text:
Franz Kafka
Franz Kafka (Praga, 3 de julhet de 1883 - Klosterneuburg, Àustria, 3 de junh de 1924) foguèt lo principal escrivan austrian/chèc (nascut del temps de l'Empèri d'Àustria-Ongria) del començament del sègle XX. Se considèra qu'es un dels autors qu'aguèt mai d'influéncia sus la literatura occidentala.
Sa lenga mairala èra l'alemand e es en aquesta lenga qu'escriguèt sas òbras. La màger part d'aquestas es inacabada e çò publicat o foguèt aprèp que moriguèsse ja que desirava que sos escriches foguèssen destruches. La produccion publicada del temps de l'autor se limita a de recuèlhs d'istòrias, Betrachtung e Ein Landarzt e a qualques novèlas cortas (coma "Die Verwandlung") sortidas dins de revistas literàrias. Sas òbras pus celèbras coma l'istòria corta Die Verwandlung (es a dire La Metamorfòsi) e son roman inacabat Das Schloß (çò es Lo Castèl) foguèron publicats postumament per son amic Max Brod qu'aviá salvat los escriches que Kafka voliá far desaparéisser.
L'escrivan aguèt una correspondéncia plan intensa en general, mai que mai amb sa familha, sos amics e sa nòvia. Las letras qu'adrecèt a aquesta darrièra, Felice Bauer, foguèron reculhidas e amassadas dins una òbra Briefe an Felice, publicada en 1967.
En 1917 li foguèt diagnosticada una tuberculòsi, son entrepresa lo metèt alara a la retirada, e l'escrivan passèt sos darrièrs ans de vida dins los sanatòris. La malautiá, que atacava sa garganta, lo faguèt morir per manca d'alimentacion en junh de 1924 que podiá pas mai ingerir res.
Demest los autors mai influenciats pels escriches de Kafka, comptam los franceses Albert Camus e Jean-Paul Sartre, l'argentin Jorge Luis Borges e lo colombian Gabriel García Márquez. Se creèt un adjectiu kafkaian qu'es passat dins la lenga populara per designar de circonstàncias comunas mas absurdas e surrealistas del tipe que se sòl trobar dins l'òbra de Kafka.
Per omenatjar aqueste escrivan, un asteroïde de la cencha principala descobèrt en 1983, lo 3412 Kafka, foguèt batejat amb son nom.
Somari
Biografia[modificar | modificar la font]
Son enfància[modificar | modificar la font]
Franz Kafka nasquèt en 1883 a Praga, ciutat que se trobava alara en territòri austroongrés e que comptava una comunitat germanofòna importanta, dins una familha amonedada de confession jusieva. Èra lo filh ainat d'Hermann Kafka, un comerçant que capitanejava dempuèi 1882 una botiga dins una carrièra centrala de la vila que mai tard cresquèt e que li donèron una granda reputacion de persona respectabla. Sa maire, Julie Löwy veniá d'una familha alemanda culta e rica que son paire, Jakob Löwy, èra un bierraire prospèr de Podbrady. Recebèt son nom Franz en onor a l'emperador Francés Josèp I. Los escriches de Kafka son impregnats prigondament per la figura de son paire, un personatge autoritari, exigent e ruste, de caractèr completament opausat al de sa maire qu'èra timida e cultivada.
Los Kafkas aguèron cinc autres enfants mas los fraires pichons de Franz se moriguèron abans d'aver un an quand aqueste èra pas encara arribat als 7 ans. Sas sòrres èran tres: Gabriele (nascuda en 1889), Valerie (en 1890) e Ottilie (en 1892). La lenga mairala del futur escrivan foguèt l'alemand, lenga de sa maire e a l'encòp idiòma mai prestigiós socialament que lo chèc, que parlava son paire e qu'aprenguèt pr'aquò per tal de poder dominar totas doas lengas. Los enfants foguèron abalits pel personal de l'ostal que los parents que trabalhavan amassa dins la botiga èran sovent absents dins la setmana.
De 1889 a 1893, Franz Kafka estudièt a l'escòla elementara del Mercat de la Carn (Masný trh/Fleischmarkt). Son educacion religiosa s'acabèt a l'edat de 13 ans quand faguèt sa bar mitzvah. Li agradèt pas jamai d'anar a la sinagòga e i anava amb son paire sonque quatre còps per an durant las grandas celebracions.
En 1893 quand acabèt l'escòla elementària, l'adolescent foguèt admés al Collègi d'Estat, l'Altstädter Deutsches Gymnasium, un establiment rigorós orientat cap als estudis classics situat dins lo Palais Kinsky, en còr de ciutat. I estudièt lo chèc durant fòrça temps mas malgrat aquò se considerèt pas jamai d'aise amb la lenga.
Los estudis universitaris[modificar | modificar la font]
Tre qu'acabèt lo segondari en 1901, partiguèt s'inscriure a l'universitat alemanda Carles Ferdinand de Praga, ont comencèt a estudiar la quimia. Pasmens al cap de dos meses cambièt son orientacion per aprendre lo drech, çò que fasiá mai plaser a son paire qu'a Kafka. A l'encòp aquela filièra, mai longa, li balhava mai de temps e l'escasença de s'interessar a d'autras matérias coma la lenga e literatura alemandas e l'istòria de l'art. Ailà venguèt membre d'un club d'estudiants, lo Lese-und Redehalle der Deutschen Studenten, que realizava mantuna activitat coma de lecturas e d'eveniments literaris, demest d'autras causas. Quand acabava la primièra annada d'estudis, lo futur escrivan coneguèt Max Brod, qu'èra tanben estudiant de drech e que deviá venir son amic mai pròche durant tota sa vida. Amassa amb son amic, Kafka completèt e perfeccionèt sa cultura literària. S'avodèt a la lectura de Platon, Gustave Flaubert e Dostoièvski demest mantun autre autor. Lo 18 de julh acabèt l'universitat amb l'obtencion de son diplòma de doctor en drech e aguèt de far puèi una annada obligatòria de servici a gratis dins los tribunals civils e criminals.
La vida professionala[modificar | modificar la font]
L'1 de novembre de 1907, Kafka comencèt a trabalhar per una companhiá d'asseguranças italiana Assicurazioni Generali, e i demorèt gaireben un an. Aquel periòde, coma apareis dins sa correspondéncia, foguèt marcat per l'insatisfaccion constanta que son emplec li preniá gaireben tota la jornada, de 8 oras del matin fins a 18 oras, çò que l'empachava de se concentrar sus l'escritura, sa passion qu'èra a créisser. Finalament demissionèt lo 15 de julh de 1908 e se trobèt, doas setmanas aprèp, una autra ocupacion amb d'oraris mens pesants a l'Institut d'Asseguranças per Accidents dels Trabalhadors del Reialme de Boèmia. Lai èra cargat de far de recèrcas e d'estimar las compensacions que los obrièrs de l'industria devián recebre aprèp un accident del trabalh. E mai se son trabalh se vesiá apreciat per sos superiors e li portèron una promocion dins la companhiá, aqueste mestièr, escaissat per son paire "trabalh per ganhar son pan", li agradava pas ges al jove escrivan.
Cap a la fin de 1911, s'associèt a son conhat, Karl Hermann, lo marit de sa sòrre Elli per montar la primièra fabrica d'amianta de Praga sonada Prager Asbestwerke Hermann & Co. Pasmens l'interès de Kafka per aqueste negòci s'arrestèt lèu quand vegèt que son implicacion li preniá de temps, e qu'aquò aviá de consequéncias negativas sus sa vocacion d'escrivan.
Sa vida sentimentala[modificar | modificar la font]
Fins que se sarrèt pas de la trentena la vida sentimentala del jove Kafka èra pas gaire prigonda que, obsedit per la sexualitat, passava fòrça temps pels bordèls.
Foguèt lo 13 d'agost de 1912 qu'aquò cambièt quand Kafka encontrèt pel primièr còp Felice Bauer, una parenta per aliança de la familha de son amic Brod. Aquela joventa de 25 ans aviá fach una pausa a Praga dins son viatge cap a Budapèst per visitar sa sòrre Else. Felice venguèt lèu una obsession per l'escrivan que comencèt alara una correspondéncia ferventa que foguèt publicada mai tard jol nom de Briefe an Felice (en occitan "Letras a Felice").
Los problèmas de santat[modificar | modificar la font]
Tre 1917 Kafka comencèt a patir de problèmas de santat grèus. Aprèp qu'escupiguèsse regularament de sang li foguèt diagnosticada una tuberculòsi. La malautiá li serviguèt per se distanciar de son amiga Felice. Del temps de sas vacanças e dels comjats excepcionals donats per son patron se n'anava dins de sanatòris per i far de curas de repaus. Per encausa de sa santa freula, en 1922, l'escrivan foguèt mes en preretirada. Sa vida a Berlin, ont s'èra mudat tre 1923, en plen contèxt de crisi que comportèt una penuria de bens de consomacion, a que s'apondèt un ivèrn plan rigorós dins un apartament pas pro caufat agreugèron la santat precària de l'autor. Aital, quand en març de 1924, son amic Brod lo venguèt veire, aguèt de lo portar lèu a Praga. Al mes d'abril del meteis an, foguèt diagnosticada una tuberculòsi del laringe. Kafka foguèt alara mandat al sanatòri de Kierling, a ras de Viena. Mas son estat empejorèt e al cap de qualques meses se moriguèt, lo 3 de junh de 1924, a l'edat de 40 ans a l'encòp de malnutricion e de tuberculòsi.


c: text/html

text:
Louveciennes
Louveciennes es una comuna francesa, situada dins lo departament d'Yvelines e la region d'Illa de França.
Somari
Geografia[modificar | modificar la font]
Municipalitat residenciala del departament dels Yvelines, Louveciennes a situat a unitat|10|km}} de París sul serral de Seine dintre Versailles e Sant-Germain-en-Laye. D'una superficie de 536 a, #que 260 d'espacis « naturales », las siás municipalitats limitrophes ne son Marly-lo-Rei, Pòrt-Marly, Bougival, L'Aquela-Sant-Cloud, Croissy-sus-Seine, e Rocquencourt.
La vila de Louveciennes es, a las fes preservadas de las nuisances ligadas a las vias de comunicacion e al meteis temps, fòrça plan desservie per la ret viària e ferré. Traversada de siás n'oèst per la linha L del Transilien SNCF Apòstes - Sant-Lazare, beneficia egalament de connexions per beguts (#Beure RATP 258 dempuèi la Defensa e St Germain en Laye e linha Véolia n°1 dempuèi Versailles e St Germain en Laye).
Es egalament vorejada d'aqueles viaris d'importància nacionala : lo autoroute A13, la RN 13, la RN 186. La Seine voreja la municipalitat sus la siá part bassa. Lo territòri communal se caracteriza per una fòrta preséncia d'espacis naturales ligats al passat istoric de la vila (divèrses castèls) mas egalament als sieus multiples parcs arborés e massius boisés (bòsques de Louveciennes, bòsc domaniale de Marly, resèrva de caça presidenciala). L'urbanizacion a concentrat la longitud dels aisses de circulacion e sustot la linha de camin de fèrre. La siá evolucion es fòrça obligada per la densitat dels espacis naturales protegits e per la fòrta preséncia en jos-sòl d'ancianas carrièras e champignonnières. Los lotjaments son en majoritat de grandas talhas amb 44 % de 5 pèças e mai. Los proprietaris son majoritaris (62,8 %). La taxa de lotjaments socials es de 12 %.
Una zòna de bureaux e d'activitats (restaurants, garatges, stations servicis) a installat en bordure de Seine la longitud de la RN13. Al extremitat sud de la municipalitat, la longitud de la RN 186,s'estend la plana de Villevert en avent aculhit las bastissas d'un important camp militar del Alliance Atlantic del SHAPE #que #venir lo banc de la CII de contunh de Borís. Aquela importanta zòna de bureaux, inoccupée dempuèi divèrses ans, afrontat la fabrica de tractament de las aigas de Versailles e de Sant-Cloud.
Commune résidentielle du département des Yvelines, Louveciennes est située à 10 km de Paris sur le coteau de Seine entre Versailles et Saint-Germain-en-Laye. D’une superficie de 536 ha, dont 260 d’espaces « naturels », ses communes limitrophes sont Marly-le-Roi, Port-Marly, Bougival, La Celle-Saint-Cloud, Croissy-sur-Seine, et Rocquencourt.
La ville de Louveciennes est, à la fois préservée des nuisances liées aux voies de communication et en même temps, très bien desservie par le réseau routier et ferré. Traversée d’est en ouest par la ligne L du Transilien SNCF Paris - Saint-Lazare, elle bénéficie également de liaisons par bus (Bus RATP 258 depuis La Défense et St Germain en Laye et ligne Véolia n°1 depuis Versailles et St Germain en Laye).
Elle est également bordée d’axes routiers d’importance nationale : l’autoroute A13, la RN 13, la RN 186. La Seine borde la commune sur sa partie basse. Le territoire communal se caractérise par une forte présence d’espaces naturels liés au passé historique de la ville (plusieurs châteaux) mais également à ses multiples parcs arborés et massifs boisés (bois de Louveciennes, forêt domaniale de Marly, réserve de chasse présidentielle). L’urbanisation est concentrée le long des axes de circulation et notamment la ligne de chemin de fer. Son évolution est très contrainte par la densité des espaces naturels protégés et par la forte présence en sous-sol d’anciennes carrières et champignonnières. Les logements sont en majorité de grandes tailles avec 44 % de 5 pièces et plus. Les propriétaires sont majoritaires (62,8 %). Le taux de logements sociaux est de 12 %.
Une zone de bureaux et d’activités (restaurants, garages, stations services) est installée en bordure de Seine le long de la RN13. À l’extrémité sud de la commune, le long de la RN 186,s’étend la plaine de Villevert ayant accueilli les bâtiments d'un important camp militaire de l'Alliance Atlantique du SHAPE qui devinrent le siège de la CII puis de Bull. Cette importante zone de bureaux, inoccupée depuis plusieurs années, fait face à l’usine de traitement des eaux de Versailles et de Saint-Cloud.
Comunas vesinas[modificar | modificar la font]
Istòria[modificar | modificar la font]
Coma la màger part de las municipalitats dels Yvelines, Louveciennes dépendait a Modèl:La s- de la abbaye de Sant-Denis.
Pichon vilatge d'agricultors conreant arbres fruitiers e de vinhas sus las coteaux de la Seine, lo sieu « éveil » se produsís a la s-|XVII|e}} quand Louis XIV installa lo sieu tribunal a Versailles e fa bastir lo castèl de Marly. De 1681 a 1684, lo bastiment de la maquina de Marly trastoca lo jornal del vilatge : las aigas de la Seine, puisées a Bougival, an remontat en canalisations #que travèrsan lo territòri communal fins al aqueduc bastís sus las siás nautors. Nombre de castèls son alavetz bastit sus la municipalitat de Luciennes coma lo pòble se truca encara a l'epòca. Aquel serà a la s-|XVIII|e}} #que prendrà lo nom de Louvetienne.
A Modèl:La s-, lo pòble « ré-endormit » a una nòva reputacion mercés als pintors impressionistes tales Camille Pissarro e Alfred Sisley. Pendent lo banc de París de 1870, las famosas arcades de la aqueduc auràn utilizat coma observatoire. Guillaume 1er i es victima d'un atemptat a la pompa en lo moment de lo sieu passatge jols arcades e se n'astre indemne.
Lo camin de fèrre #que pòrta, en un primièr temps, a Sant-Germain-en-Laye de contunh, en un segond, a Sant-Nom-la-Bretèche via Bougival e Louveciennes, pòrta lo bastiment d'un nombre important de residéncias secondaires bourgeoises, pichons solares e « de campanhas ».
Fins en 1964, Louveciennes fasiá partida de l'ancian departament de Seine-e-Oise.
Comme la majeure partie des communes des Yvelines, Louveciennes dépendait au Sègle Modèl:S mini-Modèl:Verificacion sègle de l'abbaye de Saint-Denis.
Petit village d'agriculteurs cultivant arbres fruitiers et vignes sur les coteaux de la Seine, son « éveil » se produit au Sègle Modèl:S mini-Modèl:Verificacion sègle lorsque Louis XIV installe sa cour à Versailles et fait construire le château de Marly. De 1681 à 1684, la construction de la machine de Marly bouleverse le quotidien du village : les eaux de la Seine, puisées à Bougival, sont remontées dans des canalisations qui traversent le territoire communal jusqu'à l'aqueduc construit sur ses hauteurs. Nombre de châteaux sont alors bâtis sur la commune de Luciennes comme le village s'appelle encore à l'époque. Ce sera au Sègle Modèl:S mini-Modèl:Verificacion sègle qu'il prendra le nom de Louvetienne.
Au Sègle Modèl:S mini-Modèl:Verificacion sègle, le village « ré-endormi » a une nouvelle renommée grâce aux peintres impressionnistes tels Camille Pissarro et Alfred Sisley. Pendant le siège de Paris de 1870, les fameuses arcades de l'aqueduc seront utilisées comme observatoire. Guillaume 1er y est victime d'un attentat à la bombe lors de son passage sous les arcades et s'en sort indemne.
Le chemin de fer qui mène, dans un premier temps, à Saint-Germain-en-Laye puis, dans un second, à Saint-Nom-la-Bretèche via Bougival et Louveciennes, amène la construction d'un nombre important de résidences secondaires bourgeoises, petits manoirs et « campagnes ».
Jusqu'en 1964, Louveciennes faisait partie de l'ancien département de Seine-et-Oise.

robotstxt: allowed

filter: keep


text:
Villes et mairies du Comté d'Örebro
Liste des communes
Örebro
Ville d'Örebro, localité de la Suède de 130 000 habitants.
La mairie d'Örebro a une adresse e-mail et un site Internet.
Karlskoga
Ville de Karlskoga, localité de la Suède de 29 000 habitants.
La mairie de Karlskoga a une adresse e-mail et un site Internet.
Lindesberg
Ville de Lindesberg, localité de la Suède de 23 000 habitants.
La mairie de Lindesberg a une adresse e-mail et un site Internet.
Kumla
Ville de Kumla, localité de la Suède de 19 000 habitants.
La mairie de Kumla a une adresse e-mail et un site Internet.
Hallsberg
Ville d'Hallsberg, localité de la Suède de 15 000 habitants.
La mairie d'Hallsberg a une adresse e-mail et un site Internet.
Askersund
Ville d'Askersund, localité de la Suède de 11 000 habitants.
La mairie d'Askersund a une adresse e-mail et un site Internet.
Nora
Ville de Nora, localité de la Suède de 10 000 habitants.
La mairie de Nora a une adresse e-mail et un site Internet.
Degerfors
Ville de Degerfors, localité de la Suède de 9 900 habitants.
La mairie de Degerfors a une adresse e-mail et un site Internet.
Hällefors
Ville d'Hällefors, localité de la Suède de 7 400 habitants.
La mairie d'Hällefors a une adresse e-mail et un site Internet.
Lekeberg
Ville de Lekeberg, localité de la Suède de 7 000 habitants.
La mairie de Lekeberg a une adresse e-mail et un site Internet.
Laxå
Ville de Laxå, localité de la Suède de 5 900 habitants.
La mairie de Laxå a une adresse e-mail et un site Internet.
Ljusnarsberg
Ville de Ljusnarsberg, localité de la Suède de 5 100 habitants.
La mairie de Ljusnarsberg a une adresse e-mail et un site Internet.


text:
Odessa
Odessa (en ucraïnian: Oдeca, en transcripcion internacionala Odesa) es lo cinquen centre urban mai important d'Ucraïna, e una de las vilas mai ricas del país.
La vila foguèt fondada en 1794 a partir d'un decrèt de l'emperairitz Catarina la Granda. De 1819 a 1858, Odessa foguèt un pòrt franc. Durant lo sègle XIX, èra la quatrena ciutat mai granda de l'Empèri rus, aprèp Moscòu, Sant Petersborg e Varsòvia. Son arquitectura istorica es mai d'estil mediterranèu que rus, per encausa de las influéncias francesa e italiana.
Durant lo periòde sovietic, venguèt basa navala de las fòrças armadas de l'URSS. La ciutat es actualament un dels pòls economics mai importants d'Ucraïna amb fòrça industrias agroalimentàrias e textilas.
Lo folclòre e la varietat lingüistica odessita son fòrça impregnats d'influéncia jusieva, que la populacion d'origina ebrèa ocupa una part importanta de la populacion.


text:
24/09/2017
Lo marrit merchat
Jean-Claude Dugros nous livre la version occitane du conte « Le mauvais marché», collecté à Naussannes par Claude Seignolle, dans « Contes populars de Perigòrd», livre bilingue occitan français, 25€ éditions Novelum IEO 2016.
A Senta Crotz, en Dordonha, se tròba lo castèl del diable.
Autres còps i demorava un senhor que faguèt la fauta de se ligar al diable per un marrit pache(1). Cada jorn, los bordièrs(2) vesián galopar cap al castèl un cavalièr que degun coneissiá, montat sus una cavala blanca que filava coma lo vent.
Las tèrras s’apaurissián, las calamitats se multiplicavan e lo malastre(3) senhorejava sus las tèrras del senhor maudit. Gardavan la remembrança d’una tala invasion de grapauds que mon informaire, qu’èra rodièr al castèl, me diguèt que son paire, que viviá en aquela funèsta epòca, podiá pas pausar sos pès endacòm mai que sus una d’aquelas òrras béstias de l’infèrn.
Se saupèt jamai los tèrmes d’aquel pache que ligava lo senhor a l’Aversier ; qué que ne’n siá, aquò fuguèt un mercat de colhons que tota la region ne’n faguèt los fraisses.
Quand lo maudit moriguèt, son còrps desapareguèt sul còp, de tal biais que, per amagar lo fach als uèlhs de tots, los seus deguèron botar de buscas(4) dins sa caissa.
Contat en occitan lengadocian per M. Monteil, de Nauçanas (Dordonha).
Vocabulari : (1)pacte (2) métayers(3) malheur(4) bûches
Les commentaires sont fermés.


text:
FESTIVOUS 2012/ La nuech d’Ilonso
LA NUECH D’ILONSO
La nuech tebe cracina de grilhets dins leis erbas autas. Amont, leis estelas m’encapitelan. Ai quitat la susor de la festa, la poussa que levan lei pas dei dansaires, lo perfum de cervesas vuejadas e lei bramadissas au pontin onte quauquei moraires pican sus lo taulier. Dins l’escur de l’escalinada, m’en siau puat devers cap-mont. La figura negra de la glèisa, barris de l’ancian castèu e pièi lo pichin campe sant. Lei morts tamben participan de la festa. Siau segur que se chalan d’aquela musica qu’arriba a boffes dau festin. Rauba capèu mena son trin endemoniat.
Sota de la luganha, m’avaste au mitan dei rocas blancas fins a l’amirador. Tot en bas, lei lumes de Clans e de Maria. Pièi drech davant, lei lampadaris de Rimplas e au trefons de la Vau de Blora, la Bolina que sei lumes trantalhan coma lei que nos arriban de luenchas galaxias. La mapa dau cèu s’es pausada sus la montanha blanca que nos espincha d’eiçamont. M’asseto subre la peira cauda. Ni fum de fen que seca, nimai de vacas com’autrei temps. Solament la nuech ilonsenca d’erbas secas e bessai de tilhou, arribe pas de devinar ço que s’enaira de la terra dura.
Lo païs parla a la chut-chut dins l’aurelha d’aqueu que lo vou entendre. La majer part n’es pas conscienta, incapable d’esplicar ço que buta a durbir a brand lei portas dau païs e comuniar a la messa de la lenga. En Ilonso, de monte que venguesson, dins un moment de fragila alquimia, se fondan lo temps d’una esluciada dins aquel paisatge solombros e participan au Cant dau monde. Sofis, son plus qu’un grum de poussa dau grand tot.
Alor, darrier balètis e correntas, au trefons d’un pote de bros o dins l’ultima cant d’un chocaton, just avant que bluieja lo levant, se leva una musica celestiala que trauca, temps en temps, lo siblet d’un pastre que sort sei bestias o lo chot d’un duganel eilamont devers lo pas de Sina. Una campana dinda d’en Tinho. Tot’ara, la lutz escafarà lei peadas que laisseran lei fadas a l’entorn dau païs. La testa plena dau bosin de la festa, bèurem lo cafè amar, estonat qu’un an encara, l’alquimia aguesse foncionat. Mai n’en parlem en degun de paur que nos prenguessan per de jobis. Gardem au cros de noste cor lo secret de la magia d’Ilonso e dins lei marrits moments que la vida nos serva, se pensarem que lèu tornarà la nuech ilonsenca.
18 d’ost de 2012
http://faydit.wordpress.com/2012/08/27/festivous-2012-la-nuech-dilonso/


text:
20/03/2014
Concors literari dau Bornat dau Perigòrd per 2014
A l'occasion de sa 95ema felibrejada,Lo Bornat dau Perigòrd tòrna far son concors literari annadier emb l'ajuda de l'Institut Eugene Le Roy.
"Lo concors exista dempuei la creacion dau Bornat, mas se reviscolet en 2010. Es dubert a tots" ço-ditz Valery Bigault, "avem daus escrivaires confirmats mai daus noveus que venen daus talhiers de lenga per exemple. I a totjorn de las bonas surpresas.
Podretz presentar las sieis categòrias seguendas: Poesia (maxi 100 vers); Pròsa : conte, novela o raconte, essai o roman; Teatre : peça en un acte; revirada en occitan d'òbras en lenga francesa o estrangiera; chançon : texte e musica e per 'chabar, eituda istorica : monografia sus 'na comuna o un terrador. Totas las òbras deven estre redijadas en lenga d'òc, tots los dialectes son acceptats. Los textes deven esser mandats en doble exemplari emb una revirada en francés, manca l'eituda istorica que pòt se far solament en francès. Tot quò 'quí avant lo 30 de mai de 2014 a l'adreça seguenta: Lo Bornat dau Perigòrd, Concors literari 2014, 13 charriera Kleber 24000 Perigüers. Chasca categoria aura jusc' a tres pretz, daus lòts de libres mai un an d'abonamentgratis d'una annada a la revueda "Lo Bornat". Lo palmarès sirá proclamat a la felibrejada de Vertelhac lo 29 de junh de 2014 a la debuta de la Cor d'Amor."
Per mai de rensenhaments e de precisions : revue.lobornat@laposte.net. A vos estilòs, quasern e ordinators!
Guillhem Francés
Photo: Rémi archives DL
23:06 Publié dans Actualitats, Cultura e literatura en òc, La Vita en òc ( archivas DL papier) | Lien permanent | Commentaires (0)
14/03/2014
Lo diable…mai l’Aversier! per Joan-Lois Leveque
Après le Coulobre, Jean-Louis Lévêque poursuit sa série sur les créatures fantastiques du Périgord: aujourd'hui l'Aversier.
« Quo es lo diable, mai l’Aversier ». Veiquí un biais de dire e d’explicar un afar de granda maujauvença o un còp de temps extraordinari, mas que lo diable pòt pas ne’n estre la sola causa. A segurament mestier de quauqu’un mai per far entau una malinariá.
Que chas nos, lo diable se pòt prener la fòrma d’una creatura terriblament malefica, que sos poders son monstruós e sa monstruositat sens limita. Jos quela semblança, lo disen l’Aversier. E la gent d’aquí lo cranhen talament que pòden pas prononciar son nom sens esfrai…
D’avesat, l’Aversier se’n vai a la rencontra daus umans qu’an pres daus empenhaments que pòden pas tener. Per aquò, se presentará sovent coma un viatjaire desrotat que cercha l’ospitalitat, en fasent chara d’estre suspres per l’auratge o la chavana. De segur, l'Aversier ofrirá sos servicis nonmàs en eschamnhe d’una anma ! La vòstra o la de quauqu’un que vos es char…Per malur, si setz forçat de passar un pache coma l’Aversier, vos faudrá anar a-d’una capforcha perduda au mitan daus bòscs. E per estre segur de lo trobar, menaretz una pola negra coma vos. Sus plaça, a l’ora que duermen lo monde oneste, sonaretz nòu còps dins la nuech : « Robert, Robert, Robert,... ! ». Alaidonc, l’Aversier vos apareitrá dins son biais lo mai espaurissent. Aguessetz l’envèia de fugir, quò será pus temps, qu’un òrre chat negre vos barrará lo chamin. A queste moment, vos faudrá mai que mai vos remembrar de parlar prumier per pas perdre vòstra anma còp-sec.
Fin finala, si vos sembla que los termes dau contract an de qué aleujar vòstras sufrenças, auretz mas d’apausar vòstra signatura au bas dau pache maudich...
Joan-Loìs Leveque.
09:48 Publié dans Cosina dau Perigòrd, La Vita en òc ( archivas DL papier) | Lien permanent | Commentaires (1)
28/02/2014
Las reguitnadas de la Vielha per Micheu Chapduelh
Cette expression désigne les trois premiers jours de mars. Mot à mot, ce sont les ruades, les sursauts de la Vieille, cette Vieille dont nous avons déjà parlé fin janvier (avec les « jours de la Vieille »). Cette variante (à moins que ce ne soit qu’une suite) n’est que peu attestée en Périgord, mais l’est en Languedoc, en Provence, en Dauphiné… où l’on ignore par contre souvent les premières péripéties.
Or donc, le terrible Feurier, qui n’avait plus que 28 jours, arrivait à sa fin et la Vieille était toujours là, aussi gaillarde et revêche. Se tournant derrière elle, vers le mois qui venait de s’achever, elle lui dit : Adiu, Feurier, ton paubre geu Non m’a fait rufar la peu Ni mai pialada. (Adieu, Février, ton pauvre gel n’a pu me gercer la peau ni me faire peler). Février demanda alors à Mars qui arrivait de lui prêter trois jours afin de geler la Vieille prétentieuse et de la faire peler. Mars accepta. Février eut donc cette année-là 31 jours et Mars ne commença que le 4. Mais la Vieille fut gelée. Février tint sa parole et rendit ses trois jours à Mars. Mais depuis les trois premiers jours de mars sont marqués par un retour du froid. Ce sont las reguitnadas, les ruades de la Vieille, et la grande peur des vignerons car la Saint-Aubin est le premier de ces trois jours. Rappelons que saint Aubin est traditionnellement le patron des vignerons du Languedoc (Aubin = « au vin » en languedocien.) et que c’est lui qui préside à la qualité et à l’abondance des vendanges futures.
Micheu Chapduelh
07:00 Publié dans Actualitats, Cultura e literatura en òc, La Vita en òc ( archivas DL papier) | Lien permanent | Commentaires (1)
14/02/2014
Co-ditz la Pès-Nuts, nouveau livre de contes par Joan Ganhaire
L'auteur périgourdin nous a habitués à plusieurs genres littéraires : romans policiers , romans historiques, chroniques...toujours en occitan. Après la parution de son dernier polar « V'autres que m'avetz tuada », fin 2013, c'est cette fois un livre de contes qui va paraître aux éditions Novelum: «Co-ditz la Pès-Nuts», en français, « Ainsi dit celle qui marchait pieds nus ».
L'oeuvre met en scène un enfant de l'assistance, un peu triste et à l'écart des autres qui, à l'occasion d'une partie de chasse, croise un lièvre, « la Pés-Nuts ». Instinctivement, l'enfant décide de cacher et protéger le lièvre sous son manteau, qui par la suite reviendra à l'improviste pour lui conter des histoires. Au nombre de cinq, elles forment un ensemble cohérent et s'intitulent « lo sartre e lo lop » ( le tailleur et le loup), « lo pestor e lo nenet »( le boulanger et le bébé), « lo darrier cebier »( le denier civet), « la mamet dispareguda »( la mémé disparue) e « l'encrosat viu » ( l'enterré vivant). Bien qu'il s'agisse de contes, ceux-ci s'inspirent d'histoires vécues qui furent contées à Joan Ganhaire lors de ses pérégrinations en tant que médecin. « Certaines histoires sont très proches de la réalité » dit l'auteur, « et j'ai pu trouver un lien entre elles qui nous ramène à la vie du personnage principal ».
Pour cette œuvre émouvante, riche et sombre, l'auteur a décidé d'enregistrer une version audio sur deux CD avec la complicité d'Olivier Pigeassou et de Juliette Rouillon pour l'ambiance musicale. « Cela constitue un bon complément à la lecture » se souviennent les deux protagonistes qui s'étaient livrés à une interprétation riche en émotions de ces contes lors d'une soirée mémorable au café òc de Léguillac de Cercles.
Le livre et ses deux CD sont en vente pour 14,50€ seulement, en librairie ou chez l'éditeur, Novelum 95, route de Bordeaux, 24430 Marsac sur l'Isle. Renseignements au 0553087650, et par courriel novelum.ieo24@free.fr
Guilhem Francés
22:47 Publié dans Actualitats, Cultura e literatura en òc, La Vita en òc ( archivas DL papier) | Tags : ço-ditz la pes-nuts, joan ganhaire, contes en occitan, novelum ieo périgord | Lien permanent | Commentaires (0)
06/02/2014
Sietis de raibe, seguida e fin per Jan-Peire Reidi
Lo mielhs, quo era lo sieti de la faucheurza jos l’angard. Un sieti de fer tengut per una lata de fer lonja e sopla, traucat per laissar passar l’aiga quand quò pleviá, un sieti coma montat sus un ressòrt, emb un ponchiron au mitan que li donava la fòrma dau cuu. Quo era modèrne, quo era fòrt, quò vos tirava en l’aer, lo cuu bien calat, benaise sus un metau rassegurant. Mielhs que la balàia d’una fachilhiera. Quò drubiá daus endalhs dins l’espaci intersiderau. Mas la frustracion de pas sapcher ente quò anava fasiá tòst tornar dins la charriera pouverosa de la meitadariá.
Los goiats d’aurá an lo cuu pausat sus daus sietis mofles, los raibes emportats, mai benleu eschantits, per las fòrmas mobilas sus lurs escrans.
D’autres mainatges, venguts riches, pausen lurs vielhs cuus sus las machinas de raibe que ‘pelen daus quads per anar se permenar dins los chamins. Òc-es, daus quads, pas de las coadas sus las selhas per se lavar las mans dins l’aiguiera. Mai vòle pas parlar de la gent que quelas machinas lur renden bien servici per anar querre las vachas dins los prats. Pense a quelas tropas de goiats venguts vielhs que fan de las « sorties nature » emb lurs casques e lurs bòtas per mielhs raibar daus pitits auseus. Queraque, se senten pus prep de la natura quand son cuberts de gaulha.
Ma fe, me, en atendent d’aver lo cuu pausat sus quauque sieti de charreton dins quauqua maison de retirada, aime pausar mon fondament sus mon pitit tractor. Un micròtractor, coma ditz l’asseguraire. Lo sieti es parier coma lo de la faucheurza jos l’angard. Mai mielhs : es en escai ; quò vos jala pas las jarras jos los canaçons. Es roge, coma la bicicleta de mon pitit-filh que aura sieis ans au mes de setembre. A una pita bena, parier coma la bicicleta dau goiat, per portar dau boesc, dau femier, de las peiras… Un tractor que desmarra au quart de torn, que tira la remòrca, fai virar la tondeurza e la machina que fend las buschas. Un plaser de l’auvir brundir e de lo veire fumar ! E cresetz-zo si vos voletz, la bena monta e davala quand tiratz sus lo levador, que quò ne’n ven una jauvissença. Vos garantisse que beucòp de femnas voldrian puescher far parier per far marchar la pompa idraulica de lur òme. Un tractor emb un sieti de raibe.
A Javerlhac, lo 21 de genier de 2014
01/02/2014
Sietis de raibe de Jan-Peire Reidi
Un còp que avian descharjat lo charreg de blat e des’talat los buòus sus lo còp de miegjorn, chas nos laissavan la charreta dins la charriera. Minjavan la sopa e, aprep disnar, los òmes e las femnas, que avian començat lur trabalh a la pica dau jorn, anavan durmir au fresche benleu una ora de temps avant de tornar dins los prats. Los buòus minjavan e se pausavan dins l’estable pendent la granda chalor.
Los tornavan atalar l’enser. Lo trabalh dau goiats era de los esmoschar emb una bròcha folhada per l’amor de los far estar pendent que montavan lo charreg. Los tauns – que ‘pelavam los asnissons – e las moschas los fissavan sus lo morre e autorn daus uelhs. Eran plan meschants, que lur aurian fai levar la testa d’un sole còp, a ‘quelas paubras bestias, per far tombar lo que agalhava las gerbas sus la charreta.
Los goiats, que se levavan gaire dabora, eran gran gastes e crànhian gran la chalor de l’estiu. Que far, dau temps que los autres durmian ? Per raibar, un mainatge a mestier de quauqua ren que porta son imaginacion : un baston, la peira d’un lançapeira, la flecha d’una arcbalesta. Per li far obludar lo pes de son còrs, dins la babor que chaucha la terra, ren de mielhs que un sieti sus de las ròdas. E las grandas ròdas farradas de la charreta, tan duras e pesantas que vos donavan lo janzis quand las gelhas ripavan brin-brau sus las peiras redondas dau chamin, empòrtavan lo goiat naut dins lo ceu sus lo vilatge endurmit… Quo era una fortaressa volanta embarrada dins daus paus ponchuts, que aviá faugut prener de fòrça o de rusa en marchar sur la ‘gulha sens perdre lo balanç, o ben en relhar aprep la ròda, sus lo boton, sus lo ranchier.
(de segre) Jan-Peire Reidi


text:
30/12/2011
Decembre de 2011
• Òsca a Greenpeace qu'a fach la pròva que las centralas nuclearas francesas son pas seguras.
• Òsca als electors russes que son pas tan colhas coma Poutine o podiá pensar.
• Vergonha a la mòrt qu'a pres François Lesage e Ladislas de Hoyos, Carlo Peroni, Rolland Dubillard, Cesaria Evora e Vaclav Havel.
• Òsca a l'ambaissador de França en Siria que demoncia la flaquesa de l'ONU (5000 mòrts, ja).
• Òsca a la condamnacion de Chirac pels emplecs fictius de París.
18/12/2011
16/12/2011
Roma, amor meun
14/12/2011
05/12/2011
Aviái dich que non...
Coma ai un fum de trabalh universitari aquesta annada (soi marcada dins doas universitats, soi marcada a 35 oras de trabalh setmanièr, soi marcada als devers dels enfants, a la bugada, a la balaja, a la cosina…), aviái dich que prendriái pas res a far a costat : pas cap de cors a balhar, pas cap de conferéncia a presentar, servici minimum dins lo mitan associatiu. Res. Res. Res.
Mas. Mas. Mas. Mas, en Avairon, avèm una associacion (Lo Grelh roergàs) qu'es estada montada per Enric Molin en 1921, qu'es tanben un pichon ostal d'edicion e que publica una revista trimestrala (Canta-Grelh). Aime fòrça Enric Molin, son trabalh mas tanben son vejaire, son èime, tot, e aviái totjorn dich que daissariái pas lo Grelh roergàs s'avalir. O susvelhave d'un pauc luènh mas susvelhave. Tot anava puslèu melhor dempuèi quauques temps. S'èran trobat un capiscòl jove e dinamic : Lugan Bedèl. Lo Grelh èra a prene un vam novèl. N'ère urosa. Solament, Lugan e son amiga Anna se tuèron aqueste estiu sus una rota de Catalonha. Davant de morir, Lugan m'aviá demandat de dintrar al conselh d'administracion del Grelh e li aviái dich que òc. I dintrère doncas e calguèt trobar un autre menaire. Un dels ancians, malurós de veire que lo Grelh èra tornar dins una missanta passa, prenguèt aquela carga. Per malastre encara, lo que fargava la revista dempuèi d'annadas e d'annadas tombèt malaute. Impossible per el de contunhar d'assegurar aquel trabalh. Me vaquí doncas a manejar e a fargar Canta-Grelh. Vese pas qu'una solucion : arrestar de dormir.
Joconde o Belle ferronnière ?
Inscription à : Articles (Atom)


text:
En marc d’aguest eveniment, qu’aurà lòc eth pròplèu 19 d’abriu, tàs 20:30h en Hotel Montarto de Baqueira s’entregaràn es prumèrs reconeishements Esséncia des Pirenèus.
Era prumèra Nèt deth Torisme dera Val d’Aran ei organizada peth Conselh Generau d’Aran amassa damb Foment Torisme Val d’Aran (FTVA). Er acte serà presidit peth sindic d’Aran, Sr. Carlos Barrera Sánchez.
En aguest acte, se presentarà era memòria d’activitat de Foment Torisme Val d’Aran deth 2016, per part dera Conselhèra de Torisme e Desvolopament Economic d’Aran, Sra. Anna Díaz, qu’expausarà es principals accions desvolopades, principals reptes e accions marcades entad’aguest an 2017.
Er acte finalizarà tamb era entrega des reconeishements “Esséncia des Pirenèus” que s’entregaràn ena modalitat de innovacion, sostenibilitat, tecnología, accesibilitat e experiència toristica. Eth jurat tà d’aguesti prèmis serà format peth Conselh Tecnic de Foment Torisme Val d’Aran.
Ara seguida dera entrega des reconeishements se poirà gaudir d’un sopar en restaurant der Hotel Montarto, de Baqueira
Aguest eveniment pretèn èster eth punt de partida deth sector toristic dera Val d’Aran.
Entà assistir ath sopar se cau inscríuer a trauèrs deth link http://www.visitvaldaran.com/net-deth-torisme-val-daran/ e realizar eth pagament deth madeish ath nº de compde: ES03 2100 0980 7702 00013645.
Data límit d’inscripcion e pagament deth madeish, 12 d’abriu.


text:
Normandel
Normandel es una comuna francesa, situada dins lo departament d'Orne e la region de la Bassa Normandia.
Somari
Geografia[modificar | modificar la font]
Las municipalitats limitrophes de Normandel son Tourouvre, Crulai, Randonnai, Anarai, Sant-Maurici-lès-Charencey, Lo Hôme-Chamondot, Beaulieu, La Poterie-a lo-Portamantèl e La Ventrouze.
Les communes limitrophes de Normandel sont Tourouvre, Crulai, Randonnai, Irai, Saint-Maurice-lès-Charencey, L'Hôme-Chamondot, Beaulieu, La Poterie-au-Perche et La Ventrouze.
Comunas vesinas[modificar | modificar la font]
Istòria[modificar | modificar la font]
Tot coma los pòbles de Charencey, Moussonvilliers, Sant-Maurici-lès-Charencey e La Trinité-sus-Avre, Normandel dépendait al Sègle XIII de la châtellenie de Châteauneuf-en-Thymerais[1] #que los Senhors successius regnaven sul Thymerais e guerroyaient al nom dels Reis de França contra los Ducs de Normandie e los Angleses.
Tout comme les villages de Charencey, Moussonvilliers, Saint-Maurice-lès-Charencey et La Trinité-sur-Avre, Normandel dépendait au Sègle XIII de la châtellenie de Châteauneuf-en-Thymerais[2] dont les Seigneurs successifs régnaient sur le Thymerais et guerroyaient au nom des Rois de France contre les Ducs de Normandie et les Anglais.
Administracion[modificar | modificar la font]
Demografia[modificar | modificar la font]
Luòcs e monuments[modificar | modificar la font]
Personalitats ligadas amb la comuna[modificar | modificar la font]
Véser tanben[modificar | modificar la font]
Ligams extèrnes[modificar | modificar la font]
Nòtas[modificar | modificar la font]
- ↑ Chartes en servint de pèças justificativas a la geografia del Portamantèl pel vicomte de Romanet
- ↑ Chartes servant de pièces justificatives à la géographie du Perche par le vicomte de Romanet


text: En l’an de la Incarnation de Nostre | Senhior Dieus Jhesu Crist que hom comp- | -tava MCCCXLV, foron cossols de la vila | de Montpelier lo senhier en Johan de | Calvinhiac, lo senhier en Esteve Pluyerv major de jorns, lo senh’r en Hug de Tor- | -namira, lo senh’r en Johan de Combalhols, | lo senh’r en Johan Gavanon, lo senhier | en Bernat Franc, lo senhier en Symon | de Sant Gili, lo senhier en Bernat Johan, | lo senhier en Jacme de Fontanilhias, ma- | -nescalc, lo senhier en Guilhem Favier, | lo senhier en Peyre d’Aurengua, lo | senhier en Bernat Sospont ; notari del | consolat, maystre Johan Laurens ; | bayle, le senhier en Bernat Roart ; jutge, | messier Gerart Lombart, savi en dreg ; | notari de bayle, maistre Peyre de Cre- | -mirac ; sotzbayle, lo senhier en Fran- | -ces Capdeprohome ; sotzjutge, mess’ | Johan Brun, savi en dreg ; notari de sotz- | -bayle, maistre Guilhem Cabanis ; | viguier, en P. Boqut ; assessor, messier | Pons Blegier ; notari, maystre P. Raynaut.


text:
12/10/2015
Katy Bernard, passion troubadours
Maître de conférences à l'université Bordeaux Montaigne, la jeune gasconne Katy Bernard est spécialiste de l'occitan moderne et médiéval, en particulier les textes des troubadours. Après un premier ouvrage présentant les écrits du premier troubadour Guillaume IX d' Aquitaine ( « Le Néant et la Joie », 14€, éditions Fédérop), l'auteur vient de sortir «Les mots d' Alienor », consacrée à Aliénor d'Aquitaine, célèbre duchesse et reine, mécène des troubadours et petite fille de Guilaume IX. Découvrons d'où lui vient cette passion pour l'art des troubadours.
« Nasqueri a Sent Genis deu Bòsc, un pitit vilatge dins l'entre doas mars en Gasconha girondina. Ai tostemps auvit parlar la lenga per mas reir-grandas, l'occitan per io era lenga de hemna, mai de hemna vielha. Lo quite mot d'occitan m'era disconeishut, lo descubrigui per lo prumier còp au liceu a La Ruèla quante me calguet causir entre l'opcion latin e occitan. Quò venguet còp sec ma passion, ai heit mos estudis en fonccion d'aquesta mira a Bordeu Montanha, ente descubigui Guilhen IX d'Aquitania, que fuguet per io una revelacion. Mon promier libe « Le Néant et la joie », parla de l'amplituda de l'òbra de Guilhem IX, que vatz e ven entre doas termieras, de la jòia meravelhosa d'un costat au sentiment que tot pòt s'avalir d'un moment a l'autre. « Les mots d'Alienor » es l'alfabet d ' Alienòr « de A a W » e integra deus textes de trobadors, de las traças literarias deus segles XII e XIII que parlan d'Alienòr e de son linhatge. Ai botat deus escrichs d 'Alienòr, quatre letras en latin au papa, una letra a son filh Joan sens Terra, de las chartas que mostran una vision politica e literaria que far pensar clarament a una cultura. Los textes son tanben revirats en francés».
Et les projets ? « Trabalhe sur « Los libes de sòrts », textes divinatòris de l'atge mejan, qu 'es per surtir en çò de Classiques Garnier ». Katy Bernard effectuait ce jour-là une présentation de ses livres et des lectures de textes avec le comédien Mathieu Boisset, pour le plus grand plaisir de l'auditoire rassemblé à la librairie « Grain de lire » à Lalinde.
« Les mots d'Aliénor. Aliénor d'Aquitaine et son siècle » par Katy Bernard, éditions Confluences, 2015, 275 pages, 18 euros.
Denis Gilabert.
29/09/2015
Katy Bernard en dédicace à Lalinde
Vendredi 2 octobre à 18 heures, la librairie « Grain de lire » de Sabine Agraffel à Lalinde recevra l'écrivaine Katy Bernard qui présentera et dédicacera ses livres, notamment « Les mots d'Alienor » 275 pages, 18€ aux éditions Confluences.
Une lecture des textes en occitan sera faite par le comédien Mathieu Boisset.
31/08/2015
Cecila Chapduelh, à pile ou face
« A Chara o a Crotz », c'est le premier recueil de poésie, en occitan avec traduction en français de Cécile Chadeuil. Installée en région toulousaine, la jeune périgourdine, titulaire d'une licence d'histoire de l'art, enseigne l'occitan au collège et réalise des doublages pour des films ou des dessins animés. Elle pratique l'occitan limousin appris en famille, ainsi que le languedocien qu'elle enseigne et nous parle de cette première expérience d'écriture. « Aviá desjà escrich daus poemas publicats dins « La Revuda òc » de Frederic Fijac e Joan-Peire Tardif. Los retorns fugueren encoratjants. Escrive lo ser avant d'anar durmir; me fauguet tres ans per chabar queu recuelh, ne'n far la seleccion e zo far publicar. Me sei laissada portar per l'inspiracion, lo viscut, en essaiar de demora espontanada, pas tròp lirica. Parle d'amor e de desamor, dau temps que passa (Quante plan vielha serai, Ventres mòus), de transmission( Passaires) e totplen d'autras chausas. En Perigòrd, me sente dins mon element naturau. L'occitan lemosin es ma lenga familiala, intima: que de mielhs per exprimar ma « mineralitat » ? De mai, lo lemosin es plan pratic per la versificacion, avem plan eschanjat quí-dessur coma Jan dau Melhau, mon editor, eu-mesme escrivaire e musicaire. Fin finala, lo resultat es un boiradis de poesia d'inspiracion trobadorenca e moderna, rimada per escriure dins un cadre estrech o non-rimada per esser mai liura. Ai chausit de far una revirada en francés, que rima pas, de segur, per ajudar comprener lo legeire. Ai plan aimat la tenson trobadorenca qu'avem escrich coma Jan dau Melhau, que faguet una musica dessur. Las illustracions de Jan-Marc Simeonin son una autra legida de mos textes, fòrça interessanta tanben». Et après ce premier recueil de poésie, que préparez vous ? « Aimariá bien far de las chançons, ai desjà quauques textes, me fau trobar quauqu'un per la musica. Ai un project de roman tanben ». Des projets à la pelle pour cette jeune femme spontanée et énergique qui livre un premier recueil varié d'inspiration intemporelle ou au contraire très actuelle.
"A char o a crotz", 112 pages, 14€, éditions Lo Chamin de Sent-Jaume
Denis Gilabert.
08/08/2015
Parlèm nòstra lenga en agost sur Bergerac 95
La convidada de l'emission del mes d'agost animada per Joan-Claudi Dugros e Jean-Pierre Drilhol sera Clara Murner per parlar de per nos parlar de son còp de còr, lo poeta Paul Froment qu'esita pas a designar coma lo "Rimbaud" occitan."
De escotar sur : http://www.bergerac95.fr/index.php?category/Emissions/Par...
10:46 Publié dans Actualitats, actualité, Literatura en òc, Musica, chants e dança | Lien permanent | Commentaires (0)
06/07/2015
Premier reportage en occitan pour France 3 Périgords
A l'occasion de la Félibrée de La Douze, France 3 Périgords a décidé pour la première fois de faire un reportage en occitan sous-titré en français.
Une très bonne initiative, dont nous espérons qu'elle fera des petits!
A lire sur sudouest.fr :http://www.sudouest.fr/2015/07/06/dordogne-la-felibree-en...
A voir les photos de la Félibrée proposées par Sud-Ouest sur et a regarder sur l'édition locale de France 3 Périgords ce lundi 06 juillet à 19 h 17.
Le voilà en rediffusion: http://pluzz.francetv.fr/videos/jt_local_19_20_perigords_...
A vous de réagir favorablement ( si vous le souhaitez) sur ce blog ou sur France 3 Périgord, manière de montrer votre soutien à cette première initiative!
Denis Gilabert
Photo: Bruno Ardouin journaliste et Floriane Pelé au montage à la station France 3 de Périgueux
14:53 Publié dans Actualitats, actualité, Literatura en òc, Musica, chants e dança | Lien permanent | Commentaires (0)


text:
Tehuelche (pòble)
Los tehuelche (dau mapudungún: chewel che «gent brava», o benlèu de una de las etnias tehuelche apelada teushen tot-parier dau mapudungún che, «gent, pòble»)[1] o patagons son los noms generics balhats a un ensemble de pòbles amerindians de la Patagònia e de la region pampenca en America dau Sud. Divers especialistas, missionaris e viatjaires an realizat de las prepausicions per los gropar en tenir compte de la similituda de sos trachs culturaus, de son aira geografica e sas lingas, quauqu'uns d'entre ilhs parlian de las lingas qu'eran pas sempre aparentadas, e sa distribucion geografica era estenduda.
Tras lo processus istoric de quasi completa extinccion de queus pòbles lo terme tehuelche serviguet a referenciar los subrevivents de la brancha continentala austrau de queu grope, situats dins las províncias de Santa Cruz, Chubut e Río Negro en Argentina.
Sa situacion au Chile es de "completa extinccion". En 1905 sofrigueten d'una epidemia de veròla que tuet lo cacic Mulato e d'autres de sa tribú situats dins lo vau dau río Zurdo (Valle del río Zurdo), prep de Punta Arenas. Los subrevivents se refugieten en territòri argentin, benlèu-ben dins la reserva de Camusu Aike. Los gropes tehuelche continueten enquera après a tornar au Chile per chaçar los guanacos dins la region de Magallanes, onte figueten vut per lo darnier còp autorn de 1927 venent de l'aira de Killik Aike.[2]


text:
Sainte-Madeleine-de-Rigaud
(paroisse)
1.7.1845 - 1.9.1847 ● 1.7.1855 - 29.11.1995
[52079 jours d'existence]
*1er juillet 18451 : Érection de la Municipalité de Rigaud, d'un compeau jusqu'alors dépourvu d'organisation municipale.* 1er septembre 18472 : Fusion de la Municipalité de Rigaud, de la Municipalité de Newton, de la Municipalité de Nouvelle Longueuil, de la Paroisse de Saint Ignace du Côteau du Lac, de la Municipalité de Sainte Marthe, de la Municipalité de Soulanges et de la Municipalité de Vaudreuil, pour l'érection du Comté de Vaudreuil.*1er juillet 18553 : Sécession de la Municipalité de Rigaud, de la division du Comté de Vaudreuil en neuf entités.* 15 mars 19694 : Modification au statut ainsi qu'au toponyme de la Municipalité de Rigaud, qui devient la Paroisse de Sainte-Madeleine-de-Rigaud.* 29 novembre 19955 : Fusion de la Paroisse de Sainte-Madeleine-de-Rigaud et de la Ville de Rigaud, pour l'érection de la Municipalité de Rigaud.
Archives | Cartes | Graphiques | Textes

autre recherche | autres sections
Tous droits réservés 2009-2018 : Institut généalogique Drouin
Textes, recherche et contenu : Janko Pavsic
mairesduquebec@hotmail.com


text:
Villes et mairies du Canton de Glaris
Liste des communes
Voici la liste des communes classées par ordre alphabetique.
Betschwanden
Village de Betschwanden, localité de la Suisse de -500 habitants.
La mairie de Betschwanden a une adresse e-mail et un site Internet.
Bilten
Village de Bilten, localité de la Suisse de 1 900 habitants.
La mairie de Bilten a une adresse e-mail et un site Internet.
Braunwald
Village de Braunwald, localité de la Suisse de -500 habitants.
La mairie de Braunwald a une adresse e-mail et un site Internet.
Elm
Village d'Elm, localité de la Suisse de -1 000 habitants.
La mairie d'Elm a une adresse e-mail et un site Internet.
Engi
Village d'Engi, localité de la Suisse de -1 000 habitants.
La mairie d'Engi a une adresse e-mail et un site Internet.
Ennenda
Ville d'Ennenda, localité de la Suisse de 2 600 habitants.
La mairie d'Ennenda a une adresse e-mail et un site Internet.
Filzbach
Village de Filzbach, localité de la Suisse de -1 000 habitants.
La mairie de Filzbach a une adresse e-mail et un site Internet.
Glaris
Ville de Glaris, localité de la Suisse de 5 800 habitants.
La mairie de Glaris a une adresse e-mail et un site Internet.
Haslen
Village d'Haslen, localité de la Suisse de -1 000 habitants.
La mairie d'Haslen a une adresse e-mail et un site Internet.
Linthal
Village de Linthal, localité de la Suisse de 1 100 habitants.
La mairie de Linthal a une adresse e-mail et un site Internet.
Luchsingen
Village de Luchsingen, localité de la Suisse de 1 100 habitants.
La mairie de Luchsingen a une adresse e-mail et un site Internet.
Matt
Village de Matt, localité de la Suisse de -500 habitants.
La mairie de Matt a une adresse e-mail et un site Internet.
Mitlödi
Village de Mitlödi, localité de la Suisse de 1 000 habitants.
La mairie de Mitlödi a une adresse e-mail et un site Internet.
Mollis
Ville de Mollis, localité de la Suisse de 3 000 habitants.
La mairie de Mollis a une adresse e-mail et un site Internet.
Mühlehorn
Village de Mühlehorn, localité de la Suisse de -500 habitants.
La mairie de Mühlehorn a une adresse e-mail.
Näfels
Ville de Näfels, localité de la Suisse de 3 900 habitants.
La mairie de Näfels a une adresse e-mail et un site Internet.
Netstal
Ville de Netstal, localité de la Suisse de 2 900 habitants.
La mairie de Netstal a une adresse e-mail et un site Internet.
Niederurnen
Ville de Niederurnen, localité de la Suisse de 3 700 habitants.
La mairie de Niederurnen a une adresse e-mail et un site Internet.


text:
Cèls
Cèls (Kέλσoς en grèc) foguèt un filosòf grèc que visquèt al sègle II e escriguèt divèrses tèxtes contra lo Cristianisme, responduts al sègle III per Origèn. Son òbra pus coneguda, lo Discors Vertadèr (AόYoς 'AλnΘής) foguèt criticada per Origèn dins l'òbra Contra Cèls, escricha entre 70 e 80 ans après; es gràcias a la responsa d'Origèn que uèi se garda una partida de l'òbra de Cèls.
Vida[modificar | modificar la font]
Se sap fòrça pauc sus sa vida. Mai d'un l'a identificat amb un filosòf epicurian, qu'auriá escrich tanben una òbra apelada Contra los mags e que seriá estat contemporanèu del filosòf Lucian (que li adreça son òbra Alexandre o lo fals profèta) mas aquela interpretacion es estada fòrtament responduda per de teologians e d'exegètas pr'amor que la filosofia fondamentala de Cèls seriá platonica. I a fin finala los que considèran que la filosofia de Cèls èra estoïca. Es interessant de far notar qu'Origèn contribuiguèt a l'error pr'amor que de còps apèla Cèls d'epicurian (Contra Cèls: E 8.20.21; 2.60: III 34.48.79; IV 54-75; V 3) mentre que los tèxtes que cita manifèstan una concepcion platonica per part de son rival. Aquò se pòt explicar per que, coma Origèn ditz al començament de son libre, quand n'escriguèt (en 248 dC), Cèls èra ja mòrt. Una autra explicacion de las errors èra l'eclecticisme de l'ambient intellectual d'aquel periòde istoric. Cal tanben reconéisser que la màger part de las citas d'Origèn (que segon los istorians correspondriá al nonanta per cent del libre de Cèls) son pas filosoficas senon de referéncias a las criticas e trufas de la religion crestiana que fa Cèls, barrejadas amb fòrça allusions al domeni de Cèls de la coneissença tota (panta oida). Origèn profita aquela expression per de se trufar de Cèls pr'amor que los filosòfs sempre s'èran definits els-meteisses coma d'amants de la coneissença e non pas coma sabents. Es cèrt que Cèls demòstra mestrejar las tendéncias filosoficas de l'epòca, e sembla d'aver tanben legit la Bíblia, mai d'un evangèli apocrif e los primièrs escriches dels paires apologetas. Se crei que, per la propagacion creissenta del Cristianisme -denonciada ja per Plini-, Cèls dirigiguèt sos escriches contra aquesta religion e especialament per tal de compensar las conversions demest los pagans.
Obratge[modificar | modificar la font]
Dins son òbra Doctrina vertadièra (segon d'autres traductors: Discors sus la vertat) se trufa de Jèsus Crist en dire qu'èra lo filh d'un soldat roman e d'una femna josieva. Ditz que Jèsus aviá practicat la magia que se n'èra *instruch (*instruit?) en Egipte e que per aquò se ganhèt mai d'un discípol d'entre lo pòble mai miserable e mai digne de compassion. Segon Cèls la mòrt afrontosa de Jèsus sus la crotz èra absoludament indigna d'una divinitat. Compara puèi l'istòria de la resurreccion de Jèsus e la d'autres personatges de la cultura grèga. Critica tanben los seguidors de Jèsus e lors doctrinas. Segon Cèls los crestians contribuigueron a la creacion d'un Estat dintre de l'Estat, pr'amor que partejavan pas dels cultes e de las fèstas, negavan las tradicions de lors predecessors. Ditz que son de gent de una traça fòrça marrida: d'ignorants, de paures, de supersticioses, de venduts... Ça que la, per causa de la situacion de l'empèri, les demanda de partejar d'una aliança politica que permetèsse un novèl enriquiment de l'empèri.


text:
Sent Girman
Sent Girman (tanben Sent Girman del Bèl Èrm) es una comuna de Carcin (Occitània), situada dins lo departament francés d'Òlt e la region de Miègjorn-Pirenèus.
Somari
Geografia[modificar | modificar la font]
Istòria[modificar | modificar la font]
Administracion[modificar | modificar la font]
Demografia[modificar | modificar la font]
Luòcs e monuments[modificar | modificar la font]
Personalitats ligadas amb la comuna[modificar | modificar la font]
Sent Girman es lo país del poèta occitan Joan-Jacme Delmas que ten de cantar lo seu vilatge e Cèu, riu que travèrsa la comuna e que ven dins sos poèmas un riu gaireben mitic.


text:
Vielar
Vielar o Vialar [1] [bja'la / bje'la], Vielar per Top'Oc [2], (oficialament en francés Viella) qu'ei ua comuna occitana de Gasconha, situada dens eth departament deths Hauts Pirenèus dera region d'Occitània, ancianament de Miègjorn-Pirenèus.
Somari
Geografia[modificar | modificar la font]
Perimètre deth territòri[modificar | modificar la font]
Toponimia[modificar | modificar la font]
Las fòrmas ancianas son : Bernardus de Bilar, en 1037 o cap a 1040, Aichelino de Vilar, en 1077-1078, De Bilario, au sègle XII, De Bielar, au sègle XII e en 1251, De Bielar, en 1285, de Villario, en 1300, e 1313, de Villario, en 1379, De Vilario, en 1342, Bielar, en 1429, Viela, en 1614, 1760 (o Viela d’Arribere) e en 1768, Viala en Barèges, en 1789. Lo nom qu'ei gascon e eth mot vielar qu'ei eth eretèr deth latin villa e d'eth sufixe are. Eth sens qu'estó « dependéncia d'un domeni agricòla, d'ua villa», puish « vilatjòt » [3]. Curiosament, Dauzat e eths Féniés qu'interprètan era grafia francesa Viella com Vièla, dab eth accent tonic sus era prumèra sillaba, donc com un representant deth latin villa, shens sufixe [4],[5]. Mès era grafia francesa respècta normalament pas eth -a finau atòn deus toponimes occitans. Per un cas semblable : Vielar (Gers).
Istòria[modificar | modificar la font]
Administracion[modificar | modificar la font]
- Abans era refòrma cantonala de 2014, aplicada en 2015, era comuna qu'èra deth canton de Lus e Sent Sauvaire; qu'es ara deth canton de La Vallée des Gaves (en francés), donc Era Vath deths Gaves.
Demografia[modificar | modificar la font]
Lòcs e monuments[modificar | modificar la font]
Personalitats ligadas dab era comuna[modificar | modificar la font]
Vejatz tanben[modificar | modificar la font]
Véser tanben[modificar | modificar la font]
Ligams extèrnes[modificar | modificar la font]
Nòtas[modificar | modificar la font]
- ↑ Patrici Pojada, Répertòri toponimic de las Comunas de la Region Miègjorn-Pirenèus, ed. Loubatières, Portèth de Garona, 2009, p. 90
- ↑ http://www.locongres.org/oc/aplicacions/top-oc/topoc-recerca/
- ↑ Michel Grosclaude et Jean-François Le Nail, Dictionnaire toponymique des communes des Hautes-Pyrénées intégrant les travaux de Jacques Boisgontier, Conseil Général des Hautes-Pyrénées, 2000
- ↑ Albert Dauzat, Charles Rostaing, Dictionnaire étymologique des Noms de Lieux en France, Librairie Guénégaud, reedicion 1984, p. 718
- ↑ Bénédicte Boyrie-Fénié, Jean-Jacques Fénié, Toponymie des Pays Occitans, edicions Sud-Ouest, 2007, p. 119


text:
Solei, bromes nautes e temperatures primaveraus.
Temperatures quasi primaveraus (2°/15°).
Eth dimèrcles serà ua jornada similara ara deth dimars, tamb ambient assolelhat alternat damb bromes nautes.
Temperatures sense cambis (3°/15°).
Eth dijaus, a prumères ores serà pro assolelhat, mès a mesura qu'auance era jornada aumentarà era nivolositat. A darrères ores se poderie produsir quauqua precipitacion damb còta de nhèu sus es 1700 m.
Temperatures diürnes en leugèra descenuda (3°/13°).
Degut as temperatures doces e ara preséncia de capes fèbles persistentes, eth perilh de lauegi ei notable. Pas deishetz de consultar eth Bulletin deth Centre de Lauegi deth Conselh Generau d'Aran.


text:
Guèrra frontaliera Sodanesa
La Guèrra frontaliera Sodanesa o Crisi de Heglig foguèt un conflicte frontalier que se debanèt dau 26 de març au 26 de setembre de 2012 entre Sodan e lo Sodan dau Sud. Foguèt entraïnat per la question dau contraròtle dau jaciment de petròli de Heglig a la frontiera entre lei dos país. Lei combats principaus se debanèron dins lo corrent d'abriu de 2012 e permetèron ai Sodanés de prendre lo contraròtle dau camp de Heglig après una tièra d'atacas dei fòrças dau sud. Pasmens, una ofensiva sodanesa dins lo territòri dau Sodan dau Sud mau capitèt e lei combats se limitèron a d'escaramochas fins a la signatura d'una tièra d'acòrds a partir de setembre de 2012 sus la definicion de la frontiera e lo partiment dei ressorsas de la region.


text:
Acàdia
Acàdia (en francés Acadie, en anglés Acadia) es lo nom donat als ancians territòris d'una part de l'Empèri colonial francés de Nòva França, al nòrd-èst de l'America del Nòrd qu'inclutz una part de l'èst de Quebèc, las províncias maritimas (Nòu Brunswick, Nòva Escòcia e Illa del Prince Edoard) e lo Maine actuals. Acàdia foguèt fondada en 1604 coma colonia francesa, sus las tèrras micmacs e maliseets, e poblada per de personas venent mai que mai de l'oèst de França. Acàdia foguèt conquista en 1713 pels britanics, que deportèron puèi una part dels acadians entre 1755 e 1763. Mai tard lo territòri foguèt integrat a las colonias britanicas puèi venguèt províncias canadencas e Estat american.


text:
E vo, nous mancavo. Sabian rèn de Pinòquio se se fisavian di filme e dóu dessin anima. L’esperit èro pas trop respeta e l’obro de Collodi, un pau descarado. Mai vaqui qu’un varés, Pèire Imbert, lou souto-sendi de la Mantenènço de Prouvènço, vuei majourau dóu Felibrige, se diguè de nous lou rèndre dins tout soun bon.
Lou pichot Pèire, soun proumié libre fuguè lou « Pinòquio ». Despièi, a grandi mai jamai se n’en desseparè. Pinòquio èro devengu « soun » Pinòquio e poudié pas miés faire que de lou pourgi au mounde de soun endré, dins lou parla de soun endré.
Soun endré ? Frèju ! Un liò astra que fuguè lou païs dóu rèire capoulié Pau Roux que ié counsacrè sa tèsi de dóutourat. Es justamen en se foundant sus aquelo tèsi que pousquè endrudi sa reviraduro d’un fuble de mot à mand de desparèisse pèr ço que lou mounde lis emplegon plus, fauto de n’agué besoun, fauto de li counèisse o pèr ço que li ramplaçon pèr li mot dóu parla roudanen mai espandi en literaturo. Dounc, uno drudesso e uno varieta que riscavian de la perdre. Pèire Imbert, qu’éu counèis soun dialèite à ravi, èro bèn plaça pèr lou tourna à l’ounour dóu mounde. Un leissique en fin d’oubrage esplico li mot li mai tipi, li mens eisa. Acò fai d’aquel oubrage un óutis di meiour pèr lis ensignaire que, se seguisson li reglamen óuficiau, devon ensigna “la lengo parlado dins l’endré”… Aro, plus ges d’escuso…
A l’ouro d’aro, nosto literaturo s’escriéu subre-tout en prouvençau roudanen e despièi “La vièio qu’èro mouarto” de Jan-Pèire Tennevin, avian gaire agu que segne Degioanni pèr escriéure un parla maritime. I’a quàuqui mes, Pèire Testa avié publica si tres voulume de milo pajo (“Fino e Cesar”) en marsihés. Un evenimen, uno perfourmanço, mai qu’empurè forço critico sus la causido di mot e lou manco de serious dins li courreicioun. Es dóumage mai rèsto pamens un mounumen impourtant e de valour de nosto literaturo de vuei que sèmblo de vougué retrouba tout soun ample e touto sa varieta. La Mantenènço de Prouvènço a dounc agu rasoun d’aceta d’èstre l’editour e se n’en poudèn que regaudi.
Aquéu “Pinòquio” à nosto modo, se capito un tresor d’eicepcioun pèr la causido dóu dialèite e pèr sa qualita lenguistico. Poudèn que gramacia soun autour. L’istòri, vous la diren pas. Vous leissan la souspresso de descurbi lou vertadié Pinòquio e si relacioun emé Mèstre Grafien e Jepeto. Pèire Imbert prenguè la peno de parti dóu tèste italian emai se siguèsse ajuda de la reviraduro franceso. L’asatacioun au parla e au païs prouvençau n’en venié que mai naturalo. Li colo de nosto coustiero s’entrason talamen bèn au païs de Pinòquio!
La pichoto marioto, torno dounc prene vido dins un vièsti nòu e coupa de mesuro pèr elo. Un parla simple, couladis coume lou vesèn plus gaire, un parla naturau, literàri e ourau tout au cop. D’efèt, parlon e parlon de longo e li dialogue soun mai que mai noumbrous.
Adounc, sènso vougué emplega lou grand mot de cap d’obro, vous dirai que degun se dèu espargna lou legi d’aquéu libre. Uno lengo claro, couladisso, que cadun coumpren eisa. Un plasé requist, un plasé rare que se n’en devèn pas priva. Esperan que sus lis alo de Jepeto lou grihoun, pourtara dins touto la Prouvènço e dins tóuti li païs d’O lou bon aire de Frèju e la poulido istòri de Pinòquio.
A coumanda à : Pèire Imbert, Les Aiguières, Bat. P, rue de la Tourrache, 83600 Fréjus (18 € e 5€ pèr la posto). Li chèque dèvon èstre establi au noum de « Félibrige Provence » qu’es l’editour.
.


text:
Villes et mairies du District de Faro
Liste des communes
Loulé
Ville de Loulé, localité du Portugal de 62 000 habitants.
La mairie de Loulé a une adresse e-mail et un site Internet.
Faro
Ville de Faro, localité du Portugal de 58 000 habitants.
La mairie de Faro a une adresse e-mail et un site Internet.
Portimão
Ville de Portimão, localité du Portugal de 47 000 habitants.
La mairie de Portimão a une adresse e-mail et un site Internet.
Olhão
Ville d'Olhão, localité du Portugal de 42 000 habitants.
La mairie d'Olhão a une adresse e-mail et un site Internet.
Albufeira
Ville d'Albufeira, localité du Portugal de 35 000 habitants.
La mairie d'Albufeira a une adresse e-mail et un site Internet.
Silves
Ville de Silves, localité du Portugal de 34 000 habitants.
La mairie de Silves a une adresse e-mail et un site Internet.
Lagos
Ville de Lagos, localité du Portugal de 27 000 habitants.
La mairie de Lagos a une adresse e-mail et un site Internet.
Tavira
Ville de Tavira, localité du Portugal de 25 000 habitants.
La mairie de Tavira a une adresse e-mail et un site Internet.
Lagoa
Ville de Lagoa, localité du Portugal de 22 000 habitants.
La mairie de Lagoa a une adresse e-mail et un site Internet.
Vila Real de Santo António
Ville de Vila Real de Santo António, localité du Portugal de 18 000 habitants.
La mairie de Vila Real de Santo António a une adresse e-mail et un site Internet.
São Brás de Alportel
Ville de São Brás de Alportel, localité du Portugal de 11 000 habitants.
La mairie de São Brás de Alportel a une adresse e-mail et un site Internet.
Castro Marim
Ville de Castro Marim, localité du Portugal de 6 400 habitants.
La mairie de Castro Marim a une adresse e-mail et un site Internet.
Monchique
Ville de Monchique, localité du Portugal de 6 400 habitants.
La mairie de Monchique a une adresse e-mail et un site Internet.
Vila do Bispo
Ville de Vila do Bispo, localité du Portugal de 5 300 habitants.
La mairie de Vila do Bispo a une adresse e-mail et un site Internet.
Aljezur
Ville d'Aljezur, localité du Portugal de 5 300 habitants.
La mairie d'Aljezur a une adresse e-mail et un site Internet.
Alcoutim
Ville d'Alcoutim, localité du Portugal de 3 400 habitants.
La mairie d'Alcoutim a une adresse e-mail et un site Internet.


text:
Institut d'Estudis Occitans
11, carrièra Malcosinat
31000 Tolosa
Tél.: 09.62.56.09.91
- 2007-2017 : 10 ans de la Comission Toponimica Occitana
- Jornada d'InFormacion : 18/11/2017 - Mèfi : ANNULADA
- N'i a pro d'èsser mespresats !
- Las ajustas lengadocianas
- Bonas vacanças d'estiu de 2017 !
- Lo n°160 d'Anem Occitans es sortit !
- Novèla edicion actualizada del diccionari Francés-Occitan de Cristian Laus en çò de IEO Edicions
Jeudi 1er février 09:37-10:37 - Luòc: Anglet
La commune d’Anglet propose un CDD de trois mois afin de réaliser le contenu d’une exposicion permanent e dédiée à spécifiquement à la langue et à la culture occitane-gascone. Ne saber mai
Jeudi 1er février 10:47-11:47 - Luòc: Pau
La FIMOC propose une mission de service civique afin de mener une enquête sociolinguistique relative à la place des médias occitans dans la société. Ne saber mai
Pendent la vòsta recèrca d’emplec ne’vs devetz pas limitar a un cèrt nombre d’auhèrtas o a un biaish de cercar. Atau, cada dia qu’avetz de consultar las navèras auhèrtas e, d’un aute costat, de seleccionar entrepresas entà mandar hèra de candidaturas espontanèas.
La seleccion de l’entrepresa qu’ei ua etapa obligatòria, que va dens lo sens de l’individualizacion de la candidatura (véger fica tematica sus la candidatura espontanèa).
L’idea qu’ei de seleccionar las entrepresas a las quaus podetz prepausar ua mission qu’an besonh, e atau aver la sòrta de tiéner un rendètz-vos coma seguida de la letra e deu CV.
Adara que vam véger quin cau hèr entà assegurar ua bona seleccion de las entrepresas.
1. Los sectors d’activitat
Dus gran cas :
- sia qu’avetz competéncias que’s pòden utilizar sonque dens un sector d’activitat.
- sia qu’avetz competéncias que se pòden emplegar dens mantuns sectors d’activitat.
Plan segur se lo vòste mestièr ne se pòt pas sonque practicar au deguens d’un sector d’activitat, que vatz forçadament cercar dens aqueste sector.
S’avetz un mestièr qui poderem qualificar de transversau au nivèu deus sectors, que serà mei aisit entà vosautes de cercar prumèr dens las entrepresas deus sectors on tribalhatz ja.
Si n’avetz pas enqüèra d’experiéncias o que la lista deus sectors on avetz tribalhat ne permet pas de listar hèras entrepresas, qu’auretz de considerar los sectors on las vòstas experiéncias professionaus son transferiblas.
Entà hèr aquò que’vs basta d’anar sus sitis d’emplec e de cercar auhèrtas en foncion de las vòstas experiéncias e deus vòstes diplòmas, e d’espiar quinas son las entrepresas e sus quin sector. Atau que coneisheratz los sectors que’vs pòden interessar e podretz causir en foncion de critèris objectius (interès entà las vòstas competéncias tecnologicas dens un sector, condicions de tribalh....) e subjectius (interès divèrs, d’òrde familiau, ligat a l’ambient de tribalh dens un sector...).
2.Deu sector a l’entrepresa
Un còp qu’avetz listat e ordonat los sectors, qu’ei l’òra de ciblar las entrepresas de la vòsta zòna de prospeccion. Entà hèr aquò que cau trobar la lista de las entrepresas en foncion deu sector d’activitat. Aquera lista que la podretz hèr en emplegant un utís : lo Kompass. Qu’ei un libe que repren dens ua region administrativa totas las entrepresas en foncion deu sector e que presenta la lor produccion (que pòt pertocar mantuns sectors o mantuns produits), la talha, l’adreça. Plan segur ne hè pas necèra de’u crompar, lo Kompass qu’ei a la vòsta disponibilitat dens cada "Pôle Emploi”.
Un còp cibladas las entrepresas (dab l’ajuda deu Kompass, o de las "pages jaunes”), se la vòsta lista ei de las longas, que’vs va caler dar un òrde a aquera lista entà estar plan eficaç.
Entà açò, que’vs cau entresenhar sus aqueras entrepresas e, despuish, agir en foncion de critèris de dus tipes, critèris objectius e critèris subjectius.
Critèris objectius : Utilitat de las vòstas competéncias e coneishenças au deguens de l’entrepresa, utís emplegats dens l’entrepresa, condicions de tribalh, possibilitat d’aver un pòste equivalent a las vòstas experiéncias (un cadre experimentat qu’aurà mei l’escagença de trobar un emplec dens las granas entrepresas), possibilitat mei grana d’i trobar un prumèr emplec (sovent ua petita entrepresa qu’acceptarà mei un començaire), edat de l’entrepresa, estructuracion en servici (per mandar la vòsta candidatura...), evolucion de l’activitat (pas interès de hèr ua demanda dens ua entrepesa en plea crisi, necessitat de plan amuishar l’interès e per quauques pòstes l’evolucion deu mercat, de l’entrepresa e las determinantas d’aquera evolucion), coneishença d’ua persona au deguens de l’entrepresa que pòt ajudar la vòsta candidatura. Possibilitat de hèr carrièra dens l’entrepresa o lo grop...
Critèris subjectius : Produits, avantatges (salari, CE, prevedença ...), localizacion, ambient de tribalh, interès d’aver tribalhat dens aquera entrepresa per la seguida de la carrièra ...
Plan segur un còp seleccionada ua entrepresa, que podetz pensar que los sués concurrents sus la vòsta zòna de recèrca d’emplec seràn de bon contactar eths tanben.
Ua darrèra remarca : quan contactatz ua entrepresa, que’vs cau totun perseguir las vòstas recèrcas d’emplec, contunhar de mandar candidaturas espontanèas e de respóner a auhèrtas d’emplecs.
Que’vs cau tanben organizar un drin lo seguit de la vòstas candidaturas au-près de las entrepresas. Alavetz, que podetz hèr un tablèu dab lo nom de cada entrepresa que contactètz, la data deu contacte e se avetz avut ua responsa o non.


text:
Mikhaïl Khodorkòvski
Mikhaïl Boríssovich Khodorkòvski (en rus: Mиxaил БopиcoBич XoдopkoBckий; Moscòu, 26 de junh de 1963) es un entrepreneire, filantròp e oligarca rus. Capitanejaire de la firma petrolièra e gasièra Iókos, foguèt la persona mai rica de Russia fins a 2004. L'an precedent, lo 25 d'octobre de 2013, se vegèt arrestat acusat de frau pel govèrn de Vladímir Pótin e dos ans aprèp en 2005 la justícia russa lo condemnèt a 9 ans de preson. Foguèt finalament liberat lo 20 de decembre de 2013, qualque temps abans los jòcs olimpics de Sòchi.


text:
Jardin
Un jardin es un espaci païsatjat ont son plantats e s'entretenon de plantas ( flors, legums, arbres fruchièrs o ornamentals) e d'autras formas botanicas, quitament un simple pelenc pòt definir un jardin. Los jardins pòdon incorporar de materials naturals o artificials.
Somari
Tipes de jardin[modificar | modificar la font]
Lo jardin pòt èsser d'òrdre privat o public.
- Quand se tracta d'un luòc public se parla mai sovent d'un jardin public o d'un pargue quand se tracta d'un jardin grand contigú a un palais o un castèl coma lo jardin a la italiana de las vilàs toscanas.
- Un jardin es mai sovint un tancat contigú a una demorança, utilizat pel léser, s'es utilizat per la produccion de legums o de fruchs, se ditz òrt.
- Quand aquel es tancat e situat dins una demorança (a una galeriá o un balcon), se tracta d'un jardin d'interior (o jardin d'ivèrn).
- Se reunís de colleccions de plantas amb de finalitats scientificas o de léser, se ditz de «jardin botanic».
- Quans se tracta de plantacions amb finalitats comercialas se parlarà mai sovent d'agicultura intensiva. Aquelas plantacions es fan sovent en sèrras.
- Lo jardin a francesa, es un jardin de léser simetric, amb de linhas decha.
- Lo jardin a l'anglesa, es un estil de jardin que fa l'illusion de la natura salvatja, amb de linhas corbas.
- jardin comunitari
- jardin a l'italiana
- jardin medieval
- jardin persan
- jardin japonés
- jardin penjant
- jardin zen
- jardin en quadres
- jardin istoric
- jardin d'aiga
- jardin de rocalha
-
-
-
-
-
-
-
jardin de léser d'una ostal als Païses Basses.
-
Elements del jardin[modificar | modificar la font]
Edificis del jardin o lo jardin d'edifici[modificar | modificar la font]
- cabana
- fabrica de jardin
- quiòsc
- celobert
- pavelhon
- pèrgola
- sèrra
- verandà
- sus una terrassa o un simple balcon
- sus una paret: mur vegetalizat
- sus un teulat: jardin penjant
Vejatz tanben[modificar | modificar la font]
Ligams extèrnes[modificar | modificar la font]
- Videos de jardineriá sus Internet
- Web del Comitat de las parcs e jardins de França
- Visitas privadas dels jardins de França e del mond
- JardindEssai.com : tout sur le Jardin d'essai du Hamma d'Alger
- Libres e jardins
- Los diferents tipes de jardins
- Los jardins de Gilles Clément (1)
- Los jardins de Gilles Clément (2)


text:
26/06/2009
25/06/2009
Ieu, ère Jill !
"Drôles de dames"
I aviá Kelly Garrett, Sabrina Duncan e Jill Munroe. Lo cancèr a pres Farrah Fawcett uèi.
M'anatz pas creire...
Duèi, m'a calgut anar veire un mètge a Rodés. Lo coneissiái pas e, coma de costuma, cada còp que vau veire un mètge, prene un libre per esperar (e espère esperar !). Vos ai dich que, pel moment, ère dins "Anna Karénine". Dempièi qu'ai començat, me'n congoste. Bon. Doncas, lo mètge me fasquèt dintrar e me trobère davant el amb mon libre a la man. Lo pausère sus la cadièira al ras de ieu. Al moment de me'n anar, lo mètge prenguèt lo libre e me demandèt de lo sègre davant un mòble al fons de la pèça. Sul mòble, una fòtò bèla, de monde a taula, defòra. Aquí, pausèt son det sus un òme : Tolstoï. Pièi, me fasquèt veire un altre òme : son grand. Mos uèlhs fasquèron : Tolstoï sus la fòtò, mon libre, lo mètge, Tolstoï sus la fòtò, mon libre, lo mètge... Me cresètz, e ?
24/06/2009
Robert Lafont es mòrt aqueste matin
Le Monde : http://www.lemonde.fr/carnet/article/2009/06/30/robert-lafont-linguiste-ecrivain-occitan_1213508_3382.html#ens_id=1213580
22/06/2009
La burqa en França
O aurètz compres, soi bravament estacada a l'umanism e a la laïcitat. Cadun fa coma vòl mès sèm dins un país laïc e se cal plegar a las règlas qu'avèm metudas tant de temps a establir. Las femnas que pòrtan la burqa dins lor país fan coma vòlon, amai en França dins las carrièiras s'aquò lor agrada. Se poirián ben metre un asagador sul cap, rabalar una pèirassa estacada a la cavilha o se metre a caminar a pas ranquet, qu'aquò me fariá pas res. O veson... E s'aquò's l'òme que lor impausa aquò, lor caldrà, pauretas, esperar qualques sègles per far bolegar tot aquò... Naltras, nos sèm desliuradas de peses aicí tanben mès a calgut de temps. Solament, aicí, i a d'endreches coma l'escòla, l'ostal de comuna, l'espital, lo tribunal (…) que, se l'òm vòl quicòm, òm deu far veire lo morre. Elas veson tot e lo mèstre d'escòla auriá pas lo drech de veire se "l'afar" (la saca) que ven cercar l'enfant a la fin de la classa es vertadièirament la maire de l'enfant ? Mascat, tot es permés, coma lo temps de Carnaval.
20/06/2009
Las Borinas (seguida 2)
Junh de 2009
• Òsca a la librariá francesa de Roma (aquela qu'es pas luènh de la plaça Navòna) que a de Rebecca Dautremer.
• Vergonha a la premsa que conta n'impòrta qué, coma de costuma, après lo crash del Riò-París d'Air-France al mièg de l'Atlantica, 228 mòrts.
• Vergonha a Daniel Cohn-Bendit e François Bayrou qu'an fach de politica de cagadors sus França 2 dins l'emission d'Arlette Chabot consacrada a las eleccions europencas. Soi anada votar, mès de recuolons.
• Òsca a Maime qu'a publicat una polida aficha sus Jaurès e lo FN http://ieumaitot.nireblog.com/post/2009/06/04/jaures-e-lo-fn (auriái just ajustada la negacion en bas)
• Vergonha a la condamnacion, en Corèa del Nòrd, de doas jornalistas americanas, Euna Lee e Laura Ling, a 12 ans de trabalhs forçats. N'ai ja parlat.
• Òsca a l'anulacion de las municipalas de Corbeil-Essonnes (Serge Dassault).
• Òsca a Obama que vòl tornar metre la Corèa del Nòrd dins la tièira dels paisses terroristas.
• Vergonha a l'avenguda balhada al subreliberal José Manuel Barroso per un altre mandat a la Comission europenca.
• Vergonha a Obama, Sarkozy, Chirac e los altres que saludan la memòria d'Omar Bongo.
• Vergonha als 24000 € per jorn que va tocar Ronaldo al Real de Madrid. Es n'impòrta qué.
• Òsca a Eva Joly que conta cossí èran vertadièirament (e dempièi De Gaulle) las relacions entre la França e lo Gabon d'Omar Bongo.
• Vergonha a la reeleccion de Mahmoud Ahmadinejad en Iran. E vergonha a Chavez que n'es urós.
• Òsca a la reguitnada del pòble d'Iran après la reeleccion d'Ahmadinejad.
• Òsca a l'idèia d'una lei sus lo pòrt de la burqa en França.
• Vergonha a aquelses pichons mèras de campanhas que, un còp elegits, fan pas res pus que de pagar lo lum e lo telefòn e fan mème pas valer l'argent que lor es balhat cada annada : pas de projècte, pas d'emmèrdas.
• Òsca a Rodés que va avure son musèu Pierre Soulages.
• Vergonha al cancèr qu'a pres aquela ginta dançaira alemanda de 68 ans, Pina Bausch.
• Vergonha a aquelses Prega-Dius que dison que la filhòta sola salvada del crash de l'A310 París-Comòras es estada salvada per Diu. E de qu'a fach Diu per las 152 altras personas ?
19/06/2009
Fèsta de las maires
18/06/2009
Aung San Suu Kyi
14/06/2009
Las Borinas (seguida)
Sèm dimenge a ser. Aquò i es, las sots de Las Borinas son prèstas pels òmes de mestièrs : peirièrs, fustièrs e teulaires. Dissabte : 60 parelhs de manòtas per adujar. Dimenge : 30 parelhs. Avián previst de netejar pas que las sots que son contra lo camin (1/3 del trabalh), avèm netejadas totas las sots e, en mai d'aquò, avèm palada la calada (qu'èra acaptada de tèrra e d'èrba). Una capitada vertadièira. Aquò fa un polit ensem : una cort carrada e barrada d'un polit portal amb d'ostalons sus tres costats.
Las sots son privadas, lo proprietari nos daissa far e prestarà l'endrech per de manifestacions culturalas (la cort penja coma un amfiteatre). Atal, tot lo monde es content.
Del temps qu'una còla trabalhava a las sots, una altra tornava montar una paret de sosten del trepador de cargament del sòl, al ras de la carretariá. En pèira seca, evidentament. Après, caldrà far encara de jornadas per rasclar lo dessús d'aquel trepador, qu'aquí tanben i a una calada. I serai.
La mirga a soslevada la montanha.
(La fòtò data de 1965, quand las teuladas èran encara en plaça e las parets drechas.)
13/06/2009
Las sots de Las Borinas
Aqueste ser, soi anada a una conferéncia sus la bòria de Las Borinas (sus la rota entremièg Laissac e Gabriac) que dependiá, un còp èra, de la domariá d'Aubrac. Coma o podètz veire, tot i es plan servat e la carretariá es pas de creire. I an virat lo film "Fanfan la tulipe" amb Penelope Cruz e Vincent Pérez en 2002, talament qu'aquò's polit.
Aqueste ser, an presentat l'istoric de la proprietat mès aquela amassada èra sustot lo punt de partença d'una òbra que pròba qu'una mirga pòt soslevar una montanha.
Quand òm arriba a Las Borinas, a man esquèrra, òm tròba las sots del temps passat que son totas desboseladas. E ben, an decidit de las tornar bastir. Los dorsièrs son estats pesucs a montar mès, de la volontat de un o dos, es nascut un vam que s'arrestarà pas. Aquò comença dissabte e dimenge 13 e 14 de junh : cadun es convidat a venir amb sas manòtas sortir las pèiras, las fustas, lo frami... I a setze sots, ostalets acoconats los uns contra los altres, amb una calada al mièg.
Se venètz a l'Estivada de Rodés, anatz veire Las Borinas (de Rodés, sègre Severac lo Castèl e sortir a Laissac direccion Espaliu).
12/06/2009
Puta de cat !
Dempièi gaireben un mes, tròbave pas un moment per menar lo meun cat-bèl-negre-e-gròs al veterinari. Vesiái ben que patissiá pas mès aviá una aurelha coma una ceba. Duèi, i soi anada. Coma ai un cat-bèl-negre-e-gròs que bolega pas gaire ni de l'ostal ni dins la siá vida, ai pas jamai crompada de gàbia. Mès ara, cossí far ? E ben lo te metère dins l'autò coma aquò. Dins la davalada, s'ajacèt pel sòl, completament aclatat, e fasquèt pas que de miaunar, de tant qu'aviá paur (me cal dire qu'es de 1994 e que l'ai pas fach gaire viatjar). Arribats al veterinari, comence de sortir per anar veire se i aviá pas un rodvailer que trevava dins l'endrech. Res. Me'n tòrne doncas a l'autò per assajar de trapar la bèstia per la pèl del còl e, al moment que l'anave acrancar, rop ! m'escapa... E lo paure el d'anar córrer drech davant el... E ieu darrèr ! Urosament, la carrièira que èrem es tranquila. Bon. De qué far, ara ? El, voliá pas res saupre. Caminava, caminava. Pièi, tot en un còp, sai pas per de qué, se tanquèt, se revirèt, m'agachèt e s'assetèt. Ne cresiái pas mos uèlhs (que m'amaginave ben que lo tornariái pas jamai veire)... Me sarrère d'el, l'alisère e se daissèt trapar. D'aquel temps, la veterinària arribava amb de croquetas per assajar de lo far venir. Quand òm l'agacha, òm vei plan que lo talent es pas la causa que lo tarabusta lo mai... Çaquelà, l'aviá pas vist, ela, lo cat, aviá pas avut lo temps ! Lo menère sus la taula e la filha li netegèt l'aurelha. El, de la calor e de la paur, aviá los coissins dels pès trempes e la lenga que penjava coma la d'un can. Per tornar montar, crompère una gàbia. La veterinària a dich que l'aurelha demorariá benlèu coma una ceba mès aquò fa pas res. Ara, ai un cat-bèl-negre-e-gròs-amb-una-aurelha-coma-una-ceba.
10/06/2009
Kadhafi a Roma
Eleccions europencas
08/06/2009
Omar Bongo seriá mòrt. Qual vòl tornar prene de nolhas ?*
07/06/2009
05/06/2009
Lenga e cultura occitanas
6 de junh, granja de Floirac (comuna d'Ònes, al ras de Rodés), assisas departamentalas de la lenga e de la cultura occitana.
Roergue, aquò's :
L'Estivada de Rodés (40 000 personas), l'operacion "al canton" (23 ans de colectatge, d'edicions e de conferéncias), de teatre, d'editors, de creators, 2 calendretas (80 escolans), 5 escòlas publicas bilingas (450 escolans), una còla d'intervenents dins las escòlas primàrias (3000 enfants tocats), una trentena d'associacions occitanas...
04/06/2009
4 de junh de 1989 : Tian'anmen
01/06/2009
Ais de Provença
Duscas al 27 de setembre, a Ais, al musèu Granet, exposicion Cézanne-Picasso. L'ainat e lo capdet, que se son pas jamai crosats mès...
Inscription à : Articles (Atom)


text:
• Òsca a la liberacion de Thierry Dol, Daniel Larribe, Pierre Legrand e Marc Féret, ostatges al Niger dempuèi 3 ans.
31/10/2013
Octobre de 2013
• Òsca al Papa Francés I qu'es pas tant papa que n'a la mina (particularament sus la plaça de las femnas dins la Glèisa, metre los refugiats dins los convents voides).
• Vergonha a la stigmatizacion del pòble Ròm. Vertat que i a de problèmas locals mas la generalizacion es totjorn dangièirosa.
• Òsca a la justicia que met lo nas dins la familha Dassault.
• Vergonha a la misèria que buta tant de monde d'Africa dins de batèus de fortuna per venir cercar un monde melhor en Euròpa (300 mòrts pescats a Lampedusa en Italia). Una mar de mòrts.
• Vergonha a la mòrt qu'a pres Patrice Chéreau, Daniel Duval e Georges Descrières.
• Vergonha al Tea-party (drecha extrèma als USA) qu'a assajat a blocar lo país per demandar la fin de la seguretat sociala per totes mesa en plaça per Obama.
• Òsca a la liberacion de Thierry Dol, Daniel Larribe, Pierre Legrand e Marc Féret, ostatges al Niger dempuèi 3 ans.
• Òsca a la liberacion de Thierry Dol, Daniel Larribe, Pierre Legrand e Marc Féret, ostatges al Niger dempuèi 3 ans.
28/10/2013
21/10/2013
Georges Descrières (1930-2013)
Ai totjorn aimat lo generic. Auriái volgut avure totjorn quauqu'un al ras de ieu per dançar coma dins lo generic.
09/10/2013
Prèmi Nobel de paciéncia...
...decernit a Inou*, mon lapin
(uèlhs barrats, nas laurat, còl machugat).
*Aquò vòl dire "can" en japonés.
(uèlhs barrats, nas laurat, còl machugat).
*Aquò vòl dire "can" en japonés.
08/10/2013
Patrice Chéreau (1944-2013)
Nina Simone - Keeper of the flame
(Ceux qui m'aiment prendront le train)
07/10/2013
Quand Milhau èra catalano-aragonesa
Los 4, 5 e 6 d'octobre, se tenguèt a Milhau un collòqui sus La vicomté de Millau au temps de la domination catalano-aragonaise.
Son intervenguts : Jacques Frayssenge (Milhau), Jean-Marie Carbasse (istòria del drech, Montpelhièr), Martin Alvira Cabrer (tractat de Milhau 1204, Madrid), Jérôme Belmon (comtes de Rodés, Ecole des Chartes), Laurent Macé (sagèls e eraldica, Tolosa), Xavier Sanabuja Anguera (numismatica, Barcelona), Jean Delmas (roman de Jaufre, Rodés), Anne Brenon (Cançon de la crosada, CIRCAED), Pilar Jimenez (Muret 1213, Toulouse, CIRCAED), Françoise Galès (Torre dels reis d'Aragon, Milhau), Alain Vernhet (Sant-Martin de Prís, Milhau), Jacques Miquel (Templièrs e Espitalièrs, Milhau).
Al sègle XII, los comtes de Tolosa e los reis d'Aragon se grapinhavan de longa dins çò qu'apelam duèi lo grand sud de França. Los Aragoneses tenián bravament de plaças en Roergue. Los senhors locals sostenián siá lo comte de Tolosa, siá lo rei d'Aragon, o quora un, quora l'autre. Lo comte de Rodés èra sometut als dos : vassal de dos poders rivals, adujarà quora un, quora l'autre. Amb los sagèls de las familhas, podèm saupre s'èran puslèu del costat raimondenc o del costat dels Aragoneses. A Najac (oest), èran puslèu de Ramondencs, a Severac (pas luènh de Milhau), puslèu del costat dels Aragoneses. S'opausavan mas, tant las colors catalano-aragonesas (bandas rossèlas e rojas) coma la crotz dicha occitana dels comtes de Tolosa, tot vendriá de Provença.
A Milhau, los reis d'Aragon avián lor torre. Es ara la basa de çò qu'apelan lo beffroi. Los consuls de Milhau estimavan mai los Aragoneses que nos pas los de Tolosa per çò que respectavan mai las libertats de la vila (carta de Milhau, 1187, jos Alfonsa d'Aragon).
Dins l'istòria de Roergue, los Aragoneses son tanben importants per çò que son elses que balhèron de tèrras als Templièrs sul Larzac. Templièrs qu'assajaràn totjorn de demorar en defòra dels conflictes locals (e que nos daissaràn de cartularis escriches en occitan).
En 1204, Pèire II d'Aragon, Raimond VI de Tolosa e Alfonsa II de Provença (fraire del rei d'Aragon) signèron un tractat d'ajuda mutuala, tractat ofensiu e defensiu. Lo tractat ditz pas contra qual. La meteissa annada, Pèire II d'Aragon condamnèt l'eretgia (s'anarà far coronar a Roma en 1205 per Innocent III). Benlèu que lo tractat de Milhau de 1204 es estat signat per assajar d'empachar una intervencion armada contra l'eretgia… E benlèu tanben que lo tractat de Milhau a dubèrt los uèlhs del papa e los del rei de França sus un sud poderós… La question demòra pausada.
Reconciliats dempuèi la fin del sègle XII (1190), comte de Tolosa e rei d'Aragon se batràn amassa a Muret en 1213, mas i subiràn lor ultima desfacha contra las armadas francesas e Pèire II i daissarà la vida. Son filh Jaume Ièr abandonarà tot aicí per se virar cap a la pininsula iberica (refusarà d'adujar los Occitans contra lo rei de França en 1226). Coneissèm la seguida.
Cal notar que lo roman de Jaufre, roman arturian de la fin del sègle XII o de la debuta del sègle XIII, escrich en occitan, es dedicat a un rei d'Aragon (siá Alfonse II, siá Jaume Ièr, puslèu lo segond).
La segonda jornada del collòqui s'acabadèt per la visita de la Torre dels reis d'Aragon, carrièira drecha, a Milhau, e per la visita dels vestigis de la glèisa e del cementèri de Sant-Martin de Prís, al ras de Creissèls. Es aquí que Raimond VII tombèt malaute en tornant d'acompanhar Loís IX a Aigas-Mòrtas en 1249. I redigiguèt son testament, balhant tot a sa filha unenca Joana maridada al fraire del rei de França. Lo darrièr de la dinastia ramondenca moriguèt quauques jorns après, lo 27 de setembre, a Milhau o pas luènh de Milhau. Ai legit sai pas ont qu'avián davalat son còrs a Tolosa pel Tarn. Sai pas s'aquò's validat pels istorians.
La tresena jornada siaguèt consacrada als Templièrs e Espitalièrs amb la visita de La Cobertoirada e de Santa-Aulària de Cernon jos la direccion de Jaume Miquèl del Conservatòri Larzac templièr e espitalièr. Voliái pas mancar aquò e soi pas estada decebuda. Ara cal esperar los actes d'aquel collòqui tant enriquissant.
01/10/2013
Inscription à : Articles (Atom)


text:
Sabètz qu'es una lenga mès ne sabètz pas mai? Volètz enriquir la vòstra cultura generala?
Ne volètz saber mai suls locutors e lors usatges. Qui ? Quant ? Ont ? Perqué ? e cossí l'utilizan ?
Avètz ausit díser qu'èra una lenga de milhor apréner, vos agradariá saber s'aquò's vertat, e s'aquò's vertat, perqué ?
Avètz enveja de ne saber mai abans de vos lançar? de conéisser las diferentas possibilitats d'aprendissatge?
Volètz apréner l'espéranto de faiçon autonòma, sètz familiarizat amb Internet, venètz descubrir qualques sites plan utiles per començar vòstre aprendissatge sus basas bonas !
Nos interessarem en particulièr al site Lernu.net, mina d'aisinas e de ressorsas que i podèm de còps passar a costat.
Que fa de l'esperanto una lenga que se ditz mai aisida que non pas las autras ? Venètz descubrir d'un biais ludic qualques règlas de l'esperanto.
Aqueste talhèr sovent es prepausat al moment de forums associatius.
Se sètz responsable d'una estructura, d'un lòc associatiu, d'un centre cultural, un establiment escolar, podèm prepausar aquelis talhèrs dins le quadre de vòstras activitats o de vòstra programacion.
Aquestis talhers son modulables e adaptables segon le public. Contactatz-nos per discutir de las modalitats.


text:
Títol : Los mots e lo baston
Autor : David Grosclaude
Editor : ADEO
Lenga : occitan gascon, francés
Data d'edicion : 2017
Tà'n saber mei
David Grosclaude que hè sortir a las edicions ADEO un obratge consacrat au son combat per la lenga occitana atau com la soa experiéncia d'eslejut. David Grosclaude que i defend la tèsi que la defensa de la diversitat linguïstica e la defensa de la diversitat biologica e son ligadas au delà.
Lo libe qu'ei sortit en duas versions, l'ua en occitan e l'auta en francés. Que podetz léger un tròç deu prumèr capitol suu site personau de l'autor.


text:
04/03/2016
Raibe negre 14 per Gilbert Borgés
Freg. Auriá degut me mesfiar. Aviá credat lo tipe mai d'un còp. Sus son telefonet. Respondiá pas. Li aviá laissat daus messatges. Sens responsa. Pas normau. Pas logic. Mas era en rota. Tròp tard per far demieg-torn.
'Riebe a la nuech. Ai nonmas l'adreça dau vilatge. Coneisse còp sec la maison. Era sus la foto. Aisat : en faciá dau restaurant. 'Reste la veitura a meitat sus lo trapador. Telefonet. Pas de malhum. Merda !
Suerte lo papier ente ai tot imprimit. Davale de la veitura. Odor de fumada. Lo freg pica. M'enquilhe lo manteu. Totjorn lo freg. Ai lo nom dau proprietari.
Tot l'en-bas de la maison es 'lumat. Grand. Subregrand. Doas pòrtas. Segurament dos apartaments. Vau a la prumiera pòrta. Pas de nom. Vau a la segonda. Pas de nom. Una eschinleta. Apoie dessus. Marcha pas. Tuste. Ren. Degun.
Tòrne a la prumiera pòrta. Tras la fenestra, vese una brava taula. Quatre 'sietas. Quatre veires. Un tipe sietat dins un grand fautuelh. Faciá a la television. Tuste a la pòrta. Ren. Tuste a la fenestra. Lo tipe se quilha e se'n ven drubir.
« Fasetz excusa, cherche Monsur Lerche.
- Quo es me.
- Deviá 'ribar deser.
- Lo jaic es preste.
- Pas aisat de vos junher…
- Sabe. Ai nonmas laissat mon numeró de telefonet e i a pas de malhum. »
Deve me contentar de quò. Montam un eschalier defòra. Puei un autre. Traversam una terrassa. Autre eschalier. En fer. Novela terrassa. But la pòrta. L'apartament. Jos la teulada. Un bon endrech per se clachar. Freg.
Me monstra lo fonccionament de la television. Podrai segre las informacions.
« E per la rantela ? L'anonça disiá que i aviá la rantela…
- Vau vos balhar lo còde. Atencion, los eschaliers eslampian. »
Segue. Tombe pas. Me fai entrar. Passam rasis la bela taula. « Espere ma filha... » Prene lo còde darrier la box.
Quó sufis pas, çò-ditz l'ordinator. Fau apoiar sus lo boton de la box. Tòrne davalar. Lo tipe es sietat dins son grand fautuelh en faciá de la television. Tuste a la fenestra. Bolja pas. Mai fòrt. Devira la testa devers me. M'espiá un moment tras la vitra puei tòrna a sa television. Pas moien d'aver son atencion. Tòrne tustar. Tua la tele. Se leva. Vai tuar la lum. Doman. Benleu…
Tòrne a l'apartament. Prene una docha. Quò cola negre. Fai un freg de lop dina la sala de banh.
Barre los contravents. La montanha crama. Los termes son envertolhats d'una lutz roja e rossa. Espie un moment.
Me coije dins un daus tres liechs plunhats dins la chambra. Lo parquet es pas drech. Nimai lo liech. Lo quite matelas cola vers la mança. Me desvelhe au mitan de la nuech. Freg. Lo linçòu e las cubertas son tròp pitits per lo liech. De mai, lo comptador a disjonctat. Pus de chauffatge. Daus camions de pompiers passan a fons jos la fenestra. Ai freg.
Gilbert Borgés
19:06 Publié dans Cronicas d'autor, Raibes negres e Istòrias minuta de Gilbert Borgés | Lien permanent | Commentaires (0)
Les commentaires sont fermés.


text:
L'òme
de la nuèit
A
bocada de nuèit, un òme fotramen bèl, amb un
saile e un large chapèl negrese premena. « Tòu
! Tòu ! » creidats als chins que mèna. Quand
passa pels vialatges, lo monde espaurugats l'entendon gular :
« La
nuèit pòrta de sarrar sa pòrta ! »
Mè
sovène que, quand ère piaton, viscave vars La Chavada,
un vialatge de montanha entre Murat e Segur. Contra lo chapial de
nòstre ostal, i aviá un chasal. Aquita, aviá viscut una femna qu'apelavan l'Amelia.
Un
jorn de darrèira, l'Amelia èra estada amassar de las
amoras. Puèi, se botèt de faire la confitura. Quand
aguèt achabat son romanatge, anèt portar un pòt
a la vesina. Las doas femnas se botèron de batalhar, talament
que, quand l'Amelia tornèt chas èla, la nuèit
z-èra tombada. En arreibar a son ostal, s'aperceguèt
qu'aviá laissada la pòrta dubèrta. Qualqu'un
z'èra entrat : un òme fotrament bèl amb unsaile
e un large chapèl negre...
Podètz
pensar que l'Amelia dintrèt pas dins son ostal ! Se
despachèt
de tornar chas la vesina. Lo monde disián que fasiá
marcha la fusica. Z-èla saviá coma se desbarassar
d'aquela empaita d'òme. Quora li aguèt contat son
malur, la vesina la faschèt :
_
« E ben Amelia, as bien trabalhat : as laissat entrar lo
Diable dins l'ostal ! »
Mès
coma vesiá que l'Amelia z-èra prèsta de tombar
de rastèl, la vesina ajustèt :
_
« Escouta-me. Faràs tot çò que te
disa de faire. Per commençar, quand arreibaràs,
creidaràs « Al fuèc ! » tres
còps. L'òme saltarà. Entraràs,
sarraràs
la pòrta. Puèi, prendràs la balaja.
Balajaràs
ses pas. E, aprèssa, eschamparàs la balaja al fuèc.
Atau
faguèt l'Amelia. Creidèt « Al fuèc
! » tres còps. L'òme dispareguèt.
Entrèt, sarrèt la pòrta. Puèi,
prenguèt
la balaja. Balajèt les pas de l'òme. Ne'n profitèt
mèma per faire les caires... A la fin, eschampèt la
balaja al fuèc. A n-aquel moment, entendeguèt
l'òme
creidar :
_
« E ben, Amelia, aviás oblidat que la nuèit
pòrta de sarrar sa pòrta ?! »


text:
Pendent aguesta setmana s’a iniciat eth Cicle d’Actuacions de Dances Tradicionaus Araneses entad aguest ostiu, organizat peth Conselh Generau d’Aran e Foment Torisme Val d’Aran.
Era Còlha de Santa Maria de Mijaran, Es Corbilhuèrs de Les, Es Fradins de Vielha, Es Gripèts de Salardú e Es Sautarèths de Bossòst actuaràn, pendent diferenti dies de junhsèga, agost e seteme, enes diuèrses poblacions dera Val d’Aran.
Er objectiu d’aguestes accions ei auferir a locaus e toristes, mejançant era musica e es dances, part der auviatge culturau aranés.