text:
Hippie
Lo movement hippie es un corrent de contracultura aparegut dins los ans 1960 als Estats Units d'America, abans de s'escampar dins lo rèste del mond occidental. Los hippies, eissits en granda partida de la jovença nombrosa del baby boom de la postguèrra, rebutavan las valors tradicionalas, lo biais viure de la generacion pairala e la societat de consomacion.
L'obertura a d'autres culturas, un besonh d'emancipacion, la recerca de novèlas percepcions sensorialas e d'estats de consciéncia modificats, menèron los hippies cap a las expressions artisticas del psiquedelisme. Dins lors comunautats, esperavan viure libres, dins de rapòrts umans que serián mai autentics. Trencant las normas de las generacions precedentas, lo movement aguèt una influéncia culturala màger, subretot dins lo domèni musical. La difusion d'una partida de las valors eissidas d'aquel movement faguèt avençar aviat l'evolucion de las mors de la societat occidentala tota, alara que lo quita movement perdava pauc a pauc son amplor.
Somari
- 1 Definicion
- 2 Istòria
- 3 Contracultura hippie
- 4 Pòrtas de la percepcion e influéncia orientala
- 5 Estetica hippie
- 6 Eritatge de las valors hippies
- 7 Annèxes
- 8 Notas e referéncias
Definicion[modificar | modificar la font]
Lo lexicograf Jesse Sheidlower, principal editor de l’Oxford English Dictionary, considèra que los tèrmes hipster e hippie derivan del mot hip, que l'origina es mal coneguda. Pasmens, segon el, lo tèrme « hippie » auriá son origina dins un mot african « hip », deribat del tèrme wolof « hipi » significant « dobrir los uèis »[1], tanben utilizat dins lo mot anglés « hipster », fabregat per Harry Gibson en 1940[2] e designant les amators de bebop dels ans 1940. Tanben poiriá èsser un jòc de mot amb « hype » significant « adaise, al fach »[3].
Una autra origina del tèrme a vegadas donada es una derivacion de l'acronim « H.I.P. », fasent referéncia a un quartièr de San Francisco, l'Haight-Ashbury Independant Property, ocupat pels hippies, mas la primièra utilizacion del mot dins los medias, anteriora a aquel epòca, sembla se trapar dins un numero del Time de novembre de 1964 evocant l'usatge de dròga d'un gojat de 20 ans qu'aviá fach un escandal[4]. Es dins aquela revista que segon l'istorian Ronald Creagh « fixa l'epicentre del movement dins lo quartièr d'Haight-Ashbury » e en 1967, lo San Francisco Chronicle anóncia a la una que cent mila hippies anavan envasir San Francisco l'estiu venent[5].
Pasmens, los hippies utilisavan pas aquel tèrme per se nomenar d'espreles. Se disian puslèu « flower children » (« enfants flors »), « beautiful people » (« bèlas personas » ou « bèla gents »), o mai ironicament « freaks » o « heads » encara « acid heads » (respectivament: « los monstres », « las tèstas » o encara « las tèstas d'acid »)[6].
De biais general, los hippies contestavan lo materialisme e lo consumerisme de las societats industrialas e tanben tot çò que s'i ligava. Subretot rebutavan las valors associadas al trabalh, a la capitada professionala e la primautat dels bens tecnologics al prejudici dels bens naturals. Esperavan una mena de fraternitat universala amb que pensavan trobar d'idèas e de tecnicas dins de societats tradicionalas[7]. Aquel complèxe ideologic, subretot constituit en una praxis, foguèt pas vertadierament teorizat e jamai faguèt l'objècte d'una omogeneïtat practica entre aqueles e aquelas se reconeissent coma hippies.
Força èran d'estudiants de la classa mejana[8], eissits de la generacion nombrosa del baby boom de la postguèrra. Jack Weinberg, membre del « Free Speech Movement » dins los ans 1960, èra l'autor de la frasa celèbra : ''Fisetz pas de qualcun que passèt trenta ans''[9] que mòstra sens equivòca la volontat de se destriar de la generacion precedenta.
Istòria[modificar | modificar la font]
Davancièrs[modificar | modificar la font]
De segur que se lo quite fenomèn nais vertadierament als Estats Units d'America al començament dels ans 1960, existís de similituds amb los filosofes cinics, coma lo Grèc Diogènes de Sinope, al sègle IV AbC.[10]. Lo movement hippie tanben a de raïces comunas amb l'amor liure del mazdaquisme iranian del sègle Sègle VI[11] e tanben se poiriá citar Jean-Jacques Rousseau d'entre aqueles que l'influencièron[12]. Mas las premicias las mai claras se manifestan al Sègle XIX.
En Alemanha, a partir de 1896, la Lebensreform, inspirada del paganisme ancian, amb los wandervogel e los naturmensch, precedèron los hippies d'unas decenias. Adolf Just dobriguèt son primièr centre en 1896 dins los monts de l'Harz e publiquèt son libre màger titulat Tornar a la natura !, que venguèt lo modèl dels « enfants de la natura » lo meteis an[13]. Las fotografias de l’epòca, s'avián pas estat en blanc e negre, poirián donar l’impression d’aver èsser presas dins una comunautat hippie dels ans 1960 als EUA[14]. Un migrant alemand, Bill Pester, s'installèt en 1906 a Palm Canyon en Califòrnia dins una cabana per viure dins un biais tot parièr a aquel qu'anava sorgir dins la societat americana seissenta ans mai tard[14]. Un autre Allemand, Maximillian Sikinger, s'installèt a Santa Monica Mountains a partir de 1935 per inspirar los Estatsunians a venir de « nature boys » (de « garçons de la natura ») e foguèt fòrça actiu al sen del movement hippie dels ans 1960[14].
Los davancièrs dirèctes dins los ans 1950 son los membres del movement literari de la Beat generation, que las figuras emblematicas William Burroughs, Allen Ginsberg e Jack Kerouac foguèron de referéncias pel movement hippie.
Lo movement hippie es considerat par l'istorian de l'anarquisme Ronald Creagh coma la darrièra ressorgéncia espectaculara del socialisme utopic[15], que se caracteriza per una volontat de transformacion de la societat non pas mejans una revolucion politica, nimai sus una accion reformista iniciada per l'Estat, mas sus la creacion d'una contrasocietat socialista dins lo quita sistèma, realizant de comunautats idealas mai o mens libertàrias. Aquela filiacion es de mai revendicada per d'unes[a 1],[a 2], coma los Diggers de San Francisco que lo nom es una referéncia a un collectiu d'esquataires del Sègle XVII.
La Desobesisença civila (1849), òbra d'Henry David Thoreau teorizant aquel radicalisme, foguèt una referéncia pels pacifistas dels ans 1960[16].
Començaments als EUA[modificar | modificar la font]
Als Estats Units d'America, lo movement comença a l'entorn dels ans 1960[17] dins un contèxte de contestacion e de refús de l'òrdre establit; las manifestacions contra la guèrra de Vietnam e las revòltas dels Negres dins las grandas vilas dels EUA fedèran de fach una partida de la jovença. Mas aquela generacion, nascuda just après la Segonda Guèrra mondiala, rebutava tanben l'« American way of life » e son conformisme, la somission al poder e als canons de l'art. Cercava a fugir la societat de consomacion potant la valors ecologistas e egalitàrias inspiradas de las filosofias orientalas[7].
Fòrça de las aspiracions hippies son eritadas dels escrivans de la Beat Generation, tanben considerats coma davancièrs del movement car del meteis biais exprimissián una trencadura amb la societat de massas. Vivián una vida liberada, facha de desplaçaments de contunh: Sus la rota (On the Road, 1957) foguèt un libre emblematic d'aquela quista e o demora pels hippies, pasmens se Kerouac se desinteressava dels hippies. Allen Ginsberg al contrari ne demorèt pròche, e inspirèt entre autres Bob Dylan. Gary Snyder, mejans los seus escrichs e la seuna experiéncia, contribuiguèt fòrça a promòure la filosofia orientala e bodista qu'èran pas encara popularas a aquel epòca.
A l'ideal d'una vida centrada sus la libertat, una sexualitat sens tabó e la musica, los hippies apondèron lo psiquedelisme e sa recerca de percepcions novèlas per l'usatge de drògas. Timothy Leary, per sa formula « turn on, tune in, drop out» [18], presicava la revolucion psiquedelica mejans lo LSD - a aquel epòca encara legal - e en 1964 l'escrivan Ken Kesey fondèt las Merry Pranksters amb qui percorriá los Estats Units d'America dins un bus ornat d'esperel e d'organizar d'acid tests banhat dins lo ròck psiquelic dels Grateful Dead.
La mediatizacion dels Merry Pranksters faguèt naícer de comunautats coma l'East Village a Nòva York o Haight-Ashbury a San Francisco[19] ont, a partir de 1965, fòrça hippies comencèron a s'installar. Los diggers, un grop de teatre de carrièra, n'assuravan l'intendéncia, fasent entre autre la recuperacion dels demais de la vila, e distribuïguèron gratuitament manjar, sonhs e LSD.
Lo vam de las comunautats hippies, lor consomacion de drògas, e l'atrach qu'avián jols minors en fuga, inquietèron las autoritats. La Califòrnia interdiguèt l'usatge del LSD lo 6 d'octobre de 1966, lèu seguèt lo rèste del país. L'imatge populara del LSD cambièt e venguèt aquela d'un produch dangierós[19].
Summer of Love[modificar | modificar la font]
En 1967, de grandas reünions o love-in (o tanben be-in) e de concèrts gratuits foguèron organizats al Golden Gate Park, près d'Haight-Ashbury, un quartièr de San Francisco. Al mes de genièr d'aquel an, la performança giganta de l'Human Be-In foguèt considerada coma l'instant de gràcia del movement, amassant centenats de personas, eissidas de las diferentas « tribús » de la contracultura de l'epòca, vengudas legir de poesia, èsser ensems e ecotar la musica de grops coma los Grateful Dead, Jefferson Airplane o Country Joe and the Fish[20]. Al solelh colcar, la fola camina cap a la plaja per i passar la serada. Al metais temps, la polícia profiècha de l'abséncia dels abitants de Haight-Ashbury per arrestar cinquanta personas, ço qu'inogurèt un periòde de percaç dels dealers de drògas doças[21].
Los estudiants dels colleges (las universitats) e high schools (los licèus) comencèron a arribar sul site pendent lors vacanças de prima de 1967. Pasmens se los dirigents de la municipalitat avián estat determinats a arrestar l'afluéncia dels joves daissats liures per lors escolas per l'estiu, atirèron sens lo voler l’atencion sus l'eveniment. Una seriá d'articles d'actualitat dins los jornals locals alertèt los medias nacionals sul movement hippie que s'espandissá[22]. De membres de la comunautat d'Haight Ashbury i respondèron formant lo Council of the Summer of Love, donant atal un nom oficial a un movement creat pels çò diches[23].
L'eveniment de l'estiu foguèt lo festenal internacional de musica pop de Monterey qu'amassèt 200 000 personas e ont Jimi Hendrix e The Who joguèron pel primièr còp. L'evolucion personala e artistica dels Beatles a aquel epòca tanben joguèt un ròtle dins la portada del Summer of Love : All You Need Is Love, escochat pel mond entièr, insistava suls ideals d'amor, de patz e d'unitat carrejat per la contracultura. Lo disc Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band, sortit en junh de 1967, sintetisava per sas influéncias psiquedelicas, l'usatge dels instruments indians, son estug de colors vivas, la quita esséncia del Summer of Love[24].
Pendent l'estiu, pas mens de 100 000 joves originaris del mond entièr convergèron dins lo quartièr d'Haight-Ashbury, a San Francisco, a Berkeley, e dins d'autras vilas de la region, per se jònher a una version populara de l'experiéncia hippie[25].
Haight-Ashbury foguèt alara victima de son succés: alara que d'hippies, totjorn mai joves, contunhavan d'afluir, las drògas duras i apareguèron e las davaladas de polícia se multipliquèron[26]. Los hippies serián alara fins a 300 000 pel país entièr[7].
Revolucions de 1968[modificar | modificar la font]
Dins los ans 1960, lo movement hippie èra encara pauc present en Euròpa continentala, ont pasmens cemençava a s'introduire pels bias de la musica[a 3]. En França, los relais del corrent hippie al començament de la deceniá èran la revista Rock & Folk e lo Pop Club sus France Inter[27]. La revista Actuel, la referéncia del movement en França, foguèt creat sonque 1970. Las paraulas d'un jove hippie francés d'aquels ans reculhidas per Bernard Plossu èran pas diferentas d'aquelas d'otratlantic [28].
Alara qu'als EUA, jos l'influéncia d'activistas coma Jerry Rubin e Abbie Hoffman, una partida del movement hippie se radicalisava e parlava de revolucion[29], dins fòrça autres païses del mond, los ans 1960 vegèron tanben florir una contestacion de l'òrdre establit mai vasta e mai violenta qu'aquela presicada pels hippies. Atal, en Euròpa, alara que la proporcion de la populacion nascuda après 1945 passava lo 25 %, la Segonde Guèrra mondiala semblava aver èsser pas qu'una parentèsi: los mèsmes dirigents èran totjorn presents al poder dins d'unes païses, coma l'Espanha franquista. L'ambiant èra plan pesuc en Alemanha, ont pesava un tabó sul passat de la generacion del nazisme[30].
Als Païses Basses, los provos d'Amsterdam se faguèron remarcar en organizant de manifestacions a l'ocasion del mariadatge de la reina Beatrix amb Claus von Amsberg, ancian membre de las Jovenças hitlerianas. Aquel movement d'esquèrra presicava la gratuitat e invitava cadun a pénher sa bicicleta de blanc e de la daissar a la liura disposicion dels abitants[31]. Mai provocators, mai politizats e militants que los hippies, son a vegadas creditats de cambiaments arribats a aquel epòca en Euròpa[32]. Per Daniel Cohn-Bendit, « sens los provos e l'exemple que donèron als joves dels autres païses, l'Euròpa d'ara seriá pas çò que venguèt »[33].
En França, los situacionistas presicavan l'autogestion e la revolucion de la vida quotidiana, projècte libertari e edonista resumit per l'eslogan: « Viure sens temps mòrt e gausir sens empachament ».
L'an 1968 fuguèt marcat, dins un contèxte del bolh general de cada costat del Ridèl de fèrre, par l'espeliment d"aqueles movements de revòlta dins los mitans estudiants e obrièrs d'un grand nombre de païses coma en Alemanha, en França, en Itàlia, als EUA, al Japon, al Mexic e al Brasil e tanben dans la Checoslovaquia de la prima de Praga.
En França, mai de 1968 espeliguèt una contestacion de tot bias d'autoritat. Una partida activa del movement licean e estudiant revendica entre autre la « liberalizacion de las mors » e, al delà, contesta la « vièlha Universitat », la societat de consomacion, lo capitalisme e gaireben totas las institucions e valors tradicionalas. S'aquelas revendicacions èran pròchas de las lors, l'obrierisme e los arguments ligats a la « lucha de las classas » los coneguèron pas la contracultura hippie que se situa mai dins çò qu'Edgar Morin nomenará un « esquerrisme existencial » menant a cambiar la vida vidanta mai que lo sistèma politic[16].
Respondent a aquelas contestacions violentas, lo retorn a l'òrdre venguèt subte, e de militants virèron dins l'accion armada. D'autres renoncièron a cambiar la societat e adoptèron lo principi hippie, explicant que « çò personal es politic »[16] ; aqueles prenguèron la rota o rejonguèron de comunautats fòra de las vilas. Es, per exemple, après lo chaple de Tlateloco en 1968 que nasquèt lo movement hippie mexican, los Jipitecas[34].
A partir de 1968, los joves europèus prenguèron tanben la rota, d'en primièrs cap a Eivissa, e Amsterdam que venguèt la capitala europèa dels hippies. Alà Yoko Ono e John Lennon organizèron en 1969 lo primier « Bed-in for Peace ».
Apogèu del movement[modificar | modificar la font]
En agost de 1969 se debanèt lo festenal de Woodstock, un festenal de musica e un acamp emblematic de la cultura hippie. Lo luòc èra Bethel sus las tèrras del bordièr Max Yasgur[35], a unes seissentas quilomètres de Woodstock dins l'Estat de Nòva York.
Organizat per se debanar del al , e amassar 50 000 espectators, aculhiguèt fin finala mai de 500 000, e fòrça espectators paguèron pas lor plaça; contunhèt un jorn de mai, es a dire fins al al matin. Lo festenal preposava de concèrts de 32 grops e solistas de musicas pop, fòlk, ròck, sol e blues[36].
Malgrat la pluèja e una organizacion totalament despassada pels eveniments, lo festenal demora dins las memòrias coma un moment excepcional, estalivat de tota violéncia, e venguèt un mite. Joe Cocker sortiguèt de scèna disent: « Pas cap d'aqueles qu'èran aicí tendrá pas jamai besonh de se sentir sol »[a 4] e quaranta ans mai tard, Arlo Guthrie evòca encara son « sentiment d’aver tornat trobat fe en l’individú »[37].
Una setmana mai tard, lo festenal de l'illa de Wight, amb Bob Dylan en vedeta e 250 000 espectators aguèt una amplor comparabla.
Fòrça hippies èran presents pendent los acampases dins lo causse de Larzac[38] del 25 e e del 17 e qu'amassèron cadun près de 100 000 participants, e la marcha cap a París del qu'amassèt a l'arribada 40 000 manifestants. Aqueles acamps èran ligats a una resisténcia de païsans contra una vasta expropriacion de lors tèrras del Larzac e èran diferents dels festenals estasunians. Sedugèron los hippies car centrats, çò pensavan, a l'entorn de tèmas del pacifisme, de l'emancipacion sexuala e del retorn cap a la tèrra. José Bové ne parlèt coma d'un « Woodstock francés »[39]
Los festenals de Nambassa en Nòva Zelanda amassèron de desenas de miliers de personas entre 1976 e 1981.
Reaccions[modificar | modificar la font]
La revòlta contra l'òrdre establit aguèt de consequéncias sul movement hippie. En mai dels percaces per usatges o possessions de drògas, de condamnacions per otratge a la mors repondiguèon a las provocacions. De personalitats hippies faisián escandal, coma Grace Slick reputada « capabla de tot », coma cantar lo pitre nud puslèu que molhar sa camisa quand pluviá, levar lo ponh amb las Black Panthers, o de portar de l'LSD a una invitacion a l'Ostal Blanc[40],[41]. Jim Morisson pel meteis genre « d'otratge a las bonas mors » e « de mòstra indecenta » fuguèt condamnat en 1970 a uèit meses de prison ferma[42]. Las comunautats d'hippies mai anonimas coneguèron tanben d'embestiament, que sián o non d'esquats.
La quita « societat de consomacion » tant criticada pels hippies s'accomodèt fòrça plan d'aquel movement que vegèt tot aquò coma un efièch de mòda. Las produccions descrivant los hippies faguèron succés commercial, coma la comèdia musicala Hair o, pel liure, L'Antiviatge de Muriel Cerf[a 5]. Après s'èsser trufat dels « pel long, idèas cortas » lo quite Johnny Hallyday se mostrava un temps vestit coma hippie per cantar Jésus Christ est un hippie. Las grandas companhiás del disc èran plan presentas a Woodstock[43] ; lo film del festenal foguèt presentat a Canas, e los idòls pop coneguèron la glòria a Hollywood. Aquela utilizacion comerciala èra vist pels hippies coma contrari a lors ideals[a 6] ; a partir dels festenal de Monterey, Grateful Dead la refusava disent: « Degun sap pas exactament cossí, mas savèm per experiéncia que qualqu'un, endacòm, va ganhar d'argent amb tota aquela musica gratuita e tot aquel amor liure (...) »[20].
Declin[modificar | modificar la font]
Lo concèrt gratuit dels Rolling Stones a Altamont en decembre de 1969, qu'auriá podut èsser second Woodstock, amassèt 300 000 personas a l'èst de San Francisco. Tanbem mal organizat coma Woodstock, aquel còp se debanèt de biais catastrofic: lo servici d'òrdre constituit d'Hells Angels provoquèt de batèstas amb los espectators e n'escotelèron un, Meredith Hunter, gojat de 18 ans, qu'auriá puntat un revolver contra Mick Jagger[44]. A meteis epòca, l'adopcion de l'estil hippie per de personalitats coma Charles Manson e sa « familha » de criminals, condamnats per murtres (coma aquel de Sharon Tate) près de Los Angeles, acabèron amb lo « Peace and Love » movement. L'America ofensada e una bona partida dels quita hippies comencèron a se n'alunhar sens pasmens que lo movement desaparesca plenament. Lo passatge a las « drògas duras » e la mòrt de Jimi Hendrix, de Janis Joplin puèi de Jim Morrison, entre autres, après abús d'alcoòl, de medicaments o per subredòsi, contribuiguèt fòrça al sentiment de casuda. Neil Young escriguèt The Needle and the Damage Done (L'Agulha e los domatges causats) per evocar, mai tard, lo problèma. Amb la fin de la guèrre del Vietnam en 1975.
Lo movement punk que seguís es un autre tipe de revòlta que revendica son desesper mejans l'expression niilista « no future ».
Pasmens, « la fin del movement hippie » degun la datèt precision. D'unes penson l'aver vista en 1967, d'autres a la fin dels ans 1970[45]
Contracultura hippie[modificar | modificar la font]
Refús de l'autoritat[modificar | modificar la font]
Los hippies tornèron sus l'idèa d'autoritat, e subretot la pairala[46], e tot çò que l'acompanhava: tota dominacion de l'un sus l'autre. Cercant a crear d'autres rapòrts amb los lor enfants, los hippies adoptèron las pedagogias antiautoritària; nasquèron dins las comunautats d'« escòlas salvatjas » o « escòlas parallelas »[a 7], e lo libre Liures enfants de Summerhill, foguèt un succés pendant tots los ans 1970[47]. Refusavan tanben las frontièras e la violéncia en general; lo mot « pigs » (« pòrcs ») èra sovent utilisat contra las fòrças de l'òrdre[48].
Los hippies avián pas lo desir de contraròtlar la societat, al contrari de la rebellions de las generacions precedentas, coma los wobblies o los « activistas de l'esquèrranovèla ». Quitament se segon fòrça critics, èran vists coma prepausant pas d'alternativa a la societat, amb per eslogan « fasètz çò que volatz far e preocupetz pas d'aquò que pesan los autres » (« do your own thing and never mind what everyone else thinks »[7].
Segon Chuck Hollander, expèrt en drògas per la National Student Association al començament dels ans 1960 : « S'aviá existit un còde hippie, atal se seriá presentat: fasètz çò que vos tòca, ont o volètz e quand o volètz. Largatz la societat qu'aviáis coneguda. Exploratz l'esperit de totas las personas rèctas qu'encontratz, connectatz las, senon per la dròga, al mens per la beutat, l'amor, l'onestat e la espofada »[7].
Pels hippies, la revolucion de la vida privada passava abans la luta per la reforma de la societat[16] ; consideravan que los politicians, quitament « d'esquèrra », èran abans de tot straight, conformistas. Los yippies son de representants coneguts d'aquel engatjament. Un de lors fondators, Jerry Rubin, organizaire de las manifestacions contra la guèrra del Vietnam, foguèt arrestat e condamnat per conspiracion e incitacion a l'insurreccion, escriguèten subretot Fasètz lo! escenaris de la revolucion[49] en 1973, es a vegada qualificat de « manifèst » del movement hippie[50],[51],[52]. Vists coma los « hippies amb de fusilhs », èran al EUA la partida mai radicala del movement[a 8].
Pacifisme : « peace and love »[modificar | modificar la font]
Peace and love, « patz e amor », es l'expression del pacifisme hippie dels ans 1960. Un autre eslogan, eissit de la guèrra del Vietam, Make Love, not War[53], « fasètz l'amor, pas la guèrra » foguèt utilizat pels hippies per las meteissas rasons; l'expression aparéis en 1974 dins la cançon Mind Games de John Lennon.
Flower Power, « lo poder de la flor », es una autra expression pacifica que son origina ven de l'estiu de l'amor de 1967 a San Francisco. La consigna èra alara donada de « portar de flors dins lo pèl », coma l'illustra la cançon d'Scott McKenzie San Francisco (Be Sure to Wear Flowers in Your Hair). Los hippies foguèron alara chafrats flower children, los « enfants flors ». L'ensems d'aquelas expressions cercavan a traduire una oposicion a la guèrra e a la violéncia en general, pasmens sens que las revendicacions sián pas mai elaboradas o vertadierament teorizadas.
Comunautats[modificar | modificar la font]
Segon Jean-Pierre Bouyxou e Pierre Delannoy, « las comunautats son l'expression per excelléncia del movement: son infrastructura, l'ancoratge social sens que seriá lèu redusit a una simpla mòda tan extravaganta coma efemèra. Las comunautats son sa signatura al bas de l'istòria del sègle XX. » Aquelas comunautats èran de milliers als Estats Units d'America vèrs 1969, fins a que dins las Montanhas Rocosas los hippies manquèron d'elegir un dels lors coma sherif. En França, èran près 500 al començament dels ans 1970[a 9].
Aguèt pas d'unitat d'organizacion entre aquelas comunautats; d'unas èran de comunautats urbanas, d'autras ensagèron de viure d'agricultura e d'elevatge e encara d'autras èran pas que de luòcs de passatge[a 9]. Enfrentant de problèmas de subsisténcia, e de dificultats d'una vida comuna basada sus de relacions interpersonalas novèlas, fòrça aguèron una durada d'existéncia fòrça corta[a 10]. L'experiéncia europèa mai longa es aquela de la comuna liure de Christiania, a Copenaga: creada en setembre de 1971, existís fins ara[54],[55]. Al començament del Sègle XXI, existissiá encara una quarantena de comunautats hippies en Alemanha[56]. En Occitània, ne demora una a Charleval, en Provença[57].
Retorn a la natura[modificar | modificar la font]
Après las premièras manifestacions pacificas contra la pollution en 1968 a San Francisco, e lor repression, fòrça hippies se n'anèron per de comunautats ruralas[a 11].
Aquel retorn a la tèrra donèt l'idèa d'un respècte mai grand de la planèta inclusissent de produchs biologics, utilizacion d'energias renovelablas e reciclatge[58]. Lo Whole Earth Catalog, un guida creat per Stewart Brand, un dels Merry Pranksters, descriu las tecnicas per tot far d'esperse, en privilegiant la recuperacion e los mejans non polluents[59]. Segon Timothy Leary, los hippies son a l'origina du movement ecologic pel mond[60]. Dins la filiacion de l'ipotèsi Gaïa, formulada per James Lovelock a aquel periòde ont las primièras crenchas per l'environament comencèron a espelir[61], se bastiguèron de cresenças ecologistas misticas, nomenadas las « teorias Gaïa » per Lynn Margulis.
Libertat sexuala[modificar | modificar la font]
La libertat sexuala fa partida integranta de l'« utopia hippie ». Foguèt pendent aqueles annadas hippies que progressa la legalizacion de la pilula contraceptiva e que l'accés a l'avortament se generaliza[62], alara que la « libertat de causida » es una idèa fòrta de la contracultura[63], çò que s'opposava, als EUA, a l'ideologia conservatritz d'unes corrents religioses eissits del cristianisme, combattant entre autre l'« imoralitat » e l'« obscenitat » dempuèi la fin del Sègle XIX[64]. Los hippies vivián alara en comunautat e avián de practicas sexualas diversas s'inspirant a vegada del Kamasutra indó[65],[66] [67], rebutant lo maridatge tradicional[68] e, coma las utopias de la contracultura, l'institucion de la familha[69]. Lo mot d'òrdre èra « Free Love » (« amor liure »)[a 9], que lo nom de l'estiu « Summer of Love », amassada après que las valors e lo biais de viure del movement hippie començan a difusar[70]. Simbòl del refús de la disciplina, l'amor liure hippie es cantada pel ròck[71].
En mai de la libertat exprimida dins las relacions amorosas, los primièrs sex shops vendent de jogets sexuals (las boticas Good Vibrations a San Francisco èran las primièras) coma de la difusion dels films pornografics e lors projeccions en sala de cinema apareguèron, dins la comunautat hippie[a 12], a una epòca ont la masturbacion èra publicament condamnada e ont degun se seriá riscat a promòure lo plaser[72]. Los hippies consideravan las relacions entre personas de mateis sèxe coma una experimentacion d'entre autres pas mai coma un tabó[a 13] ; A aquel epòca la primièra Gay Pride se debanèt a Nòva York, e San Francisco demorará la capitala de las doas tendéncias.
Rota[modificar | modificar la font]
L'expression « La rota dels hippies » (Hippie trail en anglés) designa las viradas de la generacion hippie per de continents[73]. Aqueles viatges se fasent mai sovent per bus o en autoestòp, las etapas obligadas essent Amsterdam, Londres, Istanbol coma Goa (Índe), Katmandó (Nepal), la Turquia, l’Iran et l'Afghanistan. Un dels objectius declarats d'aqueles viatges èra la « quista de se » o « la recerca de Dieu » e, mai simplament, la recerca de totas experiences novèlas[74] ,[73]. D'obratges coma Sus la rota e Los Vagabonds celèstes de Jack Kerouac, obratges fondators de la Beat Generation[75] a vegadas èran de guides o de pretèxte a lor caminada esperitala[a 14]. Lo roman Los Camins de Katmandó de René Barjavel a per subjècte un d'aqueles viatages initiatics, acompanhats de drògas, cap al Nepal.
Pòrtas de la percepcion e influéncia orientala[modificar | modificar la font]
Messatge d'Aldous Huxley[modificar | modificar la font]
Los hippies cercavan un sens a la vida dins d'esperitualitats que jutjavan mai autenticas que las practicas religiosas qu'avián eritats, s'ajudant a vegadas de substéncias psicotropicas[76]. Lo libre Las Pòrtas de la percepcion (The Doors of Perception) d'Aldous Huxley (1954) fuguèt una inspiracion per fòrça gents (entre autres, inspirèt lo nom del grop The Doors). Huxley presica l'usatge de las drògas per aténher una novèla percepcion del mond, preliminari a un sentiment de plenitud e de comunion amb l'espaci. Sa contribucion es tanben etica e es ligada a la critica del positivisme scientific:
-
- « Uèi, après doas guèrras mondialas e tres revolucions majoras, savèm qu'i a pas de correlacion necessària entre la tecnologia mai avançada e la morala mai avançada. »[77]
Psicotròps[modificar | modificar la font]
L'LSD (comunament nomenat « acid ») fuguèt descobèrt en 1938 per Albert Hofmann[78] dins lo laboratòri soís Sandoz mas foguèt declarat illegal als Estats Units d'America lo , e coma estupefiant per l'ONU dins una convencion de 1971. Fins a qu'aquela interdiccion sul sol americain, la firma Sandoz metèt lo LSD a disposicion dels cercaires jos la forma d'una preparacion nomenada delysid. Lo LSD èra vist d'en primièr coma prometèire dins la cura d'unas malautias psiquiatricas fins a èsser popularizat coma un tractament miraculós pels medias a partir de la mitat dels ans 1950. A partir dels ans 1960, venguèt un ingredient del corrent hippie.
L'estetica psiquedelica, « vertadièra insurreccion de l'imaginari »[79] nais dins las visions provocadas per l'LSD qu'induch una deformacion de la vision e provòca un estat dormilhós ont realitat e sòmi son mesclats (ipnagogia). Lo psicològ Timothy Leary, lo quimista Augustus Owsley Stanley III e l'escrivan Ken Kesey, e mai d'autres, encouratjèron la consomacion de l'LSD. A l'epòca, « l'acid » èra distribuit gratuitament dins los acid tests dels Merry Pranksters. L'escrivan William S. Burroughs es considerat coma un dels teoricians de la practica junkie ligada a la mentalitat hippie. Dins Junky (1953, explica en que la dròga es una filosofia que mena a obrir las pòrtas de la percepcion e a descobrir l'« equacion de la cama ». Lo somalh de l'usatge de l'LSD als EUA se passèt l'estiu de 1967, pendent lo Summer of Love (« l'estiu de l'amor »).
Es possible de ligar fórça corrents artistics a la consomacion de psicotròpis, que siá en music (ròck psiquedelic, acid ròck) o dins lo dessenh e la mòda. En mai de l'LSD, lo cannabis èra tanben massissament consomats pels hippies, subretot jos sa forma mai espandida, la Marijuana (que nomenavan « maryjane » o « té »)[7]. Pels hippies, la tòca d'aquela consomacion de psicotropis èra presentat coma una volontat d'obertura d'esperit e d'abolicion de las frontièras mentalas, seguent lo precèpte d'Aldous Huxley. Un estudi dels ans 1960 de l'Universitat de Califòrnia del Sud aviá mostrat tres tendéncias dins la comunautat hippie de l'epòca: los « groovers » (« los festejaires »), que prenavan de l'LSD per festejar e encontrar de partenaris, los « mind trippers » (« los toristas de l'esperit »), que portavan de vestits de flors e cercavan una terapia, e los « cosmic conscious » (« los mistics »), « planant », que la consomacion de dròga èra « per natura eucaristica »[7].
Tartalhs del New Age[modificar | modificar la font]
Segon d'unes testimònis de l'epòca, seriá estat pendent l'estiu de l'amor de 1967 que foguèron fondadas las premícias del New Age[80]. Los hippies avián començats a explorar las tradicions orientalas — lo Bodisme, l'Indoïsme e lo taoïsme — e qualques obratges populars ensejan de ne far un analisi sincretic « liure »[81], un biais d'abordar l'Espiritualitat que vendrá la marca del New Age.
Los hippies trobavan lor inspiracion esperitala mejans de personalitats coma Gautama Boda (que, incarnant la negacion del mond materialista coma sola via possibla d'aténher lo bonaür permanent, aviá virat l'esquina al rei, son paire, e de viatjar coma un mendicant), Francés d'Assisi, que tanben abandonèt una familha rica per viure en pauretat e dins la natura, e plan segur del Crist e tanben Gandhi, Aldous Huxley e J. R. R. Tolkien[7]. Escolan d'Alan Watts, introductor de la pensada orientala a San Francisco, Gary Snyder, que Jack Kerouac rejonh puèi mai tard per Allen Ginsberg, tanben popularizèron la practica de la meditacion, e mai generalament del tao e del bodisme zen.
Estetica hippie[modificar | modificar la font]
Fisiologia e vestits[modificar | modificar la font]
En partida per rebellion contra los usatges, l'hippie portava lo cabel long, òmes e femnas, per tòca de denonciar la guèrra al Vietnam ont los soldats avián totes lo crani rasat. Los portavan mai sovent desfachs, sens cap d'aprèst; la libertat del còs (body freedom) essent complementària de la libertat de l'esperit que presicavan. Las relacions sexualas liberadas e lo naturisme èran valorats dins lo biais de vida hippie[82]. Anant pés nuds dins la posca, aquel biais de viure ofensava tanben las valors d'igièna presicat pel modèl american[83].
Los vestits de l'hippie, de colors vivas, èran contrastats e a vegadas escandalós per aquela epòca que los vetsits èran pro uniformes e escurs. Lors pantalons èran de « patas d’elefants », estil lançat pels hippies californians e l’influéncia de l’Orient d'ont ven lo gost de las espardelhas, dels gilets afgans, de las tunicas indienas amb motius plan florits e colorats. Tanben podavan anar nuds quand la situacion o permetava[84],[a 15]. En coeréncia amb l'idèa d'anticonsomacion, los hippies crompavan sovent lors vestits dins de botigas de fardas o se los fabricavan. Per exemple, lo Tie-dye, una tecnica per ténher los teissuts de color viva en forma de ronds e mai o mens aleatòri, èra plan espandida. Los jeans, pantalon tradicional dels obrièrs americans als sègle XX ja populariats pels beats e los personatges de sacamands dins de films (James Dean o Marlon Brando), tanben foguèt un vesti emblematic de la generacion hippie que lo faguèt evoluar; èra sovent portat pintats, brodat, cosut, cobert de coquilhas, d'estràs, de jòias, de flors, e totjorn amb las patas d'elefant. Lo vestit ven un biais d'expression de la personalitat[8].
Quand portavan pas de minijupas o de jupas, las femnas adoptavan sovent lo mèsme tipe d'abilhament. Aquel caractèr androgin tornat actual dins la cultura hippie[85], subretot pel vestit, èra tanben surprenent per l'epòca, òmes coma femnas portant de bendèls dins lo cabel, de colars e des braçalets de perlas, e se perfumavan de patcholí[86],[8]. A la fin dels ans 1970, fòrça aspècte vestimentaris hippies serán recuperats per la mòda disco, adaptats dins una forma mai urbana. Enseguida, las tunicas indianas o vestits brodats de flors tornèron periodicament. Fin finala, lo pantalon de jeans es benlèu lo sol atribut vestimentari hippie que resistèt al temps e a las mòdas seguentas, perque es totjorn demorat plan present dempuèi 40 ans. Mas es subretot la decontraccion dins lo biais de se vestir qu'es lo cambiament marcant eritat d'aquela epòca, coma tanben la personalizacion del vestit[8].
Musica[modificar | modificar la font]
Lo fenomèn hippie foguèt un periòde d'experimentacion musicala (l'estil de The Doors, per exemple, emprunta a l'encòp al blues, al jazz mas tanben al flamenco e a la musicas de banda) e de creativitat. Gaireben totes los corrents musicals eissits d'aquela generacion prospèran encara ara. La libertat d'aquelas creacions musicalas es considerada coma una revolucion dins l'istòria de la musica[43].
Lo festenal de Woodstock en 1969 demora un dels moments mai grand de l'istòria de la musica populara e foguèt classat d'entre los « 50 Moments que cambièron l'istòria del rock and roll »[36]. Acampèt fòrça musicians celebres de l'epòca coma Jimi Hendrix e Janis Joplin. A Custrin, en Polonha, a la frontièra de l'Alemanha, lo festenal Przystanek Woodstock es organizat cada an depuèi 1995. Amassèt un public tant important coma lo primièr del nom, siá 500 000, en 2009[87]. D'autres festenals foguèron tanben de vertadièrs eveniments: Monterey en 1967, l'illa de Wight en 1970, acampant de centenas de milliers d'espectators cada còp. Una novèla generacion de cantaires aparéis a la seguida de Bob Dylan, fasent lo novelum del genre musical de la protest song e creant una novèla musica populara cantant lors revòltas[88], lor refús del racisme, lor refús de la guèrra al Vietnam, lor refús de la repression o lor desir d'un mond nòu. La represa jos la forma de mescladís de doas cançons d'Hair : Aquarius/Let the sunshine in per The 5th Dimension aguèt un succés considerable en 1969, las paraulas annonciant un edat nòu por venir. Blowin' in the Wind de Bob Dylan, inspirat d'un negro spiritual, lo cantèron los 250 000 manifestants de la marcha cap a Washington organizada pels menaires dels drechs civics; mai tard venguèron Ohio de Crosby, Stills & Nash (and Young), o Alice's Restaurant d'Arlo Guthrie.
Es dins las annadas hippies qu'apareguèron l'space rock, l'hard rock e lo rock progressiu. Lo quita grop Gong, creat en França, modèl d'space rock e de free jazz, es constituit en forma d'una comunautat hippie (dins l'Aude pendant un temps, après un refús de visá de Daevid Allen, cap del grop, per tornar en Anglatèrra). A la meteissa epòca, lo rock psiquedelic e mai especificament l'acid rock accompanha los acid tests organizats per las Merry Pranksters a partir de 1966; inspirat per l'usatge de drògas allucinogènas e subretot de l'LSD, ensaja de ne tornar los efièchs. Se caracteriza per una construccion ritmica pauc complèxa e ipnotica, de melodias repetitivas e penetrantas, dels solós instrumentals longs e bestòrts, modelats d'efièch sonors conma la wah-wah e la distorsion, dins de longas improvizacions. Los hippies aprecian lo folk rock de Bob Dylan e Crosby, Stills & Nash (and Young) o lo rock psiquedelic de Janis Joplin, de Grateful Dead o Jefferson Airplane. S'aqueles darrièrs pòdon èsser considerats coma hippies, d'autres musicians popular a l'epòca s'alunhèron del corrent. Frank Zappa, subretot, èra conegut per las seunas criticas causticas del movement hippie, a partie de 1968 amb Who Needs the Peace Corps ?[89].
Eritatge de las valors hippies[modificar | modificar la font]
Festenals[modificar | modificar la font]
Aqueles que se dison hippies ara[90] o « neohippies »[91],[92] contunhan la tradicion dels festenals musicals e ecofestivals, coma aquel del Burg Herzberg[93], après un periòde void, l'acampada pels « Freaks, Hippies und Blumenkinder »[94], interromput entre 1973 e los ans 1990, se tenon dempuèi cada an près de Breitenbach am Herzberg en Alemanha. D'autres acabèron pas d'existir dempuèi los ans 1970, lo mai celèbre es Rainbow Gatherings[95]. Creats en 1972 als EUA, « los acamps arc de Sant Martin », organizats per la Rainbow Family of Love and Living Light, son d'encontras efemèrs en plena natura que dempuèi se multipliquèron en Euròpa e dins lo mond. Lo tèrme « Babilònia »[96] i es utilizat per descriure lo mond convencional dels straights.
Als EUA, fòrça municipalitats abrigan una comunautat hippie que per eles son tolerantas[97]. Eugene dins l'Oregon, que la devisa es « la vila mai granda del mond pels arts e la natura », prepausa cada an l'Oregon Country Fair, un festenal que se debana dins la selva dempuèi 1969 e qu'ensaja tornar trobar « lo Zeitgeist dels ans 60 »[98].
Mors[modificar | modificar la font]
Es malaisit de determinar quines son los cambiaments de mors arribats dins los ans 1960 e 1970 que se pòdon atribuir als hippies, a la jovença en general, o al movement feminista. Mas joguèron un ròtle considerable a l'epòca dins l'evolucion de las mentalitats al subjècte de la sexualitat[99]. Segon una enquesta de l'institut Gallup, lo nombre d'estatsunians pensant qu'èra « mal de far l'amor abans lo maridatge » aviá casut de 68 % en 1969 a 48 % en 1973[100], un cambiament mai sovent atribuida als revolums iniciats pel corrent hippie,[101].
Societat umana e de son rapòrt amb la natura[modificar | modificar la font]
Lo « movement hippie », pasmens se pauc estructurat, portava en el los grelhs d'un tresvirament del biais de viure dels ans de postguèrra que, a la fin de las Trenta Gloriosas, mancava de buf subretot perceptible per la jovença. Dins diferents domènis, de las idèas novelas espelissian coma l'autogestion, l'ecologia e lo rebut, atitud rarament mostrat a aquel epòca als Estats Units d'America, de las religions tradicionalas. Es malaisit de determinar precisament quina influéncia pòt èsser exclusivament atribuida als hippies, mas son, entre autres, creditats de l'emergéncia de las comunautats ecologicas e de las cooperativas[72]. Lo collectiu « Don't make a wave », que venguèt Greenpeace, foguèt fondat per d'hippies a Vancouver en 1971[102] e los ecovillatges pòdon èsser vists coma la realizacion d'unas de las lors proposicions[103].
Dels hippies cap als yuppies[modificar | modificar la font]
Gaireben totes los hippies acabèron per abandonar lor enveja de regenerar lo « monde vièlh » e se recaptèron a la fin dels ans 1970 e pendent los ans 1980. La trentena venguda, trobèron de trabalh, fondèron una familha e s'integrèron dins la societat de consomacion qu'avià denonciat de per abans. Un estudi estatsuniana estimèt que 40 % d'hippies californians s'èran recampats, mens de 30 % demrant encara « en marge »[a 16]. Jerry Rubin, vengut un dels primièrs accionnaris d'Apple[104], declarava en 1985 : « Non, luti pas mai contra l'Estat. Val pas mai la pena, tampauc es lo bon combat (...). Lo melhor, lo sol biais uèi de combatre l'Estat, es de lo remplaçar. E siam pro nombroses per o far. »[33]
Segon d'analisis, la « revolucion hippie », lèu atudada malgrat los seus apòrts a la societat de l'epòca, auriá patit subretot d'una manca de discerniment dins son ataca en blòt de las institucions[105]. Se trencant atal de las possiblas ressorças, a causa d'aquò podava èsser percebut coma una mena de paranòia, lo movement èra condamnat a desaparéisser. La predominança de las drògas dins la cultura e las comunautats hippies e tanben los mòrts ne resultant contribuiguèron a desencantar l'ideal dels primièrs temps[105]. L'explosion de libertat s'èra fach al prejudici d'un projècte estructurat que l'abséncia acabèt per provocar la dissolucion del movement[106].
Lo senator de Nòva York, Robert Kennedy, presentava en 1967 la revendicacion hippie d'aquel biais: « Vòlon èsser reconeguts coma d'individús dins una societat ont l'individú joga un ròtle totjorn mens important. Vaquí una combinason dificila »[7]. Aquel individualisme es pasmens passat dins las mors e l'arribada del neoliberalisme auriá per d'unes recuperat, los desnaturant, las valors hippies. Segon Charles Shaar Murray, « Lo camin que mena dels hippies cap als yuppies es pas tant bestòrt que fòrça aman o creire. Una bona partida de la vielha retorica hippie podavat parfièchament èsser utilizada per la drecha pseudolibertària, çò que vertadièrament se realizèt. Rebut de l'Estat, libertat per cadun de far çò que vòl, aquò se traduch plan aisidament per un yuppisme « daissatz far ». Vaquí çò que nos leguèt aquela epòca. »[107]
Se cal constatar que de fòrça líders hippies venguèron dins los ans 1980 de vertadièrs yuppies, coma Jerry Rubin, vengut militant reaganian e republican neoliberal convencut[108]. Michel Clouscard foguèt lo principal pensaire a aver predich aquela transformacion, vesent dins lo movement hippie una simpla crisi intèrna del capitalisme americain, que al contrari de se trobar menaçat deviá sortir encara mai fòrt d'aqueles eveniments. Cristallizèt entre autre l'idèa dins son concèpte de "liberal libertari".
Annèxes[modificar | modificar la font]
Articles connèxes[modificar | modificar la font]
- Beatniks
- Rock psiquedelic
- Youth International Party
- Diggers (San Francisco)
Ligams extèrnes[modificar | modificar la font]
- (fr) De la misère en milieu hippie par Ken Knabb, du groupe Contradiction, 1972
- (fr) Hippie WebSite
- (en) Une collection de citations de personnalités autour du mouvement hippie
Bibliografia[modificar | modificar la font]
: document utilizat coma font per la redaccion d'aquel article.
Estudis del movement hippie[modificar | modificar la font]
- (fr) Jean-Pierre Bouyxou e Pierre Delannoy, L'Aventure hippie, 10/18 (ISBN 2-264-03970-1)
- (fr) Alain Dister, Oh, hippie days !, Fayard (ISBN 978-2213598833)
- (fr) Rory Maclean (trad. Béatrice Vierne), Magic Bus : sur la route des hippies d'Istanbul à Katmandou, Hoëbeke (ISBN 978-2842303136)
- (fr) Barry Miles (trad. Denis Montagnon), Hippies, Octopus/Hachette, (ISBN 978-2012602106)
- (en)Lewis Yablonsky, The Hippie Trip: A Firsthand Account of the Beliefs and Behaviors of Hippies in America, iUniverse (ISBN 978-0595001163)
- (en)Skip Stone, Hippies From A to Z: Their Sex, Drugs, Music and Impact From the Sixties to the Present, Hip, (ISBN 978-1930258013)
- (fr) Marie-Christine Granjon, « Révolte des campus et nouvelle gauche américaine », Matériaux pour l'histoire de notre temps, vol. 11,
- (en)John Bassett McCleary, The hippie dictionary: a cultural encyclopedia (and phraseicon) of the 1960s and 1970s, Ten Speed Press, (ISBN 9781580085472)
- (en)Scott MacFarlane, The hippie narrative: a literary perspective on the counterculture, McFarland, (ISBN 9780786429158)
- (fr) Frédéric Monneyron e Martine Xiberras, Le Monde hippie : De l'imaginaire psychédélique à la révolution informatique, Imago, (ISBN 978-2-84952-061-1)
- (fr) Michel Lancelot, Je veux regarder Dieu en face : le phénomène hippie, Albin Michel,
- (fr) Edgar Morin, Journal de Californie,
- (fr) Jacques Pessis e Émilie Leduc, Les Années hippies, Dargaud, (ISBN 978-2205057782)
- (en) Nicholas Von Hoffman, We Are the People Our Parents Warned Us Against, Quadrangle Books,
Obratges màgers[modificar | modificar la font]
- (fr) Jack Kerouac, Sur la route, Gallimard, (ISBN 9782070394036)
- (fr) Tom Wolfe, Acid test, Le Seuil, (ISBN 978-2020306492)
- (fr) Aldous Huxley, Les Portes de la perception, 10X18, coll. « Domaine étranger », (ISBN 978-2264034076)
- (en) Garrett De Bell, The Environmental Handbook; First National Environmental Teach-In, Ballantine Books,
- (fr) Jerry Rubin, Do It, Seuil,
- (en) Abbie Hoffman, Steal this book, 4th printing,
- (en) Jack Rosenberg, Total orgasm, Wildwood House,
- (fr) Boston Women's Health Book Collective, Notre corps, nous-mêmes, Albin Michel,
Romans[modificar | modificar la font]
- (fr) Angus Wilson, As if by Magic, 1973
- (en)Isadora Tast, Mother India. Searching For a Place, Berlin, Peperoni Books, (ISBN 978-3-941825-00-0)
- (fr) Rory MacLean (trad. Béatrice Vierne), Magic Bus : sur la route des hippies d'Istanbul à Katmandou, (ISBN 9782842303136)
- (fr) René Barjavel, Les Chemins de Katmandou, Hachette,
- (fr) Charles Duchaussois, Flash ou le grand voyage, Livre de poche
- (fr) Jean-Pierre Martin, Sabots suédois, Fayard,
- (fr) Jan Kerouac filha de Jack Kerouac, Girl Driver, Denoël,
- (en) Reeve Lindbergh e Abby Carter, My Hippie Grandmother, Candlewick Press,
Articles[modificar | modificar la font]
- (fr)Vincent Ostria, « Les Diggers (1966-1968), des anars chez les hippies », Les Inrocks, 6 d'octobre de 2014 (legir en linha).
Notas e referéncias[modificar | modificar la font]
Notas[modificar | modificar la font]
- ↑ Lo tèrme anglés « straight » que se traduch mai sovent per « drech, rectilinèu » prend aicí lo sens de « regde », « convencional », « conhat » que, dins lo contèxte hippie de trencadura amb la norma, s'inscrich endacòm dins la gradacion : normal, mejan, mediòcre, banal, fossil, endarreirad, retrograd.
Referéncia de traduccion[modificar | modificar la font]
Obratges utilizats[modificar | modificar la font]
- ↑ Segon Patrick Rambaud, un dels pilars d'Actuel, actor e observator del movement soixante-huitard francés : « Las comunautats son pas nacudas dins los ans 1960 als Estats Units d'America en França e en 70 en França. Existissiá al sègle XIX amb Fourier, Cabet que partís en Florida fondar l'Icaria, e quitament los piratas del sègle XVI ! » citat p. 158.
- ↑ Bernard Thésée, Les Aventures communautaires de Wao le laid, 1974, citat p. 160.
- ↑ p. 86
- ↑ p. 95
- ↑ p. 244-245
- ↑ p. 245
- ↑ p. 142 et 185
- ↑ p. 90
- ↑ 9,0, 9,1 et 9,2 p. 141 et 166.
- ↑ « Treize mois, six jours, durée moyenne d'une communauté rurale », p. 175-176
- ↑ Je veux regarder Dieu en face, Michel Lancelot, cité p. 90.
- ↑ p. 308-309
- ↑ p. 322-324
- ↑ p. 258-259
- ↑ p. 303-304
- ↑ Enquèsta de l'Institut nacional d'igièna mentala, citat p. 352
Autras referéncias utilizadas[modificar | modificar la font]
- ↑ (en) Jesse Sheidlower, « L'histoire de « hip » », sur Slate.com, (consulté le 11 septembre 2010)
- ↑ (en) Harry Gibson, Everybody's Crazy But Me, Progressive Records, (lire en ligne)
- ↑ McCleary, The hippie dictionary, p. 247.
- ↑ (en) « Youth: Darien's Dolce Vita », sur Time magazine, (consulté le 11 septembre 2010)
- ↑ Ronald Creagh, Utopies américaines.
- ↑ McCleary, The hippie dictionary, p. 246–247.
- ↑ 7,0, 7,1, 7,2, 7,3, 7,4, 7,5, 7,6, 7,7, 7,8 et 7,9 (en) « The Hippies », sur Time magazine, (consulté le 11 septembre 2010) Error de citacion : Balise
non valide ; le nom « Time67 » est défini plusieurs fois avec des contenus différents Error de citacion : Balise
non valide ; le nom « Time67 » est défini plusieurs fois avec des contenus différents Error de citacion : Balise
non valide ; le nom « Time67 » est défini plusieurs fois avec des contenus différents Error de citacion : Balise
non valide ; le nom « Time67 » est défini plusieurs fois avec des contenus différents Error de citacion : Balise
non valide ; le nom « Time67 » est défini plusieurs fois avec des contenus différents
- ↑ 8,0, 8,1, 8,2 et 8,3 « L'unisexe d'Olivier Burgelin et Marie-Thérèse Basse », sur persee.fr, 1987
- ↑ (en) « Don't trust anyone over 30, unless it's Jack Weinberg », sur berkeleydailyplanet.com, (consulté le 11 septembre 2010)
- ↑ McCleary, The hippie dictionary, p. 136.
- ↑ (en) Patricia Crone, Iran, , chap. 29 (« Kavad’s Heresy and Mazdak’s Revolt »), p. 21–40
- ↑ Voir Tanguy L'Aminot, "Rousseau et les hippies", La Pensée, n° 370, avril-juin 2012, p. 141-152.
- ↑ (en) Adolf Just, « Return to nature » [PDF], sur soilandhealth.org, 1903 (consulté le 11 septembre 2010)
- ↑ 14,0, 14,1 et 14,2 (en) Gordon Kennedy et Kody Ryan, « Hippie Roots & The Perennial Subculture », sur hippy.com, 2003 (consulté le 11 septembre 2010)
- ↑ Ronald Creagh, Laboratòris de l’utopia.
- ↑ 16,0, 16,1, 16,2 et 16,3 Marie-Christine Granjon, « Révolte des campus et nouvelle gauche américaine », Matériaux pour l'histoire de notre temps, vol. 11, no 1, 1988, p. 10 - 17 (lire en ligne)
- ↑ En partida a causa que los jornals e revista de l'epòca començant a utilizar lo tèrme « hippie » (vejatz les archives du Times de 1967 : Los hippies) e perque de presas de posicion mai afirmadas contra las decisions del govèrn començan a paréisser aquel quita an (en oposicion al viradís dins la Guèrra de Vietnam que provòca de reaccions mai vivas a partir de 1964).
- ↑ Per Timothy Leary, Turn on, tune in, drop out. (Connecta, gaita, daissar anar)
- ↑ 19,0 et 19,1 Denis Richard, Jean-Louis Senon, Marc Valleur, Dictionnaire des drogues et des dépendances, Larousse, (ISBN 2-03-505431-1)
- ↑ 20,0 et 20,1 Stan Cuesta, « Los festenals davancièrs », Rolling Stone, no hors-série spécial Woodstock, julhet agost de 2009. Error de citacion : Balise
non valide ; le nom « Rolling Stone HS 2009 » est défini plusieurs fois avec des contenus différents
- ↑ Barry Miles.
- ↑ (en) « Council for the Summer of Love », PBS.org (consulté le 14 septembre 2010).
- ↑ (en) « The Year of the Hippie: Timeline », PBS.org (consulté le 24 avril 2007).
- ↑ Steve Turner, L’Integrala Beatles: los secrets de totas lors cançons [« A Hard Day’s Write »], Hors Collection, (ISBN 2-258-06585-2), p. 133-156.
- ↑ (en) Ann Cohen, « San Francisco Oracle, Human-Be-IN, History of the Haight-Ashbury », sur lucsala.nl, 2004 (consulté le 11 septembre 2010).
- ↑ Barry Miles, p. 195-206.
- ↑ « Les babas (témoignage d'un hippie) », sur paris70.free.fr, 2003
- ↑ Ainsi vont les choses dans nos sociétés dites de consommation : passée l’adolescence, âge irrécupérable mais dont on sait qu’il n’a qu’un temps, une certaine image de vous-même vous attend, tirée d’ailleurs à plusieurs millions d’exemplaires ; elle vous guette d’autant plus tôt que votre famille ne dispose pas des ressources financières qui, quelques années encore, vous garantiraient le droit à l’irresponsabilité. Gare à vous si vous ne marchez pas ensuite. On vous culpabilisera d’abord ; quelques bonnes lois feront le reste in Pourquoi n'êtes-vous pas hippie ? Bernard Plossu; ed:La Palatine; 1970Modèl:ASIN
- ↑ Barry Miles, p. 286-290.
- ↑ « Allemagne - La révolte contre les pères », sur courrierinternational.com,
- ↑ (en) Kryštof Zeman, Provo movement and it’s influence on the City of Amsterdam,
- ↑ Niek Pas, La France des années 1968, Syllepse, (ISBN 978-2-84950-15-66), Provos
- ↑ 33,0 et 33,1 Daniel Cohn-Bendit, Nous l'avons tant aimée, la révolution, coll.
- ↑ De jóvenes, bandas y tribus, Carles Feixa, 1998
- ↑ « Farmer With Soul:Max Yasgur », The New York Times, .
- ↑ 36,0 et 36,1 (en) « Woodstock in 1969 »,
- ↑ « Woodstock - Histoire de vétérans de la paix », sur liberation.fr,
- ↑ « Larzac, trente ans de contestation : 1973 à 2000 », sur ouestfrance-ecole.com,
- ↑ « "Tous au Larzac", de Christian Rouaud », sur lemonde.fr,
- ↑ Alex Kuczynski, « White Rabbit », New York Times, (lire en ligne)
- ↑ NY Times Reportage vidéo sur l'affaire
- ↑ Faguèt apèl e morriguèt abans la revision del procés : Salli Stevenson, « A ship of fools : Interview de Jim Morisson », Le Circus, (lire en ligne).
- ↑ 43,0 et 43,1 [http://www.lemonde.fr/culture/article/2009/08/14/pierre-delannoy-woodstock-marque-le-debut-de-la-recuperation-de-l-ideologie-hippie_1227139_3246.html#ens_id=1228073 « Woodstock marca lo començament de la recuperacion de l'ideologia hippie, entrevista de Pierre Delanoy e Jean-Yves Reuzeau, sus lemonde.fr, Error de citacion : Balise
non valide ; le nom « Delanoy-Reuzeau » est défini plusieurs fois avec des contenus différents
- ↑ « Rolling Stones Photo Galleries, Hell's Angels at Altamont par Al Barger (1969) », sur morethings.com
- ↑ Beyond the Missouri: The Story of the American West de Richard W.
- ↑ « Cambièt lo mond la revolucion hippie?
- ↑ Les beaux jours de Summerhill, Le Monde, 20 février 2000
- ↑ Cops=Pigs : « Per manifestar lor mesprés de la politica, los manifestants avián menats un pòrc que presentèron coma lor candidat, quand las fòrças de l'òrdre ensajèron de los dispersar, los pòrta parauae, a l'adreça dels agents de polícia, digèron « Mas, vos, siatz los pòrc vertadièrs !
- ↑ Jerry Rubin, Do it! scénarios de la révolution, Seuil,
- ↑ Rebels: Youth and the Cold War Origins of Identity Par Leerom Medovoi, p. 210
- ↑ , Between Marx and Coca-Cola: Youth Cultures in Changing European Societies, de Axel Schildt, p. 61
- ↑ Tout est bruit pour qui a peur, Pierre Albert Castanet, 1999
- ↑ George Alexander Legman serait le créateur de la formule, lors d'une conférence à l'Université de l'Ohio.
- ↑ Le monde hippie: de l'imaginaire psychédélique à la révolution informatique, Frédéric Monneyron, Martine Xiberras, Imago, 2008 « les hippies aménagent des ruines, des fermes, des squats, des villages, des quartiers entiers, comme Christiana à Copenhague »
- ↑ A short history of Denmark in the 20th century, par Bo Lidegaard « the spirit of Christiania became synonymous with the hippy and squatter movements » p. 283
- ↑ « Que sont devenues les communautés hippies (en 2007) ? », sur arte.tv,
- ↑ « La dernière communauté hippie en France (RTBF) », sur dailymotion.com, 2008
- ↑ Les hippies avaient raison sur toute la ligne, San Francisco Chronicle, repris dans Courrier international no 894-895 du 20 décembre 2007
- ↑ « Le guide pratique du hippie écolo », sur liberation.fr,
- ↑ Timothy Leary, Michael Horowitz, Vicki Marshall Chaos and Cyberculture, 1994
- ↑ McIntosh, R. (1985) The Background of Ecology.
- ↑ John Bassett McCleary, The hippie dictionary: a cultural encyclopedia (and phraseicon) of the 1960s, Ten Speed Press, (présentation en ligne), p. 53 « Pendent l'èra hippie, lo planning parental e las clinicas gratuïtas permetavan a aquelas opcions d'èsser mai accessibles al grand public »
- ↑ Timothy Miller, The hippies and American values, University of Tennessee, (présentation en ligne), p. 64 « Es la defensa de la libertat de causida que dominava : a partir de devcembre de 1968, una femna de la contracultura comencèt a escriure çò qu'anava venir la posicion del movement de las femnas naissent »
- ↑ University of South California, « The birth of the pill », sur scf.usc.edu (consulté le 14 octobre 2010), « Anthony Comstock was the early force behind restrictions on birth control.
- ↑ Vinay Rai, Think India, Penguin, (présentation en ligne) « Los hippies venguèron en Índia en massa, e de joves liberats, gojatas coma gojats, desplegavan lors exemplars del Kama Sutra, lo manual de l’amor illustrat, que lor ofrissián de discussions sul poton, los preliminaris, l’acte sexual, l’art de cortesar, lo maridatge, e sa famosa lista de 64 posicions per l’acte sexual »
- ↑ Scott Miller, Let the sun shine in, Heinemann, (présentation en ligne)« Lo Kama Sutra connectava l’amor e l'espiritualitat d’un biais que l’Occident podava pas comprendre mas que los hippies trobavan revolucionari »,
- ↑ Steven Lewis, A Hippies Guide to the Second Sixties, Quill Driver Books, (en linha), p. 85 « La cultura sexuala que descriu lo Kama Sutra es fòrça pròche d'aquela dels ans 1960 e 80 »
- ↑ Judson T.
- ↑ Danielle Rozenberg, Tourisme et utopie aux Baléares : Ibiza, une île pour une autre vie, éd.
- ↑ Éric de Bellefroid, Les hippies au pouvoir, in La Libre Belgique, 11/08/2004, article en ligne
- ↑ Marie-Claire Rouyer, Le corps dans tous ses états, Presses Universitaires de Bordeaux, (ISBN 9782867811678), p. 112.
- ↑ 72,0 et 72,1 « Blog de Michael Phillips, fondateur de MasterCard et auteur de 12 livres sur le commerce, qui fait l'inventaire de l'influence du mouvement hippie sur le monde occidental », sur phillips.blogs.com,
- ↑ 73,0 et 73,1 Rory MacLean, Magic Bus:On the Hippie Trail from Istanbul to India, Ig Publishing, (présentation en ligne), « Hundreds of thousands of young westerners in search of enlightenment blazed the “hippie trail” that ran through Turkey, Iran, Afghanistan, Pakistan, India, and Nepal »
- ↑ David Tomory, A Season in Heaven, HarperCollins Publishers Ltd, , p. 37 témoignages de l'expérience spirituelle sur l'Overland Trail
- ↑ Jack Kerouac, On the Road.
- ↑ MacFarlane, The hippie narrative, p. 49.
- ↑ Aldous Huxley, Las Pòrtas de la percepcion
- ↑ (en) « Discovery of LSD sur le site de la Hofmann Fondation », sur hofmann.org, 1999 (consulté le 13 septembre 2010)
- ↑ Monneyron et Xiberras, Le Monde hippie.
- ↑ (en) David Rey Echt, Messenger from the Summer of Love : A spiritual journey, Robert D.
- ↑ Vejatz (en) Stephen Gaskin, This Season's People: A Book of Spiritual Teachings, Book Publishers, (ISBN 978-0913990056)
- ↑ (en) Stuart Ward, Strange days indeed, Desert Sage books (ISBN 978-0977175413)
- ↑ Roland Barthes, « Un cas de critique culturelle », Communications, no 14, 1969, p. 97-99 (lire en ligne)
- ↑ « Vivre nu » dans l'émission Temps présent du 14 septembre 1972 par Yvan Butler
- ↑ Mariïa Mayertchyk, « L'androgynie : inversion des sexes et des rôles dans les rituels du cycle familial », Ethnologie française, vol. 34, , p. 254.
- ↑ « Tenues vestimentaires du hippie américain (chapitre 2 du livre de Julie Chabloz) », sus bille.ch, 2001
- ↑ « Quarante ans après, 500 000 personnes à Woodstock… en Pologne », sur rue89.com,
- ↑ De la misère en milieu hippie, Ken Knabb, grop Contradiction, 1972
- ↑ (en) Kelly Fisher, The Words and Music of Frank Zappa, University of Nebraska Press, (lire en ligne)
- ↑ « 5.3.
- ↑ « Contre-culture et culture globale (1/2) : travellers, punks, néo-hippies - la route comme horizon et comme dissidence », sur franceculture.fr,
- ↑ « Comment être tendance tout l'été en 7 leçons », sur auféminin.com
- ↑ « Burg-Herzberg-Festival », sur burgherzberg-festival.de,
- ↑ « Freaks, Hippies und Blumenkinder - BILDERSERIE vom Herzbergfestival », sur osthessen-news.de,
- ↑ « Counterculture 'Rainbow Family' gathers in California forest to promote world peace », sur signonsandiego.com,
- ↑ Michael I.
- ↑ Skip Stone, Hippies From A to Z: Their Sex, Drugs, Music and Impact From the Sixties to the Present, Hip, (présentation en ligne), « The following is a list of places where there exists a sizable hippy population, where there is tolerance towards hippies, where hippies are free to pursue their lifestyle with community support.
- ↑ « Oregon Country Fair homage to hippies and the Sixties now in 2011 », sur huliq.com,
- ↑ Timothy Miller, The hippies and american values, The University of Tennessee, (présentation en ligne), p. 66 « La Sexual Freedom League (SFL) aviá una orientacion hip, se mocant de « (...) leis sul sèxe passadas de mòda, e de la continuitat d'una morala ipocrita e de l'abséncia d'educacion sul subjècte del sèxe ».
- ↑ Enquèsta pareguda dins l' Hartford Courant del 12 d'agost de 1973, citat dins Edward Shorter, Naissance de la famille moderne, Points histoire, p. 145
- ↑ Timothy Miller, The hippies and American values, University of Tennessee, (présentation en ligne), p. 130 « Une nouvelle attitude à l’égard du sexe se répandait.
- ↑ « Greenpeace, des hippies au lobby », sur Ecorev, revue critique d'écologie politique, (consulté le 22 septembre 2010)
- ↑ « The Farm », premier écovillage aux États-Unis dans « Eco-villages: hippy town, or way of the future? », sur G magazine, (consulté le 22 septembre 2010)
- ↑ The Utopian
- ↑ 105,0 et 105,1 « The Flowering of The Hippies par Mark Harris (The Atlantic Monthly) », sur theatlantic.com/,
- ↑ « Hippies, an abortion of socialisme », sur worldsocialism.org,
- ↑ Citat dins « Cashing in on the 60sCashing in on the 60s », The Guardian, (lire en ligne) - ins Thatcher, héritière des hippies, Courrier international, no 894-895.
- ↑ (en) Timothy Stanley, « The Long Haired Conservatives: the Children of '68 Reconsidered », The Utopian, (lire en ligne)


c: text/html

text:
1732
Aquesta pagina concernís l'an 1732 del calendièr gregorian.
EvenimentsModificar
OccitàniaModificar
FrançaModificar
EuròpaModificar
MondModificar
ArtsModificar
Sciéncias e tecnicasModificar
QuimiaModificar
Descubèrta dau cobalt per lo quimista suedés Georg Brandt (1694-1768). D'efèct, après d'estudis de veires de color blau, poguèt demostrar la preséncia d'un element quimic desconegut a l'origina d'aquela coloracion. Aquò èra la premiera descubèrta d'un metau novèu dempuei l'Antiquitat e la segonda d'un element desconegut dempuei aquela dau fosfòr en 1669.
EconomiaModificar
NaissençasModificar
- 24 de genièr - Pierre-Augustin Caron de Beaumarchais, escrivan e autor dramatic francés (m. 1799)
- 22 de febrièr - George Washington, president dels Estats Units (m. 1799)
- 31 de març - Joseph Haydn, compositor austriac (m. 1809)
- 13 de decembre - Joan Claudi Trial, compositor provençal (m. 1771)

robotstxt: allowed

filter: keep


text:
Auriá poscut èstre un trabalh manual coma tantes son perpausats dins las revistas pels pichons, mas lo kit de descopatge regional destacable en paginas centralas del darrièr Papagai lancèt un debat acarnassit. En causa : l’intervencion a l’esconduda del govèrnament francés…
Se presenta jos la forma d’una mapa de França, pro simpla, acompanhada de qualquas consinhas amassadas jol títol « Farga tas pròpias regions ! ». Convida de fach los pichons a descopar (amb l’ajuda d’un adulte, segur) França segon de regions qu’auràn dessenhadas aperabans, puèi eventualament a las coloriar e a las mandar a la redaccion de la revista.
Una òbra qu’incita a la creativitat, doncas, e ne sortisson cada mes dins lo magazina, mas aqui quicòm truquèt. Es l’Ententa dels Sòcis des Legidors d’Imprimats pels Pichons, una association parentala, que comencèt d’alertar sus çò qu’èra en trin de se passar.
« Çò estranh es que dins las consignas ressorgissián de mots qu’èran un pauc complicats, aquò parlava de »processus de decentralisacion », de »mila-fuèlhas territorial ». Per una revista destinada als 4-8 ans, èra segur de mal comprene ! » nos indiquèt un representent de l’E.S.L.I.P.
Intrigats, menèron doncas una pichona enquista, qu’aguèt de resultas incrediblas : lo govèrn francés auriá comandat, e quitament subvencionat aqueste encart !
Lo cabinet de Manuel Valls, lo primièr ministre francés, interrogat per Manaset, refusèt de s’exprimir sus aquesta polemica. Pasmens capitèrem de jónher una font de Matinhon que nos comuniquèt qualquas informacions jol cobèrt de l’anonimat :
« Nos cal far lèu una granda talha mas, crisi obliga, podèm pas pagar tot un comitat cargat d’organisar un descopatge senat, e aquò’s sens parlar de totas las pressions regionalistas que patissèm sus aquesta question. En mai, coma nos en fotèm un pauc, foguèt decidit de crompar a pauc de fraisses aquestes encarts dins totas las revistas per la joventut publicadas en lengas regionalas. Francament, far far aqueste descopatge a un comitat d’expèrts eissit de la direccion nacionala del Partit Socialista o a un dròlle de 4 ans, nivèl resulta es parièr, a la diferéncia que còsta plan mens car ! E al mens los regionalistas pòdon pas gular vist que son lors dròlles que son responsables ! »
Nòstre interlocutor foguèt çaquelà plan mens verbiós quora abordèrem la resulta d’aquesta campanha descriada e refusèt d’explicar perque, suls primièrs projèctes arribats al Ministèri, lo descopatge implicava una reorganizacion geografica totala del territòri francés. Una indiscrecion jornalistica nos menèt a veire que la region Bretanha seriá per exemple desplaçada per far un pont cap a Corsega que quitariá d’èstre una iscla. L’Iscla de França, al contre, ne vendriá una vertadièra, ara situida en Polinesia. Es pas segur qu’aquel redescopatge còste mens car a l’Estat…


text:
Michèu Vauzelle es lo novèu president, fòrça contestat, d’Euròmediterranèa, l’establiment public d’agençament de la riba de mar marselhesa creada per l’Estat en 1997.
Lo president dau Consèu Regionau comolarà lei presidéncias : dejà despuei 2006 l’es de la societat d’agençament dau Canal de Provence Canau de Provença. Au moment que la Lèi afavorisa la metropolisacien, pòu passar per un refortiment de la plaça de la Regien.
S’es pas debanat aisadament l’escrutinh, que premier lei nòus admenistrators de l’Estat an votat per Michèu Vauzelle, alòr que lo premier cònsol de Marselha a quitat la sala au moment dau vòte, qu’accusa lo governament de faire « una manmessa sus leis instituciens de la segonda ciutat de França ». L’estonant es que lo president socialista dau Consèu Generau, Joan-Novè Guérini, eu, a votat còntra son collèga, eu tanben socialista.
JC Gaudin, qu’aviá demandat una presidéncia interimària fins qu’en 2014, va contestar la regularitat d’aquela eleccien au Tribunau Admenistratiu.


text:
Manaset es lo sol jornal numeric occitan de vertadièra falsa informacion. Totes sos articles son falses (fins a pròva del contrari) e redigits dins una mira umoristica. Amb lo professionalisme que los caracteriza, sos jornalistas recopan pas jamai lors sorsas e verifican pas cap lors informacions.
Manaset es estada creada lo 1èr d’abrial de 2014, en secession amb los autres jornals occitans que balhavan eles d’informacions vertadièras.
Manaset se vòl imparciala e irreprochabla. La màger part de las personas citadas dins los faits divèrses son imaginàrias. Tota semblança amb de personas qu’existisson o qu’an existit es siá accidentala, siá parodica, e l’utilizacion de noms de personalitats o d’entrepresas a una tòca purament satirica.


text:
Dissabte, 20 de genièr de 2018, 03h00
#4 "Es ben VERAI/Es plan UNA veritat, l'ignorància es lo Pièger/pejor per la lenga nòstra. París lo tuaire de lengas e culturas coma se fossOn animals gròsses per manjar, bòus, taures... o aplica sense cap de sentimentalisme, ni contemplacion, aiçò fa París. Assassina las lengas de gran cultura coma l'Oc, lo catalan, l'alsacian o aleman... per ela amb la sang qu'a suçat coma los vampirs, crei que serà mai fòrta sa lenga francesa. Son coma la mentalitat de las tribús primitivas que ... Legir mai
#3 Moussu ou Madamo "Mèfi". Sèn mai d'un que n'avèn agu fa de counsta a perpau d'acò d'aqui ou d'acò mai. Tant vous coumo ieu amai d'autres aigrejen uno proublematico generalo a travès d'un moulou d'enterougacius councrèto, coumo çai fasès. Grameci.
Malerousament, lou resson generau enternautico es flàpi. Ounte soun lous atou de l'òucitanisme ? Reagìssou pa gairebé. Clìcou pa su lou det verd gairebé. Coumprene pa perdequé lou mounde culturau òucitan ou felibrenc reagis pa mai... Legir mai
Enemic de mai: la reticéncia occitana
Reticéncia, del latin retícere, sia tàiser/taire en rèire, o callar (calar/ carar) en rèire la lenga, l'accent...
Sia bocabarrar, lengaplegar...
A paubra rèira-lenga, tostemps en rèire...per reticéncia
Occitans, des-lengaplegatz-vos! Des-bocabarratz-vos!
Es ben veritat, l' ignorància es lo petge per la lenga nostra. París lo tuaire de lengas e culturas coma se fossin animals grans per manjar, bous, taures,.... ho aplica sense cap sentimentalisme, ni contemplacion, açò fa París. Assassina las lengas de gran cultura coma l'Oc, lo catalan, l'alsacian o aleman,..... per ela amb la sang qu' ha suclar coma los vampir, se crese que serà mai forta sa lenga francesa. Son coma la mentalitat de las tribus primitivas que encara presumeissen de... Legir mai
Les tres constats son justes e estrategics.
Cal parlar de l'occitan amb tot le monde e suscitar un questionament, un interès.
La question de l'identitat es interessanta; se demandatz a qualqu'un d'aicí (amb l'accent) s'es occitan, i a pas tostemps de responsa immediata o de òc; es pas evident... Son totes d'un departament!
#1 Disètz : "Sem Occitans. Vai faler chausir : lo sud de l'Europe dau nòrd o ben lo nòrd de l'Europe du sud? la cultura francesa o la cultura arabo-berbèra qu'existava avant Montségur."
Ieu sai pas, francament trantalhi ; sabi pas se soi Latin o Arabi. N'i a trenta ans la responsa èra pus facila.
Los convencuts? Son convencuts de que? que son bian frances, que Franca vai lòr aportar çò que jamai a volgut balhar : la reconeissença officiala de la lenga e daus territoris ente es parlada.
La batalha es politica e pas autra causa. Dins las vilas tirat las calendreta i a pas belcòp de monde que l'ensenhan e los autres se consideran come frances e bon frances. Apres aver fach los 400 còps per annexar la Provinça, la devalorisar, eradiquar los pates, nos frances avem fach una lenga u... Legir mai


text:
Dimars, 24 de decembre de 2013, 03h00 Espòrt
Los vòts dels Dracs catalans
Fa un momenton que se tira lo morre del costat de Carcassona, vist lo nombre de nafrats de l’esquipa primièra e las resultas de las partidas. Per arrengar las causas, per la venguda de Lesinhan, lo capitani Saddaoui e lo pilar Ismaèl Khattabi se trapèron suspenduts, aprèp quauques escambis malvenguts contra Vilanuèva, en esperar l’acamp de la Comission de disciplina de la Federacion. Aqueste dimenge, lo solelh èra de la partida del costat de Domèc. Dins las dificultats, los locals trapèron lo nhac per plan faire, nhac qu’avián ja mostrat del costat de Limós abans de plegar en fin de partida. Las vint primièras minutas vegèron un afrontament bèl e de defensas sarradas. A la 21a minuta, Vincent Anderson trapèt lo trauc dins la muralha verda e blanca, Gressèque transformèt. A la mièja ora, Benausse repliquèt per una penalitat. A la darrièra minuta, al ras del tengut, lo talonaire Nicòl embrumava la defensa de las Corbièras: 10-2 a la pausa pels Canaris. Dins lo segond temps, los jaune e negre se tornèron multiplicar en defensa e Lesinhan se metèt a bretonejar son jòc. A la 49a minuta, Gressèque tustava a seguir e Guiraud èra lo primièr a quichar sus la pauma; quauquas minutas mai tard, a l’ora de jòc, lo dobertura carcassonés ziga-zaguejeva entre sos adversaris per puntar un ensag personal. Demorava a Ionès Khattabi de finalizar la victòria amb un cinquen ensag sus una pauma escartada sus un cinquen tengut (70a). Dins las darrièras minutas, una intercepcion de Stacul ramenava la marca finala a 26-8. Carcassona se torna plaçar per la qualificacion dins la pola dels As e marca un punt dins la tièra dels rescontres amb Lesinhan abans las doas que se jogaràn al Molin: lo 12 de genièr en oiten de finala de la Copa e lo retorn del campionat lo dimenge 19 de genièr, una partida que serà probablament decisiva per la preséncia de l’una o l’autra esquipa dins la Pola bèla de la segonda fasa.
Ièr tanben, se debanèt una partida de tria, jol signe de l’ofensiva, a Sant Estève entre los Dragonets e Tolosa Olimpic. Dins la setmana, los tolzans avián cambiat d’entraïnaire: exit Geli Dumàs, remplaçat per son segond Silvan Olès. La partida se joguèt sus un ritme bèl. Margalet dobrissiá la marca pels Catalans tre l’8a minuta, Joan Guasch transformava abans d’ajustar una penalitat a la 26a. Los catalans avián decidit de ne jogar doas d’aisidas a la man qu’avián pas conegut de conclusion per un ensag e que manquèron a l’ora de la nòta finala. Tolosa se tornèt plaçar a la 34a: ensag de Planàs, transformacion de Keirralah. Dins lo segond temps, Tolosa preniá l’avantatge amb dos ensags transformats: Borrèl (51a), Planàs tornar (60a) per menar 18-8. Scimone redusissiá la marca a 18-12 (70a). A la darrièra minuta, l’alièr Miloudi (replaçat a l’arrièr aprèp la nafradura de Joan Guasch) puntava dins son canton e William Bartau passava la transformacion de l’egalitat: 18-18.
Aquesta dimenjada, s’acabarà la mesa a jorn del calendièr de l’Elèit 1, dissabte 28, amb lo rescontre Carcassona-Avinhon (16h30) e dimenge, al Molin (15h), l’oposicion Lesinhan-Dragonets. De notar, que per plan acabar l’an 20XIII, BeIn Sport torna difusar fins al 29 de decembre tretze eveniments bèls de l’annada del XIII: partidas dels Dracs, finalas de Superliga e d’NRL, los 3 Estats d’Origina, rescontres de l’esquipa de França, fasas finalas de la Copa del Monde. Un programa encara melhor que de fetge gras trufat o de soc de Nadal en crèma pastissièra!
Bon Nadal a totas e a totes!
Alan Roch


text:
Barberà del Vallès
Barberà del Vallès es una vila pichona de 20 000 estatjants, a uèch quilomètres de la capitala catalana, Barcelona.
La construccion pus anciana de tota la vila es la glèisa apelada la Romànica, del sègle XI. Aprèp, vèrs l'an 1960, amb l'arribada d'immigrants del sud d'Espanha, la vila s'espandiguèt fins qu'arribèt a sos limits amb las autras vilas vesinas, Sabadell, Cerdanyola del Vallès e Badia del Vallès. Per la vila passa lo flum Ripòlh, qu'es plan contaminat per las fabricas que se tròban a son òrle.
Avuèi, es una vila amb pauc comèrci, pr'amor que la màger part dels estatjants i van sonque per dormir. Aital, l'activitat es concentrada dins una sola avenguda, apelada Avinguda del Doctor Moragas, ont se tròban la màger part dels comèrcis e lo mercat municipal.


text:
Mantunas personas m’an questionat : perqué t’interessas a Ségolène Royal ? La causa es simpla, l’ai vista passar a Rodés (2 oras de camin), e francament (soi pas al primièr candidat sul terrenh que passa), e ai vist una candidata qu’es venguda de faiçon ipocrita presentar sa candidatura per L’Estivada (una bona causa per Peitieu-Charanta e l’occitan) e, l’ipocrisia es aquí, passar per far companha per las eleccions de la candidata socialista… Aquel passatge aurà al mens una causa faita dins mon cap : es una candidata dinamica, fòrta, mas que sap escotar e interessada al problèma francés sobre las lengas, ça sembla (sabi pas encara s’i a ipocrisia aquí).
Mas quin es lo son programa, quinas son las seunas volontats ? Li podèm far fisença coma candidata ? Mas coma presidenta ? Sabèm que Robert Lafont faguèt fisença a François Mitterrand e sabèm que tre lo dimècres següent de son eleccion aviá jà cambiat…
Contrariament a mantunes, es son costat filha de militar que m’interessa !
Ai debutat d’apréner l’occitan ambe un ancian militar, a la retirada … Jacques Capelle, èra de Tolosa. E sabi pas s’es mòrt o pas, mas pus digun me n’a parlat. M’agradariá d’o tornar veire, e visitar en granda amistat per m’aver ensenhar l’occitan pendent los estatgis intensius d’occitan de Picapol.
Alara en pagina 10, ai jà l’incripcion que m’agrada dins aquel libre : los tecnocratas franceses, sul terrenh, se pòdon cambiar en “regionalistas” … Jà es una granda novèla. Atencion, aquò escrich, aquò vòl pas dire qu’aqueste camin m’interessa, aquel del regionalisme : SOI PAS REGIONALISTA. Lo regionalisme es un reformisme del jacobinisme.
Mas concretament, per una tecnocracia francesa qu’a pas mai conegut e cresegut coma una fe papista que lo sistèma bonapartista es sol per governar l’Estat, aquesta pagina me sembla interessanta :
Primièr punt
«Lo budgecte de la region es pas aquel de l’Estat, […]», es clar qu’avèm un Estat qu’a páur de las regions, e de mai que dona mai de mejan financièr a un sistèma destructor coma la bureucracia de l’Éducation Nationale (2 còps lo budgecte del CR en Miègdia-Pirinèus) qu’al Conselh Regional. sabèm que l’educacion dèu èstre una prioritat, tant que serà de l’Estat central, serà fotut, perqué ? Perqué l’a sempre emplegat per desvolopar son expansionisme nacionalista, e pas mai.
«[…], e lo poder reglamentari de las collectivitats territorialas es pron limitat.», nos podèm questionar de l’utilitat del Sénat –elonhat del terrenh- per votar leis d’aquestas que son supausadament adaptadas perqué los Senadors serián elegits tanben localament e especialista dels cumuls dels mandats. La question se pausa de l’elonhament de las decisions parlamentàrias francesas, sovent bravament mai que lo Parlament Europèu ; es una paradòxa.
Segond punt
Es evident que la region Peitieu-Charanta es pas melhora qu’una autra region de l’Estat francés ; aquelas regions an autanplan problèmas ambe l’Estat que las autras regions de l’Estat francés, alara es evident tanben que l’occitanisme auriá dedins l’ALE un ròtle de jogar per prepausar una novèlas estrcturacion politica dins l’Estat francés, accordat ambe çò qu’es estat dich en primièr punt. Soi segur qu’ajudariá lo Parti Socialiste d’aver una idèa sul tèma, e donc sobre las lengas de fRANÇA, coma es estat demandat a Ségolène Royal a Rodés. La delegacion a un elegit de Martinica es d’un simbolisme que sufís pus.
Tresen punt
Es l’explicacion del problèma que pausa l’Estat als elegits locals. Un tecnocrata parisenc zo podrà pas mesurar, jamai ; es la mesura de l’urgéncia d’aquela refòrma que jugi prigondament democratica e urgenta.
Quatren punt
Lo darrièr punt don un espèr grand a la candidatura de Ségolène Royal, sobretot se los amics d’abans eleccion, son los mesma qu’aprèp l’eleccion, es de dire Jean-François Macaire.
Tot camin fasent, se podrà sempre plaçar un dobte sobre una candidatura socialista, coma tota candidatura qu’es plaçada dins l’encastre del jacobinisme francés, e d’una proteccion prigonda d’una casta al poder parisenc. Se volèm lo poder en region, benlèu que cal tanben se prendre en carga en region (totas las regions, e las occitanas seràn capdavançièra o i aurà pas de revòlta institucionala regionala en fRANÇA) e refusar las estupiditats de l’Estat central e totas las seunas combinazione.


text:
Manas (Droma)
Manas (Manas en francés) es una comuna occitana dau Daufinat, situaa dins lo departament de Droma e la region de Ròse-Aups.
Somari
Geografia[modificar | modificar la font]
Manas es situat a 18 km al nòrd de Dieulefit, a 20 km a l'èst de Montélimar e a 18 km al sud de Crest. Aperten al costat de Marsanne (10 km).
Las municipalitats los mai prèps son Pont-de-Capèl, Puy-Sant-Martin, Charols e Salettes.
Manas est situé à 18 km au nord de Dieulefit, à 20 km à l'est de Montélimar et à 18 km au sud de Crest. Il appartient au canton de Marsanne (10 km).
Les communes les plus proches sont Pont-de-Barret, Puy-Saint-Martin, Charols et Salettes.


text:
Belinda Carlisle
Belinda Jo Carlisle (Hollywood, Los Angeles, 17 d'agost de 1958) es una cantaira americana. Venguèt celèbra amb lo grop feminin the Go-Go's que n'èra la cantaira. Comencèt puèi una carrièra en solista en 1985 aprèp la dissolucion de la formacion. Coneguèt un succès considerable gràcias a las cançons "Mad About You", "I Get Weak", "Circle in the Sand", "Leave a Light On" e "Heaven Is a Place on Earth" que se situèron en bona posicion dins las classificacions dels Estats Units, del Reialme Unit e tanben, mas dins una mendra mesura, internacionalament.
Discografia[modificar | modificar la font]
- Belinda (1986)
- Heaven on Earth (1987)
- Runaway Horses (1989)
- Live Your Life Be Free (1991)
- Real (1993)
- A Woman and a Man (1996)
- Voila (2007)


text:
Edat del Bronze
L'Edat del Bronze es lo nom balhat pels arqueològs a una fasa dins la cultura umana, intermediària entre l'Edat de la Pèira e l'Edat del Fèrre, quand las armas e las aisinas foguèron, coma una règla generala, fargadas de bronze.
Es un periòde de la civilizacion caracterizat pel desvolopament de la metallurgia e de las tecnicas d'extraccion del coire e dels minerals que permetèron la fabricacion d'aliatges per obténer lo bronze. Fa partida de la preïstòria e seguís lo Neolitic dins la màger partida del mond. Se desvolopèt en Euròpa entre 1800 e 700 abC dividida en tres fasas: lo Bronze Ancian de 1800 a 1500 abC, lo Bronze Mejan de 1500 a 1200 abC e lo Bronze Final de 1200 a 700 abC. Per l'Orient Mejan s'establisson las datas seguentas: lo Bronze Ancian de 3500 a 2000 abC, lo Bronze Mejan de 2000 a 1600 abC e lo Bronze Final de 1600 a 1200 abC.
Se caracteriza per la creissença demografica, l'abandon parcial de la transumància (migracions sasonièras) e la tendéncia lenta al sedentarisme. L'òme viu generalament dins de baumas mas tanben dins de tucs estrategics e dins de vilatges abrigats. L'inumacion (enterrament) se fa dins de baumas e de dolmèns probablament bastits de per abans, ara tornar utilizats, en mai d'autres novèls. Son caracteristicas las ponchas de sageta e los objèctes de pimpa. L'art presenta de figuras de pèira e de dessenhs de scènas de mòrt. La descobèrta del coire, de l'estam e del bronze, faguèron se mòure mantun pòble en cèrca d'aquestes metals, emportant amb eles lors règlas culturalas e lors tecnicas. L'utilizacion del metal fa créisser la complexitat de l'estructura sociala de las comunautats, e apareisson de luchas tribalas. Lo mestritge del metal determinava lo poder e la riquesa, çò que donèt naissença a una minoritat de privilegiats, en front d'una majoritat de subordenats. Las culturas neoliticas vivián dins los plans e practicament avián pas d'armas, mas ara se fan de besonh per las guèrras entre grops opausats. Tre abans 1700 abC, los besonhs defensius dels grops fan que bastiguèron lors abitats en luòcs de bon defendre; dins los cavòts començan d'abondar las armas. Dins la Peninsula Iberica l'Edat del Bronze es marcada per l'existéncia de doas culturas que començan al Neolitic: la cultura de l'Argar, nomenada tanben cultura almerienca - Fasa III, successora de la cultura de Los Millares o cultura almerienca - Fasa II, d'origina orientala, benlèu siriana, amb de possiblas influéncias egipcianas. E la cultura campanifòrma. Lo coire foguèt lo primièr material que los metallurgistas aprenguèron de trabalhar e pus tard, de durcir amb d'estam. Mantun pòble trabalhèt lo bronze sens aver conegut lo coire o utilizèt los dos a l'encòp, mas aquò foguèt pas lo cas general encara que se produsiguèt fòrça sovent perque los pòbles utilizavan çò que ne dispausavan dins lors territòris. Lo coire s'obten en d'epòcas e de luòcs divèrses. L'emplec del coire en Orient Mejan remonta a una data anteriora a 4000 aC (benlèu tanben cap a 5000 aC). L'aliatge considerat corrècte èra 90-10 mas dins un grand nombre de descobèrtas arqueologicas la proporcion es tostem inferiora a 94-6. Lo coire èra abondós en Chipre, que ancianament se disiá Alashiya, e apuèi se nomena Cyprium, derivat del mot coire (l'entretòc arribe al latin ont "coire" es cuprum). L'aur es anterior al bronze e benlèu al coire. Tanben dins la meteissa epòca que lo coire apareisson l'argent e lo mercuri; d'en primièr s'utilizèt l'estam per durcir lo coire, de còps mesclat amb de zinc. Per contra encara se mestrejava pas la tecnica de la fusion del fèrre. Lo coire s'obten de la malaquita e de l'azurita, e rarament dels sulfurs de coire. S'obtenon los nomenats coires negres, coire en brut e d'autras varietats. Lo coire se fond a 1 200 °C (mens que l'argent mas mai que l'aur). Se trapava dins la cuprita (coire roge), la tenorita (coire negre), la chalcorina e la covellina (combinada amb de sofre). Las piritas de coire (erubescita, bornitas e tetraedritas) èran una combinason de coire amb de sulfurs metallics. Tanben i aviá de coire dins fòrça minerals e dins mantuna sal (coma l'azurita e la malaquita). Los fondedors de bronze utilizavan de mòtles de pèira. Lo mòtle se compausava de doas parts: una d'elas ont avián fach l'uet (extrèmament afinat e precís) de l'objècte per crear, en mai d'una dobertura separada. Dins l'uet se li tirava lo metal fondut e dessús se flocava una pèira plana a manièra de tapa. Quand lo metal fondut se refredava s'introdusiá un conhet dins la dobertura per tal de separar lo mòtle de la tapa, e s'obteniá la figura. Pasmens, existisson pas força pèças de bronze. Lo material èra pas abondós. Se mestrejava la tecnica mas mancava la matèria primièra.


text:
Segonda Guèrra Medica
La Segonda Guèrra Medica se debanèt entre 480 e 479 avC quand l'Empèri Pèrsa assaièt tornarmai d'envaïr lei ciutats-estats grègas après sa revirada pendent lo premier conflicte (490 avC). Aqueu còp, lo ròtle principau dins lo plan pèrsa foguèt fisat a l'armada terrèstra que deviá conquistar Grècia per lo nòrd dau país. La flòta èra principalament encargada de l'avitalhament. Après quauquei dificultats logisticas, lei Pèrsas capitèron d'atacar en 480 avC mentre que lei ciutats grègas èran encara devesidas entre elei. Certanei decidiguèron d'acceptar la dominacion pèrsa coma Tebas e d'autrei, coma Esparta e Atenas, decidiguèron de se batre per demorar independentas. Pasmens, aquelei discussions empachèron lei Grècs de fortificar lo nòrd dau país e la posicion dei Termopilas foguèt presa per lei Pèrsas. Aquò entraïnèt la casuda rapida dau centre de Grècia e l'evacuacion d'Atenas per sa populacion. La destruccion de la flòta pèrsa a Salamina arrestèt aquela ofensiva obligant lei dos camps de gardar sei posicions durant l'ivèrn. A l'estiu de 479 avC, lei Grècs mandèron una ofensiva dempuei Peloponès còntra la Grècia Centrala. L'armada pèrsa foguèt anientada a Platea marcant la victòria grèga sus lo continent. Puei, vèrs la fin de l'annada, la flòta grèga ataquèt lei basas pèrsas dins la Mar Egèa entraïnant la destruccion dei capacitats navalas de l'Empèri Pèrsa dins la region.
Lei victòrias de 479 marquèron lo succès de la coalicion grèga e l'alunchament de la menaça pèrsa sus lei ciutats-estats de Grècia. En revenge, la guèrra contunièt durant d'annadas entre una coalicion novèla formada sota l'impulsion deis Atenencs per atacar lei posicions pèrsas en Anatòlia e i reprendre lei ciutats-estats grègas conquistadas per lei Pèrsas au sègle VI avC.


text:
Un article de Wikipèdia, l'enciclopèdia liura.
Lo zinc (de l'alemand zink) es un element quimic metallic de simbòl Zn e de numèro atomic 30. Es un metal de transicion, lo primièr del grop 12 de la taula periodica. Lo zinc es quimicament similar al magnesi, pr'amor que son ion a una talha similària e son unic estat d'oxidacion comun es +2. Zinc es lo 24en element mai abondant de l'escòrça terrèstra e ten cinc isotòps estables. La mena de zinc mai esplechada es l'esfalerita, o sulfur de zinc; los despaus esplechables pus grands es tròban en Austràlia, Canadà e als Estats Units.