text:
Relacion d'òrdre
En matematicas, una relacion d’òrdre dins un ensemble E es una relacion binària dins E que permet de comparar seis elements a cha dos d'un biais coerent (vejatz infra). Un ensemble provesit d’una relacion d’òrdre es un ensemble ordenat.
Somari
- 1 Definitions e exemples
- 2 Òrdre totau, òrdre parciau
- 3 Elements particulars d'un ensemble ordenat
- 4 Ensemble ben ordenat
- 5 Compatibilitat amb una lèi de composicion intèrna
- 6 Vejatz tanben
Definitions e exemples[modificar | modificar la font]
Relacion d'òrdre[modificar | modificar la font]
Una relacion d'òrdre (o : un òrdre) dins un ensemble E es una relacion binària dins E reflexiva, transitiva e antisimetrica :
-
- reflexiva, se tot element es en relacion amb eu, çò es :
- antisimetrica, se d'elements distints son jamai en relacion mutuala, çò es :
- transitiva, se dos elements son en relacion per l'intermediari d'un tresen, çò es :
Es de bòn veire que se es una relacion d'òrdre dins E, alora la relacion binària invèrsa , definida per
- se e solament se
es tanben una relacion d'òrdre dins E. En tota relacion d'òrdre es donc associada una relacion d'òrdre dicha invèrsa (pus pichon / pus grand, inferior / superior, divisor / multiple, etc.)
Se nòta sovent « ≤ » una relacion d'òrdre dins un ensemble E ; lo pareu (E, ≤) es sonat ensemble ordenat ; en aqueu cas, l'òrdre invèrs es notat « ≥ » ; per tot pareu (x, y) d'elements de E :
- .
Exemples e còntraexemples[modificar | modificar la font]
- Dins tot ensemble, l'egalitat es una relacion d'òrdre.
- Siá E un deis ensembles seguents :
l'ensemble deis entiers naturaus, l'ensemble deis entiers, l'ensemble dei racionaus, o l'ensemble dei reaus.
- Dins l'ensemble E, la relacion binària « es inferior o egau a » es una relacion d'òrdre. Se definís ansin :
onte
- Dins lo meteis ensemble E, la relacion binària « es estrictament inferior a » es pas una relacion d'òrdre car es pas reflexiva.
- Dins l'ensemble E, la relacion binària « es inferior o egau a » es una relacion d'òrdre. Se definís ansin :
- La relacion binària definida dins l'ensemble dei nombres complèxes per
es una relacion d'òrdre.
- Dins l'ensemble deis entiers naturaus non nuls, la relacion binària « es divisor de » es una relacion d'òrdre. Se definís ansin :
- Dins lo meteis ensemble , la relacion binària « es multiple de » es una relacion d'òrdre, invèrsa de la precedenta.
- Dins l'ensemble deis entiers non nuls, la relacion binària « es divisor de » es pas una relacion d'òrdre car es pas antisimetrica : 3 es divisor de −3 e −3 es divisor de 3, mai 3 es diferent de −3.
- Dins l'ensemble dei partidas d'un ensemble . la relacion binària « es inclús dins » es una relacion d'òrdre (vejatz lo diagrama çai sus, onte l'inclusion d'una partida dins una autra es representada per una sageta).
Relacion d'òrdre estricte[modificar | modificar la font]
A una relacion d'òrdre dins E notada « ≤ » s'associa naturalament sa restriccion, notada « < », ai pareus d'elements distints de E ». Per definicion :
- (x < y) se e solament se (x ≤ y) e (x ≠ y)
Per oposicion a la nocion de relacion d'òrdre estricte (qu'es pas reflexiva), se ditz sovent qu'una relacion d'òrdre (au sens definit precedentament) es una relacion d'òrdre larg.
Òrdre totau, òrdre parciau[modificar | modificar la font]
Definicions[modificar | modificar la font]
- Estent una relacion d'òrdre (larg) « ≤ » dins un ensemble E, se ditz que dos elements x e y de E son comparables se (x ≤ y) o (y ≤ x) .
- Una relacion d’òrdre (larg) es totala se per tot pareu (x, y) d'elements de E, x e y de E son comparables. Un ensemble provesit d’una relacion d’òrdre totau es sonat ensemble totalament ordenat.
- Una relacion d’òrdre es parciala s'es pas totala, valent a dire qu'existís dos elements de E que son pas comparables. Un ensemble provesit d’una relacion d’òrdre parciau es sonat ensemble parcialament ordenat.
Exemples[modificar | modificar la font]
- Dins un ensemble qu'a mai d'un element, l'egalitat es un òrdre parciau (dos elements diferents son jamai comparables).
- Cadun deis ensembles , , , , provesit de l'òrdre usuau , es totalament ordenat.
- L'ensemble , provesit de la relacion de divisibilitat, es parcialament ordenat ; per exemple, 2 e 3 son pas comparables per divisibilitat (2 es pas divisor de 3, e 3 es pas divisor de 2).
- L'ensemble dei partidas d'un ensemble , provesit de la relacion d'inclusion, es parcialament ordenat dins lo cas que a aumens dos elements (se a, b son dins dos elements diferents, lei dos ensembles , son pas comparables per inclusion).
Elements particulars d'un ensemble ordenat[modificar | modificar la font]
Siá un ensemble ordenat (E, ≤).
Minimum, maximum[modificar | modificar la font]
- Minimum, maximum de E
- S'existís un element a de E tau que per tot element x de E, a ≤ x, se ditz que a es lo minimum de E.
- S'existís un element b de E tau que per tot element x de E, x ≤ b, se ditz que b es lo maximum de E.
- Minimum, maximum d'un sosensemble de E
Se generaliza lei definicions precedentas a una partida non vueja F de E
- S'existís un element a de F tau que per tot element x de F, a ≤ x, se ditz que a es lo minimum de F.
- S'existís un element b de F tau que per tot element x de F, x ≤ b, se ditz que b es lo maximum de F
Se pòt qu'existigue pas de minimum (o de maximum), mai se n'i a un, es unic (en causa de l'antisimetria).
Nota : s'utiliza lo mot extremum per designar un minimum o un maximum.
Exemples[modificar | modificar la font]
- Ordenat per l'òrdre usuau, a un minimum (0) e pas de maximum ; leis ensembles , , an ges d'extremum.
- Ordenat per la relacion de divisibilitat, l'ensemble a un minimum (1) e pas de maximum.
- Ordenat per la relacion d'inclusion, a un minimum (l'ensemble vuege ) e un maximum ().
Element minimau, element maximau[modificar | modificar la font]
- S'existís un element a de E tau que , se ditz que a es un element minimau de E (autrament dich, l'unic element x de E tau que x ≤ a es a).
- S'existís un element b de E tau que , se ditz que a es un element maximau de E (autrament dich, l'unic element x de E tau que x ≥ b es b)
S'existís dins E un minimum (respectivament un maximum), es lo solet element minimau (resp. maximau) de E. Dins lo cas d'un ensemble totalament ordenat, lei nocions de minimum e d'element minimau (resp. de maximum e d'element maximau) coïncidisson. Un ensemble parcialament ordenat pòt aver mai d'un element minimau e/o mai d'un element maximau.
Exemples[modificar | modificar la font]
- Ordenat per la relacion de divisibilitat, l'ensemble a per elements minimaus lei nombres premiers.
- Ordenat per la relacion d'inclusion, l'ensemble dei partidas non vuejas d'un ensemble (non vuege) a per elements minimaus lei singletons, çò es lei sosensembles qu'an ren qu'un element.
Minorant, majorant[modificar | modificar la font]
Siá F un sosensemble non vuege de E.
- S'existís un element a de E tau que a ≤ x per tot element x de F, se ditz que a es un minorant de F. Lo sosensemble F es dich minorat (valent a dire qu'a aumens un minorant).
- S'existís un element b de E tau que x ≤ b per tot element x de F, se ditz que b es un majorant de F. Lo sosensemble F es dich majorat (valent a dire qu'a aumens un majorant).
- Se ditz que F es boinat (o bornat, bolat) s'es au còp minorat e majorat.
Boina inferiora, boina superiora[modificar | modificar la font]
Siá F un sosensemble non vuege de E.
- Se F es minorat, e se l'ensemble de sei minorants a un maximum, aquest es sonat boina inferiora (o bòrna inferiora, bòla ...) de E e es notat : .
- Se F es majorat, e se l'ensemble de sei majorants a un minimum, aquest es sonat boina superiora (o bòrna superiora, bòla ...) de E e es notat : .
Se F a un minimum (resp. un maximum) alora a una boina inferiora (resp. una boina superiora) que coïncidís amb eu. Mai, reciprocament, l'existéncia d'una boina inferiora (resp. d'una boina superiora) implica pas l'existéncia d'un minimum (resp. d'un maximum).
Una proprietat remarcabla de l'ensemble dei reaus, provesit de l'òrdre usuau, es que tota partida non vueja e minorada (resp. majorada) a una boina inferiora (resp. una boina superiora).
Exemple[modificar | modificar la font]
- Dins l'ensemble , provesit de l'òrdre usuau, l'interval a una boina inferiora (0) mai pas de minimum, e una boina superiora (1) qu'es tanben son maximum.
Ensemble ben ordenat[modificar | modificar la font]
Se ditz qu'una relacion d’òrdre dins un ensemble E es un bòn òrdre se tota partida non vueja d'aquel ensemble admet un element minimum (un pus pichon element). Un ensemble provesit d'un bòn òrdre es sonat ensemble ben ordenat.
Un bòn òrdre es necessariament un òrdre totau, mai la recipròca es faussa (vejatz infra). L'axiòma de Zermelo, equivalent a l'axiòma de la chausida, afierma que tot ensemble pòt èsser ben ordenat.
Exemples e còntraexemples[modificar | modificar la font]
- Tot òrdre totau dins un ensemble finit es un bòn òrdre.
- L'òrdre totau usuau dins l'ensemble deis entiers naturaus es un bòn òrdre.
- L'òrdre totau usuau dins l'ensemble dei reaus es pas un bòn òrdre ; per exemple, l'interval a pas d'element minimum.
Compatibilitat amb una lèi de composicion intèrna[modificar | modificar la font]
Se ditz qu'una relacion d’òrdre « ≤ » dins un ensemble E provesit d’una lèi de composicion intèrna « » es compatibla amb aquela lèi se :
- quins que sián x, y, z elements de E, (x ≤ y) implica (x z ≤ y z) e (z x ≤ z y)
En aqueu cas :
- quins que sián x, y, z, w elements de E, (x ≤ y) e (z ≤ w) implica (x z ≤ y w)
Per exemple :
- L'òrdre totau usuau dins l'ensemble dei reaus es compatible amb l'addicion mai pas amb la multiplicacion.
- L'òrdre totau usuau dins l'ensemble dei reaus positius es compatible amb la multiplicacion.


c: text/html

text:
Harcourt
Harcourt en normand (Harcourt en francés) es una comuna normanda, situada dins lo departament d'Eure e la region de la Nauta Normandia.
Somari
Geografia[modificar | modificar la font]
Comunas vesinas[modificar | modificar la font]
Istòria[modificar | modificar la font]
Es çò fief d'origina de la familha ducale de Harcourt, una de las mai ancianas familhas nòblas de França e de Angleterre (primièra mitat del Sègle IX).
C'est le fief d'origine de la famille ducale d'Harcourt, une des plus anciennes familles nobles de France et d'Angleterre (première moitié du Modèl:IXe siècle).

robotstxt: allowed

filter: keep


text:
IBM
IBM, acronim de International Business Machines es una societat multinacionala originària deis Estats Units d'America especializadas dins lo domèni de l'informatica materiala e logiciala.
La societat naissèt lo 16 de junh de 1911 de l'union de la Computing Scale Company e de la Tabulating Machine Company sota lo nom de Computing Tabulating Recording Company (CTR). Cambièt puei de nom per devenir International Business Machines Corporation lo 14 de febrier de 1924. Son escais-nom 'Big Blue fa referéncia a lo color de son logo.
Au començament des annadas 1980, la mesa sus lo mercat de son ordinator personau anomenat IBM PC a l'entorn d'un processor Intel x86 e amb una arquitectura dubèrta permetent a d'autreis societat de ne fabregar de versions "compatiblas" cambièt l'informatica personala.


text:
Cambajon de Baiona
Lo Cambajon de Baiona es un cambajon francés que benefícia d'una Indicacion geographica protegida. L'elevatge dels pòrcs se fa amb una alimentacion que ten almens 60 % de cerealas e la decopa deu èsser del tipe Sud-Oèst. Es a dire que lo cambajon fa 8,5 kg almens, una abséncia de deca d’aspècte e una qualitat de la carn e del gras. La copa es redonda, lo garron es desjuntat o ressat al nivèl del desnosador e l’espessor del gras a l’aplomb de la cap del amaluc es almens de 10 mm[1].
Zòna de produccion[modificar | modificar la font]
Lo cambajon es dich de Baiona mas la zòna de produccion es pas limitada a la comuna de Baiona. L'elevatge se fa dins 22 departaments francés, mas la transformacion se fa unicament dins 4 departaments : Lanas, Nauts Pirenèus, Pirenèus Atlantics e dins Gers. Lo salatge se fa amb un sal del bacin d'Ador.


text:
Golf del Sant Laurenç
Lo golf del Sant Laurenç (en anglés Gulf of Saint Lawrence, en francés Golfe du Saint-Laurent) es un vast golf de l'èst de Canadà comunicant amb l'ocean Atlantic. Es la boca d'un larg baçin dels Grands Lacs nordamericans. Lo riu Sant Laurenç s'i escampa, dins lo mai grand grau del mond.
Somari
Idrografia[modificar | modificar la font]
Lo golf del Sant Laurenç es limitat al nòrd per la peninsula del Labrador comprenent la còsta Nòrd del Quebèc, a l'èst per Tèrra Nòva, al sud per la Nòva Escòcia (subretot l'illa del Cap Breton), e a l'oèst par la Gaspesia e lo Nòu Brunswick.
S'escampa dins l'Atlantic per doas passas: l'estrech de Belle Isle entre Tèrranòva e Labrador e l'estrech de Cabot entre Tèrra Nòva e l'illa del Cap Breton. Una tresena boca, l'estrech de Canso entre l'illa del Cap Breton e la Nòva Escòcia continentala, foguèt tancada per la construccion de la levada de Canso en 1955.
Lo golf possedís un braç que fan partit la baia de las Calors, l'estuari de la riu Miramichi, la baia St. George's, e l'estrech de Northumberland.
Tributaris[modificar | modificar la font]
L'estuari del riu Sant Laurenç rejonh lo golfe per dos estrechs de cada costat de l'illa d'Anticosti: l'estrech de Jacques-Cartier al nòrd, entre l'illa e la Còsta Nòrd, e l'estrech d'Honguedo al sud, entre l'illa e la Gaspesia.
En mai del riu Sant Laurenç, lo golf a per tributaris lo riu Miramichi, lo riu Natashquan, lo riu Ristigouche, lo riu Margaree, e lo rui Humber.
Illas[modificar | modificar la font]
Lo golf comprend qualques grandas illas, que l'illa d'Anticosti, l'illa del Prince Edoard e las illas de la Magdalena.
L'illa de Sant Pau, al larg de l'illa del Cap Breton, escaissada lo cementèri del golf, remembrant los nombroses [[naufragi]s] que s'i produguèron.
L'illa Bonaventure prèp de la Gaspesia e l'illa Brion e los « ròcs dels aucèls » al nòrd-èst de las illas de la Magdalena son d'importants refugis d'aucèls migrators servat pel Servici canadian de la fauna.
Estuari del Sant Laurenç[modificar | modificar la font]
L'aiga salgada del golf, venent de l'ocean Atlantic, remonta dins lo riu Sant Laurenç fins a l'Illa d'Orleans, prèp de la vila de Quebèc.
Istòria[modificar | modificar la font]
Lo primièr escambi plan documentat entre Europèus e Amerindians dins la region del golf se faguèt al Nòu Brunswick lo 7 de julhet de 1534, menat per Jacques Cartier, l'enviat oficial del rei de França. Mas de pescaires europèus (Bascs, Bretons, Normands…) avián davançat aquel darrièr, car frecantavan las còstas del golf (e lors ocupants) cada estiu. Cela, pas sonque suls tèus de Tèrra Nòva mas subretot ont abondava subretot merluça.
Perque fasián longtemps secar lors presas al solelh e al vent sus la plaja, los pescaires mancavan pas de veire d'autoctòn amb que cambiava de produichs metallics europèus (cotèls, inquets, pairòls…) o de merluças… contra de produchs locals (milh, carns de salvatginas, salmons, pichons fruchs, pèls…).
Lo Sant Laurenç que dona lo nom al Golf es Laurenç de Roma, diague martirizat dins los primièrs sègles de la crestiantat.
Geografia[modificar | modificar la font]
D'observacions topometricas sosmarinas del Golf de Sant Laurenç indican la preséncia d'una formacion circulara de prèp de 290 km de diamètre que lo centre es situat entre las Illas de la Magdalena e l'Illa del Prince Edoard[1]. Aquela estructura es benlèu un Cratèr d'impacte[2].
Nòtas e referéncias[modificar | modificar la font]
- ↑ 47° 06′ N 63° 03′ O / 47.100, -63.050.
- ↑ Jehan Rondot (1995). Les impacts météoritiques à l'exemple de ceux du Québec. Éditions MNH inc. p. 43.


text:
Choisy-le-Roi
Choisy-le-Roi es una comuna francesa, situada dins lo departament de la Val de Marna e la region d'Illa de França.
Somari
Geografia[modificar | modificar la font]
A Unitat|12| {km} de La nòstra-Madama de París e a Unitat|7| {km} de la Pòrta de Choisy, Choisy-lo-Rei es amb la capitala la sola municipalitat de la pichona corona a s'estendre de part e d'autra de la Seine.
Una rastreja cyclable longeant la Seine connècta Choisy-lo-Rei a París.
Comunas limitrophes : Alfortville al nòrd-es, Créteil a l'èst, Valenton e Villeneuve-Sant-Georges al sud-es, Orly al sud-oèst, Thiais a l'oèst, Vitry-sus-Seine al nòrd-oèst.
À 12 Modèl:Abréviation discrète de Notre-Dame de Paris et à 7 Modèl:Abréviation discrète de la Porte de Choisy, Choisy-le-Roi est avec la capitale la seule commune de la petite couronne à s'étendre de part et d'autre de la Seine.
Une piste cyclable longeant la Seine relie Choisy-le-Roi à Paris.
Communes limitrophes : Alfortville au nord-est, Créteil à l'est, Valenton et Villeneuve-Saint-Georges au sud-est, Orly au sud-ouest, Thiais à l'ouest, Vitry-sur-Seine au nord-ouest.


text:
Vous n'êtes pas connecté. Connectez-vous ou enregistrez-vous
Lo darrèr disc deu Dalfin
1 Lo darrèr disc deu Dalfin le Sam 18 Oct - 15:49
Lo ton vesin
Guelha de bonda
2 Re: Lo darrèr disc deu Dalfin le Sam 18 Oct - 16:26
Zengi
Trobador !!
3 Re: Lo darrèr disc deu Dalfin le Sam 18 Oct - 17:07
Cerièra de Mai
Trobador !!
4 Re: Lo darrèr disc deu Dalfin le Sam 18 Oct - 19:16
Lo ton vesin
Guelha de bonda
Matieu a écrit:Dens l'album qu'as crompat, gojat !
E se l'èi crompat per Itunes?
5 Re: Lo darrèr disc deu Dalfin le Dim 19 Oct - 3:18
Cerièra de Mai
Trobador !!
6 Re: Lo darrèr disc deu Dalfin le Dim 19 Oct - 11:45
Zengi
Trobador !!
Qu'ei con per'mor l'estuget qu'ei plan beròi !E se l'èi crompat per Itunes?
Quan crompas quauquarren per I Tunes, tota la moneda que va a l'artista, o I Tunes que se'n gaha drin tanben ?
Aqui, qu'as las paraulas de 7 cançons de l'album: http://www.paraulas.net/detalh_artiste.php?num=11
7 Re: Lo darrèr disc deu Dalfin le Dim 19 Oct - 12:52
Cerièra de Mai
Trobador !!
E dempuèi quora Apple son de filantròps ? De mai, mèfi, as pas lo dreit de copiar ton MP3 (aac en vertat) mai de 5 còps, o lo fichièr es fotut !Matieu a écrit:Quan crompas quauquarren per I Tunes, tota la moneda que va a l'artista, o I Tunes que se'n gaha drin tanben ?
A après verificacion, non, i a pas las paraules dins las infos de fichièr…
8 Re: Lo darrèr disc deu Dalfin le Lun 20 Oct - 23:28
Einucent
Occitan Warrior
Qu'es per quò que se 'pela I thunes ?Cerièra de Mai a écrit:Matieu a écrit:Quan crompas quauquarren per I Tunes, tota la moneda que va a l'artista, o I Tunes que se'n gaha drin tanben ?
E dempuèi quora Apple son de filantròps ?
se ne'n pòt far un .ogg ?De mai, mèfi, as pas lo dreit de copiar ton MP3 (aac en vertat) mai de 5 còps, o lo fichièr es fotut !
9 Re: Lo darrèr disc deu Dalfin le Lun 20 Oct - 23:36
Cerièra de Mai
Trobador !!
10 Re: Lo darrèr disc deu Dalfin le Sam 25 Oct - 19:03
Lo ton vesin
Guelha de bonda
Matieu a écrit:Aqui, qu'as las paraulas de 7 cançons de l'album: http://www.paraulas.net/detalh_artiste.php?num=11
Que i son las qu meii m'agradan. Mercés, l'òmi!
11 Re: Lo darrèr disc deu Dalfin Aujourd'hui à 1:26
Contenu sponsorisé
Sujets similaires
Permission de ce forum:
Vous ne pouvez pas répondre aux sujets dans ce forum


text:
Apocalipsi
Lo libre de l'Apocalipsi o Revelacion, es lo darrièr libre del Novèl Testament, e es pro diferent del rèsta, perque son contengut es profetic e simbolic sus la fin del monde.
Istoricament, se sap que l'Apocalipsi foguèt escrita a la fin del reialme de Domician, vèrs 95, alara que las persecucions romanas contra los crestians, que negavan adorar lo Cesar coma un dieu, s'intensifiquèron.
Somari
Autor(s)[modificar | modificar la font]
La tradicion crestiana atribuís lo libre a Joan, filh de Zebedèu e fraire de Jaume, apòstol de Jèsus e evangelista. L'autor s'identifica dins lo libre coma Joan, servent de Jèsus e alara en exili dins l'illa de Patmos (dins la mar Egèa) coma essent un testimòni de Jèsus.
La confidéncia d'aquel nom amb aquel de Sant Joan Evangelista e l'autor d'autres escrits del Novèl Testament es en granda partida la rason per que s'atribuís lo libre a l'apòstol Joan (a qui s'atribuís tanben l'Evangeli segon Joan e las tres letras). Mas dins l'Apocalipsi, l'autor fa solament mencion de son nom, sens s'identificar coma l'apòstol Joan dels Evangèlis. Dempuèi l'Antiquitat se questionat sus l'atribucion de l'òbra a Joan.[1]
Los autors modèrnes veson doas rasons fondamentalas per atribuir pas la paternitat a l'apòstol Joan:
- L'estil del libre es totalament diferent de l'estil de l'evangèli de Joan e sas letras.
- Cronologia, a la data que foguèt escrich l'apòstol Joan auriá agut 80 o 90 ans e lo pus probable es que seriá estat mòrt o tròp vièlh per escriure.
Cerintos[modificar | modificar la font]
Assignar una òbra a autor qu'èra un personatge de renom dins la fe, èra comun dins la tradicion de la literatura apocaliptica. Los crestians dels primièrs sègles consideravan que l'Apocalipsi èra estada escrita per un autre autor. Per exemple, Ipolit, dins son òbra "Contra Caium";[2] cita a un ceratan Caius qui sosteniá que l'Apocalipsi de Joan, foguèt una òbra escrita per Cerintos autor crestian gnostic. De fach l'Apocalipsi a de traches d'influéncia gnostica coma per exemple l'usatge de la numerologia e la guematriá que refortís la tesi de Cerintos coma possible autor d'aquela òbra apocaliptica.
Escrit Joanic[modificar | modificar la font]
Donat que l'apòstol Joan seriá èra fòrça vièlh quand escriguèt lo libre, d'unes preferisson atribuir l'Apocalipsi a un de sos disciples. Los estudis modèrnes gropan los escrits atribuits a Joan e los religan a una comunautat nomenada "joanina". Aquò significa que l'autor seriá pas necessàriament l'apòstol Joan, mas una comunautat que seriá estada fondada per el, o fòrtament influenciada per el. Aquela es la teoria defenduda per la majoritat dels erudits.
Divèrses autors[modificar | modificar la font]
Segon certans exegètas, l'Apocalipsi es un assemblatge de tèxtes variats d'autors benlèu diferents. D'unes parlan de doas, o d'autres de tres òbras diferentas, la majoritat d'origina josieva, mal compiladas per un redactor crestian en una epòca posteriora.[3]
Segon lo paire Boismard, professor de l'Escòla Biblica de Jerusalèm, dich que la partida pròpriament profetica (capítols 4 a 22) seriá estada compausada per dos apocalipsis diferentas, inicialament independentas e fusionadas apuèi dins un sòl tèxte. Concernissent las letras de las sèt glèisas (capítol 2 e 3) aurián existit separadament.
Lenga[modificar | modificar la font]
Tradicionalament se ditz que l'original foguèt escrich en grèc mas Dionis visquèt que lo dialècte e lenga èran pas exactament grècs mas que se trobava de modismes barbars.[4] Per d'autres [5] seriá benlèu un original escrich en Armèni, tradusit un primièr còp cap a l'ebrieu e ulteriorament cap al grèc. Las doas primièras versions aurián desaparegut a la fin del sègle I.
Estructura[modificar | modificar la font]
L'Apocalipsi es l'escrit mai ric en simbòls de tota la Bíblia e foguèt objècte d'estudis nombroses tot lo long de l'istòria.
Lo libre compta quatre partidas:
- Introduccion e Letras a las Glèisas (Ap 1-3).
- L'anhèl e los Sèt Sagèls (Ap 4-11).
- Lo Drac e la guèrra celestiala (Ap 12-20).
- La novèla Jerusalèm (Ap 21-22).
Estructura dividida en sèt grops, cada grop a son torn dividit en grops de sèt amb preludis e intermèdis.
- Las sèt letras a las Glèisas (Apocalipsi 1,4-3).
- Los sèt sagèls (Ap 4,1-8).
- Las sèt trompetas (Ap 8,2-11).
- Las sèt visions de la femna e del drac (Ap 12,1-14)5.
- Las sèt copas (Ap 15,1-16) .
- Los sèt quadres sus la casuda de Babilònia (Ap 17:1-19:10)7.
- Las sèt visions de la fin (Ap 19,11-22).
Lo tèxte se caracteriza per l'usatge de simbòls, frasas e discorsses amb sens figurat. Gaireben totes los estudis determinèron que al rèireplan del tèxte surgís lo ritme pròpri de la liturgia dels primièrs sègles del cristianisme.
Sinòpsi[modificar | modificar la font]
- Los capítols 1–3 contenon l'introduccion del libre e las letras a las sèt Glèisas d'Asia.
- Los capítols 4–5 son lo compte rendut de las visions recebudas per l'autor mostrant la majestat e la poténcia de la justícia de Dieu e de Crist.
- Als capítols 6–9, 11, Joan conta aver vist un libre sagelat de sèt sagèls, sagèls representant mila ans de l'istòria temporala de la tèrra. Aqueles capítols tractant subretot dels eveniments contenguts dins lo seten sagèl (vejatz Ap 8–9, 11:1–15).
- Lo capítol 10 parla d'un libre avalat per Joan.
- Lo capítol 12 rapòrta la vision del mal que comença dins lo cèl quand Satan se rebèlla e foguèt foragetat. La guèrra que comença alà continua encara mai sus la tèrra.
- Als capítols 13, 17–19, Joan descriu los reialmes terrèstres pervertits dominats par Satan e lor sòrt, e mai la destruccion finala del mal.
- Los capítols 14–16 descrivon la justícia dels sants al mitan del mal, just abans la segonda venguda de Crist.
- Los capítols 20–22 descrivon lo millenium, la creacion d'una segonda tèrra e la novèla Jerusalèm.
Canonicitat[modificar | modificar la font]
L'Apocalipsi es considerat un dels libres de mai controvèrsia e dificil de la Biblia, a causa de la multiplicitat de la interpretacions possiblas de las significacions dels noms e simbòls que son contats. La dintrada d'aquel tèxte dins lo canon biblic del Novèl Testament foguèt pas aisida, la polemica entre los Paires de la Glèisa a respècte de sa canonicitat durèt qualques sègles.
Per exemple:
- Origèn († 254) l'ignora,
- Eusèbi de Cesarèa († 340) cita totas les objeccions de Sant Dionis d'Alexàndria († 261).
- Lo Sinòde de Laodicèa (362) l'enclusís pas dins lo canon oficial dels libres de la Biblia.
- Dins la Stichometria de Nicefòr (sègle IV) lo catalòga dins los libres discutits, es a dire, non canonics ni apocrifes.
D'autres Paires de La Glèisa lo foragetèron o l'ignòran. Qualques glèisas coma aquela de Siria e de Palestina, acceptèron pas sa canonicitat fins al sègle V.[6]
Foguèt solament amb lo Concili de Trent (1545) que se classifiquèt definitivament dins los tèxtes canonics. Fòrça Glèisas Orientalas continuan de lo regetar fins a uèi.
Escòlas d'interpretacion[modificar | modificar la font]
Tot lo long dels sègles i aguèt diferentas escòlas d'interpretacion del contengut de l'Apocalipsi:
- Preterista. Soslinha la correspondéncia de las profecias de l'Apocalipsi pendent lo sègle I. Identifica als personatges del libre amb personatges istorics de l'epòca romana com Neron o Caligula.
- Idealista. Vei l'Apocalipsi coma una allegoria de combat esperital entre lo ben e lo mal.
- Futurista. Identifica los personatges de l'Apocalipsi amb diferents personatges que sorgiguèron dins l'istòria umana, coma l'identificacion de las Bèstias amb Napoleon Bonaparte, Hitler o Stalin.
- Istorica. Defend que l'Apocalipsi expausa lo dessenh major de Dieu per l'istòria, del començament cap a la fin, inclusent l'istòria particulara de la Glèisa.
- Anglicana L'escòla Anglicana defend que la cal veire coma un libre d'esperança e tanben un libre d'avertiment. Dona l'esperança als crestians que son persecutats, assegurant que lor sofriment siá pas van. Tanben avertís los non crestians dels eveniments avenidors e lor arribaràn. L'apocalipsi es un exemple tipic de la literatura apocaliptica josieva. Utiliza los imatges simbolics per comunicar l'esperança a aqueles que son en plena persecucion.
Personatges e luòcs[modificar | modificar la font]
- Armagedon, luòc de la batalha finala
- Antecrist, l'enemic de Crist
- Lo Drac Roge
- La Bèstia dels sèt caps
- Bèstia salvatge amb lo nombre 666
- Babilònia la granda, la granda prostituïda.
- Alfa e omega
- Libre de la Vida
- La Jerusalèm celestiala.
Vejatz tanben[modificar | modificar la font]
- Escatologia
- Millenarisme
- Nombre de la bèstia
- Nombre sèt
- Pantocrator
- Comentari de l'Apocalipsi.
- Alfa e omega.
Referéncias[modificar | modificar la font]
- ↑ (ca) Bíblia Catalana Interconfessional Introducció Apocalipsi
- ↑ (Hermathena, VI, p. 397 sq)
- ↑ (es)"Robert" Robert Ambelain Jèsus o el secreto mortal de los Templarios, pag. 31
- ↑ (ca)Eusebi de Cesarea, Història Eclesiàstica VII,XXV,26
- ↑ id "Robert"
- ↑ (ca)Bíblia Catalana Interconfessional- Introducció-Apocalipsi


text:
Batalha de Maipú
La batalha de Maipú qu'oposè las hòrças revolucionàrias argentinas (constituidas per l'Armada deus Andes qui comptava dab lo Regiment de Granadèrs a Chivau) e chilenas contra las òsts realistas comandadas per Mariano Osorio. Que s'escadó lo 5 d'abriu de 1818 dens la Vath de Maipo en Chile, pròcha de Santiago de Chile.
La victòria deus sud-americans que permetó d'assegurar la liberacion de Chile e atau de renforçar la libertat de las Províncias Unidas de l'Arriu de la Plata en bèth preparar la futura liberacion de Peró.
A la fin de la batalha, lo generau chilen Bernardo O'Higgins que's presentè dab ua herida arrecebuda a l'escadença de la soa derrota de Cancha Rayada entà saludar e mercejar José de San Martín.


text:
Un article de Wikipèdia, l'enciclopèdia liura.
Las activitats economicas tradicionalas dels Emirats Arabis Units son la recuelhuda de dàtils, las pèrlas, la cria de camèls e la pesca. Totun, e dempuèi la montada subta dels prèses internacionals del petròli de la Crisi del Petròli de l'an 1973, l'indústria petrolièra es la màger generadora de luòcs de trabalh e la majoritat dels emirats donèron de concessions per la recèrca de petròli e gas natural.

- ↑ The World Factbook. Consultat lo 11 de mai 2011


text:
Diego Rivera
Diego Rivera (Guanajuato, lo 8 de decembre de 1886- Mexico lo 25 de novembre de 1957) foguèt un pintor mexican, espós de la pintora mexicana Frida Kahlo.
Biografia[modificar | modificar la font]
Diego Rivera, que recebèt coma nom de bateg Diego María de la Concepcíon Juan Nepomuceno Estanislao de la Rivera y Barrientos Acosta y Rodríguez, nasquèt en 1886 dins la vila de Guanajuato. Tre 1896 comencèt a seguir de corses nocturnes a l'Acadèmia de San Carlos de la capitala mexicana e ailà coneguèt lo celèbre paisatgista José María Velasco. En 1905 recebèt una pension del Secretari d'Educacion, Justo Sierra e puèi una segonda, en 1907, autrejada pel governador de Veracruz que li permetèt de viatjar cap a Espanha e de trabalhar dins lo talhièr d'Eduardo Chicharro a Madrid. Anèt tanben a Barcelona, puèi a París pr'amor de viure e trabalhar demest los artistas de Montparnassa. Faguèt amistat amb Modigliani, que li faguèt un retrait en 1914.
Pendent la siá vida pro agitada, aguèt de relacions durant sièis annadas amb la pintora Marie Vorobieff (Marevna), mas se maridèt amb Angelina Beloff. Aguèron un filh amassa que se moriguèt jovenòt. A mai aguèt fòrça autres mainatges de mestressas amb las que teniá de relacions cortetas. Pasmens n'assumiguèt pas jamai las siás paternitats. Al començament de las annadas 1920, tornèt en Mexic ont s'interessèt, per mejan de la politica, a l'extrèma esquèrra. Ailà, realizèt la siá primièra pintura murala que i figuravan de subjèctes etnics mexicans dins un contèxt politic.
Ligams extèrnes[modificar | modificar la font]
Biografía y pinturas de Diego Rivera (en espanhòl).


text:
Bolandoz
Bolandoz es una comuna francesa, situada dins lo departament de Dobs e la region de la Franca Comtat.
Somari
Geografia[modificar | modificar la font]
Situat a una altitud activa d'unitat|650|m {{}} (pòble) a unitat|950|m {{}} (còsta de Bolandoz "Las Prédits"), Bolandoz se tròba sul scenari de Amancey (cap de-luòc de costat situat a unitat|4|km {{}}), a unitat|35|km {{}} de Besançon e 25 km de Pontarlier.
Lo scenari karstique que # se situa sus el lo vilatge a enquadrat a l'èst per la vallée de la Loga e a l'oèst per la vallée del Lison (afluent de la Loga, ela-meteis afluent del Doubs).
Aquela part del scenari es majoritairement constituida de pâturages per la zòna situada a l'entorn del pòble, e de bòsques a majoritat de épicéas per la zòna en s'elevant cap al sud, telefonada "còsta de Bolandoz". Aquela "còsta" es ne fa una crête montagneuse avoisinant l'unitat|1000|m {{}} e #que s'estend de Déservillers fins a Longeville, en transeünt per Bolandoz, Reugney, e Amathay-Vésigneux. Divèrses punts d'enguarda s'ofrisson als agaches, un en particular situat en direccion de Reugney al luòc dich "Lo Temps", prepausa una vista magnifica de las Alpes per temps clar.
Situé à une altitude allant de 650 m (village) à 950 m (côte de Bolandoz "Les Prédits"), Bolandoz se trouve sur le plateau d'Amancey (chef-lieu de canton situé à 4 km), à 35 km de Besançon et 25 km de Pontarlier.
Le plateau karstique sur lequel se situe le village est encadré à l'est par la vallée de la Loue et à l'ouest par la vallée du Lison (affluent de la Loue, elle-même affluent du Doubs).
Cette partie du plateau est majoritairement constituée de pâturages pour la zone située autour du village, et de forêts à majorité d'épicéas pour la zone s'élevant vers le sud, appelée "côte de Bolandoz". Cette "côte" est en fait une crête montagneuse avoisinant les 1 000 m et qui s'étend de Déservillers jusqu'à Longeville, en passant par Bolandoz, Reugney, et Amathay-Vésigneux. Plusieurs points de vue s'offrent aux regards, un en particulier situé en direction de Reugney au lieu dit "Le Temps", propose une vue magnifique des Alpes par temps clair.
Comunas vesinas[modificar | modificar la font]
Istòria[modificar | modificar la font]
L'origina del nom es pas pas exactament definida, se pòt totun dire #qu'a Modèl:La s- aquel nom fa benlèu referencia al patronyme de "Boland", e i auriá #èsser interpretat pel continuament coma lo "bòsc de Landoz"
Dempuèi l'edat del fèrre, l'òme soslinha la siá preséncia sus la part nòrd de la municipalitat e se fixa sus una croupe #que comanda a las fes aquel terroir fèrtil e la via Ornans-Salins.
A la Mièja Edat, Bolandoz, es jos la tutelle de la Seigneurerie de Maillot. Pàtria de Texans de Bolandoz (dicha Capitana Brisbarre), cap de las Grandas Companhiás #que, a Modèl:La s-, se #apoderar del castèl fòrt del comte de Scey e terrorisa tota la region.
En 1364, lo châtelain de Scey ven doncas Jean de Bolandoz. S'èsser après atrach los foudres de la Comtesse Marguerite, per s'èsser atacat a un dels membres de la familha comtale (Henri de Viena), aquela o fa executar e confisqui los sieus bens. En 1698, lo vilatge de Bolandoz aprofècha d'un édit Royal, per crompar la "Justícia" del pòble, e d'aquel fach ven lo sieu pròpri senhor. En lo meteis temps, un vicari "residisson" a afectat a Bolandoz amb la fin d'i desservir la siá glèisa. Aiçò empedís pas pas, lo pòble de contunhar de dependre de la parròquia de Chantrans (#que li a ligat a el dempuèi la Modèl:S-
A la Revolucion, Bolandoz, prigondament ligat a la siá practica del culte, accèpta pas pas las leis de la Republica. L'armada intervendrà en 1793 mas lo pòble demorarà "rebèl" fins la fin de la Modèl:S- Fins a la mitat de la Modèl:S-, lo pòble de Bolandoz prospère mercés a una economia orientada sus la produccion laitière. En 1848, i a tres fromageries dins lo pòble. En 1851 aquel compta 620 armas, a aquela epòca, existissián tres caserius depenents de Bolandoz : Los molins del ruisseau de Rochanon (s'endonvíe encara los vestigis d'aquela activitat minotière) La granja de la Ravière installada sus la Còsta de Bolandoz (uèi desapareguda) Aital coma un masatge caseriu en se desvolopant près de la capèla de La nòstra-Madama de las Aventuras, (quitament-bastida sul luòc d'una anciana maladrerie). Aquel caseriu a egalament desaparegut, la capèla a per çò qu'es de subsistit.
Uèi, lo pòble compta pas mai que 300 abitants, la principala activitat demòra la ramaderia de vacas laitières (17 espleitacions agricòlas n'activitat al començament de la Modèl:S-) e la produccion de fromages, que # çò comtat. Pas subsisteix mai #qu'una sòla fromagerie (fruitière tanben trucada "chalet"). Una pichona fabrica de tôlerie industriala s'es installat entre el a la sortida del pòble en direccion de Reugney. Qualques activitats touristiques se son desvolopats (randonnée, gîte d'estapa e pista d'esquí de fons)[1].
L'origine du nom n'est pas exactement définie, on peut cependant dire qu'au Modèl:S- ce nom fait peut-être référence au patronyme de "Boland", et aurait été interprété par la suite comme le "bois de Landoz"
Dès l'âge du fer, l'homme signale sa présence sur la partie nord de la commune et se fixe sur une croupe qui commande à la fois ce terroir fertile et la voie Ornans-Salins.
Au Moyen Âge, Bolandoz, est sous la tutelle de la Seigneurerie de Maillot. Patrie de Jean de Bolandoz (dit Capitaine Brisbarre), chef des Grandes Compagnies qui, au Modèl:S-, s'empara du château fort du comte de Scey et terrorisa toute la région.
En 1364, le châtelain de Scey devient donc Jean de Bolandoz. Après s'être attiré les foudres de la Comtesse Marguerite, pour s'être attaqué à un des membres de la famille comtale (Henri de Vienne), celle-ci le fait exécuter et confisque ses biens. En 1698, le peuple de Bolandoz profite d'un édit Royal, pour acheter la "Justice" du village, et de ce fait devient son propre seigneur. Dans le même temps, un vicaire "résident" est affecté à Bolandoz afin d'y desservir son église. Ceci n'empêche pas, le village de continuer de dépendre de la paroisse de Chantrans (à laquelle il est rattaché depuis le Modèl:S-
À la Révolution, Bolandoz, profondément attaché à sa pratique du culte, n'accepte pas les lois de la République. L'armée interviendra en 1793 mais le village restera "rebelle" jusque la fin du Modèl:S- Jusqu'à la moitié du Modèl:S-, le village de Bolandoz prospère grâce à une économie axée sur la production laitière. En 1848, il y a trois fromageries dans le village. En 1851 celui-ci compte 620 âmes, à cette époque, existaient trois hameaux dépendants de Bolandoz :
- Les moulins du ruisseau de Rochanon (on devine encore les vestiges de cette activité minotière)
- La ferme de la Ravière installée sur la Côte de Bolandoz (aujourd'hui disparue)
- Ainsi qu'un hameau se développant à proximité de la chapelle de Notre-Dame des Aventures, (elle-même construite sur le site d'une ancienne maladrerie). Ce hameau a également disparu, la chapelle a quant à elle subsisté.
Aujourd'hui, le village ne compte plus que 300 habitants, la principale activité reste l'élevage de vaches laitières (17 exploitations agricoles en activité au début du Modèl:S-) et la production de fromages, parmi lesquels le comté. Il ne subsiste plus qu'une seule fromagerie (fruitière aussi appelée "chalet"). Une petite usine de tôlerie industrielle s'est installée à la sortie du village en direction de Reugney. Quelques activités touristiques se sont développées (randonnée, gîte d'étape et piste de ski de fond)[1].
Administracion[modificar | modificar la font]
Demografia[modificar | modificar la font]
Luòcs e monuments[modificar | modificar la font]
Personalitats ligadas amb la comuna[modificar | modificar la font]
Véser tanben[modificar | modificar la font]
Ligams extèrnes[modificar | modificar la font]
Nòtas[modificar | modificar la font]
- ↑ 1,0 1,1 Guida de las municipalitats del Doubs - Edicion Flohic Error de citacion : Invalid
tag; name "Flohic" defined multiple times with different content


text:
Lu Xun (escrivan)
Lu Xun (chinés simplificat 鲁迅, tradicional: 魯迅 o Lou Sin, del seu nom de naissença Zhou Shuren (chinés simplificat: 周树人, tradicional: 周樹人) nascut lo 25 de setembre de 1881 a Shaoxing, provncia de Zhejiang, e mòrt lo 19 d'octobre de 1936 à Shanghai, èra un escrivan chinés, un dels « fondators de la literatura chinesa contemporanèa[1] ».
Somari
- 1 Biografia
- 2 Agachs sur l'òbra
- 3 Lista de las òbras
- 4 Posteritat
- 5 Nòtas e referéncias
- 6 Vejatz tanben
Biografia[modificar | modificar la font]
Una enfança tradicionala[modificar | modificar la font]
Lu Xun nasquèt dins una familha de letrats sul declin. Se lo seu sgrand paire, Zhou Fuqin (1838-1904), passèt amb succès le mai naut gra dels examens imperials ete obtenguèt una plaça d'estudiant a l’Acadèmia imperiala de Hanlin de la dinastia dels Qing, sa carrièra de foncionari demorèt mediòcre. lo seu paire, Zhou Boyi, nascut en 1861, capitèt pas los examens provincials e, sens emplec a la fin de la seuna vida, los seus revenguts venent de la locacion de las tèrras familhalas[2].
Lu Xun èra l'ainat de tres fraires: Lu Xun, del seu nom de naissença Zhou Shuren, nascut en 1881, Zhou Zuoren en 1885, e Zhou Jianren en 1888. Abant l'edat de un an, recebèt, segon la tradicion, un prenom bodic, Changgeng, « qu'afiblèt al maganhat de la meuna novèla Al cabaret »[3].
Enfant, Lu Xun grandiguèt amb una governanta, Ah Chang que li faguèt descobrir las legendas e istòrias popularas[4]. « Me contava sovent d'istòriras suq aquel de Long Pel. E aqueles del Long Pel que me decriviá, èra pas sonque las tropas de Hong Xiuquan, mas i èran totes los brigands e totes los revoltats apareguts mai tard[5] ». Foguèt ela que li ofreguèt lo seu primièr libre que possedava, una edicion illustrada del Libre dels monts e dels mars. Las representacions mòstran que l'obratge l'impressionèt fòrça. Colleccionava las editions illustradas de classicas[6]. Las representacions teatralas donadas dins las fèstas son una autra font del seu interès per la cultura populara[7]. Evòca fòrça tèxtes los esperits e demònis que marquèron la seuna enfança: Wu Chang[8], lo Serp Femmba[9], la Femna penjada[10]…
Lu Xun comencèt la seuna educacion a l'edat de sièis ans dins una escóla primària, e a ontze ans, dintrèt dins una escòla privada, lo cabinèt de las tres sentors [11] ». Recebèt dis aqueles doas escòlas una educacio tradicionala[12], basasada subretot su las Conversacions de Confuci e le Classic dels verses al primari, puèi los Quatre Libres e los Cinq Classics a las « Tres Sentors »[13]. Ma l'an seguent lo seu grnad paire foguèt implicat dins un afar de frafec d'influéncias e condemnat a èsser decapitat. Empresonat, Zhou Fuqin foguèt graciat en 1901. SLo seu paire vengut depressiu, alcoholic e opioman, tombèt malaut malade moriguèt dos ans aprèp, en 1896[14]. Lu Xun conservèt d'aquel periòde lo sovenir de mètges tradicionals ignorants e cupids[15]. Aqueles eveniments apauriguèron la familha.
La descobèrta de lass idèas occidetalas[modificar | modificar la font]
De 1898 a 1902 Lu Xun contunhèt lo seu percors a l'escòla navala de Nanquin, perque se pagava pas l'escolarizacion, puièi l'escòla dels camins de fèrre e de las minas[16]. L'ensenhament donat èra de tipe occidental, amb de corses d'alamand, de geologia, de quimia, eca[17]. es alara que « venguèt pauc a auc a la concluson que los mètges chineses, conscientament o non, èran pas que d'arpalhans[18]. A aquela epòca, demandèt per li fabricar tres sagèls, lo primièr amb l'inscripcion « Las paraulas m'enganèron », lo segond « L’òme sortís l’espasa », lo tresen « Estudiant sus un caval de batalha », traçant lo retrach d'un jove determinat a se batre[19].
Pendent los seus estidis a Nanquin, Lu Xun descobriguèt la teoria de l'evolucion de Darwin e lo darwinisme social, mejans l'òbra de Thomas Henry Huxley, Evolution and Ethics[20], que la traduccion de Yan Fu es acompanhada de comentaris sus la situacion chinesa. Atal descobriguèt la literatura occidentala mercé a las traduccions Lin Shu. Lu Xun s'interessava subretot a d'òbras que lo tèma èra aisidamnet transposable a al contèxte chinés de la somission dels Hans als manchós coma Ivanoe de Walter Scott o la Cabana de l'oncle Tom de Harriet Beecher Stowe[21].
La demorança en Japon[modificar | modificar la font]
Diplomat de l'Escóla dels camins de fèrre e des las minas en 1902, Lu Xun quitèt China per Japon[22] e estudiguèt lo japonés dins una escòla preparatòria, l’institut Kobun de Tokyo[23]. Decidiguèt en 1903, coma fòrça autre estudiants, de copar la trena, simbòl de l'opression manchoa sus los Hans[24]. Traduguèt Jules Verne, escriguèt d'ensags sus las descobèrtas geologicas[25], e descobriguèt, en japoéis e alemand, las òbras de Byron, Shelley, Heine, Pushkin, Lermontov, Mickiewicz, Petőfi Sándor…
Estudiant la medecina a Sendai de 1904 a 1906, ont foguèt en general plan aculhit, e qu'èra quand arribèt lo primièr estudiant estrangièr[26]. Pasmens malgrat l'ostilitat de qualques estudiants japoneses se liguèt a un des professors, M. Fujino[27].
En 1906, a la fin d'un cors, foguèron projectadas de diapositivas d'actualitats sus la guèrra chinojaponesa[28]. Una d'aquelas mostrava una execucion publica d'un chinés accusat d'espionatge, e que conta dis la prefàcia de cridas lo trebolum que li causèt, li faguent prene consciència que « la medecina es pas tant importanta malgrat tot. Tan vigorosa e sana que siá la populacion d'un país flac e atrasat, podava pas que servir […] de public per un espectacle tan absurde. […] La primièra causa de far èra de cambiar las ments. » E concluguèt, « la literatura èra lo mejan melhor per i capitar »« Prefàcia a Cridas à le Cri ». Abandonèt los estudis de medecina. A Tokyo, pendent tres ans escriguèt diverses ensags en chinés classic sus l'istòria de la sciéncia, la literatura europèa, la societat chinesa e traduguèt d'auteurs estragièrs.
En 1908, Lu Xun se liguèt a la Societat de Restauracion, una organizacion chinesa antiQing[29]. Amb d'autres estudiants chineses, Lu Xun segava los eveniments ligats al movements revolucionaris contra la dinastia Qing dins la premsa japonesa.
Shaoxing e Pequin[modificar | modificar la font]
En 1909, Lu Xun tornèt en China e ensenhèt la filosafia e la chimia a l'escòla normala d'Hangzhou, puèi a l'escòla de la seuna vila natala de Shaoxing[30]. En 1911 assistèt a la [[Revolucion chinesa de 1911-revolucion republicana: « en aparéncia tot aviá cambiat, jos la superfícias, tot contunhava coma abans. » Venguèt lo director de l'escòla normala superiora de Shaoxing e publiquèt la novèla En remenbre d'un passat alunhat, redigida en chinés classic e ridiculizant lo feudisme. Sostenguèt la creacion d'un jornal lançat per un grop de jove opausats a la nòva administracion e demissionèt dels seu trablh[31].
A l'instauracion del govèrn provisòri aprèp la casuda desl Quings, sus l'intervencion del ministre de l'educacion Cai Yuanpei, venguèt ligat al meteis minstèri.
Lu Xun demorèt de 1912 a 1919 a l'albérga de Shaoxing a Pequin. Traversèt un periòde de depression e se donèta de trabalhs d'erudicion [32]: colleccion d'inscripcions de l'epòca de la Sièis Dinastias, publicacion de l'òbra de Ji Kang[33]... .
L’an 1918 es aquela de publicacion dins la revista 新青年 Novèla joinessa de la seuna primièra òbra e lenga partlada o baihua, lo Jornal d’un fòl, que coneguèt un vam. La novèla es considerada coma un tèxte fondator pel Movement del 4 de mai de 1919[34]. CEs a aquela escasença que Lu Xun adoptèt pel primièr còp lo pseudonim qu'es comegut, Lu essent lo mon de la familha mairala.
En 1920, Lu Xun, opausat a l'orientacion radicala volguda per Chen Duxiu, daissèt, amb Hu Shi, lo comitat de redaccion de la revista Novèla Joïnessa[35]. Venguèt mèstre de conferéncia a l'universitat de Pequin[36] e a l'esòla normala superiora nacionala.
Lu Xun traduguèt en 1924 lo simbòl de la sofrença del Japonés Kuriyagawa Hakuson, tractat de teoria literària influenciat per la psicanalisa. Creèt la revista Yu si (« Al fial de las paraulas ») amb entre autres lo seu fraire Zhou Zuoren, Yu Dafu, Lin Yutang, Qian Xuantong en 1924, puèi La Plana esterila: « Vaquí longtemps que jvolgava que la joïnessa de China se maste e comece a criticar sens aver paur la societat e la civilizacion chinesas, e es perque editèt la revista La Plana esterila}}»
En 1925, sostenguèt la revòlta dels estudiants de l'escòla normala de jovas filhas de Pequin. licenciat del ministèri de l'educacion faguèt un procès que ganhèt e tornèt al seu trbalh. En 1926 pareguèt lo recuèlh Jol pali florit, amb los ensags consacrats a aquel afar. Fondèt una associacion avent per tòca de promòure la literatura russa en China amb la traduccion de classics.
Los darrièrs ans[modificar | modificar la font]
D'agost a decembre de 1926, èra professor de literatura a Xiamen. En 1927, Lu Xun esposaèt Xu Guangping, anciana estudianta de l'escòla normala de las jovas filhas de Pequin. En genièr de 1927, venguèt lo degan de l'universitat de Sun Yat-sen a Canton e responsable de la seuna facultat de lenga e de literatura chinesas. En julhet pareguèt lo seu recuèlh de poèmas en prosa L'èrba marrida. A la fin de l'an venguèt professor a l'universitat del trabalh d'obediéncia anarquista a Shanghai[37].
En 1928 Lu Xun fondèt la revista Lo Torrent. Aara qu'en 1928 e 1929 encore, criticava a l'ecòp desl escrivans refusant de s'engatjar e la partida mai radicala dels intellectuals, en 1930 jonhèt aqueles, dont Qu Qiubai, en participant a la creacion de la Liga dels escrivans d'esquèrra, qu'èra un dels principals dirigeats fins a 1936, tot demorant isolat al sen del comitat director, pròche dels comunistas[38]. En 1930 encara, foguèt un dels fondators de la Liga chinesa per la libertat. En 1933 fondèt, en collaboracion amb Song Qingling e fòrças intellectuals, la Liga chinesa dels drechs de l’òme. Pendent los darrièrs meses de la seuna vida, al sen de la liga dels escrivans d'esquèrra, Lu Xun s'opausèt a la politica de reconciliacion amb lo Guomindang preconizada per la direccion du partit comunista chinés e a la somession de la creacion a la poloica del aprtit, e sobretot a Zhou Yang, representant del partit a la liga de Shanghai[39]. Criticat per Guo Moruo, pròche del partit, reçcebet lo sosten de Mao Dun e Feng Xuefeng.
Los eus darrièrs dètz ans traduguèt fòça obratges, subretot d'autors russes: los ensags literaris de Plekhanov, Lounatcharsky, dels contes de Gorki, las Amnas mòrtas de Gogol… trabalhèt a la promocion de la gravadura sus fusta e contribuguèt a far tornar descobrir de Frans Masereel, Käthe Kollwitz, Carl Meffert o George Grosz[40],[41],[42],[43].
Moriguèt de tuberculsi en 1936.
Agachs sur l'òbra[modificar | modificar la font]
« Lu Xun es subretot l'autor de novèlas, d'ensags breus , d'articles polemics que valan per lor ironia e una sensibilitat sovent amagada » — Lucien Bianco[44].
Los ans 1921 a 1927 son la mai fecondas de la carrièra de Lu Xun, aprèp que se consacrèt subretot al combat politc, escrivent subretot d'ensags[45]. La seuna òbra, fòra dels ensags, es fòrça pauc abondanta e revèla un monde interior marcat pel pessimisme[46]. La seuna denoncia de la Tradicion s'acompanha d'una coneissença prigonda d ela cultura classica[47].
Novèlas[modificar | modificar la font]
Lu Xun es l'autor de tres recuèlh de novèlas: Cridas, Barrutlages (1926) e Contes ancians a la nòstra mèna.
- Cridas, pareguda en 1923, reculhís quatorze novèlas amb prefàcia[48]. Lo Jornal d'un fòl, (1918) in Novèla de Joïnessa, primièra del recuèlh, e primièra òbra de la literatura chinesa modèrna escricha en chinés vernacular (levat la prefàcia, en chinés literari). Seguisson Kong Yiji, lo Remèdi[49], Deman, Un incident, Istòria de cavals, Tempèsta dins une tassa de tè, Mon vilatge, la Vertadièra istòria d'Ah Q, satira de la Revolucion de 1911, la Fèsta del solstici d'estiu, la Lutz blanca, Conilhs e Gats, la Comèdia dels guits, lo Teatre dels dieus.
Lu Xun explica le títol dins la prefàcia: {{cita|Me ven de temps a autre de lançar una crida per estimular los combatents que galaupan dins la solitud, per que pèrdan pas coratge[50]. » En 1926 escriguèt: {{cita|Ai, entre autres, un feble que me fa prejudici, e que consistís a lançar de temps a autre una crida, per far las causas mai viventas per cadun dels nosaltres[51]. »
- Contes ancians a la nòstra mena, paregut en 1935, amasssa uèit novèlas, que lo subjècte ven de la mitologias o de l'istòria antica e fa ecò als evenements de la seuna epòca per ne far la critica[52].
Ensags[modificar | modificar la font]
Lu Xun es l'autor de sièis a set cents ensags, tèxtes corts generalament publicats en revista, puèi amassats en recuèlh. Critica la civilizacion e la societat chinesa, l'imperialisme, i defend la joïnessa e l'emancipacion des femnas.
Aquela activitat de journalista es d'una granda diversitat tantper la forma (articles polemics, soscadissas, criticas...) que pels subjèctes tractas. Mas aquela divesitat aprenta empacha pas una uniformitat prigonda, que se manifesta mejans de tèrmes domonants, coma l'iterrogacion sul « caractèr dels Chineses » ont la mission de la literatura, concebuda coma una crida per desrevelhar las consciéncias. Se la literatura a en comun amb la revolucion lo refús de l'òrdra de las causas, se ne distria un còp que la revolucion, victoriosa, ven un poder novèlr[53],[54].
- La Tomba, 1927, amb de tèxtes de 1907 e d'autres escrichs entre 1918 e 1925.
- Jol pali florit, 1926, ensags de 1925 e tracta, entre autres, del Movement del 30 de mai e de la revòlta de las estudiantas de l'Escòla de las jovas filhas de Pequin.
- Jol pali florit II, 1927, ensags de 1926 e un tèxte de 1927.
S'i trapa entre autre los tèxtes que Lu Xun consacrèt al massèl del 18 de març de 1926. Aprèp un incident provocat per l'armada japonesa sus las broas chinesas, una manifestacion contra l'imperialisme japonés foguèt organizada lo 18 de març de 1926 a Pequin. Las tropas de Duan Qirui, alara al poder a Pequin, tirèron sls manifestants, faisent de centenas de ferrits e 47 mòrts que doas escolanas de l'Escòla normala de jovas filhas, que Liu Hezhen. Lu Xun denoncièt e faguèt omenatge a l'anciana escolana dins Al remembre de madomaisèla Liu Hezhen « Aquelas jovas filhas qu'ensejava de portar secors jos las balas que pluèjava, al mesprès de la lor pròpia seguretat, testimoniant fòrça del coratge de las femnas chinesas que demorèt tot lo long dels milennis de manipòlis e de repression exercidas contra elas[55]. »
- La Literatura en dentèlas, (1936), sesenta e dos ensags de 1934. Pareguts jos de pseudomins per tornar la censura del Guomindang. Lo títol utilisa l'expression d'un membre del partit comonista chinés, acusant Lu Xun d'èsser del partit dels Occisentals: en efècte la opinions publicadas dins los jornals èra sovent ornada d'un motiu de dentèla[56].
Poesia[modificar | modificar la font]
Lu Xun es l'autor d'un recuèlh de poèmas en prosa, l'èrba marrida, publicada en julhet de 1927. Le recuèlh es compausat de vint e tres poèmas en prosa de tonalitat perssimista, (1924 a 1926), e paregut d'en primièr dins la revista Al fial de las paraulas (Yu si).
Lo recuèlh foguèt fòrça criticat per la Joïnessa leninista, jornal oficial de la joïnessa comunista chinesa, en 1929, a causa del pessimisme e desfachisme[57].
Tanben escriguèt sesenta dètz e set poèmas en verses, sovet d'estíl classic.
Lista de las òbras[modificar | modificar la font]
- Lo Jornal d'un fòl (狂人日記, Kuángrén Rìjì) (1918) — Nouvèla
- La Vertadièra Istòria d'Ah Q (阿Q正傳, A Q Zhengzhuan ) (1921) — Nouvèla
- Cridas (呐喊, Na han) — Nouvèla
- Barrutlage (1925) — Nouvèla
- Vents cauds (1925) — Ensag
- Jol pali florit (Huagaiji) (1926) — Ensag
- Flors del matin culhida lo ser (1927) — Ensag
- La Tomba (1927) — Ensag
- Jol pali florit II (1927) — Ensag
- L'èrba marrida (野草 Ye Cao) (1927) — Poèmas en prosa
- E vaquí tot (1928) — Ensags
- Una brèva istòria del roman chinés (1930) — Ensag
- Triples lésers (1932) — Ensags
- Contes ancians de la nòstra mena (1935) — Novèlas
- La Literatura en dentèlas (1936) — Ensag
Posteritat[modificar | modificar la font]
Aprèp la Liberacion de 1949, Lu Xun foguèt celebrat pel regime maoïsta: ancianas demoras transformadas en musèu, pargues e estatuas del seu nom... e mai, dintre la spersonalitats encargadas de lo celebrar figuran d'enemics ancians, venguts oficials del nòu regime, coma Guo Moruo o Zhang Shizhao[58]. Al contrri lo silenci es fach suls seus ligams amb Qu Qiubai o Lin Yutang, alara que d'ancians amics de Lu Xun son victimas d'epuracions, coma Hu Feng en 1955, Feng Xuefeng pendent la campanha de las cent flors[59]. Totes los musèus consacrats a Lu Xun demorèron tancats pendent la Revolucion culturala[60]. Mai recetament, a la dintrada escolar de 2010, gaireben totes tèxtes de Lu Xun que figuravan dins los manuals chineses ene foguèron tirats[61].
Lo pargue Lu Xun, a Shanghai, conten la seuna tomba e un musèu que li es dedicat. Sus l'estatua de Lu Xun ergit dins lo pargue, Zhou Zuoren, lo seu fraire, escriguèt: « Cossí aquel personatge tronant poiriá constituir lo portrait d'un òme qu'aviá precisament orror d'aquelas pausas solemnas? »[62].
L'ostal de Lu Xun, a Shaoxing[63], dona l'ambiant d'una demora de fonccionari aisit demorant en província. Foguèt dins aquel encastre que l'escrivan passèt la seuna enfança. En fàcia, l'Ostal de las Tres Sentors es l'escòla privada ont Lu Xun foguèt escolan.
L'ostal de Lu Xun, a Shanghai, es situada dins l'ancian lilong The Continental Terrace. Aquí passèt los tres darrièrs ans de la seuna vida (1933 a 1936).
Lu Xun donèt lo seu a un dels cratèris de Mercuri e a l'asteroíd (233547) Luxun[64].
-
-
Tomba dins lo parque Lu Xun — Inscripcion calligraficada per Mao Zedong
-
Nòtas e referéncias[modificar | modificar la font]
- ↑ Òbras causida I.
- ↑ Pollard 2002 p 2-3 .
- ↑ « Mon primièr mèstre ».
- ↑ "FM1_DeCent" « De Cent plantas de Tres sentors », Lu Xun 2003 .
- ↑ « Ah Chang e lo Libre dels monts e dels mars» , Lu Xun 2003 .
- ↑ Pollard 2002 p 11 .
- ↑ (fr)Feng Xuefeng, « Lu Xun, sa vie, son œuvre », p. 2.
- ↑ « Wu Chang o La vida es passatgièra », Lu Xun 2003 .
- ↑ "FM1_DeCent"
- ↑ « La divessa de la pendeson »,.
- ↑ Las « tres sentors » son los classics, l'istòria e la filosofia
- ↑ "FM1_DeCent"
- ↑ Pollard 2002 p 11 e 14}}.
- ↑ Pollard 2002 p 4-7 .
- ↑ « La malautia del seu paire », Lu Xun 2003 .
- ↑ Feng Xuefeng, « Lu Xun, sa vda, son òbra »
- ↑ Pollard 2002 p 16-18 .
- ↑ prefàcia à Cridas, Luxun 1995 .
- ↑ Pollard 2002 p 18 .
- ↑ (fr)Feng Xuefeng, « Lu Xun, sa vie, son œuvre », p. 4,.
- ↑ Pollard 2002 p 19-20.
- ↑ Pollard 2002 p 20 .
- ↑ Pollard 2002 p 21 .
- ↑ Pollard 2002 p 22 .
- ↑ Pollard 2002 p 26 .
- ↑ Pollard 2002 p 28 .
- ↑ « Monsieur Fujino », Lu Xun 2003 .
- ↑ "FM1_Fujino"
- ↑ "FX2">Feng Xuefeng, « Lu Xun, sa vie, son œuvre »
- ↑ name="FX2"
- ↑ name="FM1_FanA"
- ↑ Ryckmans 1975 p 22
- ↑ Feng Xuefeng, « Lu Xun, sa vie, son œuvre », p. 6.
- ↑ {{fr}Lucien Bianco, Les Origines de la révolution chinoise, 1915-1949, Gallimard, Folio-Histoire, 1967, pp. 71, 79-80.
- ↑ (fr)Lucien Bianco, Les Origines de la révolution chinoise, 1915-1949, p. 90.
- ↑ Lo sagèl actual de l'universitat de Pequin foguèt dessenhat per Lu Xun.
- ↑ (fr)Jean-Jacques Gandini, « L'anarchisme, face cachée de la révolution chinoise », Perspectives chinoises, junh de 1993, p. 40. en linha
- ↑ (fr)Lucien Banco, Les Origines de la révolution chinoise, 1915-1949, p. 92.
- ↑ (fr)Gilhem Fabre, « Lu Xun devant la guerre : la littérature de défense nationale et la question de l'esprit critique », Études chinoises, n° 2, pp. 47-49.
- ↑ Feng Xuefeng, « Lu Xun, sa vie, son œuvre », p. 9.
- ↑ {{fr}Patrick Destenay, « Zhang Guangyu, caricaturiste et imagier », Extrême-Orient, Extrême-Occident, vol. 8, n° 8, 1986, p.25. en linha
- ↑ (en) Roar China! Lu Xun, Frans Masereel and the Chinese avant-garde art.
- ↑ {{fr}Éric Janicot, 50 ans d'esthétique moderne chinoise : tradition et occidentalisme 1911-1949, Publications de la Sorbonne, 1997. en linha
- ↑ Les Origines de la révolution chinoise, 1915-1949, p. 79, n. 2.
- ↑ (fr)Simon Leys, « Introduction à Lu Xun », Essais sur la Chine, p. 442.
- ↑ (fr)Simon Leys, « Le feu sous la glace : Lu Xun », Essais sur la Chine, p. 632.
- ↑ (fr)Simon Leys, « Introduction à Lu Xun », Essais sur la Chine, p. 444.
- ↑ (zh)(fr) Texte et traduction (partielle) de Brigitte Duzan.
- ↑ (zh)(fr) Texte et traduction de Brigitte Duzan.
- ↑ (fr)« Preface a le cri}}, Œuvres choisies I.
- ↑ (fr)« Comment a été écrite La Véritable Histoire de AhQ », Œuvres choisies II.
- ↑ (fr)Li Tche-houa, « Introduction » à Lou Sin, Contes anciens à notre manière.
- ↑ (fr)Simon Leys, « Le feu sous la glace : Lu Xun », Essais sur la Chine, pp. 632-633.
- ↑ Lu Xun, Les chemins divergents de la littérature et du pouvoir politique, conferéncia pronociada a l'universitat de Ji'nan de Shanghai lo de 21 decembre de 1927. [lien=http://agora.qc.ca/Dossiers/Lu_Xun en linha]
- ↑ (fr)« À la mémoire de Mlle Liu Hezhen », Œuvres choisies II, p. 292.
- ↑ « Avant-propos », La Littérature en dentelles, p. 21.
- ↑ (fr)Simon Leys, « Introduction à Lu Xun », Essais sur la Chine, p. 453.
- ↑ (fr)Simon Leys, « Introduction à Lu Xun », Essais sur la Chine, p. 437.
- ↑ (fr)Simon Leys, « Introduction à Lu Xun », Essais sur la Chine, p. 438.
- ↑ (fr)Simon Leys, « Introduction à Lu Xun », Essais sur la Chine, p. 440.
- ↑ (fr)« Ah Q » suprimit dels manuals escolars chineses.
- ↑ (fr)Lettre à Cao Juren, biographe de Lu Xun, citée par Simon Leys, « Introduction à Lu Xun », Essais sur la Chine, p. 436.
- ↑ http://www.luxunhome.com/.
- ↑ http://www.minorplanetcenter.org/iau/lists/NumberedMPs230001.html.
Vejatz tanben[modificar | modificar la font]
Bibliografia[modificar | modificar la font]
Ligamss extèrnes[modificar | modificar la font]
- (fr)[http://www.chinese-shortstories.com/Textes_divers_LuXun_Propos_sur_tamade.htm « Propos sur tāmāde »
- (fr)Lu Xun en Chine aujourd'hui


text:
Hundling
Hundling es una comuna francesa, situada dins lo departament de Mosèla e la region de Lorena.
Somari
Geografia[modificar | modificar la font]
Comunas vesinas[modificar | modificar la font]
Istòria[modificar | modificar la font]
Lo nom de Hundling apareis per las primièras fes en un acte del 1° de novembre de 1257(in festo omnium sanctorium, la fèsta dels mòrtes, doncas qu'existissiá pas de calendari) quand Gérard de Marimont (Mörsberg doncas que se parlava alemand), a cedit per vint libres de Mètz, una part de las siás possessions de Hundling a l'òrdre dels chevaliers Teutonique. La rèsta de los sieus bens tornaràn a l'òrdre après lo sieu defalhiment e aquel de la siá esposa Adélaïde.
En 1298 los chevaliers Teutonique confian lo molin de Hundling en fermage a Johannes Von Hersinensinga. Aquel molin i aviá situat sul luòc dich « bruehl » e puisait la siá aiga del ruisseau trucat « Strichbach ».
Lo vilatge es alavetz proprietat de l'òrdre dels chevaliers teutoniques de l'ostal de Saarbrück, e lo demorarà fins a la Revolucion. Las abitacions, en mai del molin, lor caliá pas pas comptar mai d'una o doas granjas #çò que fasiá tot al mai 20 a 30 personas.
Pendent sègles de contunh, los noms de Hundling, Ippling (lo vilatge vesin), e lo ban de Hersing (una banda de tèrra de doas #cent ectaras en se trobant entre los dos pòbles) apareisserà freqüentment en las cronicas judicialas.
1648. Amb lo tractat de Westphalie, la guèrra de trenta ans pren final. Lo Comte Jean Daniel Lothar de Kerpen, e mai se en levant del Sant Empèri Romain Germanique, ret aumenatge en una carta al rei de França Louis XIV. Per çò qu'es dels sobrevivents del pòble, recomencen a défricher las tèrras, a conrear lo sòl e a elevar de la ramaderia.
1680. La patz en essent ara plan installada, los comtes de Kerpen per Hundling e las chevaliers Teutoniques pel ban de Hersing decidisson de procedir a un bornages e un découpage dels parcelles perque, la guèrra en avent parlat defalhiment e de sortidas, convidan de redistribuir las tèrras als abitants encara presents e als nòus arrivants. Lo pòble compta pas del temps que setze familhas #çò que fa pas pas mai de 100 personas. La reparticion se fa coma seguís : Nicolas Molhèr 25 A, Georg Kill 22 A, Pierre Hergott 22 A, Jean Sébastien Wernett 18 A, Jean Ostermann 7 A, Jean Nicolas Nickes 7 A, Hartmann Mertz 9 A, Sébastien Reuter 5 A, Nicolas Schloesser 5A, Jean Georges Siebert 4 A, Lo senhor de Kerpen 20 A, La glèisa de Nousseviller 18 A, La glèisa de Hundling 20 A, Los eretièrs de Caspar Hein 2,5 A, Los eretièrs de Jean klein 2,5 A, Los eretièrs de Nicolas Siebert 10 A, Los eretièrs de Studinger 5 A. La disparitat de las attributions de tèrras es pas pas explicada. D'unas autras familhas vivon lo pòble mas an pas recebudas cap de tèrra. Jean Novier, Jean Theobald Gorius, Balthasar Wernett, Philippe Gruenenwald, Jean Pierre Trunckenwaldt, Nicolas Loyson.
1789. Los pòbles alentours son franceses e, a la creacion dels departaments, Hundling es pas pas inclus en lo departament de la Moselle e lèva totjorn de l'empèri. En 1794, los abitants demandan a far partida de la França mas aquel serà pas lo cas #qu'après lo tractat de Campoformio, lo 18 d'octòbre de 1797. Lo pòble serà alavetz ligat al departament de la Sarre. Aquela situacion met qualques problèmas religioses perque la glèisa se tròba a Nousseviller e aquel pòble fa partida de la Moselle. Oficialament, lo rattachement a la Moselle a luòc per decrèt imperial lo 5 d'abril de 1813.
En 1800, lo pòble compti 300 abitants.
Cossí venèm d'o veire, Hundling a #èsser pendent sègles, una localité a vocacion exclusivament agricòla. Totes trabalhan e vivon de la tèrra. Cela explica los innumerables procèsses a aquel afar en avent opausat los abitants de Hundling e Ippling, mas tanben los senhors de Kerpen e lo Pòrti de Lorraine per pas citar que los intervenants los mai importants. La tèrra doncas, es un element vital per aquelas gents. Mas los proprietaris son nombroses e sonque qualqu'uns-unes possedisson pro de tèrras aital coma lo caval o la bœuf e la arada per trabalhar pro de tèrra per alimentar la familha. Los autres lor cal trobar o aprene un trabalh de appoint per survivre e alimentar la siá familha. Es perque se tròba jornalers, dels ferrièrs, dels charrons, dels maçons, dels fustièrs, tonnelier, tisserand, colporteur, pâtre, potier, chasseur, aubergiste, meunier, cordier, èca. …Cèrts abitants exercisson de divèrses mestièrs en foncion dels besonhs o de l'estacion. Aquela lista dona una indicacion a de besonh pro sus la vida del pòble #que podiá doncas viure en una relativa autarcie. Aquel es pas #qu'a la fin Modèl:S- #que vendràn s'apondre las instituteurs, curé, postièr, épicier, e ja dels cheminots e dels obrièrs de fabricas perque la linha de camin de fèrre arriba a la fin del sègle.
Le nom de Hundling apparaît pour la première fois dans un acte du 1° novembre 1257(in festo omnium sanctorium, la fête des morts, puisqu’il n’existait pas de calendrier) lorsque Gérard de Marimont (Mörsberg puisque l’on parlait allemand), a cédé pour vingt livres de Metz, une partie de ses possessions de Hundling à l’ordre des chevaliers Teutonique. Le reste de ses biens reviendront à l’ordre après son décès et celui de son épouse Adélaïde.
En 1298 les chevaliers Teutonique confient le moulin de Hundling en fermage à Johannes Von Hersinensinga. Ce moulin était situé sur le lieu dit « bruehl » et puisait son eau du ruisseau appelé « Strichbach ».
Le village est alors propriété de l’ordre des chevaliers teutoniques de la maison de Saarbrück, et le restera jusqu'à la Révolution. Les habitations, en plus du moulin, ne devaient pas compter plus d’une ou deux fermes ce qui faisait tout au plus 20 à 30 personnes.
Durant des siècles ensuite, les noms de Hundling, Ippling (le village voisin), et le ban de Hersing (une bande de terre de deux cent hectares se trouvant entre les deux villages) apparaîtra fréquemment dans les chroniques judiciaires.
1648. Avec le traité de Westphalie, la guerre de trente ans prend fin. Le Comte Jean Daniel Lothar de Kerpen, bien que relevant du Saint Empire Romain Germanique, rend hommage dans une lettre au roi de France Louis XIV. Quant aux survivants du village, ils recommencent à défricher les terres, à cultiver le sol et à élever du bétail.
1680. La paix étant maintenant bien installée, les comtes de Kerpen pour Hundling et les chevaliers Teutoniques pour le ban de Hersing décident de procéder à un bornages et un découpage des parcelles car, la guerre ayant causée décès et départs, il convient de redistribuer les terres aux habitants encore présents et aux nouveaux arrivants. Le village ne compte alors que seize familles ce qui ne fait pas plus de 100 personnes. La répartition se fait comme suit : Nicolas Muller 25 Ha, Georg Kill 22 Ha, Pierre Hergott 22 Ha, Jean Sébastien Wernett 18 Ha, Jean Ostermann 7 Ha, Jean Nicolas Nickes 7 Ha, Hartmann Mertz 9 Ha, Sébastien Reuter 5 Ha, Nicolas Schloesser 5Ha, Jean Georges Siebert 4 Ha, Le seigneur de Kerpen 20 Ha, L’église de Nousseviller 18 Ha, L’église de Hundling 20 Ha, Les héritiers de Caspar Hein 2,5 Ha, Les héritiers de Jean klein 2,5 Ha, Les héritiers de Nicolas Siebert 10 Ha, Les héritiers de Studinger 5 Ha. La disparité des attributions de terres n’est pas expliquée. D’autres familles habitent le village mais n’ont reçues aucune terre. Jean Novier, Jean Theobald Gorius, Balthasar Wernett, Philippe Gruenenwald, Jean Pierre Trunckenwaldt, Nicolas Loyson.
1789. Les villages alentours sont français et, à la création des départements, Hundling n’est pas inclus dans le département de la Moselle et relève toujours de l’empire. En 1794, les habitants demandent à faire partie de la France mais ce ne sera le cas qu’après le traité de Campoformio, le 18 octobre 1797. Le village sera alors rattaché au département de la Sarre. Cette situation pose quelques problèmes religieux car l’église se trouve à Nousseviller et ce village fait partie de la Moselle. Officiellement, le rattachement à la Moselle a lieu par décret impérial le 5 avril 1813.
En 1800, le village compte 300 habitants.
Comme nous venons de le voir, Hundling a été durant des siècles, une localité à vocation exclusivement agricole. Tout le monde travaille et vit de la terre. Cela explique les innombrables procès à ce sujet ayant opposé les habitants de Hundling et Ippling, mais aussi les seigneurs de Kerpen et le Duc de Lorraine pour ne citer que les intervenants les plus importants. La terre donc, est un élément vital pour ces gens. Mais les propriétaires sont nombreux et seuls quelques-uns possèdent suffisamment de terres ainsi que le cheval ou le bœuf et la charrue pour travailler assez de terre pour nourrir la famille. Les autres doivent trouver ou apprendre un travail d’appoint pour survivre et nourrir leur famille. C’est pourquoi on trouve des journaliers, des forgerons, des charrons, des maçons, des charpentiers, tonnelier, tisserand, colporteur, pâtre, potier, chasseur, aubergiste, meunier, cordier, etc. …Certains habitants exercent plusieurs métiers en fonction des besoins ou de la saison. Cette liste donne une indication assez précise sur la vie du village qui pouvait donc vivre dans une relative autarcie. Ce n’est qu’à la fin Modèl:S- que viendront s’ajouter les instituteurs, curé, facteur, épicier, et déjà des cheminots et des ouvriers d’usines car la ligne de chemin de fer arrive à la fin du siècle.


text:
Loishats
Loishats[1] (oficialament en francés Louchats) es una comuna gascona d'Occitània, en Bordalés, administrada prau departament de Gironda e la region de Novèra Aquitània, ancianament d'Aquitània.
Somari
Geografia[modificar | modificar la font]
Toponimia[modificar | modificar la font]
Las atestacions medievalas hornidas per Bénédicte Boyrie-Fénié son : en 1273, Lassatz (sic), en 1274, Lloyssat e Leissatz (homines de~), en 1274, Luyssato (cornele de ~ in parrochia d'Osten), en latin, shens data.
Ernèst Negre (TGF, I, p. 489), citat per Bénédicte Boyrie-Fénié, a prepaus de Luchapt (Vinhana, Louchac au sègle XV) e de Luchat (Charanta Maritima) prepausa lo nom de persona latin Lupius, damb lo sufixe latinizat -acu(m).
Bénédicte Boyrie-Fénié causís lo nomen Lugissius, totjorn damb -acu(m), shens escartar completament Lupius. L'explicacion supausa per la finala una evolucion locala deu sufixe -ac > ats [2].
Dens un article de 2013 de la revista País Gascons , Miquèu Audoièr constata 1) que plan de comunas girondinas an una finala en -s qu'es pas etimologica e que 2) Mèste Verdièr, autor bordalés, atèsta de la prononciacion -ts per -cs. La solucion serè Loishac au plurau, damb valor probabla de collectiu (los Loishacs = los abitants de Loishac) e confusion posteriora entre lo nom daus abitants e lo dau lòc [3], çò que mena a la grafia Loishacs (prononciat coma Loshats) prau nom deu lòc e de la comuna.
Istòria[modificar | modificar la font]
La comuna se creèt en 1863, a partir d'Ostens [4].
Administracion[modificar | modificar la font]
- Abans la refòrma cantonala de 2014, aplicada en 2015, la comuna èra del canton de Sent Sefrian; es ara del canton de Les Landes des Graves (en francés), donc de Las Landas de las Gravas.
Demografia[modificar | modificar la font]
- per har foncionar lo grafic, a calut ajustar una populacion fictiva d'un abitant a d'unas datas que la comuna existishèva pas
- 2012 : 704; 2013 : 722 abitants (18 ab/km²)
Luòcs e monuments[modificar | modificar la font]
Personalitats ligadas amb la comuna[modificar | modificar la font]
Véser tanben[modificar | modificar la font]
Ligams extèrnes[modificar | modificar la font]
Nòtas e referéncias[modificar | modificar la font]
- ↑ Sit Toponimia occitana
- ↑ Bénédicte Boyrie-Fénié, Dictionnaire toponymique des communes, Gironde, ed. CAIRN e Institut Occitan, Pau, 2008
- ↑ Miquèu Audoièr, Ua solucion unica a un problèma doble : lo grop -ts, fonetica istorica e toponimia, País Gascons n°269, pp. 8-9, Ortès, Noveme-Deceme 2013.
- ↑ http://cassini.ehess.fr/cassini/fr/html/fiche.php?select_resultat=20087


text:
Samsara
Lo samsara (संसार tèrme sanscrit significant « ensems de çò que circula », que « transmigracion » ; en tibetan khor ba, o Khorwa འཁོར་བ། ) significa « transicion » mas tanben « transmigracion », « corent de las renaissenças successivas »[1]. Dins lo bodisme, s'agís del cicle de las existéncias condicionadas, es a dire los estats de l'existéncia jos l'empresa de la sofrença, de l'estacament e de l'ignorança. Aqueles estats son condicionats pel karma.
D'un biais mens juste mas mai simple, lo samsara es doncas lo cicle de las vidas, de renaissença en renaissença. Aquel tèrme existís tanben dins l'indoïsme, lo jaïnisme, lo sikhisme.
Somari
Lo samsara dins l'indoïsme[modificar | modificar la font]
Dins l'indoïsme, samsara significa:
- còrs comun dels rius aprèp lor confluent ;
- movement circulari de la consciéncia divina dins l'espaci e lo temps (segon shrî Aurobindo) ;
- ronda de las naissenças e de las mòrts (segon swâmî Râmdâs), reencarnacions successivas (segon swâmî Vivékânanda) ;
- la vida dins lo monde de la multiplicitat (segon Râmana Maharshi) ;
- lo mond (segon shrî Râmakrishna)[2].
Lo samsara dins lo bodisme[modificar | modificar la font]
Lo samsara es lo cicle de renaissença e de sofrença que son preses los essèes non despertats. Aquel cicle es sens començament dins lo temps, se perpetua per l'acumulacion del karma coblada a la set d'existéncia, e s'acaba per cada èsser al moment que lo nirvana es capitat. A la diferéncia de las autras filosofias indianas, es pas una "arma" que percors lo samsara, cada èsser essent pas qu'un processus impersonal: aquò est "ni lo meteis, ni un autra" que renais. Alara que le bodisme theravāda opausa samsara e nirvana, le Mahāyāna afirma lor identitat ultima.
Lo samsara pòt tanben èsser interpretat dins un sens moral:
- « Lo mòt samsara se referís pas, coma se crei sovent, a un cercle sens fin d’una existéncia fisica aprèp l’autra. Se referís en realitat al cercle viciós de tres elements: lo desir, l’accion que nais d'aquel desir e los efèctes que resultan de l’accion ». (Buddhadasa Bhikkhu, Manual per l’Umanitat, 1964)
Cicles[modificar | modificar la font]
Lo samsara renvei a la determinacion istorica del present, dins lo sens que lo moment actual se forma de consequéncias del passat, subretot dels actes karmics, a començar par la pensada. Aquel modèla implica une succession de cicles enonciant una determinacion complèxa, de fòrça factors cooperant: aquel modèl es aquel de la coproduccion condicionada. Aquel tèrme designa lo cicle infinit de las renaissenças. Los òmes naisson, morisson e renaisson de contunh dins un cicle infinit: lo samsara. Encadenat al samsara, que pòt pas se n'escapar, l'òme soufrís de badas. Es assetat jos l'arbre del despèrtament que Boda se remembra sas vidas anterioras e que pren consciéncia del samsara. L'objectiu del quite bodisme essent l'acabament de la sofrença, la practica deu menar a un estat de cessacion d'aquela sofrença universala, lo nirvana. Es solament quand capitam lo nirvana que podèm nos liberer del samsara. La condidion que renassèm depend de las nòstras vidas passadas e dels nòstres actes presents, amb lo fenomèn del karma.
Monds[modificar | modificar la font]
Vejatz Loka. Le samsara se compren tanben dins l'encastre de la cosmologia bodica; es tradicionalament descrich coma compausat de tres monds:
Los monds correspondon per l'essencial a d'estats d'existéncia (e doncas a d'estats d'esperits).
Lo samsara dins lo jaïnisme[modificar | modificar la font]
Dins lo Jaïnisme, lo Samsara es la vida caracterizada per de renaissenças e reencarnacions dins divèrs domenis de l'existéncia. Es descrich coma la banala existéncia, plana de sofrenças e de misèria e, en consequéncia, es considerat coma indesirable e a valor de renonciacion. Lo Samsara es sens començament e l'arma se tròba dins la servitud a son karma dempuèi la nuèch dels temps. Moksha es la sola liberation delu samsara.
Lo samsara dins le sikhisme[modificar | modificar la font]
Nòtas e referéncias[modificar | modificar la font]
- ↑ (en)The Sanskrit Heritage Dictionary de Gérard Huet
- ↑ (fr)Jean Herbert e Jean Varenne, Vocabulaire de l'hindouisme, Dervy, 1985, p. 89.


text:
1881
Aquesta pagina concernís l'an 1881 del calendièr gregorian.
Somari
Eveniments[modificar | modificar la font]
Occitània[modificar | modificar la font]
França[modificar | modificar la font]
Euròpa[modificar | modificar la font]
Empèri Otoman[modificar | modificar la font]
En causa de la crisi financiera de l'Empèri començada en 1876, lei finanças e lei doanas turcas foguèron plaçadas sota tutèla internacionala en decembre.
Africa[modificar | modificar la font]
Etiopia[modificar | modificar la font]
Per equilibrar la poissança dau prince Menelik de Choa, lo negus Yohannes IV donèt 8 000 fusius modèrnes e 12 canons au prince Adal Tessemma. L'encoratjèt tanben a conquistar la region de Keffa. Pasmens, Menelik demorèt ostila a l'expansion de son rivau dins una region pròcha dei sieus fèus.
En Sodan, l'acomençament dau movement madista menacèt lo govèrn egipcian e l'influéncia britanica dins la region. Entraïnèt tanben de tensions frontalieras grèvas. Pasmens, permetèt tanben lo raprochament ambé Londres e lo reglament de la guèrra de 1875-1876 còntra Egipte.
Reiaume Merina[modificar | modificar la font]
Dubertura de negociacions ambé França regardant lei bens e lei tèrras revendicadas per París dins l'illa en novembre (→ 1882).
Arts[modificar | modificar la font]
Sciéncias e tecnicas[modificar | modificar la font]
Economia[modificar | modificar la font]
Naissenças[modificar | modificar la font]
Decèsses[modificar | modificar la font]
- 19 de setembre - James Abram Garfield, president dels Estats Units (n.1831).
- Henri Sainte-Claire Deville, quimista francés.


text:
Bidart
Bidart (Bidart en francés e Bidarte en basco) qu'ei ua comuna situada suber la còsta deu golf de Gasconha, au Bascoat, dens la província tradicionau de Labord e lo canton de Sent Joan de Lus.
L'arriu d'Uhabia que travèrsa la comuna.
Las comunas tòcatocantas que son Biàrritz au nòrd, Sent Joan de Lus a l'oèst, Guetaria au sud e Arbona e Ahetze a l'èst. .
Somari
Geografia[modificar | modificar la font]
Istòria[modificar | modificar la font]
Administracion[modificar | modificar la font]
Demografia[modificar | modificar la font]
Luòcs e monuments[modificar | modificar la font]
Personalitats ligadas amb la comuna[modificar | modificar la font]
Véser tanben[modificar | modificar la font]
Ligams extèrnes[modificar | modificar la font]
= 64125


text:
Edition : Robert Lafont et l’occitanisme politique, petite contribution à une pensée moderne
6 de julh de 2011
"Tan melhor se d’obratges sus Robèrt Lafont lo lingüista
mancarán pas d’espelir, urosament se d’estudís sus Robèrt Lafont lo
romancièr florirán d’aicí o d’ailà, immancablament d’unes se clinarán
sus l’òbra poetica de l’escrivan provençal, mas que ne serà del Robèrt
Lafont analista e militant politic ?
E pr’aquò, dins lo seu trabalh d’intellectual engajat, dins la seu
bibliografia, la soscadissa politica ten una plaça caporala. Mas qual ne
farà jamai l’inventari e l’estudi ?
Pensi pas que calgue comptar sus qualques intellectuals jacobin e
franchimand. Al contrari aquestes se gardarán plan de revelar al public
lo Robèrt Lafont teorician de l’occitanisme politic. De « La révolution régionaliste » publicada en 1967 fins a sa mòrt, Robèrt Lafont a pas jamai arrestat de soscar lo combat per la l’amancipacion d’Occitània.
Urosament, al Partit Occitan, Gerard Tautil s’es
atelat amb capacitat e energia a l’espelucada menimosa de l’òbra
politica del Paure Robèrt Lafont que, siá ditz en passant foguèt el
tanben sòci del partit fins a la fin.
Per saupre d’ont ven e saber ont va, cada
militant(a) del partit se deu de crompar e de legir « Robert Lafont et
l’occitanisme politique » de Gerard Tautil. Doblidessem pas qu’en
politica coma dins tota autras activitats umanas i pòt pas aver d’accion
senada sens reflexion prealabla o concomitanta.
S. V."
Vous n'êtes pas connecté. Connectez-vous ou enregistrez-vous
Robert Lafont et l’occitanisme politique
1 Robert Lafont et l’occitanisme politique le Ven 15 Juil - 15:38
admin
Trobador !!
_________________
Tant d'annadas aviái somiat
Al mòble en kit crompat a But !
Mas en lo montant l'ai petat !
Ai, Cocut !
Pau DELERMÀS-FIGORNIÈR
Sujets similaires
Permission de ce forum:
Vous ne pouvez pas répondre aux sujets dans ce forum


text:
1449
Aquesta pagina concernís l'an 1449 del calendièr gregorian.
Somari
Eveniments[modificar | modificar la font]
Occitània[modificar | modificar la font]
França[modificar | modificar la font]
Euròpa[modificar | modificar la font]
Empèri Bizantin[modificar | modificar la font]
Reglament de la crisi de succession de Joan VIII Paleòleg. Son fraire Constantin XI foguèt definitivament reconegut emperaire gràcias au sostèn dau sultan otoman Murat II.
Mond[modificar | modificar la font]
Arts[modificar | modificar la font]
Sciéncias e tecnicas[modificar | modificar la font]
Economia[modificar | modificar la font]
Naissenças[modificar | modificar la font]
Decèsses[modificar | modificar la font]
- Ulugh Beg, sultan e astronòm de Samarcanda.


text:
Seanad Éireann
Seanad Éireann que significa en irlandés « Senat d'Irlanda », es la cambra nauta de l'Oireachtas qu'es lo Parlament de la Republica d'Irlanda. Contràriament a la cambra bassa o Dáil Éireann, lo Senat es pas elegit directament mas se compausa de membres causits per diferents biais. Aquela cambra a mens de poders que lo Dáil e pòt solament retardar las leis que desapròva, mas pas metre de vèto definitiu. Lo Seanad es situat dempuèi sa creacion dins lo palais de Leinster House a Dublin.


text:
1647
Aquesta pagina concernís l'an 1647 del calendièr gregorian.
Somari
Eveniments[modificar | modificar la font]
Occitània[modificar | modificar la font]
França[modificar | modificar la font]
Malautiá grèva dau rèi Loís XIV. Aquò aguèt de consequéncias importantas sus lei relacions entre lei diferentei faccions de la Cort. Leis adversaris de la regenta Ana d'Àustria e de son ministre Jules Mazarin se reüniguèron a l'entorn de Gaston d'Orleans, oncle e centre d'unei complòts per prendre lo poder. La regenta e Mazarin se raprochèron alora dau prince de Condé.
Regardant la Guèrra de Trenta Ans que contunièt dins lo corrent de l'annada, leis operacions veguèron un redreiçament de la posicion espanhòla ambé la resisténcia de la garnison de Lhèida a una ofensiva francesa novèla e la reconquista de Landrecies. Pasmens, la situacion dei Francés e dei Suedès demorèt bòna e leis Imperiaus foguèron obligats d'arrestar la guèrra tre l'annada seguenta après una tiera de catastròfas militaras.


text:
589
Cronologia mensuala:
Gen - Feb - Mar - Abr - Mai - Junh
Julh - Ago - Set - Oct - Nov - Dec
Cronologias tematicas:
Literatura - Musica - Sciéncia - Espòrt
Aquesta pagina concernís l'an 589 del calendièr gregorian.
Eveniments[modificar | modificar la font]
Occitània[modificar | modificar la font]
França[modificar | modificar la font]
Euròpa[modificar | modificar la font]
Empèri Bizantin[modificar | modificar la font]
Retorn de la Pèsta de Justinian a Roma onte la malautiá causèt tornarmai de milièrs de mòrts.


text:
Civilizacion micenèa
La civilizacion micenèa es una civilizacion dau Temps dau Bronze de l'Antiquitat grèga. S'estend aperaquí de 1500 avC a 1150 avC e son apogèu es situat entre 1400 e 1200 avC. Es originària dau sud de Grècia e se desvolopèt pauc a pauc a l'entorn de la Mar Egèa. Sei centres principaus èran Micenas, Pilos, Tirint en Peloponès e Gla en Beocia.
Son declin comencèt a partir dau sègle XIII avC per de rasons mau conegudas. Lei principalas son l'invasion dei Dorians o dei Pòples de la Mar, de conflictes intèrnes o encara una tiera de catastròfas naturalas. Vèrs la fin dau sègle XIII, la màger part dei centres micenèus principaus èran destruchs, sovent en causa d'un eveniment brutau coma un incendi. Puei, una segonda tiera de destruccions, vèrs leis annadas 1125-1100 acC, marca la fin de la civilizacion micenèa.


text:
Archipèla dau Frieu
L'archipèla dau Frieu, constituit de quatre illas, es situat aperaquí a 4 km au larg de Marselha. Sa superfícia es de 200 ha. Es un dei 111 quartiers recensats administrativament per la comuna de Marselha, restacat au 7en arrondiment. A l'ora d'ara l'auriá un pauc mai d'un centenau d'estatjants a l'annada sus l'archipèla, per la part màger sus l'Illa de Ratonèu.
Li podèm trobar tanben una casèrna de pompiers, quauquei comercis e un pòrt per la marina de léser.
De batèus municipaus asseguran de ligasons quotidianas entre lo Pòrt Vièlh e leis diferenteis illas de l'Archipèla.
L'archipèla[modificar | modificar la font]
Leis illas de l'archipèla son :
- Pomegue au sud.
- Ratonèu au nòrd.
- It, e son famós castèu, a l'est dei doas precedentas.
- Tibolenc de Frieu a l'oèst de Ratonèu.


text:
Un article de Wikipèdia, l'enciclopèdia liura.
Rotas dau Camin de Sant Jaume en Euròpa
Lo
Camin de Sant Jaume (var. Chamin de Sant Jaume, Camin de Sant Jacme) (en galèc: Caminho de Santiago; en castelhan: Camino de Santiago; en basco: Done Jakue bidea; en aragonés SLA: Camin de Sant Jaime; en aragonés GO: Camín de San Chaime; en francés: Chemin de Saint Jacques) es un ensems de rotas d'Euròpa Occidentala que lei romieus lei percorron (crestians catolics mai que mai) per arribar a la vila de Compostèla, en Galícia. Aquí fan un romavatge en onor de Sant Jaume.
Certaneis estapas dau Camin de Sant Jaume son vengudas de luòcs de raionament religiós e culturau, sustot en
Occitània, en Aragon, au Bascoat, en Espanha e en Galícia.
Mentre que lo percorrián fòrça a l'
Edat Mejana, l'oblidèron un pauc puei mai a l'ora d'ara lei romieus li tornan donar una granda importància.
Segon
Robèrt Lafont, lo Camin es un dei grands ais de circulacion que contribuisson a faire d' Occitània un espaci de relacions coerent dins l'istòria, amb una plaça essenciala entre la Peninsula Iberica e la rèsta d' Euròpa . [1]
Dins la cultura populara, se ditz que de seguir la direccion de la
Via Lactèa, dins lo cèu, de nuech, aquò mena a Compostèla. Aquò explica que la galaxia a recebut tanben lo nom de "Camin de Sant Jaume".
Los Camins de Sant Jaume son sus la
Lista dau Patrimòni Mondiau de l' UNESCO.
Albi, Centre istoric • Bordèu, Pòrt de la Luna • Catedrala de Nòstra Dama d'Amians • Avinhon • Torre de Belgica e de França • Catedrala de Sant Estève de Borges • Canal del Miègjorn • Caps de Girolata e de Porto, Resèrva naturala de Scandola e Calancas de Piana, Corsega • Carcassona • Catedrala de Nòstra Dama de Rems, Basilica de Sant Remesi de Rems e Palais del Tau, Rems • Catedrala de Nòstra Dama de Chartres • Abadiá de Sant Savin sus Gartempe • Abadiá de Fontenay, Còsta d'Aur • Caunas ornadas de la valada de Vesera • Centre vila reconstruch del Havre • Val de Léger • Vièlh Lion • Abadiá del Mont Saint-Michel • Castèl de Fontainebleau e son pargue • Castèl de Versalhas e son pargue • Ribas de Sèina, París • Plaças Estanislau, de la Carrièra, e d'Aligança a Nancí • Pont de Gard • Provins • Mont Perdut, dins los Pirenèus • Monuments romans e romanics d'Arle • Camins de Compostèla • Teatre antic d'Aurenja e Arc de Trionf d'Aurenja • Causse e Cevenas • Salina reiala d'Arc e Senans • Sent Milion • Estrasborg, Granda illa • Verzelai
UNESCO.
Pargue Nacional de Doñana • Pargue Nacional de Garajonay • Pargue Nacional de Teide • Alhambra, Generalife e Albayzín, Granada • Art mudejar, Aragon • Art rupèstre del Bacin Mediterranèu de la Peninsula Iberica • Catedrala de Santa Maria de Burgos • Centre istoric de Còrdoa • Pelegrinatge de Sant Jacme de Compostèla • Glèisas romanicas catalanas de la Val de Boí • Ensemble arqueologic de Mérida • Ensemble arqueologic de Tarragona • Ensembles monumentals de la Renaissença d' Úbeda e de Baeza • Bauma d'Altamira e art rupèstre paleolitic del nòrd d'Espanha • La Catedrala de Nòstra Dama del Sèti, Alcazar e Archius Generals de las Índias de Sevilha • La Lòtja de la Seda de València • Las Médulas, Leon • Monastèri de Poblet • Monastèri e site de l' Escurial ( Madrid) • Monastèri Reial de Santa Maria de Guadalupe • Monastèri de San Millán de la Cogolla, La Rioja • Monuments d’ Oviedo e Glèisas del reialme d'Astúrias • Òbras d' Antoni Gaudí: Pargue Güell, palais Güell, Casa Milà, Casa Batlló, Casa Vicens, cripta e faciada de la nativitat de la Sagrada Familha, Cripta de la Colonia Güell a Barcelona • Palais de la Musica Catalana e espital de Sant Pau, Barcelona • Elx, la Palmièra • Païsatge cultural d' Aranjuez • Pont de Biscaia • Barris romans de Lugo • San Cristóbal de La Laguna • Site arqueologic d' Atapuerca • Sites d'art rupèstre preïstoric de la val de Côa e de Siega Verde (site transfrontalièr amb Portugal) • Torre d'Ercules, a La Coronha • Universitat e quartièr istoric d' Alcalá de Henares • Ávila, centre istoric • Cáceres, centre istoric • Compostèla, centre istoric • Salamanca, centre istoric • Segòvia, centre istoric e son aqüeducte • Toledo, centre istoric • Cuenca, centre istoric • Eivissa, biodiversitat e cultura • Mont Perdut, site transfrontalièr dins los Pirenèus
↑ LAFONT Robèrt (2003) Petita istòria europèa d’Occitània, coll. Istòria, Canet: Trabucaire.


text:
Moràvia del Sud
La region de Moràvia del Sud (en chèc, Zlínský kraj) es una region e entitat autonòma de la Republica Chèca creada lo 1èr de genièr de 2000 jol nom de Region de Brno. Prenguèt lo sieu nom actual en 2001. Abans 2000 existissiá una region del meteis nom, mas mai espandida.
Sa capitala es Brno.
Somari
Division[modificar | modificar la font]
Districtes[modificar | modificar la font]
La region se compausa de 7 districtes : Blansko, Brno-ciutat, Brno-campèstre, Břeclav, Hodonín, Vyškov e Znojmo.
Administracion locala[modificar | modificar la font]
Dempuèi lo 1èr de genièr de 2003 existís pas mai d'administracion al districte, qu'es vengut una unitat estadistica. L'administracion locala se fa dins de comunas de la responsabilitat espandida (obcí s rozšířenou působností) que son las 7 ancianas capitalas de districte emai aquelas comunas : Boskovice, Bučovice, Hustopeče, Ivančice, Kuřim, Kyjov, Mikulov, Moravský Krumlov, Pohořelice, Rosice, Slavkov u Brna, Šlapanice, Tišnov, Veselí nad Moravou, Židlochovice.
Govèrn local[modificar | modificar la font]
Lo governador es Michal Hašek.


text:
Villes et mairies du Canton de Doullens
Liste des communes
Doullens
Ville de Doullens, commune de France de 7 100 habitants.
La mairie de Doullens a une adresse e-mail et un site Internet.
Présence de monuments historiques et de musées, d'activités sur la ville.
Beauval
Ville de Beauval, commune de France de 2 100 habitants.
La mairie de Beauval a une adresse e-mail et un site Internet.
Beauquesne
Village de Beauquesne, commune de France de 1 400 habitants.
La mairie de Beauquesne a une adresse e-mail.
Présence de monuments historiques sur le village.
Bernaville
Village de Bernaville, commune de France de 1 100 habitants.
La mairie de Bernaville a une adresse e-mail et un site Internet.
Commune rattachée : Vacquerie.
Candas
Village de Candas, commune de France de 1 100 habitants.
La mairie de Candas a une adresse e-mail.
Fienvillers
Village de Fienvillers, commune de France de -1 000 habitants.
La mairie de Fienvillers a une adresse e-mail.
Lucheux
Village de Lucheux, commune de France de -1 000 habitants.
La mairie de Lucheux a une adresse e-mail.
Présence de monuments historiques sur le village.
Grouches-Luchuel
Village de Grouches-Luchuel, commune de France de -1 000 habitants.
La mairie de Grouches-Luchuel a une adresse e-mail.
Bouquemaison
Village de Bouquemaison, commune de France de -1 000 habitants.
La mairie de Bouquemaison a une adresse e-mail.
Gézaincourt
Village de Gézaincourt, commune de France de -500 habitants.
La mairie de Gézaincourt a une adresse e-mail.
Authieule
Village d'Authieule, commune de France de -500 habitants.
La mairie d'Authieule a une adresse e-mail.
Hem-Hardinval
Village de Hem-Hardinval, commune de France de -500 habitants.
La mairie de Hem-Hardinval a une adresse e-mail.
Bonneville
Village de Bonneville, commune de France de -500 habitants.
La mairie de Bonneville a une adresse e-mail.
Fieffes-Montrelet
Village de Fieffes-Montrelet, commune de France de -500 habitants.
La mairie de Fieffes-Montrelet a une adresse e-mail.
Présence de monuments historiques sur le village.
Commune rattachée : Fieffes.
Outrebois
Village d'Outrebois, commune de France de -500 habitants.
La mairie d'Outrebois a une adresse e-mail.
Prouville
Village de Prouville, commune de France de -500 habitants.
La mairie de Prouville a une adresse e-mail.
Terramesnil
Village de Terramesnil, commune de France de -500 habitants.
La mairie de Terramesnil a une adresse e-mail.
Domléger-Longvillers
Village de Domléger-Longvillers, commune de France de -500 habitants.
La mairie de Domléger-Longvillers a une adresse e-mail.
Commune rattachée : Longvillers.


text:
Portal:Arquitectura e Urbanisme
Portal de l’Arquitectura e de l’Urbanisme
« Tota beutat se fonda sus las leis de las formas naturalas. L’arquitectura d'una vila es d’esmòure e non pas d’ofrir un simple servici al còrs de l’òme. » John Ruskin
L’arquitectura es l’art de concebre, de combinar e de dispausar, per las tecnicas apropriadas, d'elements plans o voids, fixes o mobils, opacs o transparents, destinats a constituir los volums protectors que meton l’òme, dins los divèrses aspèctes de sa vida, a l'abric de totas las nosenças naturalas e artificialas. La combinatòria que presidís a l’elaboracion d'aquestes volums s’aplica tant plan e lors rapòrts de proporcion coma a lors materials, lors colors e lor situacion dins un espaci natural o dins un contèxte environamental, ensemble que crèa una unitat omogenèa o pas, de dimensions variadas, anant del simple recès a la metropòli, e que son aparicion provòca un efècte estetic o pas segon sa capitada.
L’urbanisme, el, es l’ensemble dels plans e de las accions coerentas que permeton l’organizacion optimala de las foncions economicas, socialas e environamentalas de la ciutat. D'un punt de vista politic e tecnic, l'urbanisme consistís en l'amainatjament de las ciutats.
Lo Palais de Westminster (Palace of Westminster en anglés), tanben designat jol nom de Cambras del Parlament (Houses of Parliament), es lo luòc ont ten sesilha la Cambra de las Comunas e la Cambra dels Lòrds del Reiaume Unit. Lo Palais bòrda la riba nòrd de Tamisa e se situa dins l’arrondiment londonian de la Ciutat de Westminster (51° 29′ 58″ N 0° 7′ 29″ O / 51.49944, -0.12472).
Trobatz tot çò que concernís l'arquitectura e l'urbanisme en percorrent las categorias e los articles seguents
Cronologia de l'arquitectura - 2006 en arquitectura
Lo palais de Potala se tròba a Lhasa, la capitala de l’actuala Region Autonòma de Tibet, en Republica Populara de China. Foguèt la residéncia dels dalai-lama fins que lo darrièr s'exilièt en Índia en 1959. Es vengut ara un musèu e es estat declarat Patrimòni de l'Umanitat per l'UNESCO. Lo Potala es, sens dobte, lo bastiment mai grand e espectaclós de Tibet. En mai de la residéncia del dalai-lama, èra tanben lo luòc dels grands actes oficials de l'estat e lo sèti del govèrn tibetan. Aviá tanben fòrça importància religiosa e es encara un centre de devocion importanta; los pelegrins s'i gandisson dempuèi totes los cantons de Tibet. Aviá tanben de foncions monasticas (al Namgyal Tratsang) e d'ensenhament. Lo Potala es un dels rars centres religioses de Tibet que patiguèron pas de destruccions importantas pendent la Revolucion Culturala; a causa d'aquel fach lo sieu estat de conservacion es envejable. L'imatge pus venerat del Potala es lo de Avalokitesvara, que se consèrva al Phakpa Lhakhang. Lo nom de Potala fa referéncia al luòc de residéncia celestial del bodhisattva Avalokitesvara, conegut dins los ancians escrits bodistas coma Riwo Potala. Cal notar qu'òm considèra los dalai-lamas coma una emanacion d’Avalokitesvara, en mai de seguidors de Songtsan Gampo sul terren politic.
Legissetz l’article..
Decembre de 2007
Lo Burj Khalifa, que foguèt inaugurat a Dubai (Emirats Arabis Units) en 2010, es lo mai naut gratacèl del mond. Fa 828 mètres de naut e 209 estancis.