text:
Cultura dels camps d'urnas
La cultura dels camps d'urnas es una civilizacion indoeuropèa de l'Edat del Bronze desvelopada en Euròpa Centrala, caracterizada per de necropòlis d'incineracion.
Es devesida en tres fasas: preliminara, colonizadora, e d'estabilizacion.
Somari
Fasa preliminara[modificar | modificar la font]
Aquesta fasa constituís una etapa de transicion entre lo Bronze mejan e lo Bronze final. Es caracteristica d'aquesta etapa la barreja dins las necropòlis dels dos sistèmas d'entèrrament: inumacion en túmuls e incineracion. Se pensa que de tribús o de grops protocèltas, probablament pauc nombroses, se barregèron entre grops de populacion de culturas neoliticas tardivas, en s'installant suls passatges estrategics (gas de rius e afluents).
Fasa colonizairitz[modificar | modificar la font]
Lo primièr periòde, o periòde preliminar (1200 a 1100 aC) es seguit per un segond periòde (1100 a 1000 aC) que compren una epòca de colonizacion e d'apropriacion de tèrras e de començament de la cultura de la tèrra. A aquesta epòca quand se produtz un desvolopament decisiu de la tecnica del bronze: s'aboca lo material fondut dintre de mòtles de nuclèu reservat en lo batent e lo durcissent per tal d'obténer de placas fòrça primas que s'utilizavan per confeccionar de vas o recipients. La ceramica atenhèt tanben una perfeccion notabla e encara que se coneis pas lo torn, las pèças ceramicas (inspiradas sus de complèxas pèças obtengudas amb de laminas de bronze) son d'una superfícia fòrça fina e d'un polit e un acabat extraordinaris. L'incineracion s'estend e se fa generala. Los cavaments indican de "fons de cabana" (zòna catada d'un a dos mètres ont se localizan de descobèrtas) que lor densitat indica l'existéncia de vilatges vertadièrs. L'economia passa del predomini dels pastres (fin de l'Edat del Bronze a una economia majoritàriament agricòla. L'utilizacion de la fauç de bronze, e l'invencion dels carris de ròdas contribuïguèron al desvolopament de l'agricultura e la populacion que la practicava venguèt sedentària.
Fasa d'estabilizacion[modificar | modificar la font]
La tresena epòca (1000 a 900 aC) es d'estabilizacion e de desplaçament local de populacions, e reapareisson d'enterraments en túmuls (benlèu faches per de populacions que se desliuravan de la preséncia protocèlta o per de populacions sosmetudas recentament) e de decoracion ceramica de talhas prigondas. I a cap de dobte que la cultura dels camps d'urnas se difusa a aquesta epòca per tota Gàllia e qu'entra a la Peninsula Iberica, probablament pels passatges centrals dels Pirenèus. Benlèu èran anteriorament entrats d'elements del grop illiri, abans 1000 aC, venent d'Itàlia o de Provença, coma o suggerisson Martín Almagro o Santaolalla. Tre 900 aC a 800 aC se produtz un cambiament climatic decisiu. D'un clima caud e sec se passa a un clima de pluèjas persistentas e d'inondacions en seria. Es abandonat mai d'un implantament de las zònas bassas de las ribas dels rius.
L'arribada protocèlta e cèlta al sud dels Pirenèus[modificar | modificar la font]
L'arribada cèlta a la Peninsula Iberica la dividirem en quatre fasas:
- Fasa illíria: probablament al torn del 1000 aC, dobtosa e en tot cas fòrça magra. Mantun grops illirics arribèron benlèu a la Peninsula e pogèron lo cors d'Èbre (se circonscriuriá a Navarra e benlèu a Catalonha).
- Fasa protocèlta: desvolopada cap a 950 a 700 aC, amb una incidéncia en Catalonha d'ont passa en Navarra per la val d'Èbre, e s'estend tanben cap al País Valencian. Se subdividís en quatre periòdes:
- Periòde catalan I, de 950 a 850 aC, quand los protocèltas s'establisson sus una partida de Catalonha e d'Aragon.
- Periòde d'extension, de 850 a 750 aC, quand los protocèltas s'estendon per la val d'Èbre e arriban en Navarra.
- Periòde d'assimilacion: de 750 a 650 aC, amb l'entratge de la cultura indoeuropèa dins la populacion locala de las zònas ont se son establits los protocèltas.
- Periòde catalan II: de 650 a 500 aC, considerat una ondada novèla d'emigrants indoeuropèus o un periòde de decadéncia de la religion dels cèltas.
- Fasa de la cultura de Hallstatt: de 700 a 500 aC, que se dividís en tres periòdes:
- Periòde d'arribadas en Navarra.
- Periòde d'arribadas a l'Altiplan.
- Periòde d'arribadas al nòrd e nòrd-oèst.
- Fasa post-hallstattica e de la cultura de La Tène: 500 a 300 aC, que se dividís en tres periòdes:
- Arribada dels gals, de 500 a 450 aC.
- Perdurabilidat de la cultura de Hallstatt, de 500 a 450 aC.
- Periòde de La Tène, 400 a 300 aC.
Los protocèltas dins la Peninsula Iberica[modificar | modificar la font]
Probablament al torn de 900 aC, los primièrs grops protocèltas traversèron los Pirenèus e s'establiguèron pròche d'Èbre dins las províncias actualas de Lhèida e Saragossa, en bastissent de vilatges pròches de fònts e de rius, plaçats sovent dins de zònas nautas. Mantun istorian crei que mai d'una ondada de protocèltas de la Cultura dels Tumuls traversèt los passatges Pirenencs occidentals cap a 950 aC (o benlèu abans), mas la majoritat dels protocèltas qu'entrèron (o benlèu totes) pertanhián ja a la Cultura dels camps d'urnas. Los grops protocèltas qu'arribèron dins la Peninsula constituissián de grops nombroses, e cambièron pas l'estatut etnic local, mas après l'emigracion dels grops protocèltas establits en Aragon e Catalonha (al cant de l'aportacion futura de grops indoeuropèus de la cultura dels camps d'urnas e de la cultura de Hallstatt o cèltas), modifiquèron la composicion etnica de divèrsas regions. Los primièrs protocèltas bastiguèron de vilatges de cabanas. Aquelas cabanas èran de fusta e de forma circulara, amb una sola cambra e una pòrta d'accès unica, e amb lo tech en forma de copòla amb de brancatge e de palha. Amb los protocèltas arriba la tecnica de fondre lo fèrre, mas son utilizacion foguèt fòrça escassa. En fach, i aviá dins la Peninsula Iberica d'objèctes de fèrre anteriors a l'arribada dels protocèltas e sembla pas que l'arribada de pòbles que mestrejavan la tecnica de fondre aumentèsse sensiblament lor produccion. Eslos protocèltas establits dins la Peninsula Iberica cultivèron lo froment e l'òrdi e fan de pastres de bestial bovin e lanièr, e de segur lo comèrci. Probablament amb los cambiaments climatics, aquelas populacions pogèsson l'Èbre en cercant d'implantaments novèls (cap a 850 aC) e arribèron en Navarra ont persistissiá tanben una cultura neolitica amb penetracion magra dels metals, la del pòble pirenenc estendut d'Aragon a la serra cantabrica. Coneissèm divèrses establiments protocèltas, coma lo de Cabezo de Cruz, a Cortes (Navarra), dins una plana alluviala d'Èbre. Aqueste establiment mòstra una populacion de pageses e agricultors, que lor cultura perdurèt fins a 700 aC quand foguèt remplaçada per una autra ondada indoeuropèa caracterizada per la fabricacion de ceramica de còl cilindric, que perdurèt fins a c. 400 aC. Aqueles primièrs establiments protocèltas introdusiguèron l'agricultura coma activitat principala dins la val d'Èbre fins avuèi. Lors tecnicas lor permeton de cultivar lo froment e l'òrdi e introdusisson tanben lo milhet e d'autras culturas de l'òrta coma lo navet. Crian al delà de fedas, vacas e pòrcs e se consagran a la caça, subretot la de cèrvis. Lors implantaments son permanents. Dins totas las necropòlis dels establiments estudiats i a d'entèrraments nombroses de la tradicion dels camps d'urnas, sens tumuls ni monolits indicadors. A la meteissa epòca (cap a 850 a 700 aC) se constata l'utilizacion de baumas artificialas (per exemple, a Valtierra (Navarra), abitada sens cap de dobte per una populacion indigèna, e que lor utilizacion perdurèt pendent tot lo periòde dich de Hallstatt, çò que constituís pas un fach isolat.
Innovacions[modificar | modificar la font]
De segur los protocèltas portèron en Espanha los cavals, animals que i aviá a l'estat salvatge pendent lo Paleolitic, mas que avián puèi emigrat e desparegut de la Peninsula Iberica per los cambiaments climatics. L'utilizavan per lors desplaçaments e coma animal de carga. L'utilizacion del caval supausèt un cambiament plan important per la vida quotidiana: permetiá de se desplaçar amb fòrça rapidesa a distàncias longas, facilitava los desplaçaments e las comunicacions e remplaçava lo buòu e l'ase coma animals de carga. La combinason del caval amb las armas de fèrre donava als cèltas una superioritat militara màger subre las populacions autoctònas e lor permetiá de se desplaçar a granda distància, amb rapidesa, e de constituir una fòrça egemonica. D'autras novetats aportadas pels protocèltas foguèron la cervesa de grans e lo vin. La cervesa d'òrdi o d'autres grans foguèt introducha en Espanha pels primièrs emigrants, e prenguèt lo nom de celia o ceria (en França foguèt nomenada cervisia). Segurament per influéncia de las costumas localas, la cervesa de la Peninsula Iberica èra diferenta de la de França. Aprenguèron a l'elaborar amb abiletat granda e se conservava per fòrça temps. Se sap que la cervesa d'òrdi foguèt beguda pels frigis, tracis, armenis e illiris; demest los darrièrs èra de consomacion frequenta cap a 1200 aC. Lo vin èra conegut pels pòbles indoeuropèus dempuèi l'Antiquitat, benlèu abans la separacion del tronc indoari (cap a 3000 aC), e tanben èra conegut en Egipte e Orient Mejan. Lo vin s'espandiguèt cap a 2000 aC per Grècia e los Balcans, en l'espandir especialament los illiris (1500 a 1000 aC) e après los grops protocèltas e cèltas (1000 a 600 aC) que l'aportèron dins la Peninsula Iberica. Ça que la, ja que lo vin èra conegut pels fenicians, e èra estat introduch per els meteisses al sud de la Peninsula Iberica, poguèt èsser tanben arribat per aquesta autra via.
La fin de la cultura dels camps d'urnas[modificar | modificar la font]
La cultura dels camps d'urnas (1200 a 725 aC) que s'estendiá per granda partida de França, lo sud d'Alemanha, una partida d'Itàlia e la val d'Èbre dins la Peninsula Iberica, entrèt en decadéncia e despareguèt jos l'influéncia de l'emigracion de pòbles estrangièrs butats pels traci-cimmeris provenent d'Ucraïna e del sud de Russia, e aqueles butats pels escitas. La pression exercida pels pòbles escitas al sègle VIII aC causèt l'emigracion dels pòbles de las estèpas d'Ucraïna e del sud de Russia, del grop traci-cimmeri, en pojant Danubi, en arribant fins en Ongria e puèi en Bavièra, en desplaçant las populacions cèltas d'aquestas zònas. Aquestes emigrants, en contacte amb los orientals, donèron luòc a la cultura de Hallstatt.


c: text/html

text:
Muhlbach-sur-Bruche
Mühlbach an der Breusch en alemannisch (Muhlbach-sur-Bruche en francés) es una comuna francesa del departament del Bas Ren e de la region d'Alsàcia.
Somari
Geografia[modificar | modificar la font]
Lo vilatge se tròba en la vallée de la Bruche, près del bòsc del Hahnenberg, una reünion de las Vòges mièjas en culminant a 645 m.
A implantat al bòrd d'un ais viari important, lo anciana rota nacionala 420 en connectant Épinal a Molsheim, descatalogada en 2006 per venir la RD 420. Totun, lo tràfec es important : en 2004, se dénombrait en mejana 13 400 veïculs per jorn a la nautor de Muhlbach[1]. Lo vilatge fa partida del costat e del arrondissement de Molsheim.
Le village se trouve dans la vallée de la Bruche, à proximité du bois du Hahnenberg, un sommet des Vosges moyennes culminant à 645 m.
Il est implanté au bord d'un axe routier important, l'ancienne route nationale 420 reliant Épinal à Molsheim, déclassée en 2006 pour devenir la RD 420. Néanmoins, le trafic est important : en 2004, on dénombrait en moyenne 13 400 véhicules par jour à la hauteur de Muhlbach[2]. Le village fait partie du canton et de l'arrondissement de Molsheim.
Istòria[modificar | modificar la font]
A l'origina lo pòble fa de partits domenis dels comtes de Eguisheim-Dabo. Cap a 1150 çò abbaye de Neuwiller i possedís proprietats, de meteissa que çò monastèri de Neubourg #que possedís una tribunal domaniale. En demorant jos la dependéncia de las senhors de Girbaden, #lo que possedisson un castèl en la vallée de la Magel, lo pòble parteja lo destin amb lo bailliage de Schirmeck. A partir de 1504, lo avesque d'Estrasburg compromet los sieus bens en la region a divèrsas familhas, a las Rathsamhausen zum Stein de contunh a las Rohan de 1719 fins a la Revolucion. En dependent del archiprêtré de Obernai, Mulhbach es una filiala de la parròquia de Lutzelhouse fins en 1742. Integrat en 1790 al costat de Rosheim, arrondissement de Sélestat, la municipalitat a amassat al costat de de Molsheim per decrèt del 10 de julhet 1928. A Modèl:La s çò costat coneis un essor mercés al industrialisation de la vallée de la Bruche. Dos tissages mecanica, de meteissa #qu'una scierie an installat. Setanta per #cent del territòri communal a ocupat pel bòsc.
À l'origine le village fait partie des domaines des comtes d'Eguisheim-Dabo. Vers 1150 l'abbaye de Neuwiller y possède des propriétés, de même que le monastère de Neubourg qui possède une cour domaniale. Demeurant sous la dépendance des seigneurs de Girbaden, lesquels possèdent un château dans la vallée de la Magel, le village partage le destin avec le bailliage de Schirmeck. À partir de 1504, l'évêque de Strasbourg engage ses biens dans la région à plusieurs familles, aux Rathsamhausen zum Stein puis aux Rohan de 1719 jusqu'à la Révolution. Dépendant de l’archiprêtré d'Obernai, Mulhbach est une filiale de la paroisse de Lutzelhouse jusqu'en 1742. Intégré en 1790 au canton de Rosheim, arrondissement de Sélestat, la commune est réunie au canton de de Molsheim par décret du 10 juillet 1928. Au XIXen le canton connaît un essor grâce à l'industrialisation de la vallée de la Bruche. Deux tissages mécaniques, de même qu'une scierie sont installés. Soixante-dix pour cent du territoire communal est occupé par la forêt.

robotstxt: allowed

filter: keep


text:
Sant Tropetz
Sant Tropetz (Saint-Tropez en francés)[1][2] e incorrectament Sant Tropés[3] e Sant Tropet[4]) es una comuna d'Occitània, en Provença, dins lo departament de Var.
Somari
Geografia[modificar | modificar la font]
Istòria[modificar | modificar la font]
Administracion[modificar | modificar la font]
Demografia[modificar | modificar la font]
Luòcs e monuments[modificar | modificar la font]
Personalitats ligadas amb la comuna[modificar | modificar la font]
Véser tanben[modificar | modificar la font]
Ligams extèrnes[modificar | modificar la font]
Nòtas[modificar | modificar la font]
- ↑ Sant Troupez en nòrma mistralenca.
- ↑ L'etimon latin es Sanctus Torpetius, la sequéncia -ti- demanda lo tractament regular -tz, que se pronóncia [s] o es mut en lo dialècte provençal local.
- ↑ Entrada dins la GEC.
- ↑ http://www.oocities.org/toponimiaoccitana/83.html


text:
http://poctolosan.over-blog.fr/article-per-lo-desvolopament-d-una-for-a-politica-occitanista-novela-75636032.html
Per lo desvolopament d'una fòrça politica occitanista novèlaLo movement occitanista a totjorn trantalhat entre çò que definís coma una accion culturala d'un costat e çò que definís coma una accion politica de l'autre.
Sabèm plan que las doas causas son ligadas. L'occitanisme, qu'a per basa primièra la promocion de la lenga e de la cultura occitanas, sap que la question lingüistica es una question fòrça politica, subretot en França.
De personalitats importantas de l'occitanisme, personalitats qu'an trabalhat amb e per la lenga, an sovent dit la necessitat d'aver una influéncia sus la decision politica.
Aquela necessitat faguèt espelir per las annadas 70 e 80 d'organizacions politicas occitanistas a costat del desvolopament d'una movença associativa culturala.
Dempuèi lo temps a passat e l'occitanisme a contunhat de viure entre accion politica e accion culturala quitament se sabiá que, de còps que i aviá, menava d'accions qu'èran una mescla d'accion politica e d'accion culturala. En realitat èran globalament d'accions de femnas e d'òmes engatjats dins la definicion de çò que deu èstre lo monde de doman amb una vision occitana e occitanista.
Aquel movement occitanista cultural o politic, sovent entremesclat, a contunhat de portar per las annadas passadas un messatge cap a la societat e cap a las institucions.
Lo resultat es positiu mas pas satisfasent encara.
Aquel movement a permés de sortir la question de la lenga del silenci politic general. Aquesta lenga, qu'es l'element que fa l'identitat de basa del país d'òc, es en perilh. Mas l'occitanisme dins sa globalitat es arribat a tornar metre en causa l'idèa qu'èra dins la logica, dins lo sens de l'istòria que la lenga anava disparéisser. Aquesta remesa en causa es un eveniment politic creat per un movement associatiu majoritariament qualificat de cultural.
Dempuèi las annadas 80 de progrès es estat fait dins l'estructuracion de l'ensenhament de la lenga, puèi venguèt la professionalizacion d'una partida del movement cultural e un desvolopament fòrça important de la creacion artistica.
Dempuèi 2005, logicament en seguida d'aquelas evolucions, de grandas mobilizacions en favor de la lenga e de sa reconeissença an mostrat que i aviá un movement popular occitan que vòl defendre son identitat culturala e lingüistica. Tot l'occitanisme i a sentit una legitimacion de son accion. Èra lo resultat del trabalh d'una generacion.
Las organizacions politicas occitanistas portèron lor pèira a tot aquò. Observèron, parlèron, prepausèron de causas dins lo domèni politic en trabalhar sus las questions de descentralizacion, en fasent veire qu'èra possible de ligar las questions politicas, socialas e economicas amb las questions culturalas e lingüisticas. Per far viure la lenga e la cultura cal que lo territòri occitan demòre viu amb de femnas e d'òmes per i trabalhar.
Es vertat que d'unes occitanistas compreguèron pas totjorn que d'autres se presentèsson a d'eleccions o dintrèsson dins l'accion politica. Al cap d'un moment los que fasián de politica èran un pauc amars de veire que los « culturals » se volián pas implicar dins çò politic. Pasmens aquel amarum èra pas justificat pr'amor far d'accion culturala es far d'accion politica.
Es vertat qu'arribèt que los occitanistas « culturals » aguèsson un pauc de malfisança cap als occitanistas « politics » per paur benlèu de se comprometre. Aquela dificultat de l'una e l'autra branca de l'occitanisme a se rencontrar se pòt explicar pel fait que sèm tots estats mai o mens formatats a pensar que las solas organizacions politicas que valon son las que son dirigidas dempuèi París e que son organizadas exagonalament. Del costat dels politics una tendéncia a non pas prendre la question lingüistica com un element mobilizator màger pòt explicar tanben aquela dificultat per comunicar.
Devèm ara mesurar los cambiaments que son intervenguts dins nòstra societat pendent lo temps que nòstres movements se metián en plaça. Lo monde tanben a cambiat. Las regions en França an mai d'existéncia que per las annadas 70, l'Euròpa s'es estructurada, las comunicacions an cambiat, sul territòri occitan e sul planeta tot.
L'occitanisme cultural e l'occitanisme politic an fait lo camin d'anar cap a las autras regions e als autres pòbles de l'exagòne. Aquò tanben es nòu.
L'occitanisme deu cambiar ; o sentís, o pressentís mas cèrca de quin biais aquò se farà.
L'occitanisme deu prendre en compte l'ambicion novèla de quauques collectivitats a prendre mai de responsabilitats e a assumir mai de competéncias fàcia a un Estat qu'a la volontat permanenta de tornar centralizar e de tornar prendre las competéncias qu'aviá abandonadas. La reforma qu'es en cors pertocant las collectivitats es una illustracion d'aquò. Es una reforma que fa pesar un perilh mortal sus las timidas politicas lingüisticas entamenadas dins las regions per exemple. Fa pesar tanben un perilh sus la vida de nòstres territòris.
D'unes occitanistas an causit de se presentar sus de listas a las eleccions regionalas. Las condicions politicas èran optimalas per aquò far.
Cinc conselhièrs regionals occitanistas son estats elegits a las eleccions de març de 2010 sus las listas Europe Ecologie. Los cinc son de sòcis del Partit Occitan e donc de la federacion Regions e Pòbles Solidaris. An començat de trabalhar.
Es per aquesta rason que lançam una crida a la refondacion del movement occitanista amb un refortiment de sa capacitat d'intervencion dins lo domeni politic.
Lo biais de far de politica, de s'engatjar dins la vida publica, politica a cambiat e cambiarà encara per las annadas que venon.
Los partits devon prendre en compte aqueles cambiaments. Lo Partit Occitan tanben evidentament. Es çò que vos prepausam.
L'engatjament dels ciutadans se fa ara sus de projèctes. Òm dintra pas mai dins un partit coma dins una glèisa.
L'occitanisme es segurament portaire d'un projècte politic pel sègle que ven de començar. Solide, lo movement ecologista politic exagonal a trabalhat en collaboracion amb los occitanistas. L'un aguèt besonh de l'autre e l'autre aguèt besonh de l'un. Nos sembla pasmens que l'existéncia d'una formacion politica occitanista autonòma e capabla de far d'alianças (electoralas segur, mas mai qu'aquò) es absoludament necessària se volèm que las nòstras idèas sián presas en compte.
Lo movement occitanista es estat plan permeable a las idèias de l'ecologia politica e sovent l'occitanisme foguèt en punta dins los combats qualificats d'ecologistas. Pasmens los que gabidan lo movement ecologista en França an pas encara pro pres en compte la reivindicacion occitanista e segurament an pas pres la mesura de la portada politica de la reivindicacion lingüistica e de la necessitat d'aplicar lo federalisme dins l'encastre de l'Estat francés. D'unes sectors de l'ecologia politica s'afirman federalistas mas son pas majoritaris. Avèm tanben a defendre l'idèa que lo combat que menam es d'une dimension europèa. D'unes aliats nòstres prenon aquò en compte mas pas totjorn. Avèm a far progressar l'idèa que se pòt pas concebre una defensa de la diversitat biologica sens promòure la diversitat lingüistica e culturala.
Donc per far ausir la votz de l'occitanisme cal que i aja una dinamica pròpia qu'aurà la capacitat de portar nòstras reivindicacions.
Cossí serà estructurada aquela dinamica ? Es d'aquò que cal discutir totes amassas.
Vòl dire que devèm poder far una mudason sens renegar nòstra istòria, l'istòria de l'occitanisme, mas sens ne far un objècte sacrat. Devèm tanben comprendre que las estructuras existentas, los noms que pòrtan son estats d'aisinas per nos menar ont sèm ; pr'aquò nos devèm pas daissar enganar per un culte de las estructuras o per un patriotisme associatiu o partidista.
La modernizacion de l'occitanisme es une necessitat absoluda. Una generacion novèla espèra quicòm. Devèm prendre en compte sa cultura politica, son biais de veire e de comprendre l'engatjament e sa faiçon de concebre l'intervencion dels òmes e de las femnas dins l'anar de la societat.
Vos convidam a participar a d'amassadas dubèrtas a totes. Aquelas amassadas se farà en primièr al nivèl de las regions per s'acabar per una amassada panoccitana.
• 8 de junh a 20.30 : Rodès, Salle Montaigne, Parking Foch, Boulevard Gally
• 10 de junh a 20.30 : Pau, Salle 707, Complexe de la republica
• 17 de junh a 20.30 : Besièrs, Sala de la Cimada
• 23 de junh a 20.30 : Vilanova d'Olt
• 23 de junh a 20.30 : Sent Flor - Saint Flour, Sala no.4, Maison des Associations, Place René Amarger
• 5 de noveme tota la diada : pais Tolosan
E tanben podetz assistir a de debat dab los elegits regionals en carga de l'occitan :
• 7 de julhèt : Nimes dens l’encastre de Universitat Occitana d'Estiu
• 27 de julhèt a 11 oras : Rodès dens l’encastre de l’Estivada
Gustave Alirol, Conselhèr Regional Auvernha
Anne-Marie Hautant et Hervé Guerrera, Conselhèr-a-s Regional-a-s Provença
David Grosclaude, Conselhèr Regional Aquitani
Guilhem Latrubesse, Conselhèr Regional Miegjorn-Pirenèus
Vous n'êtes pas connecté. Connectez-vous ou enregistrez-vous
Per lo desvolopament d'una fòrça politica occitanista novèla
Aller à la page : 1, 2
1 Per lo desvolopament d'una fòrça politica occitanista novèla le Mar 7 Juin - 19:45
Tocas-i si gausas
Leberonet
31 Re: Per lo desvolopament d'una fòrça politica occitanista novèla le Ven 17 Juin - 12:18
bork-oc
Tusta-Fusta !
Siquenon a libertat qu'avem encuèra a discutir de la nosta estrategia, aquò que sera hèit bèth lèu. QUe poi donc responer de manèra personau. Qu'èm qques a partajar a libertat aquesta mira.
donc d'un costat que devem bastir contra-poder, bastir au maximun lo noste auto-govèrn. Lo corsègas qu'avem plan definir las causas aqui:
« Le colonialisme doit être combattu sur tous les terrains, la LLN (lutte de libération nationale) doit donc organiser le peuple en suscitant la mise en place de contre-pouvoirs. Ces structures lui permettront de prendre en main le contrôle et la gestion du pays dans chaque domaine en fonction de ses besoins et de ses intérêts. Ces structures sont la garanties d’une authentique autodétermination puisque à tous les niveaux le peuple corse se sera donné les moyens de décider en toute liberté. Elles peuvent avoir plusieurs aspects (syndicat,association culturelle, organisation politique publique, coopératives, mutuelles…) mais ne sont des véritables contre pouvoir que dans la mesure où ils prennent en compte la globalité de la lutte et « tiennent compte de leur originalité, (elles sont toutes différentes de par leur créneau d’intervention qu’elles occupent) de leur complémentarité(elles participent ensemble à une lutte globale en se complétant) et de leur solidarité (elles sont indissociablement liées par une stratégie globale) »
tà jo qu'ei lo solèt meijan d'aver la nosta autodeterminacion shens esperar de l'estat. Qu'essajam de har aquò dab lo festenal montcuc liure (shens nada subvencion), mès tb dens lo desveloppement de lòcs de vida e tb lo camp agricòl collectiu. Tot aquò ue demandera temps, determinacion e hòrça cap a la maquina estatau e capitalista. Qu'ei praquò que parlem d'autodefensa populara.
Qu'apèri tot aquò "accions ingorvèrnabilitats"
d'un aute costat que devèm totun continuar la luta insitutionau es a diser la politica classica. Tracts, mani e tb eleccions francèsas. Pramor qu'avem dab las eleccions un fabulos meijan de propaganda, de har coneixer las nostas idèas. Mès tanben si qu'arribèm a aber eligits per exemple conse qu'ac sabem que cambia hèra de causa au nivèth deu desveloppement de la luta nosta. Que'vs condera après lo hestenau tots los problèm qu'avem avut^prblem dab RG, la pref, los ostaus de comuna. Quan que vedem la vita dens lo villagte basco on son los abertzales n'avem pas a pensar la causida! De mei dab eligits per au conselh generau qu'i a la possibilitat de foter lo bordèl e de blocar projèct de merda mès tanben d'apujar lo desvelopement de la lenga.
Que podèm acabar electoralista si que pensam har la revolucion per las urnas, aquèo n'ie aps possible qu'èm d'accòrd per contra tà desveloppar ua basa populara autonoma aquò qu'ei lo but vertadier.
Dens tot aquò la le0
que soi entrin d'escriur tot aquò donc si i a mond interessat qu'ac podem en discutir!
32 Re: Per lo desvolopament d'una fòrça politica occitanista novèla le Sam 18 Juin - 13:14
Lafontan
Occitan Warrior
ENDAVANT per lo socialisme (autogestionari) e l'autonomía !!!!!!
33 Re: Per lo desvolopament d'una fòrça politica occitanista novèla le Sam 18 Juin - 16:08
Zengi
Trobador !!
Lafontan, ne'n soi desloat mes i a pas que tu dens lo PÒC qui defen es aquera posicion. J'amèi n'èi entenut dens la boca d'un aute POCian los mots autogestionari, anticapitalisme.seriai per un Front Popular Occitan que podriá recampar tota l'esquèrra occitana sus de basas minimalas coma l'anti capitalisme e lo federalisme
La volontat d'amassar la vertadèra esquèrra occitana ei segur ua bona causa, mes s'ei per pèrder de temps a cercar de punts comuns enter los anarquistas, comunistas e los centristas faiçon modem, vau pas la pena francament.
Que soi anat a l'amassada de Pau, s'ei parlat d'occitan, d'Occitania, mes de projècte politic, pas jamei. Aquera iniciativa qu'ei totaument contrari au discors que tenes.
34 Re: Per lo desvolopament d'una fòrça politica occitanista novèla le Dim 19 Juin - 13:57
Lafontan
Occitan Warrior
Te pòdi dire que i a mai radical que jo al POC, parlas amb Jòrdi Labouysse per ex qu'es un vertadier enrabiat contre lo capitalisme, sufis per s'en rendre compte de legir son libròt sus "Los de Molex" per o veire. en tot cas dins ma seccion tolozana soi pas solet a defendre aquelas pausicions, de monde coma Alan Fabre o Francés Treilhou, t'en pòdi presentar e idem dins la seccion de tarn o dins Gers amb Espinasse, sàbi tanben que dins la seccion de provença n'i a que son coneguts dempuèi longtemps per lor enrasigament esquerista coma Hervé Guerrera (que foguèt sovent tractat d'estalinian perqué rapelava soncament de basas ideologicament socialistas) e anti fascista coma a Irange ont lo POC a totjorn estat a la punta del combat contra lo FN e n'èra pas totjorn aisit (amai fisicament, parla ne a Anne Marie Hautant). Enfin plan segur sabi ben que lo POc es pas majoritàriament revolucionari mes qu'es pas tanpauc un partit centrista, çò que vòli dire es que deuriá èsser possible de far d'alliganças objectivas sus una campanha contra las delocalisacions o per la relocalisacion de l'estalvi dins d'entrepresas autogeridas o per la lenga etc...Pensi mesme que deu èsser possible de s'aligar als centristas sus la question de la descentralisacion per lo federalisme. La nòstra diferéncia es la vision del radicalisme mai o mens banhat de pragmatisme e per aquò pensi tanben que cal benlèu pas cercar de trobar un acòrdi ideologic qu'existis pas e que seriá un copa cap sens fin, mas simplament los punts de convergéncia es aquò ma vision del Front Popular Occitan.I. Mahmut a écrit:Lafontan, ne'n soi desloat mes i a pas que tu dens lo PÒC qui defen es aquera posicion. J'amèi n'èi entenut dens la boca d'un aute POCian los mots autogestionari, anticapitalisme.seriai per un Front Popular Occitan que podriá recampar tota l'esquèrra occitana sus de basas minimalas coma l'anti capitalisme e lo federalisme
La volontat d'amassar la vertadèra esquèrra occitana ei segur ua bona causa, mes s'ei per pèrder de temps a cercar de punts comuns enter los anarquistas, comunistas e los centristas faiçon modem, vau pas la pena francament.
Que soi anat a l'amassada de Pau, s'ei parlat d'occitan, d'Occitania, mes de projècte politic, pas jamei. Aquera iniciativa qu'ei totaument contrari au discors que tenes.
35 Re: Per lo desvolopament d'una fòrça politica occitanista novèla le Dim 19 Juin - 15:53
Zengi
Trobador !!
Perqué pas. Sus la lenga, me sembla evident. Sus la relocalizacion, los punts de convergéncia son tanben de bon trobar. Mes enqüèra un còp, n'ei pas briga d'aquò qu'avem parlat a l'amassada, briga !deuriá èsser possible de far d'alliganças objectivas sus una campanha contra las delocalisacions o per la relocalisacion de l'estalvi dins d'entrepresas autogeridas o per la lenga etc
Apitar campanhas amassas, per jo ei diferent de "desvelopar una fòrça occitanista novèla"
36 Re: Per lo desvolopament d'una fòrça politica occitanista novèla le Lun 20 Juin - 0:46
Lafontan
Occitan Warrior
Soi d'acòrdi son doas causas diferentas, alavètz benlèu qu'anam ne demorar aqui per un moment e se cadun de nòstra costat podèm trabalhar per ensajar de coordonar d'unas lutas es ja pas mal !I. Mahmut a écrit:Perqué pas. Sus la lenga, me sembla evident. Sus la relocalizacion, los punts de convergéncia son tanben de bon trobar. Mes enqüèra un còp, n'ei pas briga d'aquò qu'avem parlat a l'amassada, briga !deuriá èsser possible de far d'alliganças objectivas sus una campanha contra las delocalisacions o per la relocalisacion de l'estalvi dins d'entrepresas autogeridas o per la lenga etc
Apitar campanhas amassas, per jo ei diferent de "desvelopar una fòrça occitanista novèla"
37 Re: Per lo desvolopament d'una fòrça politica occitanista novèla Aujourd'hui à 8:09
Contenu sponsorisé
Aller à la page : 1, 2
Permission de ce forum:
Vous ne pouvez pas répondre aux sujets dans ce forum


text:
1812
Aquesta pagina concernís l'an 1812 del calendièr gregorian.
Eveniments[modificar | modificar la font]
Occitània[modificar | modificar la font]
França[modificar | modificar la font]
Euròpa[modificar | modificar la font]
- 22 de junh : començament de la Campanha de Russia e de la Guèrra de la Seisena Coalicion. Lei Francés, ajudats per seis aliats europèus, atacan Russia.
- 16-17 d'aost : batalha de Smolensk entre Francés e Rus. La vila es presa per lei Francés.
- 7 de setembre : batalha de la Moskowa onte lei Rus son vencuts après una resisténcia acarnada. Lo camin de Moscòu es dubèrt per lei Francés.
- 14-18 de setembre : presa de Moscòu per lei Francés e incendi de la vila.
- 18 d'octòbre : començament de la Retirada de Russia.
- 25 de novembre : lei Francés capitan la traversada de la Berezina maugrat un assai rus per lei blocar.
Reiaume Unit[modificar | modificar la font]
Canadà[modificar | modificar la font]
Declaracion de guèrra au Reiaume Unit lo 28 de junh e començament de la guèrra de 1812 en causa dei desacòrds comerciaus entre Estatsunidencs e Britanics, dei tensions maritimas e de la volontat expansionista d'una partida dau govèrn estatsunidenc que pensava aprofichar la mobilizacion dei fòrças britanicas còntra França per conquistar e annexar Canadà[1]. Pasmens, au contrari dei tropas britanicas regularas que poguèron tanben se fisar dau sostèn d'unei pòbles indians, lei fòrças estatsunidencas mancavan de preparacion. De mai, lo sentiment anticatolic deis Estatsunidencs e lei menaças dau generau Hull favorizèron l'unitat deis abitants francés e britanics de Canadà. Ansin, lei Britanics organizèron una tièra d'incursions sus la frontiera estatsunidenca onte la garnison dau fòrt Mackinac capitulèt quasiment sensa combat. Aqueu succès e leis atacas d'indians aliats ai Britanics (chaple de Fort Dearborn lo 15 d'aost) menacèron l'avitalhament dau generau Hull que capitulèt rapidament a Detroit (16 d'aost). Après la rompedura d'un armistici negociat après la presa de Detroit, una ofensiva estatsunidenca foguèt arrestada a Queenston Heights (13 d'octòbre). Pasmens, lo generau Brock i foguèt tuat entraïnant la pèrda d'un comandant de qualitat per lei Britanics.
America[modificar | modificar la font]
Estats Units d'America[modificar | modificar la font]
Declaracion de guèrra au Reiaume Unit lo 28 de junh e començament de la guèrra de 1812 en causa dei desacòrds comerciaus entre Estatsunidencs e Britanics, dei tensions maritimas e de la volontat expansionista d'una partida dau govèrn estatsunidenc que pensava aprofichar la mobilizacion dei fòrças britanicas còntra França per conquistar e annexar Canadà[1]. Pasmens, au contrari dei tropas britanicas regularas que poguèron tanben se fisar dau sostèn d'unei pòbles indians, lei fòrças estatsunidencas mancavan de preparacion. Lei Britanics organizèron una tièra d'incursions sus la frontiera estatsunidenca onte la garnison dau fòrt Mackinac capitulèt quasiment sensa combat. Aqueu succès e leis atacas d'indians aliats ai Britanics (chaple de Fort Dearborn lo 15 d'aost) menacèron l'avitalhament dau generau Hull que capitulèt rapidament a Detroit (16 d'aost). Aquò entraïnèt la signatura d'un armistici que foguèt romput per lo president Madison. Pasmens, l'ofensiva estatsunidenca s'acabèt per una desfacha novèla a Queenston Heights (13 d'octòbre).
Asia[modificar | modificar la font]
Pèrsia[modificar | modificar la font]
Contuniacion de la guèrra còntra Russia. Lei Pèrs foguèron vencuts a Aslanduz sus lo riu Araxe maugrat una superiotat numerica fòrça importanta (30 000 còntra 2 000).
Arts[modificar | modificar la font]
Sciéncias e tecnicas[modificar | modificar la font]
Economia[modificar | modificar la font]
Naissenças[modificar | modificar la font]
- 7 de febrièr - Charles Dickens, escrivan britanic (m. 1870)


text:
Banaleg
Banaleg en breton ( Bannalec en francés) es una comuna bretona, situada dins lo departament de Finistèrra e la region de Bretanha.
Somari
Geografia[modificar | modificar la font]
La municipalitat de Bannalec a situat en lo sud-es del departament del Finistère, al nòrd-oèst de Quimperlé (12,9 km a panatòri d'ausèl [1]) e a l'èst de Kemper (31,4 km a panatòri d'ausèl[2]). D'un punt d'enguarda istoric, aperten a la Cornouaille. La municipalitat a pas amb Scaër al Nòrd e Lo Trévoux e Riec-sus-Bélon al Sud que dels limits artificiales.
La commune de Bannalec est située dans le sud-est du département du Finistère, au nord-ouest de Quimperlé (12,9 km à vol d'oiseau [3]) et à l'est de Quimper (31,4 km à vol d'oiseau[4]). D'un point de vue historique, elle appartient à la Cornouaille. La commune n'a avec Scaër au Nord et Le Trévoux et Riec-sur-Bélon au Sud que des limites artificielles.
Istòria[modificar | modificar la font]
Administracion[modificar | modificar la font]
Demografia[modificar | modificar la font]
Luòcs e monuments[modificar | modificar la font]
Personalitats ligadas amb la comuna[modificar | modificar la font]
Véser tanben[modificar | modificar la font]
Ligams extèrnes[modificar | modificar la font]
Nòtas[modificar | modificar la font]
- ↑ {{{Títol}}}. Consultat lo 27 de genièr de 2010
- ↑ {{{Títol}}}. Consultat lo 27 de genièr de 2010
- ↑ Calcul de l'orthodromie entre Bannalec et Quimperlé. Consultat lo 27 janvier 2010
- ↑ Calcul de l'orthodromie entre Bannalec et Quimper. Consultat lo 27 janvier 2010


text:
Torahiko Terada
Torahiko Terada (en japonés: 寺田 寅彦; Tokyo, 28 de novembre de 1878 – 31 de decembre de 1935) foguèt un escrivan e fisician japonés. Trabalhèt coma professor a l'Universitat Imperiala de Tokyo, foguèt tanben cercaire al RIKEN e professor a l'Institut de Recerca Sismica de l'Universitat de Tokyo. Portèt de contribucions en fisica e escriguèt, sovent jol pseudonim de Yoshimura Fuyuhiko, tanben mantun ensag sus de tematicas plan variadas, dempuèi l'airal scientific fins als haikus e mai los manga. L'asteroïde 6514 Torahiko foguèt nomenat aital per onorar lo trabalh d'aqueste cercaire.


text:
Lista dels presidents de Malta
Lo president es lo cap d'Estat de Malta. La carga foguèt creada lo 13 de decembre de 1974 quand Elisabeta II daissèt d'èsser la reina de Malta e Anthony Mamo daissèt d'èsser governador general e devenguèt lo primièr president del país.
Coma los monarcas britanics, lo President de Malta es un cap d'Estat constitucional; lo poder executiu rèsta en las mans del primièr ministre. Lo President es elegit per una Cambra de Representants (maltés Kamra tar-Rappreżentanti) unicamerala. La primièra femna qu'ocupèt la carga de president foguèt Agatha Barbara, anciana ministra del Trabalh. Lo president actual es George Abela, dempuèi lo 4 d'abril de 2009.
Vaquí la lista dels presidents de Malta dempuèi 1974.


text:
Villes et mairies du Canton de Valais
Liste des communes
Sion
Ville de Sion, localité de la Suisse de 28 000 habitants.
La mairie de Sion a une adresse e-mail et un site Internet.
Monthey
Ville de Monthey, localité de la Suisse de 15 000 habitants.
La mairie de Monthey a une adresse e-mail et un site Internet.
Sierre
Ville de Sierre, localité de la Suisse de 15 000 habitants.
La mairie de Sierre a une adresse e-mail et un site Internet.
Présence d'activités sur la ville.
Martigny
Ville de Martigny, localité de la Suisse de 14 000 habitants.
La mairie de Martigny a une adresse e-mail et un site Internet.
Brigue-Glis
Ville de Brigue-Glis, localité de la Suisse de 12 000 habitants.
La mairie de Brigue-Glis a une adresse e-mail et un site Internet.
Naters
Ville de Naters, localité de la Suisse de 7 800 habitants.
La mairie de Naters a une adresse e-mail et un site Internet.
Bagnes
Ville de Bagnes, localité de la Suisse de 7 000 habitants.
La mairie de Bagnes a une adresse e-mail et un site Internet.
Conthey
Ville de Conthey, localité de la Suisse de 6 900 habitants.
La mairie de Conthey a un site Internet.
Viège
Ville de Viège, localité de la Suisse de 6 500 habitants.
La mairie de Viège a une adresse e-mail et un site Internet.
Fully
Ville de Fully, localité de la Suisse de 6 300 habitants.
La mairie de Fully a une adresse e-mail et un site Internet.
Collombey-Muraz
Ville de Collombey-Muraz, localité de la Suisse de 6 300 habitants.
La mairie de Collombey-Muraz a une adresse e-mail et un site Internet.
Zermatt
Ville de Zermatt, localité de la Suisse de 5 800 habitants.
La mairie de Zermatt a une adresse e-mail et un site Internet.
Savièse
Ville de Savièse, localité de la Suisse de 5 800 habitants.
La mairie de Savièse a une adresse e-mail et un site Internet.
Nendaz
Ville de Nendaz, localité de la Suisse de 5 600 habitants.
La mairie de Nendaz a une adresse e-mail et un site Internet.
Vétroz
Ville de Vétroz, localité de la Suisse de 4 100 habitants.
La mairie de Vétroz a une adresse e-mail et un site Internet.
Troistorrents
Ville de Troistorrents, localité de la Suisse de 4 000 habitants.
La mairie de Troistorrents a une adresse e-mail et un site Internet.
Saint-Maurice
Ville de Saint-Maurice, localité de la Suisse de 3 800 habitants.
La mairie de Saint-Maurice a une adresse e-mail et un site Internet.
Saxon
Ville de Saxon, localité de la Suisse de 3 800 habitants.
La mairie de Saxon a une adresse e-mail et un site Internet.


text:
Tours-en-Vimeu
Tours-en-Vimeu es una comuna francesa, situada dins lo departament de Somme e la region de Picardia.
Somari
Geografia[modificar | modificar la font]
Bourg picard Del Vimeu, situat sul plâteau del marge drech de la Bresles e a 19 km de la Mange, facilament accessible pel anciana RN 28 (actuala RD 928) e la autoroute A28.
Bourg picard du Vimeu, situé sur le plâteau de la rive droite de la Bresles et à 19 km de la Manche, aisément accessible par l'ancienne RN 28 (actuelle RD 928) et l'autoroute A28.
Comunas vesinas[modificar | modificar la font]
Istòria[modificar | modificar la font]
Dels trabalhs de voirie, cap a 1754, an permeses de descobrir sul territòri de la municipalitat un buste en bronze de Cybèle, #que çò comte de Caylus ne ven acquéreur e #que serà, a la siá mòrt, ofrit al Gabinet dels condecores ont es totjorn conservat. En 1852, dels registres portats per la Societat de las antiquaires de Picardie meton egalament al jorn las rèstas d'un fanum (temple gallo-romain) #que liuran tessons de ceramica, de las monedas, de las tuiles e de las lòsas en grès siliceux.
Des travaux de voirie, vers 1754, ont permis de découvrir sur le territoire de la commune un buste en bronze de Cybèle, dont le comte de Caylus devient acquéreur et qui sera, à sa mort, offert au Cabinet des médailles où il est toujours conservé. En 1852, des fouilles menées par la Société des antiquaires de Picardie mettent également au jour les restes d'un fanum (temple gallo-romain) qui livrent des tessons de céramique, des monnaies, des tuiles et des dalles en grès siliceux.


text:
Acadèmia Polonesa de las Sciéncias
L'Acadèmia Polonesa de las Sciéncias (polonés: Polska Akademia Nauk, abreviatura: PAN) amb sede a Varsòvia, es una de doas institucions polonesas, qu'a la natura d'una acadèmia de sciéncias.
Istòria[modificar | modificar la font]
L'Acadèmia Polonesa de las Sciéncias es una institucion d'estudis de l'Estat polonés, amb sede a Varsòvia. Ella foguèt establecida en 1952 per la fusion de societats anterioras d'estudis, incluyendos Acadèmia Polonesa d'Aprender] (Polska Akademia Umiejętności, abreviatura PAU), amb su asiente a Cracòvia, e la Societat Scientifica de Varsòvia (Towarzystwo Naukowe Warszawskie), qu'èra estat fondada al sègle XVIII coma Societat de Varsòvia dels Amics de las Sciéncias (Warszawskie Towarzystwo Przyjaciół Nauk).
L'Acadèmia Polonesa de las Sciéncias fonciona coma societat sabenta que actúa a travèrs una corporacion elegida d'erudits delanters e d'institucions de recèrca. L'Acadèmia a tanben, operant a travèrs sos comitats, llegat un còrs consultiu scientific important.
En 1989, l'Acadèmia Polonesa d'Aprender, a Cracòvia, reasumièt sa existència independiente, a partida de l'Acadèmia Polonesa de las Sciéncias, a Varsòvia.
Sòcis notables[modificar | modificar la font]
- Tomasz Dietl fisic;
- Bohdan Paczynski astrofisician;
- Adam Schaff (filosòf marxista que foguèt un sòci de l'Acadèmia);
- Aleksander Wolszczan astronòm.
Sòcis extranjers[modificar | modificar la font]
- Aage Niels Bohr fisic;
- Karl Alexander Müller fisic;
- Roger Penrose matematic;
- Carlo Rubbia fisic;
- Chen Ning Yang fisic.
Periodics[modificar | modificar la font]
Vejatz tanben[modificar | modificar la font]
- Acadèmia Polonesa d'Aprender (a Cracòvia)
- Acadèmia de Sciéncias
- Acadèmia Francesa de las Sciéncias
- Royal Society


text:
Epicur
Epicur (Ἐπίkoupoς Epicurus) (Samos, 341 abC- Atenas 270 abC) èra un filosòf de la Grècia antica. Es un personatge fòrça singular e disputat de la filosofia ellenica. De son òbra, coneishem sonque una part infima transmesa per Diogènes Laerci dens lo libre X de sas Vidas, doctrinas e senténcias deus filosòfs illustres.
Somari
Biografia[modificar | modificar la font]
Alara que nasquèt a Samos èra lo filh d'un atenenc del nom de Neoclés establit dins l'illa. La maire se disia de Carestrata. Visquèt a Samos fin a18 ans e aprèp anèt a Atenas (323 abC]) benlèu a l'escòla de Xenocrates de Calcedònia, pasmens qu'Epicur el meteis o neguèt. Disciple de Nausifanes, seguèt las idèas de Democrit. Quand esclatèt la Guèrra de Lamia quitèt Atenas per Colofon ont alara viviá son paire, e i venguèt ensenhaire. Pauc a pauc se concentrèt suls ensenhaments en la filosofia. Aprèp anèt a Mitilena e Lampsac ont ensenhèt pendent cinc ans. En 305 abC a 35 ans tornèt a Atenas e comprèt un ostal amb un jardin conegut coma Kῆπoι Ἐπιkoύpou (Kí̱poi Epikoúron), al centre de la ciutat, ont establiguèt son escòla de filosofia e fondèt l'epicurisme. L'escòla foguèt coneguda coma "Lo jardin", perque èra situada dins lo jardin de son ostal atenenc. Demorèt a Atenas lo rèsta sa vida.
Aguèt fòrça disciples, e ajudèt sos fraires Neoclés, Caridem e Aristobol. Corniadés (Kopvιάδnς) èra un filosòf grèc, amic intim d'Epicur, qu'es citat per Ciceron e Plutarc. Entre los disciples i aviá de femnas e d'esclaus.
Pensada filosofica[modificar | modificar la font]
Elaborèt una doctrina morala edonista, basada sus una filosofia naturala d'inspiracion atomista. Son òbra pus importanta conservada es la Letra a Menecèu, sintèsi de sas teorias sus la mòrt, lo plaser e la felicitat.
Epicur afirma que la filosofia es necessària per totòm, perque ensenha e prescriu lo camin de la felicitat, e perque es lo remèdi per los quatre grands mals de l'umanitat (tetrafarmac), que son:
- La paur dels dieus.
- La paur de la mòrt.
- La paur del destin.
- La paur de la dolor.
Uèi s'atribuís a Epicur la vision que totas les explicacions plausiblas d'un fach se las cal gardar, en oposicion a la vision del rasor d'Occam, aquela que prescriu de retenir l'explicacion mai simpla d'un fenomèn. L'idèa epicuriana de la multiplicitat deriva de la vision d'Epicur favorable als divèrses plasers, anant fins a l'excès e la diversitat.
Dividís la filosofia en tres grandas partidas:
- Logica
- Fisica
- Etica
Qualques idèas que desvolopèt Epicur son:
- Ataraxia: serenitat, abséncia de perturbacion de l'arma, condicion de la vida aürosa.
- Amistat: es la formula de la convivéncia, manifestacion de la sociabilitat coma lo plaser, l'amistat es un imperatiu natural, que nos desraba de l'egoïsme e nos projècta cap als autres, çò que nos cal per viure e sobreviure auroses.
- Divinitats: cal pas témer los dieus, perque aqueles intervenon pas dins la vida dels umans. Tanplan i a de providéncia divina: « L'òme es liure e la felicitat es dins sas mans. »
- Mòrt: cal pas témer la mòrt perque la mòrt es la privacion de sensacion e, alara, implica cap de dolor. Quand nosautres i sèm, la mòrt i es pas. Quand i serà la mòrt, nosautres i serem pas mai.
Logica[modificar | modificar la font]
La logica o canonica servís per descobrir la vertat. Epicur senhala l'importància de definir clarament la significacion dels mots e establís de canons o critèris que regisson las formas de coneissença:
- Las sensacions, que nos transmeton las informacions.
- Las anticipacions, interpretacions subjectivas del monde.
- Los afèctes (plaser e dolor), que nos orientan cap al ben e al mal.
Fisica[modificar | modificar la font]
Epicur adòpta la teoria atomista descricha per Democrit, e introduguèt un element de libertat dins l'instant eternal dels atòms, que nomena declinacion (parenklisis, clinamen a Lucrèci). Los atòms constituisson tot l'univèrs, las armas inclusas (sensacion, esperit, rason), que son, en consequéncias, materialas e morisson amb lo còs, per aquò nos cal pas témer la mòrt.
Etica[modificar | modificar la font]
Epicur remarca l'importància del còs coma fondament de l'existéncia e afirma que la felicitat de l'èsser uman consistís dins lo plaser. Aquel plaser es basat dins l'evitament de la dolor per mejan de l'automoderacion dels desirs.
La felicitat se capita per mejan de l'autosufiséncia de la persona (autarquia) e la mesurada de l'accion dels plasers naturals e necessaris, e se manifèsta dins l'ataraxia o serenitat de l'arma.
Per aténher aquel estat de serenitat, recomanda l'alunhament de la politica, l'indiferéncia davant los Dieus e la cultura de l'amistat.
Bibliografia[modificar | modificar la font]
- (ca) Oriol Farrés Juste. Epicur i l'esperança de la filosofia. Sabadell: 2005. Quadern de les idees, les arts i les lletres, número 152, pàgina 3.
- John M.Rist, Epicur Ref-llibre, ISBN 9788493660949
- Michel Onfray, Contre-histoire de la philosophie, tome I : Les sagesses antiques, Grasset (2006), ISBN 2-246-64791-6, p.177-224.


text:
Modèl:Country data Alemanha
Aquò es la documentacion del modèl Modèl:Country data Alemanha. Es generada automaticament a travèrs de Modèl:Country showdata
Modèl:Country data Alemanha es un modèl de bandièra utilizat indirèctament pels modèls coma [[Modèl:país|país]], [[Modèl:bandièra|bandièra]].
purgatz l'amagatal per visualizar vòstras darrièras modificacions sus aqueste modèl.
Somari
Paramètres estandard
Variacions
Ensenhas militaras
Lo modèl inclutz un pavalhon de la marina nacionala que se pòt utilizar amb lo modèl modèl:Navy:
- {{navy|Alemanha}} → Modèl:Navy
- {{bandièra|Alemanha|naval}} →
Redireccions
Resultats segon lo modèl utilizatAqueste modèl tanben se pòt utilizar amb un alias (una redireccion cap a aqueste modèl):
Exemples d'utilizacion
- {{país|Alemanha}} → Modèl:País
- {{bandièra|Alemanha}} →
- Utilizacion d'una varianta de la bandièra
- {{país|Alemanha|empèri}} → Modèl:País
- {{bandièra|Alemanha|empèri}} →
- Utilizacion d'una redireccion del modèl
- {{bandièra|DEU}} →
- {{flagcountry|DEU}} → Alemanha
- {{país|DEU}} → Modèl:País
Modèls relatius
De modèls country_data connèxes son disponibles :


text:
466
Cronologia mensuala:
Gen - Feb - Mar - Abr - Mai - Junh
Julh - Ago - Set - Oct - Nov - Dec
Cronologias tematicas:
Literatura - Musica - Sciéncia - Espòrt
Aquesta pagina concernís l'an 466 del calendièr gregorian.
Eveniments[modificar | modificar la font]
Occitània[modificar | modificar la font]
França[modificar | modificar la font]
Euròpa[modificar | modificar la font]
Asia[modificar | modificar la font]
Empèri Sassanida[modificar | modificar la font]
Captura de Peroz Ièr après una desfacha còntra lei Huns Blancs. Li faudriá un recapte important e laissar son fiu coma ostatge durant doas annadas en cambi de sa liberacion.


text:
Dreches de l'Òme
Los Dreches de l'Òme (var. Drechs de l'Òme, Dreits de l'Òme, Drets de l'Òme, Dreits de l'Òmi) son, segon la teoria juridica del iusnaturalisme, de dreches inalienables que fan partida dels èssers umans totes. Aquela teoria afirma qu'aqueles dreches son de besonh per tal d'assegurar la libertat e la mantenença d'una qualitat de vida digna, e son garantits a las personas totas dins tot moment e luòc. Los dreches inalienables se pòdon pas concedir, limitar, cambiar o vendre. Los dreches inalienables o son assegurats o son violats.
Istòria[modificar | modificar la font]
Los Dreches Umans apareisson d'en primièr dins la politica anglesa coma una exigéncia borgesa d'aver de seguretat contra los abuses de la corona, per limitar lo poder dels reis subre lors ciutadans, en crear una seria de principis que los monarcas ne podián pas legislar o decidir. Amb la naissença de l'Assemblada de l'ONU, e la Declaracion Universala dels Dreches Umans lo 10 de decembre de 1948, lo concèpte de Dreches Umans s'universaliza. Per lor natura, los Dreches Umans son inerents a l'òme, mas fins a la Revolucion Francesa foguèron pas reconeguts.


text:
Nicolau Glaudi Fabri de Peiresc
Nicolau Glaudi Fabri de Peiresc (Beujanciá, 1580 - Ais de Provença, 1637) foguèt un intellectuau provençau de l'epòca barròca, scientific, òme de letras, conselhier au Parlament de Provença. Coma astronòm, faguèt la primièra mapa de la luna basada subre d'observacions au telescòpi e descobriguèt la Nebulosa d'Orion. Entre sas recèrcas, i aguèt la determinacion de la longitud de divèrses luòcs a l'entorn de la Mediterranèa e en Africa del Nòrd.
Aguèt una corespondéncia sostenguda amb nombroses personatges e scientifics de son epòca, coma Malherbe, Rubens, Pèire Gassendi o Galilèu.


text:
Castras
Castras[1][2] (oficialament en francés Castres) es una comuna lengadociana de Castrés en Lengadòc situada dins lo departament de Tarn e la region Occitània. Castres es conegut per èsser lo luòc de naissença de Joan Jaurés, e tanben per son musèu consagrat a l'escalpraire e pintor Francisco Goya.
La catedrala de Sant Beneset , sèti episcopal de l'ancian diocèsi de Castras, es uèi la pus importanta de las glèisas de Castras, e data solament dels sègles XVII e XVIII.
L'ostal de vila ocupa l'ancian palais episcopal, concebut al sègle XVII per l'arquitecta Jules Hardouin-Mansart, e acabat pel Jardin de l'Avescat concebut per André Le Nôtre. Près del palais, la torre de Sant Beneset, d'arquitectura romanica, es lo sol vestigi de la vièlha abbadiá benedictina.
La vila ten quelquas ostals bèls dels sègles XVI e XVII, coma, l'Ostal de Nairac, datant de la Renaissença.
La vila es tanben coneguda per sa còla de rugbi, lo Castras olimpic (lo " CO "), que jòga en Campionat de França, e subretot pels laboratòris farmaceutics Pierre Fabre (esponsor istoric del club de rugbi).
Somari
Idrologia[modificar | modificar la font]
La vila es asagada per Agot, riu originari de la montanha de Somalh e d'Espinosa. La ribièra raja d'èst en oèst e travèrsa Castras per se lançar dins Tarn cap a Sant Somplesi (Sant Sulpici).
Geografia[modificar | modificar la font]
Castras es una vila isolada situada al pè de la Montanha Negra e a ras de Sidòbre a una altitud de 172 m.
Transpòrts[modificar | modificar la font]
Mentretant un aeropòrt permet de rejuntar París e Lion. Castras es religada al malhum de trins plan dinamic dempuèi 1865.
Clima[modificar | modificar la font]
Lo clima de Castras es de tipe aquitan oriental amb doas influéncias marcadas: mediterranèa e montanhòla. Tomba 760 mm d'aiga per an. La temperatura mejana es de 13 °C. Lo clima es plan contrastat, caud en estiu e freg en ivèrn. (mens de 0 °C).
Urbanisme[modificar | modificar la font]
Castras es una vila amb plan de bastiments ancians e encartats monuments istorics. Aqueste patrimòni se compausa de:
- La glèisa de Sant Beneset (que foguèt la catedrala de Castras) que data del sègle XVII.
- L'ostal de comuna (ancian palais episcopal) amb lo Jardin de l'Avescat.
- L'ostal de Nairac (del sègle XVI) -un vièlh maisse-
- Lo Musèu Goya (segond musèu aprèp lo Lovre per las pinturas espanhòlas) que dubriguèt en 1840.
- Lo teatre (1904), engenhat sus lo modèl de l'Opèra Comic de París
- La plaça de Joan Jaurés renovada al començament de l'annada.
Istòria[modificar | modificar la font]
Administracion[modificar | modificar la font]
Demografia[modificar | modificar la font]
Luòcs e monuments[modificar | modificar la font]
Personalitats ligadas amb la comuna[modificar | modificar la font]
Véser tanben[modificar | modificar la font]
Ligams extèrnes[modificar | modificar la font]
Nòtas[modificar | modificar la font]
- ↑ Patrici Pojada, Repertòri toponimic de las comunas de la region Miègjorn-Pirenèus, Nouvelles Éditions Loubatières, 2009, ISBN 978-2-86266-573-3
- ↑ Sit Toponimia occitana


text:
Cogito ergo sum
"Cogito, ergo sum" (Latin: "Pensi, per consequéncia soi") o Dubito, ergo cogito, ergo sum (Latin: "Dobti, per consequéncia soi") es una afirmacion filosofica de René Descartes, sovent tenguda per un element fondamental de la filosofia occidentala. "Cogito ergo sum" es una traduccion de la citacion francesa "Je pense, donc je suis", que se tròba dins lo Discors del Metòde (1637). (Vejatz Principis de la Filosofia, Part I, article 7: "Ac proinde hæc cognitio, ego cogito, ergo sum, est omnium prima & certissima, quæ cuilibet ordine philosophanti occurrat.")
Tot ben que l'expression "Cogito ergo sum" siá de Descartes, l'idèa exprimida se pòt ja trobar cò de mai d'un predecesor; particualarament cò d'Agustin, dins lo De Civitate Dei: "Si [...] fallor, sum" ("Se m'engani, soi).


text:
Remoncourt (Meurthe e Mosèla)
Remoncourt es una comuna francesa, situada dins lo departament de Meurthe e Mosèla e la region de Lorena.
Somari
Geografia[modificar | modificar la font]
Comunas vesinas[modificar | modificar la font]
Istòria[modificar | modificar la font]
- Primièra mencion l'an 950.
- En 1125, lo territòri communal i aguèt cedit pels senhors de Réchicourt als abitants.
- Annexat A l'Alemanda de 1870 a 1918.
- Première mention en 950.
- En 1125, le territoire communal fut cédé par les seigneurs de Réchicourt aux habitants.
- Annexé à l'Allemagne de 1870 à 1918.


text:
Nàpols
Nàpols (en napolitan: Napule, en italian: Napoli) es la capitala de la region italiana de Campània. Sa populacion èra estimada a 975 139 abitants, en 2007. Sa superfícia totala es 117 km². Son cònsol se sona Luigi de Magistris.
La vila es situada a mitat camin entre Vesuvi e un autre airal volcanic, los Campi Flegrei. Nàpols a una granda riquesa istorica, artistica, culturala e gastronomica. Lo napolitan es un parlar fòrça caracteristic e ben diferenciat de l'italian.
La vila foguèt fondada al sègle VIII abC,[1] colonia grèga del nom de Parthenope, e mai tard Neápolis (ciutat nòva), Nàpols es una de las vilas pus vièlhas al mond, que joguèt un ròtle important dins la Magna Grècia; la cultura grèga de Nàpols foguèt essenciala dins la societat romana. Quand la vila venguèt una part de la Republica Romana dins la província centrala de l'Empèri Roman, èra un centre cultural major (Virgili es un dels simbòls de la libertat politica e culturala de Nàpols).[2] Al sègle VII après lo Crist, la ciutat formèt un ducat autonòm, independent de l'Empèri Bizantin.
Nàpols foguèt la capitala d'un reialme que daissèt son nom entre 1282 e 1816: lo Reialme de Nàpols, puèi unit al Reialme de Sicília foguèt la capitala del Reialme de las Doas Sicílias fins a l'unificacion italiana (1861). La Guèrra Napolitana es considerada coma la primièra etapa que menèt a l'unificacion italiana . La vila aguèt una influéncia majora subre fòrça autres endreches en Euròpa o endacòm.[3]
Galariá[modificar | modificar la font]
-
Nàpols e lo Vesuvi.
-
-


text:
- Anne François de Montmorency-Luxembourg
-
Pour les autres membres de la famille, voir : Maison de Montmorency.
Anne François de Montmorency-Luxembourg (9 décembre 1735 - 22 mai 1761), duc de Montmorency (titre de courtoisie), baron de Jaucourt en Champagne, comte de Tancarville et de Gournai, marquis de Seignelai. Fils de Charles II Frédéric de Montmorency-Luxembourg
Il est fait colonel du régiment de Touraine le 1er février 1749, brigadier d'infanterie le 22 juillet 1759 et capitaine des gardes du corps
Ascendance
Hugues Capet → Robert II de France → Henri Ier de France → Philippe Ier de France → Louis VI de France → Robert Ier de Dreux → Alix de Dreux → Gertrude de Nesle-Soissons → Bouchard VI de Montmorency → Mathieu III de Montmorency → Mathieu IV de Montmorency → Jean Ier de Montmorency → Charles Ier de Montmorency → Jacques de Montmorency → Jean II de Montmorency → Louis de Montmorency-Fosseux → Rolland de Montmorency-Fosseux → Claude de Montmorency-Fosseux → François Ier de Montmorency-Hallot → Louis de Montmorency-Bouteville → François de Montmorency-Bouteville → François-Henri de Montmorency-Bouteville → Charles Ier Frédéric de Montmorency-Luxembourg → Charles II Frédéric de Montmorency-Luxembourg → Anne François de Montmorency-Luxembourg
Mariage et descendance
Le 17 février 1752, Anne François épouse Louise Françoise Pauline de Montmorency-Luxembourg, fille de Charles François Christian, prince de Tingry. De ce mariage sont nés:
Catégories :
- Mathieu Frédéric de Montmorency (22 octobre 1756 - 17 juin 1761)
- Charlotte Anne Françoise de Montmorency-Luxembourg (17 novembre 1757 - ? ), épouse le 6 octobre 1767 Anne Léon II de Montmorency-Fosseux
- Madeleine Angélique (1759 - 27 janvier 1775)
- Maison de Montmorency
- Comte de Tancarville
- Naissance en 1735
- Décès en 1761
Wikimedia Foundation. 2010.
Contenu soumis à la licence CC-BY-SA. Source : Article Anne François de Montmorency-Luxembourg de Wikipédia en français (auteurs)