text:
Dampierre-en-Bray
Dampierre-en-Bray es una comuna francesa, situada dins lo departament de la Sèina Maritima e la region de la Nauta Normandia.
Somari
Geografia[modificar | modificar la font]
Comunas vesinas[modificar | modificar la font]
Istòria[modificar | modificar la font]
Lo data|9|de
, Dampierre pren lo nom de Dampierre-en-Bray[1].
Le Mois invalide (janvier)M, Dampierre prend le nom de Dampierre-en-Bray[2].
Administracion[modificar | modificar la font]
Demografia[modificar | modificar la font]
Luòcs e monuments[modificar | modificar la font]
Personalitats ligadas amb la comuna[modificar | modificar la font]
Véser tanben[modificar | modificar la font]
Ligams extèrnes[modificar | modificar la font]
Nòtas[modificar | modificar la font]
- ↑ Decrèt del 5 de genièr de 1965 en portant cambiament de noms de comunas, JORF nModèl:O 7 del 9 de genièr de 1965, Modèl:Pàg.213, sus Légifrance.
- ↑ Décret du 5 janvier 1965 portant changement de noms de communes, JORF nModèl:O 7 du 9 janvier 1965, p. 213, sur Légifrance.


c: text/html

text:
Istòria de Goa
Goa foguèt la primièra implantacion coloniala portuguesa en Índia.
Precedents[modificar | modificar la font]
La primièra referéncia de Goa data vèrs 2200 A.C., en escritura cuneiforma de Sumèr se sonèt Gubio. Formada per de pòbles de diferentas etnias d'Índia, amb l'influéncia dels sumerians apareis dins lo primièr sistèma de denombrament de la region.
Cap a 1775 A.C. los fenicians s'installèron a Goa.
Al periòde vedic tardiu (1000-500 A.C.) foguèt nomenada, en sanscrit, Gomantak, que significa « tèrra semblant al paradís, fertil e amb aigas bonas ». Lo Mahabharata conta que los primièrs arians qu'arribèron a Goa foguèron fugitius del secament del Saraswati, novena-e-sièis familhas arribèron vèrs 1000 A.C. Arribèron tanben los Kundbis.
Vèrs 200 A.C. Goa venguèt la frontièra sud de l'Empèri d'Ashoka: los dravidians foguèron botats per lo sud pels arians, segon la Geografia d'Estrabon. Vèrs 530-550, Goa foguèt coneguda coma un dels melhors pòrts d'Industan, que se nomenèt Sindabur, Chandrapur o Buvah-Sindabur pels arabis e turcs.
Dempuèi l'Emperi Maurya (321-185 A.C.) Goa foguèt disputada per divèrs empèris amb de batalhas sagnosas. Al torn del sègle X Goa, alara concentrada a l'entorn del riu Zuari, prosperèt mercé al comèrci amb los arabis. En 1347 casèron jos la dominacion islamica e fòrça temples dedicats als dieus indos foguèron destruits.
Preséncia portuguesa[modificar | modificar la font]
Goa foguèt cobejada per èsser lo melhor pòrt comercial de la region. La primièra ofensiva portuguesa data de 1510, del 4 de març al 20 de mai. Aquela meteissa annada, la segonda expedicion, lo 25 de novembre, Afonso de Albuquerque, ajudat pel corsari indo Timoja, prenguèt Goa als arabis, que se rendèron sens combatre, per que lo sultan foguèt pres dins la guèrra del plan del Deccan. A aqueste periòde, un cronicaire portugués descriguèt Goa, entre 1512 e 1515:
- « Las gents del reialme de Goa son pus bravas qu'aqueles del reialme de Cambaia. An de polits temples dins aquel reialme, an de capelans o bramanas de totas menas. I a entre aqueles bramanas de dinastias fòrças onorablas, que manjan pas res que contenga de sang o quicòm fach per autrú (…). Las gents del reialme de Goa jos cap d'estira confessarián pas quicòm que faguèron. Enduran grandament e son capables d'èsser torturats d'estiras variadas. Morisson abans de confessar o demòran calats. E las femnas de Goa tenon talent per se vestir, aquelas que dançan e tornan lo fan del melhor biais que totas dins aquelas partidas. (…) E se son grandament acostumat dins aquel reialme de Goa, que tota femna de la gent se creman a la mòrt del seu marit. Tot aquò fach dins lo respècte d'aquel que los parents d'aquela demòran desonorats quand se vòl pas cremar aqueles amb admonestacions la fan cremar. (...) Dins los autres pòrts de Goa se carreja fòrça ris, salt, betel, areca. » (La 'Suma Oriental' de Tomé Pires. Ed. Armando Cortesão, 1978. p. 212-218.)
Una autra descripcion contemporanèa balha mai de detalhs:
- « [Goa] es abitada per fòrça moros onorables, fòrça d'aqueles estrangièrs de totas partidas. Foguèron òmes blancs, entre que, otra fòrça rics mercants que ali foguèron, foguèron autres trabalhadors. La tèrra per èsser fòrça bon pòrt, foguèt nos de malhum, ont arribèron fòrça naus de la Mèca e d'Adèn, Ormuz, de Cambaia e do Malabar (…). Es una ciutat fòrça granda, amb de bèls ostals, ben entornada de parets fòrts, torres e terrens descobèrts; a l'entorn d'aquela fòrça òrts e vergièrs, amb fòrça de polits arbres e de restancas d'aiga bona amb moissals e d'ostal de preguièras per la gent. La tèrra es tot a l'entorn de fòrt rendement (…). Dins aquel pòrt de Goa i a grand comèrci de fòrça merças de tot lo Malabar, Chaul e Dabul, del grand reialme de Cambaia, que pagan per la tèrra fèrma. Del reialme d'Ormuz venon aquí cada annada fòrça naus cargadas de cavals, que venon aquí per crompar fòrça merças del grand reialme de Narsinga e Daquem » (Livro que dá relação do que viu e ouviu no Oriente Duarte Barbosa. Lisboa: Ed. Augusto Reis Machado, 1946. p. 89-91.)
Amb la derrota dels musulmans de la region, en 1553, un cinquen d'aquela foguèt jos la dominacion portuguesa. Los governadors portugueses de la ciutat pretendèron qu'èra una extension de Lisbona en Orient e per aquò desvolopèron mai d'unas institucions e se bastiguèt divèrsas glèisas per espandir lo cristianisme e de fortificacions pes se defendre de las atacas exterioras.
A partir del mièg del sègle XVIII se poguèt veire un agrandiment dels territòris de Goa.
Amb l'arribada de l'Inquisicion (1560–1812), fòrça residents locals foguèron convertits violentament al Cristianisme per de missionaris, menaçats de castigaments o confiscacions de tèrras, títols o proprietats. Per escapar a l'Inquisicion, de milièrs de goeses fugiguèron e s'installèron dins las vilas vesinas de Mangalore e Karwar.
La decadéncia del pòrt al sègle XVII foguèt la consequéncia de las derrotas militaras dels portugueses amb la Companhiá Neerlandesa de las Índias Orientalas dels Païses Basses.
Dominacion britanica[modificar | modificar la font]
Aguèron dos brèus periòdes de la dominacion britanica (1797-1798 e 1802-1813).
Pendent la dominacion Britanica en Índia, fòrça abitants de Goa migrèron cap a Bombai, Calcuta, Puna, Karachi e d'autras vilas. L'assolament de Goa diminuiguèt amb la construccion de vias ferradas a partir de 1881.
En 1900 Goa tenguèt lo primièr jornal bilingüe gujarati-portugués.
L'independéncia d'Índia[modificar | modificar la font]
Dins lo contèxte de la descolonizacion, après que los angleses daissèron Índia (1947) e los franceses Pondicherry (1954), lo govèrn portugués d'António de Oliveira Salazar, refusèt las negociacion amb l'Índia. Atal, del 18 al 19 de Decembre de 1961 una fòrça indiana de 40 000 soldats de las tropas de Jawaharlal Nehru, reconquistèt Goa, encontrant gaire de resisténcia. A l'epòca, lo Conselh de Securitat de l'ONU prenguèt una resolucion que condemnèt a l'envasiment, o que foguèt vetat per l'Union de las Republicas Socialistas Sovieticas. La majoritat de las nacions reconeguèron l'accion d'Índia, e Portugal dempuèi la Revolucion dels ulhets, en 1974.
Aprèp l'annexion per Índia, Goa foguèt d'abòrd somés a un govèrn militar pendent cinc meses; puèi l'ordre civil foguèt restaurat e la region venguèt un territòri somés al govèrn federal d'Índia.

robotstxt: allowed

filter: keep


text:
Ròms
Los Ròms o Romanís, segon lo lor endonim, tanben designats peus exonims de Gitanos, Boemians, Boèmis, Tzingarins o Singaros (var. Síngaros), que son un pòble indoarian e originari d'Índia, esparpalhat dens hèra país, dab tradicions de vida quora nomadas, quora sedentàrias. La lor lenga qu'ei lo ròm (o romaní, gitano, boemian, boèmi, tzingarin, singaro).
Que's cred que quitèn l'Índia a l'Edat Mejana après l'invasion e la repression musulmana.
Que son portadors d'ua cultura universaument famosa mei que mei per las soas musicas ricas deus percors geografics d'aqueth pòble e de la soa coexisténcia desempuish l'Etat Mejana dab mantuns autes pòbles.
Au cors de la los coexisténcias los Ròm qu'enriquín divèrsas culturas autoctònas au punt d'estar pregondament associats dab lo folclòre idealizat peu romantisme de las loas navèras regions (aquò qu'ei, per exemple, lo cas dab lo flamenco e dab las danças sevilhanas en Andalosia e dab la musica d'Euròpa Orientau, çò qui való aus Ròms lo nom de Boèmis - de Boèmia - ). En Occitània que contribuín de segur tanben a enriquir la cultura e mei que mei la musica (com los Manoish de Bearn e las comunautats gitanas de las regions pròchas d'Espanha e de Catalonha) e Lei Santas e Provença son un lòc màger de romiatge deus Ròms.
Com per d'autes grops exogènes, que hon sovent mespresats e l'objècte de mes.hidança qui anèn dinc a acusacions de panatòri, expulsions e exterminacion massiva dehens l'encastre deu genocidi (aperat Porajmos dens l'istòria ròm) dens los camps de concentracion nazis perpetrat per Alemanha e los sons partisans d'extrèma dreta dens los país ocupats durant la Segonda Guèrra Mondiau.
A despart d'Euròpa e de l'Asia occidentau, los Ròms qu'emigrèn tanben de cap a l'America (Estats Units d'America, Brasil e Argentina mei que mei).
Personalitats ròms[modificar | modificar la font]
Musicians[modificar | modificar la font]
Ligam intèrne[modificar | modificar la font]
- Lăutari : musicians tradicionaus ròms de Romania.
- Flamenco
- Lei Santas
- Porajmos


text:
158
Frédéric Mistral ilustre e descouneigu
Pèr la Fe di Biòu e l’Amour de la lengo
Trilougìo prouvençalo n° 2 de Roubert Aprin
Nivous et esclargidos
Novo trilougìo prouvençalo
de Roubert Aprin
Lou pouèto de Sant-Roumié, Roubert Aprin, nous avié deja pourgi, i’a quàuqui tèms, uno trilougìo prouvençalo. Vaqui la segoundo, espelido à la fin de l’an passa. Perqué trilougìo? Perqué simplamen Roubert prepauso de conte, de tiatre e de pouèmo.
De conte, n’i’a dous : un pichoutet, dins l’esperit dóu Cascarelet, que nous fai descurbi lou goust de l’autour pèr li figo e li cacalaus, e un autre mai counsequènt, toucant li souveni de la vido d’uno chato en Ouran, en Algerìo, e d’un ouncle Artur, Prouvençau de la bono, que la mort regantè lèu, bord que i’avié escapa, qu’aurié pas degu. Vous dise pas coume acò se faguè, fau legi l’obro.
La pèço de tiatre, courto, mai en tres ate e pèr sèt persounage e mai, emé li regardaire e regardarello, se dis La nouvello partido de carto. 4 canard e 8 pastis soun de gagna, Bedigas a lou quiéu entre dos cadiero, que, d’un las, voudrié bèn jouga, mai d’un autre ana vèire lou rescontre de baloun de l’OM. Fin finalo, barjo que barjaras, fara la partido entiero. Aquelo pèço es subre-tout l’óucasioun, pèr Aprin, d’abourda de tèmo que ié tènon au cor. Fuguè 20 an païsan, e lou vaqui de discuti de la mangiho, de Mac Donald, de l’acioun de Jóusè Bové, dis OGM, de l’estamen de l’agriculturo e de la poulitico agricolo. Vèn pièi lou sujèt d’atualita, li Maugrabin! La discutido se fai sènso racisme, vous rassegure. E, vous lou pode dire, à la fin, es l’OM que gagno.
La pouësìo es la partido la mai desvouloupado.
Nourmau, pèr un pouèto. 32 pouèmo soun prepausa, escri entre 1999 e 2009. Sus talo pountannado, li sourgènt d’ispiracioun podon qu’èstre divers, segound lis evenimen, segound lis idèio qu’an pouscu, sus lou moumen, touca la sensibleta dóu pouèto. L’amour e la femo, bèn segur, ié soun presènt (D’en aut de moun nivo - Enfin t’ai troubado). Trouvèn pièi lis interrougacioun, sus la vido, la mort, Diéu (Lou vièi Papèi - Que fuguère dins ma vido passado…), la tendresso pèr li proche e li gènt (A ma grand meirenalo - Moun chin - Moun ouncle lou Ravi…), li regard sus la coundicioun umano (De moun balcoun - Es pas la fauto...), lou mounde pacan e la defènso de la naturo (Estre païsan - La mort di païsan prouvençau…), la Prouvènço (Lis indian de Prouvènço - Lou biòu dins lou round…) e quàuqui pouèmo pourtant mouralo (Fau pas vougué peta pus aut que soun quiéu - La grando amista dóu biòu e de la fournigo).
E Roubert de nous fisa :
Vaqui pèr aquelo declaracioun d’amour. Avès em’ aquelo trilougìo de que passa un bon moumen.
26911


text:
Rejet-de-Beaulieu
Rejet-de-Beaulieu es una comuna francesa del departament del Nòrd e de la region del Nòrd-Pas de Calais.
Somari
Geografia[modificar | modificar la font]
Situat suls bòrds del canal de la Sambre a l'Oise, a las confins del Cambrésis e de la Thiérache, lo sieu territòri s'estend entre Catillon-sus-Sambre e lo departament de l'Aisne.
Situé sur les bords du canal de la Sambre à l'Oise, aux confins du Cambrésis et de la Thiérache, son territoire s'étend entre Catillon-sur-Sambre et le département de l'Aisne.
Istòria[modificar | modificar la font]
Rejet-De-Beaulieu #èsser lo resultat de la fusion de quatre caserius, La Laurette, lo Pichon-Cambrésis, La Louvière e Rejet-de-Beaulieu #que i aguèt separat de Catillon-sus-Sambre per las ancianes friches Las Enveaux #que se situavan sul bòsc del Abbaye e a donat lo sieu nom a la notícia comuna erigida per una lei del 23 de junh de 1896, aguda consideracion a l'importància de la siá populacion #qu'èra alavetz de 700 abitants.
Los conflictes contemporanèus marcan egalament de la siá peada lo pòble.L'ofensiva britanica del 4 de novembre de 1918,suls bòrds del canal de la Sambre a l'Oise,provòca indirectement d'importantas destruccions.En mai 1940,los tirailleurs marocains fan pròva d'una resisténcia acarnissada e d'un grand esperit de sacrifici.
Rejet-de-Beaulieu fut le résultat de la fusion de quatre hameaux, La Laurette, le Petit-Cambrésis, La Louvière et Rejet-de-Beaulieu qui fut séparé de Catillon-sur-Sambre par les anciennes friches Les Enveaux qui se situaient sur le bois de l'Abbaye et a donné son nom à la nouvelle commune érigée par une loi du 23 juin 1896, eu égard à l'importance de sa population qui était alors de 700 habitants.
Les conflits contemporains marquent également de leur empreinte le village.L'offensive britannique du 4 novembre 1918,sur les bords du canal de la Sambre à l'Oise,provoque indirectement d'importantes destructions.En mai 1940,les tirailleurs marocains font preuve d'une résistance acharnée et d'un grand esprit de sacrifice.


text:
Date: from Mar 19, 2007 to Jun 22, 2007
Surf trip description:
Segonda part de mon viatge, aqueste còp après lo Pacific Nòrd, lo Pacific Sud. Lo Japon èra fòrt frèg e planet, flat que non sai, mas gardarai tota ma vida los conselhs de Eugene Teal. Foguèt meravilhós de poder començar lo surf amb un tal personatge. Onjuku es un bon espòt, e i agèt quitament de polidas èrsas del temps que i èri, una mièja jornada sonca mas deu èsser un espòt plan decent la màger part del temps. Cossí que siá esitetz pas d'anar trobar l'Eugene de ma part.
Modified: Sunday June 10 2007 10:23:14 PM
Hits: 10264
This is an interactive map! Use controls to pan and zoom this map.
Wannasurf.com on your mobile
RSS All the RSS feeds of Wannasurf.com
Newsletter All news by email


text:
1943
Aquesta pagina concernís l'an 1943 del calendièr gregorian.
Somari
Eveniments[modificar | modificar la font]
Occitània[modificar | modificar la font]
França[modificar | modificar la font]
Euròpa[modificar | modificar la font]
Alemanha[modificar | modificar la font]
Regardant la politica racista e antisemita deis Alemands, leis operacions de l'annada se concentrèron sus l'eliminacion dei comunautats josievas de Polonha (mai de tres milions de personas avans la guèrra) e dei Gitans alemands. En despiech de l'insureccion dau guèto de Varsòvia (19 d'abriu - 16 de mai), l'operacion se debanèt sensa dificultat majora e èra quasi acabat a la fin de l'annada. Per de rasons mau conegudas, leis operacions còntra lei Gitans alemands foguèron finalament limitadas ai gitans nomadas per Heinrich Himmler[1].
Union Sovietica[modificar | modificar la font]
Au començament de l'annada, perseguida de la batalha de Stalingrad onte la pòcha de resisténcia alemanda foguèt finalament anientada après una ofensiva saunosa (10 de genier - 2 de febrier). Premiera desfacha majora d'Alemanha, aquela batalha entraïnèt la pèrda d'aperaquí 850 000 soudats de l'Axe còntra 1 200 000 per lei Sovietics. Pasmens, lei Sovietics podián lei remplaçar pus aisament.
Après Stalingrad, lei Sovietics organizèron una tiera de còntra-ofensivas e capitèron de reconquistar Rostov e Kursk. Karkòv foguèt tanben presa mai von Manstein capitèt de la reconquistar dins lo corrent de març. Entre lo 4 de julhet e lo 23 d'aost, l'Armada Roja deguèt arrestar una tiera d'ofensivas majoras deis unitats blindadas alemandas còntra la region de Kursk. Lei pèrdas foguèron importantas dins lei dos camps (200 000 soudats alemands e 760 carris còntra 850 000 combatents sovietics e 6 000 carris e canons d'assaut) mai l'Axe i perdiguèt d'unitats fòrça importantas que foguèron jamai remplaçadas.
Lo resultat principau de la batalha de Kursk foguèt de laissar l'iniciativa dei combats a l'Union Sovietica qu'ataquèt en direccion de Karkòv, de Briansk e de Smolensk. A la fin de setembre, agantèt Dniepr que foguèt passat dins lo corrent de novembre en despiech d'una còntra-ofensiva alemanda dins lo sector de Jitomir. Enfin, lo 18 de decembre, acomencèt una campanha d'ivèrn qu'obtenguèt de resultats favorables au començament de l'annada seguenta.
Mond[modificar | modificar la font]
Arts[modificar | modificar la font]
Sciéncias e tecnicas[modificar | modificar la font]
Armament[modificar | modificar la font]
Dins l'encastre de la Segonda Guèrra Mondiala e de la recèrca d'armaments novèus, de progrès importants foguèron realizats dins lo corrent de l'annada :
- premiera utilizacion de míssils anti-naviri per leis Alemands qu'aprefondiguèron la fregata leugiera HMS Egret (27 d'aost).
- desvolopament dei corvetas de classa Flower qu'es a l'origina dau concèpte modèrne de corveta que designa a l'ora d'ara un naviri d'escòrta pichon subretot destinat au combat lòng dau litorau e a la lucha còntra lei sosmarins.
Informatica[modificar | modificar la font]
Dins l'encastre de la Segonda Guèrra Mondiala, leis engenhaires britanics realizèron lo premier calculator electronic binari dich Colossus. Èra destinat au deschifratge dei messatges alemands.
Economia[modificar | modificar la font]
Naissenças[modificar | modificar la font]
Decèsses[modificar | modificar la font]
Prèmi Nobel[modificar | modificar la font]
- Prèmi Nobel de Fisica :
- Prèmi Nobel de Quimia :
- Prèmi Nobel de Fisiologia o Medecina :
- Prèmi Nobel de Literatura :
- Prèmi Nobel de la Patz :
- ↑ En causa deis originas fòrça ancianas dau pòble, lei gitans sedentaris foguèron belèu considerats per lei Nazis coma un pòble arian « contaminat » per lei Romanés. Dins totei lei cas, lo nombre de victimas foguèt important (entre 220 000 e 700 000 mòrts a la fin de la guèrra).


text:
Un article de Wikipèdia, l'enciclopèdia liura.
Plouneour-Traezh en breton (Plounéour-Trez en francés) es una comuna bretona, situada dins lo departament de Finistèrra e la region de Bretanha.
Aquesta seccion es voida, pas pro detahada o incompleta. Vòstra ajuda
es benvenguda !
Aquesta seccion es voida, pas pro detahada o incompleta. Vòstra ajuda
es benvenguda !
thumb|left|Abitants de Plounéour-Trez (dessin de 1844)
- 1925 : érection de Brignogan en parròquia
- 27 de genièr 1934 : érection de Brignogan en comuna
Habitants de Plounéour-Trez (dessin de 1844)
- 1925 : érection de Brignogan en paroisse
- 27 janvier 1934 : érection de Brignogan en commune


text:
Duttlenheim
Düttelnheim en alemannisch (Duttlenheim en francés) es una comuna francesa del departament del Bas Ren e de la region d'Alsàcia.
Somari
Geografia[modificar | modificar la font]
Duttlenheim es una municipalitat #que fa partida del costat e del arrondissement de Molsheim. A situat a unitat|10|km}} de Wolxheim – 11 km de Soultz-los-Bains – 10 km de Avolsheim - 4 km de Ernolsheim-sus-Bruche - 7 km de Molsheim - 20 km de Estrasburg.
Duttlenheim est une commune qui fait partie du canton et de l'arrondissement de Molsheim. Elle est située à 10 km de Wolxheim – 11 km de Soultz-les-Bains – 10 km d'Avolsheim - 4 km d'Ernolsheim-sur-Bruche - 7 km de Molsheim - 20 km de Strasbourg.


text:
Economia de mercat
L'economia de mercat es un sistèma economic que se centra directament cap al mercat, e non dins l'auto consomacion. L'economia de mercat es d'abitud ligada al capitalisme e a un tipe d'Estat que interven en politica economica d'un biais limitat o, en cases d'intervencion massissa, amb la tòca de salvagardar l'estabilitat del sistèma. S'opausa doncas a las economias planificadas e a las ancianas economias d'excedents o familialas.
Segon qualques economistas coma Adam Smith, l'economia de mercat, regida per las leis de l'ofra e demanda, la concurréncia e la maximizacion del benefici, es "naturalament" presenta dins lo comportament uman e dirigís, se se daissa liura de restriccions, las iniciativas economicas. Al contrari d'aquela teoria, divèrsas criticas supòrtan nimai los arguments nimai los presupausats ideologics.


text:
537
Cronologia mensuala:
Gen - Feb - Mar - Abr - Mai - Junh
Julh - Ago - Set - Oct - Nov - Dec
Cronologias tematicas:
Literatura - Musica - Sciéncia - Espòrt
Aquesta pagina concernís l'an 537 del calendièr gregorian.
Eveniments[modificar | modificar la font]
Occitània[modificar | modificar la font]
França[modificar | modificar la font]
Euròpa[modificar | modificar la font]
Empèri Bizantin[modificar | modificar la font]
Lo 27 de decembre, inauguracion oficiala per l'emperaire Justinian Ièr de la basilica Santa Sophia.
Reiaume Ostrògots[modificar | modificar la font]
Perseguida de la Guèrra dei Gòts còntra lei Bizantins amb una còntra-ofensiva dau rèi Vitigès qu'assetjèt Roma defenduda per lo generau Belisari. La vila resistèt e Vitigès tuèt leis ostatges pres per s'assegurar de la fidelitat de la ciutat en 536.


text:
Òcra
L’òcra, del grèc ancien ὤxpa / ốkhra, es una ròca ferrica compausada d'argila pura colorada per un pigment d'origina minerala (un idroxid de fèrre: l’ematita per l'òcra roja, la limonita per la bruna e goetita per la jauna). Aquela argila colorada es amalgamada amb de grums de sabla (qüars) e las òcras se tròban dins lo sol jos forma de sablas ocrosas compausadas amb mai de 80 % de qüars.
S'escava per exemple dins los Monts de Vauclusa, las òcras de Rustrèu o a Rossilhon. La darrièra peirièra encara en activitat es situada a Gargaç (Société des Ocres de France) que lo sèti social es a Ate.
L'òcra naturala es utilizada coma pigment dempuèi la Preïstòria, coma a Las Caus. Es totjorn estimada per sa non toxicitat e sa granda longevitat pels ornaments, bèlas arts e maçonariá.
Somari
Genèsi de l’òcra[modificar | modificar la font]
Pendent lo Cretacèu, fa 110 milions d'ans, al periòde de l'Atian, del nom de la vila d'Ate, un gres, constituit per de grums de sabla s'acumula sus 30 mètres d’espessor[1].
De brisum se mesclan als grums de qüars e escarpas de micas s’acumulant al fons d’una mar pauc prigonda. Aqueles sediments sabloses se pausèron en primièr dins mitan marin prèp de las còstas, puèi a la meteissa epòca lo bombament degut al rapròchament de l'Iberia, emergiguèt aquelas formacions sedimentàrias. Aquelas sablas seràn a l'origina de l'òcra, mercé a una argila d'origina marina e rica en fèrre: la glauconia[2].
La glauconia, un mineral particular, caracteristic del mitan marin, se forma sul fons de la mar. Aquela qualitat d’argila verda conten dins son malhum cristallin d'atòms de fèrre. Dempuèi los trabalhs del geològ Jean-Marie Triat[3], sabèm que amb de movements tectonics aqueles depauses sedimentaris marins emergiguèron. Sul novèl continent i aviá, al Cretacèu, un clima tropical, que provoquèt fòrça alteracions lateriticas, dissolvent entre autras la glauconia e liurant los atòms de fèrre. Las òcras apareguèron alara mercé a la cristallizacion d'un idroxid de fèrre, la goetita. L'alteracion al meteis temps donèt naissença a un silicat d’alumini, una novèla argila nomenada kaolinite[4].
Dempuèi lor depaus e lor exposicion a de condicions atmosfericas, las estratas d'òcra subiguèron, per de processus d'alteracion de tipe lateritic, una fòrta oxidacion que conduguèron la formacion d'oxi-idroxids e d'oxids de fèrre, respectivament nomenada goetita (FeOOH) e ematita (Fe|2|O|3|), que las proporcions relativas fan variar de nuàncias de colors qu'aqueles pigments conferisson a las sablas ocrosas. S'i mesclan de sablas blancas que i domina la kaolinita (Al4Si4O10OH8)[5].
La preséncia de manganès, d'alumini e de silicats es a l'origina d'autras gamas de colors e de las 24 tinta oficialament recensadas, que van del verdet, passant pel jaune e lo roge[6]. Aqueles depauses marins son superats per de depauses pus grossièrs d'origina continentala, desprovesits inicialament de glauconia e doncas gaireben blancs, eles meteisses superats encara d'una capa ferruginosa. Es atal que nasquèron las òcras de Vauclusa e de Borgonha, formacions sablosas (grums de qüars) cimentadas per una argila constituida de cristallitas que la grandor es de l’òrdre del micromètre: la kaolinita, supòrt argilós essencial e la goethita (pigment colorat).
D'un punt de vista quimic, l’òcra es un silicat d’alumini ferruginós e siliciós.
Extraccion[modificar | modificar la font]
L’òcra es un material naturalament present dins las argilas e lo sol de forma de sediments, las « sablas ocrosas ». Los ròcs del Cretacèu es de nòu cobèrt per de sediments continentals e marins aprèp la formacion de las òcras tornèron a l’aflorament mercé als grands rasclatges del quaternari.
Dempuèi l’extraccion, es necessari de destriar l’òcra, fòrça fina, de las impuretats e de la sabla majoritària (80 a 90 %). S'utiliza per aquò d'aiga correnta. Las particulas colorantas pus leugièras son puèi filtradas e secadas.
Lo lavatge de l'òcra se fa amb fòrça aiga per pompatge. Un corrent d'aiga entraïnant lo mineral ocrós dins d'estacadas. La sabla se depausava per gravitacion e l'òcra mesclada a l'aiga èra menada cap a de bacins de decantacion[7].
Aqueles, d'une capacitat de 200 m³ permetián de tornar far l'operacion mai d'un còp abans d'èsser plens. Aquela tecnica se faguèt fins als ans 1960 amb una renda de 200 kg per mètre cubic de mineral. Demandava d'esperar fins al mes de mai per que lo depaus venguèsse de consisténcia fèrma. Las mòtas d'òcra èran tiradas e amolonadas a l'entorn dels bacins per secar a l'aire[8].
- Memòria de l'industria ocrièra al Conservatòri de las òcras e pigments aplicats de Rosselhon e al Musèu de l'Aventura Industriala d'Ate
Tecnicas artisticas[modificar | modificar la font]
Las òcras jaunas (PY43 dins Colour Index) e roja (PR102) son de pigments importants de la paleta dels artistas de totas epòcas. Gràcias a lor cost mendre, son los rares pigments naturals encara presents dins los nuancièrs de pinturas, quitament se los fabricants tendon a los remplaçar per d'oxids de fèrre sintetics (PY42 o PR101), mai regulars e cobradisses.
Lo caufatge dels pigments permet tanben d’obtenir una granda varietat de nuanças. Atal, las òcras jaunas aprèp calcinaxion a 700 °C se transforman en òcras rojas.
Coma lo vin, los òcras possedisson lors annadas: los òcras jaunas podon èsser verdencas o oranjadas e far d'òcras rojas mai o mens brunas e caudas. Las qualitats mai claras son tanben mai transparentas.
La non toxicitat de las òcras autoriza lor emplec dins fòrça tecnicas (òli, aqüarèla, acrilica, pastèl, tempera, fresca). Son compatiblas amb totes los ligants (graissas animalas, òlis vegetals, aiga…) e los autres pigments.
Usatges picturals, simbolics e medicals[modificar | modificar la font]
De fragments d’òcras gravats datan de mai de 77 000 ans foguèron descobèts a Blombos, en Sud-Africa. Las premièras pinturas parietalas europèas datant de 32 000 ans abans lo present; aquela de Las Caua an prèp de 18 000 ans, aquela d’Altamira entre 13 500 e 15 500. Las òcras son gaireben inalterablas dins lo temps, çò qu'explica la conservacion d'aquelas pinturas.
D'estatuas femeninas nomenadas « Vènus paleoliticas » presentan de depauses de pintura. Es lo cas de la « Vènus impudica » de L'Aujariá Bassa en Peiregòrd Negre. D’autras presentan de gravaduras podent èsser interpretadas coma de pinturas corporalas: punctuacions sus la peitrina e lo ventre, dessenhs de colars o de braçalets als pès o cavilhas…
L'òcra es tanben present dins de sepulturas preïstoricas.
Uèi, dins las culturas tradicionalas, l’òcra es ligada a la « Tèrra Maire ». Es utilizada pendent de rituals ligats a la mòrt (retorn del còs a la tèrra) o a la caça. En Africa, las colors roja e òcra son las colors de l’iniciacion. Pels Amerindians, lo roge es la color de la maturitat e l’òcra aquela de l’origina de l’Òme.
L'òcra pòt tanben aver un ròtle foncional o profilactic: de gropes etnics africans, coma los Himbas, utilizan l'òcra roja per s'enduire lo còs e s'aparar dels rais del solelh, de la secada de l'aire e dels insèctes. L’òcra foguèt utilizada en medecina, subretot en Egipte, per sas proprietats apaisantas e cicatrizantas.
Foguèt longtemps utilizada per la conservacion de las pèls entre lo masèl e lo tanatge. Los embaumaires egipcians tenguèron lo còs dels òmes amb d’òcra roja e aquel de las femnas amb d’òcra jauna per lutar contra l'escurriment de la pèl provocat pel tractament.
Dins lo País d'Ate (Provença), l'òcra èra expleitada dempuèi la fin del sègle XVIII. Jean-Étienne Astier, lo primièr fabricant d'òcra a Rosselhon, i inventèt un procesus permetent d'extraire lo pigment de la sabla. Calguèt prèp d'un sègle per que l’extraccion e l'afinatge de las òcras se faga a una estapa industriala. Al començament del sègle XX, se produisiá 36 000 tonas d'òcra en País d'Ate, subretot dins las galerias de Gargaç. 98 % d'aquela òcra anava a l'exportacion. Foguèt l'edat d'aur dels pigments ocroses, amb la conquèsta dels marcats american e rus. En 1890, 20 000 tonas d'òcra foguèron comercializadas e lo doble en 1930[9].
Las usinas se concentravan al pus prèp de la gara d'Ate dins lo quartièr oèst de la vila[10].
L'òcra tanben foguèt utilizada coma substància impermeabilizanta, coma abrasiu pel poliment prim, e subretot coma colorant dins de domenis variats: alimentacion, filtre de cigarrettas, cauchó (los ronds dels bocals son encara tradicionalament roges e mai l'òcra siá pas mai utilizada), produchs cosmetics, eca[11].
L'òcra es una pèira pesuga, çò que ne fa qui un bon indicator de preséncia d'aur al fons dels rius.
Bibliografia(fr)[modificar | modificar la font]
- Cyprien-Prosper Brard, Minéralogie appliquée aux arts, Éd. F.G. Levrault, 1821, p. 455 à 465.
- Jacques Sintès, Les Ocres, Éd. Futura-Sciences.com, 2003 extraits en ligne
- Sandra Paëzevara et André Kauffmann, Apt, mémoires en images, Éd. Alan Sutton, Saint-Cyr-sur-Loire, 2010, (ISBN 9782813801920)
Nòtas e referéncias[modificar | modificar la font]
- ↑ "hermitage97">(fr)Jacques Sintès, Les ocres, Futura-Sciences.com.
- ↑ id: "hermitage97"
- ↑ (fr)Triat J.-M. (1982), Géologie des ocres de Provence : paléoaltérations dans le Crétacé supérieur de Provence rhodanienne, Mém. Sci. Géol. Strasbourg, n° 68, 202 p. (Thèse de Doctorat ès Sciences soutenue en 1979).
- ↑ (fr)Òcra: definicion, istòria, geologia.
- ↑ id: "hermitage97"
- ↑ id: "hermitage97"
- ↑ "ocresdefrance"(fr)Lavatge de l'òcra
- ↑ id "ocresdefrance"
- ↑ id "hermitage97" Jacques Sintès, Les ocres
- ↑ Sandra Paëzevara et André Kauffmann, op. cit., p. 73.
- ↑ Rustrèu et


text:
Jérôme Cahuzac
Jérôme Cahuzac, (19 de junh de 1952 a Talença) es un quirurgian e òme politic francés, cònsol de Vilanuèva d'Òlt et deputat d'Òlt e Garona. Foguèt nomenat lo 16 de mai de 2012 ministre delegat encargat du budgèt del govèrn Jean-Marc Ayrault.
Biografia[modificar | modificar la font]
Dintrèt al Partit Socialista en 1977, e sosten de las idèas de Michel Rocard. De 1988 a 1991, èra conselhièr tecnic al cabinet de Claude Évin (elaboracion de la lei encastrant la publicitat sus l'alcòl e lo tabat).
Fa partida de de l'equipa de campanha de Lionel Jospin per las eleccions presidencialas de 1995 (programa del candidat sus las questions de Santat).
De 1997 a 2002 elegit a la tresena circonscripcion d'Òlt e Garona de , puis est battu De 2007-2012 reelegit a la tresena circonscripcion d'Òlt e Garona
2008 vicepresident del grop Socialista, radical e ciutadan a l'Assemblada Nacionala , pòrtaparaula del grop sus las questions financièras.
24 de febrièr de 2010, presidéncia de la [[Comission de las Finanças, de l'economia generala e del contraròtle budgetari[1].
Eleccion presidenciala de 2012, equipa de campanha de François Hollande en carga del tèma « lo budgèt, las finanças, e la fiscalitat[2] ».
16 de mai de 2012 nomenat ministre del Budgèt prèp del ministre de l'Economia, de las Finanças e del Comèrci Exterior del govèrn de Jean-Marc Ayrault.
Nòtas e references[modificar | modificar la font]
- ↑ « Commission de las Finanças de l'Assemblada : Cahuzac elegit », Challenges, 24 de febrièr de 2010.
- ↑ Équipe de campagne de François Hollande sul site oficial del candidat.


text:
Gaucho
Gaucho (paraula castelhana ortografiada gaúcho en portugués) qu'ei lo nom dat d'un biais generau au cavaèr qui guardan las vacas en Argentina, Uruguai, Paraguai, Chaco bolivian, Chile meridionau e Rio Grande do Sul en Brasil).
Lo gauchos que son los parions deus cowboys americans, deus llaneros veneçolans, deus capiras de São Paulo, e deus gardians provençaus.
Deu biais de víver (caracterizat per la libertat, lo solèr e l'independéncia) deus gauchos e de las loas regions que gessí ua cultura, un folclòre e ua quita literatura gauchesca (qui l'òbra la mei representativa qu'ei lo Martín Fierro de l'escrivan argentin d'orgina bearnesa José Hernández.
Lo gaucho qu'ei associat dab lo chivau, lo recado (pèth d'aulha qui remplaça la sera), la guitarra, lo mate, lo facón (ganivet gaucho), lo capèth nodat entà qui non s'envoli pas, lo poncho, lo recado (la cinta de cuer semiada de monedas) o la cinta de tela, las boleadoras.
Somari
Immigracion[modificar | modificar la font]
Gauchos judius[modificar | modificar la font]
A partir de 1888, emigrants judius que s'installèn en Argentina mercés a l'ajuda d'ua organizacion deu baron Hirsch aperada Jewish Colonization Association. Qu'èran ashkenazim originaris de Polonha e de l'Empèri Rus que huegèvan los progroms.
Qu'installèn colonias dens la província de Entre Ríos e Santa Fe. La principau que ho Moïseville uei apareda Moisés Ville (Santa Fe). D'autas colonias que hon fondadas arron en Santiago del Estero, La Pampa e dens la Província de Buenos Aires (Colonia Lapin ).
En ua o duas generacions qu'adoptèn lo biais de víver tradicionau deus gauchos.
Emigracion[modificar | modificar la font]
Emigracion de gaúchos en Brasil[modificar | modificar la font]
A causa de nauta emigracion de gaúchos de Rio Grande do Sul pels estats del Paraná, Mato Grosso do Sul, Mato Grosso e estats del nòrd de Brasil, la cultura gaucha es fòrça difonduda en la rèsta de Brasil. Existisson près de 1,5 milion de gauchos escampats per Brasil.
En Paraguai[modificar | modificar la font]
En Paraguai existisson 200 000 gaúchos e descendents, venguts del Rio Grande do Sul per crompar tèrra a causa del millor valor de tèrras.