text:
Fluxus
Fluxus – En latin fluere significa flugir – es un malhum internacional d'artistas, compositors e dessenhaires coneguts per sas mesclas dels mejans e disciplinas artisticas, coma lo videoart, la musica, la literatura, la performança, l'arquitectura e lo dessenh, entre autras. Foguèt actiu dins las decennias seissanta e setanta del sègle XX. S'afirma contra lo tractament de l'objècte artistic tradicional qu'es una merça e se proclamèt d'esperel coma l'antiart. Fluxus, l'organizèt informalament en 1962 George Maciunas e s'espandiguèt als Estats Units d'America, en Euròpa e al Japon, amassant d'artistas d'orizant divèrsa, coma Yoko Ono, Nam June Paik, Wolf Vostell, Joseph Beuys, Daniel Spoerri, Charlotte Moorman e mai[1]
Tanben s'afirmèron sul terren politic, apondent una compausanta revendicatritz a sas accions, alara que criticavan lo mercantilisme de l'art. tanben, cercavan a fair agir l'espectator, amb l'idèa quin que siá pòt èsser artista, que fa resson l'eslogan «fai-o tu meteis». Maciunas afirmèt en 1965 que volgava «mòstrar que qué que siá pòt èsser d'art e qui que siá pòt o far».
Somari
Etimologia[modificar | modificar la font]
Fluxus, significa "flus".[2]La paraula Fluxus èra lo títol d'una revista pensada pel quita Maciunas ont se deuriá tractar de l'art e de l'antiart, de la musica e de l'antimusica e de la poesia e de l'antipoesia. La revista se realizèt pas jamai, mas lo nom l'empleguèt per definir totes aqueles actes qu'avián lo meteis esperit que la revista.
Sovent Fluxus es descrich coma un «intermedia» un tèrme de Dick Higgins extrach d'un famós ensag de 1966:
-
- « En principi podèm aplicar lo tèrme fluxus als trebalhs que sa quita concepcion son intermediatics: poesia visuala e imatges poetics, musica accion e accion musicala, coma las performanças e eveniments que son conceptualment debitors de la musica, de la literatura e dels arts plastics »- Dick Higgins (1966)
George Maciunas publiquèt dins de prospèctus lo senst de fluxus coma venent del mot anglés flux e de l'accion de fluir, doncas s'agís d'un movement continú semblable a un corrent e de cambiaments de contunh, alara intègra los cambiaments de contunhs dins los genres e disciplinas de totes los sèus membres:
-
- « Fluxus-art-diversion deu èsser simple, divertissent e sens pretensions, tractar tèmas trivials, sens necessitat de dominar de tecnicas especialas ni realizar fòrça ensags e sens aspirar a tenir cap tipe de valor comercial o institucional »- George Maciunas
Lo movement Fluxus[modificar | modificar la font]
Fluxus se basa pas sus l'idèa de l'avantgarda coma un novelum lingüistic, mas preten far un usatge diferent dels canals oficials de l'art se destriant de tot lengatge especific, es a dire, preten l'interdisciplinarietat e l'adopcion de mejans e materials venent de diferents camps. Lo lengatge es pas la fin, mas lo mejan per crear de nòus sons de l'art, comprés coma "art total".
Coma dins lo movement Dadà, Fluxus escapa a tota temptativa de definicion o de categorizacion. Segon Filliou, es:
-
- « ...abans tot un estat de l'esperit, un biais de viuire impregnat d'una superba libertat de pensar, de s'exprimir e de causir. D'un biais Fluxus jamai existiguèt, sabèm pas quan masquèt, aprés i a pas ca rason que s'acabe[...] èsser en acòrdi per concebre la vida entièra coma la musica. Com s'èra un procediment musical que la partida acostica e la partida visuala s'equilibren. Una paparpalhon volant es un eveniment musical, tot coma lo robinet que pèrd »- Robert Filliou
Aital lo quita Robert Filliou opausa lo Fluxus a l'art conceptual per sa referéncia dirècta, imediata e urgenta a la realitat quotidiana, e aderís a la proposicion de Duchamp, qu'a partir del Ready-made, introdusís la quotidianitat en l'art. Fluxus Dissòlv l'art dins la quotidianitat. Fluxus pretend aver sul public un efièt de compreneson de la vida e de rapòrt a la vida.
D'entre los primièrs membres i a Joseph Beuys, Dick Higgins, Nam June Paik, Wolf Vostell, La Monte Young e Yoko Ono e explorèron de camps compreses entre las performanças e l'art, entre la musica experimentala e lo cinèma.
S'observam lo mercat internacional de l'art dempuèi los ans setanta fins ara, se pòt pas negar l'influéncia multipla del movement Fluxus, suls happenings e videoart. L'estructura e los mejans expressius de fòrça òbras d'art qu'emplisson uèi las galariás son sovent un aumenatge involontari als davancièrs que, dins los ans seissanta, trabalhavan amb lo movement Fluxus e amb d'happenings e artistas consacrats al videoart. Maucinas definís lo ligam de Fluxus amb los movements d'avantgarda del sègle XX aital:
-
- « Las idèas qu'avèm de l'indeterminacion e de l'esimultaneïtat del concretisme e de la musica concrèta ven del futurisme, del teatre futurista e de la musica futurista de Luigi Russolo. Aprés avèm l'idèa del ready-made e de l'art conceptual, que ven de Marcel Duchamp. Mai tard venon las idèas del colatge e del concretisme dels dadaistas e tot aquò desboca sus las pèças per a piano de John Cage, que de fach son de colatges de sons. »
— George Maciunas.
Filosofia Fluxus[modificar | modificar la font]
Aquel movement, començat en Alemanha, defendava un cambiament de las valors artisticas: de las esteticas e de las eticas, ignorant las teorias artisticas e encoratjant l'exploracion artistica e l'activisme social e politic. Aital, cambièron l'importància de l'objècte creat e la transformèron en actes, opinions e emocions seus. Son actitud èra similara a aquela qu'aviá agut lo dadaïsme.[2]
Los artistas de Fluxus creavan sovent d'òbras de tecnica mixta a partir de quin objècte quotidian que siá, çò que desvolopèt lo movement de las performanças, a partir dels happenings dels ans 60 -epòca d'aquel movement- e aktions. Las seguentas accions scenicas e performanças, nascudas a comptar d'aqueles, èran ja mai estructuradas e teatralas.[2]
De caracteristicas que partejavan gaireben totes los membres:
- Fluxus es una actitud. Es pas un movement o un estil artistic.
- Fluxus es un mejan. Los creators Fluxus aman mesclar diferents mejans.
- Los creators Fluxus aman mesclar tot. Emplegan d'objèctes de cada jorn, sons, imatges e tèxtes per crear de nòus sons, objèctes o imatges.
- Fluxus deu èsser simple. L'art es pichon, lo tèxt es cort e las accions (performanças) brèvas.
- Fluxus de èsser divertissent. Se divertís, es pas Fluxus.
- Un concèrt Fluxus es una experiéncia sonòra ont cada objècte es un instrument. Lo principi de causalitat arrestèt d'èsser valid e lo caòs marca la realitat.
L'incomparabla autenticitat de totas las accions del movement Fluxus e la passion e la fòrça innovatriça de sos artistas provoquèron una transformacion que revolucionèt l'aparéncia de l'art. Aquela evolucion provocada dempuèi lo present e orientada cap al futur creèt la consciéncia que tot individu es, d'esperel, una òbra d'art e que l'ensems de la vida pòt èsser concebut coma una òbra d'art total.
La complexitat de las accions e dels concèrts Fluxus e la collaboracion de diferents artistas coma Joseph Beuys, Wolf Vostell, Nam June Paik e Charlotte Moorman creèron d'interpretacions fasent resson entre elas que transmetián una concepcion especiala de l'existéncia. Los concèrts Fluxus son pas cap d'expression auditiva ligada a de tecnologias sonòras elaboradas perfiètament afinadas. Existís pas cap de ton bas precís, cap de ton mejan natural ni cap de ton naut clar coma lo cristal que crèe un equilibri acostic.
Istòria del movement[modificar | modificar la font]
La debuta en Alemanha[modificar | modificar la font]
Lo primièr festenal fluxus èra lo Festum Fluxorum, del 1 al 23 de setembre de 1962 al Städtische Museum de Wiesbaden, en Alemanha. Foguèt organizar per George Maciunas, dins d'un projècte conegut coma lo Fluxus Festival Internacional de Musica Novèla. Aquel concèrt èra la presentacion coma violonistas de cinc personatges venguts de Viena e que jamai pas avián jogat de violin, son interpretacion èra lo fach que pendent mai de tres oras se debèt «compausar» una «musica antiviolon».[3]
En Setembre de 1963, Rolf Jährling inaugurèt a Wuppertal la Galariá Parnass. Valdis Abolins dobriguèt la Galariá Aachen a Aquisgran lo 1966. En 1969, Helmut Rywelski e Angar Nierhoff, amb sa Galerie Art Intermedia de Colonha, realizèron l'escultura accion en beton Ruhender Verkehr, de Wolf Vostell. En 1970, Inge Baecker dobriguèt sa Galariá Baecker a Bochum e la Galariá René Block a Berlin. Totes promoguèron los artistas de l'happening e del movement Fluxus, vigilant e permetent de realizar aquela evolucion de l'art que son influéncia difusa fins ara.
Espandiment[modificar | modificar la font]
Lo movement passèt d'enprimièr per diferentas vilas alemandas e a Nòva Yòrk, mas plan lèu s'espandiguèt per diferent luòcs coma Tòquio, París, Amsterdam, Copenhague, Londres, Estocòlme, Praga o Madrid, espandiment facimitat pels viatges dels artistas, l'escambi de particions, d'idèas, d'instruccions per las accions e poèmas, pel corrièr electronic.[4]
La mòrt de lo sieu fondator e coordinator George Maciunas lo 1978 faguèt caire l'union del grop, mas contunhèron los festenals e las amassadas entre divèrses participants, se realizèron d'exposicions retrospectivas que faguèron conéisser totas las activitats realizadas pel movement a un public mai larg.
Caractèr politic[modificar | modificar la font]
L'idèa de Maciunas amb sos concèrts fluxus èra l'interpretacion neutra de antimusica, amb çò que «pretendava liberar lo mond de la vida borgesa e trencar la realitat del nonart... Dissòlvre las estructuras de las revolucions culturalas, socialas, politicas en un front comun» e far amb alara que l'art arribe per tot lo pòble. Quand anèt a Nòvaa Yòrk en 1963 e en collaboracion amb d'autres artistas, comencèt una nòva expression de Fluxus amb un caractèr mai politic. Dins son Action against cultural Imperialism realizada amb Henry Flint, exprimisson l'imperialisme amb la musica de jazz e l'art popular. Un autre membre del grop, Joseph Beuys l'an 1978 amb Aufrufzur Alternative, faguèt circular de fulhatons realizats en serigrafia sus de subjèctes politics e d'actualitat, paucs ans abans (1971) la o aviá fach en unes messatges politics editats dins Son Kann die Parteiendiktatur überwunden werden.
Archiu[modificar | modificar la font]
Las colleccions dels artistas de Fluxus que realizavan de dessenhs, jòcs, objèctes ludics foguèron meses en venta a de preses accessibles, fasián partida del repertòri de documents fotografics e filmats de sas accions efemèras tot aquò es conservat ara en archiu. Aquel besonh de colleccionar e d'archivar se pòt remarcar coma un punt central del trabalh artistic e realiza la foncion istorica, del document d'eveniments temporaris de la societat d'una epòca determinada.
Del actes de Fluxus, los rèstes d'accions e d'happening temporaris demorèron de vestigis, en çò que podava èsser una valor contrària a l'intencion originala, essent de montatges efemèrs de corta durada, demorèron atal coma de testimònis de sos actes. Existís tanben la Silverman Fluxus Collection de Detroit, que mòstra lo de procediment de formacion, entre aqueles archius e la documentacion de trabalhs artistics montats per d'artistas coma Wolf Vostell.
Artistas Fluxus[modificar | modificar la font]
Referéncias[modificar | modificar la font]
Bibliografia[modificar | modificar la font]
- Butin, Hubertus. Diccionario De conceptos de arte contemporáneo (en castelhan). Abada Editrises, 2009. ISBN 978-84-96775-46-6.
- DDAA. Historia Del Arte Espasa (en castelhan). Barcelona: Espasa, 2004. ISBN 84-670-1323-0.
- Dempsey, Amy. Estilos, escuelas y movimientos (En castelhan). Blume, Barcelona, 2002. ISBN 84-89396-86-8.
- Nyman, Michael. Musica experimentala de John Cage en adelante[1][2] (en castelhan). Documenta Universitaria, 2006. ISBN 978-84-96742-02-4.
- Suárez, Alícia; Vidal, Mercè. Historia Universal del Arte: Lo siglo XX. Volum IX (en castelhan). Barcelona: Planeta, 2000. ISBN 84-320-8909-5.
- Petra Stegmann. The lunatics are Ont the loose … EUROPEAN FLUXUS de FESTIVALS 1962-1977, DOWN WITH ART!, Potsdam, 2012, ISBN 978-3-9815579-0-9.
Ligams extèrnes[modificar | modificar la font]
- Fluxus Debris! Art/Not Art[3]
- Web oficial Fluxus.org
- Musèu Fluxus+ (anglés)
- 1962-2012 50 years Fluxus (anglés)
- The Fluxus Performance
- Centre Fluxus de Heidelberg
- Fluxradio Programa sul movement Fluxus a Ràdio Web MACBA


c: text/html

text:
Ivan Organt
Ivan Organt (Sant Petersborg / URSS, 16 d‘abrial de 1978, en rus ИBaH ypraHT) es un actor e presentator de la television rusa.
Lo 15 d‘abrial de 2013 dins lo programa gastronomic „Smak“ (lo gost) Ivan Organt a badinat d’estatjants d’un vilatge ucraïnian. Pendent la preparacion d’un plat a parlat: „Ai talhat un api absoludament asimetricament… Saique ai dich non completament corrèctament. Ai talhat de legums que un commissari roge d’estatjants d’un vilatge ucraïnian“. Aquelas paraulas aguèron una granda resonança publica e provoquèron un escandal diplomatic entre Ucraïna e Russia.

robotstxt: allowed

filter: keep


text:
Chamberí
Chamberí (Chambèri en francoprovençau[1] ; Chambéry en francés) es una comuna arpitana, capluòc del departament de la Savòia dins la region d'Auvèrnhe Ròse Aups.
Somari
Geografia[modificar | modificar la font]
Istòria[modificar | modificar la font]
Es l'anciana capitala del ducat de Savòia.
Administracion[modificar | modificar la font]
Demografia[modificar | modificar la font]
Luòcs e monuments[modificar | modificar la font]
Personalitats ligadas amb la comuna[modificar | modificar la font]
Véser tanben[modificar | modificar la font]
Ligams extèrnes[modificar | modificar la font]
Nòtas[modificar | modificar la font]
- ↑ Dominique Stich Parlons francoprovençal : Une langue méconnue , Edicions l’Harmattan. 1998 pagina 432


text:
Guillaume de Nassau-Dillenbourg
était le fils de Jean V, comte de Nassau-Dillenbourg, et d'Élisabeth de Hesse-Marbourg.
Notons que la sœur de Jean V était Anne de Nassau-Dillenbourg, duchesse de Brunswick-Lunebourg
.Juliana de Stolberg
était la fille de Bodon III, comte de Stolberg, et d'Anne d'Eppstein-Königstein.
Juliana était déjà veuve de Philippe II, comte de Hanau-Muenzenberg, dont elle avait eu Philippe III, qui fut père de Philippe-Louis, comte de Hanau-Muenzenberg
.
Ils eurent essentiellement :
- Guillaume le Taciturne, stathouder de Hollande
;
- Jean VI, comte de Nassau-Dillenbourg
.


text:
Anjelica Huston (n.8 de julhet de 1951 a Santa Monica, Califòrnia) es una actritz, directritz e productritz americana de cinèma. Es la filha del director John Huston e la felena de l'actor Walter Huston. Creissèt en Irlanda. Las doas primièras pelliculas que i apareis, Sinful Davey (1969) e A Walk with Love and Death (1969), foguèron dirigidas per lo sieu paire e mai se voliá pas que faguèsse de cinèma.
Huston Se convertiguèt en la tresena generacion de la siá familha que ganhèt un Oscar per la siá accion a Prizzi's Honor (1985), en se jonhent aital amb lo sieu paire, John, e pepin, Walter. Mai tard foguèt nominada los ans 1990 e 1991 per Enemies, a Love Story e The Grifters, respectivament. Entre los sieus ròtles, joguèt Morticia Addams dins La Familha Addams (1991) e Addams Family Values (1993), e foguèt nomenada al Prèmi Glòbe d'Aur pels dos films.


text:
Èsser paire o maire fa viure mai longtemps. Quand aquestes an 60 ans, la diferéncia amb d’òmes e femnas sens enfants pòt aténher dos ans de mai. Es la conclusion d’un nòu estudi fach per l’Institut Korolinska de Suècia e dirigit per Karin Modig.
L’origina de l’estudi es estada la volontat de Modig de sos collègas de conéisser s’aver de mainats reculava o non la data de la mòrt de las personas. Per ansin estudièron mai de 700 000 òmes e femnas amb una edat de 60 ans o mai. Las donadas estudiadas comprenián s’èran maridats o pas, e s’avián d’enfants.
Puèi calculèron la data possibla de mòrt de totas aquelas personas e comparèron las qu’avián de mainatges e las que n’avián pas. E malgrat tot, la possibla data finala de la mòrt reculava per las personas qu’avián d’enfants. De factors coma l’educacion èran importants, de segur, mas mai encara o èra aver de descendents o non.
Aital, un òme qu’aviá un mainat aviá un 7,4% d’escasenças de morir. E un òme de la meteissa edat qu’aviá pas d’enfants aviá un taus mai naut de mortalitat: un 8,3%. Çò que vòl dire qu’aver almens un mainat es bon per la santat de las femnas e dels òmes, çò diguèron los scientifics qu’an realizat aquel estudi.
De diferéncias mai grandas amb l’edat
Totun, la desparitat entre las personas qu’avián d’enfants e las que n’avián pas èra mai pichona a l’edat de 60 ans. E los òmes qu’avián aquela edat e èran pas maridats avián un 1,2% d’escasenças de mai de morir. Los qu’èran maridats, de lor costat, avián solament un 0,6% d’escasenças de morir, çò es mens de la mitat.
Malgrat d’estudis anteriors que confirmavan que çò d’important en la data de la mòrt de las personas èra lo sèxe dels mainats, la còla qu’a realizat aquel nòu estudi a volgut soslinhar qu’aquò es pas vertat e qu’es pas important d’aver de filhs o de filhas. Çò de mai important, çò diguèron, es d’aver d’enfants e pro.
L’estudi, publicat dins la revista numerica Journal of Epidemiology&Community Health a volgut confirmar, dins sas conclusions, que los deficits vitals que los patisson las personas qu’an pas agut de mainats son mai grands que en d’autras personas. Es un ponch scientific que los cercaires an volgut mostrar tre lo començament de l’estudi.
“Nòstra descobèrta es mai evidenta quand las personas son mai vièlhas”. Aquò poiriá èsser pr’amor que, çò soslinhèron los scientifics, “las personas qu’an pas d’enfants an de deficits d’ajuda mai grands que los autres”. Una conclusion uèi lo jorn encara estonanta.
La Redaccion
Aqueste article serà tanben publicat dins Jornalet , lo primièr quotidian en linha de lenga occitana, amb lo qual Sapiéncia a un acòrdi de cooperacion.


text:
-356
Aquesta pagina concernís l'an -356 del calendièr gregorian.
Eveniments[modificar | modificar la font]
Occitània[modificar | modificar la font]
Euròpa[modificar | modificar la font]
Asia[modificar | modificar la font]
Empèri Aquemenida[modificar | modificar la font]
Per restablir l'òrdre dins lei províncias occidentalas de l'Empèri, lo rèi Artaxerxès III ordonèt la dissolucion de la màger part dei fòrças militaras dei satrapas d'aquelei regions, especialament lei còrs de mercenaris grècs. Una partida dei satrapas acceptèt, çò que permetèt de restaurar l'autoritat reiala qu'èra fòrça afeblida dins la region dempuei 366 av. JC e l'acomençament de la revòuta dei satrapas. Pasmens, Artabazos II, satrapa de Lidia, refusèt e concluguèt una aliança amb Atenas, Tebas e divèrsei ciutats-estats grègas en revòuta còntra leis Aquemenidas. Pasmens, foguèt vencut dins lo corrent de l'annada. Maugrat aquela desfacha, Orontès, satrapa d'Armenia, jonhèt a son torn l'insureccion.


text:
Vaslav Nijinsky
Vaslav Fomitch Nijinski (en rus BaцлaB ФoMич HижиHckий, Vaclav Fomič Nižinskij; en polonés Wacław Niżyński), nasquèt a Kiev le 12 de mars (juli.)/ 28 de febrièr (greg) de 1889[1] e mòrt lo 8 d'abril de 1950 a Londres, èra un dançaire e coregraf rus d'origina polonesa.
Nijinski es tanben l'autor d'un sistèma de notacion de la dança qu'inventèt pel seu usatge. mercé a de recercas d'especialistas, foguèt possible de tornar fidèlament unas de las seunas coregrafias, que L'Après-midi d'un faune e una partida de Le Sacre du printemps.
Somari
Biografia[modificar | modificar la font]
Vaslav Nijinski es filh de dançaires poloneses Tomasz Niżyński (lo paire) e Eleonora Bereda (la maire), e lo fraire de la dançaira Bronislava Nijinska. A partir de 1900, Nijinski frequentèt l'acadèmia de dança emperiala de Sant Petersborg e se faguèt conéisser mercé a son excepcionala virtuositat e pels seus sauts. Revelat per l'impresari Sèrgi Diaghilev, eissit de la nauta borgesia de Sant Petersborg qu'encontrèt en 1908, e que ne foguèt amorós fins a 1913, es considerat coma lo mai grand dançaire de son epòca. Foguèt l'estela dels Balets russes e marquèt de son interpretacion las creacions de Schéhérazade, de Spectre de la rose, de Petrouchka e de L'Après-midi d'un faune.
Nijinski e los Balets russes[modificar | modificar la font]
Diaghilev èra responsable de la causida de la tropa dels dançaires del teatre Mariinsky, per las representacions dels Balets russes a París, Londres e Montcarles. Intrèt en conflicte amb la direccion del Mariinsky quand volguèt engatjar Nijinski per la virada. En efècte, aprèp l'escandal provoca par la mesa en scèna de Diaghilev pel balet Giselle, que Nijinski dancèt devant los Romanovs sans portar las cauças obligatòrias a l’epòca dans son interpretacion del personatge d'Albrecht (amb Tamara Karsavina per Giselle), Nijinski foguèt licenciat sul còp, son justacòrs cort e son malhòt motlant considerats coma indecents.
Los Balets russes coneguèron un grand succés a l'epòca, entre autre perque l’orientalisme èra fòrça al vam dins las socitats parisienca e londoniana. Lo talent de Diaghilev, las musicas e coregrafias modèrnes, amb de costumes trabalhats, e de decors de grand qualitat (Cocteau, Bakst, Benois e Picasso), donèron a la companhiá una dimension avantgardista e faguèron dels Balets russes una de las companhiás mai influentas del sègle XX. Diaghilev leu abandonèt lo repertòri classic per comandar de nòus bllets, creats amb de musicas de Debussy, Ravel, Strauss, o de Falla.
Nijinski dancèt per las primièras dels Balets russes seguents:
- Cléopâtre (coregrafia de Michel Fokine, 1909)
- Shéhérazade (coregrafia de Fokine, 1910)
- Carnaval (coregrafia de Fokine, 1910)
- Petrouchka'', (coregrafia de Fokine, 1911)
- Le Spectre de la rose (coregrafia de Fokine, 1911)
- Le Dieu bleu (coregrafia de Fokine, 1912)
- Daphnis et Chloé (coregrafia de Fokine, 1912)
- L'Après-midi d'un faune (coregrafia de Nijinski, 1912)
- Jeux (coregrafia de Nijinski, 1913)
- Le Sacre du printemps (coregrafia de Nijinski, 1913)
- Till l'Espiègle (coregrafia de Nijinski, 1917).
Revolucion coregrafica e musicala[modificar | modificar la font]
Nijinski faguèt una rompadura amb lo passat en 1912, amb L'Après-midi d'un faune, segon lo Prélude à l'après-midi d'un faune de Claude Debussy. Fòrç bon dançaire classic, reputat entre autres pels seus sauts magnifics, creèt aquela pèça amb un sol saut pichon, de desplaçaments laterals, còs trencat, sens reparis, dins un movement unic, sens tèmas ni accents macant lo temp. Pel primièr còp, Diaghilev confièt lo trabalh coregrafic al sol Nijinski, li balhant un supòrt total. L’abséncia d’experiéncia de Nijinski coma coregraf resonèt subrot quand calguèt transmètre d'idèas nòvas a l'ensems del balet, e pels movements particulars e innovators de L'Après-midi d'un faune, que son trocejats e plan diferents dels movements dels balets classics.
Per la primièra de L'Après-midi d'un faune, se faguèt grandas polemicas, a causa de la coregrafia revolucionária de Nijinski (un orgasme es evocat a la fin de la pèça), mas tanben de reaccions calculadas de Diaghilev suls sosentenduts sexuals. Lo critica Gaston Calmette escriguèt dins Le Figaro del 30 de mai de 1912: « Soi persuadit que totes los legeires del Figaro qu'èran ièr al Châtelet m’apròban se protèsti contra l’exibicion tròp especiala que se nos pretendava servir coma una produccion prigonda, perfumada d’art preciós e d’armoniosa poesia. Aqueles que nos parlan d’art e de poesia al subjècte d'aquel espectacle se trufan de nos. Es pas una eglòga graciosa nimai una produccion prigonda. Avèm agut un Faune inconvenent amb de vils movements de bestialitat erotica e de gèstes d'una impudor pesuca. »
Auguste Rodin contradich la posicion precedenta dins un article dins Le Matin : « Pas cap de ròtle montrèt un Nijinski tan extraordinari coma sa darrièra creacion de l'Après-midi d’un faune. Pas mai de salutacions, pas mai de sauts, sonque las actituds e los gèsts d’una animalitat miègconscienta… A la beutat de la frèsca e de l'estatuária anticas… Ges es pas pus sasissent que son lanç, fins al desnosament, s'espandís fácia contra tèrra, sul vèl fugissent que baisa e qu’estrenh amb la fervor d’una voluptat passionada. »
Aprèp que Diaghilev festejèt son succés inesperat amb lo Faune, demandèt a Stravinski, qu'aviá ja escrich la musica de Petrouchka e de L'Oiseau de feu, de compausar una pèça modèrna sul tème de la Russia preïstorica. Compausèt alara Le Sacre du printemps, que lo balet foguèt una òbra plan remarcable. Amb Le Sacre du printemps, Nijinski troceja las posicions classicas: los dançaires an los pés dintrats e los genolhs plegats. Lo modèrne s'impausa en plana tradicion del balet rus.
La coregrafia de Nijinski per Le Sacre du printemps surprenguèt lo public parisenc al Teatre dels Champs-Élysées fins a que, pendent la primièra representacion, un fòrt baralh s'ausiguèt, acompanhat de crits e de disputas[2]. La pèça podava contunhar pas qu'aprèp l’intervencion de la policia.
Las reaccions del public creèron un tal escandal que los dançaires podavan pas mai seguir la musica d'Stravinski e devian se fisar a las instruccions que Nijinski lor balahva dempuèi las colissas.
Stravinski descriguèt la representacion dins sa biografia: « quitèri la sala a las primièras mesuras del preludi, que sulcòp provoquèt de rires e de trufariás. Ne foguèt revoltat. Aquelas manifestacions, d'en primièr isoladas, venguèron leu generalas e, provocant d'autre costat de contramanifestacions, se transformèron leu leu en un rambalh espantós. »
Lo compositor demorèt pro critica vesent lo trabalh coregrafic de Nijinski e escriguèt dins sas cronicas: « L'impression generala qu'aguèt alara, e que me demòri fins ara d'aquela coregrafia, es l'inconsciéncia que foguèt facha per Nijinski. S'i vei tan son incapacitat a assimilar e a s'apropriar las idèas revolucionárias que constituava lo credo de Diaghilev e que li foguèron obstinament e laboriosament inculcadas per aquel. Se destria dins aquela coregrafia pas qu'un fòrt penible esfòrç sens resultar pusleu qu'una realizacion plastica simple e naturala venent dels comandaments de la musica »
Sol Diaghilev mesura lo trionfe qu’aviá alara emportat, plan conscient qu’una tala reaccion del public focalizará sus la tropa tota l’atencion de la societat parisienca. Stravinski se reconcilièt sonque d'ans mai tard amb sa pèça e lo public.
Destitucion e retorn de Nijinski dins los Balets russes[modificar | modificar la font]
Pendent una virada en America del Sud en 1913, que Diaghilev, patissent fòrça mal de mar, podèt pas anar, Nijinski s'enamorèt de la dançaire ongresa Romola de Pulszky e l’esposèt lo meteis an. Dins un vam de jalosia, Diaghilev, que demorèt tustat legissent lo telegrama anonciant lo mariadatge, detituèt Nijinski sens preavis[3].
Pendent la Primièra Guèrra Mondiala, Nijinski, coma ciutadan rus, foguèt prisonièr en Ongria. En 1916 Diaghilev li prepausèt un nòu ròtle a Nijinski. Pendent la virada dels Balets russes en America del Nòrd pendent l’an 1916, Nijinski podèt crear una coregrafia per la particion de Richard Strauss Till l'Espiègle. Pendent la virada, los signes de la malautiá mentala de Nijinski venguèron mai en mai evidents. Patigava entre autres d'allucinacions, e acabèt per èsser tocat par una forma d'esquizofrenia.
Vesiá en Diaghilev, que jamai pus encontrèt en bona santat, son pièger enemic. Pasmens, lo Till l'Espiègle de Nijinski se poguèt acabar e foguèt representat pel primièr còp a Nòva York. Pendent la virada, la tropa anèt tanben a Los Angeles, ont Nijinski encontra Charlie Chaplin. Aquela rencontra inspirèt l’actor, subretot pel seu filme Sunnyside[4].
En 1919 tombèt dins una folia megalomana e mistica ne perdent la totalitat dels seus mejans. Se retirèt en Soïssa dins un asili e moriguèt dins una clinica a Londres lo 8 d'abril de 1950. En 1953 son còs foguèt enterrat al cementèri de Montmartre a París.
Òbras coregraficas[modificar | modificar la font]
- L'Après-midi d'un faune (París, Teatre del Châtelet, 29 de mai de 1912), musica de Claude Debussy
- Jeux (París, Teatre dels Champs-Élysées, 15 de mai de 1913), musica de Claude Debussy
- Le Sacre du printemps (París, Teatre dels Champs-Élysées, 29 de mai de 1913), musica d'Igor Stravinski
- Till l'Espiègle (1916), musica de Richard Strauss
Galariá[modificar | modificar la font]
-
-
-
Anna Pavlova e Nijinski dins
Le Pavillon d'Armide
-
Nijinski en dieu d'aura Vayou dins lo balet de Marius Petipa Le Talisman (vèrs 1910)
-
A. Bert: Nijinski dins lo balet de Michel Fokine
Le Festin (vèrs 1910)
-
-
-
-
-
-
-
-
-
-
Eugène Druet: Nijinski dins
Les Orientales (1910)
-
Eugène Druet : Nijinski dans
Les Orientales (1910)
-
George Barbier: Nijinski dins
Shéhérazade (1913)
-
Nijinski dins
Shéhérazade
-
Adolf de Meyer : Nijinski dins
Shéhérazade
-
Adolf de Meyer : Nijinski dans
Shéhérazade
-
Mishkin : Nijinski dins lo balet de Michel Fokine
Petrouchka (vers 1910)
-
Nijinski dins lo balet de Michel Fokine
Petrouchka (vèrs 1910)
-
The Dover Street Studio : Nijinski dans le ballet de Michel Fokine
Petrouchka (vers 1910)
-
George Barbier: Nijinski dins Le Spectre de la rose (1911)
-
A. Bert : Nijinski dins
Le Spectre de la rose (1911)
-
-
-
-
-
George Barbier: Nijinski dins
L'Après-midi d'un faune (1913)
-
Léon Bakst: Nijinski dans
L'Après-midi d'un faune (1912)
-
-
Nijinsky 003.jpg
Retrach de Nijinski
-
-
Tomba de Nijinski al
cementèri de Montmartre
Notas e referéncias[modificar | modificar la font]
- ↑ Un certificat de naissénça desliurat a Varsòvia (ont foguèt batejat) indica lo 17 de decembre de 1889, d'autres fonts lo 12 de març de 1888, d'autras encora lo 15 de febrièr de 1890. Pr'amor, foguèt lo 12 de març de 1989 que foguèt celebrat lo centenar de sa naissénça
- ↑ (fr)Lire en ligne
- ↑ Recebut pels darrièrs espectacles donats amb los Balets russes en America del Sud, sul site de la Library of Congress
- ↑ en linha
Bibliografia[modificar | modificar la font]
- (fr) Vaslav Nijinski, Cahiers, Actes Sud
- Principalas biografias de Nijinski
- (en) Richard Buckle, Nijinsky, London, Phoenix Giant, 1998.
- (fr) Guillaume de Sardes, Nijinsky, sa vie, son geste, sa pensée, París, Hermann, 2006.
- Romola Nijinski, Nijinski, 1934.
- (en) Anatole Bourman, Tragedy of Nijinsky, Greenwood Press, 1936.
- (fr) Peter Oswald, Vaslav Nijinski, un saut dans la folie, Passage des Marais, 1993.
- (fr) Françoise Reiss, La Vie de Nijinsky, éditions d'Histoire de l'art, 1957.
- (fr) Catalòg de l’exposicion Nijinsky (1889-1950) al Musèu d'Orsay (23 d'octobre de 2000 - 18 de febrièr de 2001).


text:
Esparron de Verdon
Esparron de Verdon (Esparron-de-Verdon en francés) es una comuna provençala, situada dins lo departament deis Aups d'Auta Provença e la region de Provença-Aups-Còsta d'Azur.
Somari
Geografia[modificar | modificar la font]
Lo vilatge es situat a 386 m d'altitud[1].
La municipalitat a traversat pel sentier de grand randonnée GR4.
Le village est situé à 386 m d’altitude[1].
La commune est traversée par le sentier de grande randonnée GR4.
Istòria[modificar | modificar la font]
Administracion[modificar | modificar la font]
Demografia[modificar | modificar la font]
Luòcs e monuments[modificar | modificar la font]
Personalitats ligadas amb la comuna[modificar | modificar la font]
Véser tanben[modificar | modificar la font]
Ligams extèrnes[modificar | modificar la font]
Nòtas[modificar | modificar la font]
- ↑ 1,0 et 1,1 Error de citacion : Balisa
incorrècta ; pas de tèxte per las referéncias nomenadas
La Torre.


text:
Lo grop internacional Golden United International Transactions ven d’obténer l’autorizacion de remplaçar 697 ectaras de pinièrs endomatjats per la tempèsta dins Lanas per de palmièrs a òli.
Una usina de tansformacion serà bastida a Soston qu’emplegará un centenat de personas. Lo grop compta s’apiejar sul saber faire local per adaptar lo biais de cultivar dels païses actualament productors a la realitat del terrèn.
Manaset a entrevistat Matthew John Morgenleaf, PDG de Golden United International Transactions, per ne saber mai :
Manaset : Perque avètz decidit d’alargar vòstra zòna de produccion a las Lanas ?
Matthew John Morgenleaf : Doas rasons nos an convencuts : l’espandi forestièr a dispausicion e lo saber faire local.
Manaset : Volètz dire que lo pinièr a quicòm a veire amb lo palmièr ?
Matthew John Morgenleaf : Un pauc. Cal, per optimizar la produccion una vasta region forestièra sens zònas d’abitacion. E pensam que lo mercat local pòt absorbar una part de la produccion.
Manaset : Per fabricar de pasta a tostar ?
Matthew John Morgenleaf : Non pas. Pensam que l’òli de palma pòt remplaçar la graissa de guit dins la cosina landesa. Anam sul pic entemenar una campanha per mostrar los mesfachs de la cosina locala sus la qualitat de vida e l’interèst que vendriá de l’usatge d’òli de palma.
Manaset : Mas es probat que las gents d’aquí que consoman de graissa de guit a mens de malautiás cardiò-vasculàrias que non pas las autras.
Matthew John Morgenleaf : Aquò es pas qu’una question de comunicacion, e anam nos emplegar a probar lo contrari.
Manaset : Pensatz arribar a convéncer lo monde d’abandonar la cosina tradicionala ?
Matthew John Morgenleaf : Òc. Pen sam de lançar un concors sus « Òc Tele » del melhor cosinièr palmiste. Serà demandat d’adaptar las recèptas tradicionalas al mòde de consomacion novèl, basat sus l’òli de palma de segur.
Manaset : Avètz d’autres projèctes sul territòri occitan ?
Matthew John Morgenleaf : Òc. Prospectam a l’ora d’ara per remplaçar la cultura de las mongetas en Lauragués per una varietat de sojà dita « sojà a cassolet ».


text:
Roupeldange
Roupeldange es una comuna francesa, situada dins lo departament de Mosèla e la region de Lorena.
Somari
Geografia[modificar | modificar la font]
Lo vilatge de Roupeldange a situat a unitat|4|km}} al nòrd de Boulay-Moselle e a unitat|12|km {{}} al sud de Bouzonville sus la rota (l'actuala RD 19) #que connècta aquelas doas cabes-de luòcs de costat. Lo sieu relief es practicament plan, amb una altitud mièja d'aperaquí 200 m. Lo sieu territòri a vorejat a l'oèst pel riu la Nied. La vocacion del vilatge #qu'èra initialement purament agricòla es vengut progressivament residencial amb la creacion de lotissements bastits a lo sieu dintrat sud de part e d'autra de la RD 19. Se pòt prene n'efièch en aquela direccion la vila de Mètz, distant d'unitat|30|km {{}}, en una mitat-ora per la autoroute.
Le village de Roupeldange est situé à 4 km au nord de Boulay-Moselle et à 12 km au sud de Bouzonville sur la route (l'actuelle RD 19) qui relie ces deux chefs-lieux de canton. Son relief est pratiquement plat, avec une altitude moyenne d'environ 200 m. Son territoire est bordé à l'ouest par la rivière la Nied. La vocation du village qui était initialement purement agricole est devenue progressivement résidentielle avec la création de lotissements construits à son entrée sud de part et d'autre de la RD 19. On peut rejoindre en effet dans cette direction la ville de Metz, distante de 30 km, en une demi-heure par l'autoroute.
Comunas vesinas[modificar | modificar la font]
Istòria[modificar | modificar la font]
- Dépendait De l'anciana província de Lorraine, partejat entre la distincion de Boulay e lo país messin Anautit-Camin.
- Dépendait de l'ancienne province de Lorraine, partagé entre la seigneurie de Boulay et le pays messin Haut-Chemin.


text:
Les Valls d'Aguilar
Les Valls d'Aguilar es una municipalitat de la comarca de l'Aut Urgèl (Catalonha). Compren doas entitats municipalas descentralizadas: la Guàrdia d'Ares e Taús. Lo caplòc es lo vilatge de Noves de Segre. En 1984 se modifiquèt lo nom per inclure l'article dins Valls d'Aguilar.
Situacion[modificar | modificar la font]
La municipalitat de las Valls d'Aguilar se tròba a la comarca de la Aut Urgèl. Limita amb la comarca del Palhars Sobeiran a l'oèst. Al nòrd limita amb la municipalitat alturgellenc de Montferrer i Castellbò, a nòrd-èst e a èst amb Ribera d'Urgellet a sud-èst amb Fígols i Alinyà e l'enclava del Baridà (Ribera d'Urgellet) e al sud amb Cabó.
Demografia[modificar | modificar la font]
Lo primièr cens es de 1975 après la fusion de la Guàrdia d'Ares, Noves de Segre, Taús e Castellàs. Las donadas anterioras son la soma de las ancianas municipalitats.


text:
Sus la plaça del capitòli en temps normal, se debana un fum de manifestacions de tot escantilh ; mas epr l'elita tolzana, cal far plaça neta, devèm donar una bona imatge de la vila, es l'eURO2016. Lo poder socialista expulsa las idèas politicas dels estadis ambe la complicitat de la FFF, lo prosident -el- parla politica quand va a l'estadi ; lo dictator president es lo sol curat per poder parlar politica, coma en temps de dictatura. Conclusion l'espòrt es dictatura. L'eURO2016, ambe la complicitat de la FIFA e de l'UEFA, es una aisina per far calar lo pòble.
A Tolosa, la plaça es neta : doás manifestacions son estadas desplaçadas del capitòli ; la manifestacion pel sense-ostal e las manifestacion pels presonièrs del regime d'Assad que sembla tot lo monde a oblidat.
Sus la pancarda alèa François Mitterrand, lo luòc de pichon desplaçament, fan una melhora promocion del problèma : lo problèma es l'ostalatge dels paures en vila que se vòl capitala, la politica de desfiscalizacion de l'Estat francés a creat mantunes T3, T4, o quitament T2 que son pas accessibles als revenguts paures, e sovent de totas las raças de la planèta, quitament dels occitans ! La politica de la comuna de Tolosa sul tèma es nulla, e sobretot devolguda als caprici desfiscalizant de l'Estat centralista francés, Estat qu'acaba de sortir una resorga fiscala a als comunas, taxa sul HLM divigida per dos.
La segonda manifestacion es sus la plaça del monument al chaples dels Armenians pels Joves Turcs, e que lo regime d'Erdogan assumís (es per aquesta rason que la vídeo sus Erdogan, la famosa cançon es sus aquel blòg) ; lo luòc simbolic èra pas conegut dels manifestants.
La manifestacion de "Syrie Solidarité" presentava fòtos dels presonièrs desapareguts ambe lo regime Assad, sabètz ambe lo qual los integristas catolics Les Républicains vòlon far visitas de temps en temps, lo famós sobeianista Jacques Myard -deputat antodiversitat lingüistica- en capolièr del viatge diplomatic de plega-esquinas amics dels Sirians, regime d'Assad, lo geenralíssim Franco del Orient Mejan.
Aqueles presonièrs son d'un regime qu'es sostengut per l'Iran e los fondamentalistas musulmans libaneses ; es lo regime d'una minoritat etnica siriana. Los manifestants èran puslèu jovas e femnas que parlavan. An pauc de mejan per se fan entendre e amerita donc tota la vòstra atencion.
Aqueles dos eveniments tolzans son donc estats expulsats de la plaça del capitòli, car -coma l'explica la FFF- cal fa plaça neta a la politica, es eURO2016 ; FFF associacion de pre-dictators franceses ? L'UEFA pre-dictaura europèa ? UEFA los amics d'Erdogan, de l'Estat jacobin, dels poders en plaça, contra sempre totas las populacions.


text:
1551
Aquesta pagina concernís l'an 1551 del calendièr gregorian.
Eveniments[modificar | modificar la font]
Occitània[modificar | modificar la font]
França[modificar | modificar la font]
Euròpa[modificar | modificar la font]
Africa[modificar | modificar la font]
Sultanat de Sennar[modificar | modificar la font]
Mòrt dau sultan Nayil (1534-1551) que foguèt remplaçat per Abd al-Qadir Ièr (1551-1558).
Arts[modificar | modificar la font]
Sciéncias e tecnicas[modificar | modificar la font]
Biologia[modificar | modificar la font]
Acomençament de la publicacion de Historia animalium (« L'Istòria deis animaus ») que s'acabèt en 1587. Òbra de 3 500 paginas escrichas per lo naturalista soís Conradus Gesnerus (1516-1565), depintèt plusors espècias e prepausèt un premier assai de taxonomia qu'inspirèt per la seguida lei trabalhs de Rudolf Jakob Camerarius e de Carl von Linné.
Energia[modificar | modificar la font]
Descripcion d'un modèl rudimentari d'una turbina de vapor per l'engenhaire e sabent turc Taqi al-Din (1526-1585). Pasmens, son invencion trobèt ges d'aplicacion dins lo contèxte tecnologic dau periòde.
Engenhariá[modificar | modificar la font]
Fabricacion dau premier teodolit modèrne per lo matematician Leonard Digges (vèrs 1515 - vèrs 1559).


text:
Païses Arabis
Los Païses Arabis (var. los País Arabis), nommats atanben lo Mond Arabi, son l'ensems dels païses ont l'arabi es la lenga dominanta. Se situan en Africa e en Asia. Resultan de l'espandiment de la lenga aràbia e del pòble arabi que son originaris d'Arabia.
Lo gentilici es arabi aràbia.
Los estats ont l'arabi es la lenga dominanta o majoritària son, de l'oèst a l'èst: Mauritània, lo Sahara Occidental, Marròc, Argeria, Tunisia, Libia, Egipte, Sodan, Palestina, Jordania, Liban, Siria, Iraq, Kowait, l'Arabia Saudita, Bahrayn, Qatar, los Emirats Arabis Units, Oman e Iemèn.
En Israèl, l'arabi es cooficial amb l'ebrieu.
Qualques estats an adoptat l'arabi coma lenga oficiala o cooficiala, e mai se l'arabi i es pas la lenga tradicionala de la majoritat de la populacion: son Chad, Eritrèa, Jiboti, Somalia e las Comòras.
A Malta se parla lo maltés, qu'es una lenga per elaboracion venent de l'arabi.