text:
Psicanalisi
La psicanalisi es, segon la definicion classica que ne donèt Sigmund Freud :
- un procediment d'investigacion dels procèsses psiquics, que d'un autre biais son gaireben pas accessibles;
- un metòde de cura dels trebolums neurotics o psicotics, que se basa sus aquela investigacion, tanben nomenada la cura psicanalica;
- una seria de concepcions ligadas als psiquisme, aqueridas per aqueles mejans e que fusionan pauc a pauc dins una disciplina scientifica novèla[1].
La psicanalisi consistís dins l'explicacion d'unes actes o pensadas en tèrmes psiquics dempuèi l'afirmacion de l'existéncia del determinisme psiquic: una idèa qui se presenta a la ment o un acte son pas arbitraris, an un antecedent, un sens, una causa que l'exploracion de l'inconscient permet de far sorgir. Unas accions son percebudas coma « involontàrias », « incoerentas » o « absurdas » e son pasmens pas degudas a l'azard: son per exemple los sòmis, los lapsus, los actes mancats, o los simptòmas sens causa fisica (per exemple l'isteria). Atal, d'actes o de paraulas que pareisson d'errors pòdon èsser entenduts coma essent d'« actes capitats », determinats, e son un mejan per la psicanalisi d’i demorar una expression de l’inconscient: pòdon, per exemple, èsser l'expression d’un compromés dins un conflicte psiquic sosjacent (entre pulsions contradictòrias) o mòstra de la satisfaccion d'un desir. Pasmens s'aqueles procediments demoran mai sovent inconscients, la psicanalisi dispausa d'un protocòl e d’un ensems de concepcions que permeton de comprene aquelas logicas inconscientas e d'ajudar possiblament lo subjècte que ne patís resòlvre los seus problèmas.
La psicanalisi es l'objècte, dempuèi l'origina, de criticas e de discussions a l'encòp intèrnas al movement psicanalitic e exterioras a aquel movement, al subjècte de son caractèr scientific, la pertinéncia de sa descripcion del psiquisme, e son eficacitat terapeutica.
Somari
- 1 Istòria
- 2 Metòde d'exploracion del psiquisme
- 3 Concèptes
- 4 Practica
- 5 Influéncia de la psicanalisi
- 6 Criticas de la psicanalisi
- 7 Psicanalisi e etica
- 8 Institucion e Estat
- 9 Dins las òbras de ficcion
- 10 Nòtas e referéncias
- 11 Annèxes
Istòria[modificar | modificar la font]
Del temps de Freud[modificar | modificar la font]
Coma o remembra Roger Perron[2], se l'istòria de la psicanilisi es indissociabla de Freud, es malaisit de ne datar precisament la naissença e diferentas datas se pòdon retenir: 1881-1882 amb Josef Breuer e Anna O.; 1885 amb l'estagi de Freud a çò de Jean-Martin Charcot; 1893-1896 amb l'etiologia de las neuròsis e los Estudis sus l'isteria (1895); 1897-1900 seguent una letra a Wilhelm Fliess ont Freud renòncia definitivament a una explicacion fisiologica de las neuròsis e publica L'Interpretacion dels sòmis (1900) ont conta son autoanalisi; 1905 amb la revelacion d’una sexualitat infantila. Freud pasmens esita pas jamai tot lo long de sa vida a tornar sus sas descobèrtas passadas e a realizar d'ipotèsis e de concepcions novèlas.
Se Freud practica l'ipnòsi al començament de sa carrièra de neurològ, l'abandona mai tard per elaborar la practica psicanalitica[3]. Amb Josef Breuer, dins lor obratge suls estudis sus l'isteria, concluson que l'isteric patís de biais inconscient de traumatismes passats, viscuts dins l’enfança. Freud explòra lo psiquisme mejans la paraula del subjècte que deu seguir una logica d’associacion liura de biais a far sorgir a la consciéncia d'elements reprimits. Se destria de Breuer fasent mòstra l'importància de la libido e de la sexualitat dins lo desvelopament psiquic.
Los primièrs psicanalistas a l'entorn de Freud contribuisson a de debats fòrça vius e nombroses.
Evolucions conceptualas degudas a Freud: los dos topics[modificar | modificar la font]
Lo quita Freud evoluèt sus de punts teorics al subjècte de la psicanalisi. Atal, dempuèi son experiéncia de terapeuta, de sas lecturas, escambis e reflexions, prepausèt dos modèls successius del psiquisme:
- lo primièr topic (elaborat entre 1895 e 1905, gaireben)
- lo segonde topic (de 1920 a 1938).
Lo passatge del primièr topic cap al segond topic venguèt necessari après l'elaboracion de la segonda teoria de las pulsions. En 1914, Freud faguèt paréisser sos trabalhs sul narcissisme que prefiguran los cambiaments que seràn en òbra dins lo segond topic. Per d'unes (André Green e René Roussillon entre autres), aquel tèxte de 1914 es un quita topic, parlan alara de tres topics. Vèrs 1920, la teoria freudiana coneis de cambiaments dins l'Al delà del principi del plaser que sens renonciar a las teorias precedentas mòstran a l'encòp los tèrmes e los despassaments.
Debats intèrnes a la psicanalisi e divergéncias[modificar | modificar la font]
De psicanalistas companhs de Sigmund Freud, coma Carl Gustav Jung o Sándor Ferenczi, son entenduts, legits, comentats per Freud que critica las posicions que li pareisson divergentas al respècte dels principis que pensa afortit pels seus trabalhs precedents.
Espandiment internacional de la psicanalisi[modificar | modificar la font]
Fòrça psicanalistas josieus s'anèron d'Alemanha e d'Àustria nazias, o encara d'Ongria e de Polonha, per se refugiar dins d'autres païses europèus, coma Anglatèrra, o Estats Units d'America, en Sudamerica o Palestina (coma Max Eitingon). Pendent l'Anschluss, invasion de l'Àustria pels nazis, Anna Freud es brèvament detenguda lo 22 de març de 1938 per la Gestapo e, quitament se foguèt relargada la quita vèspra, aquel eveniment provoquèt la partença de Freud de Viena cap a Londres. Michael Balint, Hanna Segal, Max Eitingon, Nicolas Abraham, l'avián precedit sul camin de l'exili. Alara que Freud moriguèt a Londres, en setembre de 1939, la psicanalisi s'èra internacionalizada.
Après Freud[modificar | modificar la font]
La necessitat d'afrentar, sus un plan teoric e clinic, las novèlas questions que se pausavan als psicanalistas de la segonda generacion, après la disparicion de Freud e dels primièrs teoricians contemporanèus, se pausa de biais diferent segon los païses:
- En França, l'essencial dels debats intèrnes a la psicanalisi pòrta sus l'enriquiment dels concèptes freudians, tot conservant las exigéncias de rigor suls principis essencials, dins l'exploracion d'aquel camp d'estudis, e etics dins la practica de la cura, los debats se cristallizant a l'entorn de las òbras e de la personalitat de Jacques Lacan.
- Al Reialme Unit, de controvèrsias scientificas divisan per de longas la societat britanica de psicanalisi, entre los partisans d'un novelum teoric, a l'entorn de Melanie Klein, e los opausants, amassats amb Anna Freud.
Metòde d'exploracion del psiquisme[modificar | modificar la font]
La psicanalisi es pas qu'un ensems teoric, una metapsicologia que se pòt aplicar a l'estudi de las òbra d'art, de las filosofias, eca. Foguèt d'en primièr pensada per Freud coma metòde d'exploracion del psiquisme uman per diferentas tecnicas, e que la practica menèt Freud a formular sa teoria, passant per la paraula del subjècte que seguís una analisi:
- L'interpretacion dels sòmis que son, segon Freud, « la via reiala de la coneissença de l'inconscient »[4].
- Los lapsus: quand, pendent una sesilha, lo subjècte fa un lapsus, l'analista o lo quita subjècte pòdon far l'ipotèsi que l'inconscient s'exprimís, e pòt cercar a comprene lo lapsus.
- L'analisi dels actes del quotidian e subretot amb los actes mancats, los oblits, las negligéncias: aqueles actes traduson un conflicte psiquic que met en jòc una tendéncia conscienta e una autra, preconscienta o inconscienta, qui ven trebolar lo debanament normal de la primièra. L'observacion d'aquelas tendéncias contradictòrias permet d'emetre l’ipotèsi d'un conflicte psiquic reprimit.
Principi del determinisme psiquic[modificar | modificar la font]
Per remplaçar l'ipnòsi, Sigmund Freud utiliza un principi qu'atribuís a C.G. Jung, principi seguent qu'una idèa que se presenta a la ment pòt pas èsser arbitrari e deu donc aver un precedent que cal determinar[5]. Lo sòmi es donc pas compausat d'imatges allucinatòrias desprovesidas de sens, lo lapsus es pas un simple accident sens causa, tanpauc qu'una idèa passa la ment sens rason. Una idèa, abans d'arribar a la consciéncia, subís una desformacion mai o mens granda mas totjorn garda un rapòrt amb l'idèa d'origina. Totes aqueles fenomèns pòdon donc far l'objècte d'un metòde d'interpretacion que revèla l'existéncia de tendéncias non conscientas, reprimidas dins l'inconscient de l'individú.
De segur cal veire dins l'afirmacion d'aquel principi lo desir de Freud d'auçar la psicanalisi al reng de sciéncia. En efièch lo principi del determinisme, qu'es lo requesit de tota sciéncia experimentala, es plan la « fe » del psicanalista: pas mai dins lo mond psiquic que dins lo mond fisic, un fenomèn pòt pas se produire sens causa.
-
- « Encara mai: fa sovent apèl a mai d'unas causas, a una motivacion multipla, per rendre compte d'un fenomèn psiquic, alara que d'abitud se declaram satisfach amb una sola causa per cada fenomèn psicologic »[6]
Interpretacion del sòmi[modificar | modificar la font]
Per Freud, tot acte psiquic a un sens; lo sòmi deu donc possedir un sens susceptible d'interpretacion. Lo metòde d'interpretacion será una transposicion del metòde pel tractament dels trebolums psiquics, car, segon el, i a d'analogias entre aqueles darrièrs e la vida onirica: la ment percep d'idèas que li son estrangièras e qu'ignora l'origina, tot coma dins de simptòmas psiquics. Lo metòde per comprene lo sòmi serà fondada sul principi de determinisme psiquic: lo pacient enonciant liurament una seguida d'idèas al respècte de son sòmi pòt ne comprene lo sens balhant d'esperel, per associacion d'idèa, d'elements exteriors al sòmi que permeton de lo ligar al viscut. Aquela procedura d'exteriorizacion d'idèas per lo pacient es tecnicament nomenat en psicanalisi la règla de liura associacion.
La tèsi de Freud sul sòmi es qu'aquel a la realizacion d'un desir. Lo sòmi de l'adult es dins aquel sens identic al sòmi de l'enfant, mas es desformat pels nombroses interdits que resultan de l'educacion e de la cultura, atal lo sòmi pòt tanben èsser comprés coma l'expression d’un compromés entre un desir e un interdit.
Lo sòmi es donc compausat
- del contengut « manifest » del sòmi, es a dire çò que se remembram, los imatges que nos venon fins a la ment;
- del contengut latent: lo sens inconscient, fruch del trabalh del sòmi.
Lo trabalh del sòmi es un mecanisme psiquic que desforma lo contengut latent; lo trabalh d'analisi consistís a interpretar lo contengut manifest per far sorgir lo sens amagat. Aquela interpretacion passa donc pel trabalh d'analisi del sòmi.
Freud distinguís mai d'un mecanismes psiquics:
- La dramatizacion: la produccion del sòmi se situa dins un contèxte narratiu (istòria, fabla, mitologia) o transformacion d'una pensada en situacion;
- La figuracion: tot sòmi es una expression metaforica (imatjada), jos forma de sensacions visualas acompanhada d'afèctes o jos forma de rebús;
- La condensacion: lo sòmi presenta per un sol element del contengut manifest una multiplicitat d'elements (imatge, representacion…) del contengut latent. Al contrari, un sol element del contengut latent pòt èsser presentat per mai d'un elements del contengut manifest. Es un trabalh de « compression » que Freud dich qu'es diferent d'un simple resumit. Per exemple, una persona pòt sul còp prene l'aparéncia d'una autra e amb l caractèr d'una tresena;
- Lo desplaçament: procediment per que un trach segondari o un detalh insignificant dins lo recit pren dins l'interpretacion una valor centrala. I a pas de correspondéncia entre l'intensitat psiquica d'un element donat del contengut manifest e aquela dels elements del contengut latent amb que es associat.
Sovenirs d'enfança e sovenirs ecrans[modificar | modificar la font]
Freud donèt a unes dels sovenirs d’enfança un nom mai precís, aquel de « sovenir ecrans ». N'i a pro de dire que los sovenirs son pas a prene per argent comptant, mas que, al contrari, se los cal prene a la letra, es a dire que son de deschifrar tot coma se fa pel tèxte d’un sòmi. Un sovenir ecran deu èsser interpretat, perque amagats pels eveniments d'aparéncia anodins, sens pas cap d'interés, son los eveniments mai importants de la vida del subjècte, çò que se pòt qualificar d’eveniments traumatics, a condicion segur de donar a aquel qualificatiu sa portada exacta. Freud escriu :
« Dins lo deschifratge de totas aqueles trocets de l’inconscient, Freud procedissiá al biais d'un linguista, alara que la linguistica èra una sciéncia naicenta »[7],[8].
D'entre aqueles sovenirs d'enfança analisats per Freud, se pòt far mencion aquel de Goethe, qu'es l'escasença per Freud, amb la seuna experiéncia analitica, d'explicar un episòdi que Goethe conta dins sa biografia, qu'enfant trenquèt un jorn la vaissèlas familiala: s'agís d'una reaccion a la naicença d'un pichon fraire, vist coma un intrús al respècte de l'afeccion mairala, ara de partejar. Mas Goethe se remembrava pas que de l'episòdi de la vaissèla, que Freud identifica coma un sovenir ecran, sovenir qu'« un cert trabalh d'interpretacion èra necessari, o per indicar cossí lor contengut podava èsser remplaçat per un autre, per mostar lors relacions amb d'autres eveniments d'una importància indenegabla que s'èra substituits jos forma de çò que se nomena sovenirs ecrans[9]. »
Psicopatologia de la vida videnta[modificar | modificar la font]
Freud arriba, en 1905, a aplicar lo principi del determinisme psiquic per explicar los compòrtaments mai abituals. Dempuèi la malautiá, dempuèi de teorias que li inspirèron la neuròsi, Freud analisa los compòrtaments que relèvan del comun: l'analisi va del patologic cap al normal.
Se lo sòmi es un procèssus particular reservat a sonqu'una une partida des viscut, la psicopatologia de la vida vidanta mòstra cossí la psicanalisi pòt interpretar la vida vidanta. Las decas de lengatge, las aisinas, los mots d'eseprit venon des reveladors de tendéncia psicalics inconscientas per cadun.
Amb L'Interpretacion dels sòmis e Lo mot d'esperit e sa relacion amb l'inconscient, Psicopatologia de la vida vidanta mòstra l'estructuracion de l'inconscient pel lengatge.
Concèptes[modificar | modificar la font]
Primièras temptativas de Freud[modificar | modificar la font]
Gaireben al meteis temps que sos Estudis sus l’isteria que foguèron publicats en 1895, Freud aviá ja descobèrt, amb aquela sciéncia novèla de l’inconscient que s'èra inventar, que podava, a partir dels mecanismes de formacion dels simptòmas isterics, rendre compte tanben de la fabricacion d’autres simptòmas, obsessions, fobias e psicòsis. Atal fasiá sos primièrs pas dins aquela definicion necessària de l'estructura e de la diferéncia, d’un constat entre l'isteria e la neuròsi obsessionala e d’un autre costat, entre la neuròsi e la psicòsi. Sonque èran los primièrs pas, mas pasmens foguèron decisius al mens al subjècte de la neuròsi. Aqueles mecanismes son descrichs dins dos articles qu'an per títol « Psiconeuròsis de defensa »[10], de 1894, e « Novèlas remarcas sus las neuropsicòsis de defensa »[11], de 1896.
Dins lo primièr tèxte, capita a descriure cossí se forman un simptòma isteric o una obsession. Çò que los destria, es la possibilitat o non per cadun de transformar una sofrença psiquica en sofrença corporala. Quand aquela possibilitat existís pas, o es pas sufisenta, aquela sofrença demora dins lo psiquisme e se traduch per d'obsessions. Una obsession es una idèa que ven la subjècte, sens que pòsca la caçar de sa ment, quitament se, mai, li pareis totalament estranh. D'aquelas obsessions, Freud ne dona ja d'exemples, l’obsession per unas femnas de se jetar per la fenèstre o encara de costellar lors enfants[12]. Se pòt se liberar d'aqueles simtòmas, isterics, al nivèl del còs, e de sas obsessions dins lo psiquisme, que se capitam a tornar trobar lor sens reprimit pel trabalh de l’analisi. Aquel sens, segon la descobèrta freudiana, es totjorn sexual, al sens o i a un rapòrt a la libido e al complèxe d'Edip.
Freud, dins aquel primièr temps de l'elaboracion de la psicanalisi, ja aviá descobèrt, que dins la psicòsi, la representacion dicha inconciliabla que foguèt literalament arrancat fòra del conscient, rebutada, caduca, diguèt Lacan, daissa pas cap de traça inconscienta, e torna al contrari de sollicitar lo mecanisme del deliri. Dins lo deliri del Schreber, çò qu'aviá pas estat assumit per el d’una posicion femenina al respècte del paire auriá tornar sorgir al deliri de l'idèa d’èsser transformat en femna, venir l’esposa de Dieu e ne recebre de milièrs d’enfants nascuts de sa ment.
Lacan mai tard avancèt l'ipotèsi de la forclusion del Nom del paire, coma un mecanisme pròpri a la psicòsi.
Primièr topic[modificar | modificar la font]
La psicanalisi modeliza l'aparelh psiquic per de « topics », qu'indican de « luòcs », non pas al sens pròpri, mas de sistèmas estructurats que s'articulan entre eles segon una dinamica. Freud definiguèt un grand nombre de concèptes « metapsicologics » per ne venir a descriure aquel aparelh psiquic que sabèm complèxe e qu'avèm encara sonque d'agachs parcials.
A partir de 1895, Freud elabòra un primièr topic: aquela que distinguís lo conscient, lo preconscient (autrament dich, la memòria accessibla), e l'inconscient, comprenent entre autre los sovenirs reprimits, inaccessibles.
Tèsi de l'inconscient[modificar | modificar la font]
Segon Freud, existís un inconscient psiquic, una pensada e una volontat amagadas, e diferentas de las pensadas e volontats conscientas. Dins Cinc leiçons sus la psicanalisi, Freud formula l'ipotèsi que l'isteria (o neuròsi de transferiment) es lo resultat de l'impossibilitat per una persona de reprimir tot un desir insuportable que se presenta a la consciéncia e que produch un substitut, nomenat simptòma, conservant los afèctes de malaise ligats al desir rebutat de la consciéncia.
Mas, aquela repression pausa mai d'una questions decisivas per l'interpretacion psicanalitica:
- Quina es la natura dels desirs rebutats fòra de la consciéncia?
- Quina es la natura de la repression?
- Cossí pretendre conéisser çò que, per definicion, vòl dire «non conegut»?
Origina e natura de las pulsions[modificar | modificar la font]
La pulsion[nota 1] es la componenta dinamica de l’aparelh psiquic. Freud distinguís dins lo primièr topic las pulsions sexualas de pulsions d'« autoconservacion » — coma la fam, per exemple.
La pulsion es un mecanisme que supausa que lo psiquisme es excitat per d'estimuli divèrses, que la font es corporala mas que la representacion es psiquica. Dins Los Tres ensags sus la teoria sexuala, Freud explica qu'es un concèpte limita se trobant entre lo psiquic e lo somatic. Justament, cossí una pulsion existís psiquicament?
Una pulsion es representada per una representacion e per un afècte, çò que se nomena respectivament lo representant-representatcion e lo representant-afècte. L'essencial de las teorias freudianas de la pulsion foguèt desvelopat dins Pulsions e destins de las pulsions[13].
Segon aquel tèxte, la pulsion se definís segon quatre modalitats:
- La font: D'ont ven l'excitacion corporala? De quina partida del còs?
- La pujada: La pulsion crèa una tension de contunh. Es de totjorn, quin que passe, activa;
- La tòca: La tòca de la pulsion es d'aténher la satisfaccion, enseguida lo biais de satisfaccion varia;
- L'objècte: Es çò per que la pulsion capitarà sa tòca.
E mai, la pulsion a quatre destins:
- Lo capvirament en son contrari: per exemple l'amor se transforma en òdi;
- Lo retorn contra lo quita ieu: çò qu'es rebutat a l'exterior torna cap al ieu del subjècte;
- La repression: la representacion (representant-representacion) associada a la pulsion ven inconscienta;
- La sublimacion: lo passatge del simptòma dins una demanda que se pòt satisfar.
Complèxe d'Edip[modificar | modificar la font]
Secong topic[modificar | modificar la font]
En 1920, per resòlvre fòrça questions que sorgís dins los aigats, Freud definís un segond topic: destria l'Aquò, pòl pulsional inconscient de la personalitat, lo Ieu e lo Subreieu. Lo Ieu deu assegurar una adaptacion a la realitat, ont l'Aquò se preocupa pas de las constrenchas exterioras. Mas, lo Ieu es tanben lo responsable de fòrça « defensas » patologicas. Lo Subreieu es, entre autres, l'interiorizacion de l'interdit parental. Freud vesiá l'emergéncia del subreieu coma tardièra dins la vida infantila, mas de psicanalistas coma Melanie Klein pensèron lo Subreieu coma existissent fòrça precòçament per l'enfant. Lo Subreieu se constituís coma lo pòl de l'autoagression, l'autocritica.
Lo segond topic pòt èsser comprés en tèrmes dinamics, mejans lo mecanisme de las pulsions: naisson de l'Aquò, (coma lo desir inconscient, non confrontat a la realitat) puèi son o integradas, o rebastidas, pel Ieu e fin finala jos la pression del Subreieu, lo Ieu pòt a vegada reprimir aquelas pulsions, menant al mecanisme de la neuròsi.
Lo dualisme de Freud es transformat en 1920, quand introduch una division entre pulsion de vida (Èros) e pulsion de mòrt (Freud a pas nomenat aquela darrièra Tanatos, coma d'autres psicanalistas o faguèron). La pulsion de vida inclusís las pulsions sexualas e d'autoconservacion (coma dins lo primièr topic), alara que la pulsion de mòrt representa la tendéncia innada a l'abaissament de las tensions (principi de Nirvana), a la repeticion e a la mòrt[14].
Neuròsi[modificar | modificar la font]
La neuròsi es eissida d'un conflicte psiquic entre l'Aquò e lo Ieu, es a dire entre una actitud que tòca a la satisfaccion pulsionala e una actitud que pren en compte la realitat. Sa particularitat demòra dins la repression qu'es la consequéncia del conflicte psiquic e dels simptòmas que ne seguisson.
La psicanalisi n'explica l'emergéncia a causa de l'impossibilitat de satisfar una pulsion dins la realitat. La patologia apareis alara coma un compromés: lo simptòma. La garison pren segon Freud tres dralhas:
- supression de la malautiá per la reflexion: lo malaut fa front e passa sa feblesa, rebuta çò qu'es lo resultat d'un periòde infantil del Ieu;
- las pulsions tornan a lor via normala de desvelopament;
- la sublimacion, que per Freud seriá la dralha melhora, permet a la persona de cargar l'energia libidinala e/o agressiva dins d'activitats de contenguts non sexuals o non agressius. Es tanben un dels quatre destins pulsionals.
De neuròsis son destriadas:
- l'isteria
- la neuròsi obsessionala (tanben nomenada neuròsi de constrencha)
- la neuròsi fobica (o isteria d'ànsia)
Per Freud, la vida en societat, (la cultura al sens larg) implica de renonciaments pulsionals (a començar pel complèxe d'Edip) que menan a de neuròsis. La pulsion sexuala pòt pas far l'objècte ni d'un interdit absolut ni d'una satisfaccion totala. Lo compromés nevrotic es alara una via de sortida mas pòt induire una granda sofrença segon lo viscut del subjècte e es aquel que mena qualqu’un a desirar e a començar una cura psicanalitica.
Psicòsi[modificar | modificar la font]
A la diferéncia de las neuròsis, ont i a conflicte entre instàncias intèrnas al psiquisme (entre l'Aquò e lo Ieu), dins la psicòsi, segon Freud, lo Ieu es en conflicte amb lo mond exterior, conflicte que se realiza per d'allucinacions e de deliris, es a dire una pèrda de realitat.
Freud menèt tres curas amb de subjèctes psicotics mas que foguèron publicadas com de cases de neuròsi (lo cas Dora, l'Òme dels rats, e l’Òme dels lops), e l'unic estudi que publiquèt coma un cas de psicòsi es lo comentari d'un libre Memòria d'un neuropata escrich per Daniel Paul Schreber[15]. Lo cas del « President Schreber » que luta contra son desir omosexual bastissent un deliri al respècte d'un ligam intima amb Dieu mejans de rais, etc.
Freud considèra mai tard que la psicòsi es dificilament accessible a la cura psicanalitica du fach d'un foncionament narcissic en circuit tancat: lo psicotic es retiu — segon el — al transferiment sud un psicanalista, e la cura es tanben dificilament possible.
Foguèt dins los ans 1950 e seguents d'analistas ensegèron de curas pels psicotics: una de las davancièras es la psicològa soïssa Marguerite Sechehaye, que tractèt una pacienta esquizofrèna, puèi son subretot los kleinians (Herbert Rosenfeld, Donald Meltzer e, en França, Paul-Claude Racamier e mai) qu'apliquèron las teorias psicanaliticas als psicotics. Harold Searles que publiquèt L'Esfòrt per far l'autre fòl[16], segon Pierre Fédida, marquèt de generacions d'analistas pels tractaments de psicotics esquizofrèns per la psicanalisa. Lacan e seguidors faguèron tanben de contribucions teoricas per comprene e per la cura de las psicòsis.
Perversion[modificar | modificar la font]
La perversion es corollària de la nocion de sexualitat infantila e de sas evolucions. Freud remarca qu'« es interessant de constatar que l'enfant, a la seguida d'una seduccion, pòt venir un pervèrs polimòrf e èsser menat cap a totas menas de transgressions. I es donc predispausat »[17].
Amb l'estudi del fetichisme sexual, ven a descriure la perversion coma « solucion » fàcia a l'ànsia de castracion, donc coma mecanisme de defensa fàcia a una ànsia de tipe neurotic, e que provòca una fixacion al l'estadi de la sexualitat infantila.
Aquel modèl de la perversion ne fa donc una estructura distinta de la neuròsi e de la psicòsi.
Practica[modificar | modificar la font]
Psicanalista[modificar | modificar la font]
La formacion del psicanalista, definís per Freud e tal qu'es recomandada per diferentas societats de psicanalisa a la seguida de règlas dictadas per l'Institut psicanalitic de Berlin, repausa mai sovent sus una analisi didactica (lo futur psicanalista es d'esperel en analisi), que pòdon succedir una o doas psicanalisis contrarotladas: tot en menant una cura analitica, lo psicanalista en cors de formacion es supervisat per un analista formator, per aprendre, entre autre, a adobar los movements del transferiment, e subretot a saber reconéisser e analisar lo contratransferiment per comprendre melhor la dinamica de la cura.
Lo títol de psicanalista es pas protegit, es pas sancionat per un diplòma. Lo títol es liurat per las associacions psicanaliticas. Es donc possible a cada persona que faguèt un percors psicanalitic de se declarar psicanalista quitament s'aparten pas a una societat de psicanalisi.
La cura psicanalitica[modificar | modificar la font]
La demanda de cura naís sovent d'una sofrença psiquica reconeguda pel pacient o d'una volontat de se conéisser d'espese. Pòt èsser trabalhada e bastida dins d'entrevistas psicanaliticas « preliminaras ». Freud precisa que se la psicanalisi es « un metòde de cura dels trebolums neurotics », sa tòca es pas de « garir » en abrasant lo simptòma, mas d'acabar a « la recuperacion de sas facultats d'agir, de pensar e de gausir de l'existéncia »[3].
Jacques Lacan, interpretant Freud, isolèt quatre concèptes fondamentals de la psicanalisi:
- l'inconscient,
- le transferiment,
- la repeticion
- la pulsion. Son sus aquelas basas que la cura psicanalitica se fa pel metòde de la liura associacion, dins una dinamica ont transferiment e contratransferiment permeton la mesa a jorn dels conflictes inconscients e lor despassament[3].
La cura psicanalitica classica se realiza dins un encastre: un divan, un analista (que lo pacient vei pas) e de règlas fondamentalas coma l'associacion liura (lo pacient es invitat a dire tot çò que li passa pel cap), la neutralitat benvolenta (neutre: jutjar pas lo pacient nimai sos actes, benvolent: considerar lo pacient) la regularitat e lo pagament del prètz de las sesilhas, eca. Lo trabalh de l'analista es d'escotar, interpretar lo contengut latent (sens inconscient) amb lo contengut manifest es a dire çò que dich lo pacient[18] e lo guidar dins una revision de son istòria intima, i donar un sens novèl e actualizar, rebutar lo esquèmas repetitius[19]. Aquò se fa mejans lo motor de la cura psicanalitica qu'es lo transferiment, repeticion d'afèctes ligats a sas relacions infantilas e projectats sus l'analista. Aquel transferiment es tanben d'analisar e d'interpretar. L'analista, el, realizarà son contratransferiment, es a dire la seuna reaccion al transferiment del pacient sus el.
Lo transferiment es enseguida resolgut e la fasa intensa de l'analisi s'acaba. Mas, un còp aquel procediment de compreneson de la psiqué desencadenat pel pacient, l'analisi s'acaba pas jamai vertadièrament: intra dins los procediments abituals de reflexion de la persona en frent a de dificultats interioras o exterioras.
Diferentas associacions de psicanalisis[modificar | modificar la font]
Lo tèrme psicanalisi es utilizat per mai d'unas associacions o societats, nacionalas o internacionalas se reclamant de la psicanalisi freudiana, la mai coneguda essent l'Associacion psicanalitica internacionala, creada en 1910.
A l'entorn de Freud e a Viena[modificar | modificar la font]
Fins alara, se cal puslèu parlar de cercles, que lo primièr se reunís a Viena, a çò de Freud, la Societat psicologica del dimècres, a partir de 1902 amb Alfred Adler, Paul Federn, Max Graf, Max Kahane, Wilhelm Stekel, eca. En 1908, aquel grop s'instituís en associacion, la Societat psicanalitica de Viena, istoricament la primièra associacion de psicanalisi.
A Zuric[modificar | modificar la font]
Foguèt a Zurich, amb entre d'autre l'instigacion d'Eugen Bleuler qu'un segon epicentre favorable a la psicanalisi se constituiguèt, a la clinica psiquiatrica universitària del Burghölzli a partir de 1906, amb Carl Gustav Jung, Karl Abraham, Ludwig Binswanger o Eduard Hitzig.
La psicanalisi pel mond[modificar | modificar la font]
Lo primièr congrès internacional de psicanalisi se debanèt a Salzborg, en 1908. Amb lo succés se debanèt un segon congrés, a Nuremberg (1910) pendent que foguèt creat l'Associacion psicanalitica internacionala. D'autras societats psicanaliticas seguèron, coma la London Society of Psychoanalysis. Foguèt alara l'API qu'organizèt los congrèsses internacionals. Los psicanalistas se disent freudians e de l'API contemporanèus s'apuèjan a de gras diferents sus las òbras de Freud e seguidors, Melanie Klein, Wilfred Bion, Anna Freud, Heinz Kohut o Donald Winnicott.
Las dissidéncias[modificar | modificar la font]
Carl Gustav Jung foguèt un dels primièrs a destiar sa practica e aquelas dels seguidors, refusava lo nom de psicanalisi per aquel de psicologia analitica; mas de jungians preferissián parlar de psicanalisi jungiana. Tanben Alfred Adler, puèi Theodor Reik crèron lo lor movement s'alunhèron de la teorias de Freud sovent a causa de l'importància acordada per aquel darrièr a la sexualitat o, al contrari, Wilhelm Reich que plaça sa teoria de l'orgasme al centre de la seuna teoria.
De debats començats del temps del quita Freud, se faguèron sus la pertinéncia de l'emplec del tèrme 'psicanalisi' per designar de teorias o practicas. Per Alain De Mijolla per exemple, « lo mot psicanalisi cobrís ara, coma una etiqueta enganaira, tròp de teorias e de practicas divèrsas, d'ont ma suggestion de ne remplaçar l'usatge per la pensada de Freud[20]. ».
Metòdes especifics[modificar | modificar la font]
Existís mai d'un tipes de psicoterapias d'inspiracion psicanalitica, an per modèl la psicanalisi freudiana, mas ne divergisson pro a vegada.
La psicanalisi aplicada a las institucions e a la psicoterapia, es un biais de trabalhar, s'orientant de la clinica analitica. La practica de grop n'es un exemple. Çò per evitar de se plaçar dins una posicion de dualitat amb l'« usatgièr ». Mobilizar un tèrç (collèga, objècte o significant singular), permet de se trapar pas pres, entre autre amb una persona d'estructura psicotica[21]
Enfants[modificar | modificar la font]
Etnopsicanalisi[modificar | modificar la font]
La nocion d'«etnopsicanalisi» fa referéncia subretot a l’òra de Georges Devereux, mas tanben Géza Róheim que l’òbra constituís una partida essenciala de l’antropologia psicanalitica e tanben las premícias de l’etnopsicanalisi[22].
Aquela practica se situa a la crosada d'unas disciplinas coma l’etnopsiquiatria, la psicanalisi, l’antropologia culturala, lo culturalisme, la psicologia dels pòbles, la psiquiatria transculturala, l’antropologia psicanalitica, veire l’etnomedecina.
Psicanalisi aplicada[modificar | modificar la font]
Tornant al sens freudian de la psicanalisi aplicada (angewandte Psychoanalyse), s'agís de l'aplicacion de la psicanalisi a d'autres domenis d'investigacion que la sola aplicacion clinica a la cura classica de pacients.
Influéncia de la psicanalisi[modificar | modificar la font]
Pendent lo sègle XX, la psicanalisi impregna pauc a pauc la recerca scientifica dins d'autras disciplinas, influéncia la pedagogia, la literatura, lo cinema...
Criticas de la psicanalisi[modificar | modificar la font]
La psicanalisi foguèt, dempuèi l'origina, l'objècte de criticas vivas vengudas de totes orizonts, a vegada vengudas de dissidents coma C.J.Jung, O.Rank e W.Reich que s'alunhèron de las teorias de Freud sus l'etiologia sexuala de las neuròsis o diferentas coma Pierre Janet.
Lo filosòf de las sciéncias Karl Popper considerèt que la psicanalisi èra una « pseudosciéncia »[23]. Mai recentament, d'autors critics, coma dins Lo libre negre de la psicanalisi, avancèron l'idèa que l'istòria de la disciplina aviá estat falsificada volontàriament per Freud o de fidèls coma Ernest Jones o Anna Freud per amagar las mancas, de dificultats teoricas o clinicas.
Ara, son las neurosciéncias que las recercas son en plan vam se fan un dever de mostrar la non validitat de las teorias freudianas, Lionel Naccache, per exemple al subjècte de l'inconscient[24], o, dins lo quite movement psicanalitic, per prepausar de ligams possibles, coma Bernard Golse.
L'evaluacion de son eficacitat fa tanben debat, segon de psicanalistas la psicanalisi veire las psicoterapias son pas del domeni de l’evaluable coma se fa amb una cura medicala[25] alara que per d'autres o son[26], al subjècte dels estudis, unas, coma aquela l'INSERM en 2004[27] donant per ineficaça relativa de la psicanalisi, faguèron l'objècte de criticas d'ambedos costats[26],[25] alara que d’autres concluson a une eficacitat de la psicanalisi probabla mai granda que d'autras psicoterapias, subretot pel long tèrme[28],[29],[30].
E mai, d'autras criticas, vengudas de mitan fòra de la psicologia o psiquiatria, foguèron exprimidas, dempuèi los primièrs escrichs de Freud fins ara, porgisson de polemicas a vegada vivas: se pòt per exemple citar a títols divèrses Wilhelm Schmidt, Karl Jaspers, Jean-Paul Sartre o Michel Onfray.
Psicanalisi e etica[modificar | modificar la font]
La psicanalisi e la filosofia de totjorn aguèron un ligam ambigú. Ja Freud proclamava sa fisança contra las concepcions e los sistèmas filosofics que seriá segon el un ensag van, e adaptèt una citacion de Heinrich Heine[31]: « Los filosofs son coma aquel òme que camina de nuèch, dotat de son bonet e d'una candela, ensajant de tapar los traucs de l'univèrs[32]. »
Al nivèl etic, Heinrich Racker escriguèt: « La psicanalisi parteja, amb la sciéncia, l'eticae de la sciéncia en general segon que la valor - « lo ben » que la regís - es la descobèrta de la vertat, son afirmacion e sa defensa. » Son comentator Leon Grinberg apond: « La psicanalisi deu rendre conscient tan « lo ben » reprimit que « lo mal » reprimit ». Racker se demanda encara perque se reprimís « lo ben » e apond: « Sabèm que lo sentiment de culpabilitat crèa lo besonh de castig. Mas sabèm mens que lo contrari se produch tanben: que lo besonh de castig crèa entreten o intensifica lo sentiment de culpabilitat. Fin finala nos sentèm coma essent marrits, e nòstre besonh de castig faa aluenhar de nòstra consciéncia l'idèa que sèm bons tanben. » Mai apond:
-
- « Existís una lei de la natura que mena l'òme tan a s'aimar d'esperel e a s'unir (s'integrar) a el meteis (Èros agissent en favor del Ieu) coma a amar son propdan e a s'unir amb el (Eros agissent en favor dels objèctes, lo menant a s'identificar a eles). Aquela lei mena, fin finala, a lutar amb aquela fòrça (Èros) contra Tanatos... Eros, entre autre indica coma via e fin »
- « sul plan pulsional, l'union sexuala; sul plan dels sentiments, l'amor; »
- « sul plan mental, la coneissença, qu'es tanben l'union entre lo subjècte e los objèctes; »
- « a sul plan espiritual, volitiu, etic o quin que siá lo nom que se vòl donar al plan especificament uman, l'union entre la coneissença de las leis de la natura e çò que l'òme fa, aquela coneissença devent se transformar en lei de nòstra volontat e nòstra accion »
Institucion e Estat[modificar | modificar la font]
De debats recents se debanèron dins fòrça païses coma en França e al Reialme Unit, al subjècte d'un eventual contraròtle de l'Estat sus la formacion dels psicanalistas e lor exercici professional, que la disciplina seriá considerada coma d'autras formas de psicoterapias. La comunautat psicanalitica reagiguèt fòrça violentament fàcia a aquelas proposicions, avançant d'un costat l'especificitat de la psicanalisi, d'un autre costat l'independéncia necessària d'aquela disciplina que, segon ela, faguèt sas pròvas.
Dins las òbras de ficcion[modificar | modificar la font]
Lo nombre d'òbras de ficcion fasent allusion a la psicanalisi escapa a tot cens a causa de son importància. De nocions freudianas o assimiladas coma la repression, l'edip, l'acte mancat, l'inconscient, la neuròsi, etc., son dempuèi de temps venguts de luòcs comuns de la literatura, del cinèma e a la television. Aquelas quitas òbras contribuiguèron a institucionalizar las practicas e las teorias freudianas.
Entre autras:
- Alfred Hitchcock, fòrça impressionat per las teorias freudianas, utilizèt la repression freudiana coma desnosament dins dos dels seus films:
- Spellbound, que lo vejaire de la psiquiatria es ara considerat coma candid, e ara val per la mesa en scèna del sòmi, imaginada per Salvador Dalí. A l'epòca, lo film coneguèt un grand succès e contribuiguèt a far intrar la psicanalisi dins la cultura populara.
- Marnie.
- Woody Allen, que los films contenon sovent una scèna d'analisi, o de referéncias a la psicanalisi. Lo quita cineasta foguèt analisat pendent mai de trenta ans.
Nòtas e referéncias[modificar | modificar la font]
Nòta[modificar | modificar la font]
- ↑ Trieb en alemand, mal traduch dins les primièras traduccions per « instincte ».
Referéncias[modificar | modificar la font]
- ↑ « Psychanalyse et théorie de la libido ».
- ↑ Roger Perron, Histoire de la psychanalyse, Paris, PUF, coll.
- ↑ 3,0, 3,1 et 3,2 Introduccion a la psicanalisi, Sigmund Freud Error de citacion : Balise
non valide ; le nom « Introd » est défini plusieurs fois avec des contenus différents Error de citacion : Balise
non valide ; le nom « Introd » est défini plusieurs fois avec des contenus différents
- ↑ Sigmund Freud, Cinc leiçons sus la psicanalisi
- ↑ Dins las Cinc leiçons sus la psicanalisi, precisa atal sa pensada: « Remarcatz ja que lo psicanalista se destria per sa fe dins lo determinisme de la vida psiquica.
- ↑ S. Freud, Cinc leiçons sus la psicanalisi
- ↑ « Freud envisatja çò que, dempuèi Saussure (1916-1972), es designat coma significant » in (fr)Michel Arrivé « Langage et inconscient chez Freud : représentations de mots et représentations de choses », Cliniques méditerranéennes, 2/2003, n°68, p. 7-21, DOI:10.3917/cm.068.0007
- ↑ « S'encontra, literalament, los mèmes mòts e de meteisses « aprochaments » dins las nòtas ont Saussure ensag de sasir l’objècte fugissent qu'aviá besonh pel fondament de la linguistica.
- ↑ Sigmund Freud, « Un sovenir d’enfança dins Ficcion e Veritat de Goethe » in (fr)Essais de psychanalyse appliquée París, Coll.
- ↑ Sigmund Freud, Névrose, psychose et perversion, Les psychonévroses de défense (1894), PUF, 1999.
- ↑ Op.cit.
- ↑ S. Freud, Obsessions et phobies, in Névrose, psychose et perversion, PUF, p. 41
- ↑ Sigmund Freud, Metapsicologia (1915)
- ↑ Au-delà du principe de plaisir, (1920) in Essais de psychanalyse, Payot-poche, 2004.
- ↑ Elisabeth Roudinesco et Michel Plon, Dictionnaire de la psychanalyse, Paris, Fayard, coll.
- ↑ Harold Searles, L'effort pour rendre l'autre fou, Pierre Fédida (préface), Brigitte Bost (traduction), éd.
- ↑ S. Freud, Tres ensags sus la teoria de la sexualitat
- ↑ Roger Perron : Une psychanalyse : pourquoi ?, Éd.
- ↑ Sigmund Freud, Remembra, repeticion, e elaboracion (1914), in La technique psychanalytique, Éd.
- ↑ Entrevista amb Alain de Mijolla, in (fr)Le Point, Hors-série sur Freud, n°4, octobre-novembre 2009.
- ↑ Judith Miller, Pertinences de la psychanalyse appliquée, Seuil, 2003.
- ↑ Ethnopsychanalyse, repères pour aujourd’hui - Cet article, revu pour le web, est originellement un addenda d’un livre écrit conjointement avec Anne Vanesse : Figures hongroises - Geza Roheim - Viola Tomori -Lire en ligne
- ↑ Voir par exemple Karl Popper, Conjectures et réfutations, 1953, (ISBN 2228900583)
- ↑ Jacques Galinier, « Lionel Naccache, Le Nouvel Inconscient.
- ↑ 25,0 et 25,1 Stéphane Thibierge et Christian Hoffmann, « À propos du rapport de l'inserm sur l'évaluation des psychothérapies », Journal français de psychiatrie, ERES, vol. 29, no 2, , p. 48-51. (lire en ligne)
- ↑ 26,0 et 26,1 Norbert Bon, « Oui, la psvchanalvse s'évalue », Le Journal des psychologues, Martin Média, vol. 235, no 2, , p. 34-35.
- ↑ (en) INSERM Collective Expertise Centre, « Psychotherapy: Three approaches evaluated », Collective Expert Reports, , p. 45.
- ↑ (en) « Psychotherapy gives faster benefits than psychoanalysis, but in the long run psychoanalysis seems to be more effective.
- ↑ (en) Knekt P et Lindfors O, « A randomized trial of the effect of four forms of psychotherapy on depressive and anxiety disorders: Design, methods, and results on the effectiveness of short-term psychodynamic psychotherapy and solution-focused therapy during a one-year follow-up », Studies in Social Security and Health, Helsinki, The Social Insurance Institution, Finland, , p. 112 (ISBN 951-669-639-2, lire en ligne [PDF]).
- ↑ (en) Falk Leichsenring, Allan Abbass, Patrick Luyten, Mark Hilsenroth et Sven Rabung, « The Emerging Evidence for Long-Term Psychodynamic Therapy », Psychodynamic Psychiatry 2013;41(3):361-384, DOI:10.1521/pdps.2013.41.3.361
- ↑ Heinrich Heine, Le Retour, 1823-1824, p. 60.
- ↑ Paul-Laurent Assoun, Freud, la philosophie et les philosophes, Presses universitaires de France, Coll.
Annèxes[modificar | modificar la font]
Bibliografia[modificar | modificar la font]
Òbras de Freud e los contemporanèus[modificar | modificar la font]
- Œuvres Complètes de Freud – Psychanalyse [OCF-P], édition historique et critique aux P.U.F. : Paris, 1988 et suiv. Traduction collective sous la direction de Jean Laplanche.
- Textes de Freud en ligne
- Quelques extraits ciblés fondamentaux des écrits de Freud
- Sigmund Freud, Cinq leçons sur la psychanalyse, Paris, Payot, coll. "Petite Bibliothèque Payot", 2010 (ISBN 2-228-90495-3)
- Sigmund Freud, Psychopathologie de la vie quotidienne, Paris, Payot, coll. "Petite Bibliothèque Payot", 2001 (ISBN 2-228-89402-8)
- Sigmund Freud, Introduction à la psychanalyse, Paris, Payot, coll. "Petite Bibliothèque Payot", 2001 (ISBN 2-228-89405-2).
- Sigmund Freud, Au-delà du principe de plaisir (1920), Paris, Payot, coll. "Petite Bibliothèque Payot", 2010 (ISBN 2-228-90553-4)
- Sigmund Freud, Le Mot d'esprit et ses rapports avec l'inconscient, Gallimard.
- Sigmund Freud, Un souvenir d'enfance de Léonard de Vinci, Gallimard.
- Sigmund Freud, La question de l'analyse profane, Gallimard.
- Collectiu(s): Les premiers psychanalystes. Minutes de la Société psychanalytique de Vienne, Édition d'Ernst Federn et Herman Nunberg, trad. de l'allemand par Nina Schwab-Bakman. Gallimard, collection Connaissance de l'inconscient, série La Psychanalyse dans son histoire.
- Sandor Ferenczi : Œuvres complètes, Éd. Payot, 2007. (ISBN 2-228-88156-2)
- Karl Abraham, Œuvres complètes, tome 1, Payot, 1989, (ISBN 2-228-88137-6) et tome 2 : 1915-1925, Payot, 1989, (ISBN 2-228-88138-4)
- Theodor Reik, "Trente ans avec Freud" suivi des lettres inédites de Sigmund Freud à Théodore Reik, éditions Complexe,
- Mélanie Klein avec Joan Rivière, Paula Heimann et Susan Isaacs, Développements de la psychanalyse, PUF, 2005 (ISBN 2-13-054960-8)
Diccionaris, introduccions, concèptes[modificar | modificar la font]
- Jean Laplanche, Jean-Bertrand Pontalis, Vocabulaire de la psychanalyse PUF-Quadrige, Quadrige. (ISBN 2-13-054694-3)
- Alain de Mijolla:
- Élisabeth Roudinesco, Michel Plon, Dictionnaire de la psychanalyse, Fayard
- Claude Le Guen, Dictionnaire freudien, Éd. Presses universitaires de France, Coll. Grands dictionnaires, 2008. (ISBN 2-13-055111-4)
- Jacques André, Les 100 mots de la psychanalyse, Éd. PUF, Coll. Que sais-je ?, 2009. (ISBN 2-13-056762-2)
- Paul-Laurent Assoun, Dictionnaire des œuvres psychanalytiques, Éd. PUF, Coll. Grands dictionnaires. (ISBN 2-13-051828-1)
Òbras d'autres analistas[modificar | modificar la font]
- Mélanie Klein, La psychanalyse des enfants, PUF, 2009, Collection : Quadrige Grands textes. (ISBN 2130575978)
- Donald Winnicott, De la pédiatrie à la psychanalyse, Payot.
- Donald Winnicott, Jeu et Réalité, Gallimard.
- Francis Pasche, Le sens de la psychanalyse, PUF, 1988. (ISBN 2-13-041875-9)
- Francis Pasche, Le passé recomposé: Pensées, mythes, praxis, PUF, 2000. (ISBN 2-13-050221-0)
- Jean Bergeret (psychanalyste), "La Cure psychanalytique", Éd. Sand & Tchou, 1998. (ISBN 2-7107-0517-6)
- Harold Searles, Le contre-transfert, Gallimard, poche-Folio 2005. (ISBN 2-07-030712-3)
- Nathalie Zaltzman, De la guérison psychanalytique, PUF, 1999. (ISBN 2-13-050352-7)
- André Haynal, Psychanalyse et sciences face à face: épistémologie, histoire, Éd. Césura Lyon, 1991. (ISBN 2-905709-52-9)
- Georges Pragier, Sylvie Faure-Pragier, Repenser la psychanalyse avec les sciences, PUF, 2007. (ISBN 978-2-13-056469-0)
- René Roussillon, Du baquet de Mesmer au baquet de Sigmund Freud, PUF, 1992. (ISBN 2-13-044168-8)
- Roland Gori La preuve par la parole : Essai sur la causalité en psychanalyse, Érès, 2008. (ISBN 2-7492-0845-9)
- Liliane Fainsilber, Le livre bleu d'une psychanalyste ; Une lecture singulière de Lacan, 2008, collection Oxalis, De Boeck Université. (ISBN 978-2-8041-5673-2)
- Michèle Bertrand, Trois défis pour la psychanalyse, Dunod, 2004. (ISBN 2-10-005890-8)
- André Green :
- Jacques Nassif, Freud, l’inconscient publié chez Galilée en 1977. (ISBN 2-7186-0069-1) et repris dans la collection champs de Flammarion en 1992, (ISBN 2-08-081260-2),
- Pascal Hachet, Un livre blanc pour la psychanalyse. Chroniques 1990-2005, L'Harmattan, 2006. (ISBN 2-296-01940-4)
- Alain Amselek, Le Livre Rouge de la psychanalyse, Éditions Desclée de Brouwer, Paris, nouvelle édition revue et augmentée, tome 1, 2010 (ISBN 978-2-220-06230-3), tome 2, 2011 (ISBN 978-2-220-06332-4)
Literaturas criticas[modificar | modificar la font]
- Catherine Meyer (dir.), Le Livre noir de la psychanalyse : Vivre, penser et aller mieux sans Freud, Éditions 10/18, (ISBN 2-264-04447-0).
- Patrick Mahony, Dora s'en va : Violence dans la psychanalyse, édition les empêcheurs de penser en rond, 2001, (ISBN 2846710023)
- Raphaël Draï, Le plus grand mensonge du monde. Théorie juridique et théorie psychanalytique, Éditions Hermann, 2010 (ISBN 978-2-7056-6848-8)
- Didier Eribon, Échapper à la psychanalyse, éditions Léo Scheer, 2005 (ISBN 2915280932)
- Antoine Fratini, La psychanalyse au bûcher, Le Manuscrit, Paris 2009
- Anne Millet, Psychanalystes, qu'avons-nous fait de la psychanalyse ?, Seuil, 2010.
- Michel Onfray, Apostille au Crépuscule. Pour une psychanalyse non freudienne, Éditions Grasset, 2010 ((ISBN 978-2-246-75781-8)[à vérifier : ISBN invalide]), LGF, (ISBN 978-2-253-16204-9).
- Michel Onfray, Le Crépuscule d'une idole, Éditions Grasset, 2010 (ISBN 978-2-246-76931-6)
- Jacques Van Rillaer et Nicolas Gauvrit, Les psychanalyses : des mythologies du XXe siècle ?, édition Book-e-book, collection Une chandelle dans les ténèbres, 2010.
- « Psychanalyse : les dessous du divan », numéro hors-série de Science et pseudo-sciences, no 293, décembre 2010.
Autres[modificar | modificar la font]
- Sébastien Dupont, « L'autodestruction du mouvement psychanalytique », Le Débat, no 166, 2011, p. 174-192.
- Gérard Bazalgette : La tentation du biologique et la psychanalyse. Le cerveau et l'appareil à penser, Éd.: Eres, 2006, (ISBN 9782749206905)
- Jean-Michel Thurin et Monique Thurin: Évaluer les psychothérapies : Méthodes et pratiques, Dunod, coll. « Psychothérapies », 2007, (ISBN 2-10-050708-7)
- Pascal Hachet, Promenades psychanalytiques, L'Harmattan, 2007 (ISBN 978-2-296-04758-7).
- Marc-André Bouchard, De la phénoménologie à la psychanalyse : Freud et les existentialistes américains, Mardaga, coll. « Psychologie et sciences humaines » (no 187), (ISBN 9782870093863, présentation en ligne)


c: text/html

text:
L’idea de realizar un portanèl linguïstic per la Comunas occitanas des Alps de la Mar nais da la volontat de lhi administrators de la Comunitat de Montanha de valorizar la profonda valor culturala e sociala rapresentaa da l’antica lenga d’òc qu’encara encuèi enfluença las diferentas varietats linguïsticas de l’airal.
Venon presentaas las comunas de Poranh, La Clusa e Bueves, ente las parlaas del pòst son lo resultat d’una commistion d’occitan e piemontés, e de Entraigas, Vaudier, Roascha, Rocavion Robilant, Lo Vernant e Limon, de lenga occitana. Aqueste novèl instrument institucional vòl ufrir occasions de reflexion e discussion, e a generar curiositat e atencion vers las parlaas del pòst. L’estructura del portal permet un ajornament continue: chasque citadin pòl contribuir a entegrar lhi contenguts adobrant lhi instruments que lo site buta a disposicion.
Escrivetetz nos per aver informacions, consulenças, pichòtas traduccions, mas decò per senhalar instruments de la tradiccion d'aquestas valadas, continas, chançons, proverbis, nom de bestias o plantas esquasi desmentiats e que serèn publiats en la seccion servicis interactius. Poleretz mandar decò fòtos e sonòrs.

robotstxt: allowed

filter: keep


text:
Otages de France et de Navarre, veaux et génisses bonsoir !
Lo sabètz o pas, en tot cas vos va diéu, à l’orée de la manif unitària per l’occitan a Carcassona, l’an agut de gents per dire que l’anirán pas. Notadament Alèssi dell’ Umbria, de Marsilha, que fèt passar una letra, relaiada e suivida per l’Ostau dau País Marselhés sus son siti www.engambi.com, L’innocence perdue de l’occitanisme.
Perqué ?
Desnoncia lo centralisme de la manif, que per lo tresen còp si farà en Lengadòc, cava afortent dins la tèsta dei gents que l’occitan, eisista en Lengadòc sonque.
A Alèssi, e a d’autrei, l’auriá agradat que la manifestacien si fague a Pau, a Limòges vò alhors. Si pòu comprèner e pòu parèisser legitim.
A n’aquò, s’auve per respònsa dins lo coleitieu Anem Òc ! que, a despart dau dintre de la regien Languedoc-Roussillon, en termes d’occitanistas, cu es a man d’organizar una tala manif ?
E a n’aquò tanben, si pòu respòndre qu’an rason.
Un partout. Plus fòrt que Marcabrun.
D’autrei an pas compres lo messagi d’Alèssi (e per associacien d’ideias,de l’Ostau dau País Marselhés) Leis acusan, via Internet, d’estre de pichòts colhons capriciós (lo resumit es de l’Ostau mesme e mi convèn), centrats sus nombrilh de marselhés que vòudrián una manifestacien per la lenga d’Òc a Marselha per flatar son chauvinisme de marselhés pur.
A n’elei per contra, si pòu pas donar rason. A lièger e relièger la letra d’Alèssi, relaiada per l’OPM, apareís clarament qu’es pas sa pausicien. Dau naut de mon arrogància e de ma condescendància (que siáu arrogant e condescendant, savètz) li conselhi doncas, a n’estei gents, de s’anar crompar un metòde de lectura per lei nuls, li farà pas de mau.
Segond argument defendut per Alèssi per justificar son abscència a l’edicien 2009 de la manif, la presència dos ans fa, a Besièrs, de members dei Jeunesses Identitaires des Pays d’Òc. Vertat que l’èran, e que l’aguèt baston sus lo quitran besierenc. Coma un ambient de feria au jorn d’una manif festiva. Regretable. Triste.
Suita a n’aquò, lo messagi passèt dins l’eleit occitanista ( e dins lei medias en lenga occitana, implicats a son biais dins Anèm Òc !), de ne pas parlar, per fin que de pas entachar l’eimagi public de la manif.
E es aquò que li pausa lo plus grand problèma, a Alèssi, a l’Ostau, e a d’autrei personas que prenguèran pas de pausicien publica.
Certas, èran 15 fascistas, l’Ostau va ditz. Certas, lo baston passèt inaperçauput dins lo cortègi de 20.000 personas. E alòrs ? Empacha pas de va desnonciar ! Mai lo mòt èra passat. La consinha. Silenci. Silenci radio, mesme.
Alèssi dell’ Umbria accusa Anem Òc !, non pas d’aguer caucionnada la presència dei JIDOC a la manif, mai de l’aguer tolerada. Leis accusa de complaisança em’ elei. L’Ostau dirà aprèp qu’èra pas l’error d’una persona sonque. Aquí, van un pauc luenh bensai.
Per ieu, e au regach de l’istòria, l’a qu’una persona d’incriminar. La persona que lei veguèt arribar, puèi lei laissèt dintrar dins lo cortègi, au nom de la diversitat politica.
Lo responsable dau servici d’òrdre de la manifestacien, qu’agiguèt en tota conoissènça dei cavas, anarái perqué pas fins qu’a dire en tota consciència personala.
Lei JIDOC son pas de rigòlòs, si saup, e si dèvan pas trobar sa plaça dins un cortègi que defend l’encontrari de sei valors pudibondas. La questien occitana globala, tala que defenduda per Anèm Òc !, es de destriar dei conceptes regionalistas, nacionalistas francés avans qu’occitans (malautiá ailàs correnta dins lo mitan), e tanben e subretot xenofòbes, que pòrtan lei Jeunesses Identitaires des Pays d’Oc.
Mon costat teatrau, commisserant, arrogant si volètz, e perqué pas provençau en darrièr luèc (allons-y gaiement !), (rayez la mention inutile) toei mesclats bensai, mi possan a dire aquí qu’ « accusi », ièu, un òme sonque, d’aguer daissats far lei JIDOC au 17 de març de 2007. Poiriáu, aquí, vos va dire, mai es plus marrant de vos daissar cercar dins vòstrei sovenirs.
E aquò va diéu en mon nom pròpri, tant coma en ma qualitat de jornalista.
Tot aquò dich fàcia a l’amplor (pas forçadament deguda) que pren « l’étrange cagade d’Alèssi dell’ Umbria », ansín que va ditz estranhament (aquò escrich en gras,italique e souligné) Maria-Joana Verny.
Aquò dich, que faliá que sigue dich, e en esperent lo procés en difamacien que mi mancarà pas de far esto òme, m’en tòrni aquí a mon penthouse.
Dernière édition par Alh Òli le Mar 13 Oct - 17:27, édité 1 fois


text:
Encara un chaple en Palestina
Las protèstas comencèron fa un mes per ramentar la Nakba, es a dire l’expulsion de mai de 700 000 palestinians desplaçats de lors tèrras en 1948, e lo bilanç de la repression compta una cinquantena de mòrts e mai de 8500 nafrats.
La decision de Donald Trump d’installar l’ambaissada dels Estats Units en Israèl a Jerusalèm a descadenat mai encara las protèstas. Lo jorn causit per Trump es pas un azard, car lo 14 de mai es l’anniversari de la declaracion d’independéncia de l’estat d’Israèl, qu’ongan a 70 ans.
L’eveniment coïncidís amb un moment de tension maximala a l’Orient Mejan en seguida del retirament dels Estats Units del pache nuclear amb Iran e del conflicte derivat en Israèl, que lancèt una vintena de missils sus Golan, un territòri sirian ocupat per l’armada israeliana dempuèi 1967. Per ara, lo bilanç seriá d’una vintena de soldats sirians mòrts.


text:
Los Banhs de Rènnas
Los Banhs de Rènnas es una comuna lengadociana, situada dins lo departament d'Aude e la region de Lengadòc-Rosselhon.
Somari
Toponimia[modificar | modificar la font]
La vila se nomenava Arquis Calidis al sègle XII e Balneis Montisferrandis al sègle seguent; al sègle XV apareis Regnes les Bains e pus tard solament Les Bains (o Les Bans) e Les Bains de Montferrand. Al sègle XIX se nomenava Los/Les banhs de Rènnas (escrit Les Bans de Rènnos a la francesa) que serà adaptat en francés oficial per Rennes-les-Bains.


text:
Pont de Rialto
Lo pont de Rialto (en italian ponte di Rialto) a Venècia es un dels tres ponts - amassa amb lo Pont de l'Acadèmia (Ponte dell'Accademia) e lo Pont dels Descauces (Ponte degli Scalzi) - que traversan lo Canal Grande (Grand canal). Un quatren pont, pas luènh de Piazzale Roma, projècte de l'arquitècte valencian Santiago Calatrava, es actualament en construccion. Lo pont de Rialto demòra lo pont mai ancian e sens dobte lo mai famós.
Lo primièr passatge sul Canal Grande foguèt un pont de barcas construït en 1181 per Nicolò Barattieri, que eresse, tra l'altro, a mai las doas colomnas a la Plaça Sant Marc. Foguèt sonat Pont de la Moneda (ponte della Moneta), aparentament per encausa de la Zecca que figurava al costa de la dintrada orientala.
L'importància creissenta del mercat de Rialto sus la riba orientala del canal faguèt aumentar lo trafic sul pont flotaire. A l'entorn de 1250 foguèt remplaçat per un pont de fusta. L'estructura èra constituida de doas rampas inclinadas que se reünissián dins una seccion centrala mobila, que podiá èsser levada per permetre lo passatge de las naus mai nautas. Per encausa de l'associacion estrecha amb lo mercat, lo pont cambièt son nom e venguèt lo Pont de Rialto. Pendent la primièra mitat del sègle XV long dels costats del pont foguèron bastits dos rengs de negòcis. Las talhas que provenián de l'activitat comerciala, e anavan a la tresorariá d'estat, contribuissián a la manutencion del pont.
La manutencion èra essenciala per l'estructura de fusta. En 1310 lo pont foguèt parcialament cremat pendent la revòlta menada per Bajamonte Tiepolo. En 1444 se destrantalhèt jol pes de las gents reünidas per assistir a una desfilada de barcas. Una autra esbudelada se faguèt en 1524.
En 1503 foguèt prepausada per primièr còp la construccion d'un pont de pèira. Pendent los decennis seguents foguèron estudiats de projèctes divèrses. En 1551 las autoritats venecianas demandèron de proposicions per la refeccion del Pont de Rialto. D'arquitèctes famoses coma Jacopo Sansovino, Andrea Palladio e il Vignola, presentèron de projèctes de perspectiva classica, amb divèrsas arcadas, que foguèron pas jutjats adaptat a la situacion.
Lo pont de pèira actual d'arcada unica, dessenhat per Antonio da Ponte, foguèt acabat en 1591. Son estructura es plan semblanta a la del pont de fusta precedent. Doas rampas inclinadas, amb de botigas dels dos costats, pòrtan a una seccion centrala. Lo pont tot es cobèrt d'un portic. Lo projècte foguèt considerat per d'unes tròp audaciós del ponch de vista de l'engenhariá, fins al ponch que segon l'arquitècte Vincenzo Scamozzi lo pont se deviá esbrigalhar. Lo pont malgrat tot resistís encara uèi, e es vengut un dels simbòls arquitectonics de Venécia.


text:
Relacion d'equivaléncia
En matematicas, una relacion d'equivaléncia dins un ensemble E, relacion binària d'un tipe particular, es lo mejan de definir una classificacion completa deis elements de E segon un critèri donat.
Leis elements de E son agropats en classas d'equivaléncia : cada element x de E apartèn a una classa determinada sens ambigüitat, contenent totei leis elements de E que, segon lo critèri utilizat, se pòdon pas destriar de x : se ditz que son equivalents a x.
Es sovent interessant d'identificar (de considerar per identics) leis elements de E qu'apartènon a una meteissa classa d'equivaléncia, valent a dire de lei confondre volontariament : se definís ansin l'ensemble quocient de E per la relacion d'equivaléncia, qu'es l'ensemble dei classas d'equivaléncia.
Per exemple, dins l'ensemble deis entiers naturaus, lo critèri de paritat correspònde a la relacion binària "aver la meteissa paritat que", qu'es una relacion d'equivaléncia (coma se poirà verificar aisadament, cf. la definicion çai sota). Permete d'agropar leis entiers naturaus en doas classas, que designarem aicí per lei notacions :
- es la classa deis entiers naturaus pars
- es la classa deis entiers naturaus impars
L'ensemble quocient de E per aquesta relacion d'equivaléncia es l'ensemble que seis elements son lei doas classas d'equivaléncia.
Somari
Definicion[modificar | modificar la font]
Se sòna relacion d'equivaléncia dins un ensemble E (supausat non vuege) una relacion binària dins E qu'es au còp reflexiva, simetrica e transitiva, valent a dire :
- reflexivitat :
- simetria :
- transitivitat :
- )
Quand es una relacion d'equivaléncia dins E e que dos elements x, y de E son taus que , se ditz que :
- x, y son equivalents modulo (o "equivalents segon ").
Remarca : es clar que l'egalitat dins un ensemble E es una relacion d'equivaléncia dins E e que per tot element x de E, x es lo solet element equivalent (valent a dire aicí : egau) a x. La nocion de relacion d'equivaléncia generaliza la nocion d'egalitat.
Notacions[modificar | modificar la font]
- Una notacion frequenta per una relacion d'equivaléncia es " " ; s'escriu sovent : en plaça de : .
- De còps que i a, s'escriu : (onte "mod" es una abreviacion de modulo).
Classas d'equivaléncia[modificar | modificar la font]
Siá una relacion d'equivaléncia dins un ensemble E.
Definicion[modificar | modificar la font]
- Per tot element x de E, se definís ansin la classa d'equivaléncia (o classa) de x modulo (o "segon "):
- (la classa de x es lo sosensemble de E qu'a per elements leis elements de E equivalents a x).
- S'escriu sovent (se lo contèxte es clar) : en luòga de : .
- Inversament, se ditz qu'un sosensemble de E es una classa d'equivaléncia modulo (o "segon ") s'existís (aumens) un element x de E tau que .
Remarca : estent dos elements x, y de E :
La proposicion (1) es ren autre que la definicion de la classa d'equivaléncia de x.
Se'n dedutz : en intervertissent x, y, puei la proposicion (2) per simetria de .
Proprietat[modificar | modificar la font]
- Tota classa d'equivaléncia (modulo ) es una partida non vueja de E
- Estent dos elements x, y de E :
- se , alora
- se ) , alora
- Autrament dich, doas classas d'equivaléncia son siá egalas siá desjonchas
- Tot element de E apartèn a una classa d'equivaléncia, e apartèn ren qu'a una classa d'equivaléncia (la sieuna)
Se pòt sintetizar tot aiçò ansin : l'ensemble dei classas d'equivaléncia modulo es una particion de l'ensemble E.
demostracion :
- Se es una classa d'equivaléncia, existís tau que . Coma (reflexivitat), : x es element de .
- Supausem que , valent a dire : . Per transitivitat de :
- tot element z de E qu'es equivalent a x es equivalent a y ; aiçò significa que :
- reciprocament, tot element z de E qu'es equivalent a y es equivalent a x :
- Ansin, lei doas inclusions de sens contrari pròvan l'egalitat : .
- Supausem que : x, y son pas equivalents. Existiguèsse un element z comun a e , aquò implicariá : e , donc per simetria e transitivitat : , còntradisent l'ipotèsi.
Ansin lei doas classas , son desjonchas.
- S'es vist supra que ; coma doas classas non desjonchas son egalas, la classa es la soleta que contèn x.
Ensemble quocient[modificar | modificar la font]
Siá una relacion d'equivaléncia dins un ensemble E.
Definicion[modificar | modificar la font]
L'ensemble quocient de l'ensemble E per la relacion d'equivaléncia es l'ensemble dei classas d'equivaléncia modulo , notat : .
Informalament, de passar de l'ensemble E a l'ensemble quocient consistís a identificar, per cada classa d'equivaléncia modulo , totei leis elements d'aquesta classa : se considèra que leis elements de ne fan plus qu'un. Es tipicament un procès d'abstraccion.
La nocion d'ensemble quocient es fondamentala en matematicas per la construccion d'ensembles novèus.
La subrejeccion canonica[modificar | modificar la font]
Se definís l'aplicacion seguenta, qu'en tot element x de E, associa sa classa d'equivaléncia :
L'aplicacion ansin definida es subrejectiva (se es element de , existís aumens un element x de E tau que , autrament dich : . L'aplicacion es sonada subrejeccion canonica de E vèrs l'ensemble quocient .
Proprietat[modificar | modificar la font]
Estent dos elements x, y de E :
D'efècte, , e , car dos elements de E an la meteissa classa se e solament se son equivalents.
La proprietat universala de l'ensemble quocient[modificar | modificar la font]
Sián E, F dos ensembles, una relacion d'equivaléncia dins E, e la subrejeccion canonica.
- Se es una aplicacion e se , alora per tot pareu (x, y) d'elements de E :
- implica : se ditz que f es constanta subre cada classa d'equivaléncia.
- Reciprocament, siá una aplicacion tala que per tot pareu (x, y) d'elements de E :
- implica .
- Alora, existís una aplicacion unica tala que .
demostracion :
A) Coma , per tot pareu (x, y) d'elements de E : e .
Se , alora : resulta de la relacion (1) que : .
B) Recipròca.
- Demostrem premier l'unicitat de l'aplicacion g. S'existís tala que , e se es un element de , se pòt trobar (aumens) un element x de E tau que . Alora, necessariament :
- : la soleta valor possibla de g en es f(x), çò que pròva l'unicitat de g.
- Demostrem ara l'existéncia de l'aplicacion g. Venèm de veire que necessariament, per tot element de :
- , se x es un element de E chausit tau que ;
- sufís de mostrar qu'aiçò definís sens ambigüitat, valent a dire que lo segond membre f(x) de l'egalitat depende pas de l'element x qu'es estat chausit.
- D'efècte, se remplaçam l'element x de E tau que per un autre element y de E, tau que , alora , valent a dire , donc per ipotèsi, . Aiçò pròva qu'una aplicacion es estada definida.
- Enfin, còmpte tengut de la definicion de g, per tot element x de E, , onte , donc (vejatz supra : ), çò que pròva l'egalitat , e acaba la demostracion.
Exemples[modificar | modificar la font]
- La congruéncia modulo 3 (se pòt remplaçar 3 per tot autre entier naturau estrictament positiu). Se ditz qu'un element a de l'ensemble deis entiers es multiple de 3 s'existís un element b de tau que a = 3 b (per exemple, −6, 0, +15 son de multiples de 3). Se definís dins l'ensemble una relacion binària (sonada congruéncia modulo 3): estent dos entiers n, p, escriurem :
- (legir : n es congru a p modulo 3) se e solament se es multiple de 3, valent a dire :
- tau que .
- Aquesta relacion binària es una relacion d'equivaléncia dins :
- per tot , , e :
- donc (reflexivitat)
- se e , tau que ; alora , e :
- donc (simetria)
- se e , : tau que , tau que . Alora, , e :
- donc (transitivitat)
Tot entier n se pòt escriure d'un solet biais sota la forma : , onte q es un entier e : se ditz que q (respectivament r) es lo quocient (respectivament la rèsta) de la division euclidiana de n per 3 ; per exemple, se n = 17 : q = 5 e r = 2.
Alora, , donc : estent dos entiers n, p : se e solament se n, p an la meteissa rèsta dins la division euclidiana per 3.
Ansin, i a exactament tres possibilitats :
- se r = 0,
- se r = 1,
- se r = 2,
Existisson exactament 3 classas d'equivaléncia modulo 3 dins , aquelei de 0, 1, 2, que poirem notar respectivament :
- (classa modulo 3 de 0 ; es tanben la classa de 3...)
- (classa modulo 3 de 1 ; es tanben la classa de 4...)
- (classa modulo 3 de 2 ; es tanben la classa de 5...)
L'ensemble quocient de per la congruéncia modulo 3, notat abitualament , es : .
- Dins l'ensemble E dei drechas dau plan, la relacion binària "aver la meteissa direccion" es una relacion d'equivaléncia. La classa d'equivaléncia d'una drecha d es l'ensemble dei drechas que li son parallèlas (comprés d).
- Un exemple "generic". Sián dos ensembles E, F e una aplicacion . Se definís ansin una relacion binària dins E : per tot pareu (x, y) d'elements de E :
- Es de bòn veire que es una relacion d'equivaléncia dins E ; la classa d'un element x de E es l'ensemble deis elements de E onte f a la meteissa valor qu'en x.
- Lo qualificatiu de generic vòu dire que tota relacion d'equivaléncia dins E se pòt definir ansin. D'efècte, se es una relacion d'equivaléncia dins E, e se es la subrejeccion canonica, es estat vist que per tot pareu (x, y) d'elements de E :
- . Autrament dich :


text:
Cronica D'una isla a l'autra — Singapor : una isla, una vila, un Estat !
La principala caracteristica de Singapor : sa diversitat. Sa populacion de 5,2 milions es constituida de Chineses (74 %), de Maleses (13 %), d’Indians (9 %) amb qualques autres. L’isla es situada a 137 km al nòrd de l’eqüator e al sud de l’extremitat mai meridionala de l’Asia en Malàisia. L’Anglés Sir Stamford Raffles i fondèt una colonia britanica en 1819 e foguèt primièr un comptador comercial. Pendent la segonda guèrra mondiala Singapor foguèt ocupat pels Japoneses, de 1942 fins a 1945. Winston Churchill descriguèt aquela ocupacion dins aqueles tèrmes : « lo desastre mai marrit e la capitulacion mai importanta de l’Istòria britanica ». Los soldats japoneses patrolhavan per las carrièras e tot lo monde se devián acocolar davant eles, si que non èran batuts.
- Publicat dens International


text:
Cercar :
Darrièrs artistas ajustats
Darrièrs vinils ajustats
Darrièras cançons ajustadas
La Mal coiffée
Polifonias/còrs (11)
Quatre voses de femnas, quand lo cant popular rescontre la carn e torna prene son alen.
Amb sas polifonias, La Mal Coiffée s'apodera lo timbre de votz lengadocian. Timbre istoric ligat intimament a la lenga occitana d'aquel mond que vivon, trabalhan, charran... Lo grop se farga atal un son de còr compacte que percutís e comunica l'enveja furiosa de cantar.
contact[aro]sirventes[punt]com
Galariá de La Mal coiffée
Disques de La Mal coiffée
Cançons de La Mal coiffée
Concepcion : Aure Séguier, Grafismes : Géraldine Puel


text:
Mouvament Règ·ion Savouè
Le Mouvament Règ·ion Savouè ou ben le MRS (Mouvement Région Savoie en francês) est un mouvament politico règ·ionalisto francês, emplanto en Savouè. Milite por la crèacion d’una règ·ion francêsa a pârt entiére que rassemble los doux dèpartaments savoyârds. Arriér-més la Liga de Savouè, le MRS vôt na règ·ion por la Savouè, mas sa politica est pas na politica sèparatista.
Somèro
Histouère et politicaChangiér
Lo MRS a étâ créâ en 1972 per l'anarchisto Max Molliet. D'abòrd union de membros du Cèrcllo de l'Anonciâde et du Club de los Savoyârds de Savouè. Lo MRS at pués changiê de burô politico en mê 1999 avouéc l'èlèccion de Benoît Bro coment prèsident et ol at alors concllû n'aliance avouéc la Liga Savoyèna tant qu'en 2009. Ora lo mouvament avance en un mouél avouéc Eropa Écolog·ie. Il dèfend tot-pariér l'arpetan, élément éssencièl de la cultura savoyârda.
Accions du MRSChangiér
- 5 de julyèt 1972, Bônavela: Le congrès de l'Associacion de los mêres, édos et consèlyérs jénéralos de Savouè d'Amont rassemble 430 parsonalitâs: 410 se prononçont per la créacion d'una rég·ion savoyârda.
- 1972: Campagne per la créacion d'una Règ·ion Savouè. Péticion de 187 000 segnatures.
- 1973: Edicion d'una brochura Livro Blanc et Rojo, Per na Règ·ion Savouè.
- Lobbying u près de los Consèlys jénérox de Savouè
- 1995: Le MRS est membro fondator de la Fèdèracion Règ·ions et Poplos Solidèros (R&PS).
- 2009: Aliance avouéc Eropa Écolog·ie ux élèccions eropèènes.
- 2010: Aliance avouéc Eropa Écolog·ie ux élèccions rég·ionâles.
Participacion a les èlèccionsChangiér
- Èlèccions eropèènes
- 2002: 8 candidats, lista Règ·ions & Poplos Solidèros, en associacion avouéc la Liga de Savouè (2,1% de los sufrajos esprimâs en Savouè)
- 2007: 8 candidats, lista Savouè Eropa Libertâ, en associacion avec la Liga de Savouè.
- 2009: Le MRS apèle a vôtâ per la lista Eropa Écolog·ie; três députés sont élus dens lo méjorn-levant dont le Corso François Alfonsi (R&PS) et la Savoyârda Malika Benarab-Attou (Les Vèrds).
- Èlèccions règ·ionâles
- 1986: 4% de los sufrâjos esprimâs en Savouè d'Amont, 6% en Savouè d'Avâl per les listes du MRS.
- 2010: Listes comenes avouéc Eropa Écolog·ie, Noël Communod, tot justo élu président du MRS est en posicion éligibla dessus la lista d'Eropa Écolog·ie en Savouè d'Amont: 4e de la lista u premiér torn et 8e u second.[1] Il est élu consèlyér régionâlo le 21 de mârs 2010 dens lo Rassemblament de la Gôche et de los Écolog·istos. (44,96% de los sufrajos esprimâs en Hôta-Savouè).
Le MRS et l’Eropa fèdèrâlaChangiér
Le Mouvament Règ·ion Savouè est membro de l’Aliance libra eropèèna (ALE) / European Free Alliance (EFA), parti aliâ ux Vèrds u Parlement eropèèn de Brussèles.
Notes et rèferencesChangiér
- Claude Comet, téta de lista Eropa Écolog·ie, Le Dôfenâ libérâ du 16 de févriér 2010. Noël Communod est en quatrièma posicion u premiér torn et huitièmo u second torn.


text:
Vilanòva
Vilanòva[1][2],[3],[4] (oficialament en francés Villeneuve) es una comuna roergassa situada dins lo departament d'Avairon e la region d'Occitània.
Somari
Geografia[modificar | modificar la font]
Perimètre del territòri[modificar | modificar la font]
Toponimia[modificar | modificar la font]
Lo nom de la vila es atestat en 1268, Villanova. Lo mot vilanòva a lo sens d'una aglomeracion novèla, creada a l'Edat Mejana per un senhor o una abadiá, sense que de franquesas sián precisadas, a la diferéncia de las Vilafrancas [5]. Vilanòva es una formacion romanica.
Istòria[modificar | modificar la font]
Administracion[modificar | modificar la font]
- Abans la refòrma cantonala de 2014, aplicada en 2015, la comuna èra del canton de Vilanòva; es ara del canton de Villeneuvois et Villefranchois (en francés), dont es lo burèu centralizator.
Demografia[modificar | modificar la font]
Luòcs e monuments[modificar | modificar la font]
Personalitats ligadas amb la comuna[modificar | modificar la font]
Vejatz tanben[modificar | modificar la font]
Ligams extèrnes[modificar | modificar la font]
Nòtas e referéncias[modificar | modificar la font]
- ↑ Villeneuve, Christian-Pierre Bedel, al canton, 1995
- ↑ Patrici Pojada, Repertòri toponimic de las comunas de la region Miègjorn-Pirenèus, Nouvelles Éditions Loubatières, 2009, ISBN 978-2-86266-573-3
- ↑ Sit Toponimia occitana
- ↑ Top'Òc Diccionari toponimic occitan del Congrès permanent de la lenga occitana.
- ↑ Albert Dauzat, Charles Rostaing, Dictionnaire étymologique des Noms de Lieux en France, Librairie Guénégaud, reedicion 1984, p. 723
- ↑ http://www.annuaire-mairie.fr/ancien-maire-villeneuve-12.html


text:
Aigalieras
Aigalieras[1] (oficialament en francés Eygalières) es un vilatge de Provença administrat per lo departament dei Bocas de Ròse.
e la region de Provença-Aups-Còsta d'Azur.
Es un dei pus bei vilatges de Provença e mai de França tota, arrapat au pè deis Aupilhas; son autenticitat ne faguèt un ròdol de renom per s'espaçar, e mai d'una personalitat li crompèron una residéncia. Lo país d'Aigalieras es tanben conoissut per la qualitat de son vin e de son òli d'oliva. Lo patron dau vilatge es Sant Laurenç, que lo jorn de sa fèsta (lo 10 d'aost) es l'escasença per lo vilatge de faire mòstra de son estaca ai tradicions provençalas. L'abrivada dei taurs e la pegolada dei "caganís" ne son lei moments clau. Aigalieras es lo vilatge que li naissèt l'escriveire provençau Carles Galtier.
Somari
Luecs de veire[modificar | modificar la font]
- La Capèla de santa Sixta (sègle XII)
- Lo vilatge vièlh
- Lei roïnas dau Castèu ambé son amirador
- La capèla dei Penitents (sègle XVII) ambé son Musèu Arqueologic e Etnografic
- La vista excepcionala sus leis Aupilhas
Personalitats famosas[modificar | modificar la font]
- Mario Prassinos (1916-1985), pintre, creator de decòrs e vèstits per lo teatre.
- Carles Galtier (1913-2004), escriveire occitan.
.
Geografia[modificar | modificar la font]
Istòria[modificar | modificar la font]
Administracion[modificar | modificar la font]
Demografia[modificar | modificar la font]
Luòcs e monuments[modificar | modificar la font]
Personalitats ligadas amb la comuna[modificar | modificar la font]
Véser tanben[modificar | modificar la font]
Ligams extèrnes[modificar | modificar la font]
Nòtas[modificar | modificar la font]
- ↑ Eigaliero en nòrma mistralenca.


text:
Era Comission Especiau de Compdes ei composada peth president dera Deputacion e pes membres que formen era Comission de Finances e Gestion de Tributs. Era amassada d’aguesta comission ei amiada sus era forma reglamentada e cossent damb çò que dispausen era Lei de Bases, era Lei Municipau e de Regim Locau de Catalonha, eth ROF, e era Lei d’Isendes Locaus.
Era amassada dera Comission de Transferéncies ei amiada a tèrme tostemp que sigue convenient e sus era forma reglamentada en compliment de çò que dispausen es leis e reglamentacions que siguen aplicables. Ei formada peth president dera Corporacion, es pòrtaparaules des Grops Politics e peth president o presidents des Comissions Informatiues Permanentes damb competéncia ena matèria objècte der estudi de transferéncia.
Era Junta de Pòrtaparaules ei formada peth president dera Corporacion e pes pòrtaparaules des diferenti grops politics. S’amassarà un viatge cada mes damb caractèr ordinari e, damb caractèr extraordinari, tostemp que se creigue convenient, sus convocatòria prealable dera Presidéncia o sus demanda des quate pòrtaparaules.
© Diputació de Lleida - Avís legal - Accessibilitat - Contacte - Politica de cookies


text:
Eco-Camping du Larzac ◊ Le Cun ◊ Route de Saint-Martin 12100 Millau ◊ Tel : 05 65 61 38 57 ◊ Courriel : accueil@ecocampingdularzac.org
Qualques viòls d’escorregudas pichonas se pòdon faire a partir del Cun. Vos cal demandar un plan a l’acuèlh. L’ecò-camping se troba al ras del GR 71D que vos dona la possibilitat de descubrir lo planòl percórrent lo Parc Natural Regional dels Grands Causses.
Cada jorn vos prepausam una activitat particulara : descobèrta dels
« incontournables » o de lòcs pas plan coneguts. Gràcias a una associacion locala amb lo « Domaine du Roc Nantais » de Nant dins la val de Dórbia, podrètz partir a la descobèrta del país. Per una participacion prètzfacha escassa, l’istoria dels patrimònis arquitectural,natural e gastronomic vos seràn develats. Lo programa es placardat a l’acuèlh,( Tindol de Navacelles,ciutats templièiras , megalits de Larzac, cavas bastardas de Ròcafòrt e colonías agricòlas del segle XIX )
Podètz vos jónher al grop mas se cal marcar per abans a l’acuèlh.
Los dimècres de julhet e agost i a lo mercat paisan de Montredon a 5 km del Cun en fin de vesprada. Lòc convivial e presat s’i pòt encontrar los productors locals e podrètz manjar sus plaça. Una animacion (concèrt ; balèti, rencontres literàrias....)ornon las serradas que se pòdon esperlongar tart dins la nuèch.
Un sistèma de veituras en comun serà organisat.
Los divendres de l’estiu un autre mercat paisan se ten a Potensac, mas situat al cap de la strada que davala a Milhau.
Lo Caylar : Dimenge matin
Cornus : Dimecres matin
Ganges : Divendres matin
Lodèva : Dissabte matin e dimarç a vèspre
Lo Vigan : Dissabte matin e dimarç matin e nuechenc lo dimècres
Milhau : Dimècres e divendres matin e nuechenc lo diluns
Nant : Dimarç matin
Sauclièiras : 6 oras del vèspre l’estiu
St Affrica : Dissabte matin
Sta Aulària de Cernon : Dijòus matin
St Joan de Bruèlh : Dimenge matin e Dijòus matin.


text: IEO Edicions, c’est la maison d’édition de l’Institut d’Etudes Occitanes, fédération dont le siège social est à Toulouse. Depuis 50 ans, par ses publications variées dédiées à l’ensemble du lectorat, elle participe à la socialisation de la langue occitane en soutenant la création en occitan comme sur la langue et la culture occitanes. IEO Edicions qu’ei l’ostau d’edicion de l’Institut d’Estudis Occitans, que lo son sieti sociau es basat a Tolosa. Desempuish 50 ans, qu’edita libes en occitan e sus la lenga e la cultura occitanas, dedicats a l’ensemble de la poblacion e participa, atau, a la socializacion de la lenga.


text:
Per La Talvera
Escota plan public aimable
Çò que te vèoli contar
Sai que los plasers de la taula
An totjorn quicòm de sacrat
E que la vida seriá mens brava
Sens lo plan beure, lo plan manjar
Mas n’i a que passan la jornada
A s’empifrar, s’assadolar.
Coma disiá sénher Bosquet
Cal pas jamai faire pinquet.
Per eles la causa
essenciala
Tanlèu levar cada matin
Quò’s pas la pèira filosofala
Ni lo caumatge, los sens abrics
Mas pus lèu de faire ripalha
Mab una còla d’amics
E de poder levar lo veire
A la santat del bon profit.
Coma disiá sénher Massip
Cal pas demorar aganit.
Son pas d’aqueles que se caran
D’un amburger american
Ni mai d’una pizzà pas cara
Son pas que d’estofa crestians
Estiman mai una auca grassa
O un bon civet de singlard
O una bona estafinada
Seguida d’un brave fejat.
Coma disiá sénher Bernat
Cal totjorn èsser plan tibat.
A l’enterrament d’un camarada
I van pas per portar lo dòl
Mas pus lèu per la favonada
Pola farcida o mortairòl
Son malcorats aquesta passa
N’i a que fan grèva de la mòrt
Lor triga qu’una calimassa
Venga reparar aquel tòrt.
Coma disiá sénher Raol
Cal totjorn èsser plan sadol.
Se los vesiatz quand Nadal tinda
Òm diriá que son malerós
Quand se gitan sus la mangisca
Son pus golards que de tessons
Lor estomac fariá qu’un litre
Qu’ensajarián d’i’n metre dos
A se podián crebar de tira
D’un sadol de piòit als marons.
Après la sopa un còp de
vin
Pana cinc sòus al medecin.
Quand van dins de coctèls chapaires
Quò’s pas per ausir de discors
Lor cal mai que bonas paraulas
O de salcissas d’Estrasborg
Lor cal un plan ponh de champanha
De caviar o de pichons forns
N’emplenan mai que la basana
Totjorn n’empòrtan un plen sacon.
Coma disiá sénher Malvy
Res non val un bon riquiquí.
Finta plan aquel musicaire
Tot magre quand fasiá de blos
Desempèi que sona lo graile
Es vengut gras coma un melon
Cada ser es la gratonada
Una sietada de reponchons
A la sason de las aubadas
Te dejuna ambé de tripons.
Lo qu’aima pas lo cambajon
Non a pas tota sa rason.
Per
acabar la cançoneta
Totes amassa anam trincar
Pels braves reis de la forqueta
Totjorn prèstes a machugar
Anèit a la bona franqueta
Vos convidam a taulejar
E tanpís se sus la planeta
N’i a qu’an pas res per s’avidar.
Podètz beure podètz manjar
Sabètz pas qual vos manjarà.
Vos cal connectar per poder postar de comentaris.
Concepcion : Aure Séguier, Grafismes : Géraldine Puel


text:
« La matança de Calàs, cometuda dins Tolosa ambe lo glabi de la justícia*, lo 9 de març de 1762, es un dels pus singulars eveniments qu'amerítan l'atencion de nòstra edat e de la posteritat. S'oblida lèu aquesta massa de mòrts que son tombats dins la batalhas sense nombre, sense que perqué es la fatalitat inevitabla de la guèrra, mas perqué los que moríscan per la sòrt de las armas podiá, atanben bailar la mòrt als enemics, e an pas ges cadut sense se defendre. Aquí ont lo dangièr e l'avantatge son similars, l'estonament s'atuda, e la quita pietat s'aflaquís ; mas se un paire de familha inocent es liurat a las mans de l'error, o la passion, o del fanatisme ; se l'accusat a cap defensa que sa vertut : se los arbitres de sa vida an pas cap riscar en lo còltrencar que de s'enganar ; se pòdon matar sense pena per un arrest, alara lo crit public puja, cadun temís per se-meteis, se vei que digun es en securitat per sa vida dabans un tribunal installat per velhar sobte la vida dels ciutadans, e totas las votzes s'amássan per cridar vengença. »
Voltaire, Tractat de la tolerança, debutat en octobre 1762, e acabat e, 1763, imprimit a Ginèbra per la maisson Cramer. Voltaire zo difusèt tre 1763.
* nòta del godilhaire, justícia francesa en tèrra occitana.


text:
Cars amics occitans e catalans,
Un còp de mai lo CAOC, lo Cercle d’Agermanament Occitano-catalan, vos presenta un novèl grope de musica e cançon catalana diferent dels autres gropes abans presentats en edicions anterioras, mas tanben es fòrça diferent per son estil de totes los autres catalans qu’an actuat a l’EOE.
Pensi que vos agradarà perqué ieu, que los ai ausit en doas ocasions, tanben m’an agradat.
Un còp vengueron un grop d’occitans d’Ardecha a Catalonha e de los ausir cantar se son regalats.
L’Escòla Occitana d’Estiu es un luòc d’amistat, mas l’umor i es tanben present. Cantalausa en son diccionari ditz qu’aver d’umor es una qualitat de las bravas.
Qualitat e umorisme vaquí la formula del concert que lo CAOC vos prepausa uèi.
Mas abans de començar lo concert del grop catalan vos disi que Catalonha a aprovat en referendum un novèl Estatut d’Autonomia que dempuèi lo 9 d’agost 2006, lo dimècres de la setmana passada, es en vigor. Es pas sufisent pels catalans, mas es bon pels occitans.
A l’article 6 apartat 5 se declara la lenga occitana oficiala en tota Catalonha, en mai de la Val d’Aran.
Aquò es una avançada importanta per l’occitan que vos pòt ajudar tre l’exterior.
Ara çò que cal es ensenhar l’occitan als catalans.
Prepausi als professors d’occitan de venir en vacanças a Barcelona e organizarem corses cortets d'una o doas setmanas pendent las diferentes vacanças del cors escolar.
Oblidatz pas aquò e cal contactar lo CAOC amb fòrça avança per preparar los corses. Lo CAOC pagarà los fraises e l’albergament.
E ara la musica catalana serà amb vosautres.
Visca Occitània,
Visca Catalonha!!
Enric Garriga Trullols
President del CAOC
Vilanòva d’Olt
18-08-2006


text:
Etologia
L'Etologia significa etimologicament « sciéncia dels mors » (ethos : « mors », logos : « estudi/sciéncia »). Es en fach l'estudi del compòrtament animal tal coma es benlèu observat en mitan natural. Òm situa las originas d'aquesta sciéncia al sègle XVII, mas lo nom data de 1854 (primièra utilizacion coneguda per Étienne Geoffroy Saint-Hilaire (1772-1844)). Lo sens restrench e modèrne donat al mot d'etologia fa pr'aquò referéncia a una sciéncia mai recenta : es l'estudi objectiu e scientific dels compòrtaments animals inspirat per las òbras de Konrad Lorenz (1903-1989) e Nikolaas Tinbergen (1907-1988) dins la primièra mitat del sègle XX. De mai cal inclure dins aquesta significacion l'estudi comportamental dels èssers umans e de las relacions òme-animal. Lo principi de basa de l'etologia es d'utilizar una perspectiva biologica per explicar lo compòrtament, aquela sciéncia es tanben nomenada « biologia del compòrtament ».


text:
Ives Lavalada que publica ua version bilingua francés-occitan de Jaufré, roman epic deu sègle XIIIau e monument de la literatura occitana.
Títol : Jaufré, chevalier du pays d'oc
Traductor : Yves Lavalade
Editor : Éditions de l'Esperluette
Data d'edicion : 2015
Genre : roman epic
Lenga : limousin ; français
ISBN : 9791090784444
Dab las soas 11 000 octosillabas, que ns'immergeish dens l'univèrs medievau de la cavaleria e dens lo linhatge celtic deu rei Artús e deus cavalèrs de la Taula Redona. Lo son protagonista, Jaufré, qu'a tota l'estòfa deus eròis, defensor emerit de las valors moraus mei hautas. Que'ns mia dens una seria d'aventuras on se mesclan lo reau, l'imaginari, los espleits e l'amor per Brunissen, la hemna ideau.
La tòca de l'apròchi bilingüe qu'ei de familiarizar lo lector dab aqueth tèxte extraordinari, e permete’u d’aproprià's un aspècte important de la nosta cultura, qui estó tanben la de tota l’Euròpa sègles e sègles.
Per comandar : Editions de L'Esperluette - Le Loubanel- 19260- Treignac - 10 € + 3 € de pòrt.


text:
Baudricourt
Baudricourt es una comuna francesa, situada dins lo departament dels Vòges e la region de Lorena.
Somari
Geografia[modificar | modificar la font]
Baudricourt A traversat pel Pòrc, afluent esquèrra del Val de Arol.
Baudricourt est traversé par le Cochon, affluent gauche du Val d'Arol.
Comunas vesinas[modificar | modificar la font]
Istòria[modificar | modificar la font]
Lo nom de Baldrici curtis a testificat dempuèi la Sègle Modèl:S mini-Modèl:Verificacion sègle. Lo érection del marquisat de Baudricourt en 1719 #aver per efièch lo cambiament de nom del vilatge #que se trucarà Sant-Mangi fins en 1766. I aguèt arturat pel Conselh de Lunéville lo 17 de febrièr de 1766, e aprovat per cartas brevets de Louis XV del mes de julhet seguent, que lo nom de Bassompierre i auriá atribuit a la distincion de Baudricourt. Fin finala, la municipalitat repren lo sieu nom actual l'an 1790.
Baudricourt Aperteniá al bailliage de Mirecourt. La siá glèisa, dédiée a sant Remi, èra del diocèse de Toul, doyenné de Porsas. La curació èra a la collation del capítol de Remiremont e al concors.
Baudricourt #Aperténer al costat de Roures-en-Xaintois de 1790 a l'an X, de contunh al costat de Vittel, e fin finala, a partir de l'an XI, a aquel de Mirecourt coma uèi.
Le nom de Baldrici curtis est attesté dès le Sègle Modèl:S mini-Modèl:Verificacion sègle. L’érection du marquisat de Baudricourt en 1719 eut pour effet le changement de nom du village qui s’appellera Saint-Menge jusqu’en 1766. Il fut arrêté par le Conseil de Lunéville le 17 février 1766, et approuvé par lettres patentes de Louis XV du mois de juillet suivant, que le nom de Bassompierre serait attribué à la seigneurie de Baudricourt. Finalement, la commune reprend son nom actuel en 1790.
Baudricourt appartenait au bailliage de Mirecourt. Son église, dédiée à saint Remi, était du diocèse de Toul, doyenné de Porsas. La cure était à la collation du chapitre de Remiremont et au concours.
Baudricourt appartint au canton de Rouvres-en-Xaintois de 1790 à l’an X, puis au canton de Vittel, et enfin, à partir de l’an XI, à celui de Mirecourt comme aujourd’hui.


text:
Tròben centenats de bastiments en Amazonia
S’agís de centenats d’estructures hètes de tèrra en estat amazonian d’Acre. Ara, era deforestacion actuau que patís Brasil a permetut de descobrir-les. Totun, es mès de 450 geoglifes geometrics trobats encara son un mistèri arqueologic qu’era sciéncia a de resòlver.
Non se sap guaire se quina ère era sua foncion. Èren dilhèu ancians vilatges, segon çò que diden es expèrts. Apròp d’aqueres bastisses an trobat fòrça airines umanes que poirien confirmar aquera ipotèsi. Se pense que non èren plataformes defensives e qu’era sua utilizacion siguec esporadica, dilhèu coma luòc d’amassada.
Embarres de tèrra misterioses
Es estructures ocupen mès de 13 000 km2 e an permetut de cambiar era teoria istorica que didie qu’Amazonia non auie estat jamès tocada pes umans. Era cap dera sua recèrca ei Jennifer Watling, deth Departament d’Arqueologia e Etnografia dera Universitat de São Paulo.
“Son ues estructures qu’an demorat atau pendent quauqui sègles —çò diguec Watling—. Era prumèra causa que volíem saber ère s’i avie arbes ena region e se com siguec era alteracion der ecosistèma dera region pes òmes que les bastiren”.
Atau, era còlha que les estúdie a podut recrear enquias darrèrs 6000 ans de vegetacion dera zòna. En hè’c, descobriren qu’es òmes ancians constructors de tot aquerò alterèc fòrça es bòsqui dera region, pendent milèrs d’annades entà poder hèr aqueri geoglifes.
Ath delà, trapèren que transformèren es bòsqui mès non pas damb huec. Que plantèren centenats de palmèrs en tot practicar ua tecnica aquaforestèra. Totun, aqueth cambiament ei petit comparat damb es cambiaments environamentaus que patís era region actualaments. (Liegetz era seguida).
Aqueste article es publicat dins Sapiéncia, la revista occitana de divulgacion scientifica, amb la quala Jornalet a un acòrdi de cooperacion. Podètz legir l'article entièr aicí.


text:
Cornhon
Cornhon (Courniou en francés) es una comuna lengadociana situada dins lo departament d'Erau e la region d'Occitània.
Somari
Geografia[modificar | modificar la font]
Lo país es montanhós. Lo vilatge es situat a 362 m d'altitud; lo punt pus naut es Lo Sud (951 m).
Lo còl de la Fenilha (459 m), situat sus la D.612 a l'oèst de la comuna abans lo limit departemental amb Tarn, es sus l'aigavèrs entre la mar Mediterranèa e l'ocean Atlantic.
Istòria[modificar | modificar la font]
Administracion[modificar | modificar la font]
Demografia[modificar | modificar la font]
Luòcs e monuments[modificar | modificar la font]
- la Cauna de la Devesa e lo Musèu de l'Espeleologia


text:
Important
- Non s’an de consumir es fruts que non coneishem ben.
- Es dades de comestibilitat e toxicitat son orientatives.
- Qui consumís aguesti fruts (o d’autes parts dera planta) ac hè jos era sua responsabilitat.
Comestibilitat:
Ací damb tota proprietat podem parlar de frutes de bòsc.
Frut comestible
Comestible, excellent
Comestible, pòc apreciat, alap, insipid
Entà que siguen comestibles, quauqu’uns d’aguesti fruts, an de besonh ua preparacion per auança:
- - Ua subermaduracion: era sòrba (Sorbus domestica) e era nespla (Mespilus germanica) [-> NÒTA] se consumissen lèu passades, era subermaduracion se hè dessús de palha o de manèra naturau, despús de glaçades fòrtes..
- - Eliminar es peus irritants: era gardaua (Rosa sp.).
NÒTA (sus nespla): era nespla qu’ei aué en dia molt mès abituau, ei ua fruta que se consumís fresca. Ei eth frut der arbet cultivat: nesplièr de Japon (Eriobotrya japonica).
Quauqu’uns d’aguesti fruts sonque se pòden consumir damb precaucion, ei a díder sonque en petites quantitats, com ara es de: madoneta o esquiron (Physalis alkekengi), auajon nere, (Vaccinium uliginosum) e higuèr sauvatge (Viburnum opulus), ja que minjar-ne soent o en grana quantitat pòt auer efèctes toxics e causar vòmits o diarrèes.
Tanben eth consum de fruts non madurs de quauques espècies pòt auer efèctes toxics, com ara es de saüquèr (Sambucus nigra) e d’auti.
A mès de minjar aguesti fruts fresqui, tanben pòden èster consumits convertits en:
Consèrves de frutes (confitures, marmelades, etc.)
chucs o siròps
Aiguardents e licors: com ara es obtenguts pera destillacion deth chuc deth frut fermentat (eth kirsch de cerides de bòsc) o servint-se deth frut coma aromatizant (era ginèbra) damb gimbros, eth licor de granhons (patxaran en euskera), eth licor de cassís damb cassís o pinsons neri e era mirta, licor de mirta damb mirtes).
Es fruts de bòsc pòden auer usi medicinaus especifics, mès aciu tractam sonque eth consum alimentari mès corrent.


text:
Gloria Gaynor
Gloria Gaynor, de nom vertadièr Gloria Fowles, es une cantaira estatsuniana, nascuda lo 7 de setembre de 1949. Es subretot coneguda pels seus títols disco que le celebre I Will Survive.
Somari
Començament de carrièra[modificar | modificar la font]
Gaynor foguèt una cantaira amb las Soul Satisfiers[1], un grop de jazz/pop, vèrs 1971. Son primier single foguèt She'll Be Sorry/Let Me Go Baby (1965)[2].
Son primièr succés vertadièr data de 1975 amb la sortida de son album Never Can Say Goodbye, que la faguèt venir coma una artista disco. La primièra fàcia d'aquel album foguèt compausada de tres cançons disco (Honey Bee, Never Can Say Goodbye e Reach Out, I'll Be There), sens pausa entre las cançons. Aquel maraton de dança de 19 minutas venguèt fòrça popular, subretot dins las discotècas. Las tres cançons sortiguèron en version separadas adaptadas per la radio, e totas venguèron al vam. Aquel album contribuguèt a introduire la musica disco al public. Gloria Gaynor foguèt la primièra artista a enregistrar lo seu pròpi disc de disco. Son títol, Never Can Say Goodbye, foguèt lp primièr a capitar lo suc del hit-parade danse del Billboard magazine. Capitalizant sul vam del seu primièr album, Gloria Gaynor lèu sortiguèt son segon album, Experience Gloria Gaynor, mai tard aquel meteis an. Pasmens qu'aquel album foguèt una reüssita, aguèt pas la popularitat del precedent dins lo grand public.
De singles mens coneguts coma Honey Bee (1974), Casanova Brown (1975), e Let's Make A Deal (1976) - venguèron des succés dins las discotècas e capitèron lo Top 5 dels hit-parades de la disco Billboard. Aprèp son album de 1976, I've Got You, Gaynor prenguèt de disténcias de son equipa de produccion per trabalhar amb d'autres. Pasmens que sembla qu'èra lo melhor de far, los seus productor seguents pareguèron d'en primièr pas correspondre perfèctament plan a l'apròcha vocala de Gaynor e a son estil.
Discografia[modificar | modificar la font]
Albums[modificar | modificar la font]
- 1975 - Never Can Say Goodbye
- 1975 - Experience Gloria Gaynor
- 1976 - I've Got You
- 1977 - Glorious
- 1978 - Park Avenue Sound
- 1978 - Love Tracks
- 1979 - I Have A Right
- 1980 - Stories
- 1981 - I Kinda Like Me
- 1982 - Hit parade
- 1983 - Gloria Gaynor
- 1984 - I Am Gloria Gaynor
- 1986 - The Power of Gloria Gaynor
- 1990 - Gloria Gaynor'90
- 1992 - Love Affair
- 2002 - I Wish You Love
- 2006 - The Answer
Compilacions[modificar | modificar la font]
- 1977 - The Best of Gloria Gaynor
- 1982 - Greatest Hits
- 1995 - I'll Be There
- 1998 - I Will Survive: The Anthology
- 2000 - 20th Century Masters: The Millennium Collection: The Best of Gloria Gaynor
- 2001 - The Gloria Gaynor Album
- 2001 - Ten Best: The Millennium Versions
- 2007 - All The Hits Remixed
Cançons[modificar | modificar la font]
- Never Can Say Goodbye
- Honey Bee
- Reach Out I'll Be There
- Casanova Brown
- (If You Want It) Do It Yourself
- How High The Moon
- Let's Make A Deal
- I've Got You Under My Skin
- Be Mine
- We Can Start All Over Again
- Life Ain't Worth Livin
- Why Should I Pay
- You're All I Need To Get By
- Kidnapped
- Substitute
- I Will Survive
- Anybody Wanna Party
- I Said Yes
- Love Is Just A Heartbeat Away (del filme Nocturna)
- Let Me Know (I Have A Right)
- Let's Mend What's Been Broken
- I Am What I Am
- Mighty High (featuring The Trammps)
- Just Keep Thinking About You
- I Never Knew
- First To Be A Woman
- Love Affair
- Oh, What A Life
- Rippin' It Up
- Perfect World
- Set Me Free
- The Power of a Woman (In Love) (de la comèdia Musicala Rebecca)
- Can't take my eyes off you
Vejatz tanben[modificar | modificar la font]
Nòtas e referéncias[modificar | modificar la font]
- ↑ (fr)Originalament referéncia -multipla- a la Bíbla: l'arma assetada satisfacha en Dieu.
- ↑ Billboard 2 oct. 1965 Vol. 77,N° 40 ISSN 0006-2510, Publicat per Nielsen Business Media, Inc. page 16


text:
Guèto
Un guèto (var. guetò, gueto, guèt, ghetto per lo tèrme generau e judariá, juteria per lo tèrme especific ai comunautats josievas) designava inicialament un quartier reservat ò impausat ai Josieus. I avián generalament lo drech de viure segon sei lèis e costumas.
Per extension, lo tèrme designa tanben a l'ora d'ara de quartiers onte son concentrats una minoritat etnica, culturala ò religiosa. Aquela minoritat es generalament desfavorizada mai lo tèrme comença d'èstre utilizat per designar de quartier onte certanei minoritats de populacions richas se concentran. Dins totei lei cas, lo mòt a generalament una conotacion pejorativa.


text:
Santa Eulàlia de Roians
Santa Eulàlia de Roians (oficialament en francés Sainte-Eulalie-en-Royans) es una comuna occitana dau Daufinat, situaa dins lo departament de Droma e la region d'Auvèrnhe Ròse Aups.
Somari
Geografia[modificar | modificar la font]
Comunas vesinas[modificar | modificar la font]
Toponimia[modificar | modificar la font]
La senta onorada dins lo nom de la comuna es Senta Aulària de Barcelona, en latin Sancta Eulalia, martirizada a Barcelona en 304 [1]. La fòrma Eulàlia sembla una fòrma sabenta e benlèu i a una autra fòrma que demòra a conéisser.
Per mai d'informacions sus las evolucions dau nom, consultar tanben Senta Aulària, Senta Eulàlia (omonimia) e Santa Eulàlia.
Istòria[modificar | modificar la font]
- Mes invalid (de genièr) : Santa-Eulalie pren lo nom de Santa-Eulalie-en-Royans[2].
- Mes invalid (janvier) : Sainte-Eulalie prend le nom de Sainte-Eulalie-en-Royans[3].
Administracion[modificar | modificar la font]
- Abans la refòrma cantonala de 2014, aplicada en 2015, la comuna èra dau canton de Sant Joan de Roians; es ara dau canton de Vercors-Monts du Matin (en francés), donc Vercòrs-Monts dau Matin.
Demografia[modificar | modificar la font]
Luòcs e monuments[modificar | modificar la font]
Personalitats ligadas amb la comuna[modificar | modificar la font]
Véser tanben[modificar | modificar la font]
Ligams extèrnes[modificar | modificar la font]
Nòtas e referéncias[modificar | modificar la font]
- ↑ Albert Dauzat, Charles Rostaing, Dictionnaire étymologique des Noms de Lieux en France, Librairie Guénégaud, reedicion 1984, p. 586, a St-Araille
- ↑ Decrèt del 5 de genièr de 1965 en portant cambiament de noms de comunas, JORF n 7 del 9 de genièr de 1965, Modèl:Pàg.213, sus Légifrance.
- ↑ Décret du 5 janvier 1965 portant changement de noms de communes, JORF n 7 du 9 janvier 1965, p. 213, sur Légifrance.