text:
Categoria:Personalitat politica francesa
Aquesta pagina concernís los òmes e femnas politicas elegits en França, o de nacionalitat francesa e elegits en Euròpa.
Vejatz tanben :
- Personalitats politicas francesas, per òrdre cronologic
- President de la Republica Francesa.
- Monarcas de França
Soscategorias
Aquesta categoria dispausa de 10 soscategorias, sus un total de 10.
- Ministre francés (9 C)
*
- Lista de personalitats politicas francesas (4 C, 3 P)
C
- Candidat a una eleccion presidenciala francesa (1 C, 1 P)
- Cònsol de França (2 C)
P
- ► President de la Republica Francesa (22 P)
- President del Conselh (1 C, 2 P)
Articles dins la categoria « Personalitat politica francesa »
Aquesta categoria conten los 14 articles seguents.


c: text/html

text:
Il y a des sujets que l’on ne peut guère omettre dans un ordre du jour. Surtout pour le conseil d’un mouvement de réflexion et d’action alter mondialiste qui veut substituer un système fédéral démocratique au désordre de l’ultra libéralisme. Le traité de constitution européenne en est le meilleur exemple et n’a pas manqué de provoquer des débats passionnés. Les membres du conseil de la fédération générale de Gardarèm La Tèrra (GLT), réunis le six avril, ont émis un avis défavorable au traité de constitution européenne à une large majorité.
Ni souverainistes, ni nationalistes...
On sait que comme pour le " oui ", les raisons motivant les opposants au T.C.E. demeurent, il faut le dire, assez clairsemées. Les arguments qui ont été avancés au cours de la réunion ne sont certainement pas ceux des messieurs De Villiers, Chevènement ou Le Pen. C’est-à-dire que s’est affirmée une nette démarcation de toute position souverainiste ou nationaliste qui de toutes façons ne tient pas la route, quand on lit les premiers articles de la première partie. Si, effectivement, la constitution respecte " les structures fondamentales politiques et constitutionnelles " notamment en matière " d’autonomie locale et régionale ", cela veut dire que l’organisation centralisée à la française ainsi que son " identité nationale " ne seront pas remises en cause.
C’est plutôt du côté social que les discussions se sont orientées. Même si certaines dispositions de la constitution mènent à des avancées intéressantes (notamment dans quelques articles de la seconde partie sur la charte des droits fondamentaux), le caractère politique du traité est contestable tant les dispositions économiques demeurent prépondérantes.
La volonté première de compromis pour ne pas dévier de la sacro-sainte unanimité institue l’Union comme une " économie sociale de marché hautement compétitive " où " la concurrence est libre et non faussée "... Un amoncellement de termes contradictoires qui rendent le domaine social secondaire voire même assujetti aux prérogatives du marché. Pour ne pas être faussée, la concurrence a besoin d’une régulation sociale et fiscale orientée vers une harmonisation vers le haut du respect des droits fondamentaux des femmes, des hommes et des enfants.
À la libre circulation des personnes, des biens et des services à l’intérieur de l’Union, s’ajoute la libre circulation des capitaux financiers (pas de taxe Tobin). L’orientation prise est clairement celle d’une économie libérale ôtant aux institutions publiques toute possibilité d’arbitrage ou de régulation pour faire primer la logique des droits humains sur la logique du profit financier. Pour preuve, selon l’article I-30, la banque centrale européenne reste dégagée de tout contrôle e pourra mener les politiques monétaires qu’elle souhaitera. Il est à craindre que la BCE soit d’abord préoccupée par les taux de monnaie en circulation, la " stabilité des prix " ensuite et le chômage, la précarité et la pauvreté en Europe et sur la planète... Pas du tout.
Les dispositions politiques proposées par le TCE n’assurent guère un strict équilibre des pouvoirs entre Parlement, Conseil et Comission européens. Le Parlement, pourtant élu au suffrage universel direct proportionnel n’a droit qu’à une motion de censure et un contrôle de la politique menée par la Comission qui tient le pouvoir exécutif. Toutes les initiatives législatives reviennent au Conseil dans la droite ligne des politiques étatiques en matière de construction européenne. On sait bien que l’éloignement des institutions européennes de ses citoyens en explique leur défiance et donc le fort taux d’abstention enregistré à chaque échéance électorale de cette ampleur.
Voilà pourquoi, si le " non " devait l’emporter, GLT s’est prononcée en faveur de l’institution élue du peuple (scrutin à la proportionnelle sur des listes européennes riches des grandes diversités régionales) : cette constituante plancherait de nouveau sur la rédaction d’une véritable constitution que le peuple d’Europe (et non pas l’unanimité des États) aurait à ratifier. Plus représentative que la Convention Européenne qui avait des airs de conclave, l’assemblée constituante serait plus en phase avec les aspirations de l’ensemble des citoyens. Elle n’aurait qu’à donner la force constitutionnelle aux droits universels ainsi que définir les institutions et leurs règles de fonctionnement. Le tout sans avoir à perpétuer les choix étatiques prédéterminant la poursuite d’un système capitaliste et productiviste selon les principes énoncés dans la partie III.
L’Europe, nous l’aimons et nous la voulons. Nous la voulons unie, solidaire et forte. Nous la désirons respectueuse des diversités culturelles et linguistiques comme de tous les autres droits humains individuels et collectifs. Nous ne la voulons pas mercantile et repliée sur ses frontières. Nous la voulons proche, nous la voulons à l’écoute, nous la voulons en tant que force de justice et de paix. Même si le " non " l’a emporté au conseil de la fédération de Gardarèm la Tèrra, la réflexion civique est loin d’être close. Nous savons que nous allons la poursuivre dans les luttes sociales, culturelles, écologiques pour ne pas laisser l’avenir entre des mains avides de profit et de pouvoir. Fondamentalement, nous voulons tous la même chose : une Europe démocratique au service des êtres humains et du droit à la vie des peuples de la Terre.
2 mai 2005
version originale de la déclaration (débattue et adoptée en occitan par le Conselh de la Federaction Genarala Gardarem la Tèrra)
Euròpa,
LA CONSTITUCION DELS PÒBLES : ÒC.
I a de subjèctes que se pòdon gaire doblidar dins un òrdre del jorn. Subretot pel conselh d’un movement de refleccion e d’accion altermondialista que vòl substituir un sistèma federal democratic al desòrdre de l’ultrà liberalisme. Lo tractat de constitucion europenca n’es lo melhor exemple e manquèt pas de provocar de discutidas apassionadas. Los membres del conselh de la federacion generala Gardarem La Tèrra (GLT), acampats lo sièis d’abril, se prononcièron desfavorablament al tractat de constitucion europenca a una larga majoritat.
Se sap que coma pel "òc", las rasons que motivan los opausants al TCE demòran, o cal dire, pron escampilhadas. Los arguments que foguèron avançats al cors de l’acampada son segurament pas los del De Villiers, del Chevènement o de Le Pen. Valent a dire que se faguèt una neta desmarcacion de tota posicion sobeiranista o nacionalista que de tot biais ten gaire la rota quand se legisson los primièrs articles de la primièra partida (primièr alineà de l’article I-5). S’efectivament la constitucion respècta "las estructuras fondamentalas politicas e constitucionalas" especialament per çò concernissent "l’autonomia locala e regionala", aquò vòl dire que cambiarà brica l’organizacion centralizada francesa aital coma son "identitat nacionala".
Es puslèu del caire social que s’orientèron las discutidas. Emai cèrtas dispausicions de la constitucion menèsson a d’avançadas interessantas (sobretot dins qualques articles de la partida II suls dreches fondamentals), lo caractèr "politic" del tractat es contestable tant las dispausicions economicas demòran preponderantas.
La volontat primièra de compromés per pas deviar de la santa "unanimitat" instituís l’Union coma "una economia sociala de mercat nautament competitiva" onte "la concurréncia es liura e non falsada"... Un amolonament de tèrmes contradictòris que tòrnan lo domèni social segondari, quitament somés a las prerogativas del mercat. Per pas èsser falsada, la concurréncia a besonh d’una regulacion sociala e fiscala virada cap a l’armonizacion pel naut del respècte dels dreches fondamentals de las femnas, dels òmes e dels mainatges.
A la liura circulacion de las personas, dels bens e dels servicis al dintre de l’Union, s’apond la liura circulacion dels capitals financièrs (pas de taissa Tobin). L’orientacion presa es clarament la d’una economia liberala levant a las institucions publicas tota possibilitat d’arbitrage o de regulacion per far primar la logica dels dreches umans sus la logica del profièch financièr. Per pròva, segon l’article I-30, la Banca Centrala Europenca demòra desgajada de tot contraròtle e podrà menar las politicas monetàrias que desirarà. Se pòt crénher que la BCE contunhe de s’entrevar primièr dels tausses de moneda en circulacion, de "l’estabilitat dels prèses" en segond, e pas cap del caumatge, de la precaritat e de la pauretat en Euròpa e sus la Tèrra tota,.
Las dispausicions politicas prepausadas pel TCE asseguran gaire un equilibri rigorós dels poders entre Parlament e Comission europenca. Lo Parlament, çaquelà elegit al sufratge universal dirècte proporcional, a principalament un drech de contraròtle (fins a une mocion de censura) de la politica menada per la Comission que ten l’executiu. Mas, a travers lo Conselh, los Estats contunhan de gardar las claus de totas las potiticas euròpeas. Sabèm plan que l’aluènhament de las institucions europencas dels ciutadans n’explica la desfisança e aladoncas lo fòrt taus d’abstencion registrat a cada escasença electorala a aquela escala.
Vaquí perqué GLT diguèt non e se prononcièt en favor de l’establiment d’una "amassada constituenta" elegida pel pòble (amb un escrutin a la proporcionala sus de listas europèas imperativament ricas de las grandas diversitats regionalas). Aquela constituenta se tornariá penjar sus la redaccion d’una constitucion vertadièra que lo pòble d’Euròpa, e non pas l’unanimitat dels Estats, auriá de ratificar. Mai representativa que non pas la Convencion Europenca qu’aguèt d’èrs de conclave, l’amassada constituenta seriá mai en mesura d’èsser en fasa amb las aspiracions de l’ensemble dels ciutadans. Auriá pas que de balhar fòrça constitucionala als dreches universals, desfinir las institucions e lors règlas de fonccionament. Lo tot sens aver a perpetuar las causidas estatalas que predeterminan las politicas europèas per la continuacion d’un sistèma capitalista e productivista, segon la tresena part del tractat constitucional prepausat ara. .
Euròpa, l’aimam e la volèm. La volèm unida, solidària e fòrta. La desiram respectuosa de las diversitats culturalas e linguisticas coma de totes los autres dreches umans individuals e collectius. La volèm pas mercantila nimai replegada sus sas frontièiras. La volèm pròcha, la volèm a l’escota, la volèm fòrça de justícia e de patz. Quitament se lo "non" l’aguèt emportat largament dins lo conselh de la federacion de Gardarèm la Tèrra, la reflexion civica es luènh d’èsser tampada. Sabèm que de tot biais cal contunhar aquela soscadissa dins las luchas socialas, culturalas e ecologicas per pas daissar l’avenidor se bastir dins de mans avidas de profièch e de poder. Fondamentalament, volèm totes la meteissa causa : una Euròpa democratica al servici dels èstres umans e del drech a la vida del Pòble de la Tèrra.
2 de mai de 2005

robotstxt: allowed

filter: keep


text:
Paidikion
Lo Paidikion es un manuscrit literari de 570 paginas, de tèma pederastic, escrich a l'entorn de l'an 1917 per Kenneth Searight, creador de la lenga auxiliar internacionala sona.
L'òbra, escricha en anglés, se compausa d'una colleccion de pèças omoeroticas en pròsa e en vèrs, en i comprenent una autobiografia poetica sexuala de l'autor, de 137 paginas, intitulada "The Furnace". En una seccion intitulada "Paidiology", l'autor compren una lista de 129 gojats, amb los quals mantenguèt relacions sexualas de 1897 a 1917, tot en indicant de detalhs coma lo nom, l'edat e la raça de cadun d'eles, la natura de l'acte sexual realizat, la data e lo luòc de cada amassada (lo manuscrit revèla que mantenguèt de relacions sexualas tant al Règne Unit coma Itàlia, Egipte e l'Índia), lo nombre d'orgasmes qu'aguèt e d'autras informacions. La mejana d'edat dels gojats es de 15 ans.[1][2]
Lo frontispici presenta l'image d'un jove en ganacha e sandalas, fotografiat per Vicenzo Galdi. D'autras fotografias retratan gojats despolhats seguts en cadierals, apiejats en sofàs e de pè en posturas suggeridores, e son clarament inspiradas en Wilhelm von Gloeden e d'autres artistas especializats en fotografia erotica d'adolescents; en fach, una de las images del manuscrit es una fotografia presa per Gloeden.[3]
L'òbra s'arribèt pas a publicar e desapareguèt. En 1966, Toby Hammond, un autor londinenc qu'escriguèt un estudi de 9 paginas sul manuscrit per la revista International Journal of Greek Love, titulat "Paidikion: a paiderastic manuscript",[4] afirmèt que l'aviá vist "en una colleccion privada de Londres, lo proprietari que la n'aviá crompada per una soma considerabla de sòus a un libretèr que, segon se sona, aviá pagat mièja corona per el". Se desconeis qué passèt après amb lo manuscrit.
Referéncias[modificar | modificar la font]
- ↑ Hyam, Ronald. Empire and sexuality: the British experience (en anglés). Manchester: Manchester University Press, 1990, p. 128. ISBN 978-07-19-02504-4
- ↑ White, Chris. Nineteenth-century writings on homosexuality: a sourcebook (en anglés). Routledge: Londres, 1999, p. 328
- ↑ Aldrich, Robert. Colonialism and homosexuality (en anglés). Routledge: Nòva York, 2003, pp. 280-281.
- ↑ Hammond, Toby. "Paidikion: a paiderastic manuscript" (en anglés). International Journal of Greek Love, Vol. I, num. 2, 1966.


text:
-43
Cronologia mensuala:
Gen - Feb - Mar - Abr - Mai - Junh
Julh - Ago - Set - Oct - Nov - Dec
Cronologias tematicas:
Literatura - Musica - Sciéncia - Espòrt
Aquesta pagina concernís l'an -43 del calendièr gregorian.
Eveniments[modificar | modificar la font]
Occitània[modificar | modificar la font]
Euròpa[modificar | modificar la font]
Africa[modificar | modificar la font]
Egipte[modificar | modificar la font]
Famina en Egipte. Per defugir una revòuta d'Alexàndria, qu'èra lo centre de son poder mai una fònt de trèbols importants dins la region, Cleopatra VII deguèt se concentrar sus l'avitalhament de la vila.


text:
George Washington
George Washington (22 de febrièr de 1732 — 14 de decembre de 1799), foguèt lo primièr president dels Estats Units (1789 – 1797) e comandant en cap de l'armada continentala de las fòrças revolucionàrias pendant la Guèrra d'Independéncia dels Estats Units (1775–1783).
Washington comencèt de ganhar de trofèus, en armant de tropas de Virgínia (Estats Units) per apiejar l'Empèri Britanic pendent la Guèrra francesa e indiana (1754–1763), un conflicte qu'el a l'amagat ajudèt a provocar. Après aver menat a la victòria nòrd-americana dins la Guèrra de Revolucion, renoncièt a las sieunas cargas militaras e tornèt a la vida de plantaire, çò que li portèt encara mai de renom. En 1787, presidiguèt la Convencion de Filadèlfia qu'esbossèt la Constitucion dels Estats Units d'America e en 1789, foguèt elegit de manièra unanima coma primièr president dels Estats Units. Los sieus dos periòdes d'administracion establiguèron fòrça politicas e tradicions qu'existisson fins a uèi. Abans la fin del sieu periòde de govèrn, Washington se retirèt dins la vida civila, en establir aital un important precedent de cambiament de govèrn pacific que serviguèt d'exemple non solament als Estats Units mas tanben dins d'autras futuras republicas.
Somari
Enfància e jovença[modificar | modificar la font]
Segon lo calendari julian, Washington nasquèt lo 22 de febrièr de 1731. Segon lo calendari gregorian, que foguèt adoptat quand Washington viviá encara e que s'utiliza encara uèi, nasquèt lo 22 de febrièr de 1732. La celebracion de l'anniversari de Washington es una fèsta nacionala als Estats Units. Nasquèt a Popes Creek, pel riu Potomac, al sud de l'actuala Coloniala Beach, Westmoreland County, Virgínia.
Los avis de Washington venguèron d'Anglatèrra. Lo sieu pepin, John Washington, arribèt coma immigrant en Virgínia en 1657. Lo paire de George, Augustine «Gus» Washington, (1693–1743) aviá una plantacion trabalhada per d'esclaus; S'ensagèt puèi dins l'extraccion de fèrre. La siá maire foguèt Mary Ball Washington (1708–1789), que visquèt per veire lo sieu filh venir un personatge famós, mas que mantenguèt amb el una relacion tibada. Pendent la joenessa de George, los Washingtons foguèron de membres moderadament pròspers de l'aristocracia mejana de Virgínia.
George foguèt lo filh ainat del segond matrimòni del sieu paire, aguèt dos mièges fraires e quatre fraires mai joves. Gus Washington moriguèt quand George aviá pas qu'onze ans, puèi Lawrence Washington (1718–1752), lo sieu mièg fraire, assumiguèt lo ròtle de la figura paternala. William Fairfax, lo pairastre de Lawrence e membre de la poderosa familha Fairfax, aguèt tanben una influéncia formatritz sus el. Washington passèt fòrça de la siá enfància a Ferry Farm dins lo contat de Stafford prèp de Fredericksburg. Lawrence Washington eiretèt d'una autra proprietat familiala, Little Hunting Creek Farm, del sieu paire, que lo nom foguèt cambiat en Mount Vernon. George eiretèt de Ferry Farm après la mòrt del sieu paire, e aqueriguèt Mount Vernon après la mòrt de Lawrence.
Washington recebèt pauc d'educacion formala, la mòrt del sieu paire l'empediguèt d'èsser educat en Anglatèrra coma los sieus fraires ainats. A la plaça, Washington foguèt format coma pergaire. Mercé a las sieunas relacions amb la familha Fairfax, un Washington de dètz-e-sèt ans foguèt designat coma pergaire oficial de Culpeper County en 1749, un bon trabalh amb un salari que li permetèt de crompar de tèrras dins la Val de Shenandoah, lo primièr de sos nombroses aquesiments a l'oèst de Virginia. Dirigiguèt tanben los pergaires per la Companhiá Ohio. Washington èra pas de bon passar inapercebut, que mesurava près de sièis pès e dos poces, gaireben 1,88 m (i a fòrça estimacions del sieu pes), mai naut que la majoritat dels sieus contemporanèus.
En 1751, Washington viatgèt a Barbados amb Lawrence, que patissiá de tuberculòsi, amb l'espèr que lo clima foguèsse benefic per la santat de Lawrence. Pendent aqueste viatge, Washington contractèt la picòta, que lo daissèt marcat a la cara per de multiplas cretas, mas que lo daissèt immunizat pel futur a aquesta espantosa malautiá. La santat de Lawrence se melhorèt pas, e causiguèt de tornar a Mount Vernon, ont moriguèt en 1752. La posicion de Lawrence coma general adjonch de Virgínia (una carga de direccion de la milícia) foguèt devesida en quatre après la siá mòrt. Washington foguèt designat pel governaire Dinwiddie coma un dels quatre adjonchs de districte, amb lo reng de major de la milícia de Virginia. Al meteis temps, Washington se jonhèt als franc-maçons a Fredericksburg.
Existís un mite famós sus la siá joenessa: un còp que i a, George copèt un cerièr del sieu paire. Quand aquel li demandèt qual o aviá fach, Washington li donèt la siá famosa responsa: «Pòdi pas dire una messorga; es ieu, papa». Segon d'unas versions, lo sieu paire lo castiguèt pas pr'amor de son onestetat; segon d'autras, e mai qu'admirèsse son onestetat, lo castiguèt de tot biais. Es probable qu'aquela istòria siá un mite, mas es encara famosa dins la cultura nòrd-americana, e la frasa I cannot tell a lie (Pòdi pas mentir) es ja un estereotipe, un simbòl de Washington e de l'onestetat qu'aguèron los que fondèron los Estats Units d'America.
Guèrra franco-indiana[modificar | modificar la font]
Washington quand aviá vint ans, tirèt sos primièrs còps de fuòcs dins çò qu'anava venir una guèrra mondiala. Lo problèma comencèt en 1753, quand França comencèt lo bastiment d'una seria de fortalesas en Ohio Country, una region tanben reclamada per Virginia. Lo governaire Dinwiddie mandèt lo jove Major Washington a Ohio Country per avalorar las fòrças militaras e las intencions dels franceses, e per portar una letra al comandant francés, que i sollicitava una retirada. Lo comandant francés acceptèt pas de se retirar, mas Washington ne tornèt fòrça conegut après que lo sieu relat del viatge foguèsse publicat en Virginia e Anglatèrra, essent qu'a aquesta epòca la majoritat de las personas anglofonas sabián fòrça pauc de causas de las tèrras situadas de l'autre costat dels Monts Apalaches.
En 1754, Dinwiddie mandèt Washington, ara lòctenent coronèl del nòu Regiment Virgínia, per una autra mission en Ohio Country, per fin de rebutar los franceses los pus luènh possible. Ailà, Washington e las siás tropas s'enbosquèron en esperar los francocanadians. Après una pichona batalha, Tanacharison, amerindian aligat de Washington, assassinèt l'ensenha Jumonville, comandant francés. Washington bastiguèt alavetz Fort Necessity, que se revelèt lèu lèu inadaptat, de tala manièra que li calguèt se rendre als franceses e sos aligats indians. Los tèrmes de la rendicion que Washington signèt inclusián l'acceptacion qu'èra el l'assassin de Jumonville (lo document foguèt escrich en francés, que Washington podiá pas legir). La Batalha de Jumonville Glen venguèt un incident internacional e ajudèt a provocar la Guèrra franco-indiana, un episòdi de la Guèrra de Sèt Ans. Washington foguèt liberat pels franceses amb la promesa de pas tornar a Ohio Country abans un an.
Un an après lo General britanic Edward Braddock concentrèt las siás fòrças per recuperar Ohio Country, amb Washington coma ajudant. Aquesta expedicion s'acabèt en desastre a la Batalha de Monongahela. Washington i aguèt una accion remarcabla: dos cavals que montèt foguèron tuats e quatre balas toquèron son mantèl; malgrat aiçò se ne'n sortiguèt sauve en demostrant sa granda sang freda jol fuòc enemic mentre qu'organizava la retirada. En Virgínia, Washington foguèt aclamat coma un eròi e après aquesta batalha comandèt lo Regiment Virgínia per fòrça ans, en protegir las frontièras de Virgínia contra las incursions dels amerindians, e mai se lo foguièr de la guèrra se desplacèt endacòm mai. En 1758, participèt a l'expedicion Forbes, que capitèt d'alunhar los franceses de Fort Duquesne après la victòria omonima.
Fasa d'entreguèrras[modificar | modificar la font]
La capitada de Washington a la debuta de sa carrièra militara li aviá assegurat una promocion coma oficial britanic, qu'aviá de mai prestigi que de servir dins una província militara. Mas la promocion arribèt pas jamai e aital en 1758 Washington i renoncièt . En 1759 se maridèt amb Martha Dandridge Custis, una veusa rica, e mai se qualques fonts qu'existisson encara, suggerisson que Washington èra enamorat a l'encòp de Sally Fairfax, l'esposa d'un amic. Malgrat aiçò, George e Martha aguèron un bon matrimòni, e amassa abaliguèron los dos filhs d'ela, John Parke Custis e Martha Parke Custis, sonats amb amor Jacky e Patsy. Los Washington abaliguèron puèi los dos felens de Na Washington, Eleanor Parke Custis e George Washington Parke Custis. George e Martha aguèron pas jamai de filhs amassa, lo primairenc atac de picòta de George, seguit probablament per la tuberculòsi lo faguèron esteril.
Los novèls maridat desbagatgèron a Mount Vernon, ont George se convertiguèt en un distinguit propriètari e figura politica. Ocupèt una carga locala, en essent elegit per la legislatura provinciala de Virginia, l'Ostal de Burgueses. Washington cultivavan aperaquí 8000 acres (32 km²). Coma fòrça autres proprietaris de l'epòca, lo sieu estil de vida èra pro car, d'aquesta manièra comptava totjorn amb fòrça pauc efectiu e èra totjorn plen de deutes. A causa de l'irregularitat del mercat de tabac, en 1760 cambièt sa cutura principala del tabac per de blat, çò que melhorèt la siá situacion economica. D'aquesta manièra crompèt tota la tèrra que poguèt, e en mai coma pagament per los sieus servicis pendent la Guèrra Francoindigèna percebèt de tèrras dins la Virginia Occidentala actuala. A causa d'aquestes aquesiments, en 1775 la populacion d'esclaus a Mount Vernon despassava lo centenat.
La Revolucion dels Estats Units[modificar | modificar la font]
En 1774, Washington foguèt elegit delegat de Virginia pel Primièr Congrès Continental que s'amassèt a causa de las mesuras presas pel Govèrn Britanic contra la colònia de Massachusetts. Après las desbrandas a Lexington e Concord en abril de 1775, Washington apareguèt al Segond Congrès Continental en unifòrme militar, en soslinhant qu'èra preparat per la guèrra. Per coordinar los esfòrces militars de las tretze colònias, lo Congrès creèt l'armada continentala lo 14 de junh e l'endeman Washington foguèt nomenat Comandant en cap. Lo delegat de Massachusetts John Adams aviá nomenat Washington, pensant qu'un òme del sud per una armada formada principalament d’òmes del nòrd, ajudariá a unir las colònias. E mai que foguèsse reticent a daissar son fogal en Virgínia, Washington acceptèt lo comandament, en declarant «amb granda sinceritat, cresi pas èsser al nivèl d'un Comandant, soi onorat». El meteis sollicitèt que se li pague pas lo remborsament de las siás despensas.
Washington prenguèt lo comandament de las fòrças nòrd-americanas en Massachusetts lo 3 de julhet de 1775, pendent lo sètge de Boston. Washington reorganizèt l'armada pendent aquela longa trèva, que s'acabèt lo 17 de març de 1776, après que l’artilhariá se placèsse per las nautors de Dorchester. Los britanics evacuèron Boston e se dirigiguèron cap a un refugi temporari a Halifax, e Washington desbagatjèt la siá armada a Nòva York. En agost de 1776, lo General britanic William Howe lancèt una campanha per prendre Nòva York, en provocant aital una seria de desbrandas de Washington. Perdèt la Batalha de Long Island lo 22 d'agost, mas capitèt d'evacuar la majoritat de las siás fòrças. Washington aguèt fòrça autras desbrandas en traversar Nòva Jersey, çò que metèt un dobte sul futur de l'armada continentala. La nuèch del 25 de decembre de 1776, Washington realizèt un contratac en menant las fòrças nòrd-americanas a travers lo riu Delaware per capturar près de 1000 presonièrs a Trenton (New Jersey). George Washington contunhèt l'assaut per un atac contra las fòrças britanicas a Princeton. Aquestas victòrias inesperadas après una longa seria de desbrandas tornèron enauçar lo moral dels revolucionaris.
En 1777, lo General Howe comencèt una campanha per capturar Filadelfia. Washington se desplacèt al sud per bloquejar l'armada d'Howe, mas foguèt derrotat a la Batalha de Brandywine, lo 11 de setembre de 1777.
Presidéncia[modificar | modificar la font]
Washington foguèt elegit a l'unanimitat pel Collègi Electoral a las eleccions presidencialas de 1789, en essent d'aquesta manièra l'unica persona elegida d'aqueste biais (fach que se repetiguèt a las eleccions presidencialas de 1792).
En segond luòc, amb 34 vòtes, John Adams se venguèt vicepresident. Lo primièr Congrès dels Estats Units votèt per pagar a Washington una sòlda de 25 000 dolars l'an, çò que constituissiá una soma significativa en 1789. Washington, amb una bona posicion economica, refusèt la sòlda, donat que se considerava se meteis coma servidor public desinteressat. Washington acordava fòrça atencion a la pompa e al ceremonial de la carga, e mai s'assegurava qu'imitariá pas las corts realas europèas.
Washington acceptèt la carga de president per un segond mandat, mas refusèt un tresen, establissent un precedent d'un maximal de dos mandats per un president dels Estats Units. Après que Franklin D. Roosevelt foguèsse elegit per quatre mandats, fach sens de precedents, lo limit de dos mandats foguèt inclús dins la Constitucion federala per l'Emendament 22.
Retirada de la vida politica e mòrt[modificar | modificar la font]
George Washington refusèt de se presentar a un tresen mandat en 1796, dins un discors ont preconizava la neutralitat e l'union dels Estats Units. Après lo cambiament de poders, Washington se retirèt a Mount Vernon, ont moriguèt en decembre de 1799, çò que provoquèt mantun meses de dòl nacional.


text:
Grosley-sur-Risle
Grosley-sur-Risle en normand (Grosley-sur-Risle en francés) es una comuna normanda, situada dins lo departament d'Eure e la region de la Nauta Normandia.
Somari
Geografia[modificar | modificar la font]
La Risle, #qu'a desaparegut en una bétoire, a Châtel-la-Luna, pas luènh del Molin Capèla, e #que, après un cors sosterranh de 5 quilomètres ½ passa jol bòsc de Beaumont-lo-Roger (Eure), réapparaît près de l'ancian castèl de Grosley-sus-Risle, a la Fontaine-Roger, que la tradicion a sobrenomenada la Fontaine Enragée[1].
La Risle, qui a disparu dans une bétoire, à Châtel-la-Lune, non loin du Moulin Chapelle, et qui, après un cours souterrain de 5 kilomètres ½ passe sous la forêt de Beaumont-le-Roger (Eure), réapparaît près de l'ancien château de Grosley-sur-Risle, à la Fontaine-Roger, que la tradition a surnommée la Fontaine Enragée[2].
Comunas vesinas[modificar | modificar la font]
Istòria[modificar | modificar la font]
Administracion[modificar | modificar la font]
Demografia[modificar | modificar la font]
Luòcs e monuments[modificar | modificar la font]
Personalitats ligadas amb la comuna[modificar | modificar la font]
Véser tanben[modificar | modificar la font]
Ligams extèrnes[modificar | modificar la font]
Nòtas[modificar | modificar la font]
- ↑ De nombroses autors soslinhan aquela particularité, sustot : Auguste Lo Prevost, en las siás Nòtas per servir a la topographie e a l'istòria de las municipalitats del departament de l'Eure, 1849, Jean François Gabriel Vaugeois, en la siá Istòria de las antiquitats de la vila de Laigle e de los sieus environs, 1841, CH. Piquet, géographe Del Rei e S.A.R. Modèl:Mgr, en las siás Nòtas per servir a la topographie e a l'istòria de las municipalitats del departament de l'Eure per Diccionari géographique universal en contenent la descripcion de totes los luòcs dels glòbs interessantes jos l'informe de la geografia fisica e politica, de l'istòria, de l'estatistica, del comèrci e de l'indústria, per una societat de géographes, tome huitième, a París en las éditeurs A.J. Killian, libraire, Carrièra de Choiseul n°3, quai de Conte n°17".
- ↑ De nombreux auteurs signalent cette particularité, notamment : Auguste Le Prevost, dans ses Notes pour servir à la topographie et à l'histoire des communes du département de l'Eure, 1849, Jean François Gabriel Vaugeois, dans son Histoire des antiquités de la ville de Laigle et de ses environs, 1841, CH. Piquet, géographe du Roi et S.A.R. Modèl:Mgr, dans leurs Notes pour servir à la topographie et à l'histoire des communes du département de l'Eure par Dictionnaire géographique universel contenant la description de tous les lieux du globe intéressants sous le rapport de la géographie physique et politique, de l'histoire, de la statistique, du commerce et de l'industrie, par une société de géographes, tome huitième, à Paris chez les éditeurs A.J. Killian, libraire, rue de Choiseul n°3, quai de Conti n°17".


text:
Marina Abramović
Marina Abramovic es una artista performer sèrbia. Nascuda en Belgrad, anciana Iogoslavia, uèi Serbia lo 30 de novembre de 1946.
Estudièt de Bères arts en Belgrad e Zagrèb. En 1976 se partís en Amsterdam e comença a realizar performances a on explòra lo dolor corporal e lo còs coma expression artistica. Es cridada la menina del performer.
Fòrça de las siás òbras son realizadas al bòrd del tanben artista performance Ulay, coble sentimental de Abramovic dempuèi 1976 a 1988.
Tre 2000, realiza espectacles teatrales en se basant en las siás vivéncias.


text:
Batalha de Peitieus (1356)
La batalha de Peitieus se debanèt lo 19 de setembre de 1356 durant la Guèrra de Cent Ans. Opausèt una armada anglesa de 7 000 òmes dirigits per lo Prince Negre a una armada francesa de 15 000 òmes menats per lo rèi Joan II (1350-1364). Fòrça murtriera per lei dos camps, s'acabèt per una desfacha francesa marcada per la captura dau rèi e la mòrt d'unei senhors francés importants coma lo duc de Borbon o lo Conestable de França.
La captura dau rèi marquèt lo començament d'una crisi intèrna en França en causa de l'afebliment de l'autoritat centrala e de la pèrda de prestigi de la noblesa. En 1360, foguèt signat lo tractat de Brétigny per liberar Joan II en cambi de concessions territòrialas importantas.


text:
Pena (Tarn)
Pena [1][2] (Penne en francés) es una comuna lengadociana situada dins lo departament de Tarn e la region de Miègjorn-Pirenèus.
Somari
Geografia[modificar | modificar la font]
Penjat a un puèg rocasut que tresplomba la riba esquèrra d'Avairon, lo vilatge vièlh de Penna es dominat per las roïnas de son castèl.
Protoistòria e istòria[modificar | modificar la font]
- Dempuèi la mitat del sègle XIX, Jean-Baptiste Noulet escavèt l'espeluga dicha Lo Cosòl d'Armand a Pena, datant de l’Edat del Bronze. Los objèctes son conservats al Museum de Tolosa.
- En 580, a l'epòca dels primièrs senhors de Pena, una glèisa foguèt bastida patronizada per sant Salvi, evesque d'Albi.
- Al sègle XII e XIII foguèt bastida la glèisa actuala, orientada a l'èst e integrada dins las fortificacions del vilatge. L'absida dominava lo valat que venguèt la plaça actuala.
- En 1562, pendent las guèrras de religion, los protestants de Pena e aqueles de Montflanquin vinquèron Charry, un luòctenent de Montluc. Blasi de Montluc, al cap de l’armada reiala e dels catolics, prenguèt la vila e 700 protestants i foguèron massacrats, tanben las femnas qu'avián aparat la vila[3].
- En 1568 lo cap dels protestants Felip de Rabastens prenguèt la vila demorada catolica. La glèisa foguèt en partida destruida[4].
Quand la patz religiosa tornèt, la glèisa foguèt restaurada dins l'estil gotic occitan. Una pòrta es alara dubèrta a l'èst sul valat uèi aterrit, e la glèisa cambièt d'orientacion cap a l'oèst.
Istòria[modificar | modificar la font]
Administracion[modificar | modificar la font]
Demografia[modificar | modificar la font]
Luòcs e monuments[modificar | modificar la font]
- Vilatge medieval
- Glèisa del sègle XIII dins las murlhas.
- Espeluga de la Magdelena dels Albis.
- Castelar dominant la val d'Avairon.
Personnalités liées à la commune[modificar | modificar la font]
Noel Arnaud (escrivan e editor) comprèt son primièr ostal a Pena a la fin dels an 40. En primièr estivant, s’instalèt dins lo vilatge per i demorar fins a la sa mòrt en 2003.
Nòtas e referéncias[modificar | modificar la font]
- ↑ Patrici Pojada, Repertòri toponimic de las comunas de la region Miègjorn-Pirenèus, Nouvelles Éditions Loubatières, 2009, ISBN 978-2-86266-573-3
- ↑ Sit Toponimia occitana
- ↑ (fr)Miquel, Guerres de religion, p 234
- ↑ font : Informacion presenta dins la glèisa.


text:
Partit Nacional Escocés
Lo Partit Nacional Escocés (en gaelic d'Escòcia Pàrtaidh Nàiseanta na h-Alba, en anglés Scottish National Party, en scòts Scottis Naitional Pairtie) (SNP) es un partit politic escocés de tendéncia nacionalista e socialdemocrata, fondat en 1934 en resulta d'una fusion d’autres gropusculs. Es actualament coordenat per Alex Salmond e dirigit per Ian Hudghton (president) e Duncan Ross (secretari nacional). Es membre de l'Aliança Liura Europèa.
Son partisans de l’autonomia escocesa coma primièr pas cap a l'independéncia dins l'encastre de l'Union Europèa, a mai s'es amb qualques resèrvas, e de mantenir un estat del benèsser tot en distribuir los beneficis del petròli. Tenon pas una postura clara en favor de las lengas minoritàrias, coma lo gaelic o lo scòts, encara que siá estada adoptada la devisa gaelica Alba heatha snein o reo (Independéncia e futur d’Escòcia).


text:
Jean-Jacques Rousseau
Jean-Jacques Rousseau (n. en 1712 a Genèva, m.1778) foguèt un escrivan, filosòf e musician genevés d'expression francesa. Foguèt un dels pus importants filosòfs dal Sègle dei Lutz, totun las siás idèas e lo sieu caractèr l'opausèron sovent a d'autras illustrats e als ideals del movement.
La filosofia politica de Rousseau se situa dins lo corrent contractualista dels filosòfs britanics dels sègles XVII e XVIII, e lo sieu famós Discors sus l'origina e fondaments de l'inegalitat entre los òmes es concebut coma un dialòg dobèrt amb l'òbra de Thomas Hobbes. Precursor de la pensada democratica, lo sieu ponch de partida es una critica contra l'ingenuitat de la pensada illustrada, mai que mai en lo prètzfach que l'Illustracion autregèt a la cultura e a la coneissença coma provedidor de bontat. Defendèt que la cultura es una capa de convencions e procediments arbitraris que se superpausa a l'òme originari, aquò es, natural, e que doncas *falseja e pervertís las condicions superioras que l'èsser uman possedís de manièra intrinseca. L'artificialitat de las nòrmas forman la societat e lo lengatge dels divèrses pòbles, que negan als individús la possibilitat d'una realizacion plena coma talas e pervertisson lo sieu èsser natural. La siá consideracion de l'èsser uman coma individú cultural met los fondaments de l'etnologia modèrna, coma soslinhèt Claude Lévi-Strauss.
La siá òbra iconoclasta prefigura las teorias evolucionistas de Charles Darwin. Lo sieu eiretatge de pensador radical e revolucionari es probablament melhor exprimit en la siá frasa pus celèbra, contenguda dins lo Contracte Social: « L'òme nais liure, mas de totes costats es encadenat ». Las siás idèas politicas influiguèron a la Revolucion Francesa e al desvolopament de las teorias liberalas e nacionalistas. Es conegut, particularament, per los sieus trabalhs sus l'òme, la societat e l'educacion.


text:
Soda Stereo
Soda Stereo que ho un deus màgers grops de ròc d'Argentina e deu monde ispanic en generau enter la soa fondacion en 1982 e la soa dissolucion en 1997 arron ua virada internacionau e per encausa de conflictes personaus enter los sons membres.
Los sons membres que hon : Gustavo Cerati (guitarra e votz), Héctor "Zeta" Bosio (baisha e còr) e Carlos Alberto Ficicchia (Charly Alberti, bateria).
Enter las soas cançons las mei famosas que's pòt mentàver : Canción animal, Comfort y música para volar, Signos e Sueño Stereo


text:
Zhentarim
Dins lo monde fictiu dei Reiaumes Oblidats, lo Zhentarim es una organizacion sinistra que cèrca d'esplechar totei lei ressorsas de Fadaruna per ela. Lo Zhentarim es une organizacion malefica que son objectiu es de dominar lo territòri anant de la Mar de Luna au nòrd de la Còsta deis Espasas. Estent a la partença una societat secrèta, lo Zhentarim a dubertament operat dins la region de la Mar de Luna, especialament a l'entorn de Castel-Zhentil, sa basa d'operacions. Lo Zhentarim es ara dirigit per Fzoul Chembril, Elegit de Baine e Grand Senhor dau Zhentarim.


text:
Tarragona
Tarragona es lo capluòc de la comarca catalana de Tarragonés e de la província del meteis nom.
La ciutat foguèt tanben capitala de la província romana Tarraconensis (Tarragonesa), e es per aquesta rason que ten dins son patrimòni actual de vestigis arqueologics e monuments remarcables que datan d'aquela epòca (coma l'anfiteatre o sas muralhas. Teniá 155 563 abitants en 2009
e 675 000 abitants dins l'airal metropolitan.
Geografia[modificar | modificar la font]
La vila se situa sus la còsta de la mar Mediterranèa, en riba esquèrra de l'embocadura del flum Francolí.
Transports[modificar | modificar la font]
Lo pòrt de Tarragona es lo primièr pòrt de merças d'Espanha. L'Aeropòrt de Tarragona-Reus es situat à Reus e dispausa de vint e set linhas rzgularas internacionalas e nacionales, la vila dispausa d'une gara TGV (gara de Camp de Tarragona) e d'une gara centrala desservissent pels trens regionals e de grandas linhas.
Embessonatges[modificar | modificar la font]
Ligams extèrnes[modificar | modificar la font]
- Pagina web de la Comuna
- Informacion de la Generalitat de Catalonha
- Informacion de l'Institut d'Estadística de Catalunya
- Les nostres imatges de Tarragona, pagina amb d'imatges de Tarragona, las fèstas, etc.
- Tàrraco Wiki
- Notícies de la demarcació de Tarragona
- Agenda d'actes de la demarcació de Tarragona
- Web amb informació de la Tàrraco Imperial
- xagatarragona.cat informacion culturala e istorica de Tarragona


text:
Castèu d'It
Lo castèu d'It [1] (var. castèth/castèl/chastèl/chastèu d'It) es una fortalesa occitana bastida subre l'illon d'It a Marselha, dins l'archipèla dau Frieu, a partir de 1529 per lo rei Francés I de França. Bastida amb una tòca militara, venguèt una preson. Es amb aquel estatut que venguèt famós dins la literatura mondiala pr'amor dau roman d'Alexandre Dumas : Lo Còmte de Monte-Cristo.
Dins la realitat, foguèt lo luòc de detencion dau Marqués de Sade e dau còmte de Mirabèu.
Au sègle XX venguèt simplament un far (amb una familha per lo manténer) puei un luòc toristic.
Nòtas[modificar | modificar la font]
- ↑ «L'an que desus [1536] et dimars 22 d'aoust (...), Andrieu Doria nos venguet vesitar ambé 20 galeros et dos fragatos e vautet nostros illos et la fortalesso d'It.» (Jornau d'Onorat de Vaubèla, t. II, p. 306. Servici dei publicacions de l'Universitat de Provença, 1985; tèxte establit per V. L. Bourrily, R. Duchêne, L. Gaillard, Ch. Rostaing).


text:
Juan de Zúñiga Avellaneda y Bazán
Juan de Zúñiga Avellaneda y Bazán (1551 - lo 4 de seteme de 1608) que ho un nòble, militar, e òmi d'estat espanhòl au servici de Felip II d'Espanha puish de Felip III.
Hilh dei IVau comte de Miranda, Francisco de Zúñiga y Avellaneda e de María de Bazán y Ulloa, qu'èra donc gessit deu gran ostau de Zúñiga e que'n vadó quitament cap en tot esposar la soa neboda María de Zúñiga, çò qui he d'eth un Gran d'Espanha.
Que lutè dens los rengs espanhòus durant la Rebellion de la Alpujarras puish en Italia.
Après que vadó vicerei de Catalonha e de Nàpols e tanben president de la Junta de Castelha.


text:
Steenbecque
Steenbecque es una comuna francesa del departament del Nòrd e de la region del Nòrd-Pas de Calais.
Somari
Geografia[modificar | modificar la font]
==Istòria==
1169 : Simon de Steenbecque, senhor de Blaringhem, Ebblinghem, Nieles, Pradelles, Thiennes, .
1297 : Philippe lo Polit ocupa tota la Flandre maritima.
Lo 15 de julhet de 1298, Baudoin de la Planque, senhor de Steenbecque e de Thiennes, recep tota la tèrra de Blaringhem, confisquée sus Thomas de Lille.
1578 : Jeanne, madama de Steenbecque, fonda un oratoire en l'onor de Santa Pharaïlde.
1582 : Jeanne de Steenbecque esposa lo senhor de (Mailly-)Popatz(t)z.
La Mois invalide (de març)M, un forcené armat d'una carabine a detengut lo cònsol, Claude Rahou, 72 ans[1], en otage. Après près de sèt oras de negociacions portadas pel GIGN, lo forcené s'a retut en començament de serada. Pendent tot aquel temps, lo cònsol a #èsser retengut dins la siá comuna per un ancià emplegat municipal de 47 ans. Aquel darrièr, paire de tres mainats, èra en depression. Un différend, vièlh d'una quinzena d'ans l'opausava al cònsol. Lo ancià emplegat municipal i aviá queigut d'un échafaudage e aviá recebut, segon lududes, de las indemnités insufisentas per aquel #que considerava èsser un accident del trabalh. Reprotxava Egalament al cònsol de pas lo i aver pro sostengut. Lo forcené i aviá ja #èsser condemnat l'an 1996 a un mes de preson amb sursis per aver-i menaçat lo cònsol amb un guinhauet[2],[3].
1169 : Simon de Steenbecque, seigneur de Blaringhem, Ebblinghem, Nieles, Pradelles, Thiennes, .
1297 : Philippe le Bel occupe toute la Flandre maritime.
Le 15 juillet 1298, Baudoin de la Planque, seigneur de Steenbecque et de Thiennes, reçoit toute la terre de Blaringhem, confisquée sur Thomas de Lille.
1578 : Jeanne, dame de Steenbecque, fonde un oratoire en l'honneur de Sainte Pharaïlde.
1582 : Jeanne de Steenbecque épouse le seigneur de (Mailly-)Mame(t)z.
Le Mois invalide (mars)M, un forcené armé d'une carabine a détenu le maire, Claude Rahou, 72 ans[4], en otage. Après près de sept heures de négociations menées par le GIGN, le forcené s'est rendu en début de soirée. Pendant tout ce temps, le maire a été retenu dans sa mairie par un ancien employé municipal de 47 ans. Ce dernier, père de trois enfants, était en dépression. Un différend, vieux d'une quinzaine d'années l'opposait au maire. L'ancien employé municipal était tombé d'un échafaudage et avait reçu, selon lui, des indemnités insuffisantes pour ce qu'il considérait être un accident du travail. Il reprochait également au maire de ne pas l'avoir assez soutenu. Le forcené avait déjà été condamné en 1996 à un mois de prison avec sursis pour avoir menacé le maire avec un couteau[5],[6].
Administracion[modificar | modificar la font]
Demografia[modificar | modificar la font]
Luòcs e monuments[modificar | modificar la font]
Personalitats ligadas amb la comuna[modificar | modificar la font]
Véser tanben[modificar | modificar la font]
Ligams extèrnes[modificar | modificar la font]
Nòtas[modificar | modificar la font]
- ↑ Paissièra de otage a Steenbecque, amb vidèo :: LA VOTZ DEL NÒRD
- ↑ Lo Figaro - Actualitats : Lo cònsol de Steenbecque sequestrats
- ↑ detlo_cònsol_es_terminee.html Nòu Obs : la paissièra de otage a acabat
- ↑ Prise d'otage à Steenbecque, avec vidéo :: LA VOIX DU NORD
- ↑ Le Figaro - Actualités : Le maire de Steenbecque pris en otage
- ↑ Nouvel Obs : la prise d'otage est terminée