text:
Infinit
Lo mot « infinit » (del latin finitus, « limitat »), es un adjectiu servent a qualificar una causa qu'a pas de limit en nombre o en grandor. L'infinit es tanben un nom masculin significant :
- (matematicas) Concèpte per designar çò qu'es superior a tot nombre real.
- L’infinit es abitualament notat ∞.
- (filosofia) Çò qu'es pas finit, çò qu'a pas de fin.
- (mai corrent) Natura, caractèr de çò que finís pas, o sembla pas de finir.
Somari
- 1 Dins las matematicas
- 2 En fisica
- 3 En filosofia
- 4 En teologia
- 5 Istòria
- 6 Nòtas e referéncias
Dins las matematicas[modificar | modificar la font]
S'encontra las grandors infinidas dins divèrsas brancas de las matematicas, jol doble aspècte de nombre segon la teoria dels nombres cardinals e de l'espaci segon la teoria de la mesura. Aqueles dos aspèctes son pas exactament los meteisses, atal un segment o un disc an una infinitat de ponts mas una mesura finida.
Dins la teoria dels ensembles[modificar | modificar la font]
Un ensemble E es infinit se e solament se, es equipotent a cap d'interval bornat de N, o d'un biais equivalent, s'existís al mens una familha non voida de sosensembles de E qu'a pas d'element minimal per l'inclusion. [1][2][3]
Ensembles infinits denombrables[modificar | modificar la font]
Un ensemble infinit se ditz denombrable se e solament se, existís una bijeccion entre el meteis e N. Intuitivament, un ensemble infinit es denombrable se e solament se, se pòt « enumerar » los seus elements: lo « primièr » element, lo « segond » element, lo « tresen » element, seguent atal sans s'arrestar.
Per exemple, se pòt mostrar que l'ensemble Q dels nombres racionals es denombrable.
L'ensemble N2 = N x N dels parelhs d'entièrs naturals es el meteis denombrable, perque a tot parelh (p,q), se pòt associar lo nombre n = [(p+q)(p+q+1)/2] + p, [4] e se verificarà aisidament que la foncion atal definida es injectiva.
Dins l'exemple çai sus, l'enumeracion dels parelhs es « efectiva » : lo procèssus per enumerar es un procèssus calculatòri, un algoritme. Mas se pòt fòrça plan aver mostrat qu'un ensemble es infinit denombrable, per exemple en mostrant qu'es un sosensemble dels entièrs e pòt pas èsser finit, sens èsser capable de donar un procèssus efectiu d'enumeracion. Vejatz ensemble recursivament enumerable.
Se s'admet l'axiòma de la causida, e solament dins aquela condicion, [5] tot ensemble E es en correspondéncia biunivòca amb un ordinal; lo pus pichon ordinal per que E es equipotent es alara par definicion lo cardinal de E.
Lo cardinal d'un ensemble finit es un nombre entièr natural.
Lo cardinal d'un ensemble infinit se ditz « transfinit ». Lo cardinal (se ditz tanben « poténcia ») dels ensembles infinits denombrables es notat (« aleph-zèro »).
Ensembles infinits non denombrables[modificar | modificar la font]
Un ensemble infinit non denombrable se pòt pas metre en bijeccion amb N. Se pòt pas establir una lista de sos elements.
Per l'ensemble dels nombres reals es çò meteis. Los nombres reals forman un còrs commutatiu totalament ordenat R, arquimedian e tal que tota partida majorada admet una bòrna superiora ; R es l'unic còrs, alevat d'isomorfisme, per satisfar aquelas proprietats ; es lo sus-còrs minimal de Q per satisfar lo critèri de Cauchy.
L'ensemble dels reals compreses entre 0 e 1 es ja non denombrable : la demostracion se fa amb l'argument de la diagonala de Cantor.
Se ditz que R a la poténcia del continú, sa poténcia (o son cardinal) es , lo cardinal de l'ensemble de las partidas de N. L'argument diagonal de Cantor mòstra al meteis temps que , lo pus pichon cardinal non denombrable, es inferior o egal a (dins ZFC). L'egalitat d'aqueles dos cardinals, que se nomena l'ipotèsi del continú, es independenta dels axiòmas de la teoria dels ensembles ZFC.
En geometria[modificar | modificar la font]
Los pintres de la Renaissença, cercant una representacion del real que siá fidèla amb nòstra percepcion, desvolopèron los metòdes de representacion perspectiva. De linhas orizontalas parallèlas « se còpan a l'infinit » dins l'espaci e a un punt sul quadre; aquel punt del quadre atal que la linha d'orizont del quadre correspondon a la realitat particulara en doas dimensions (2D).
La geometria projectiva consistís a apondre a l'espaci afin usual de punts dits « a l'infinit » dins cada direccion. La tòca es de pas mai far de distincion entre drechas secantas e drechas parallèlas, aquelas darrièras avent un punt comun a l'infinit. Es un esplech de simplificacion remarcable. Per exemple, en geometria projectiva, existís pas mai qu'un sol tipe de conicas en plaça de tres.
En optica geometrica[modificar | modificar la font]
- Un objècte situat « a l'infinit » es una font emetent de rais luminoses parallèls,
- Un imatge se forma « a l'infinit » quand los rais luminoses que lo forman son parallèls.
Un uèlh normal (emmetròp) o corregit deu veire net un imatge a l'infinit (Punctum remotum).
En topologia[modificar | modificar la font]
compactificacion[modificar | modificar la font]
L'apondi d'un element ∞ dins un espaci topologic localament compacte permet de rendre aquel espaci compacte. S'agís de la compactificacion d'Alexandroff.
Siá un espaci topologic localament compacte, son compactificat es l'espaci , ont es un element exterior a E, e U' es obtengut de U en li apondent totes los complementaris dins dels compactes de .
Se pòt alara definir los « vesinatges de l'infinit » : s'agís de tota partida contenent un dubèrt de U'\ U.
complecion[modificar | modificar la font]
En fisica[modificar | modificar la font]
Al començament del sègle XX, la fisica se trobèt dins l'impossibilitat d'explicar divèrses fenomèns [6], que lo fach qu'un còrs negre a l'equilibre termodinamic es supausat rainar un flux infinit. Aquel problèma foguèt resolgut per l'introduccion dels quanta per Planck, aquò forma la basa de la fisica quantica.
Dins lo quadre de la relativitat generala, lo Big Bang condusís, dins son interpretacion ninòia, cap a l'aparicion de valors infinidas (se parla quitament de singularitats) a l'origina dels temps, aportant atal la pròva que nòstras coneissenças fisicas actualas son pas capablas de descriure aquela epòca alunhada de l'istòria de l'Univèrs.
Dins de brancas de la fisica, coma la teoria quantica dels camps o la fisica estatistica, los cercaires poguèron eliminar las divergéncias indesiradas de la teoria amb de tecnicas matematicas de renormalizacion. Aquelas tecnicas se son pas poscudas fins ara aplicadar a la teoria de la gravitacion.
En filosofia[modificar | modificar la font]
Es la primièra de las quatre antinomias de Kant exprimida dins la Critica de la rason pura :
- TÈSI : « Lo monde a un començament dins lo temps ; es bornat dins l’espaci. » Seriá, en efèit, absurde d’admetre una seria al meteis temps infinida e realizada. La totalitat dels èssers o dels fenomèns forma un nombre que despassa nòstra imaginacion, mas qu'es un nombre real, e l’infinit despassa totes los nombres. Lo passat conten un nombre d’èssers e de fenomèns que cada instant apond. Es contradictòri de nomenar infinit çò qu'aumenta o pòt aumentar. Lo meteis rasonament refuta l'eternitat del passat : l’eternitat es infinida, non aumentabla e cada instant aumenta lo passat.
- ANTITÈSI : « Lo monde a pas de començament o de bòrnas ; es infinit dins lo temps e dins l’espaci. » Se lo monde foguèsse eternal e sens mesura, n'envelopariá doncas d’un temps e d’un espaci voide. Mas un temps voide ne renclausís pas cap de causa, pas cap de condicion, pas cap de possibilitat de començament, res auriá jamai pogut començar. Bornar lo monde dins lo temps, es anientar aquel. E un espaci voide es res. Dire qu’un espaci voide limita lo monde, dire que lo monde es limitat par res, es dire dins un meteis temps que lo monde es limitat e qu’es pas limitat.
En teologia[modificar | modificar la font]
En Índia, dempuèi l'antiquitat, la religion jaïnista considerava lo monde coma infinit.
Las religions monoteïstas an generalament una nocion d'infinitat (o per precisar las nocions d'eternitat e de transcendéncia), quita se son mens formalizadas que la nocion matematica correspondenta.
Una de las primièras manifestacions d'aquela nocion remonta a l'Egipte anciana, del temps d'Akhenaton, amb lo culte del dieu Aton[7] [8].
Dins los exemples precedents, l'idèa de transcendéncia es associada a una nocion d'espaci o de temps infinit. A l'epòca modèrna Cantor associèt tanben l'infinit l'infinitat numerica, considerant que sos trabalh suls nombres cardinals e ordinals avián d'implicacions teologicas.[9]
Istòria[modificar | modificar la font]
Usatge e operabilitat de las quantitats infinidas[modificar | modificar la font]
L'infinit potencial pels ancians[modificar | modificar la font]
Los matematicians totjorn utilizèron l'apartenéncia e l'inclusion mas aguèron las pus grandas dificultats a formular amb aquelas relacions de teorèmas suls nombres e sus las grandors. Atal Euclides, en plaça de dire que l'ensemble dels nombres primièrs es infinit, diguèt « per tota quantitat donada de nombres primièrs, existís un mai grand ». Atal, Aristòtel refusa de considerar qu'una linha drecha es compausada de punts.
Galileo Galilei remarca qu'existís una correspondéncia biunivòca entre los nombres e lors carrats, d'aquò dedutz que l'afirmacion comuna « lo tot es pus grand que la partida » se verifica pas quand se tracta de quantitats infinidas [10]. Pasmens, i pas cap de motivacion per l'estudi dels ensembles infinits, i vei la pròva del caractèr non operacional de tals ensembles, posicion aprovada mai de dos sègles aprèp per Cauchy. [11] Atal doncas, quasiment fins a l'epòca modèrna, los matematicians an pas volgut utilizar dirèctament los ensembles infinits e an preferit rasonar « en compreneson » sus las proprietats de lors elements. Se contentavan alara de la possibilitat d'aumentar tota grandor donada, o de la demenir se s'agís d'una grandor continua [12].
Aquò empacha pas la naissença de calcul infinitesimal, atal la frasa « per tot e > 0 existís n0 tal que n ≥ n0 implica », doncas, atal que o reconeis Bourbaki, [13] aquela posicion aviá permés de desvolopaments importants tot en pausant de parabandas.
L'infinit potencial pels constructivistas modèrnes[modificar | modificar la font]
Eissit de la « crisi dels fondaments » del començament del sègle XX, lo corrent intuicionista promogut per Brouwer, refusa los metòdes de la logica classica, supausada de s'aplicar pas en tot cas als objèctes infinits.[14] Uèi ara aquel tèrme d'intuicionista s'aplica a una axiomatizacion ben precisa de la logica sens tèrç exclús. Una fòrma de filosofia matematica que se revendica volontièrs d'aquela de Brouwer es la del corrent constructivista, qu'un representant conegut, Roger Apéry expausèt atal la concepcion de l'infinit:
-
- « S'extrapòla la realitat, lo matematician constructiu refusa las ipotèsis fantasticas dels platonicians ; en efèit [...] constata que la matematica se debana dins lo temps. [...] son immortalitat li permet d'aténher de nombres tan grands coma vòl, mas pas de definir totes los nombres; crei en l'infinit potencial, pas en l'infinit actual. »[15]
Se vei segon aquel tèxte que pels constructivistas, contrariament al punt de vista majoritari que considèra d'ensembles que lors partidas son donadas simultaneament, las matematicas an per objècte un procèssus, que sas estapas se construisson sequencialament; perque per eles s'agís ben d'una activitat umana; « existís pas de matematicas sens matematician » diguèt Apéry.
L'infinit actual e lo temps[modificar | modificar la font]
A l'Edat Mejana, sant Bonaventura afirmèt que d'un pur punt de vista logic — independentament de çò que diguèt la Bíblia — èra impossible que lo monde aguèsse totjorn existit; Tomàs d'Aquin refuta aquela afirmacion per un rasonament formal, res en l'abséncia d'informacion permetent pas d'exclure a priori una eternitat actualament acabada[16].
Un sofisme celèbre, imaginat pel creacionista american W.L. Craig segon una parabòla de Bertrand Russell que sa tòca èra autra, pretend de demostrar l'impossibilitat d'una durada infinida acabada, e doncas provat atal que lo monde aguèt un començament, per l'istòria de Tristram Shandy, qu'escriguèt son autobiografia al ritme d'un an d'escritura per jornada viscuda, e faguèt aquò totas las annadas del passat. Se doncas lo temps jamai comencèt, quin jorn de sa vida Tristram Shandy es a comentar aquela annada? Cap de jorn del passat convendriá pas, doncas es pas possible que lo temps aja pas una origina. [17]
L'engana es evidenta per qui coneis las coordenadas cartesianas e las istòrias dels trens que se rejonhon: lo scenari compòrta una contradiccion; Tristram Shandy qu'escriu 365,25 còps mens lèu que lo relòtge comencèt necessariament son autobiografia un jorn, aquò invalida l'argument.
Dins l'imatjariá populara[modificar | modificar la font]
Dins l'expression populara, l'adjectiu « infinidas » es a vegadas emplegat per qualificar d'espandidas fòrça vastas o de quantitats fòrça grandas.
Remarquem que quitament finits, los fòrça grands nombres pòdon èsser dificils a concebre. Atal las seguidas de Goodstein son de seguidas definidas fòrça simplament que concebon de nombres que despassan l'entendement.
Qualques autors modèrnes s'inspirèron de l'istòria biblica de la Torre de Babel per comparar « lo cèl » a una tòca infinidament alunhada.[18].
Las notacions[modificar | modificar la font]
Lo simbòl ∞ que se tròba sovent en analisi foguèt emplegat pel primièr còp en 1655 per John Wallis, dins son obratge De sectionibus conicis, e pauc aprèp dins l'Arithmetica Infinitorum : « esto enim ∞ nota numeri infiniti.[19] »
Tres ipotèsis existisson sus l'origina d'aquela causida. La mai comunament admesa es que s'agís d'une evolucion de la chifra designant '1000' dins la numeracion romana : successivament Ⓧ, puèis CIƆ, abans de venir M. L'evolucion grafica del segon simbòl auriá donat . Lo simbòl actual seriá doncas simplament l’evolucion de la ligadura minuscula cıɔ en escritura manuscrita onciala.
Una autra ipotèsi es que lo simbòl seriá eissit de la letra grèga w, darrièra de l'alfabet grèc, e metafòra correnta per designer l'extremitat finala.
E darrièra, Georges Ifrah, dins son enciclopèdia « L'istòria universala de las chifras », explica que la grafia de l'infinit remonta a la civilizacion indiana, e pus precisament a la mitologia indiana. L'Ananta (tèrme sanskrit per infinit), la « sèrp infinida » del dieu Vishnu, se representa enrotlada d'esperela semblant un « uèit reversat ».
Nòtas e referéncias[modificar | modificar la font]
- ↑ (fr)Alfred Tarski Sur les ensembles finis 1924 Fund. Math. t.6 p.45, p.95
- ↑ (en)Patrick Suppes Axiomatic set theory Van Nostrand 265 p.
- ↑ (fr)Roland Fraïssé Logique mathématique, t.1 Gauthier-Villars París 1971, p. 12-13-14
- ↑ (fr)J. Garsoud, Analyse mathématique, Dunod París 1968 p.29
- ↑ (fr)Jean-Louis Krivine, Théorie axiomatique des ensembles, P.U.F. Paris 1972 p. 38
- ↑ (en) C. W. Misner, Kip Thorne & John Wheeler : Gravitation, Freeman & Co. (San Francisco-1973), chapitre 44.
- ↑ (de) (1939) Sigmund Freud Der Mann Moses und die monotheistische Religion, Ed. Suhrkamp Verlag, Frankfurt am Main - 1964
- ↑ (en)Jaina mathematics, J J O'Connor et E F Robertson.
- ↑ §3.2, Erkenntnis, The role of the absolute infinite in Cantor's conception of set, Ignacio Jané, May 1995
- ↑ (it)Galileo Galilei Opere, Ristampa della Edizione Nazionale, Barbara Firenze 129-39, t. 8 pp.78-80
- ↑ (fr)Bourbaki, Éléments de mathématiques, Diffusion CCLS 1977, EIV p.58
- ↑ (fr)Bourbaki, Éléments de mathématiques, Diffusion CCLS 1977, EIV pp.57-58
- ↑ (fr)Bourbaki, Éléments de mathématiques, Diffusion CCLS 1977, EIV p.58
- ↑ Brouwer sembla pasmens pas refusar l'infinit actual. Dins sa Dissertation de 1907, p. 97, escriguèt: « Quant a l’infinit actual dels cantorians, existís plan, baste que lo confiniam a çò que pòt èsser intuitivament construit, e que nos absteniam de l’espandre per las combinasons logicas que pòdon pas èsser realizadas » - Citat per Michel Bourdeau La critique de la théorie des ensembles dans la dissertation de Brouwer Math. & Sci. hum. / Mathematics and Social Sciences (41e année, n° 164, 2003, p. 29-43) [1]
- ↑ (fr)Obratge collectiu « Penser les mathématiques », collòqui de l'ENS, Ed Seuil 1982 p.63 ISBN 2-02-006061-2 exposé en ligne
- ↑ Texte en linha d'Ezio Vailati, South Illinois University
- ↑ (en)Robin Small The British Journal for the Philosophy of Science, Vol. 37, No. 2 (Jun., 1986), pp. 213-216 résumé de la critique
- ↑ Stefan Zweig "La torre de Babel" ensag tome 3: « Lors savis s’apercebèron qu’una sciéncia practicada per un pòble sol poiriá pas aténher l’infinit »
- ↑ (en) Earliest uses of symbols of calculus


c: text/html

text:
Panda gigant
Panda gigant a Ocean Park Hong Kong.
Lo panda gigant (Ailuropoda melanoleuca) es una espècia de mamifèr de l'òrdre Carnivora e de la familha dels orses (Ursidae), coma o mòstran los darrièrs estudis del sieu ADN. Lo panda roge el, aperten a una familha pròpria e independenta, la dels Ailuridaes. Nadiu de China centrala, lo panda gigant abita en de regions montanhudas coma Sichuan o Tibet, fins a una altitud de 3.500 mètres. Es en perilh critic d'escantiment; l'espècia es fòrça localizada. La principala noiridura del panda gigant es lo bambó. L'ors panda es lo simbòl de WWF (Fons mondial per la proteccion de la natura) dempuèi 1961.

robotstxt: allowed

filter: keep


text:
Amélie Nothomb
Amélie Nothomb (Etterbeek, 9 de julh de 1966) es una escrivana bèlga d'expression francesa.
Somari
La Vida[modificar | modificar la font]
Lo sieu paire foguèt ambaissador de Belgica e ela demorèt en divèrses païses (China, Estats Units, Laos, Birmania, Bangladèsh).
Estudièt filologia romanica a l'Universitat Liura de Brussèlas.
Citacions[modificar | modificar la font]
-
-
- Ne reagissètz coma los paures, que plaçatz l'onor vòstre de tal biais que ne sètz victimas.
- Soi un intellectual, valent a dire un èsser que o s'espèra amb passion d'èsser contradich.
-
- Legissèm per descubrir una vision del mond.
- La saviesa es pas jamai del costat d'aquel que parla.
- N'es rèiremai divertissent d'èsser anujós que non pas interessant.
- Es cachavièlha lo bonaür per fòrça.
- Los pòbles s'asoran los lors ancessors martirs. Es la sola aristocracia que pas jamai li ne contestam.
- L'adjectiu "vertadièr" coma la chifra zèro, es una expression indispensabla de çò vuèg.
- I aurà sempre dins la molonada un pegàs que, amb lo pretèxt que ne compren el pas res, çò ne decretarà que i a pas res per comprene.
- Nada realitat umana se n'exprimís tan plan l'idèa d'astrada coma las paraulas malbiaissudas e sas consequéncias d'una impossibla expiacion.
- Cap de besonh d'interès per mentir. Lo plaser sufís.
- Lo dobte e la paur son los auxiliars de las grandas iniciativas.]]
- Lo còs uman ne comportèsse vint-e-cinc sèxes luòga d'un, ne perdriá fòrça del siu poder erotic. Çò que pivèla son los isclons.
- Lo maquilhatge es un culte de mistèri.
- La ròsa que se ne morís de la set li ne fa de besonh a l'ortalan, mas a l'ortalan li ne fa encara mai de besonh la ròsa qu'es assedegada, que sens la set de sa flor, çò que d'el n'existís pas cap.
- Cal remirar lo mond capables d'èsser aüroses.
- Es l'entreparlaire que se farga la confidéncia.
- Lo silenci es mai rambalhaire que tot.
- Ne sufís aver fach quicòm un sol còp dins sa vida - mas en prigondor - per ges quitar de o tornar far tot lo long de la nòstra vida.
- Çò de pròpi dels grands libres, es que cada lector n'es l'autor.
- L'escriure comença onte lai s'aplanta lo dire e n'es un mistèri dels màgers aquel pertus entremièg çò de bon dire e çò d'impossible idem.
- Modificar l'agachar [1] es aquò lo nòstre òbra grand.
- Tant de temps que n'existirián de finèstras, lo pus mendre èsser uman sus Tèrra auriá sa part de libertat.
- N'escarnissi ieu pas jamai, Monsen, diagnostiqui.
- M'asori las causas que pas jamai capirai.
- Lo mond ne groümeja d'assassins, valent a dire de personas que se ne permeton oblidar los qu'aimèron. (...) L'oblit es un peugàs, un oceanàs gigantal que lai ne va un sol naviri, qu'es se ramentar.
- M'asori las causas que pas jamai capirai.
- N'escarnissi ieu pas jamai, Monsen, diagnostiqui.
L'Òbra[modificar | modificar la font]
- Hygiène de l'assassin 1992..., Igièna de l'assassin (rev. Eric Gonzales, ed. Per Noste)
- Le Sabotage amoureux, 1992 ... Lo Sabotatge amorós
- Légende un peu chinoise, 1993 ... Legenda un bricon chinesa
- Les Combustibles, 1994 ... Los Combustibles
- Les Catilinaires, 1995 ... Las Catilinàrias
- Péplum, 1996 ... Peplum
- Attentat, 1997 ... Atemptat
- Mercure, 1998 ... Mercuri
- Stupeur et tremblements, 1999 ... Estupor e tremblaments
- Le Mystère par excellence, 1999 ... Lo Mistèri per excelléncia
- Métaphysique des tubes, novel·la, 2000 ... Metafisica dels tubs
- Brillant comme une casserole, 2000 ... Lusent coma una caçairòla
- Cosmétique de l'ennemi, 2001 ... Cosmetica de l'enemic
- Aspirine, 2001 ... Aspirina
- Sans nom, 2001 ... Sens nom
- Robert des noms propres, 2002 ... Tesaur dels noms d'ostal
- Antéchrista, 2003 ... Antecrista
- L'Entrée du Christ à Bruxelles, 2004... L'entrada de Crist dins Brussèlas
- Biographie de la faim, 2004 ... Biografia de la fam
- Acide sulfurique, 2005 ... Acid sulfuric
- Journal d'Hirondelle, 2006 ... Jornal d'Irondona
- Ni d'Ève ni d'Adam, 2007 ... Ni d'Èva ni d'Adam
Bibliografia[modificar | modificar la font]
Vejatz tanben[modificar | modificar la font]
Ligams extèrnes[modificar | modificar la font]
Ligams videografics[modificar | modificar la font]
Nòtas & referéncias[modificar | modificar la font]

- ↑ ... per l'escritura...


text:
Sérifontaine
Sérifontaine es una comuna francesa, situada dins lo departament d'Oise e la region de Picardia.
Somari
Geografia[modificar | modificar la font]
Lo primièr acte istoric en mencionant Sérifontaine es una donation reiala de 918 #qu'a de besonh que Sérifontaine a situat « en lo Vexin ». Sérifontaine Es en vertat situada a la extremitat nòrd del Vexin francés, la mens neta d'aquel país limitat a l'Èst per l'Oise, al Sud per la Seine, a l'Oèst pel Epte #que lo separa del Vexin Normand.
Lo territòri de la municipalitat s'estend sus 2043 ectaras, entre 56 e 200 mètres d'altitud. A situat sus una localizacion singulara, un gué e un élargissement del cors del Epte, e puja sul scenari al dessus del Epte, sens arribar a totun lo rebord del Bray.
Sérifontaine Es aital mesa sus la frontièra de la Normandie. Frontièra #que serpente de-aicí de-ailà : qualques minutas en veitura en seguenta lo 915 vèrs Gournay al Nòrd o cap a Gisors al Sud e s'es en Normandie, mas s'i es tanben en qualques passatges cap a l'Oèst. E aquel es pas pas tot : qualques minutas a caval cap a Flavacourt e los Sérifontainois de antany èran al limit de la bòsc de Thelle , una o doas llegües al nòrd, dintravan en país de Bray dempuèi Talmontiers, en tot cas dins Nòu-Mercat. Ça que la los abitants del Bray son eles-meteisses pro malaisits a definir doncas que son pas ni Normands, ni Picards, ni Beauvaisins. Es dire que los Sérifontainois en essent pas pas quitament brayons son pauc facils a qualificar.
Administrativement, Sérifontaine Es dempuèi los ans seissanta en Picardie. Ça que la aquela, començariá istoricament mai lèu a Beauvais, e encara. Al total, Sérifontaine, #qu'a pas jamai agut de relacion istorica amb Beauvais, es plan sola e fins a 2012 aperteniá pas quitament a cap de comunitat de comunas.
Le premier acte historique mentionnant Sérifontaine est une donation royale de 918 qui précise que Sérifontaine est située « dans le Vexin ». Sérifontaine est en vérité située à l'extrémité nord du Vexin français, la moins nette de ce pays limité à l'Est par l'Oise, au Sud par la Seine, à l'Ouest par l'Epte qui le sépare du Vexin Normand.
Le territoire de la commune s'étend sur 2043 hectares, entre 56 et 200 mètres d’altitude. Il est situé sur un emplacement singulier, un gué et un élargissement du cours de l’Epte, et monte sur le plateau au dessus de l’Epte, sans atteindre toutefois le rebord du Bray.
Sérifontaine est ainsi posée sur la frontière de la Normandie. Frontière qui serpente de-ci de-là : quelques minutes en voiture en suivant la 915 vers Gournay au Nord ou vers Gisors au Sud et l’on est en Normandie, mais on y est aussi en quelques pas vers l’Ouest. Et ce n’est pas tout : quelques minutes à cheval vers Flavacourt et les Sérifontainois de jadis étaient à la limite de la forêt de Thelle , une ou deux lieues au nord, ils entraient en pays de Bray dès Talmontiers, en tout cas à Neuf-Marché. Or les habitants du Bray sont eux-mêmes assez difficiles à définir puisqu'ils ne sont ni Normands, ni Picards, ni Beauvaisins. C’est dire que les Sérifontainois n’étant pas même brayons sont peu faciles à qualifier.
Administrativement, Sérifontaine est depuis les années soixante en Picardie. Or celle-ci, historiquement commencerait plutôt à Beauvais, et encore. Au total, Sérifontaine, qui n’a jamais eu de relation historique avec Beauvais, est bien seule et jusqu’à 2012 n’appartenait même à aucune communauté de communes.
Comunas vesinas[modificar | modificar la font]
Istòria[modificar | modificar la font]
Sérifontaine Es una pichona vila #qu'a #aver un important destin industrial començat al alba de la Modèl:S-.
Viscuda al neolític, almens sul luòc de Champignolles, ocupada per las Romains, qualque part entre Flavacourt e Droittecourt, Sérifontaine a #èsser continuellement viscuda dempuèi l'epòca mérovingienne. Dempuèi la Modèl:S- almens, lo luòc a fortificat, probablament suls dos marges (a Sérifontaine e sus la motte de Thierceville ont se trobava lo primièr castèl Saussart)quand apareisson los primièrs conflictes entre lo rei de França e lo pòrti de Normandie.
La siá istòria a l'epòca medievala a fach de ligams multiples. La distincion de Sérifontaine es en principi ligat al destin de las familhas dels senhors de Boury [1], #que i ocupan, pendent tota Modèl:La s- una fortificació destruida en setembre 1198 per Richard Cœur de Leon, en lo moment del primièr sac de Sérifontaine.
La distincion passa en 1267 per alliance en los senhors d'Escuelhètz[2], #que i bastisson probablament lo ancêtre del "vièlh castèl" #que se'n vei las rèstas en lo parc Jacques Duclos. Aquel son de fòrça grands senhors #que detenguèron Sérifontaine fins a l'aucupacion anglesa de la Modèl:S-.
A la prima 1419 lo sire del Isle-Adam, #que combat amb lo partit bourguignon contra los Angleses, confia la capitainerie de Gisors a Lyonnel de Bournonville, assistit d'un genet picard, Daviot de Gouy. Delimitats pels Angleses en Gisors, atenhon una sortida e ganhan amb 200 a 300 òmes lo castèl de Sérifontaine ont acampava un còrs de qualques centenats d'Angleses e de Irlandais. Penetren De nuèch en Sérifontaine e i executan un de las carnages las mai sagnants de la campanha. Mas i son rattrapés per cinc #cent irlandais #que creman lo vilatge e démolissent lo donjon principal. Es pendent l'aucupacion anglesa, en 1422, que lo chœur ancià de la glèisa de Sérifontaine #cremar.
A Modèl:La s- la distincion passa per alliance en las familhas de Maricourt e de Gamaches, es fin finala crompada l'an 1650 per Charles III Fouilleuse de Flavacourt.
Après la revolucion, los darrièrs proprietaris issus d'aquela familha vendon los sieus domenis, de contunh d'unes autres senhors arriban a la s-|XIX|e}} : dels chevaliers d'indústria coma Charles-Marida de Arlincourt, generala e baron d'Empèri, #que desvolòpa de divèrsas fabricas de laminage del coeire e del zinc, e #que los descendents se lassent rapidament de l'indústria mas se'n bastisson als marges del bourg un castèl engrandit fins a la vespra de la primièra guèrra mondiala e #que repren lo vièlh nom de "Saussart".
Seguissètz d'entrepreneires, mas tanben un spéculateur, Pierre-Eugène Secrétan, emportat l'an 1889 per una en retronint faillite dicha « krach del coeire ». L'activitat renais amb la « Companhiá francesa dels metals » #que las guèrras n'assegurèron qualques decenis de prospérité.
La CFM fusiona en 1962 amb las Tréfileries del Havre per formar Tréfimétaux, #que Sérifontaine n'es pas que lo un dels nombroses luòcs. I a una nòva fusion, en 1967, o mai lèu lo rescat d'aquel grop del coeire pel fragil gigant del aluminium, Péchiney, #que revendrà la branca còder l'an 1987 a l'italian SMI, represes de contunh per l'alemand KME, #que barrarà gaireben totes los luòcs e aquel de Sérifontaine en 2009. Manca tanben soslinhar sul masatge caseriu de Droittecourt l'installacion dels pianos Krieglestein abans la primièra guèrra mondiala, de contunh dels filtres Rellumix après lo segond.
Aquela aventura industriala resumís pas pas l'istòria contemporanèa de Sérifontaine, malgrat que lududes dona la siá color particulara, e sustot una municipalité de obédience comunista gaireben ininterrompue dempuèi 90 ans, per çò qu'es dels bourgs mai rurales e conservadores #que la environan.
Font: "Sérifontaine, una municipalitat al bòrd de la Epte" publicat l'an 2011 per Jacques Favier a las edicions Alan Sutton.
Sérifontaine est une petite cité qui a eu un important destin industriel commencé à l’aube du Modèl:S-.
Habitée au néolithique, au moins sur le site de Champignolles, occupée par les Romains, quelque part entre Flavacourt et Droittecourt, Sérifontaine a été continuellement habitée depuis l’époque mérovingienne. Dès le Modèl:S- au moins, le site est fortifié, probablement sur les deux rives (à Sérifontaine et sur la motte de Thierceville où se trouvait le premier château Saussart)quand apparaissent les premiers conflits entre le roi de France et le duc de Normandie.
Son histoire à l’époque médiévale est faite de liens multiples. La seigneurie de Sérifontaine est d'abord liée au destin de la familles des seigneurs de Boury [3], qui y occupent, durant tout le Modèl:S- une fortification détruite en septembre 1198 par Richard Cœur de Lion, lors du premier sac de Sérifontaine.
La seigneurie passe en 1267 par alliance chez les seigneurs de Trie[4], qui y construisent probablement l'ancêtre du "vieux château" dont on voit les restes dans le parc Jacques Duclos. Ce sont de très grands seigneurs qui vont détenir Sérifontaine jusqu'à l’occupation anglaise du Modèl:S-.
Au printemps 1419 le sire de l’Isle-Adam, qui combat avec le parti bourguignon contre les Anglais, confie la capitainerie de Gisors à Lyonnel de Bournonville, assisté d’un écuyer picard, Daviot de Gouy. Encerclés par les Anglais dans Gisors, ils réussissent une sortie et gagnent avec 200 à 300 hommes le château de Sérifontaine où campait un corps de quelques centaines d’Anglais et d’Irlandais. Ils pénètrent de nuit dans Sérifontaine et y exécutent un des carnages les plus sanglants de la campagne. Mais ils y sont rattrapés par cinq cents irlandais qui brûlent le village et démolissent le donjon principal. C’est pendant l'occupation anglaise, en 1422, que le chœur ancien de l'église de Sérifontaine brûla.
Au Modèl:S- la seigneurie passe par alliance dans les familles de Maricourt et de Gamaches, elle est enfin achetée en 1650 par Charles III Fouilleuse de Flavacourt.
Après la révolution, les derniers propriétaires issus de cette famille vendent leurs domaines, puis d’autres seigneurs arrivent au Modèl:S- : des chevaliers d’industrie comme Charles-Marie d’Arlincourt, général et baron d’Empire, qui développe plusieurs usines de laminage du cuivre et du zinc, et dont les descendants se lassent vite de l’industrie mais se construisent aux marges du bourg un château agrandi jusqu'à la veille de la première guerre mondiale et qui reprend le vieux nom de "Saussart".
Suivent des entrepreneurs, mais aussi un spéculateur, Pierre-Eugène Secrétan, emporté en 1889 par une retentissante faillite dite « krach du cuivre ». L'activité renaît avec la « Compagnie française des métaux » dont les guerres vont assurer quelques décennies de prospérité.
La CFM fusionne en 1962 avec les Tréfileries du Havre pour former Tréfimétaux, dont Sérifontaine n’est que l’un des nombreux sites. Il y a une nouvelle fusion, en 1967, ou plutôt le rachat de ce groupe du cuivre par le fragile géant de l’aluminium, Péchiney, qui revendra la branche cuivre en 1987 à l’italien SMI, repris ensuite par l’allemand KME, qui fermera presque tous les sites et celui de Sérifontaine en 2009. Il faut aussi signaler sur le hameau de Droittecourt l'installation des pianos Krieglestein avant la première guerre mondiale, puis des filtres Rellumix après la seconde.
Cette aventure industrielle ne résume pas l’histoire contemporaine de Sérifontaine, même si elle lui donne sa couleur particulière, et notamment une municipalité d'obédience communiste presque ininterrompue depuis 90 ans, par rapport aux bourgs plus ruraux et conservateurs qui l’entourent.
Source: "Sérifontaine, une commune au bord de l'Epte" publié en 2011 par Jacques Favier aux éditions Alan Sutton.
Administracion[modificar | modificar la font]
Demografia[modificar | modificar la font]
Luòcs e monuments[modificar | modificar la font]
Personalitats ligadas amb la comuna[modificar | modificar la font]
Véser tanben[modificar | modificar la font]
Ligams extèrnes[modificar | modificar la font]
Nòtas[modificar | modificar la font]
- ↑ http://racineshistoire.free.fr/lgn/pdf/boury.pdf
- ↑ http://racineshistoire.free.fr/lgn/pdf/escuelhi.pdf
- ↑ http://racineshistoire.free.fr/LGN/PDF/Boury.pdf
- ↑ http://racineshistoire.free.fr/LGN/PDF/Trie.pdf


text:
Bioncourt
Bioncourt es una comuna francesa, situada dins lo departament de Mosèla e la region de Lorena.
Somari
Geografia[modificar | modificar la font]
N'es un vilatge bastit sul pan Sud-Oèst d'un tuc. Aiçò èra a l'origina un pòbli-carrièra #que s'es desvolopat en plànol circular. I aviá, a l'epòca, un Castell en bas del vilatge mas #qu'a #èsser destruit pendent la guèrra. I a ara una espleitacion agricòla #que s'es proximitat de la ruïna #que ne demòra qualques murs bastits. I a tanben una anciana Villa près de la glèisa.
C'est un village construit sur le pan Sud-Ouest d'une colline. C'était à l'origine un village-rue qui s'est développé en plan circulaire. Il y avait, à l'époque, un Château en bas du village mais qui a été détruit pendant la guerre. Maintenant il y a une exploitation agricole qui s'est proximité de la ruine dont il reste quelques murs bâti. Il y a aussi une ancienne Villa à proximité de l'église.
Comunas vesinas[modificar | modificar la font]
Istòria[modificar | modificar la font]
- Vilatge e distincion de Lorraine.
- #Donar lo sieu nom a una importanta familha a Modèl:La s ; a Modèl:La s, la baronnie i aguèt aquerit per Nicolas-Charles, baron de Vincent, ambaissador d'Àustria.
- Village et seigneurie de Lorraine.
- Donna son nom à une importante famille au XVen ; au XVIIIen, la baronnie fut acquise par Nicolas-Charles, baron de Vincent, ambassadeur d'Autriche.


text:
Roairós
Roairós[1][2] (oficialament en francés Rouairoux) es una comuna lengadociana situada dins lo departament de Tarn e la region d' Occitània.
Somari
Geografia[modificar | modificar la font]
Comuna situada dins lo Pargue Natural Regional del Naut Lengadòc
Istòria[modificar | modificar la font]
Administracion[modificar | modificar la font]
Demografia[modificar | modificar la font]
Luòcs e monuments[modificar | modificar la font]
- La crotz d'èura situada prèp del luòc dich "La Fendelha".
Nòtas e referéncias[modificar | modificar la font]
- ↑ Patrici Pojada, Repertòri toponimic de las comunas de la region Miègjorn-Pirenèus, Nouvelles Éditions Loubatières, 2009, ISBN 978-2-86266-573-3
- ↑ Sit Toponimia occitana


text:
Croismare
Croismare es una comuna francesa, situada dins lo departament de Meurthe e Mosèla e la region de Lorena.
Somari
Geografia[modificar | modificar la font]
Comunas vesinas[modificar | modificar la font]
Istòria[modificar | modificar la font]
Tèrra de la distincion de Haudonviller (Haidumviller 1157, de Hadonvillari 1424). Nom d'òme germanique Haddo e -villier / -viller « domeni rural, granja », issu del bas latin villare.
La baronnie de Haudonviller a erigit en marquisat de Craon pel pòrti Léopold Ier de Lorraine l'an 1712, en benefici de Marc de Beauvau-Craon e per referéncia a l'ancestrala distincion de Craon (Mayenne) possedida per la familha de Beauvau-Craon[1].
Erigida Unas nòvas fes en marquisat per Louis XV l'an 1767 per Louis-Eugène de Croismare (fraire de Marc-Antoine-Nicolas de Croismare, marques de Lasson), #gardar aquel darrièr nom. Lo vilatge homonyme de Crei-Maire (Anautita-Normandie, Croismare 1084) n'es l'origina ; significa « la maire de la crotz ». Abans lo Sègle XVI, lo trabalh de la paraula maire èra limitat a la Normandie (tèrme d'origina norroise marr, crosat amb lo vièlh anglés mere, étang, lac).
Terre de la seigneurie de Haudonviller (Haidumviller 1157, de Hadonvillari 1424). Nom d'homme germanique Haddo et -villier / -viller « domaine rural, ferme », issu du bas latin villare.
La baronnie d'Haudonviller est érigée en marquisat de Craon par le duc Léopold Ier de Lorraine en 1712, au profit de Marc de Beauvau-Craon et par référence à l'ancestrale seigneurie de Craon (Mayenne) possédée par la famille de Beauvau-Craon[2].
Érigée une nouvelle fois en marquisat par Louis XV en 1767 pour Louis-Eugène de Croismare (frère de Marc-Antoine-Nicolas de Croismare, marquis de Lasson), elle garda ce dernier nom. Le village homonyme de Croix-Mare (Haute-Normandie, Croismare 1084) en est l'origine ; il signifie « la mare de la croix ». Avant le Sègle XVI, l'emploi du mot mare était limité à la Normandie (terme d'origine norroise marr, croisé avec le vieil anglais mere, étang, lac).
Administracion[modificar | modificar la font]
Demografia[modificar | modificar la font]
Luòcs e monuments[modificar | modificar la font]
Personalitats ligadas amb la comuna[modificar | modificar la font]
Véser tanben[modificar | modificar la font]
Ligams extèrnes[modificar | modificar la font]
Nòtas[modificar | modificar la font]
- ↑ Quand las Beauvau-Craon se seràn separats de Haudonviller, es la siá distincion de Haroué #que portarà a lo sieu torn lo nom de Craon.
- ↑ Quand les Beauvau-Craon se seront séparés de Haudonviller, c'est leur seigneurie d'Haroué qui portera à son tour le nom de Craon.


text:
Taylor Swift
Taylor Alison Swift, (Reading, Pennsilvània, 13 de decembre de 1989) es una cantaira, cantautora e actritz americana. Partida a Nashville (Tennessee quand aviá pas que 14 ans per entamenar una carrièra dins la musica country, signèt un contracte amb la companhiá independenta Big Machine Records e venguèt l'artista mai jove qu'aguèsse jamai signat amb l'ostal discografic Sony/ATV Music.
Discografia[modificar | modificar la font]
- Taylor Swift (2006)
- Fearless (2008)
- Speak Now (2010)
- Red (2012)
- 1989 (2014)


text:
Istòria de Lituània
Mencionada pel primièr còp lo 14 de febrièr de 1009, Lituània cresquèt fins a venir una nacion considerabla durant l'Edat Mejana. Se considèra que la data de constitucion de l'estat es la de la coronacion oficiala del rei Mindaugas, lo 6 de julhet de 1253 en la vila de Voruta (actuala Vilnius), que uniguèt los ducs lituans rivals en una nacion e estat. Lituània se transformèt en un reialme independent e multietnic qu'en la siá maximala extension, en lo sègle XV, ocupèt la màger part de l'Euròpa Orientala de la mar Baltica a la mar Negra. En 1385 s'uniguèt a la Polonha en union personala quand lo rei lituan Jogaila foguèt coronat rei de Polonha. En 1569, Polonha e Lituània avián format la Comunautat Polonesa-Lituaniana. Aquesta union se manten quitament la particion de Polonha en 1795, quand Lituània foguèt annexada a l'Empèri Rus.
Durant la Primièra Guèrra Mondiala, Alemanha ocupèt Lituània. Lo 16 de febrièr de 1918, lo país proclamèt son independéncia, aprèp la derrota de l'Empèri Rus. Son primièr president foguèt Antanas Smetona, entre lo 4 d'abril de 1919 e lo 19 de junh de 1920.
En acòrdi amb los pactes germanosovietics, en junh de 1940 las tropas de l'URSS ocupèron lo país. En agost d'aquel an, la Lituània venguèt una Republica federala de l'URSS. Foguèt ocupada pels alemands durant la Segonda Guèrra Mondiala. A la fin d'aquesta, faguèt tornarmai partida de l'URSS.
En 1988 se formèt lo Movement Lituanian per la Perestroika, que trionfèt a las eleccions de 1989 al Congrès dels Deputats de l'URSS. Aquel an se restabliguèt la lenga lituaniana coma lenga oficiala. En 1990 Vytautas Landsbergis foguèt elegit president, e proclamèt l'independéncia lo 3 de març de 1990. I aguèt una dura replica sovietica (ocupacion militara de Vilnius) que forcèt la suspension de la mitat (mai de 1990). Aprèp la temptativa de còp d'Estat en agost de 1991 a Moscòu, l'independéncia del país foguèt reconeguda internacionalament e acceptada per Moscòu.
29 de març de 2004: Membre de l'OTAN.
1èr de mai de 2004: Membre de l'UE.


text:
Mi dison Philippe, rèsti as Ais de Provença (onte nasquèri) e fa un bòn moment que m'interessi a la lenga occitana.
Per ieu, tot comencèt per un tèste en cors d'espanhòu, un tèste escrich dins una lenga que conoissiáu pas (èra de catalan, de fach). Lo faguèri legir a ma gran'maire, qu'èra de la region de Valença en Espanha. Ela, lo saupèt compréner e me diguèt qu'èra la lenga que parlava quora èra pichòta. De çai, m'interessi promierament au catalan, e puéi, pus léu, a la lenga nòsta e subre tot au dialect provençau.
Vai ! Crèsi que o sabètz tot ò casi…
Ai trobat aquéu forum li a quauquei jorns e, coma chascun, ai començat per legir un pauc çò que si disiá…
E puéi mi prenguét l'ideia de participar.
Excusatz-mi per mon "escrich" qu'es pas fòrça bòn. Assajarai de far mielhs ambé vòsta ajuda.
Vaquì.
Adessiatz en totei e "au còp que ven".


text:
Challenger 2
Lo carrri FV4034 Challenger 2 es un carri de combat principau britanic de tresena generacion desvolopat a partir dau Challenger 1 au començament deis annadas 1990. Intrèt en servici en 1998 e foguèt produch a 446 unitats. Remplacèt son predecessor au sen de l'armada britanica. Foguèt tanben adoptat per Oman.
Participèt a la Guèrra d'Iraq de 2003 a 2011. I foguèt opausat ambé succès a de carris ancians coma lo T-55 puei participèt ais operacions còntra lei guerilhas iraquianas onte son blindatge mostrèt una resisténcia fòrça importanta ais armas anticarri leugieras.


text:
642
Cronologia mensuala:
Gen - Feb - Mar - Abr - Mai - Junh
Julh - Ago - Set - Oct - Nov - Dec
Cronologias tematicas:
Literatura - Musica - Sciéncia - Espòrt
Aquesta pagina concernís l'an 642 del calendièr gregorian.
Eveniments[modificar | modificar la font]
Occitània[modificar | modificar la font]
França[modificar | modificar la font]
Euròpa[modificar | modificar la font]
Empèri Sassanida[modificar | modificar la font]
Batalha de Nehavend que marquèt la destruccion de la darriera armada sassanida importanta. Leis Arabis poguèron començar la conquista sistematica dau plan iranian. Yazdgart III se retirèt dins la region de Merv per assaiar d'organizar una armada novèla.
Africa[modificar | modificar la font]
Makuria[modificar | modificar la font]
Incursion aràbia en direccion dei reiaumes nubians. Pasmens, se turtèt a una resisténcia importanta e foguèt rebutada a la premiera batalha de Dongola.


text:
Carta Europèa des Lengües Regionaus o Minoritàries
Era Carta Europèa des Lengües Regionaus o Minoritàries (en occitan referenciau Carta Europèa de las Lengas Regionalas o Minoritàrias) ei un document aprovat coma convencion peth Comitat des Ministres deth Conselh d’Euròpa ena 478ª reünion des representants des ministèris, eth dia 25 de junh de 1992 a Estrasborg.
Reconeish es lengües definides coma "regionaus o minoritàries" coma expression de riquesa culturau e engatja es estats signants a hèr possible er ensenhament, en tot o en part, en aguestes lengües e tanben a poder utilizar-les ena administracion, ena justícia e enes miejans de comunicacion, entre d’auti domenis. Entrèc en vigor en aténher-se era ratificacion d’aumens cinc estats, eth prumèr dia de març de 1998.
En Estat espanhòu entrèc en vigor eth prumèr d’agost de 2001. Non ei pas ratificada peth Estat francés.
Ratificacions[modificar | modificar la font]
Los Estats seguents an ratificat la carta per rapòrt a las lengas citadas :
Referencias[modificar | modificar la font]
Vejatz tanben[modificar | modificar la font]
Articles connèxes[modificar | modificar la font]
- Lengas regionalas o minoritàrias de França
- Politica lingüistica de l'Union Europèa
- Declaracion universala dels dreches lingüistics
- Bilingüisme
Ligams extèrnes[modificar | modificar la font]
- (oc) Carta Europèa des lengües regionaus o minoritàries
- (fr) Carta Europèa de las lengas regionalas o minoritàrias sul sit del Conselh d'Euròpa
- Eurominority, lo sit de las Nacions sens Estat e de las minoritats europèas


text:
Windows Live Messenger
Windows Live Messenger es lo sistèma de messatjariá instantanèa e de visioconferéncia de Microsoft. Sa primièra version, que se disiá MSN Messenger, sortiguèt en julhet de 1999. En decembre de 2005, pren lo nom actual de Windows Live Messenger. Es encara sovent apelat simplament « MSN », çò qu'es incorrècte, pr'amor que forma pas qu'una partida de la ret MSN. Windows Live Messenger designa lo nom del logicial client. .NET Messenger es lo nom de la ret.
Windows Live Messenger es utilizat per mai de 330 milions d'utilizaires cada mes.[1]
Per utilizar Windows Live Messenger, cal crear un compte sus Microsoft Passport ambe quina que sia adreça e-mail valida. L'adreça de corrièr électronic es doncas l'identificant dels usatgièrs sus aquel sistèma de messatjariá.
Nota : l'obertura d'un compte de corrièr sus Hotmail obrís tanben automaticament un compte Passport.
Somari
Foncionalitats de Windows Live Messenger[modificar | modificar la font]
- Gestion d’estatut demest 7 prepausats per defaut (En linha, Ocupat(ada) Torna dins una minuta, Absènt(a), Partit(da) manjar, Al telefòn, Fòra linha). Se pòt causir lo seu estatut avans coma aprèp connexion, e cambiar a cada moment.
- Atribucion d'un pseudonim. Es possible tanben d'apondre un messatge personal, de bon véser dins la lista dels vòstres contactes a dreta de son pseudonim. Aquela foncion permet tanben de mostrar lo fichièr musical jogat dins Windows Media Player. (fonciona tanben ambe iTunes )
- Organizacion dels contactes : mòstra dels contactes per adreça MSN o per pseudonim, mòstra dels problèmas, tria per grop o per connectat/pas connectat e classament dins de gropes personals.
- Dessenh dins una convèrsa
- Tanben : recèrca comuna ambe son contacte, aver una carta de visita, crear una convèrsa a mai d'un, salvar sas discussions, salvar sa lista de contactes, etc.
D'interaccions multimèdia son tanben possiblas :
- Convèrsa audio/vidèo : convèrsa audio gràcias a un microfòn e convèrsa vidèo mercé a una webcam.
- Creacion d'un diaporama per partejar sas fòtos
- Mandadís e recepcion de fichièrs
- Partiment de calendièr acompanhat d'eveniments ambe un contacte.
- Mini jòcs : Diamants, Deminaire, Donas, Solitari e Pata.
MSN Messenger per Mac OS[modificar | modificar la font]
Microsoft aviá tanben realizat una version per Mac OS de son client de messatjariá. La darrièra version es MSN Messenger 5 e fonciona pas que sus Mac OS X.
Intègra pas ni lo supòrt del son, ni de la vidèo, e permet doncas pas la visioconferéncia amb los utilizaires de la version Windows. Microsoft prevei pasmens d'i apondre aquelas foncions dins la version que ven.
Logicials compatibles[modificar | modificar la font]
De logicials son estats creats per fin de permetre als seus usatgièrs de discutir ambe los autres utilizaires del malhum MSN Messenger sens utilizar lo logicial client oficial. Demest aquels, tornam trapar :
- Adium Client multiprotocòl per Mac OS X, utiliza una partida dels API de Gaim.
- aMSN Logicial liure disponible jos Linux, Mac OS X, BSD e Windows.
- Fire Client multiprotocòl per Mac OS X.
- Gaim Logicial liure multiprotocòl per Linux, Mac OS X, Unix e Windows.
- iChat Logicial de messatjariá instantanèa e de visioconferéncia integrat a Mac OS X. Es compatible ambe MSN en utilizant la palanqueta Jabber.
- Kopete Logicial liure multiprotocòl per Linux, Mac OS X, Unix
- Licq Logicial liure multiprotocòl.
- Mercury Messenger Client MSN libre e multiplataforma escrit en Java.
- Miranda IM Logicial liure multiprotocòl.
- Trillian Client multiprotocòl per Windows.
Es tanben possible de se connectar al malhum MSN Messenger via lo sit de MSN Web Messenger. Aquel site utiliza pas d'applet Java e necessita pas que lo client MSN Messenger siá installat. De mai, es compatible ambe Internet Explorer e Mozilla Firefox.
Tanben present, Windows Messenger, una version mens evoluada de MSN Messenger presenta sus los sistèmas operatius Windows XP, es compatible ambe MSN Messenger e a rendut aquel fòrça popular darrièrament.
Es tanben possible de se connectar al malhum MSN Messenger al utilizaires del standard dobert de messatjariá instantanèa Jabber per l'intermediari d'una palanqueta (carrèg).
Existisson d'extensions per MSN Messenger qu'i apondon de foncionalitats nombrosas, una de las pus conegudas essent Messenger Plus!.
Protocòl[modificar | modificar la font]
MSN Messenger utiliza lo protocòl Mobile Status Notification Protocol (MSNP) per-dessus TCP (e optionalament per dessús HTTP per aver afar a de proxys) per se connectar al servici .NET Messenger - un servici porgit sul port 1863 de messenger.hotmail.com. Sa version actuala es la 12 (MSNP12), es utilizada per MSN Messenger version 7.5 e d'autres clients tèrç. Lo protocòl es pas completament secrèt; Microsoft a revelat la version 2 (MSNP2) als desvolopaires en 1999, mas a pas jamai revelat las versions 8, 9, 10, 11 o 12. Los servidors .NET Messenger Service accèptan pas a l'ora d'ara que los protocòls de las versions 8 e posterioras, aquò fa que sintaxi de las novèlas comandas de las versions 8, 9, 10, 11 e 12 es solament coneguda en utilizant de niflaires coma Ethereal. MSNP13 sera lo protocòl utilizat dins Windows Live Messenger 8.
Ligams extèrnes[modificar | modificar la font]
- (en) Sit oficial de MSN Messenger
- (fr) MSN Messenger per Mac OS
- (fr) Dorsièr dedicat a MSN Messenger, sos plugins, actualitats e astúcias...
Nòtas e referéncias[modificar | modificar la font]
- ↑ Chifras de junh de 2009 segon l'article de la wikipèdia anglesa


text:
Per Noste
Somari
- 1 Prumerias de Per Noste
- 2 Per Noste uei
- 3 Nòtas e referéncias
- 4 Honts
- 5 Ligam extèrne
Prumerias de Per Noste[modificar | modificar la font]
Rogèr Lapassada qu'estó lo fondator de l'associacion. Pendent la soa captivitat que s’amassava dab los gascons de l’estalag tà parlar deu país. « Los mots de casa que volavan com ausèths escapats d’ua cauja e que’s mesclavan en un horvari on cadun e’s sentiva reviscolat [...] que devi a la lenga d’estar sauvat. Se n’èri pas estat un mainatge nascut en Bearn, pensi que serí mort. Pr’amor tà jo, dens la captivitat la mia bòia de secors qu’ei estat la lenga. Pr’amor quan parlàvam la lenga que’s produsiva un miracle e que tornàvam crubar la vertut deus ajòus. »[1]
Qu’ei lavetz que comença a escríver en bearnés e, autanlèu tornat a casa que’s junta a las amassadas e tauladas deus felibres de l’Escòla Gaston Fèbus on pòt devisar e cantar en bearnés. Qu’i tròba a Miquèu Camelat qui l’encoratja a escríver.
Purmèrs contactes dab l'occitanisme[modificar | modificar la font]
Au mes de junh de 1956, la soa hemna Margalida que s’avisa d’un articlet de la République qui anóncia un estagi pedagogic organizat per ua associacion inconeguda : l’Institut d’Estudis Occitans. Roger que s’apotja donc dinc a Usès (30) on descobreish shens qu'un paisatge diferent de’u de Bearn mes tanben òmis joens, dab idèas navas, gessits de tots los parçans occitans. Qu’i a un gascon (Pèire Bèc), provençaus (Robèrt Lafont, Pèire Pessamessa), lengadocians (Andrieu Lagarda, Jaurion, Joan Bodon), catalans (Batista i Roca)... Qu’ei esmiraglat per l’arsec e la sapiéncia d’aqueths òmis, la màger part ensenhaires.
« Qu’èran sapients. Jo ne n’èri pas. Qu’èri un illetrat en matèria occitana... »
Quan Robèrt Darrigrand e'u va véder a las vacanças (aqueste qu'ei lavetz professor a París) que’u comunica lo son estrambòrd e que decidín d’anar amassa a l’estagi de Dacs (1957) on tròba cinc bearnés (Maria Guichot, Maria Vignalet e Michèle Lafítte). Ahiscats per Bèc e Lafont que decidín de crear ua seccion IEO dens las « Basses-Pyrénées ». Atau s’aperava lavetz lo departament. Mes arren ne’s hè. Robèrt Darrigrand que partí tau servici militar, puish qu'ei nomat a Argièr. Roger, solet, qu’apita ua « classa » de bearnés au collègi d’Ortès. Que valeré mei parlar d’amassadas ta conversar en bearnés. L’annada d’après que va a l’estagi d’Usès e en 1959 a’u de Vilanuèva d'Òlt on los amics e l’encoratjan a alengà’s.
Fondacion de l'associacion Per Nouste[modificar | modificar la font]
A la prima de 1960, Roger que convòca a Ortès quauques amics, sustot ensenhaires, e que fonda ua associacion, Per Nouste, qui’s balha per fin : « Le développement de la langue béarnaise et de la civilisation béarnaise par l’étude de la langue dans les établissements scolaires, [...] du folklore régional en liaison avec l’Institut d’Études occitanes dont le siège est à Toulouse. » La sedença sociau qu’ei en çò de Roger : Villa Amistat.
Que balhan mei luenh la lista deus membres de l'associacion en 1960 on poden véder que n’i son pas enqüèra los qui ajudaràn a agergar la revista en 1960. Qu’i mancan Gerard Lavinhòta (n’ei pas ensenhant) e Miquèu Grosclaude qui, arribat en Bearn en 1958, ne s’ei pas enqüèra engatjat dens lo combat occitan. Contactat per Roger, Miquèu qu’adereish a Per Nouste mei tard (en 1965).
Per Nouste qu’organiza amassadas d’informacion per lo Bearn (P. Tucoo-Chala, X. Ravier) e sus l’accion de l’IEO (P. Lagarde). En collaboracion dab P. Tucoo-Chala, Roger que publica tres liberets destinats a las escòlas primàrias.[2] Lo prumèr (1961) titolat « Cahier de langue et d’Histoire béarnaises » qu’acompanha un concors escolar qui demanda de virar tèxtes en bearnés e en francés. Que s’acaba dab ua evocacion braca de la geografia e de l’istòria deu Bearn. Lo dusau (1962) qu’ei bastit autorn de las benalèjas de Joan lo pèc, seguidas d’un expausat sus l’agricultura e las distraccions en Bearn a l’Edat Mejana. Lo tresau (1963) que s’empara sus un aute conde popular : « L’asou, lou ca, lou gat, lou hasa » e que s’acaba per la presentacion de la vita economica de Bearn dinc au sègle XVIIIau ».
Aquestes liberets, preparats taus petits bearnés de l’ensenhament primari, qu’emplegan la grafia felibrenca de l’escòla Gastou Febus ; ne s’espian pas au delà de las termièras deu Bearn. Açò ne vòu pas díser que Roger e s’agi d’esbrombat l’accion de l’IEO. Mes qu’avança dab prudéncia entà non pas tròp espaurir los amics qui l’acompanhan. S’espian la lista deus aderents a l’associacion que veden l’escabòt que s’esboha pro viste. Que passan de vint-e-sheis membres en 1960, a tretze en 1961, quinze en 1962, dètz-e-sèt en 1963. Ne son pas mei que sèt a l’amassada de marteror de 1964. E totun lo prètzhèit occitanista n’ei pas desbrombat. Rogèr Lapassada e Robèrt Darrigrand que s’acaminan a l’estagi de Vilafranca de Roergue e après a’u de Maruèjols. Quauques escolans que van a’us de Brageirac (1961) e Bedarius (1962) dab ua borsa de PER NOUSTE. L’associacion que publica a Ortès ua brocadura de Jacme Taupiac « La prononciation normalisée du gascon » (1963), lo prumèr essai de vulgarizacion deu sistèma grafic de l’IEO. Abans, Per Nouste qu’ajudè l’edicion per l’IEO de poèmas de Andreu Pic, en grafia occitana [3] e que participè a l’aumenatge a Miquèu Camelat publicat dens la revista OC (1969).
La revista Per Nouste (Per Noste a comptar deu N°9, de Nadau de1968)[modificar | modificar la font]
En 1966, lo quinzau estagi de l’IEO qui’s debana a Tuïr (Catalonha deu Nòrd) qu’amassa occitans e catalans. De Bearn qu’arriban Roger e Margalida Lapassada, Gerard e Denisa Lavinhòta, Miquèu e Claudeta Grosclaude. Cors de lenga, conferéncias, talhèrs de cant e de dança e sustot discutidas shens fin qui hèn descobrir çò qui’s hè alhors, qui balhan calor au còr e coratge entà l’aviéner.
Autanlèu tornats a Ortès los nostes bearnés arsecats que son d’acòrd entà lançar ua revista. Que serà taus bearnés e que l’apèran « Per Nouste ». En grafía felibrenca tà non pas espaurir lo monde e après aver discutit tà saber se calè hicar ua « a » a la fin ! Quauques uns que pensavan lavetz que calè ua « a » tà escríver totas las « e » finaus.
Per Nouste que crompa ua maquina tà roneotipar qui arriba au garatge de Gerard. Qu’ei eth qui la hè virar e qui s’aucupa deus abonats. Los collaborators que hèn çò qui pòden. Los uns qu’envian tèxtes manuscrits, d’autes que’us passan a la maquina.
Hens lo prumèr numèro, de junh de 1967, la composicion deu comitat de redaccion qu’amuisha que la buta ei l’ensenhament de la lenga e de la cultura populara. Qu’i trobam cinc membres de l’ensenhament public (Michel Darricade, Robèrt Darrigrand, Henri Galos, Miquèu Grosclaude e Rogèr Lapassada), un paisan (Pierre Camougrand), un assegurador (Louis Grousset), un mestierau (Gérard Lavignotte) e ua comerçanta (Marcelle Larregneste). L’accion que’s placa dens l’encastre de l’Institut d’Estudis Occitans. Dab prudéncia Per Nouste qu’arcuelh articles en grafia occitana e en grafia febusiana.
R. Lapassada qu’orbeish lo numèro dab Notre langue maternelle on rapèra l’origina deu bearnés, shens deishà’s embarrar dens las termièras de la principautat : « Le temps des particularismes étroits est révolu. Oubliant les vieux lieux communs nous dirons, sans avoir l’impression de nous trahir : « nous parlons gascon ». Nos yeux dépassent les frontières dialectales ; nous survolons en pensée toute la Gascogne pour atteindre Toulouse, Carcassonne et les palais du roi René sur le Rhône... Mais nous sommes heureux de revenir chez nous dans le Béarn... »
M. Grosclaude que hè un « Plaidoyer pour une Histoire occitane ».
R. Darrigrand qu’ei encargat de presentar mèstes de la nosta literatura e que comença per lo condaire Joan Victòr Lalana. Puish que legem poesias gasconas e ua cronica « lo bearnés a l’escòla » qui amuisha quauques regents que’s son hicats au tribalh (Bonnut e Valensun). La revista qu’ei aviada.
Gràcias au tribalh d’aqueths precursors capborruts ua vision modèrna deu bearnés qu’ei entrada dens l’espaci public. Mercés a l’accion de R. Lapassada e deus amics qui a sabut amassar, lo bearnés que s’ei guardat de l’embarrament locau e que s’ei ubèrt a l’espaci occitan.
Tot aquò que s’ei hèit a plaser, shens tròp de trebucs a despieit de quauques pelejas - sustot autorn de las questions de grafia. Gràcias a la volontat benvolenta de Roger, a las qualitats umanas d’un òmi de patz, de tolerància qui sabè tostemps demorar a l’escot deus autes.
La revista que pren lo nom de País Gascons en 1979.
Membres de l'associacion Per Nouste (annada 1960)[modificar | modificar la font]
(declarada a la prefectura de Pau lo 8 d’abriu de 1960 – Jornau oficiau de la Republica francesa deu 15 d’abriu de 1960) Acin René, Baratchar Pierre, Darribère Mme, Darrigrand Robert, Dubourg, Fezand, Galos Henri, Grousset Louis, Guiraut Jean, Guiraut Maurice, Ladagnous Joseph, Ladebat Jean, Lafourcade Mme, Lanouguère Jean-Pierre, Lapassade Roger, Lassus Henri, Lavielle Pierrette, Lavignotte Denise, Lombré Georges, Narbaitz Sauveur, Palu Laboureu Denis, Ravier Xavier, Sassus-Bourda, Raymond, Tucat, Tucoo-Chala Pierre, Vignalet Marie.
Vint-e-sheis membres.
Per Noste uei[modificar | modificar la font]
Per Noste qu'estó seccion departamentau de l’IEO entaus Pirenèus Atlantics dinc a 2009. Qu'ei a l’origina o qu'ajudè projèctes numerós a espelir (escòla Calandreta, lo grop Nadau, Ràdio País, l'Ostau Bearnés a Pau…[4]).
Per Noste, la mei anciana associacion occitanista deu Bearn, que coneishó ua situacion financèra hèra chepicosa en 2004 pr'amor d'ua defalhida de l'ajuda publica[5],[6],[7],[8]. La soa situacion que s'ei normalizada despuish[9],[10].
L'associacion qu'ei acessada per la municipalitat d'Ortès despuish 1988 en ua partida de l'ostau que Francis Jammes aucupè de 1897 a 1907, la maison Crestian. Que mudarà en 2012 o 2013 en locaus navèths tà l'espaci Roger Lapassada, que la municipalitat d'Ortès e restaura, de cara a la navèra mediatèca publica[10],[11].
Per Noste qu'estó mentavut per daubuns scientifics e universitaris pr'amor de las soas publicacions o de la soa accion dens lo movement culturau occitan.[12],[13],[14],[15]
Estatut legau[modificar | modificar la font]
Associacion Lei 1901
— Declaracion deus estatuts lo 8 d'abriu de 1960 a la Prefectura deus Pirenèus Baishs (J-O deu 15 d'abriu de 1960, pagina 3532)
— President fondator : Rogèr Lapassada.
— Presidents successius : Joan Pèir Darrigrand, Domenge Bidot-Germa, Gilabèrt Nariòo, Karine Bordenave e Lionèl Labòrda.
— Presidents actuaus : Emmanuel Destandau e Patric Guilhemjoan.
Mira de l'associacion[modificar | modificar la font]
Desvolopament de la lenga e de la civilizacion occitanas de Gasconha.
Sièti sociau e locau[modificar | modificar la font]
Primitivament en çò d'En Roger Lapassada, avienguda deus Pirenèus 64300 Ortès.
Actuaument : Maison Crestiaa 7, avienguda Francis Jammes 64300 ORTÈS.
Locau proprietat de la comuna d'Ortès, atribuit à l'associacion, despuish junh de 1988. En aqueth locau que's tròban lo lòc d'amassada, lo secretariat, los libes en venta e la bibliotèca.
Revista País Gascons[modificar | modificar la font]
Creada en 1967, purmèr dab lo títol de Per Noste, puish de País Gascons (1979).[16]
Periodicitat bimestrau : 5 numèros per an.
A la data deu 1èr de genèr de 2011 que n'ei au n° 256.
Edicions[modificar | modificar la font]
L'edicion de libes en occitan de Gasconha o sus la Gasconha qu'ei l'activitat principau de l'associacion.
Mei de 100 títols editats despuish la fondacion de l'associacion.
Bibliotèca publica[modificar | modificar la font]
Situada au locau de l'associacion.
Mei de 2200 títols disponibles. Revistas occitanas nombrosas (colleccion de País Gascons arreligada, colleccion de la revista Reclams etc.).
Accessibla au public a las òras d'obertura de l'associacion.
Nòtas e referéncias[modificar | modificar la font]
- ↑ Robert DARRIGRAND, Roger LAPASSADE, "L’Église de la captivité", Bulletin du CEPB n° 27, avril 2000, p.1-7.
- ↑ Joan EYGUN, Espiar au delà deus gaves : occitanisme e bearnitat de 1950 a 1970, p. 31-40, Actes du colloque d'Orthez, Tolosa, CELO, 1998.
- ↑ Omenatge à Andrèu Pic, Toulouse, IEO, 1961, colleccion Messatges.
- ↑ Véder l'istoric de la creacion d'aquera associacion suu son site
- ↑ La République des Pyrénées 11/02/2004 La situation est critique.
- ↑ La République des Pyrénées 15/02/2004 Peut-être une lueur d'espoir.
- ↑ Sud-Ouest 16 de heurèr de 2004 Nous allons nous noyer.
- ↑ Echo béarnais 02/03/2004 Lo crit.
- ↑ Sud-Ouest 05/03/2009 Per Noste revoit ses objectifs à la baisse.
- ↑ 10,0 10,1 La République des Pyrénées 10/03/2011 Orthez : la maison de Francis-Jammes restera dédiée à la culture.
- ↑ La République des Pyrénées 09/04/2011 Orthez: ces nombreux petits chantiers qui pèsent sur le budget 2011.
- ↑ Paul Boschung & Michael Frick, Les organisations occitanistes, pp. 139/141, in Drin de tot, travaux de sociolinguistique et de dialectologie béarnaises, édités par Andres M. Kristol & Jakob Th. Wüest, Bern - Frankfurt am Main - New York, Peter Lang, 1985
- ↑ Pierre Bec, Manuel pratique d'occitan moderne, Paris, éditions Picard, 1973.
- ↑ Georg Kremnitz, Versuche zur Kodifizierung des Okzitanischen seit dem 19. Jahrhundert und ihre Annahme durch die Sprecher, Tübingen : TBL- Verlag Narr, 1974.
- ↑ Recension deu libe de Kristol e Wuest: «(Ein) schöner und willkommener Band zur gask. Soziolinguistik.» (Zeitschrift für Romanische Philologie)
- ↑ Maria Carmen Alén Garabato, Actes de resistance sociolinguistique. Les défis d'une production périodique militante en langue d'oc, Paris, L'Harmattan, 2008.
Honts[modificar | modificar la font]
- Robert DARRIGRAND, Vie et oeuvre de Roger Lapassade, Actes du colloque d’Orthez, p. 15-29, Tolosa, CELO, 1998.
- Robert DARRIGRAND, Prumerias de Per Noste, País Gascons n° 235 de genèr e heurèr de 2007, p. 9.
Ligam extèrne[modificar | modificar la font]
- Site Internet de l'associacion [1]


text:
Un article de Wikipèdia, l'enciclopèdia liura.
Terence David John Pratchett OBE, mai conegut coma Terry Pratchett (Beaconsfield, Buckinghamshire, Anglatèrra, 28 d'abril de 1948[1] - Salisbury, Anglatèrra, 12 de març de 2015) foguèt un escrivan anglés. Autor de libres de fantasiá e sciéncia-ficcion, es plan conegut gràcias a son òbra Discworld compausada de fòrça títols. Cap al mes de març de 2005 aviá vendut aperaquí 40 milions de libres dins lo mond entièr.
>
- ↑ Lua error in package.lua at line 80: module 'Module:Biblio/Referéncias' not found.


text:
Vous n'êtes pas connecté. Connectez-vous ou enregistrez-vous
Val d'Aran
1 Val d'Aran le Jeu 26 Mai - 22:27
admin
Trobador !!
_________________
Tant d'annadas aviái somiat
Al mòble en kit crompat a But !
Mas en lo montant l'ai petat !
Ai, Cocut !
Pau DELERMÀS-FIGORNIÈR
2 Re: Val d'Aran le Ven 27 Mai - 6:49
Danís
Adjudant
Paco Boya paguet per lo PSOE, a tòrt. Lo trabalh que faguet en nonmas 4 ans era d'importancia.
Aquò a maugrat de çò que desclaret lo CAOC per la votz de son president Enric Trullols, e que me sembla a io d'una conaria sens nom. Se quauqu'un lo vòu botar aqui queu comunicat, per n'en parlar justament (io l'ai pas jos la man).
3 Re: Val d'Aran le Ven 27 Mai - 8:14
maime
Lemosin de prumiera !
Veiqui coma se passen las eleccions au Conselh Generau d'Aran
Eth Conselh Generau d’Aran ei er organ de govèrn e d’administracion dera Val d’Aran e ei integrat peth Sindic e pes conselhèrs generaus.
Eth dia 22 de mai de 2011 auràn lòc en territòri d’Aran es eleccions tath Conselh Generau d’Aran, es quaus an lòc simultanèament damb es eleccions municipaus cossent damb çò que dispause er apartat 2 der article 14 dera Lei 16/1990, de 13 de junhsèga, sus eth regim especiau d’Aran.
(...)
Era Val d’Aran se dividís en sies circonscripcions, corresponentes as sies terçons istorics formats per: Pujòlo, Arties e Garòs, Castièro, Marcatosa, Irissa e Quate Lòcs.
Eth Conselh Generau ei integrat per 13 membres distribuïts dera manèra següenta:
• Pujòlo: 2 membres
• Arties e Garòs: 2 membres
• Castièro: 4 membres
• Marcatosa: 1 membre
• Irissa: 1 membre
• Quate Lòcs: 3 membres
Era eleccion dirècta des conselhèrs generaus se realize, cossent damb era legislacion electorau vigenta, mejançant listres e segons era formula electorau de Hondt damb aplicacion dera barrèra legau deth 3% des vòts valids en cada circonscripcion.
E veiqui la resulta : CDA 7, UA 5, PRAG 1
Lo noveu sindic era desjà sindic davant Paco Boya. Es totparier un "aranista" istoric. Podem pensar que trabalharà coma quò se fasia davant per çèo qu'es de la lenga. Per me, la reaccion dau CAOC es una reaccion partisana. Sabe pas tròp si son istoricament liat au poder de CiU e a Pujol, mas fan coma si lo retorn daus catalanistas centristas (a la generalitat coma au conselh generau) era 'na liberacion.
Per ne'n saubre mai :
Lo site de la generalitat sus las eleccions dau 22 de mai en Aran (en oc) : http://www20.gencat.cat/portal/site/governacio/menuitem.86ad912f20140f1f8e629e30b0c0e1a0/?vgnextoid=78f08496ce73e210VgnVCM1000008d0c1e0aRCRD&vgnextchannel=78f08496ce73e210VgnVCM1000008d0c1e0aRCRD
Lo site de CDA : http://www.convergencia-aranesa.org/
Lo site d'UA : http://www.unitatdaran.org/
Lo Site dau PP d'Aran : http://pplleida.com/wp-content/uploads/aran/pparan.htm
Lo messatge dau CAOC aus occitans : http://enricgarrigacaoc.blogspot.com/2011/05/messatge-del-caoc-als-occitans.html
4 Re: Val d'Aran le Ven 27 Mai - 12:31
Sokolovic
Trobador !!
5 Re: Val d'Aran le Ven 27 Mai - 14:02
maime
Lemosin de prumiera !
6 Re: Val d'Aran le Mer 1 Juin - 11:09
Aura
Palhassa
7 Re: Val d'Aran le Mer 1 Juin - 14:29
Zengi
Trobador !!
Per un còp que se parla francament, en aqueth mitan ...Violent lo comunicat dau CAOC
Sus lo hons, sabi pas s'ei vertat o pas
8 Re: Val d'Aran le Mer 1 Juin - 14:48
Danís
Adjudant
En defòra de las atacas pro personalas contra Boya, Fau saber qu'Enric s'era desja fach remarcat i a quauques mes quand la Generalitat reconeguet l'occitan (jos-entendut lo que se parla dins la Vath d'Aran) oficiau.
Era contra.
Era contra per çò que, per se, quò vai a l'encontra de la volontat d'unificacion de la lenga occitana que vòlen tots los occitans e los catalans (enfin mai que mai los catalans, pense...).
Reconeitre un "patois" d'una valada perduda era per se un vertadier tornar en arrier, alara qu'a l'ora d'ara la modernitat es au lengadocian estandard e estandardizat...
Alara sabe pas per tu, mas io quand vese quò, ai leu fach de jutjar sus lo fons...
9 Re: Val d'Aran le Mer 1 Juin - 17:32
joan_cavalier
Trobador !!
La problematica es mai complicada qu'aquò
Per m'esser trapat a mantunas presentacions de la lei (dels dos costats de la montanha), te podi diser que lo Boya avia una tendencia de presentar la lei coma lei per l'aranes (pr'amor qu'es una lei per l'occitan basta pas que de legir la lei) e Boya ten pausicions mai que mai arano-aranesa d'Aran e quora emplegas la paraula "occitan" dabanç el, a mai que mai tendencia de trapar botons,.
Cresi que la pausicion de Boya era mai socialista que non pas occitana, ço que l'interessava era la sua pausicion dins Aran (aprep de desbrembar pas qu'Aran ten un foncionament de la mena "valada de montanha" pensi que los que coneisson aquela mena de foncionament entendran plan çò que voli diser, se torna trapar dins Arieja, Biarn, Valadas....).
Aprep amb una branca de CiU prenem mai que mai la risca de la flaquesa, mas pas del dangier sia d'una lei desbrembada sia d'un passatge de "Lei per l'Occitan" a 'Lei per l'Aranes" aprep de veire tanben qu'una sera la pausicion dins "Occitania Granda" (sic) se sera de brembar als araneses que sem molons de los poder sostener o se sera la pausicion costumiera de "Aran es en España es pas parier nosautres cal convincer Paris per salvar la nòstra lenga de França"
@mistats
Cedric
P.S : Danis, seguida de problemes personaus (res de greus) soi pas sus Tolosa d'aquela passa, torni leu e te fau passar lo son que t'ai promes
10 Re: Val d'Aran le Mer 1 Juin - 22:17
Zengi
Trobador !!
Vertat que m'a susprès, en entervista e alhors, de pas jamèi enténer lo mot occitan dens la boca de Boya. Mes n'ei pas lo sol aranés ..
Per m'esser trapat a mantunas presentacions de la lei (dels dos costats de la montanha), te podi diser que lo Boya avia una tendencia de presentar la lei coma lei per l'aranes (pr'amor qu'es una lei per l'occitan basta pas que de legir la lei) e Boya ten pausicions mai que mai arano-aranesa d'Aran e quora emplegas la paraula "occitan" dabanç el, a mai que mai tendencia de trapar botons,.
11 Re: Val d'Aran Aujourd'hui à 8:09
Contenu sponsorisé
Sujets similaires
Permission de ce forum:
Vous ne pouvez pas répondre aux sujets dans ce forum


text:
Marguerite d'Orléans (1406-1460)
Marguerite d'Orléans ( - ), fut comtesse de Vertus et comtesse consort d'Étampes, fille de Louis Ier, duc d'Orléans, comte de Valois et de Blois, et de Valentine Visconti, et l'épouse de Richard d'Étampes.
Origine et famille[modifier | modifier le code]
Jeanne est la première fille du duc Louis Ier d'Orléans, et de son épouse Valentine Visconti. Ses frères sont Charles Ier, duc d'Orléans, comte de Valois et de Blois et père du futur Louis XII, Philippe d'Orléans, comte de Vertus, et Jean d'Orléans, comte d'Angoulême. Ses grands parents paternels sont le roi Charles V de France et Jeanne de Bourbon.


text:
Edat de la Pèira
L'Edat de la Pèira es un periòde de la Preïstòria ont l'òme crea d'aisinas de pèira. Se devesís en Paleolitic (que significa « pèira anciana »), Mesolitic (del grèc ueσoς mesos 'mejan' e λίθoς lithos 'pèira', literalament « edat mejana de la pèira ») e Neolitic (« pèira novèla »).
Comencèt amb los primièrs ominids del genre Homo que talhèron la pèira (Homo habilis...) fa entre 1,9 e 1,6 milions d'ans. Foguèt remplaçada per l'Edat del Bronze, qu'aguèt luòc entre 6000 abC e 2500 abC. Lo Paleolitic es l'epòca dels caçaires e culheires de fruches, tijas e canas, dels umans nomadas e de l'empleg d'ustensilhas de pèira o d'òs.


text:
Sever Alexandre
Sever Alexandre (1èr d'octòbre de 208, Arca Cæsarea - 18 o 19 de març de 235, Moguntiacum) foguèt un emperaire roman que reinèt dau 11 de març de 222 a sa mòrt. Succediguèt a Elagàbal e foguèt remplaçat per Maximin Ièr. Son assassinat entraïnèt la fin de la dinastia severa e lo començament de la crisi militara romana dau sègle III.
Venguèt emperaire après l'assassinat per una revòuta populara, sostenguda per la garda pretoriana, d'Elagàbal vengut fòrça impopular. Sa politica foguèt donc relativament prudenta : associacion dau Senat au govèrn, programa de bastidas dins la capitala... etc. Pasmens, deguèt pauc a pauc faciar l'ostilitat dei militars gaire desirós de donar lo poder ai civius.
A partir de 231, lei frontieras de l'Empèri foguèron menaçats per lei Partes e per lei Germans. Una guèrra còntra lei Partes s'acabèt per un succès relatiu : l'armada dei Partes foguèt vencuda mai lo pilhatge dei regions orientalas poguèt contuniar. Durant aquela campanha, deguèt faciar l'ostilitat de sei tropas e quauquei revòutas se debanèron localament. La situacion s'agravèt en 233 quand leis Alamans menacèron au nòrd. Septim Alexandre assaièt de negociar e de crompar la patz entraïnant la revòuta de sei soudats e son assassinat.