text:
Bordèu
Bordèu (Bordeaux en francés) es una de las vilas principaus de Gasconha, Occitània. Administrativament aperten al departament francés de Gironda e a la region d'Aquitània. A 241 287 estatjants. La devisa de la comuna es Lilia sola regunt lunam, undas, castra, leonem. La vila es coneishuda dens lo monde tot entà son vinhau, sustot dumpuei lo sègle XVIII, que fut per era un vertadèir atge d'aur. Capitau de l'anciana Guiana (lo nòrd d'Aquitània actuau), Bordèu hèi partida de Gasconha e es situat au ras de las Lanas de Gasconha.
Somari
- 1 Geografia
- 2 Transpòrts
- 3 Istòria
- 4 Lengas
- 5 Administracion
- 6 Ensenhament superior e recèrca
- 7 Economia
- 8 Cultura
- 9 Monuments e luòcs toristics
- 10 Espòrt
- 11 Personas celèbras ligadas a Bordèu
- 12 Embessonatges
- 13 Referéncias
Geografia[modificar | modificar la font]
Bordèu es situada a l'oèst d'Occitània e es adaigada per Garona. I a 241 287 abitants dens la ciutat de Bordèu, e mèi de 809 562 dens l'aglomeracion.
Demografia[modificar | modificar la font]
d'aiga e 150 jorns plojós per annada.
Urbanisme[modificar | modificar la font]
Bordèu es una vila espandida, bassa e clara. Es caracterizada per las faciadas classicas de sos cais e per sas botigas que son ostalòts de pèira de un o dus nivèus comportant un casau.
Sus lo plan, pòden véser encara la ciutat romana. Los ostaus esturen remplaçats per bastiments mèi nèus. Es un rectangle orientat nòrd-sud que l'ais màger, l'antic cardo, es l'actuau carrièra Santa Catarina dinc au cors Victor Hugo. Dens lo sens èst-oèst, los decumani son istoriats per las carrièras daus Tres Conilhs, Porta Dijeus e lo Cors de l'Intendéncia. Aquela vila s'estamplèva, abans la bastison dau premèirs barris, dinc au mons Judaïc. Devath lo grand teatre son las roinas daus Pilars de Tutela, un edifici ubèrt compausat d'una auta colomnada que n'era vesedoira dempuei la ribèira e dont la foncion es desconeishuda. Lo darrèir vestigi d'aquera epòca es lo Palais Galian, qu'es çò que demòra d'un anfiteatre de 15 000 espectators. representats A l'edat Mejana, tres edificis religiós son bastits a l'entorn de la vila : un site paleocrestian a l'oèst, on es adara la basilica de Sent Saurin, una glèisa au sud, probèt de la futura catedrala de Sent Andriu, lo tresau qu'es una comunautat benedictina au sud-èst, site de l'abadiala de Senta Crotz.
Au sègle XIII la vila s'esten a l'entorn dau pòrt antic e entre los actuaus cors Victor Hugo e Alsace Lorraine. Una novèra murralha es bastida, qu'ensarra una trama urbana densa e tòrta. Au sègle XIV, una segonda cintura de barris tempta d'enserrar los bastiments qu'an desbordat dinc a l'actuau plaça de la Victòria e a l'abadiá benedictina de Senta Crotz. Los cors Pasteur e de la Marne soslinhan aquera avançada.
Au sègle XV, Carles VII de França ensarra la vila entre duas fortaressas, lo Fòrt dau Har e lo Castèth Tropeita. Aquel serà destruisut per venir la Plaça de las Quinconças.
Au sègle XVI, cap au nòrd, un quartèir de vinatariás es bastit per de negociants sus d'ancians terrenhs monastics : los Chartrons.
Aus sègles XVII e XVIII, se bastit la vila de faciadas classicas que vesem encara auèi. Las faciadas daus cais bastidas suus ancians barris, Gran Teâtre, Andanas de Tourny, Jardin Public.
Lo sègle XIX vei l'arribada dau tren, lo desvolopament dau quartèir de La Bastida sus la riba dreita, lo passatge de Garona per dus ponts, e l'espandida de la vila a l'oèst cap aus baloards.
Au sègle XX, lo lac es cavat au nòrd on es bastida la fèira internacionau. Au sud, son dus ponts de mei que travèrsan la ribèira. Quartèirs nèus sortissen de tèrra : lo Gran Parc, Meriadeck au centre, las facultats dèishan la vila per lo domeni universitari de Talença, e la populacion aumenta dens las comunas a l'entorn.
Au sègle XXI, la comuna a profitat dau tram per unificar la vila, favorizar la circulacion. Los batèus aniràn pas mei per los cais, aqueths son tornats aus peishonèirs. L'arribada dau TGV estut l'ocasion de reviscolar lo quartèir au sud de la gara Sent Jan, barrejant burèus e abitacions.
Transpòrts[modificar | modificar la font]
Estradas[modificar | modificar la font]
La vila es desservida per las autorotas :
- A10 cap a París
- A89 cap a Peireguers, Lemòtges, Briva e Clarmont d'Auvèrnhe
- A62 cap a Tolosa
- A65 cap a Lo Mont de Marsan e Pau
- A63 cap a Baiona e Espanha.
Aquelas autorotas son ligadas a la rocada A630, que contorna Bordèu, aquò pòt explicar qu'aquera es sovent encombrada.
Vias ferradas[modificar | modificar la font]
Las grandas linhas de camin de fèrre arriban a l'estacion de Sent Joan. La ligason de TGV permetrà de religar París en 2 h a la fin de 2016. Nantas es a 4 h de tren, Tolosa e Pau a 2 h 10, Biarritz a 2 h. La ret de TER liga las vilas de la region.
Franquiments de Garona[modificar | modificar la font]
Ponts rotèrs[modificar | modificar la font]
Ponts ferroviaris[modificar | modificar la font]
- Palanca Sent-Joan
- Pont ferroviari de Bordèu
Ligasons aerianas[modificar | modificar la font]
L'aeropòrt internacional de Bordèu Merinhac acuèlha lo trafec de passatgièrs e de merças.
Tram e bus[modificar | modificar la font]
La ret TBC (Tram e Bus de la Commmunautat) es compausat de :
- 3 linhas de tram (A, B e C)
- 65 linhas de bus.
Aquel ret percanta las 27 comunas de la CUB de 5H a 1H del matin.
Bicicleta[modificar | modificar la font]
Un sistèma de bicicletas en liure-servici, lo VCUB, es embiaissat? sus lo conjunt de la CUB.
Istòria[modificar | modificar la font]
Sus la riba esquèrra de Garona, a 100 km de la boca dau flume, una terrassa de grava de la plana lanesa susplomba los palús e davala sus la boca d'un riu, la Devesa.
Lo site es lo crosament de duas vias comerciaus fluviau e terrèstre.
Daus permèirs estatjants n'avem pas gardat nada traça.
Una aglomeracion existís au mens dempui lo sègle V abC en riba de Devesa. L'arribada daus Bituriges Vivisques, una tribú cèlta, sembla mei tardiva, au sègle III abC, senon passat la conquista romana, au sègle I abC.
Apuei Burdigala estut envasida per mantun pòples (vandals, visigòts, francs e normands).
A l'Edat Mejana (sègle XII) Bordèu tornèt trobar son esplendor, Alienòr d'Aquitània esposèt Enric II Plantagenèst que n'èra pas encara, lavetz, rei d'Anglatèrra, mès solament comte d'Anjau e dau Maine, çò que fèi que Bordèu n'estut pas jamèi anglesa. La ciutat vengut una partida dau maine daus Plantagenèst. Pendent aquesta tempsada, la lenga d'òc estut totjamèi practicada a Bordèu, on damorèt la lenga oficiau. A la Guèrra de Cent Ans, Bordèu estut de fòrça restacada a França e vengut francesa. Los reis de França remplacèren l'occitan prau francés, dau mens oficiaument.
Lengas[modificar | modificar la font]
- Article principal : Bordalés (parlar).
Bordèu es una vila on se rencontran lo parlar gascon de las lanas damb lo parlar lengadocian de Guiana. A l'entrada dau sègle XIX, lo gascon dominava dens la lenga dau pòple.
Administracion[modificar | modificar la font]
Cantons[modificar | modificar la font]
En 1965, la comuna de Cauderan foguèt restacada a Bordèu, que n'es ara lo 8en canton.
Bordèu es devesida en 8 cantons[1] :
- Lo 1er canton (Bordèu maritime) compta 28 678 estatjants.
- Lo 2nd canton (Grand Parc - Paul Doumer) compta 26 543 estatjants.
- Lo 3en canton (Centre) compta 35 491 estatjants.
- Lo 4en canton (Victor Hugo - Sent Augustin) compta 34 371 estatjants.
- Lo 5en canton (Sent Miquèu - Nansouty - Sent Genés) compta 28 770 estatjants.
- Lo 6en canton (Bordèu Sud) compta 29 838 estatjants.
- Lo 7en canton (la Bastida) compta 14 636 estatjants.
- Lo 8en canton (Cauderan ) compta 40 594 estatjants.
Per un total de 238 921 estatjants en 2007 segon l'INSEE.
Lista deus cònsols[modificar | modificar la font]
- 1878 - 1884 : Albert Brandenburg
- 1884 - 1888 : Alfred Daney
- 1888 - 1892 : Adrien Baysselance
- 1892 - 1896 : Alfred Daney
- 1896 - 1900 : Camille Cousteau
- 1900 - 1904 : Paul-Louis Lande
- 1904 - 1908 : Alfred Daney
- 1908 - 1912 : Jean Bouche
- 1912 - 1919 : Charles Gruet
- 1919 - 1925 : Fernand Philippart
- 1925 - 1944 : Adrien Marquet
- 1944 - 1947 : Jean-Fernand Audeguil
- 1947 - 1995 : Jacques Chaban-Delmas
- 1995 - 2004 : Alain Juppé
- 2004 - 2006 : Hugues Martin
- 2006 - percorrent : Alain Juppé
Ensenhament superior e recèrca[modificar | modificar la font]
Bordèu es lo sèti de l'academia de Bordèu que compren cinc departaments.
Bordèu es la 6a vila universitària francesa après París, Lion, Tolosa, Lilla e Marselha[2]. La vila aculhís 77 216 estudiants dens sas universitats e grandas escòlas. La màger part daus ensenhaments se fan sus lo domeni universitari de Pessac Talença Gradinhan, lo màger campus d'Euròpa, levat los estudis medicaus a costat dau CHU, las sciéncias de l'òmi plaça de la Victòria e los estudis de gestion.
A Bordèu i a quate universitats dins quate domenis de competéncias :
- l'Universitat de Bordèu I : sciéncias e tecnologias.
- l'Universitat de Bordèu II : medecina, sciéncias de l'òmi, espòrt e enologiá.
- l'Universitat de Bordèu III : sciéncias umanas, letras en lengas.
- l'Universitat de Bordèu IV : dreit, sciéncias politicas, sciéncias economicas, sciéncias socialas, sciéncias de gestion e management.
I a tanben d'establiments publics d'ensenhament superior :
- L'Escòla Nacionau de la Magistratura.
- Arts e Mestièrs ParisTech (ENSAM).
- L'Escòla Nacionau Superiora de Sciéncias Agronomicas de Bordèu Aquitània Bordèu sciéncias agro, ancianament ENITA.
- L'Escòla Nacionau Superiora d'Arquitectura e de Paisatge de Bordèu (ENSAPBx).
- L'Institut d'Estudis Politics de Bordèu (IEP).
- L'Escòla Nacionau Superiora de Cognitica (ENSC)
- L'Escòla Nacionala Superiora en Environament Georessorsas e Engenheria deu Desvolopament durable (ENSEGID), creada en 2011.
- L'Escòla Nacionau Superiora d'Electronica, Informatica, Telecomunicacions, Matematicas e Mecanica de Bordèu (ENSEIRB-MATMECA).
- L'Escòla Nacionau Superiora de Tecnologia de las Biomoleculas de Bordèu (ENSTBB).
- L'Escòla Nacionau Superiora de Quimia, Biologia e Fisica de Bordèu (ENSCBP), issuda de la fusion de l'ENSCPB e de l'ISTAB.
Economia[modificar | modificar la font]
L'economia màger de Bordèu es la viticultura, Bordèu es la capitala dau vin emb d'una chifra d'afar de 14,5 miliards d'èuros. L'industria emplega 28 000 personas a Bordèu, que 16 000 trabalhan dens lo sector de la fusta e dau papèir.
Lo caumatge a Bordèu es de 8,8 %.
Cultura[modificar | modificar la font]
Lo Pòrt de la Luna que fèi partida de la lista del Patrimòni Mondial de l'umanitat.
Teatre[modificar | modificar la font]
Las salas[modificar | modificar la font]
- Opéra National de Bordeaux, Grand-Théâtre -> Tram A/Grand Théâtre.
- Théâtre Trianon, 6 carrièra Franklin
- Théâtre Femina, 10 carrièra de Grassi
- Comédie Gallien, 20 carrièra Rolland
- Théâtre national de Bordeaux en Aquitaine (TNBA), 3 plaça Pierre Renaudel -> Tram C/Sainte Croix.
- Café Théâtre des Beaux Arts, 2 carrièra Beaux Arts
- Théâtre Onyx, 13 carrièra Fernand Philippart -> Tram C/Place de la Bourse.
- Théâtre des Salinières, 4 carrièra Buhan -> Tram B/Place du Palais.
- Enchântier Théâtre, 37 carrièra de la Fusteria (Fusterie) -> Tram C/Saint Michel.
- Glob théâtre,
- La Lucarne, 49 carrièra Carpentèira (Carpenteyre) -> Tram C/Saint Michel.
- Théâtre du Pont Tournant
- Espace Médoquine
Monuments e luòcs toristics[modificar | modificar la font]
Bastiments e luòcs publics remarcables[modificar | modificar la font]
- Plaça de la Borsa
- Plaça de las Quinconças
- Colona daus Girondins
- Grand Teatre
- Palais Rohan
- Plaça de la Victòria (ancianament d'Aquitània)
- Pòrta Calhau
- Tor Sent Ilègi (Grosse Cloche)
- Pòrtas Dijaus, de la Moneda, d'Aquitània
- Gara Sent Joan
- Alèias de Tourny
- Anciana gara d'Orleans
- Bassins a flòt
- Anciana basa sos-marina
- Jardin public
- Parc bordalés
Bastiments religiós[modificar | modificar la font]
- Catedrala Sent Andriu
- Tor Pèir Berland
- Basilica Sent Miquèu (e la Flècha)
- Basilica Sent Saurin
- Abaciala Senta Crotz
- Glèisa Nòsta Dama : edifici barròc
- Glèisa Senta Eulalia[3]
- Glèisa Sent Brunò
- Glèisa Sent Pèir
- Glèisa Sent Pau-Sent Francés Xavièr (Dominicans)
- Glèisa Sent Loís
- Capèra de la Magdalena (cors Pasteur)
- Glèisa Senta Maria de la Bastida
- Glèisa Nòsta Dama dau Cipressat
- Glèisa Sent Marçau
- Glèisa Sent Nicolàs
- Glèisa Sent Amand de Cauderan
- Glèisa dau Còr Sacrat
- Ancianas glèisas Sent Remèdi e Sent Progèit
- Granda Sinagòga de Bordèu
Musèus[modificar | modificar la font]
- Musèu d'Aquitània (Musée d'Aquitaine)
- Musèu de las Bèras Arts (Musée des Beaux Arts)
- Musèu d'Art Contemporan (Musée d'Art Contemporain)
- Musèu d'Art Decoratiu (Musée d'Art Décoratif)
- Musèu de las Doanas (Musée des Douanes)
- Musèu Goupil
- Centre Jean Moulin
- Cap Sciences
Espòrt[modificar | modificar la font]
Còlas de nivèl nacional[modificar | modificar la font]
- Fotbòl : Girondins de Bordeaux
- Rugbi de XV : Union Bordeaux Bègles
- Andbòl : Girondins de Bordeaux HBC
- Basquetbòl : JSA Bordeaux
Personas celèbras ligadas a Bordèu[modificar | modificar la font]
Personas celèbras nascudas a Bordèu[modificar | modificar la font]
- Ricard II d'Anglatèrra, rei d'Anglatèrra e duc d'Aquitània.
- Pèir Berland, arshavesque.
- Miquèu de Montanha, escrivan, filosòf e cònsol de Bordèu.
- Carle Vernet, pintre.
- Mèste Verdièr, escrivan e poèta.
- Franz Schrader, geograf. alpinist e pintre.
- Jules Ladoumègue, atlèta de mièg fons.
- Jean Anouilh, autor dramatic.
- René Clément, cineasta.
- Danielle Darrieux, actritz.
- Edouard Molinaro, cineasta.
- Marcèu Amont, cantaire.
- Boris Cyrulnik, psicològ.
Personas celèbras ligadas a Bordèu[modificar | modificar la font]
- Ausòni poèta latin.
- Montesquieu, escrivan e pensaire.
- Camille Jullian, istorian.
- Aristides de Sousa Mendes, diplomata portugués.
Embessonatges[modificar | modificar la font]
- Bristol ( Reialme Unit)
- Casablanca ( Marròc)
- Los Angeles ( Estats Units)
- Madrid ( Espanha)
- Munic ( Alemanha)
- Oran ( Argeria)
Referéncias[modificar | modificar la font]
- ↑ Site Internet Mairie de Bordeaux, « Cantons et bureaux de vote de Bordeaux ». Consultat lo 17 janvier 2011
- ↑ [pdf] Atlas 2007-2008 de l'enseignement supérieur en France
- ↑ I tròban una placa damb inscripcions en gascon medievau.


c: text/html

text:
Milhau
- Per la comuna de Gard veire : Milhau (Gard)
Milhau[1][2] (Millau en francés) es una comuna roergassa situada en Roergue (Guiana). Es una comuna situada dins lo departament d'Avairon e la region de Miègjorn-Pirenèus. A 21 339 estatjants. Lo gentilici es milhavés -esa o milhagués -esa.
La vila a 3 flors al concors de vilas e vilatges florits e es fòrça toristica mercé al viaducte de Milhau dobèrt despuèi 2004, mas mercé tanben a d'autras causas coma lo sauvatèrra de Milhau o lo Musèu de Milhau e sa situacion dins lo Pargue Natural Regional dels Grands Causses.
Somari
Administracion[modificar | modificar la font]
- Pages using duplicate arguments in template calls
- Portal:Roergue/Articles ligats
- Referéncia qu'utiliza lo modèl Metaligam vèrs portal
- Portal:Guiana/Articles ligats
- Comuna de Roergue
- Vilas e vilatges florits
- Comuna d'Avairon
- Comuna dels Grands Causses
- Ancian caplòc de districte
- Sosprefectura
- Comuna membre del Pargue Natural Regional dels Grands Causses

robotstxt: allowed

filter: keep


text:
Bomba (arma)
Una bomba es una maquina explosiva consistent abitualament dins un contenent emplit de material explosiu avent per tòca de causar una destruccion quand es desenclavada. A partir del sègle XX, lo mòt es subretot utilisat per designar de dispositius explosius lançats depuèi d'avions.
Somari
Foncionament[modificar | modificar la font]
L'explosion d'una bomba es provocada, abitualament, per un relòtge, una telecomanda o quin que siá biais de detector (pression, radar, contacte, eca.). S'es autopropulsada, fa partit d'un missil. De bombas pòdon èsser de sosmunicions, que pòdon se comportar coma de minas antipersonala.
Istòria[modificar | modificar la font]
Las bombas (aerianas) se desvelopèron pendent la Primièra Guèrra mondiala, amb ja de « bombardièrs pesucs » mes en servici per las fòrças alemandas en 1917 (Zeppelin Staaken R.VI[1]), mas las bombas foguèron massivament utilizadas sonque a partir de la Segonda Guèrra Mondiala.
Las bombas son sovent utilizadas pendent de guèrras, e tanben dins las activitats terroristas.
La bomba mai poderosa es la bombe d'idrogèn, la Tsar Bomba experimentada en 1961 amb una carga de 57 megatonas foguèt la mai poderosa que mai explausèt, alara que la mai poderosa bomba que siá pas nucleara al començament dels ans 2000 es una bomba russa ensajada en setembre de 2007 d'una potencia equivalenta estimada a 44 tonas de TNT[2] : lo Paire de totas las bombas.
Los militars utilizèron mai sovent de bombas largadas dempuèi un avion.
Tipes[modificar | modificar la font]
De talhas variablas e destinadas a tractar d'objectius diferents, se distinguís entre autras:
- Bomba classica o de fragmentacion: es constituida d'explosius dins un còrs de metal se fragmentant en pichons tròces. Aquel tipe de bomba pauc caras es eficaç contra las tropas al sòl, los veïculs pau blindats e los bastiments leugièrs.
- Bomba frenada: es equipada d'aerofrens, de paracasudas per d'assegurar una casuda lo mai verticala possible quand es larguada. Aquò permet entre autre al bombardièr de metre un maximum de distància entre el e lo buf de l'explosion, quand efectua lo largatge a fòrça bassa altitud.
- Bomba antipista: es destinada a far inutilisabla una pista d'aerodròm. Penetrant verticalament dins la pista, e i espetar amb retard, levant atal de largas placas del revestiment de la pista.
- Bomba de sosmunicions: contenon un cert nombre de municions segondaris destinats a destruire diferents tipe de ciblas: blindats e naus, par exemple. Las sosmunicions son espandidas al dessús de l'objectiu, atacant atal una superfícia pluslèu qu'un punch precís. Quand los medias utilizan lo tèrme « bomba de fragmentacion », s'agís mai sovent d'una bomba de sosmunicions.
- Bomba amb efècte de buf o termobarica, tanben nomenada bomba d'implosion o bombe de voide: desveloppada per l'armada alemanda a la fin de la Segonda Guèrra Mondiala, a per tòca de crear una èrsa de pression considerable destinada a destruire las estructuras e los personals. La MOAB fa partit d'aquela categoria.
- Bomba guidada: Bomba possedent un sistèma de guidatge per aumentar la precision. Lo guidatge pòt se far par GPS; amb una centrala inerciala, amb un fais lasèr.
- Bomba quimica: utilizada pel primièr còp pendent la Primièra Guèrra Mondiala, contian de substàncias quimicas (per exemple, napalm, tabun, sarin, iperit...) destinats mai sovent a s'atacar a las personas. Aquelas substàncias quimicas paralisan, brutlan, asfixian, assordisson o eissorban. Segon la natura de la substància, las personas pertocadas pòdon lo demorar lo rèsta de la seuna vida o morir. Aquelas bombas, utilizadas de biais « artesanal » dempuèi la granda guèrra son ara, per de rasons de securitat, compausadas de dos produches que venon toxics qu'un còp mesclats.
- Bomba de marcatge: contenon de substàncias que fa mai aisit lp trabalh de las tropas de combat. Per exemple, las bombas de fosfòr son utilizadas per enlusir una cibla o per esbleugir las tropas enemicas.
- Bomba de neutrons: es una arma de destruccion massiva qu'utiliza l'energia del nuclèu de l'atòm, mas d'un biais diferent de la bomba nucleara. En efècte, emet subretot de neutrons, visant subretot los èsser vivents. Es considerada coma un bomba lorda, perque produch subretot de materials radioactius.
- Bomba nucleara: es una arma de destruccion massiva qu'utiliza l'energia del nuclèu de l'atòm, producha siá per la fission d'atòms pesucs (urani e plutoni dins lo cas de las bombas A), siá per la fusion d'atòms leugièrs (idrogèn dins lo cas de las bombas H).
- Bomba salgada: es una arma de destruccion massiva qu'utiliza l'energia de l'atòm, e qu'es en mai destinada a produire un radioisotòp per maximizar las pluèjas radioactivas.
- Bombe lorda: s'agís de quina que siá bomba que favoriza l'espandiment de produchs toxics. Per exemple, una bomba classica lardada de plutoni es una quite bomba.
- Bomba bunker buster: es concebuda per penetrar de ciblas fortificadas o de ciblas enterradas prigondament.
- Bomba de grafit: bomba destinada a damatjar de malhums electrics.
Referéncias[modificar | modificar la font]
- ↑ Pagina e filme sul Zeppelin Staaken R.VI de 1917
- ↑ (fr)Moscou a testé une bombe à effet de souffle, "la plus puissante du monde", Le Monde, 12/09/07


text:
Eritrèa
Eritrèa es un país de la Bana d'Africa, vesin de Sodan a l'oèst, d'Etiopia al sud e de Jiboti al sud-èst. Es limitat per la mar Roja a l'èst. Aquel país a obtengut son independéncia d'Etiopia en 1993. Dempuèi, aqueles dos païses se liuran una guèrra esporadica.
Sa capitala es Asmara.
Lo gentilici es eritrèu -èa.
Somari
Istòria[modificar | modificar la font]
Eritrèa foguèt d'en primièr colonizada per Itàlia en 1885, puèi per la Grand Bretanha a partir de 1941. En 1952, las Nacions Unidas decidiguèron de formar una federacion amb Etiopia e Eritrèa. Quand de manifestacions independentistas se desencadenèron, Etiopia annexèt simplament Eritrèa (1961), e ne resultèt una guèrra civila que s'acabèt pas que 30 ans pus tard, en 1991, amb la victòria de las tropas eritrèas. L'independéncia foguèt declarada en 1993.
En 1998 una novèla guèrra comencèt entre Etiopia e Eritrèa a prepaus del traçat de la frontièra. Aquela guèrra s'acabèt en 2000 amb los acòrdis d'Argièr que conduguèron al desplegament d'una fòrça de 4000 cascos blaus. Una comission independenta de l'ONU emetèt un arbitratge sus la question de la frontièra en 2003, mas aquela solucion foguèt regetada per Etiopia.
Politica[modificar | modificar la font]
Geografia[modificar | modificar la font]
Economia[modificar | modificar la font]
- Veire l'article: Economia d'Eritrèa.


text:
L'economia de la Republica Dominicana dependèt durant fòrça ans de l'exportacion de sucre, cafècacao e tabac, mas d'entitats darrièras ans lo sector de servicis superèt l'agricultura coma la principala font d'emplecs del país[1]. Lo torisme venguèt una font importanta d'intradas a partir del mitan del ans 1990. L'an 2000 lo torisme representèt mai d'un miliard de dolars en revenguts, del temps qu'o envii de devisas de part dels dominicans residents als Estats Units, Euròpa e Puerto Rico representa mai de dos miliards de dolars.
Lo país es fòrça dependent dels Estats Units: gaireben 40% de las importacions e 60% de las exportacions an coma client aquel país. L'enviament de devisas per de dominicans que residisson a l'estrangièr representa gaireben 1/10 del PIB nacional.


text:
Saint-Pierre-d'Allevard
Nom desconegut en arpitan (Saint-Pierre-d'Allevard en francés) es una comuna arpitana dau Daufinat, situaa dins lo departament d'Isèra e la region de Ròse-Aups.
Somari
Geografia[modificar | modificar la font]
La municipalitat, situada en la part septentrionala del Massís de Belledonne, fa partida del « País de Allevard » (lo costat) e de la sèria de bourgades bastidas sus las replats dels « Balcons de Belledonne », entre Allevard al nòrd e Uriage al sud. S'estend en un élargissement entre la montanha de Bramefarine (1 192 m), al nòrd-oèst (#que la separa de la vallée del Grésivaudan), los Cinc Crêts, al sud-sud-oèst, e lo épaulement (#que culmini a formatnum:1726 {{}} m amb lo Crêt del Pol) #que la separa a l'èst de la vallée de la Nautor-Bréda. Largament dobèrt cap al nòrd, del costat de Allevard, aquel « scenari », #qu'es la part sud d'un synclinal parallel a la vallée del Grésivaudan, comunica amb ela per las gargamèlas del Fay al sud-oèst e amb los autres comunas del Balcon de Belledonne pel caulet del Barioz (1 041 m). Lo bourg ancian s'es bastit sul adret, al pè de Bramefarine, per aprofechar al maximal del ensoleillement, acorchit n'ivèrn pels Cinc Crêts (de 1 285 a formatnum:1150 {{}} m).
Una dels particularités de la municipalitat es lo sieu amplitude d'altitud : lo bourg s'estend, del sud al nòrd entre 490 e 543 m, del temps que lo masatge caseriu mai elevat, sus la rota del caulet del Barioz, se tròba a aperaquí 880 m d'altitud. Lo ponch çò de mès de bas de la municipalitat, al luòc dich « lo Camp del pont » es a 430 m, e çò de mès d'elevat es çò Crêt del Pol, a formatnum:1726 {{}} m. Las pendentas pro raides en transformant per tempses de orage o de pluèjas persistantes las ruisseaux de còps intermittents en torrents dévastateurs an portat la municipalitat a susvelhar los sieus marges. Lo fons marécageux a servit a establir al nòrd lo lac del Flumet (conca EDF de 4,7Mm3) e subsisteix al sud-es dins una zòna classificada« espaci natural sensible » : lo marais de Sailles[1]Pierre .
La commune, située dans la partie septentrionale du Massif de Belledonne, fait partie du « Pays d'Allevard » (le canton) et de la série de bourgades construites sur les replats des « Balcons de Belledonne », entre Allevard au nord et Uriage au sud. Elle s'étend dans un élargissement entre la montagne de Bramefarine (1 192 m), au nord-ouest (qui la sépare de la vallée du Grésivaudan), les Cinq Crêts, au sud-sud-ouest, et l'épaulement (qui culmine à 1 726 m avec le Crêt du Poulet) qui la sépare à l'est de la vallée du Haut-Bréda. Largement ouvert vers le nord, du côté d'Allevard, ce « plateau », qui est la partie sud d'un synclinal parallèle à la vallée du Grésivaudan, communique avec elle par les gorges du Fay au sud-ouest et avec les autres communes du Balcon de Belledonne par le col du Barioz (1 041 m). Le bourg ancien s'est construit sur l'adret, au pied de Bramefarine, pour profiter au maximum de l'ensoleillement, raccourci en hiver par Les Cinq Crêts (de 1 285 à 1 150 m).
Une des particularités de la commune est son amplitude d'altitude : le bourg s'étale, du sud au nord entre 490 et 543 m, alors que le hameau le plus élevé, sur la route du col du Barioz, se trouve à environ 880 m d'altitude. Le point le plus bas de la commune, au lieu dit « le Champ du pont » est à 430 m, et le plus haut est le Crêt du Poulet, à 1 726 m. Les pentes assez raides transformant par temps d'orage ou de pluies persistantes les ruisseaux parfois intermittents en torrents dévastateurs ont amené la commune à surveiller leurs rives. Le fond marécageux a servi à établir au nord le lac du Flumet (bassin EDF de 4,7Mm3) et subsiste au sud-est dans une zone classée« espace naturel sensible » : le marais de Sailles[2].
Comunas vesinas[modificar | modificar la font]
Istòria[modificar | modificar la font]
L'istòria anciana de Sant-Pierre es encara a escriure. Situat en una region boisée al minaré de fèrre ric en manganèse e facilament exploitable, lo bourg, bastit a l'entorn d'un prieuré clunisien, participa a l'istòria industriala del costat de Allevard, iniciada per las chartreux de Sant Hugon l'an 1170, a una epòca ont çò Dauphiné e la Savoie se vertèbran en doas principautés antagonistes, e #que veirà la siá edat d'aur a la fin de la Sègle XIX amb l'espleitacion intensiva de la Taillat per la societat Schneider del Creusot e la fabricacion d'acièrs especiales e de imants l'an 1874.
L'histoire ancienne de Saint-Pierre est encore à écrire. Situé dans une région boisée au minerai de fer riche en manganèse et facilement exploitable, le bourg, bâti autour d'un prieuré clunisien, participe à l'histoire industrielle du canton d'Allevard, initiée par les chartreux de Saint Hugon en 1170, à une époque où le Dauphiné et la Savoie se structurent en deux principautés antagonistes, et qui verra son âge d'or à la fin du Sègle XIX avec l'exploitation intensive de La Taillat par la société Schneider du Creusot et la fabrication d'aciers spéciaux et d'aimants en 1874.
Administracion[modificar | modificar la font]
Demografia[modificar | modificar la font]
Luòcs e monuments[modificar | modificar la font]
Personalitats ligadas amb la comuna[modificar | modificar la font]
Véser tanben[modificar | modificar la font]
Ligams extèrnes[modificar | modificar la font]
Nòtas[modificar | modificar la font]
- ↑ {{{Títol}}}
- ↑ Le marais de Sailles, Site officiel de la Mairie de Saint Pierre


text:
Claron
La claron qu'ei un aerofón de la familha deus coires. Com las trompetas naturaus, que produseish ua seria de nòtas armonicas a partir d'un son fondamentau. Au contre de las trompetas qu'ei constituit d'un tube conic çò qui da un son mei doç e mens estiglant. Lo tube deu claron qu'ei mei cort que lo tube de la trompeta de cavaleria çò qui'u da mens de possibilitats armonicas (que pòt donc jogar melodia mens complèxas).
Los claron que son generaument acordats en Sib.
Per'mor deu son tube conic, lo claron qu'ei tanhent deu bugle (bugle qu'ei justament la paraula anglesa per claron) qui ei ua mena de claron provesit de piston (e donc capable, dab un timbre similar, de jogar totas las gama cromaticas).


text:
Giovanni Schiaparelli
Giovanni Virgilio Schiaparelli (nascut a Savigliano lo 14 de març de 1835, mòrt a Milan lo 4 de julhet de 1910) foguèt un astronòm italian.
Foguèt a mai senador del Reialme d'Itàlia, membre de l'Accademia dei Lincei, de l'Acadèmia de las Sciéncias de Turin e de l'Institut Reial Lombard, e es particularament conegut gràcias a sos estudis sus Mart.
Foguèt Schiaparelli lo primièr qu'observèt al telescòpi un espés malhum de canals sus la planeta roja, los famoses canals de Mart, durant la "granda opposicion" de 1877, çò que donèt pas a una pluèja d'ipotèsis, d'especulacions e de folclòre de cap a la possibilitat de vida intelligenta sus Mart. Schiaparelli a mai foguèt lo primièr que demostrèt que las pluèjas de meteorits (particularament los Perseids e los Leonids) èran en realitat de residus de cometas. Donèt son nom a la descobèrta d'un asteroïde, 69 Hesperia, lo 26 d'abril de 1861.
Per l'omenatjar foguèron batejat de son nom l'asteroïde 4062 Schiaparelli, lo cratèr Schiaparelli sus la Luna e lo cratèr Schiaparelli sus Mart.
Es actualament enterrat dins lo Cimitero monumentale de Milan.


text:
Gélaucourt
Gélaucourt es una comuna francesa, situada dins lo departament de Meurthe e Mosèla e la region de Lorena.
Somari
Geografia[modificar | modificar la font]
Gélaucourt Es un pichon vilatge de la campanha vallonnée del Saintois, a 9 km al sud-oèst de Vézelise e a 8 km a l'oèst de la tuc de Sion. Lo Rosières, ruisseau vengut de Favières e fluint cap al Brénon, travèrsa la comuna.
Gélaucourt est un petit village de la campagne vallonnée du Saintois, à 9 km au sud-ouest de Vézelise et à 8 km à l'ouest de la colline de Sion. Le Rosières, ruisseau venu de Favières et coulant vers le Brénon, traverse la commune.
Comunas vesinas[modificar | modificar la font]
Istòria[modificar | modificar la font]
- Preséncia gallo-romaine.
- Présence gallo-romaine.


text:
Pareu (matematicas)
En matematicas, un pareu (var. parelh) es una lista constituida de dos objèctes (distints o non) que se i destria un premier e un segond: es una nocion onte l'òrdre deis objèctes se deu prendre en còmpte.
Lo pareu deis objèctes a (lo premier), b (lo segond) se nòta: (a, b). Lei pareus (a, b) e (b, a) son distints, alevat se a = b.
En geometria euclidiana plana, dins un sistèma de coordenadas cartesianas, cada ponch es representat per lo pareu (x, y) de sei coordenadas: son abscissa x e son ordenada y. Se lei nombres reaus x, y son diferents, lei dos pareus (x, y), (y, x) representan dos ponchs diferents.
Somari
Nocion de pareu[modificar | modificar la font]
Dins un pareu (a, b), se ditz que l'objècte a es la premiera componenta dau pareu, e l'objècte b n'es la segonda componenta. En plaça de componenta, se ditz sovent (abusivament) element.
Proprietat caracteristica[modificar | modificar la font]
Es essenciala la proprietat seguenta, que justifica l'importància de la nocion de pareu (e de sei generalizacions; vejatz infra).
Dos pareus son egaus se e solament se:
- sei premierei componentas son egalas e
- sei segondas componentas son egalas
Autrament dich, se a, b, a' , b' son d'objèctes:
- (a, b) = (a' , b' ) (a = a' ) (b = b' )
- (lei dos simbòls logics "", "" se lièjon respectivament: "se e solament se", "e")
Definicion ensemblista[modificar | modificar la font]
Istoricament, la nocion de pareu (satisfasent la proprietat caracteristica precedenta) foguèt inicialament considerada coma primitiva. Posteriorament, dins la premiera mitat dau sègle XX, de matematicians (Wiener, puei Kuratowski) s'avisèron que se podiá definir a partir de la nocion d'ensemble.
La definicion usuala, deguda a Kuratowski, es aquesta:
Es de bòn demostrar que lei pareus, ansin definits, satisfàn la proprietat caracteristica. Existisson d'autrei definicions concurrentas. En practica, la forma d'aquelei definicions a ges d'importància: basta de saber qu'es possible de definir la nocion de pareu, satisfasent la proprietat caracteristica, dins lo quadre de la teoria deis ensembles.
Generalizacions[modificar | modificar la font]
Se pòt generalizar la nocion de pareu en de listas constituidas de mai de dos objèctes.
Triplets[modificar | modificar la font]
Un triplet es una lista (a, b, c) constituida de 3 objèctes (distints o non) sonats componentas dau triplet, que se i destria un premier, un segond e un tresen, respectivament a, b e c.
Una definicion possibla dau triplet es aquesta:
- (a, b, c) = ((a, b), c) (lo pareu que sa premiera componenta es lo pareu (a, b), e que sa segonda componenta es c)
Lei triplets satisfàn la proprietat caracteristica seguenta, que generaliza aquela dei pareus. Se a, b, c, a' , b' , c' son d'objèctes:
- (a, b, c) = (a', b' , c' ) (a = a' ) (b = b' ) (c = c' )
En geometria espaciala elementària, dins un sistèma de coordenadas cartesianas, se representa cada ponch per lo triplet (x, y, z) de sei coordenadas.
n-uplets[modificar | modificar la font]
Pus generalament, se son n objèctes (distints o non), se definís lo n-uplet (o n-lista) ; se ditz que son sei componentas.
Lei n-uplets satisfàn la proprietat caracteristica seguenta, analòga ai precedentas. Se son d'objèctes:


text:
-425
Aquesta pagina concernís l'an -425 del calendièr gregorian.
Eveniments[modificar | modificar la font]
Occitània[modificar | modificar la font]
França[modificar | modificar la font]
Euròpa[modificar | modificar la font]
Atenas[modificar | modificar la font]
Perseguida de la Guèrra de Peloponès. Pasmens, la fin de l'epidemia de « pèsta » (en realitat probablament de tifús) permetèt ais Atenencs d'organizar la premiera granda ofensiva de sa flòta còntra lei posicions de la Liga de Peloponès. Ansin, una flòta de 50 naviris foguèt mandada per reprimir en Sicília la revòuta de Messina, restaurar la democracia a Còrcira qu'èra sus son passatge e conquistar quauquei posicions litoralas au sud de Peloponès.
Ansin, leis Atenencs conquistèron aisament lo pòrt de Pilòs que foguèt rapidament fortificat car una tempèsta lònga obliguèt tota la flòta de s'i protegir. Puei, i laissèt una garnison fisada a Demòstene. De son caire, Esparta cridèt sa flòta desplegada au larg de Messina (60 naviris) per venir eliminar aquela garnison que menaçava dirèctament de sostenir de revòutas d'Ilotes. Cridèt tanben son armada terrèstra principala qu'èra a pilhar la region d'Atica. Après la revirada d'uneis assauts còntra lei posicions fortificadas de Pilòs, leis Espartencs organizèron un sètge terrèstre e maritim de la garnison e dau pòrt. En particular, desbarquèron un milièr d'òmes sus l'illa d'Esfacteria.
Demòstene aprofichèt la situacion per cridar la flòta atenenca qu'abandonèt Messina a son torn e capitèt d'intrar dins lo pòrt. Puei, una batalha navala dins la baia de Pilòs s'acabèt per una desfacha novèla de la flòta d'Esparta que perdiguèt 18 naviris còntra 8 ais Atenencs. De negociacions acomencèron mai mau capitèron entraïnant un desbarcament atenenc sus Esfacteria onte la garnison foguèt obligat de se rendre après de pèrdas importantas. Per lo premier còp de l'Istòria de la Grècia antica, de soudats espartencs capitulèron e foguèron capturats sus un prat batalhier entraïnant una crisi grèva au sen de la ciutat. Aquò entraïnèt una demanda novèla d'Esparta per durbir de negociacions novèlas. Pasmens, Atenas refusèt e menacèt d'executar sei presoniers dins lo cas d'una incursion novèla deis Espartencs còntra la region d'Atenas.
Esparta[modificar | modificar la font]
Perseguida de la Guèrra de Peloponès còntra Atenas amb una incursion espartenca dins la region d'Atica. Leis Atenencs refusèron tornarmai lo combat e Lacedemònia poguèt solament pilhar lei zònas non protegidas. Dins lo sud de Peloponès, Lacedemònia deguèt faciar la premiera incursion importanta deis Atenencs que conquistèron la vila de Pilòs. Esparta assaièt alora d'enceuclar la vila ambé sa flòta e una fòrça terrèstra. Pasmens, leis assauts còntra lei fortificacions atenencas mau capitèron e l'enceuclament navau foguèt romput après una desfacha navala còntra lei naviris atenencs.
De negociacions acomencèron mai mau capitèron entre lei doas vilas. Atenas desbarquèt alora una fòrça importanta còntra la garnison espartenca de l'illa d'Esfacteria, au sud de Pilòs, qu'èra isolada dempuei la retirada dei naviris de Lacedemònia. Après unei jorns de combat còntra l'infantariá leugiera atenenca, lei subrevivents capitulèron. Per lo premier còp de l'Istòria, de soudats espartencs foguèron capturats entraïnant una crisi grèva au sen de la ciutat e unei chaples d'Ilotes.


text:
1528
Cronologia mensuala:
Gen - Feb - Mar - Abr - Mai - Junh
Julh - Ago - Set - Oct - Nov - Dec
Cronologias tematicas:
Literatura - Musica - Sciéncia - Espòrt
Aquesta pagina concernís l'an 1528 del calendièr gregorian.
Eveniments[modificar | modificar la font]
Occitània[modificar | modificar la font]
Lengadòc[modificar | modificar la font]
Famina grèva dins la region.
França[modificar | modificar la font]
Famina grèva en Lengadòc.
Euròpa[modificar | modificar la font]
Africa[modificar | modificar la font]
Etiopia[modificar | modificar la font]
Perseguida de la guèrra còntra lei fòrças dau Sultanat d'Adel dirigida per lo cap musulman Ahmad ibn Ibrahim. Après lei conquistas dei regions de Bale e de Hadya, Ahmad ibn Ibrahim contunièt d'ocupar Etiopia e infligiguèt una desfacha novèla a l'armada dau negus Dawit II (1508-1540).


text:
Incheon
Incheon (en corean, hangeul: 인천광역시; hanja: 仁川廣域市) es una vila portuària coreana situada a 50 km a l'oèst de Seol, sus la Mar Jauna. Comptava 2 466 338 abitants en 2000. Constituís, coma Seol, una província especiala sola soleta. Essent lo pòrt pus pròche de Seol, trai un trafec maritim important. L'aeropòrt internacional dubèrt en 2001 sus una illa estenduda artificialament a proximitat es tanben lo que dessèrv Seol (vejatz Aeropòrt internacional d'Incheon) .
Divisions administrativas[modificar | modificar la font]
Incheon es devesit en 8 arrondiments ("gu") e 2 comtats ("gun").
- Bupyeong-gu (부평구; 富平區)
- Dong-gu (동구; 東區)
- Gyeyang-gu (계양구; 桂陽區)
- Jung-gu (중구; 中區)
- Nam-gu (남구; 南區)
- Namdong-gu (남동구; 南洞區)
- Seo-gu (서구; 西區)
- Yeonsu-gu (연수구; 延壽區)
- Ganghwa-gun (강화군; 江華郡)
- Ongjin-gun (옹진군; 甕津郡)
Las illas del nòrd-èst de Baengnyeong, Yeonpyeong, Daecheong, e la pus pichona Socheong fan partida d'Ongjin.


text:
Campings à la une
- Filtrer par :
- Villes
- AgninAllemondAllevardAmbelAnjouAnnoisin chatelansAnthonAosteApprieuArandonArtasArzayAsnieresAssieuAuberives en royansAuberives sur varezeAurisAutransAvignonetBadinieresBalbinsBarrauxBas de bonceBeaucroissantBeaufinBeaufortBeaulieuBeaurepaireBeauvoir de marcBeauvoir en royansBellegarde poussieuBelmontBerninBesseBessinsBevenaisBilieuBiolBiviersBizonnesBlandinBois de rocheBonceBonnefamilleBossieuBouge chambaludBourg d'oisansBourgoin jallieuBouvesse quirieuBranguesBressieuxBressonBrezinsBrie et angonnesBrignoudBrionBurcinCessieuChabonsChalonsChamagnieuChamp sur dracChampagnierChampierChamrousseChanasChantelouveChantesseChapareillanCharancieuCharantonnayCharavinesCharetteCharneclesCharvieu chavagneuxChasse sur rhoneChasselayChassignieuChateau bernardChateauvillainChatelusChatenayChatonnayChatteChavagneuxChavanozChelieuChevrieresCheyssieuChezeneuveChichilianneChimilinChirensCholongeChonas l'amballanChorancheChozeauChuzellesClaixClavans en haut oisansClellesClonas sur varezeCognetCognin les gorgesColombeCombe rousseCommelleCorbelinCordeacCorencCornillon en trievesCorpsCorrencon en vercorsCoublevieCour et buisCourtenayCrachierCrasCremieuCreys mepieuCrollesCulinCurtinDiemozDionayDizimieuDoissinDolomieuDomarinDomeneEchirollesEcloseEnginsEntraiguesEntre deux guiersEstrablinEybensEydocheEyzin pinetFallavierFaramansFaverges de la tourFitilieuFlacheresFontaineFontanil cornillonFourFrogesFrontonasFuresGavetGieresGillonnayGonasGoncelinGranieuGrenayGrenobleGresse en vercorsHaut de bonceHerbeysHeyrieuxHiÈres sur ambyHuezHurtieresIzeauxIzeronJallieuJameyzieuJanneyriasJarcieuJardinJarrieL albencL alpe d'huezL alpe de mont de lansL alpe de venoscL isle d'abeauLa balme les grottesLa batie divisinLa batie montgasconLa buisseLa buissiereLa chapelle de la tourLa chapelle de surieuLa chapelle du bardLa combe de lanceyLa cote st andreLa ferriereLa flachereLa forteresseLa fretteLa gardeLa morteLa motte d'aveillansLa motte st martinLa mureLa muretteLa pierreLa riviereLa salette fallavauxLa salle en beaumontLa soneLa terrasseLa tour du pinLa troncheLa valetteLa verpilliereLaffreyLalleyLanceyLans en vercorsLavalLavaldensLavarsLe bouchageLe chaffardLe champ pres frogesLe cheylasLe freney d'oisansLe grand lempsLe guaLe monestier du percyLe moutaretLe passageLe peageLe peage de roussillonLe perierLe pinLe pleynetLe rivierLe sappey en chartreuseLe touvetLe versoudLentiolLes abretsLes adretsLes avenieresLes cotes d'areyLes cotes de corpsLes deux alpesLes eparresLes roches de condrieuLeyrieuLieudieuLivetLivet et gavetLongechenalLumbinLuzinayMallevalMarcieuMarcillolesMarcollinMarnansMassieuMaubecMayres - savelMeaudreMensMepieuMerlasMeylanMeyrieMeyrieu les etangsMeyssiesMiangesMiribel lanchatreMiribel les echellesMizoenMoidieu detourbeMoiransMoissieu sur dolonMonestier d'ambelMonestier de clermontMonsMonsteroux milieuMont de lansMont st martinMontagneMontagnieuMontalieu vercieuMontaudMontbonnot st martinMontcarraMontceauMontchaboudMonteynardMontfalconMontferratMontrevelMontseverouxMorasMorestelMoretel de maillesMoretteMottierMurianetteMurinaisNantes en ratierNantoinNivolas vermelleNotre dame de commiersNotre dame de l'osierNotre dame de mesageNotre dame de vauxNoyareyOptevozOris en rattierOrnacieuxOrnonOullesOyeuOytier st oblasOzPactPajayPaladruPanissagePanossasParmilieuPassinsPellafolPenolPercyPierre chatelPinsotPisieuPlanPoisatPolienasPommier de beaurepairePommiers la placettePonsonnasPont - de- beauvoisinPont de cheruyPont de claixPont en royansPont evequePontcharraPorcieu amblagnieuPrapoutelPreboisPreslesPressinsPrimaretteProveysieuxPrunieresPusignieuQuaix en chartreuseQuet en beaumontQuincieuReaumontRenageRencurelRevelRevel tourdanReventin vaugrisRiouperouxRivesRocheRochetoirinRoissardRomagnieuRoussillonRovonRoyasRoybonRuySablonsSalagnonSalaise sur sanneSarcenasSardieuSassenageSatolas et bonceSavas mepinSechilienneSemonsSeptemeSerezin de la tourSermerieuSerpaizeSerre nerpolSeyssinet parisetSeyssinsSeyssuelSiccieu st julien et cariSievozSillansSinardSoleymieuSonnaySous coteSousvilleSt agnin sur bionSt alban de rocheSt alban du rhoneSt albin de vaulserreSt andeolSt andre en royansSt andre le gazSt antoine l'abbayeSt appolinardSt areySt aupreSt barthelemySt barthelemy de sechilieSt baudille de la tourSt baudille et pipetSt bernardSt blaise du buisSt bonnet de chavagneSt bueilSt cassienSt chefSt christophe en oisansSt christophe sur guiersSt clair de la tourSt clair du rhoneSt clair sur galaureSt didier de bizonnesSt didier de la tourSt egreveSt etienne de crosseySt etienne de st geoirsSt genisSt geoire en valdaineSt geoirsSt georges d'esperancheSt georges de commiersSt gervaisSt guillaumeSt hilaireSt hilaire de brensSt hilaire de la coteSt hilaire du rosierSt honoreSt ismierSt jean d'avelanneSt jean d'heransSt jean de bournaySt jean de moiransSt jean de soudainSt jean de vauxSt jean le vieuxSt joseph de riviereSt julien de l'hermsSt julien de razSt just chaleyssinSt just de claixSt lattierSt laurent du pontSt laurent en beaumontSt marcel bel accueilSt marcellinSt martin d'heresSt martin d'uriageSt martin de clellesSt martin de la cluzeSt martin de vaulserreSt martin le vinouxSt maurice en trievesSt maurice l'exilSt maximinSt michel de st geoirsSt michel en beaumontSt michel les portesSt mury monteymondSt nazaire les eymesSt nicolas de macherinSt nizier du moucherotteSt ondrasSt pancrasseSt paul d'izeauxSt paul de varcesSt paul les monestierSt pierre d'allevardSt pierre de bressieuxSt pierre de chartreuseSt pierre de cherennesSt pierre de mearozSt pierre de mesageSt primSt quentin fallavierSt quentin sur isereSt romain de jalionasSt romain de surieuSt romansSt sauveurSt savinSt sebastienSt simeon de bressieuxSt sorlin de morestelSt sorlin de vienneSt sulpice des rivoiresSt theoffreySt verandSt victor de cessieuSt victor de morestelSt vincent de mercuzeSte agnesSte anne sur gervondeSte blandineSte luceSte marie d'alloixSte marie du montSuccieuSusvilleTecheTencinTheysThodureThuellinTignieu jameyzieuTorchefelonTramoleTreffortTreminisTreptTullinsUriageValbonnaisValencinValencogneValjouffreyVaracieuxVarces allieres et rissetVasselinVatilieuVaujanyVaulnaveys le basVaulnaveys le hautVaulx milieuVelanneVenerieuVenonVenoscVernasVerniozVertrieuVeurey voroizeVeyrins thuellinVeyssilieuVezeronce curtinVienneVifVignieuVillard bonnotVillard de lansVillard notre dameVillard reculasVillard reymondVillard st christopheVille sous anjouVillefontaineVillemoirieuVilleneuve de marcVillette d'anthonVillette de vienneVinayVirieuVirivilleVizilleVoironVoissantVoreppeVourey
- Zones touristiques
- Parc national des ÉcrinsParc Naturel Régional du VercorsVallée du RhôneParc naturel régional de ChartreusePays Sud GrésivaudanHaut Rhône DauphinoisPortes des AlpesIsère RhodaniennePays de Bièvre et ValloireVals du DauphinéPays Voironnais – ChartreusePays GrésivaudanPays Trièves – Matheysine - OisansPays du VercorsPays Grenoblois
Filtrer selon les disponibilités :
1 Camping(s) partenaire(s)
Isère
189 emplacements
Située à 24 km de lyon, la commune de villette d’anthon est limitrophe de l’ain et du rhône. "le domaine de la régnière" s' étend sur un...


text:
Akira Kurosawa
Akira Kurosawa (Kurosawa Akira del sieu nom vertadièr, segon l'us tradicional millenari nipon d'emplec dels noms pichons e d'ostal, nascut a Tòquio en 1910 e defuntat idem en 1998), es un immens cineasta (realizator, scenarista, productor) japonés.Nipon.
Somari
- 1 La Vida
- 2 L'Òbra cinematografica
- 3 Citacions
- 4 La pilha occidentala
- 5 Resson critic a Japon
- 6 Resson critic... endacòm mai
- 7 Prèmis e guerdons
- 8 Filmografia
- 9 Bibliografia
- 10 Documents audiovisuals
- 11 Vejatz tanben
- 12 Ligams extèrnes
- 13 Ligams videografics
- 14 Nòtas & referéncias
La Vida[modificar | modificar la font]
L'Òbra cinematografica[modificar | modificar la font]
Citacions[modificar | modificar la font]
La pilha occidentala[modificar | modificar la font]
Resson critic a Japon[modificar | modificar la font]
Resson critic... endacòm mai[modificar | modificar la font]
Prèmis e guerdons[modificar | modificar la font]
Filmografia[modificar | modificar la font]
- 1943 : Sugata Sanshiro Legenda del grand judo
- 1944 : Ichiban Utsukushiku Lo mai bèl
- 1945 : Zoku Sugata Sanshiro Nòva legenda del grand judo
- 1945 : Tora no O o Fumu Otokotachi Los òmes que trepejan la coa del tigre
- 1946 : Asu o Tsukuru Hitobito Bastisseires d'avenidor... corealizat per en Yamamoto Kajiro e'n Sekigawa H.
- 1946 : Waga Seishan ni Kuinashi Regreti ges ma joventut
- 1947 : Subarashiki Nichiyobi Un dimenge meravilhós
- 1948 : Yoidore Tenshi L'Àngel èbri
- 1949 : Shizuka Naru Ketto Düèl silentós
- 1949 : Norainu Gos fòl
- 1950 : Shubun Escàndol
- 1950 : Rashomon Rashomon
- 1951 : Hakuchi L'Idiòt
- 1952 : Ikiru Viure
- 1954 : Shichinin no Samurai Los Sèt Samorais
- 1955 : Ikimono no Kiroku Viure dins la paur
- 1957 : Kumunosu-jo Lo Castèl de l'aranha idem Lo Sòli de sang
- 1957 : Donzoko Los Fonsals
- 1958 : Kakushitoride no San Akunin La Fortalesa amagada
- 1960 : Warui Yatsu hodo Yoku Nemuru Dormísson plan plan los poirits
- 1961 : Yojimbo Yojimbo idem Lo gardacòs
- 1962 : Tsubaki Sanjuro Sanjuro
- 1963 : Tengoku no Jigoku Entremièg cèl e infèrn
- 1965 : Akahige Barbarossa
- 1970 : Dodesukaden Dodes'kaden
- 1975 : Derusu Uzara Derzó Ozala
- 1980 : Kagemusha Kagemusha idem L'ombra del guerrièr
- 1985 : Ran Ran
- 1990 : Yume Sòmis
- 1991 : Hachigatsu no Kyoshiyoku Rapsodia d'agost
- 1993 : Madadayo Madadayo idem Lo Professor
Bibliografia[modificar | modificar la font]
òbras de n'AK[modificar | modificar la font]
- Akira Kurosawa: Something like an autobiography , traduccion del japonés per n'Audie Bock, cò n'Alfred A.knopf, 1982... (en anglés) (ne foguèt tracha una traduccion francesa titolada Akira Kurosawa Comme une autobiographie, coedicion Seuil/Cahiers du cinéma, 1985
e ca
a l'entorn del cineasta[modificar | modificar la font]
libres[modificar | modificar la font]
- Michel Mesnil : Kurosawa, colleccion Cinéma d'aujourd'hui, numèro 77, cò en Seghers, París, 1973 (en francés)
- Hubert Niogret : Kurosawa, colleccion Rivages/Cinéma, bailejada per en Francis Bordat, edicions Payot & Rivage, id 1995 (id)
e ca
revistas[modificar | modificar la font]
- numèro especial Akira Kurosawa de la revista trimestrala études cinématographiques, num. 30-31, amb entrevista del cineasta amai tèxtes recampats e comentats per en Michel Estève, primièr trimèstre de 1964 (en francés)
e ca
a l'entorn de l'òbra[modificar | modificar la font]
- numèro 113 de la revista mesadièra l'Avant-scène du Cinéma, descopatge integral de Schichinin no Samurai / Les sept samouraïs, abril de 1971 (en francés)
e ca
istòria del cinèma nipon[modificar | modificar la font]
- Tadao Sato: Le cinéma japonais Tome I & II, Centre Jòrdi Pompidor, París, 1997... (traduccion francesa de l'original japonés... Una òbra remirabla...
- Maria Roberta Novielli: Storia del cinema giapponese, Venècia, cò en Masilio, 1997 (en italian)
- Stuart Galbraith IV: Le cinéma japonais, edicion de luxe, 192 pp (grand format, amb una iconografia de pro bèla qualitat), en Paul Duncan editor, Taschen, Colonha (amai Hong Kong - Londres - Los Angeles - Madrid - París - Tòquio), 2009, Alemanha (vertadièr país productor...) (version francesa)... Enfins l'obratge occidental que caliá per li tornar justícia al cinèma nipon, pas tant al sieu art mas quitament al pus " popular ", amai a las siás diversitat e riquesa e pulsion creatritz, unicas al mond ... wunderbar!!!
amai
-
- Adrien Gombeaud:Dictionnaire du cinéma asiatique, obratge collectiu bailejat per l'autor, edicion de luxe, 640 pp (grand format... id per l'iconografia), edicions Nouveau Monde, París, 2008... Un obratge espectaclós, que la part nipona es evidentament tras qu'importanta... bravo!!!
e ca
Documents audiovisuals[modificar | modificar la font]
- Chris Marker... : A.K. , documentari subre lo filmatge de Ran... [c / 75') França 1985
Vejatz tanben[modificar | modificar la font]
Ligams extèrnes[modificar | modificar la font]
-
- (fr)(en) Akira Kurosawa sus l'Internet Movie Database
- Fondacion Kurosawa Akira (en + jp)


text:
Saramon
Saramon [1] qu'ei ua comuna francesa d'Occitània, en Gasconha, situada dens lo departament de Gers e la region de Mieidia-Pirenèus.
Lo gentilici qu'ei saramonés -a.
Somari
Istòria[modificar | modificar la font]
Administracion[modificar | modificar la font]
Demografia[modificar | modificar la font]
Lòcs e monuments[modificar | modificar la font]
Abadia de Bonlau (fr)
Personalitats qui an ligams dab la comuna[modificar | modificar la font]
François-Michel Lantrac (fr)
Nòtas[modificar | modificar la font]
Ligams extèrnes[modificar | modificar la font]
- Sit oficiau deu villatge
- Saramon sus lo sit de l'Institut Geografic Nacionau
- Saramon sus lo sit deu Quid


text:
531
Cronologia mensuala:
Gen - Feb - Mar - Abr - Mai - Junh
Julh - Ago - Set - Oct - Nov - Dec
Cronologias tematicas:
Literatura - Musica - Sciéncia - Espòrt
Aquesta pagina concernís l'an 531 del calendièr gregorian.
Eveniments[modificar | modificar la font]
Occitània[modificar | modificar la font]
França[modificar | modificar la font]
Euròpa[modificar | modificar la font]
Asia[modificar | modificar la font]
Empèri Sassanida[modificar | modificar la font]
Mòrt de Kavadh Ièr que foguèt remplaçat per Cosrau Ièr.


text:
Plzeň (region)
La region de Plzeň (en chèc, Plzeňský kraj) es una region e entitat autonòma de la Republica Chèca creada lo 1èr de genièr de 2000.
Sa capitala es Plzeň.
Somari
Division[modificar | modificar la font]
Districtes[modificar | modificar la font]
La region se compausa de 7 districtes : Domažlice, Plzeň, Plzeň Sud, Plzeň Nòrd, Rokycany e Tachov.
Administracion locala[modificar | modificar la font]
Dempuèi lo 1èr de genièr de 2003 existís pas mai d'administracion al districte, qu'es vengut una unitat estadistica. L'administracion locala se fa dins de comunas de la responsabilitat espandida (obcí s rozšířenou působností) que son las 7 ancianas capitalas de districte emai aquelas comunas : Blovice, Horažďovice, Horšovský Týn, Klatovy, Kralovice, Nepomuk, Nýřany, Přeštice, Stod, Stříbro e Sušice.
Govèrn local[modificar | modificar la font]
Lo governador es Václav Slajs.
Veire tanben[modificar | modificar la font]
Referéncias[modificar | modificar la font]
- ↑ 30 de junh de 2009, http://www.plzen.czso.cz/


text:
Pleistocèn
Lo Pleistocèn (del grèc antic: πλeῖσtoς pleistos « majoritat » e kaιvός kainos « novèl ») es un periòde geologic que seguís lo Pliocèn e precedís l'Olocèn. Lo Pleistocèn es la seisena èra del Cenozoïc e la tresena del Neogèn. La fin del Pleistocèn correspond amb la fin del Paleolitic.
Somari
Datacion del Pleistocèn[modificar | modificar la font]
Lo Pleistocèn es generalament datat tre fa 1,8-1,6 milions d'ans a fa 10 000 ans, amb la data de la fin exprimida en Ans de radiocarbòni. Cubrís la màger part del darrièr periòde de glaciacion, inclús lo Dryas recent, que sa fin es estada datada aproximativament en 9600 aC. La GSSP pel començament del Pleistocèn se tròba dins una seccion de referéncia a Vrica, 4 km al sud de Crotone, en Calàbria, al sud d'Itàlia, que presenta d'ambigüitats de datacion encara pas resolgudas. Coma dins d'autres periòdes geologics antics, los jaç de ròca que definisson lo començament del Pleistocèn son ben identificats, mas las datas exactas del començament e de la fin del periòde son incertas. Lo nom se referís al periòde recent de glaciacions repetidas; mai d'un preferís una data de començament de fa aperaquí 2,5 milions d'ans. Lo nom de Pliocèn-Pleistocèn s'utiliza en referéncia a la darrièra edat de glaç.
Paleogeografia e clima del Pleistocèn[modificar | modificar la font]
Los continents modèrnes avián essencialament lors localizacions actualas pendent lo Pleistocèn (se son pas desplaçats mai de 100 km tre aquel moment).
Caracteristicas glaciàrias[modificar | modificar la font]
Lo clima glacial aviá de cicles glaciaris repetits, que los glacièrs continentals arribèron fins al parallèl 40 dins mai d'un luòc. Sembla que al moment de l'extension màger de las glaças, 30% de la Tèrra n'èra cobèrta. Una zona de permafrost s'estendiá cap al sud dempuèi lo bòrd de la calòta glaciària. La temperatura mejana annala al bord del glaç èra -6 °C; al del permafrost, 0 °C. Cada avançada glaciària retenguèt de quantitats d'aiga immensas en jaç de glaç continentals d'entre 1500 e 3000 m d'espessor, que lo nivèl de la mar baissèt temporàriament de 100 m. Pendent los periòdes interglaciaris, coma l'actual, las inondacions de la còsta èran correntas, mitigadas per de movements emergents o isostatics de mai d'una region. Los efèctes de la glaciacion foguèron globals. L'Antartida demorèt gelada pendent tot lo Pleistocèn en mai del Pliocèn. Los Andes, al sud, èran cobèrts per la calòta de glaç de Patagònia. I aviá de glacièrs en Nòva Zelanda e en Tasmania. Los actuals glacièrs decadents del Mont Kenya, de Kilimanjaro e Ruwenzori en Africa Orientala èran pus grands. I aviá de glacièrs dins las montanhas en Etiopia e a l'oèst de las Montanhas de l'Atlàs. Dins l'emisfèri nòrd, fòrça glacièrs se fondèron en un de sol. La calòta glaciala cobriá lo nord-oèst d'America del Nòrd; l'èst èra cobèrt per la calòta Laurentid. La calòta glaciala cobriá Escandinàvia e lo nòrd d'Euròpa, inclús Grand Bretanha. La calòta alpina cobriá los Alps. Mai d'un glacièr menor s'estendiá per Siberia e per la zona artica. Las mars septentrionalas èran geladas. Al sud dels jaç de glaç s'acumulèron de lacs grands per causa del blocatge de las sortidas e la reduccion de l'evaporacion de l'aire fred. Lo centre de l'America del Nòrd Septentrionala èra totalament cobèrt pel lac Agassiz. Mai de 100 concas, uèi secas o lèu, avián de cors d'aiga grands a l'oèst american. En Euràsia se desvolopèron de lacs grands coma consequéncia dels desprendiments dels glacièrs. Los rius avián de cors d'aiga pus grands e s'entrecrossavan. Los lacs africans èran pus plens, aparentament per causa d'una evaporacion menora. A mai, los desèrts èran pus secs e pus grands. Per causa de la manca d'evaporacion oceanica e d'autres tipes, las pluejas èran menoras.
Eveniments[modificar | modificar la font]
Se son identificats quatre « eveniments » glaciaris principals. Un eveniment principal es una excursion glaciària generala, apelada sonque « glaciacion ». Las glaciacions son devesits per de periòdes interglaciaris. Pendent una glaciacion, lo glacièr experimenta pas d'avanças o de recuols. Una excursion menora es un estadi; los periòdes entre estadis son interestadis. Aqueles eveniments se definisson de manièra diferenta segon lor region, pr'amor que an lor pròpria istòria glaciària segon lor latitud, lor terren e lor clima. I a una certana correspondéncia cronologica entre las glaciacions de las divèrsas regions. Los cercaires càmbian correntament lors noms se la geologia glaciària d'una region es en cors de definicion. Per aquò, es generalament incorrècte d'aplicar lo nom d'una glaciacion d'una region per una autra. Se pòt pas apelar Mindel l'Elsterian o viceversa. Pendent una partida granda del sègle XX s'èra solament estudiada mantuna region e los noms èran relativament paucs. Los geològs de fòrça païses son uèi interessats a la glaciologia del Pleistocèn. En consequéncia, lo nombre de noms va creissent rapidament. Los tèrmes de pluvial e interpluvial se correspondon, coma los tèrmes de glaciari e interglaciari. Un pluvial es un periòde pus caud amb mai de pluèjas; un interpluvial, amb mens de pluèjas. Las pluèjas son tanben ciclicas. Los pluvials e interpluvials son fòrça estenduts. Ça que la, i a pas cap de correspondéncia sistematica entre los pluvials e los glaciaris, pr'amor que los pluvials regionals se correspondon pas entre els-meteisses globalament.
Paleocicles[modificar | modificar la font]
L'ensems dels factors de la superfícia terrèstre es ciclic: lo clima, los corrents e autres movements oceanics, los corrents d'aire, la temperatura... Las glaciacions repetidas del Pleistocèn foguèron causadas pels meteisses factors.
Cicles Milankovitch[modificar | modificar la font]
La glaciacion del Pleistocèn foguèt una sèria de glaciaris e interglaciaris, estadis e interestadis, ligats als cambiaments climatics. Los cicles Milankovitch son lo factor principal del cicle climatic; son de variacions periodicas dins la radiacion solara regionala causadas per l'ensems de divèrses cambiaments del movement de la Tèrra. Los cicles Milankovitch pòdon pas èsser lo sol factor, pr'amor que explican pas lo començament ni la fin de l'Edat glaciària del Pleistocèn, ni la repeticion d'edats glaciàrias. Semblan foncionar mai pendent lo Pleistocèn, en predisent una glaciacion cada 100 000 ans.
Fauna del Pleistocèn[modificar | modificar la font]
I a pas d'estadis faunals definits pel Pleistocèn ni per l'Olocèn. Autant la fauna marina coma la continentala èran essencialament modèrnas. Fòrça scientifics creson que los umans evolucionèron fins a l'òme modèrne pendent lo Pleistocèn. A la fin del Pleistocèn comencèt l'extincion de fòrça mamifèrs grands (los mamots, los mastodonts, los tigres de dents de sabre, gliptodonts e paressoses, e continuèron a l'Olocèn. Aquestas extincions foguèron especialament duras en America del Nòrd, ont los cavals e los camèls s'estenguèron.
Jaciments del Pleistocèn[modificar | modificar la font]
Los jaciments continentals del Pleistocèn se tròban majoritàriament dins lo fons de lacs, dins los depaus de Lœss e dins las caunas, e dins los materials moguts pels glacièrs. Los depaus marins del Pleistocèn se tròban pròches de la còsta modèrna. Dins mai d'un airal geologicament actiu (coma la còsta sud de Califòrnia) los depaus marins del Pleistocèn pòdon aparéisser dins d'altituds de mai d'una centena de mètres.


text:
Lison
Lison es una comuna normanda, situada dins lo departament de Calvadòs e la region de la Bassa Normandia.
Somari
Geografia[modificar | modificar la font]
Lison Es una municipalitat situada en lo Parc natural regional dels Marais del Cotentin e del Bessin, al limit entre lo Calvados e la Mange. Lison Es a nòus quilomètres de Isigny-sus-Mar e quinze quilomètres de Sant-Lô.
Lison est une commune située dans le Parc naturel régional des Marais du Cotentin et du Bessin, à la limite entre le Calvados et la Manche. Lison est à neuf kilomètres d'Isigny-sur-Mer et quinze kilomètres de Saint-Lô.


text:
Castèlnau de Montratièr
Castèlnau de Montratièr[1][2] (Castelnau-Montratier en francés) es una comuna de Carcin (Occitània), situada dins lo departament francés d'Òlt e la region de Miègjorn-Pirenèus. Sa populacion èra 1 844 abitants en 1999. Sa superfícia totala es 72,54 km².
Somari
Vejatz tanben[modificar | modificar la font]
Geografia[modificar | modificar la font]
Istòria[modificar | modificar la font]
Administracion[modificar | modificar la font]
Demografia[modificar | modificar la font]
Luòcs e monuments[modificar | modificar la font]
Personalitats ligadas amb la comuna[modificar | modificar la font]
Véser tanben[modificar | modificar la font]
Ligams extèrnes[modificar | modificar la font]
Nòtas[modificar | modificar la font]
- ↑ Patrici Pojada, Repertòri toponimic de las comunas de la region Miègjorn-Pirenèus, Nouvelles Éditions Loubatières, 2009, ISBN 978-2-86266-573-3
- ↑ Sit Toponimia occitana


text:
Eckwersheim
Eckwersheim en alemannisch (Eckwersheim en francés) es una comuna francesa del departament del Bas Ren e de la region d'Alsàcia.
Somari
Geografia[modificar | modificar la font]
Eckwersheim A situat a una desena de quilomètres aperaquí al nòrd de Estrasburg. Aquela municipalitat fa partida la Comunitat Urbana d'Estrasburg, #çò que lududes permet d'èsser desservie per la linha de beguts 71 de la Companhiá dels transpòrts strasbourgeois.
Eckwersheim est situé à une dizaine de kilomètres environ au nord de Strasbourg. Cette commune fait partie la Communauté Urbaine de Strasbourg, ce qui lui permet d'être desservie par la ligne de bus 71 de la Compagnie des transports strasbourgeois.
Istòria[modificar | modificar la font]
Eckwersheim Apareis per las primièras fes en un document jol nom de Eccfrydesheim coma proprietat de la Évêché de Mètz en lo moment del parteja de l'empèri de Charlemagne l'an 814. Aquel domeni #èsser de contunh transmeses al abbaye de Sant-Etienne l'an 850. A Modèl:La s-, l'avesque de Mètz #donar lo vilatge en fief als Ochsenstein. #Passar de contunh de familhas en familhas (dos-Ponts-Bitche, Lichtenberg, Hanau-Lichtenberg). Las doas croses crestianas sus la écusson del vilatge commémorent los Hanau-Lichtenberg. En 1554, los abitants aguèron tocat per la Reforma e se convertirent. En 1780, Eckwersheim #passar jos l' autoritat del Rei de França. Continuament a aquel episòdi istoric, la flor de lys #èsser rajoutée sus la écusson. En 1793, pendent la Revolucion francesa, las tropas francesas #incendiar la mitat del pòble. Pendent près d'un sègle, una bassa importanta de la populacion i aguèt verificat. Una estabilizacion de contunh un aument de la populacion #portar aquel nombre a aperaquí 1 500 abitants l'an 2009. En fasent partida de la Comunitat Urbana d'Estrasburg, Eckwersheim s'es transformat ne pòbli-residéncia ont l'activitat agricòla s'es redusida coma en fòrça d'unes autres pòbles alsaciens.
Eckwersheim apparaît pour la première fois dans un document sous le nom de Eccfrydesheim comme propriété de l'Évêché de Metz lors du partage de l'empire de Charlemagne en 814. Ce domaine fut ensuite transmis à l'abbaye de Saint-Etienne en 850. Au Modèl:S-, l'évêque de Metz donna le village en fief aux Ochsenstein. Il passa ensuite de familles en familles (deux-Ponts-Bitche, Lichtenberg, Hanau-Lichtenberg). Les deux croix chrétiennes sur l'écusson du village commémorent les Hanau-Lichtenberg. En 1554, les habitants furent touchés par la Réforme et se convertirent. En 1780, Eckwersheim passa sous l'autorité du Roi de France. Suite à cet épisode historique, la fleur de lys fut rajoutée sur l'écusson. En 1793, durant la Révolution française, les troupes françaises incendièrent la moitié du village. Pendant près d'un siècle, une baisse importante de la population fut constatée. Une stabilisation puis une augmentation de la population ramena ce nombre à environ 1 500 habitants en 2009. Faisant partie de la Communauté Urbaine de Strasbourg, Eckwersheim s'est transformé en village-résidence où l'activité agricole s'est réduite comme dans beaucoup d'autres villages alsaciens.


text:
Puei Sant Peire
Puei Sant Peire[1] (Puy-Saint-Pierre en francés) es una comuna d'Occitània, en Daufinat dins lo departament dels Auts Aups.
Somari
Geografia[modificar | modificar la font]
Lo vilatge a bastit sul flanc sud-es del Mont Prorel, en dominant la Durance e la vila de Briançon.
Le village est bâti sur le flanc sud-est du Mont Prorel, dominant la Durance et la ville de Briançon.
Istòria[modificar | modificar la font]
Administracion[modificar | modificar la font]
Demografia[modificar | modificar la font]
Luòcs e monuments[modificar | modificar la font]
Personalitats ligadas amb la comuna[modificar | modificar la font]
Vejatz tanben[modificar | modificar la font]
Véser tanben[modificar | modificar la font]
Ligams extèrnes[modificar | modificar la font]
Referéncias[modificar | modificar la font]
- ↑ Toponimia Occitana e Senhalizacion bilingüa. Actas del Congrés d'Aush, 2007, publicat pel CROM, mapa aparegut a la pagina 77


text:
Ágatha Ruiz de la Prada
Ágatha Ruiz de la Prada y Sentmenat (nascuda a Madrid lo 22 de junh de 1960) z-es 'na sartressa e dissenhaira espanhòla. Estudièt a Barcelona en l'Escòla d'Art e Tecnicas de la Mòda. En 1981, presentèt sa primiera colleccion. Abita amb lo jornalista Pedro J. Ramírez.
Ei ua des personalitats mès arremarcables dera indústria deth teishut.
Vida[modificar | modificar la font]
Ei hilha de Juan Manuel Ruíz de la Prada y Sánchiz, eth tresau marqués d'Oris e vint-e-siesau baron de Santa Pau. Corsèc es sòns estudis de mòda ena Escola d'Art i Tècniques de la Moda de Barcelona e realizèc es sues prumères desfilades ara edat de vint ans. Comencèc coma ajudanta deth prumèr dissenhaire dera Movida Madrileña, un des movements liberaus mès importants dera Espanha democratica deth sègle xx.
En pòc temps, creishèc era popularitat des sòns dissenhs, sustot entre mainades e adolescentes, pr'amor que son alegres e acoloridi. Creèc ua entrepresa damb eth sòn nòm dedicada ara mòda qu'aperten ath grop Tutto Piccolo. A devengut era mèrca de diuèrsi perhums femenins. A organizat mès de tres-centes desfilades en tot presentar naues collecions de ròba e complements entà jovens, mainatges e ninons. Dus viatges ar an amie endeuant era desfilada Madrid Fashion Week ena mentada vila ont mòstre es sues darrières creacions, era tanben i desfile. En 2010 la hec tanben en Milan (Itàlia) en tempsada d'ostiu. A plan de escaduda, sustot entre es jovens, e tanben a sedusit entrepreses coma Audi, Air Europa, DHL, Absolut e El Corte Inglés.
Coma descendenta des Barons de Santa Pau e es marquesi de Castelldosrius, en 2004 inicièc es tramitacions legaus entà obténguer aguesti dus títols nobiliaris. Eth 8 de hereuèr de 2012 mostrèc era sua naua colleccion de bosses e valises en Desfile para Cloe, celebrat en Ciutat de Mexic. Eth 10 de hereuèr de 2012 inaugurèc ena Avenguda Chapultepec de Guadalajara (Mexic) ua escultura arròsa en forma de còr, simbèu deth maxim exponent dera amor. Eth 26 de hereuèr presentèc es dissenhs dera naua tempsada ena Colombo (Sri Lanka) Fashion Week. Era sua dedicacion ara decoracion avitalhe orizons de mès en mès luenhencs. Òm valorèc plan eth sòn trabalh en dissenh deth vestiari e era scenografia dera pèça teatrau Sofocos, que medio siglo no es nada (Emponganada, miei sègle non ei cap arren), estreada en Madrid en gèr de 2013. Ara demora en Madrid, era sua vila natau, damb era sua parelha, Pedro J. Ramírez, e es sòns hilhs.
Productes[modificar | modificar la font]
A dissenhat tà pèces de ròba e tota sòrta de complements: camises, bloses, pelhes, pledengues, lunetes, tapissi, creions, pintapòts, linçòs, orsi de peluisha, revelhs, pientes, tovalhòles, morralets, lampes, emboishi, tapaboques, agudacreions, gomes d'escafar, eca. Son objèctes que presenten colors víues damb motius amusants e plens de gòi : lues, esteles, soleis e còrs. Es sues colleccions son tostemp heresques e sensuaus, bensè ues caracteristiques que les hèn uniques.
Darrièrament tanben ei ua mèrca de perhums femenins, coma Beso (punet en castelhan) e Love love love (amor amor amor en anglés).
Botigues[modificar | modificar la font]
Per tot eth mond i a botigues especializades que vénen objèctes damb dissenhs sòns. Era decoracion der espaci ei ua des qualitats mès arremarcables d'aguesti centres, ont predomine era color arròsa e es formes arredonides. I a un arramat d'aguestes botigues distribusides per fòrça endrets e pes grandes viles deth mond coma París, Barcelona, Casablanca, Filadèlfia, Baltimore, Beirot, Madrid, eca. En totau son mès de dues centes botigues en mès de cent quaranta païsi. Era majoritat se concentren en Espanha. Era darrièra que se dauric siguec en Madrid en hereuèr de 2012.


text:
Nomèn
Lo nomèn designa:
- la realitat intelligibla dins lo sens original utilizat par Platon;
- çò qu'es al delà de l'experiéncia que n'es facha (o noümen) dins lo sens tornat exprès per Immanuel Kant.
La filosofia tracta apuèi de la possibilitat pel nomèn d'èsser experimentat en totalitat, extremitat possibla per Husserl mas non per Kant.
Somari
Definition e primièras utilizacions[modificar | modificar la font]
Lo nomèn (del grec « nooumena », realitat intelligibla, mot derivat de « noos », intelligéncia, esperit, pensada, que siá principi o facultat) es un tèrme utilizat a l'origina per Platon per designar las « Idèas », es a dire la realitat intelligibla (per oposicion al monde sensible), accessibla a la coneissença racionala.
Al contrari, per Immanuel Kant, que lo tèrme de « nomèn » es pus sovent usat, s'agís de tot çò qu'existís e que la sensibilitat pòt pas aténher, restrenhent, pel fach, las pretencions de la rason sus la coneissença. « Nomèn » pòt èsser considerat coma sinonim de causa en se, fasent referéncia als fachs tals que son absoludament e en eles meteisses, per oposicion al tèrme de fenomèn, fasent referéncia a çò que se pòt conéisser.
Ding an sich : Nomèn per Kant[modificar | modificar la font]
Per comprendre lo concèpte de nomèn per Kant, cal considerar la definicion que dona de la filosofia dins « Los sòmis d'un visionari explicats pels sòmis de la metafisica » (1766) : la coneissénça dels limits de la rason. Dins la « Critica de la rason pura » (1781/87), Kant ensaja de respondre a la question: que pòdi saber? Per i respondre, comencèt una granda « critica » (del grèc « krinein », separar, distinguir) de la rason dins sas pretencions sus la coneissença. L'originalitat de Kant demòra dins son tornament del problèma de la coneissença: nòstra coneissença dels objèctes depend del subjècte coneissent, al mens tant, que dels objèctes de conéisser. « Los objèctes se règlan sus las nòstra coneissença » (prefaci de la segonda edicion de la « Critica de la rason pura »). Conéisser, es organizar per mejan de nòstra sensibilitat e nòstra compreneson çò qu'es donat dins l'experiéncia, çò que nos pareis. Sonque coneissèm lo monde per mejan del prisma de nòstra estructura mentala. Doncas, las causas son coma son, « en elas meteissas », al delà de lor realitat fenomenala, las podèm pas conéisser. Lo concèpte de nomèn a lo sens negatiu de limit (C.R.P. p229, vejatz bibliografia). Pasmens, Kant consèrva un sens positiu al nomèn que, se pòt pas èsser conegut, a un ròtle regulator dins un desir d'unitat e servís de postulat (Dieu, l'arma, lo monde) a la rason practica (morala).
Nomèn per Husserl[modificar | modificar la font]
Dins la perspectiva d'Husserl, lo nomèn es sonque tocat al tèrme de l'intelligéncia, quand l'agitacion dels mots e dels concèptes acaba, quand l'intelligéncia capitada l'estat pur es sonque intuicion silenciosa, o quand los mots son pas mai que mots, e alara tot ensag de capitar al monde nomenal es mai poesia e art.
Los fenomèns, son los « objèctes » coma nos pareisson: materials (taulas, paret, libre) o immaterials (los fachs, las emocions, las pensadas), son un començament e una fin, son definissables.
Lo nomèn es la realitat intemporala, indefinissabla, çò coma es, pel melhor la percebèm, sens jamai poder la descriure amb de mots o la definir amb de concèptes.
Polemica entre Kant e Hegel[modificar | modificar la font]
Al contrari de Kant, Hegel estima que se es pas possible - per natura - de far l'experiéncia de la causa en se o de la Totalitat (filosofia), aquò empacha pas de poder utilizar lo concèpte de causa en se, doncas de ne far un objècte avent un estatut singular dins la teoria de la coneissença en filosofia. E mai, es lo punt de despart de son estudi de la religion (coma saber del nomèn) dins la Fenomenologia de l'Esperit.
La remarca sovent atribuida a Spinoza segon que « lo concèpte de can jaupa pas »[1] fa l'idèa qu'una pensada filosofica e immateriala se distinguís de la realitat materiala, d'un autre biais, l'aplicacion dins la realitat d'una idèa se pòt revelar en contradiccion amb l'idèa ela meteissa. Aquò vòl pas dire que la causa en se, que se pòt pas far l'experiéncia, a gaire de consisténcia; aquel concèpte a plan segur una realitat mas dins l'òrdre de la pensada.
Nòtas[modificar | modificar la font]
- ↑ Foguèt extrapolada per Althusser segon una remarca de Spinoza sul cercle. Vejatz (fr) http://www.meeus-d.be/philo/clebsSpinoza.html
Vejatz tanben[modificar | modificar la font]
Bibliographie[modificar | modificar la font]
- Immanuel Kant, Critica de la rason pura (notat C.R.P. dins l'article)
- (fr) Ferdinand Alquié, La critique kantienne de la métaphysique, PUF, 1968 (La critica kantiana de la metafisica)
- (fr) Alexis Philonenko, L'Œuvre de Kant : la philosophie critique, tome 1, J. Vrin, 1993 (L'òbra de Kant: la filosofia critica)
- (fr) Roger Verneaux, Critique de la « critique de la raison pure » de Kant, Aubier Montaigne, 1972 (Critica de la « critica de la rason pura » de Kant


text:
Un article de Wikipèdia, l'enciclopèdia liura.
Bazougers es una comuna francesa, situada dins lo departament de Mayenne e la region dels Païses de Léger.
Bazougers A situat a 17 km a l'èst-sud-es de Laval. Meslay-De detlo-Maine es a 9 km, lo A 81 a 10 km e Évron a 23 km. Lo Ouette adaiga la comuna.
Bazougers est situé à 17 km à l'est-sud-est de Laval. Meslay-du-Maine est à 9 km, l'A 81 à 10 km et Évron à 23 km. L'Ouette arrose la commune.
Bazougers
Aquesta seccion es voida, pas pro detahada o incompleta. Vòstra ajuda
es benvenguda !
Aquesta seccion es voida, pas pro detahada o incompleta. Vòstra ajuda
es benvenguda !


text:
Guèrra de Cremonides
La Guèrra de Cremonides es un conflicte de l'Antiquitat grèga que se debanèt de 268 a 261 avC. Opausèt lo reiaume de Macedònia a una coalicion d'estats grècs que desiravan rebutar la dominacion macedoniana sus la region. Pasmens, la guèrra s'acabèt per una victòria dei Macedonians que confirmèron lor dominacion sus Grècia.
Lo conflicte acomencèt per la formacion d'una aliança entre Atenas e Esparta còntra la preséncia macedoniana. Divèrsei ciutats intrèron tanben dins aquela aliança coma Elis, Tegea, Mantinèa o l'Achaïe. La guèrra se debanèt sus tres fronts principaus :
- au nòrd de Peloponés onte leis Espartens assaièron de prendre la fortalesa macedoniana de Corint. Foguèron replegats en 267, 266 e 265. Lo darrier assai foguèt marcat per la mòrt dau rèi Areus Ièr.
- l'oèst onte lo rèi d'Epira assaièt d'envaïr Macedonia per sostenir leis Atenencs. Pasmens, foguèron esquichats en 262 avC.
- l'Atica onte lei Macedonians realizèron lo sètge d'Atenas que deguèt capitular en 261 avC.
Après sa desfacha, Atenas perdiguèt la màger part de son poder : leis institucions de la ciutat gardèron solament un ròtle limitat, una tresena garnison macedoniana foguèt installat sus son territòri e un governador macedonian diriguèt la vila durant uneis annadas. Dins lo rèsta de Grècia, lo contraròtle macedonian foguèt tanben tornarmai installat.


text:
1722
Aquesta pagina concernís l'an 1722 del calendièr gregorian.
Somari
Eveniments[modificar | modificar la font]
Occitània[modificar | modificar la font]
França[modificar | modificar la font]
Euròpa[modificar | modificar la font]
Africa[modificar | modificar la font]
Etiopia[modificar | modificar la font]
Maridatge dau negus Bakaffa (1721-1730) ambé Mentewab qu'anava tenir un ròtle major dins la direccion d'Etiopia fins au Temps dei Princes.
Asia[modificar | modificar la font]
China[modificar | modificar la font]
Mòrt de l'emperaire Kangxi (1661-1722) lo 20 de decembre. Son quatren fiu Yongzheng (1722-1735) li succediguèt. Contunièt la politica de son paire en favor dei païsans.
Empèri Safavida[modificar | modificar la font]
Campanha afgana en direccion de la capitala Isfahan. Lo 8 de març, l'armada reiala assaièt de menar una sortida onte foguèt anientada a Golnabad. Après aqueu succès, leis Afgans poguèron menar lo sètge d'Isfahan que deguèt capitular en octòbre. Chah Sultan Husain foguèt obligat de coronar son advèrsari Mir Mahmoud Hotaki coma rèi de Pèrsia. Pasmens, son fiu Tahmasp II s'enfugiguèt per contuniar la lucha còntra leis Afgans a partir d'autrei províncias. Aquò marquèt lo començament d'un periòde de trobols sus lo plan iranian e es generalament considerat coma la fin de l'Empèri Safavida.
Arts[modificar | modificar la font]
Sciéncias e tecnicas[modificar | modificar la font]
Economia[modificar | modificar la font]
Naissenças[modificar | modificar la font]
- 22 de febrièr - Teofil de Bordèu, mètge e escrivan bearnés (m. 1776)
Decèsses[modificar | modificar la font]
- 11 de març - John Toland, filosòf irlandés (n. 1670)


text:
Majorian
Majorian (novembre de 420 - 7 d'aost de 461) fuguèt un emperaire roman d'Occident que reinèt de 457 a 461. Succediguèt a Avitus (455-456) e fuguèt remplaçat per Libius Severus (461-465). Fuguèt un dei darriers emperaires vertadiers.
Èra lo cap de la garda personala de Valentinian III (425-455) e s'alièt ambé lo generau d'origina barbara Ricimer per destituir e capturar l'emperaire Avitus (455-456). Aqueu còp d'estat fuguèt sostengut per l'emperaire d'Orient mai lei Borgondas e lei Wisigòts refusèron de l'acceptar. En abriu de 457, Majorian fuguèt proclamat emperaire per l'armada d'Itàlia e capitèt de reconquistar Lugdunum ocupada per lei Borgondas ambé l'ajuda de soudats francs. Puei en 458, s'installèt a Arle e laissèt Ricimer per dirigir Itàlia. A partir d'aquela posicion, poguèt contenir lei Wisigòts e gardar lo contraròtle dau sud-èst de Gàllia e de la costat orientala d'Espanha. Adoptèt divèrsei mesuras socialas e, en 460, acomencèt d'organizar una expedicion per sometre lei Vandals installats en Africa onte fuguèt batut e sa flòta destrucha. Rintrèt en Itàlia onte fuguèt traït e capturat per Ricimer puei executat.


text:
Merodach-Baladan II
Merodach-Baladan II (tanben dich Marduk-apla-iddin II, Marduk-Baladan e Berodach-Baladan) foguèt un rèi dau reiaume de Babilònia. Aprofichèt la mòrt de Salmanazar V per prendre lo poder a Babilònia. Reinèt donc un premier còp vèrs 722-710 aC. Pasmens, en 710 aC, après de campanhas a l'oest de la Mesopotamia, lo rèi assirian Sargon II attaquèt Babilònia e Merodach-Baladan II s'enfugiguèt vèrs l'Elam. En 703 aC, Sargon II moriguèt e Merodach-Baladan II cacèt lo rèi nomat per leis Assirians. Venguèt tornarmai rèi de la vila per lo segond còp per mens d'una annada. D'efèct, Sennacherib vencèt aquela revòuta e nomèt un fidèu, Bel-Ibni, per dirigir lo reiaume. Dins aquò, Merodach-Baladan II entraïnèt una insurreccion novèla dins lo sud de la Mesopotamia e Bel-Ibni lo ragantèt. Desfach en 700 aC, tornèt en Elam.


text:
Sobrarb
Sobrarb (en aragonés SLA/GO: o Sobrarbe, el Sobrarbe[1]; en castelhan Sobrarbe) ei ua comarca (o parçan politic) deu nòrd d'Aragon, plaçat au nòrd de la Província d'Òsca, inclusent sosparçans naturaus (e tradicionaus) coma la Vath de La Fueva, Gistau, las Vaths de Bielsa, lo dit Vielh Sobrarb, lo Baish Sobrarb, las vaths d'Ara e de Cinca, las vaths de Puertolas, de Vio e de la Solana de Burgasé, l'arribèra de Fiscal e la Tierra d'o Buxo ("tèrra deu boish").
Sobrarb que horneish un deus tres comtats originaus que hasèvan part deu reiaume d'Aragon. Lo son caplòc administratiu qu'ei Boltaña e lo son caplòc istoric e tradicionau qu'estó la vila de L'Aínsa. Sobrarb qu'ei ansin un parçan de parçans de natura montanhòla, que's tròba dens la conca entre los Pirenèus mei elevats deu nòrd e las sèrras deus Prepirenèus oscans deu sud, on per l'obligacion de la soa geografia tota activitat, cultura, vita e societat tradicionaus avèvan ben versat, dab pichòtas diferéncias entre los parçans, vèrs los sons dos èishs fluviaus: la Vath d'Ara e la Vath de Cinca.
Lo gentilici qu'ei sobrabenc -a (en aragonés sobrarbenco -a).
Nòtas[modificar | modificar la font]


text:
Androgèn
Los androgèns son las ormonas sexualas masculinas e correspondon a la testosterona, l'androsterona e l'androstendiona. Los androgèns son d'ormonas esteroïdas, que lor foncion principala es d'estimular lo desvolopament dels caractèrs sexuals masculins. Los androgèns, principalament la testosterona, son secretats pels testiculs, mas tanben pels ovaris dins la femna (androstendiona) e per las glandolas suprarenalas (principalament la diidroepiandrosterona). Dins l'òme sonque 10% dels androgèns son d'origina suprarenala. Totes los androgèns naturals son de derivats esteroïdes de l'androstan (un nuclèu tetraciclic d'idrocarbur de 19 atòms de carbòni). Es tanben lo precursor de totes los estrogèns, las ormonas sexualas femeninas.


text:
Glèisa Vertadièra de Jèsus
La Glèisa Vertadièra de Jèsus (en chinés : 真耶穌教會) es una Glèisa independenta que foguèt establida a Pequin en China en 1917. Se plaça coma una ramificacion chinesa de la branca protestanta del cristianisme que subrondèt dins las annadas 1900.
Lo president actual d'aquesta Glèisa es Yung-Ji Lin que se revendica predicator. Foguèt elegit per l'assemblèa internacionala de la Glèisa vertadièra de Jèsus. La Glèisa revendica 1 500 000 membres a travèrs lo mond. La Glèisa crei a la teologia pentecostista, una doctrina basada sul don de l'Esperit Sant.
La doctrinas principalas[modificar | modificar la font]
- "Recebre l'Esperit Sant, demostrar en parlant dins de lengas, aquò es la garentida de nòstra transmission del reialme del cèl."
- "Lo Baptisme de l'aiga es lo per la remission dels pecats a travèrs de la regeneracion. Lo baptisme deu aver luòc dins l'aiga viva normala, coma lo flume, la mar o lo rèc."
- "Lo sagrament del lavament dels pès permet de se referir a un acte del Sénher Jèsus. Tanben servís de rapèl constant, lo qu'òm deuriá aver de l'amor, la santetat, l'umilitat, la remission e lo servici."
- "Jèsus Crist, lo mot qu'es vengut carn, mòrt sus la crotz per la redempcion dels pecaires, ressuscitat lo tresen jorn e montat al cèl. Es lo sol salvaire de l'umanitat, del creator dels cèls e de la tèrra, e lo sol Dieu vertadièr".
- "La Bíblia, comprenent l'ancian e lo novèl testament, es inspirada per Dieu, la sola vertat escripturala e la nòrma pel crestian vivent".
- "Lo Salvament es balhat pel Dieu de la gràcia per la fe. Los cresents se devon fondar sus l'Esperit Sant per perseguir la santetat, per onorar Dieu, e per aimar l'Umanitat".
- "l'aveniment del Sénher aurà luòc lo darrièr jorn ont davala del cèl per jutjar lo monde: los vertuoses recebràn la vida etèrna, alara que los marrits seràn etèrnament condemnats".


text:
Comenge
Comenge es un parçan d'Occitània[1] situat en Gasconha .
La soa vila principala es Sant Gaudenç.
Lo gentilici es comengés -esa.
Istòria[modificar | modificar la font]
A l'epòca antica, lo territòri deu Comenge de uei èra poblat peu pòble deus Convenes (Conveni en Latin) dab Lugdunum Convenarum (uei Sent Bertran de Comenge) coma vila principau ; lo son nom segondari de Comunica vadore Comenge. Durant la conquèsta romana los Convenes èran un deus pòble de l'antica Aquitània abans d'estar inclús dens la província romana d'Aquitània. Aqueth territòri ho conquestat peus Visigòts abans d'estar près per las òstes francas de Clodovèu e estar partida deu Ducat d'Aquitània qui conegó ua brèva preséncia araba au moment de la pujada màger de la conquèsta musulmana e qui's pòt encara endevinar dens la toponimia (dab noms coma los de Poimaurin o Montmaurin).
Los prumèrs comtes de Comenge aparegón de cap a la debuta deu sègle XI. Lo darrèr Matèu de Fois espós de Margarida de Comenge e comte de jure uxoris morí en 1453 en tot legar Comenge au rei de França.
A la Revolucion Francesa, Comenge ho esquarterat dehens los departaments de Hauts Pirenèus, Gers, Arièja e sustot Hauta Garona.
Geografia[modificar | modificar la font]
Ciutats[modificar | modificar la font]
Ligam intèrne[modificar | modificar la font]
Nòtas[modificar | modificar la font]
- ↑ Segon la classificacion de Frederic Zégierman.


text:
Laval
«Laval» té aquests significats:
- Toponímia:
- Laval (Quebec), al Canadà
- Districte de Laval, un dels tres districtes del departament francès de la Mayenne, a la regió del País del Loira
- Laval (Mayenne), municipi francès al departament de Mayenne i a la regió del País del Loira
- Laval (Isèra), al departament d'Isère
- Laval-Atger, al departament de Lozère
- Laval-d'Aix, al departament de Drôme
- Laval-d'Aurelle, comuna francesa al departament d'Ardèche
- Laval-de-Cère, comuna francesa al departament d'Òlt
- Laval-du-Tarn, comuna francesa al departament de Lozère
- Laval-en-Brie, comuna francesa al departament de Seine-et-Marne
- Laval-en-Laonnois, comuna francesa al departament d'Aisne
- Laval-le-Prieuré,comuna francesa al departament de Doubs
- Laval-Morency, comuna francesa al departament de les Ardenes
- Laval-Pradel, comuna francesa al departament de Gard
- Laval-Roquecezière, comuna francesa al departament d'Aveyron
- Laval-Saint-Roman, comuna francesa al departament de Gard
- Laval-sur-Doulon, comuna francesa al departament d'Haute-Loire
- Laval-sur-Luzège, comuna francesa al departament de Corrèze
- Laval-sur-Tourbe, comuna francesa al departament de Marne
- Laval-sur-Vologne, comuna francesa al departament de Vosges
- Bonchamp-lès-Laval, comuna francesa al departament de Mayenne
- Le Poët-Laval, comuna francesa al departament de Drôme
- Magnac-Laval, comuna francesa al departament de Haute-Vienne
- Mont-de-Laval, comuna francesa al departament de Doubs
- Saint-Genis-Laval, comuna francesa al departament de Rhône
- Saint-Germain-Laval (Loire), comuna francesa al departament de Loire
- Saint-Germain-Laval (Sena i Marne), comuna francesa al departament de Seine-et-Marne
- Saint-Pierre-Laval, comuna francesa al departament de Allier
- Viols-en-Laval, comuna francesa al departament de Hérault
- Organitzacions:
- Stade lavallois Mayenne Football Club, club de futbol francès
- Université Laval, universitat del Quebec
- Biografies:
- François de Laval, primer bisbe del Quebec
- Gustav de Laval, científic suec
- Pierre Laval, primer ministre francès


text:
Margival
Margival es una comuna francesa del departament d'Aisne e de la region de Picardia.
Somari
Geografia[modificar | modificar la font]
Margival es situat a 10 km de Soissons, a 14 km de Coucy-le-Château-Auffrique e a 26 km de Laon. Lo vilatge es desservi per la gara de Margival.
Comunas vesinas[modificar | modificar la font]
Istòria[modificar | modificar la font]
La region #èsser un luòc de combats de la Primièra Guèrra mondiala.
Al nòrd de Margival (aital coma sus la municipalitat vesina de Laffaux), se tròba un ancià e grand complèxe de bunkers alemands. Aiçò èra lo un dels vint quartièr general del Führer (Führerhauptquartiere o FHQ) disséminés a travèrs de l'Alemanda e l'Euròpa ocupada. La siá planificacion data de 1940 e li caliá servir a protegir lo quartièr-general alemand pel invasion programada de la Grand Bretanha[1] Mas lo sieu bastiment data verdaderament de 1942. A situat en una tranchée ferroviaire a costat d'un tunèl (amb la fin de poder éventuellement protegir lo Führersonderzug lo tren especial del Fuhrer[1]). Declarat terren militar, la populacion de Margival de l'abandonar la municipalitat en març 1944. Los 16 e lo 17 de junh de 1944, Adolf Hitler, acompanhat de Jodl e de lo sieu estat-màger, s'i #retre per far un ponch amb los maréchaux Von Rundstedt e Rommel sus l' evolucion del tèsta en Normandie[1]. Aquel #èsser las darrièras fes #que #sortir del Reich[1].
En corrent en agost 1944, lo luòc i aguèt ocupat una desena de jorns pel maréchal Modèl e lo sieu estat-màger, après la siá paissièra de commandement alemand sul tèsta de l'Oèst mas aquel la deslotjarà pro rapidament cara a l'avançada aliada. Mai tard, una basa de l'armada francesa de contunh una basa de l'OTAN s'installaràn en las ancianas installacions alemandas. En particular, la 129en Regiment de Infanterie ocuparà aquela basa, transformada en Centre de Entraînement Commandos, acollidor de fòrça nombrós trucats e regiments tales la 3e RIMA, la Modèl:67e RIGUDAS, la 102en RCC, èca. Una associacion pròva de restaurar aquel luòc istoric sus ben dels ponches.
La région fut un lieu de combats de la Première Guerre mondiale.
Au nord de Margival (ainsi que sur la commune voisine de Laffaux), se trouve un ancien et grand complexe de bunkers allemands. C'était l'un des vingt quartier généraux du Führer (Führerhauptquartiere ou FHQ) disséminés à travers l'Allemagne et l'Europe occupée. Sa planification date de 1940 et devait servir à abriter le quartier-général allemand pour l'invasion programmée de la Grande-Bretagne[1] mais sa construction date vraiment de 1942. Il est situé dans une tranchée ferroviaire à côté d'un tunnel (afin de pouvoir éventuellement abriter le Führersonderzug le train spécial du Fuhrer[1]). Déclaré terrain militaire, la population de Margival du quitter la commune en mars 1944. Les 16 et le 17 juin 1944, Adolf Hitler, accompagné de Jodl et de son état-major, s'y rendit pour faire un point avec les maréchaux Von Rundstedt et Rommel sur l'évolution du front en Normandie[1]. Ce fut la dernière fois qu'il sortit du Reich[1].
Courant août 1944, le site fut occupé une dizaine de jours par le maréchal Model et son état-major, après sa prise de commandement allemand sur le front de l'Ouest mais celui-ci l'évacuera assez vite face à l'avancée alliée. Plus tard, une base de l'armée française puis une base de l'OTAN s'installeront dans les anciennes installations allemandes. En particulier, le 129en Régiment d'Infanterie occupera cette base, transformée en Centre d'Entraînement Commandos, accueillant de très nombreux appelés et régiments tels le 3e RIMA, le Modèl:67e RI, le 102en RCC, etc. Une association essaye de restaurer ce site historique sur bien des points.
Administracion[modificar | modificar la font]
Demografia[modificar | modificar la font]
Luòcs e monuments[modificar | modificar la font]
Personalitats ligadas amb la comuna[modificar | modificar la font]
Véser tanben[modificar | modificar la font]
Ligams extèrnes[modificar | modificar la font]
Nòtas[modificar | modificar la font]
- ↑ 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 1,5 1,6 1,7 Antony Beevor, D-Day - la batalha de Normandie, éd. Calmann-Levy, 2009, pagina 243.


text:
Ticky Holgado
Ticky Holgado, escais de Joseph Holgado, èra un actor, nascut lo 24 de junh de 1944 a Tolosa e mòrt lo 22 de genièr de 2004 a París.
Biografia[modificar | modificar la font]
Comencèt a 16 ans per la musica jol nom de Ricky James (per Ricky Nelson e James Dean), puèi amb la banda « d'Oc d'Aïl ».
Holgado assolidava que Jimi Hendrix l'èra vengut veire. Foguèt secratari particular de Claude François puèi dels Chats Sauvages de Mike Shannon e de Johnny Hallyday que ne venguèt grand amic. S'ocupèt après de Martin Circus, interprèta de Je m’éclate au Sénégal.
Amb Delicatessen (1990) de Jean-Pierre Jeunet e Marc Caro, Ticky vei son talent d'actor reconegut. Gérard Jugnot trobèt per el lo personatge del colcavestit dins Une époque formidable (1990) que lo faguèt venir popular.
Faguèt prèp de seissanta filmes, subretot amb Gérard Jugnot, Josiane Balasko, Gérard Oury, Claude Berri, Henri Verneuil, Edouard Molinaro, Gérard Lauzier, e tanben Claude Lelouch (Hommes, femmes, mode d'emploi, 1996), Bertrand Blier (les Acteurs, 1999), Jean-Pierre Jeunet (le Fabuleux Destin d'Amélie Poulain, 2000).
Foguèt nomenat pel Cesar del melhor segond ròtle masculin en 1992 per Une époque formidable e en 1996 per Gazon maudit.
Tornèt a la musica amb los Clap Shooters. Holgado jamai concretizèt son projècte de mesa en scèna, un « oestèrn pirenèu ».
Moriguèt d'un càncer lo 22 genièr de 2004.
.
Vejatz tanben[modificar | modificar la font]
Bibliografia[modificar | modificar la font]
- (fr)Yvan Foucart : Dictionnaire des comédiens français disparus, Mormoiron : Éditions cinéma, 2008, 1185 p. (ISBN 978-2-9531-1390-7)


text:
Masturbacion
La masturbacion es una practica sexuala que provòca lo plaser sexual per l'estimulacion de las partidas genitalas o de l'anús amb l'ajuda de las mans o d'objèctes coma los joguets sexuals.
L’etimologia proven dirèctament del latin per sufixacion sabenta del vèrbe deponent latin masturbari que significa « practicar l’onanisme ».
Tecnicas[modificar | modificar la font]
Las tecnicas de masturbacion son fòrça diferentas pels òmes e per las femnas, en rason de lors aparelhs genitals diferents, mas presentan tanben de variacions fòrtas d'un òme a l'autre e d'una femna a l'autra.


text:
Illas Crozet
Leis illas de Crozet son un grop d'illas francesas situat dins lo sud-oèst d'Ocean Indian que son un districte dei Tèrras Australas e Antarticas Francesas. D'origina volcanica, aquel grop a una superficia de 352 km² e es compausat per cinc illas principalas que son l'illa de l'Èst, l'illa de la Possession, l'illa deis Apòstols, l'illa dei Pòrcs e l'illa dei Pingoïns. L'illa de la Possession assosta una basa de recèrca scientifica.
Istòria[modificar | modificar la font]
Leis illas son descobèrtas e revindicadas per França lo 24 de genoièr de 1772 per Marc-Joseph Marion du Fresne.
Lo decrèt dau 21 de novèmbre de 1924 afortís son restacament administratiu a Madagascar. En 1939, França torna afirmar sa possession deis illas. En 1955, son restacadas ai Tèrras australas e antarticas francesas e ne venon un districte.
En 1960, sota la pression de l'Organizacion meteorologica mondiala e de l'Organizacion de l'aviacion civila internacionala, França se decidís a establir una basa permanenta sus l'archipèla. Una primièra mission es menada per Alfred Faure en 1961, sus l'illa de la Possession (site de Pòrt Alfred). La basa permanenta es construcha sus lo plan a partir de decembre de 1963 e obèrta au promièr ivernatge en 1964. En 1969 reçaup lo nom d'Alfred Faure, mòrt en 1968 a 43 ans.
Un quinzenat de personas ivèrnan regularament dempuèi 1964.
Nòtas e referéncias[modificar | modificar la font]
- ↑ "Passation de fonctions entre chefs de district", Blog officiel du district de Crozet - TAAF, 1èr de setembre de 2014


text:
Joana d'Anglatèrra (1165-1199)
Joana d'Anglatèrra, foguèt reina de Sicília puèi comtessa de Tolosa.
Biografia[modificar | modificar la font]
Nasquèt en 1165 d'Enric II, rei d'Anglatèrra e d'Alienòr d'Aquitània. Dos de sos fraires, Ricard Còr de Leon e Joan sens Tèrra, son estats reis d’Anglatèrra.
Alienòr d’Aquitània confièt son educacion a l’abadiá de Fontevraud[1].
Lo 13 de febrièr de 1177 a Palerma, esposèt en primièras nòças Guilhèm II, rei de Sicília († 1189) del qual aguèt :
Veusa, acompanhèt son fraire Ricard Còr de Leon que participèt a la Tresena Crosada en Tèrra Santa. Lo rei envisatgèt quitament de la maridar a Al-Adel, fraire de Saladin e de fisar als dos esposes lo reialme de Jerusalèm, mas Joana refusèt d'esposar un prince musulman e Saladin refusèt d'autorizar son fraire a se convertir al cristianisme, çò que metèt fin al projècte[2]. Tornat de Tèrra Santa, Ricard, qu'aviá de pretencions sus Tolosa, las poguèt pas defendre per las armas, ocupat a combatre Felip August e preferiguèt se far un aligat del comte Raimon VI de Tolosa en li balhant sa sòrre en maridatge.
Esposèt doncas, en octobre de 1196, a Roan e en segondas nòças, Raimon VI (VIII), comte de Tolosa († 1222) que n'aguèt :
- Raimon VII (IX) († 1249).
- un enfant mòrt nascut lo 4 de setembre de 1199.
Foguèt pas una comtessa passiva. En març de 1199, alara que son marit reglava un litigi en Provença, un vassal de Lauragués se revoltèt e Joana venguèt ela meteissa assetjar lo castèl. Afectat per la mòrt de Ricard Còr de Leon, lo 6 d'abril de 1199, se rendèt a Roan alprèp de son autre fraire Joan sens Tèrra, mas afeblida per son emprensa, se retirèt a Fontevrault, mainadèt una enfant mòrt-nascuda e moriguèt pauc aprèp[3].
Fonts[modificar | modificar la font]
- (en) Joana d'Anglatèrra (Medieval Lands)
Nòtas e referéncias[modificar | modificar la font]
- ↑ Martin Aurell, in Edmond-René Labande, Per un imatge vertadièr d’Alienòr d’Aquitània, paregut dins lo Bulletin de la Societat dels antiquaires de l'Oèst, 1952, p 175-234 ; reeditat amb un prefaci de Martin Aurell per la Societat dels antiquaires de l'Oèst-Geste edicions en 2005. ISBN 2-84561-224-9, p 10
- ↑ Modèl:Ref-Grousset-Croisades.
- ↑ Jean-Luc Déjean,  Les comtes de Toulouse (1050-1250), 1979 [detalh de las edicions]


text:
Basugas
[[Categoria:Wikipèdia:esbòs Modèl:Esbòs/paramètres comuna de Gers]]
Basugas[1][2][3] (Bazugues en francés) qu'ei ua comuna gascoa d'Occitània, situada dens lo departament de Gers e la region de Mieidia-Pirenèus .
Somari
Geografia[modificar | modificar la font]
Comuna de Gascogne situada sus Osse.
Commune de Gascogne située sur Osse.
Istòria[modificar | modificar la font]
Administracion[modificar | modificar la font]
Demografia[modificar | modificar la font]
Luòcs e monuments[modificar | modificar la font]
Personalitats ligadas amb la comuna[modificar | modificar la font]
Caroline Martin (Miss Aquitània 2007, prix de la photogénie Télé 7 Jours à l'élection de Miss França 2008)
Véser tanben[modificar | modificar la font]
Nòtas[modificar | modificar la font]
- ↑ Grafia d'après la mapa de las comunas de Gers en gascon
- ↑ Patrici Pojada, Repertòri toponimic de las comunas de la region Miègjorn-Pirenèus, Nouvelles Éditions Loubatières, 2009, ISBN 978-2-86266-573-3
- ↑ Sit Toponimia occitana