuala : lo ièu. Per l'indoïsme, i a pas reïncarnacion de l'individu (del ièu : lo còrs e l'esperit son dissolguts) mas demòra la transmigracion (o reïncarnacion) del Se, de l'arma, del principi vital.
Quelques tèxtes sus l'universalitat del Se :
"Es qu'un Se per totes los essères" Katha Upanishad
"Aquel Se en vertat es l'univèrs entièr" Chândogya Upanishad
"Es pas nascut e morrís pas" Katha Upanishad
Segon Ananda Coomaraswamy (dins La significacion de la mòrt), la reïncarnacion ven d'una incompreneson populara de la doctrina de la transmigracion e fa pas partit de las doctrinas indoas. Arthur Schopenhauer, dins lo Monde coma volontat e representacion, vesiá en ela una metafòra per explicar l'identificacion necessària de l'individu amb tota creatura, amb tot çò que viu, car dotada del meteis « voler viure ».
Dins le bodisme[modificar | modificar la font]
La reïncarnacion (punarbhava, renaissença) es una de las caracteristicas mai coneguda dels tèmas del bouddhisme. Cal pasmens remarcar que lo bodisme crei pas en l'existéncia d'una "arma" ni d'un esperit[36],[37], perque çò que nomenan citta ("mental còr") es pas una arma imortala ; mai precisament es al concèpte indoïsta d'atman, lo Se, que lo bodisme opausa l'idèa d'anatta, lo non se, l'impersonalitat que fa una caracteristica de tota causa: i a pas de se que se reencarna mas « cada causa es sens se ».
La pensada del mai grand nombre - que s'agisca d'Occidentals o d'Orientals - consistís de creire que la personalitat, lo ièu e sos agregats se reencarnan. Atal, es possible de dire o de creire que siam dins una vida passada, un faraon o une prostituida, eca. Atal s'explica qualques impressions de "ja vist", qualques eproas de la vda o... amor subte!
Mas lo bodisme prepausa, a la plaça d'una arma e d'un còrs, la distincion de cinc agregats d'estacament, skandha. Agregat descriu l'individu coma un ensems de fenomèns diferents ; estacament insista sul fach qu'aqueles constituents son pres per un èsser, per un ièu, e conduson a s'estacar a aquela idèa d'ego, aquí qu'i a que de fenomèns efemèrs, impersonals e insatisfasents : son las tres caracteristicas de tot fenomèn condicionat.
Alara que l'expression « reïncarnacion » pòsca figurar dins qualques traduccions, lo tèrme mai emplegat es aquel de « renaissença ». I a ben, en efèctz, una continuïtat - la mòrt significa pas que lo condicionament s'acaba. Lo samsara forma atal un cicle de vidas que s'encadenan las unas aprèp de las autras segon la lei de causalitat. La sofrença atal se perpetua de vida en vida; mas segon Budagosa, cada vida dura, en realitat, qu'un sol instant.
S'i a doncas continuïtat, aquela darrièra es interpretada diferentament per las diferentas escòlas bodicas. S'i a pas d'arma, ont'es la continuïtat? Aquela question de l'interpretacion se manifèsta clarament dins l'estudi qu'es facha de la coproduccion condicionada. Aquel ensenhament prepausa de detalhar los diferents fenomèns que son dependents los uns dels autres e que fan que la sofrença se perpetua de vida en vida. Lo karma es responsable d'aquela perpetuacion. Segon Ajahn Brahm[38], l'analogia que permet mai d'explicar que pòsca i aver renaissença sens qu'aja per tant una arma que perdura es aquela, classica, de la manga: un clòsc de manga donará naissença a un nò manguièr que manifestará de nòu los caractèrs de la manga d'origina, sens que per tant un sol atòm d'aquela manga foguèt transmes. Lo karma es doncas comparable al còde genetic: es una informacion qu'es transmesa, es pas une entitat duradièra que transmigra de còrs en còrs.
Segon qualques escòlas, la renaissença es imediata: al moment del decès correspond la consciença de morir e succèda alara una consciença de renàiser. Pel bodisme tibetan, la mòrt implica d'estadis intermediaris, los bardo.
Pel bodisme chinés, tal que descriu dins lo roman esoteric, legendari e istoric "Lo Viatge en Occident" (Peregrinacions vèrs l'Oèst) de Wu Cheng'en, l'aicí bas coma l'al delà constituisson doas formas d'illusion, d'irrealitat, e quitament s'aquela vision de la realitat demòra irreala, ela tanben, es la sola basa d'experiença qu'avèm.
Aquela question de doas realitats es exemplar de las diferentas apròchas filosoficas dins lo bodisme ; se totas aquelas brancas distinguisson una realitat purament convencionala e una realitat darrièra, paramartha, l'analisi que se ne fa varia singularament.
Serge-Christophe Kolm dins son libre (fr)Le Bonheur-liberté (PUF, 1982) distinguís lo nivèl de cresença populara que la reïncarnacion es vist coma una realitat del mond fisic, alara que los nivèls mai elevats del bodisme, lo bodisme prigond (pasmens i a qu'un sol e unic veïcul prigond comun a totes los bodistas), dona a aquel concèpte solament un sens de parabòla, una mena imaginada e simplificada de definir un concèpte tròp complèxe per èsser deliurat als fidèls incapable a lo comprendre. La reïncarnacion deu doncas pas mai èsser considerada coma una realitat objectiva mas coma una transcendéncia esperitala.
Per aquel que crea pas en la reïncarnacion, le kalama sutta li ensenha quatre consolacions, que la segonda es: «Supausam qu'aja cap d'al delà e qu'aja cap de fruch, resultat, d'accions fachas, bonas o marridas. Pasmens, dins aquel mond, aquí e ara, liure d'òdi, liure de marridesa, san et salve, e aüros, me mantendrai».
Quina que siá l'interpretacion de la « renaissença », lo bodisme l'ensenha pas que dins una tòca, e l'ensenhament a de sens que dins l'objectiu de metre un tèrme a la sofrença. Gautama Boda analisèt pas solament l'insatisfaccion, mas ensenhèt las quatre nòblas vertats, presentant l'origina de l'insatisfaccion, sa cessacion e la via qu'i mena.
La renaissença coma èsser uman (« preciosa » segon los tèxtes, perque a l'encòp pauc probabla e sola capabla de menar a l'Incondicionat) se presenta alara coma una bèla occasion de sortir del cicle de las existéncias, aquí que las bassas existéncias lo permeton pas e que los dieus son pas conscients de la sofrença.
Aquelas darrièras remarcas devon pas amagar la divergéncia de punts de vista entre escòlas bodistas: se metre un tèrme a la sofrença es opinion consensuala, quina via se deu privilegiar? Lo corrent del Bodisme hinayana privilègia lo desvelh personal, l'èsser venent atal un Arhat e daissa lo samsara per capitar lo Nirvana, alara que las escòlas Mahayana favorisan lo despertament altruista de Bodisattva, aquel darrièr demorant volontàriament dins lo Samsara per ajudar los demai a se despertar. Lo disciple renòncia doncas d'esperel a l'estat de Boda, perque sap qu'en penetrant dins lo Nirvana daisa lo cicle de las renaissenças dins lo Samsara per gausir de la justa retribucion que li val son ascèsi e sos actes[39].
La renaissença es pas un « article de fe » del bodisme (quitament s'un metòde es indicat dins los tèxtes per ver la seunas existéncias passadas, per projeccion de l'esperit dins lo quatren dhyana). A la diferéncia dels concèptes essencials d'Absolut (nirvana) e d'anatman, que son caracteristics del bodisme, lo tèma de la renaissença que de la vida futura pòt èsser ignorat (çò que fa le Zen per exemple, que se preoccupa abans tot de l'« aicí e ara »), quitament se fa pas de dobte pels meditants avançats.
A l'epòca contemporanèa[modificar | modificar la font]
Originas[modificar | modificar la font]
Es cap a la fin del sègle XIX que la reïncarnacion fa un grand retorn en Occident, jos la dobla influéncia d'un reviscol d'interès per l'ocultisme e de l'estudi mai sistematic de las religions vengudas d'índia (indoïsme e bodisme) pels antropològs e filosòfs occidentals (coma Schopenhauer).
Qualques grops "esoterics" plaçan la reïncarnacion (o pel mens una version occidentala de la reïncarnacion) al còr de lors ensenhaments. D'entre aqueles, se pòt citar la Teosofia, fondada per Helena Blavatsky en 1875.
E mai, la doctrina esperita, codificada per Allan Kardec dins Lo libre dels Esperits en 1857, es en partida fondada sus la cresença en la reïncarnacion[40].
A l'ora d'ara, la continuacion d'aquela tradicion se tròba dins lo movement ditz New Age.
Consideracions generalas[modificar | modificar la font]
La concepcion occidentala de la reïncarnacion es una evolucion de l’idèa antica e orientala. Mas, alara que l’indoïsme, lo bodisme e le jaïnisme considèran la reïncarnacion coma una catastròfa – la tòca de la vida essent de se liberar del cicle de las existéncias dins ambedos cases – fòrça Occidentals creson que la reïncarnacion es desirable. En efècte, s'aprenèm per cada encarnacion, nos personatges pòdon pas que venir mai elaborats e complèxes. Las leis de la destinada e del karma governan lo procediment de la reïncarnacion. "Karma" es un tèrme sanscrit qui significa "accion reaccion" e a son equivalent dins lo tèrme grèc de Nemesis, "la divessa dels uèlhs bendats" representa lo costat tant impersonal qu'universal d'un principi que regís totes los domènis d'existéncia, e pas solament aquel de la reïncarnacion. Aquela lei de necessitat dirigís tot lo creat e es perque es al sen primièr, despietadós. Per qualques personas, la reïncarnacion visa a explicar la rason de las inegalitats entre los essères umans, lo perque de qualques espròvas encontradas, e justifica tanben l'existéncia de la mòrt. La mòrt es pas mai la cessacion de vida, mas lo preludi a un temps bilanç (dins un "luòc" que d'uns nomenon en Orient lo kamaloka) que mena a causir lo contèxte d'una novèla naissença d'una durada mai o mens longa.
En tèrme de "justificacion" de la misèria, cal plan precizar que se, per exemple, un ven a decedar pendent una catastròfa naturala, es ben "en rason" d'aquelas accions passadas qu'aquela persona se trobava aquí a aquel instant, sens que siá necessàriament obligat de qualificar aquò de ben o de marrit. S'objècta alara a vegada que qualques personas sofrisson "a causa de lor naissença". E es entre autres un argument que ven ajudar la cresença en la reencarnadion: tala naissença es, ela tanben, l'efècte d'actes passats, accomplits dins una existéncia anteriora.
En consequéncia, s'interessar a la reïncarnacion, es tanben tentar de penetrar los mistèris de l'aprèp vida e de las eventualas vidas successivas, de las vidas passadas sus aquela Tèrra compresa, veire sus d'autras planètas abitadas.
Augmentacion radicala de l'esperança de vida e reïncarnacion artificiala[modificar | modificar la font]
Foguèt suggerit qu'una forma de reïncarnacion artificiala (sens mòrt reala) poiriá èsser creada. Es una d'aquelas idèas visant a nuanciar aquele que ditz qu'une esperança de vida grandament aumentada (o quitament l'imortalitat) seriá sinonim d'anuèg. Aquela idèa s'inscrich dins lo corent transumanista.
Los sovenirs d'un èsser vivent poirian èsser totalament ou en partida escafat. Poiriá alara descobrir de nòu çò qu'oblièt volontàriament, benleu quitament dempuèi l'estadi de la naissença. Poiriá alara viure una novèla "vida".
De scientifics s'interesson ja a de tractaments permetent d'obliar d'experienças especificas (d'eveniments traumatisants), e las recercas actualas sus l'amnesia revèlan de contunh los mecanismes de l'oblit.
Dins lo contèxte mai futurista del d escargament de l'esperit sus ordinator, l'escafament de sovenirs selectionats poiriá èsser una simple formalitat.
Ian Stevenson[modificar | modificar la font]
Une reflexion « scientifica » sus la reïncarnacion foguèt animada als Estats Units d'America fins a 2002 (an dels seus 82 ans) pel Canadian Ian Stevenson que se disiá qu'èra o un grand mistificator, o le Galilèu del sègle XX. Las conclusons oficialas de Ian Stevenson son fòrça prudentas. Stevenson comptèt 2 600 cases, mas ne publiquèt 64 de biais complèt, en sièis gros volums que foguèron publicats en anglés per las Premsas de l'Universitat de Charlottesville. Dins totess los cases, los diches dels enfants pretendent se sovenir de lors encarnacions anterioras foguèron verificadas. E dins lo darrièt libre que publiquèt, apondèt 6 observacions reculhidas en occident, perque las 64 observacions primitivas foguèron unicament reculhidas dins de civilizacions qu'acceptavan l'idèa de la reïncarnacion [41]. De mèstres bodistas de formacion scientifi a coma Ajahn Brahm considèran los trabals de Stevenson coma fòrça fisables e constituent una pròba scientifica de la reïncarnacion, regretant que la comunautat scientifica los ignora[42].
Bibliografia[modificar | modificar la font]
- (en)Helena Blavatsky, The voice of silence, 1889, La Voix du Silence, Ed: Adyar.
- (fr)Paul Carus, L'Évangile du Bouddha raconté d'après les anciens document, 1894, traduction Milloué, 1902, Ed: Aquarius.
- (fr)Jean-Marie Détré, La Réincarnation et l'Occident, tome 1 et 2, éditions Triades.
- Bahram Elahi, La voie de la perfection, ed: Albin Michel
- (fr)Narada Thera, La doctrine bouddhique de la Re-naissance, 1979, ed: Librairie d'Amérique et d'Orient-Adrien Maisonneuve.
- (fr)Sogyal Rinpoché, Le Livre tibétain de la vie et de la mort - Ed: Table Ronde (livre tiré du Bardo Thödol).
- (fr)Jan van Rijckenborgh, Le Mystère de la Vie et de la Mort - Ed: du Septénaire. Rose-Croix.
- (fr)Rudolf Steiner, La Science de l'Occulte (1911), ed: Triades, 1993. Anthroposophie.
- (fr)Ian Stevenson, Vingt cas suggérant la réincarnation (1966, 1973), trad., J'ai lu, 2007, 667 p. Enquèsta scientifica sens concluson trancada.
- (fr)Didier Treutenaere, Bouddhisme et re-naissances dans la tradition Theravāda, Asia, ed: Librairie d'Amérique et d'Orient-Adrien Maisonneuve, París, mai de 2009, ISBN:9782953405606. Un obratge de referéncia sus la question de las renaissenças du punt de vista del bodisme mai ancian : 600 p.
- (fr)G. Wachsmuth, Réincarnation, processus de métamorphose, éditions Triades.
- (fr)Michel Tramontane, esc. Michel Teston, De la psychanalyse à la réincarnation, 1985, ed. Teston, 07530 Antraigues (France).
- Maupassant, le docteur Heraclius Gloss 1876
Filmografia[modificar | modificar la font]
- The Eye 2 (per Danny Pang e Oxide Pang, 2003)
Nòtas e Referéncias[modificar | modificar la font]
- ↑ (en)A comparative study of religions par Y. Masih, page 37 éditions Motilal Banarsidass
- ↑ name=iel (fr)Le yoga, immortalité et liberté, Mircea Eliade, éditions Payot.
- ↑ name=iel
- ↑ name=iel
- ↑ (en)A History of Yoga By Vivian Worthington, page 35, 1982 Routledge
- ↑ (fr)[1]
- ↑ (fr)Louis Renou et Jean Filliozat, L'Inde classique, t. I, p. 342, 334.
- ↑ « Encara foguèron los Egpcians que, los primièrs, de dire que l'arma umana es imortala e qu'al moment que lo còrs perís, ven se lotjar dins un autre èsser vivent que naís alara; que, quand demorèt torn a torn totas las espècias terrèstras, aquaticas e aerianas, alara penètra de nòu dins lo còrs d'un òme al moment que naís, aprèp una migracion de tres mila ans.» - Erodòt, Enquèsta, II, 123.
- ↑ (de)H. Bonnet, in Reallexikon der ägyptischen Religionsgeschichte, Berlin, 1952, p. 76 ss.
- ↑ (fr)Orphée, poèmes magiques et cosmologiques, Les Belles Lettres, 1993, p. 145.
- ↑ (en)Richard Sorabji (dir.), Animals Minds and Human Morals, Ithaca, 1993, p. 188-194.
- ↑ (en)Rabbin Moïse Gaster, Encyclopaedia of Religion and Ethics, article "Transmigration".
- ↑ Per exemple dins La guèrra dels Josieus, dons l'exortacion facha als soldats josieus de se suicidar pas (per evitar d'èsser capturats pels Romans) : « Los còrses, de segur, son mortals per totes lo vivents e constituits d’una matèria corruptibla, mas l’arma es per jamai imortala e demòra dins los còrses coma una parcèla de Dieu… Savètz pas qu'aqueles que quitan la vida segon la lei de la natura… i gagnan una glòria eternala; que lor seus ostals e lor seuna familha son afermidas; que la lors seunas armas demòran puras e secorreires, qu’obtienon la plaça mai santa dins lo cèl que, mercé al cicle de las edats, tornan demorar encara dins de còrs saints? Mas aqueles qu'an la foliá de portar las mans contra eles meteisses, un Adès mai escur recep lors armas...»
- ↑ veire los libres d'(fr)Anne Givaudan e Daniel Meurois
- ↑ "Vaquí, vos enviarai Elia, lo profèta, abans que lo jorn de l'Eternal arribe." - Malaquia (IV:5)
- ↑ « Los fraires profètas lo vegèron a distança e diguèron: 'l'esprit d'Elia se repausèt sud Elisèu!' ; venguèron a son encontra e se prosternèron a tèrra dabans el. » - 2Reis 2:15
- ↑ (parlant de Joan) « Caminará dabans el amb l'esperit e la poténcia d'Elia, per tornar lo còr dels paires cap als enfants e dels rebèls a la prudéncia dels justes, preparant al Senhor un pòble paln dispausat. » - Luc 1:17
- ↑ (fr)René Nelli, La vie quotidienne des Cathares du Languedoc au XIIIème siècle, ISBN 978-2-253-03163-5
- ↑ name=lvqdc
- ↑ name=lvqdc
- ↑ name=lhmb
- ↑ (fr)Les hindous croient-ils en la réincarnation ?, Science Humaine
- ↑ name=lhmb
- ↑ Error de citacion : Balisa
incorrècta ; pas de tèxte per las referéncias nomenadas
lhmb.
- ↑ name=lhmb
- ↑ name=lhmb
- ↑ (fr)Encyclopédie des religions, Gerhard J. Bellinger, ed:le livre de poche.
- ↑ (fr)Trésor de la poésie universelle, Gallimard.
- ↑ name=pdp
- ↑ name=pdp
- ↑ Bhagavad Gita 11, 22
- ↑ Bhagavad Gita 11, 27
- ↑ name=lhmb
- ↑ name=lhmb
- ↑ name=lhmb (fr)L'hindouisme, anthropologie d'une civilisation, Madeleine Biardeau, Ed: Flammarion
- ↑ (fr)Les bouddhistes croient-ils en la réincarnation ?
- ↑ (fr)Brève présentation du bouddhisme
- ↑ "Reincarnation - Here We Go Again" (en)Reincarnation - Here We Go Again
- ↑ (fr) La Voix du Silence - Traité mystique tibétain, ed: Adhyar.
- ↑ "Es a la mitat del sègle XIX qu'aquela doctrina coneguda un grand succès dempuèi la sortida del primièr dels cind obratges que constituava lo corpus sacrat. Fondada sus la cresença en la reïncarnacion d'un meteis esperit dins de còrs diferents al long dels sègles, s'insèra dins un movement de pensada a l'encòp scientific e filosofic que se desvelopèt en França abans la Revolucion ...(fr)" Marion Aubrée, La nouvelle dynamique du spiritisme kardéciste, Institut de l'information scientifique et technique, CNRS, 2000.
- ↑ Ian Stevenson, Vint cases suggerissent lo fenomèn de reïncarnacion. L'enquèsta mai seriosa al mond
- ↑ name="Reincarnation - Here We Go Again"
Annèxes[modificar | modificar la font]
Articles connèxes[modificar | modificar la font]
Ligams extèrnes[modificar | modificar la font]
- Sus livres-mystiques.com L'article obligat de l'autor : André Savoret dins sos (fr)"Nombreux extraits de la revue Psyché " a la rubrica "Divers" sus livres-mystiques.com.
- (fr)Saviessa Primordiala
- (en) Does rebirth make sense ? Critica d'une interpretation imatjada de la re naissénça pel monge bodiste Bhikkhu Bodhi.
- (fr)Origèn e la reïncarnacion o la pegrinacion
- (fr)Carus : Identitat z non identitat
- (fr)Jacques Breyer
- {{fr}Reencarnacion l'ipotèsi que destorba. Philippe Lassire


text:
Ens agradaria enviar-te les notificacions per a les últimes notícies i novetats
Quan er Haro o eth Taro son prèsti entara crema sacrificiau, quan andús simbèus dreti son disposadi entara purificacion collectiva per miei d’aguest huec nau e profan peth quau es presents mos i conjuram, ena ocasion santificada convenientament pera crestiantat, sauvam ena memòria era corredera de Trail Carlac, que hè ua setmana, exercíem d’ençà dera plaça de Les enquiàs montanhes vèrdes e exuberantes de Canejan. En ua societat tan trepidanta, damb fòrça corses e rèptes esportius mès exigents, nòsti pair-sénhers, que pujauen per ací obligadi tà guarar eth bestiar, s’espantarien de veir eth sens-sentit d’aquesta maraton unica, tan liberadora coma eth huec purificador, per miei dera gravetat d’un paisatge solèmne, selvatic e sauvatge, d’isards, cèrvis e ossi, pes malhs e tutes de Tortonha enquiath gotèr gotent de Comica. En aguesta baishada mòja, era aventura s’ei accelerada, dempús d’ua pujada exigenta e etèrna per Soberpèra, que torne a picar en camin dera Guarèra, damb eth solei de cap, un còp as dat eth torn peth cap de Laujò, eth pas dera Potèrla des Oelhes enquiàs parçans de Pèirahita, Es Cobos e Betlan. Mès, hèr cap en Montlude, eth Sinaïn de Baish Aran, compense aguesta corsa bèra e diuèrsa, tan ben organizada e mercada, damb es avitualhaments corresponents e era simpatia impagabla des sòns volentaris. Aguest itinerari compde damb fòrti desnivèus, terrèn esguitlent e era visita momentanèa dera broma baisha, a on era natura s’i impòse, e ei ara man mès enlà dera pròpria corsa, gràcies ar esfòrç d’iniciatives coma aguesta que, en un contèxte de desbrembe deth sector primari, tan de besonh, permeten mantier era umanizacion istorica d’aguestes montanhes de pastors e cabanes e redescurbir es sòns paratges e camins, que conformen un patrimòni comun que non podem pas pèrder.


text:
Egiptologia
L'egiptologia qu'ei la disciplina qui a per objectiu l'estudi de la civilizacion qui viscó e ocupè Egipte e mei que mei la benda fertila de la vath de Nil enter lo millenni V abC e lo sègle IV de l'èra crestiana (quan l'espandiment deu cristianisme acabè dab la religion egipciana e, dab era, l'utilizacion deu son sistèma d'escritura).
Los documents utilizats en egiptologia be son divèrs anant d'artefactes de tota traca trobats suu terren, de monuments de gran endom, dinc aus tèxtes trobats sus aqueths monuments e aus testimoniatges de tot escantilh (papirs, tauletas d'argela, tèxtes biblics, tèxtes grècs o romans) de totas las epòcas.
Lo desbromb de la lectura deus sistèmas d'ecritura e de la lenga egipciana antica (dens los son divèrs estats) non deishè pas, dinc au sègle XIX, com hont d'informacion suber l'Egipte antica, pas sonque los testimoniatges en lengas conegudas alavetz com ac èran l'ebrieu, lo grèc e lo latin.
L'entrada dens l'èra de l'egiptologia modèrna que ho lo hrut deu famós erudit filològ e cercaire occitan Joan Francés Champolion de Fijac qui, lo purmèr, e tornè léger los ieroglifs (un deus sistèmas d'escritura de l'Egipte antic) mercés a la soa coneishença deu còpte e au descobriment, per l'armada de Napoleon, de la Pèira de Roseta (qui pòrta un tèxt egipcian arrevirat en grèc, lenga qui, au contra de l'egipcian, èra coneguda deus Europèus d'aqueth temps).


text:
Dissabte damb quauques nheuades; dimenge entà gaudir dera Val d'Aran
Aué dissabte 25 de març auram un maitin tamb nivolositat abondiua e quauques precipitacions entre fèbles e moderades. Còta de nhèu ath torn des 1000 m. Acumulacions de 10 a 15 cm en còtes nautes e uns 5 cm en còta 1.100. Pera tarde se dauriràn clari e poderien produsir-se quauques precipitacions fòrça fèbles.
Vents fòrts de direccion sud tamb quauques bohades fòrça fòrtes en torn ath meddia e prumères ores dera tarde.
Temperatures heiredes (0ºC/10ºC en hons de val; -5°C/-3ºC en còta 2000).
Eth dimenge poderie èster ua des melhores jornades de ski dera sason. Peth maitin s'alternaràn clari damb quauqui intervaus de bromes; era rèsta dera jornada serà pro assolelhat encara que tamb quauques bromaes escampilhades. Vents moderadi deth sud damb quauqua bohada fòrta de maitiada.
Temperatures en ascens (3ºC/15ºC en hons de val; -3ºC/0ºC en còta 2000).
Eth deluns serà embromat encara que se dauriràn quauqui clari pendent era jornada. Vents moderadi deth sud tamb quauques bohades fòrtes pendent eth maitin.
Temperatura similara ara jornada anteriora (3ºC/15ºC en hons de val; -3ºC/0ºC en còta 2000).


text:
Presoèrs Dera Mar Gelada (epub)
Resumen del Libro:
Sense dubte quauquarren mès enlà dua novèlla daventures. Er autor viu e hèr víuer era grana aventura des sòns personatges, mès non pas coma un fin, senon menjançant sensacions, pensaments, interiors e exteriors daqueri que la viuen e la senten, com pèces dun tot inseparable, com se toti eri auessen estat predestinats a víuer un tròç de vida amassa, jenhudi, embarradi e presoèrs dun junhs estranhs a ua hita tà arténher e tà complir: Pujar ua montanha. Era descripcion des ambients, deth paisatge, des personatges ei luenh dèster ua descripcion fisica. Tot ath contrari, eth lector se i cale laguens pramor deth minuciós detalh en explic e raconte de sensacions. Plan ben contextuada ena vision romantica deth segle XIX, prebotge en lector experiéncies e sensacions contradictòries e encontrades. Tan lèu viatge ena mès absoluta cauma, coma senhon-se ena henerècla dua pendent, enes hinèscles, es presons dera mar gelada.
Autores del Libro:
Opciones de descarga:
Si quieres puedes obtener una copia de este libro en formato PDF y EPUB. Seguidamente te mostramos un listado de opciones de descarga directa disponibles:


text:
coloriage darbre genealogique photos coloriage darbre genealogique.
art d fresh coloriage darbre genealogique, coloriage darbre genealogique a la image, coloriage darbre genealogique a sans en pictures,vintage d coloriage darbre genealogique, coloriage darbre genealogique,coloriage darbre genealogique a 8,coloriage darbre genealogique tree tattoo can alter details to fit our family tattoos ,com 5 coloriage darbre genealogique ,coloriage darbre genealogique , d 1 2 3 patrons coloriage darbre genealogique.


text:
Blog de langue d'oc. Pour l'Occitanie. Occitan central Dans toutes ses variantes. La talvera est le lieu necessaire en marge d'un champ, mais ce lieu est improductif car il ne peut être cultivé. Nous sommes nous occitans dans cette terre marginale que le pouvoir veut anéantir sans savoir que c'est impossible. Cathare croisade massacres. Mensonge historique.La France? Une creation de la papaute.
samedi 12 juillet 2008
Visca la borsa
Nosautres que sem pas gaire intelligents, per pas dire mens o mai coma volètz, , nos an après lèu lèu a l'escòla, e avem tot capitat dins la comprenèla, , que tant valguès milhor se sarrar de la fenèstra al cap de la classa, que d'èstre jos lo fuòc de las questions, dabant, ambe las aurèlhas esquichadas pels escopetals dels regents ... Quite de pareisser un pauc mens aluserpits, un pauc mai bestiasson encara. Cal daissar los primièrs bancs als savantasses que savon d'a fons , qual colhau petèt lo vase de Seissons , o qual despiucelèt Joana d'Arc . Qu'avètz plan remarcat que del temps ont cadun ven parlar de son darrièr orgasme a la tele , totis s'en chautan coma de sa primièra foira, tant plan coma se'n chauta auèi de la creaccion de la ligua mièjaterranenca. (la França de Bruxelles a Izmir...)
Aqui çò qu'i avia çò dessus, a la fenèstra ...
creat ambe l'ajuda de ièu lo manjacostel
jeudi 10 juillet 2008
La vida tira son fial.
L'ostal ont soi nascut es ni ric ni paure
Nou i avem tengut e nòu i podèm claure
E i avem pas patit mai que dins un castèl
Los potons, l'aiga clara e lo pan del cantèL.....
mardi 8 juillet 2008
un nen nos es vengut
Es vengut un nen pesuc;
Un mascle caparut
Que passa las uèch liuras
Que se sona Andrea
E que del pèd al cap
Compta cinquanta dos centimèstres.
Plan polit, plan bèl, plan gautut
Lo paire se regaudis
E la maire alena.
E la pichona Emma se demanda
Darrièr lo plastic, se l'aiman.
E la grand e lo pepin
Li dison de Oc.
Pròva qu'avèm crompat de Champagne,
Per li trempar l'aurèlha...
Manca pas que la sal...
dimanche 6 juillet 2008
Guigui the cat
Mòrt.... Guigui lo leon.
Un can , una autò , un caçaire...
Dètz jorns qu'es pas tornat.
E que tornara pas jamai.
Probable al pardadis del cat
Valent , e fòrt.
E bel e gente...
Li espèri un paradis...
O trobara sos amics ...
Entre Saxò e Grison.
que se sovenon al canton.


text:
Acabat o quasi ! Après annadasd’ua utilizacion primària deu gas, que pensan enfin a valorizar los darrèrs milions de mètres cubics qui sobran. Se lo Bearn a tirat profieit deu gas, las retombadas que son estadas plan magras comparadas dab los beneficis tirats pendent 63 ans.
Qu’èra un simbèu, ua realizacion industriau qui, cinquanta ans a, e calèva vesitar e har visitar aus estrangèrs qui vienèvan en França. Lo gas de Lac, descobèrt au començar de las annadas 50, qu’estó prumèr un problèma industriau deus màgers. Aqueth gas, hòrts sulfurós, que demandè estudis deus longs abans de se’n poder servir. Que s’i escadón e que comencè un periòde de desvolopament en Bearn. Desvolopament a la mòda de l’epòca a saber que lo Bearn que tirava profieit de las brigalhas d’ua riquessa immensa. Mes las brigalhas d’aquer a mana enòrma qu’èran dejà inesperadas per quauques uns.
Que comencèn alavetz de s’implantar d’autas industrias (aluminium dab Pechyney, ua centrala termica…) e que i avó un site industriau en Bearn. Solide las prumèras annadas qu’estón euforicas e n’èran pas nombrós los qui pensavan a la fin deu gas. Las nòrmas de proteccion qu’èran las de l’epòca e la pollucion peu H2S qu’èra un problèma reglat a còps d’indemnitats quan los paisans cons tatavan que los prats e quauques culturas èran crema ts peu gas sus quilomètres carrats a l’entorn. Tot que’s crompava e lo Bearn qu’alimentava en gas tot l’exagòne mes localament, lo gas que’u respirèn dens l’aire longtemps abans de l’aver a la cosina.
Darrèras resèrvas
A l’òra de glòria, que sortivan 13 milions de mètres cubics de gas per dia, mes lo 14 d’octobre passat que s’arrestè la produccion. Que guardan las darrèras resèrvas entà alimentar usinas quimicas qui hèn, enter autas causas quimia deu sofre, tioquimia. Teoricament que i a de que tribalhar per trenta ans en valorizar ua riquessa qui seré devuda estar valorizada atau desempuish annadas. Mes los responsables politics bearnés non son pas tostemps estats hòrt determinats fàcia aus diferents proprietaris deu site, SNPA, Elf e adara Total. Los mès tes de la grana enterpresa qu’avèvan arguements e que sabón har carar las paucas reivindicacions qui podón espelir. Qu’èram dens un país shens tr adicion obrèra, dab hòrt d’emplegats qui tribalhavan un tròç de tèrra en tot anar a l’usina. Lac qu’èra tanben aquò : los obrèrs-païsans. Los salaris èran deus bons e la patz sociau n’èra pas de mau crompar.
La reconversion actuau, qui permet de guar dar emplecs indus – triaus que’s hè tardivament. Totun que i a monde per glorificar ua « reconversion exempla ra » d’un site industriau. Segur n’ei pas la catas tr òfa que c onegón d’autes parçans industriaus . Que hè ua pausa tanben que i a monde per denonciar lo pilhatge e la manca de capacitat a prevéder la fin deu gas. Segur que i avèva mei de resèrvas que çò de dit au començament e qu’ajudè a ganhar qua si quinze ans. Qu’ei sustot l’evolucion de las tecnicas de pompatge qui an hèit possibla ua expleitacion maximau. Question reconversion, dab tot los beneficis tirats deu sòu, qu’averén podut har miélher.
L’installacion que hè 63 ans d’ua industria deu gas qu’a hèit arribar, sus sites hòrt polluits adara, d’activitats quimicas e que i a, au dia de uei, a Lac, 17 installacions classificadas Seveso.
Que seré segon uns politics locaus, la « cultura deu risc industriau » deus bearnés qui s eré a l’origina de l’arribada d’aqueths industriaus ! Estranha cultura qui en realitat ei ua cèrta inconsciéncia deu risc e ua manca evidenta d’informacion e de concertacion.
David Grosclaude


text:
Farai aqueu sonet au temps que m'a raubat
Lu mòts que la mieu ment si volia fargar
Per mi remetre au coar Amor e Libertat
E per que lo bonur renaisse dau passat.
Au debanar dei jorns, l'espèr s'es amagat,
E m'en vau recercant l'aura que cacerà
Au luènh toi lu mieus crucis e que farà
Tot à l'entorn de ieu lo printemps retrovat.
Ailàs! Lo temps s'en va, e non aude lo crit
Que manda la mieu votz au monde que si ri
De mi vèire plorar lo mieu destin marrit.
Pura, cresi totjorn que porràn leu finir
Lu torments dau mieu coar per m'alegrar la vida
E mi far revenir l'esperança partida.


text:
U.E. Bossòst 0 - U.S. SaliesMane 3
U.E. Bossòst: Marcos, Juanka, Jaime (Borja 10'), Felipe, Eric, Liaño, Alex, Ignasi, Viló (Ruben 57'), Sergio (Adrian 45'), Pèir.
Tarjeta auriòla: Viló (56').
Trainer: Adrian Hernandez.
U.S. SaliesMane: Duprat, Laffont, Bamard, Vinsonneau, Rampon, Duzac, Dias, Cabare, Hoareau, Daffos, Fernandez. Remplaçants: Montauriol, Artigas.
Tarjeta auriòla: Duzac (50').
Trainer: Giaveri William.
Dehòra dera Copa de França en un partit en qu'es nòsti errors defensius marquèren eth desenlaç dera eliminatòria. Sabíem que non serie bric fàcil eth passa aguest partit mès demorauem aué metut es causes mès difícils ath SaliesMane. Aguest equip aprofitèc es nostes badades defensiues ena prumèra mietat e marquèc dus gols e deishèc encarrilada era eliminatòria. Era U.E. Bossòst podie aué marcat beth gol més un viatge eth garròt e dauti viatge era poca punteria se quedèc sense poder horadar era porteria contraria. Eth SaliesMane ena dusaua mieta ampliaue era sua ventatja marcam eth 0-3 resultat ath finau deth partit.
Eth SaliesMane tamb un plantejam seriòs, que non se compliquèc ena defensa, que sajèc de pressionar en miei deth camp, e ena delantera es sos jogados aprofitèren totes es ocasios.
Aguest partit mos a de servir ( es causes bones e non tan bones) entàs competicions a un poder luitar qu'ei era liga e era Copa de Comminges.


text:
Leo Stern
Leo Stern (Brighton, lo 5 d'abriu de 1862 – Londres, lo 10 de seteme de 1904) que ho un violoncelista anglés famós per aver interpretat peu purmèr còp lo concerto per violoncèl d'Antonín Dvořák (a maugrat qu'avosse compausada aquesta òbra entà violoncelista e amic Hanuš Wihan ).
Que vadò dens ua familha de musicians : lo son pair qu'èra un violonista e cap d'orquèstra alemand e la soa mair ua pianista anglesa.Qu'estudiè la quimia en purmèr abans de virà de cap au violoncèl qu'estudiè hens la Royal Academy of Music dab Carlo Alfredo Piatti com professor. Que continuè a Leipzig dab Julius Klengel e Karl Davidov.
Qu'avó ua carrièra de concertista e que joguè entà la reina Victòria dens las soas residéncias reiaus.
Qu'interpretè lo concerto de lo 19 de març de 1896 au Queen's Hall devath la direccion deu compositor. Qu'interpretè aquesta òbra arron a Praga, en Alemanha puish au Estats Units d'America.
Stern que jogava, enetr autes, dab lo stradivarius deu generau Kyd e lo stradivarius de Baudiot.


text:
Per la navigacion, leis apròchas e lei manòbras portuàrias, tot se passèt dins lei règlas. Per nostalgia, m’èri levat d’ora, per tornar veire la fin dei Dardanèls, l’aterratge sus Istambol e l’intrada dau Bosfòr bòrd qu’aviáu practicat dos o tres ans la linha de la Mar Negra fins qu’a Odèssa. Tot foguèt normau !
Alora quora lo Concòrdia s’encalèt sus un rocàs a la poncha de l’illa Giglio, en mar calma, comprenguèri pas. Quand siatz a navigar dins un destrech coma lo Bosfòr e qu’arriba un blackout
complet que copa l’electricitat a bòrd, perdètz lo contraròtle deis instruments de navigacion (barra, radar…), podètz plus mestrejar lo batèu e mai lo grop de secors siegue previst per demarrar subran. Fau pasmens quauquei segondas per que vengue operacionau, quauquei segondas mai per far lo coblatge au tablèu electric e aqueu temps (que lei segondas semblan de durar d’oras) pareis longàs e sufís per que lo batèu s’encale coma o veguèri per un liner bèlga, en 1982, sus Escault.
Avans d’abordar aquel afaire, voudriáu far referéncia a un article pareissut dins Le Monde
l’endeman de la catastròfa. Èra un expèrt de l’Ifremer qu’explicava que la corsa au gigantisme dei batèus dins lo monde maritim, tant coma aerian, (veire l’A380) menava an aquò.
Citava la pojada dau nombre d’EVP (equivalent 20 pès, siegue de conteneires de sièis mètres de lòng) sur lei pòrtaconteneires.
Au començament, se considerava un milierat coma lo maximum. Puei foguèt 3000 e 5000 EVP. Ara se ne’n construtz per 10 000. E mai la tecnica d’arrimatge ague fach de progrès, en gròssa mar, es frequent de ne’n pèrdre quauqueis uns que flòtan a mitat immergits e vènon ansin un dangier per la navigacion.
Parier per lei mineraliers. Lei Bresiliers n’an un en comanda dins un chantier navau, amb un pòrt en lord de 400 000 tonas. Imaginatz lo desastre ecologic segon lo minerau transportat. Per lei tankers, sembla qu’après lei problèmas que pausèron lei Battilus e autrei Guillaumat (550 000 tonas, mai de 400 mètres de lòng, 55 mètres de larg e un tirant d’aiga de l’òrdre de 30 mètres a plena carga), la rason prevauguèt e la talha vira alentorn de 300 000 tonas, çò qu’assegura pasmens una bèla marèia negra, en cas d’encalatge.
Vòli creire que la catastròfa dau Còsta Concòrdia menarà leis autoritats internacionalas a limitar lo nombre de passatgiers transportables que d’unei pensavan ja a de crosieras amb 10 000 passatgiers. Mai ne’n siáu pas segur tant l’apetit deis armators es pus pròche d’aqueu de l’ògre que dau regim dau bòn doctor Dukan.
L’afaire dau Concòrdia es mai complèxe, que i a acumulacion de fautas. Passadas lei premiereis informacions (ràdio e television mescladas) qu’èran un teissut de colhonadas, foguèt possible de saupre çò que s’èra vertadierament passat. Foguèri capitani de cargò mai de quinze ans e m’arribèt, per far plaser a de passatgiers o passatgieras (ma femna o la femna d’un òme d’equipatge), de sarrar la còsta quand lo païsatge o un site particular valiá la pena d’èsser vist, mai de jorn, en mar calma e après s’èstre assegurat sus la mapa qu’i aviá ges de dangier.
Ren de comparable amb la risca presa per Francesco Schettino, lo capitani dau Concòrdia, de nuech e mai coneissiá perfectament l’endrech, subretot amb 4000 passatgiers a bòrd. S’es dich qu’èra una costuma, en Itàlia, de sarrar de pròche lei calhaus per saludar lo vilatge natau d’un de l’equipatge ! An aquela costuma, se li ditz « inchino », sòrta de parada amb totei lei projectors alumats e dirigits vèrs la còsta e mai lei sirenas a fons. Amb un batèu de tres cents mètres de lòng, pesant aperaquí 100 000 tonas e donc que se manòbra pas coma un cabotier, èra pura foliá !
Pus grèva, de fòrça, foguèt sa conducha après l’encalatge dau Concòrdia. Se fa pas, dins lo mestier, de se criticar, cadun agissent de son biais, mai son actitud, aicí, es pas defendabla. De restar lo darrier a bòrd es, per lo capitani, la règla d’òr, e mai siegue non escricha ; règla qu’a ma coneissenca foguèt totjorn respectada. Les ancians se ramentan encara lo famós Captain Carlsen, solet sus la quilha en l’èr dau « Flying Enterprise » per qu’ansin lo batèu siegue totjorn proprietat de son armator e non pas considerat coma una avariá.
Ai agut parlat un jorn, dins ma cronica, dau sacrifici dau Capitani dau cargò Lamartinière, torpilhat durant la guèrra au larg dei Balearas. Repatriava d’enfants d’Africa dau Nòrd que d’unei, dins la panica, s’èran negats. Auriá poscut montar dins la darriera chalopa. Refusèt !
Que se passa, ara, dins la tèsta de Francesco Schettino, subretot après aver refusat de tornar a bòrd per dirigir l’evacuacion dei passatgiers ? I aviá manco pas la risca per lo batèu de s’aprefondar, tancat qu’èra sus son rocàs.
Per l’ensems dei gents de mar, es una vergonha abominabla que s’escafarà pas de longtemps !


text:
Campanha deis Índias neerlandesas
La campanha deis Índias neerlandesas se debanèt dins lo corrent de la Segonda Guèrra Mondiala dau 16 de decembre de 1941 au 10 de febrier de 1943. Foguèt la consequéncia d'una tiera d'ofensivas japonesas còntra lei colonias europèas, principalament neerlandesas, de la region. La defensa foguèt assegurada per lei tropas nerlandesas e sei supletius coloniaus. Recebèron lo sostèn de tropas dau Reiaume Unit, dau Commonwealth (subretot Índia e Austràlia) e deis Estats Units. En Timòr Èst, de soudats portugués, oficialament neutres, ajudèron leis Aliats après l'ocupacion de l'illa per lei Japonés. En causa de sa manca de preparacion e d'equipaments, lei soudats aliats foguèron pauc a pauc batuts permetent ai Japonés d'ocupar l'archipèla fins a la fin de la guèrra. Pasmens, certaneis unitats capitèron de formar de movements de guerilha.


text:
Reünion
La Reünion (La Rényon en creòl reünionés, La Réunion en francés) es una illa de l'ocean Indian de 2512 km², aperaquí a 700 km a l'èst de Madagascar e a 200 km al sud-oèst de l'illa Maurici. Forma un departament (nº 974) e una region administrativa de l'estat francés. A 706 300 estatjants.
Lo capluòc es Saint-Denis.
Lo gentilici es reünionés -esa.
Geografia[modificar | modificar la font]
La Reünion es una illa volcanica de l'Ocean Indian. Se formèt fa aperaquí 2 milions d'annadas, amb la naissença d'un massís montanhós culminant al Piton de las Nèus qu'es, amb una altitud de 3070,5 m, lo som pus naut de las Mascarenhas e de l'ocean Indian. Aquel massís forma la part oèst de l'illa, mentre que l'èst es ocupat per un volcan fòrça mai jove, de sonque 60 000 ans, un dels pus actius de la planeta: lo Piton del Fornàs. Lo massís vièlh, que sos volcans son a l'ora d'ara inactius, albèrga tres cirques grands : los cirques de Salazie, Mafate e Cilaos, gigantassas crestas d'explosions volcanicas arribadas fa qualques desenas de milièrs d'ans. Lo massís vièlh es desseparat del massís del Fornàs per una traucada formada per la Plana dels Palmistas e la Plana dels Cafres, via de passatge entre lo nòrd e lo sud de l'illa. L'erosion donèt aquestes relèus volcanics, bauces vertiginós, vabres, rajals, que balhan a l'illa tota sa beutat.
Literatura[modificar | modificar la font]
- Autors
- Antoine Bertin
- Eugène Dayot (1810-1852) ;
- Boris Gamaleya
- Charles-Marie René Leconte de Lisle
- Renoyal de Lescouble (1776-1838).
Vejatz tanben[modificar | modificar la font]
Articles connèxes[modificar | modificar la font]
Ligams extèrnes[modificar | modificar la font]
- Administracion
- Actualitats regionalas
- (fr) Clicanoo : L'actualitat locala tractada dins lo Jornal de l'Illa
- (fr) Imaz Press Réunion : Agéncia de premsa locala
- (fr) RFO Réunion : Ret de television publica locala
- (fr) Zinfos974 : Agéncia de premsa locala
- (fr) Antenne Réunion : Ret de television locala
- Divertiment local
- (fr) Chez Mangaye : Una celèbra Sitcom locala amb de vidèos gratuitas per descargar
- Guidas per las vacanças
- (fr) La Réunion Tourisme : Lo sit oficial del Comitat del torisme de la Reünion
- (fr) Livranoo.com : Guidas de viatges e obratges sus La Reünion
- (fr) Reunionweb.org : Portal presentant de sites e d'eveniments reünioneses vacanças e de servicis.


text:
Lo divendres 6 d’octobre, l’associacion Calandreta Drin a drin inaugurèt son escòla, Camin del molin a Espuei, al ras del giratòri sus la rota de Somolon e Lorda. Aquesta escòla que se trapa al centre del triangle Pau, Lorda, Tarba, annèxa de la Calandreta de Pau, dobriguèt a la dintrada de setembre amb Chantal Tuheil, cap d’establiment de las Calandretas de Pau e Stefania Vaissières, ensenhaira dels tres primièrs calandrons : Antton, Élinor e Pauline.
Aquesta escòla de 100 m², prevista per aculhir tres classas, es nascuda de la volontat dels elegits de la Valada de l’Ossa d’installar una escòla Calandreta sul parçan. La comuna d’Espuei prepausèt un terren sus sa zòna d’activitas e se carguèt de metre en plaça las diferentas rets.
Jean-Pierre Barrère, conse d’Espuei, tanben president de l’anciana comunautat de comunas Ossa-Gabàs e uèi president de la comunautat de comunas de Nòrd Est Bearn, se disiá urós de reçaupre una novèla associacion dins lo quinzenat que compta sa comuna.
Novèla ofèrta culturala
« Aquesta escòla, que se trapa long d’un ais de circulacion important, apòrta una novèla ofèrta culturala e permet, mercé al ròtle important d’aquesta associacion, de tornar trapar l’ensenhament d’una lenga publica que ne foguèrem alunhats qualques detzenats d’annadas a. » Jordi Hostein es lo president de l’associacion gestionària d’aquesta escòla qu’espèra veire l’arribada dels dròlles de la Valada de l’Ossa e de las valadas vesinas.
« Lo projècte de creacion d’una Calandreta a Espuei acampa de parents a l’entorn d’una quita volontat de crear una escòla associativa, laíca, gratuita e reconeguda per l’Educacion Nacionala sul territòri de la valada de l’Ossa (Est Bearn), ditz Daniel Barneix, president de la Federacion Calandreta 64. Volèm subretot que los enfants sián regaudits, uroses de viure e d’anar a l’escòla. Aquesta escòla, dobèrta a totes, a l’astre de poder aculhir los enfants dins d’efectius rasonables. » Un president tant mai urós divendres que s’agissiá de sa primièra inauguracion d’una escòla Calandreta !
Contact : 06 68 12 38 87 ; contact@calandreta-espoey.fr ; www.calandreta-espoey.fr
Adaptacion de l’article publicat dins Sud Ouest lo 14/10/17 per Thierry Ladevèze