text:
Rainer Werner Fassbinder
Rainer Werner Fassbinder es un realizaire alemand, nascut lo 31 de mai de 1945 à Bad Wörishofen (Bavièra) e mòrt lo 10 de junh de 1982 a Munic. Èra un dels representants majors del nòu cinèma alemand dels ans 1960-1970. Foguèt tanben actor, autor e scenograf de teatre.
Somari
Vida e òbra[modificar | modificar la font]
Filh d’un mètge, Hellmuth Fassbinder, e d’una traductritz, Liselotte Eder, nascuda Pempeit (dicha tanben Lilo Pempeit) (1922–1993), èra un enfant unic, al desesper dels seus parents, qui divorièron en 1951 quand aviá sièis ans. La maire se tronèt maridar en 1959 amb lo jornalista Wolff Eder.
De jove s’interessèt al cinèma, arrestant pas de regardar de filmes. Pasmens realizèt pas lo seu desir de far una escòle de cinèma (foguèt pas admés a l'escòla de cinèma de Berlin), e acabèt l'escòla Steiner sens obtenir lo bachelierat. Faguèt fòrça mestièrs. Foguèt per exemple jornalista al Süddeutsche Zeitung.
Realizèt en 1965, un primièr cort metratge (This Night) que seriá perdut. En 1966, realizèt Der Stadtstreicher (lo clocavestit), un omenatge al film d’Éric Rohmer, Le Signe du lion; puèi acabèt per collaborar amb de tropas de teatre experimental. Aprèp una experiença mancada, fondèt la seuna tropa: l’Antiteater, per que escriguèt la majoritat de las pèças de 1968 a 1971. Hanna Schygulla, trabalhava ja amb el. Joguèt dins Der Bräutigam, die Komödiantin und der Zuhälter, (Lo Promés, la Comediana e lo Macarèl) de Jean-Marie Straub e Danièle Huillet en 1968, que faguèt omenatge dins son primièr long metratge en 1969.
Influenciat per les melodramas de Douglas Sirk — autor qu’encontrèt en 1971 —, en pauca mesura per Jean-Luc Godard, e tanben pels filmes policièrs dels grands realizators hollywoodians coma John Huston, Raoul Walsh o Howard Hawks, comencèt lo seu primièr projècte cinematografic amb la seuna tropa.
Atal, sortiguèron en 1969, Liebe ist kälter als der Tod (L'amor es mai freg que la mòrt) e Katzelmacher (Lo boc). Distria pas las tecnicas teatralas d'aquelas del seten art; de fach, entre 1969 e 1971, faguèt fòrça pèças de teatre tot en produsent leu fach de filmes alternatius. La vida e lo trabalh de la tropa se mesclavan, çò qu'explica en partida la feconditat de Fassbinder que, en tretze ans, realizèt quarante films.
Escriquèt e metèt en scèna des pèças de teatre (Preparadise Sorry Now, eca.) fins a 1976 que la seuna pèça Las Bordilhas, la Vila e la Mòrt, injustament acusada d’antisemitisme, es adaptada al cinèma per Daniel Schmid dans Schatten der Engel (L’Ombra dels àngels).
Alara que maridat amb Ingrid Caven de 1970 a 1972 per qu'aguèt mai d'una cançon: Alles aus Leder, Freitag im Hotel, Nietzsche, Die Straßen stinken, èra bisexual. Faguèt jogar los seus amants successius, Günther Kauffmann, El Hedi ben Salem e Armin Meier, dins fòrça filmes. Faguèt un omenatge a aquel darrièr — que s'èra suicidat — dins In einem Jahr mit 13 Monden (L'annada de las 13 lunas) e a El Hedi ben Salem — que s'èra suicidat en prison qualques semanas avant la seuna mòrt — dins Soog (Querèla). De 1978 a 1982, visquèt amb Juliane Lorenz, venguèda dempuèi presidenta de la fondacion Fassbinder. Fassbinder faguèt tanben participar la maire, Liselotte Eder (Lilo Pempeit) a detz e set dels seus films, li confisent de pichons ròtles.
A partir de 1972 los seus filmrs evoluèron: venguèron mai professionals e enriquits. Foguèt ara acclamat per la critica als festenals de Berlin successius mas ignorat pels jurats d’alara. Foguèt sonque en 1982 amb son avant darrièr filme, Die Sehnsucht der Veronika Voss (Le Secret de Veronika Voss) que foguèt primat per l’Ors d'aur.
Dins los anadas 1970, creèt de personatges feminins d'importança del cinèma de la pòstguèrra e que los filmes eponimes son passats a la posteritat: Maria Braun e Lili Marleen, incarnadas per Hanna Schygulla, mas tanben Lola, jogada per Barbara Sukowa.
En 1980, escriguèt per la television la seriá d'importança Berlin Alexanderplatz segon Alfred Döblin, copada dins une introduccion, dotze episòdis e un epilòg. La seriá foguèt mai tard projetada dins de cinèma per una durada mai de quinze oras.
Fassbinder trabalhèt de contunh dins un ritme descabestrats. Moriguèt a Munic lo 10 de junh de 1982 d’una rompadura d’aneurisme (se dich que la suna mòrt seriá la consequéncia d'una mèscla de cocaïna e de benzodiazepina e que se seriá suicidat) a solament trente e set ans, alara que trabalhava al montatge del seu darrièr filmz Querèla adaptat d’un roman de Jean Genet (1946), e que preparava un filme sur Rosa Luxembourg, fin finala realizat en 1987 per Margarethe von Trotta.
Es enterrat au cimentèri de Bogenhausen, a Munic.
Filmografia[modificar | modificar la font]
Realizator au cinèma[modificar | modificar la font]
Quand joga un ròtle dins los seuss filmes, aquel es precizat aprèp lo titre del filme.
- 1966 : Der Stadtstreicher (lo clocavestit) (cort metratge): jove òme au jacquèta de cuèr
- 1966 : Das kleine Chaos (Lo Pichon Caòs) (cort metratge): Franz
- 1969 : Liebe ist kälter als der Tod (L'amor es mai freg que la mòrt): Franz
- 1969 : Katzelmacher (Lo Boc): Jorgos
- 1970 : Götter der Pest (Los Dieus de la pèsta): compraire de porno
- 1970 : Warum läuft Herr R. Amok? (Perque monsen R. patís de folia murtrièra ?) corealizat amb Michael Fengler
- 1970 : Der amerikanische Soldat (Lo Soldat american): Franz Walsch
- 1971 : Whity : Cow-boy al cafè
- 1971 : Warnung vor einer heiligen Nutte (Gachatz la santa putana) : Sascha, lo regidor
- 1972 : Händler der vier Jahreszeiten (Lo Marcand d'ortalécias) : Zucker
- 1972 : Die Bitteren Tränen der Petra von Kant (Las Larmas amargas de Petra von Kant)
- 1974 : Angst essen Seele auf (La Paur corromp l'arma): Eugen
- 1974 : Effi Briest (Fontane - Effi Briest oder: Viele, die eine Ahnung haben von ihren Möglichkeiten und Bedürfnissen und dennoch das herrschende System in ihrem Kopf akzeptieren durch ihre Taten und es somit festigen und durchaus bestätigen) : R. W. Fassbinder es lo contaire
- 1975 : Faustrecht der Freiheit: Franz Biberkopf
- 1975 : Mutter Küsters’ Fahrt zum Himmel (Mamà Küsters se ne va al cèl)
- 1976 : Satansbraten (Lo Rosti de Satan)
- 1976 : Chinesisches Roulette (La rotleta chinesa)
- 1978 : Deutschland im Herbst (Alemanha en automne) : R. W. Fassbinder, d'esperel
- 1978 : Despair
- 1978 : In einem Jahr mit 13 Monden (L'Ananda de las trerze lunas)
- 1979 : Die Ehe der Maria Braun (Lo Maridatge de Maria Braun'): traficant de marquet negre
- 1979 : Die Dritte Generation (La Tresena Generacion')
- 1981 : Lili Marleen : Günther Weisenborn
- 1981 : Theater in Trance (documentari)
- 1981 : Lola
- 198] : Die Sehnsucht der Veronika Voss (Lo Secret de Veronika Voss): l’òme al cinèma
- 1982 : Querèla
Realizator per la television[modificar | modificar la font]
Quand joga un ròtle dins los seuss filmes, aquel es precizat aprèp lo titre del filme.
- 1970 : Das Kaffeehaus (Lo Cafè)
- 1970 : Die Niklashauser Fart (Lo Viatge a Niklashausen) corealizat amb Michael Fengler: Monge negre
- 1971 : Rio das Mortes : Dança amb Hanna Schygulla
- 1971 : Pioniere in Ingolstadt (Pionièrs a Ingolstadt)
- 1972 : Bremer Freiheit (Libertat a Brèma): Rumpf
- 1972 : Acht Stunden sind kein Tag (Uèit oras fan pas un jorn) en cine episòdis
- 1973 : Wildwechsel (Ferum de passa)
- 1973 : Welt am Draht (Lo Mond sul fial)
- 1974 : Nora Helmer
- 1974 : Martha
- 1975 : Wie ein Vogel auf dem Draht (Coma un aucel sul fial), programa de divertiment en cançons
- 1975 : Angst vor der Angst (Paur de la paur)
- 1976 : Ich will doch nur, daß ihr mich liebt (Sonque çò que vòli, es qu'amèssem)
- 1977 : Frauen in New York (Femnas a Nòva York)
- 1977 : Bolwieser
- 1980 : Berlin Alexanderplatz: el meteis dins l’epilòg
Actor (en mai dels seus filmes)[modificar | modificar la font]
- 1976 : Schatten der Engel (L'Ombra dels àngels de Daniel Schmid: Raoul
- 1982 : Kamikaze de Wolf Gremm : luòctenent de polícia Jansen
Lo teatre de Fassbinder[modificar | modificar la font]
- 1965- 1966: Tropfen auf heiße Steine (Gotas d’aiga sus pèiras brutlantas), montada per Klaus Weiße. TheaterFestival, Munic, 1985
- 1966 : Nur eine Scheibe Brot (Pas qu'una lesca de pan), montée par Georg Schuchter, Volkstheater Wien/Bregenzer Festspiele, 1995
- 1966 : Axel Caesar Haarmann, montada par l’autor e l’Action-Theater, Munic
- 1968 : Katzelmacher (Lo Boc), montada per Peer Raben e l’autor, Action-Theater, Munic
- 1968 : Chung, montada per l’autor e l’Action-Theater, Munic
- 1968 : Orgie Ubuh, de Rainer Werner Fassbinder e Peer Raben, segon la pèça Ubu Roi d’Alfred Jarry, montada per l’autor, Antiteater, Munic
- 1968 : Iphigenie auf Tauris (Ifigenia en Taurid) segon la pèça de Goethe, montada per l’autor, Antiteater, Munic
- 1968 : Ajax, de Rainer Werner Fassbinder, segon la pèça de Sofocles, montée par l’auteur, Antiteater, Munic
- 1968 : Der amerikanische Soldat (Lo Soldat american), montada per l’autor e Peer Raben, Antiteater, Munic
- 1969 : Die Bettleroper (L'Opèra dels bramafam), segon John Gay, montada per l’autor, Antiteater, Munic
- 1969 : Preparadise Sorry Now, montada per Peer Raben, Antiteater, Munic
- 1969 : Anarchie in Bayern (Anarquia en Bavièra), montada per l’autor e Peer Raben, Antiteater al Werkraumtheater dels Kammerspiele, Munic
- 1969 : Gewidmet Rosa von Praunheim, montada per l’autor, Antiteater, Munic
- 1969 : Das Kaffeehaus (Lo Cafè), segon Carlo Goldoni, montada per l’autor e Peer Raben, Theater der Freien Hansestadt Bremen
- 1969 : Werwolf (Lop garon), de Rainer Werner Fassbinder e Harry Baer, montada par Rainer Werner Fassbinder, Antiteater al Berliner Forum Theater
- 1970 : Das brennende Dorf (Lo Viltage en flamas), segon Lope de Vega, montada per Peer Raben, Theater der Freien Hansestadt Bremen
- 1971 : Blut am Hals der Katze (De sang sul còl del cat), de Rainer Werner Fassbinder, montada per Rainer Werner Fassbinder e Peer Raben, Antiteater als Städtischen Bühnen Nürnberg
- 1971 : Les Larmes amères de Petra von Kant (Die bitteren Tränen der Petra von Kant), montée par Peer Raben, Landestheater Darmstadt
- 1971 : Bremer Freiheit (Libertat a Brèma), montada per l’autor, Theater Bremen, Concordia
- 1973 : Bibi, montada per l’autor, segon Heinrich Mann, Theater Bochum
- 1976 : Der Müll, die Stadt und der Tod (La bordilha, la vila e la mòrt), postuma, montada en 1987 a Nòva York per Nick Fracaro ; e al cinèma per Daniel Schmid.
Bibliografia (fr)[modificar | modificar la font]
- Fassbinder par lui-même, ed establida e presentada par Robert Fischer, G3J éditeur, 2010, ISBN: 978-2-9527983-3-4
- Collectiu, Fassbinder, París, Rivages cinéma, 1986, 2006
- Robert Katz, L’amour est plus froid que la mort. Une vie de Rainer Werner Fassbinder, París, Presses de la Renaissance, 1988
- Yann Lardeau, Rainer Werner Fassbinder, París, ed. de l’Étoile/Cahiers du cinéma, 1990
- Thomas Elsaesser, Rainer Werner Fassbinder. Un cinéaste d’Allemagne, Centre Pompidor, 2005
- Terrorisme, mythes et représentations. La RAF de Fassbinder aux T-shirts Prada-Meinhof, ensag de Thomas Elsaesser amb lo DVD del filme L’Allemagne en automne (1977-1978) , filme collectiu d’Alexander Kluge, Rainer Werner Fassbinder, Volker Schlöndorff, eda., ed. Tausend Augen, 2005
- Alban Lefranc, Attaques sur le chemin, le soir, dans la neige, Marselha / Montreal, Le Quartanier, 2005 (biografia fictiva de Fassbinder)
- Fassbinder l'explosif, dirigit per Denitza Bantcheva, CinémAction, Corlet ed. Diffusion, Arte éditions, 2005
- Fassbinder: retour sur le cinéaste allemand Axelle Ropert, ed: La bibliothèque du film 7 de març de 2012]


c: text/html

text:
Valmont (Sèina Maritima)
Valmont es una comuna francesa administrada per lo departament de la Sèina Maritima de la region de la Nauta Normandia.
Somari
Geografia[modificar | modificar la font]
La riu de la Valmont se flueix sus 13 km abans de se tirar en la Mange. Comuna del país de Caux
La rivière de la Valmont s'écoule sur 13 km avant de se jeter dans la Manche. Commune du pays de Caux
Comunas vesinas[modificar | modificar la font]
Istòria[modificar | modificar la font]
La municipalitat actuala es nascuda de la fusion de
- *Valmont e de Sant-Ouen-a lo-Bòsc l'an 1822,
Bèc-a los-Cauchois e Rouxmesnil l'an 1825.
La commune actuelle est née de la fusion de :
- Valmont et de Saint-Ouen-au-Bosc en 1822,
- Bec-aux-Cauchois et Rouxmesnil en 1825.

robotstxt: allowed

filter: keep


text:
Mesozoa
Los mesozoaris son d'animals marins parasitis de divèrses autres animals marins coma de cefalopòdes, platelmintes, nemertas, annelides, mollusques o equinodèrmes.
An pas que dos tipes de teissuts (pèrda del mesodèrma) e an pas de tube digestiu e de sistèma nervios. Sembla que sián de pèrdas segondàrias ligadas a la vida parasitària.
La situacion d'aqueste grop es fòrt incertana, e es benlèu polifiletica...
Classificacion[modificar | modificar la font]
Una cinquantena d'espècias en dos grops
- Rhombozoa
- Orthonectida


text:
Kamchatka
Kamchatka (en rus пoлyócTpoB KaMчáTka, poluóstrov Kamchatka) es una peninsula de 1 250 km de long en Asia, a l'extrèm èst de Russia, amb una superfícia de 472 300 km². Es banhada per l'Ocean Pacific a l'èst e per la mar d'Okhotsk a l'oèst. La fossa de las illas Kurils, amb una prigondor de 10 500 m, percor la còsta pacifica de la peninsula, contunhant en direccion sud, ribejant las illas Kurils.
La peninsula de Kamchatka ocupa la màger part del subjècte federal de Russia nomenat Krai de Kamchatka, resultat de la fusion en 2007 de l'oblast o província de Kamchatka amb l'okrug (districte) autònom dels Koriaks. El Krai de Kamchatka inclutz tanben una part del continent limitròf, en mai de las illas Komandorski e l'illa Karaginski. La majoritat dels 402 500 abitants son russes, mas lo pòble indigena son los koriaks, amb una popopulacion de 13 000 personas, e los itelmèn.


text:
Jennifer Warnes
Jennifer Jean Warnes (Seattle, 3 de març de 1947) es una cantaira, compositora e actritz americana. Comencèt sa carrièra tre 1968 mas coneguèt pas gaire de succès. Trabalhèt alara coma vocalista de Leonard Cohen. Capitèt de se far celèbra als Estats Units a partir de 1977 gràcias a sa cançon "Right Time of the Night". Lo succès internacional venguèt gràcias a de títols de bendas musicalas de films coma "Up Where We Belong" en 1982 de Officer and Gentleman, interpretada en duo amb Joe Cocker, e mai tard, en 1987, "(I've Had) The Time of My Life" del film Dirty Dancing cantada amb Bill Medley.
Discografia[modificar | modificar la font]
- I Can Remember Everything (1968)
- Seel Me, Feel Me, Touch Me, Heal Me (1969)
- Jennifer (1972)
- Jennifer Warnes (1976)
- Shot Through the Heart (1979)
- Famous Raincoat (1987)
- The Hunter (1992)
- The Well (2001)


text:
Magma
Lo magma es un materiau rocassós en fusion e non cristalizat que sa consisténcia es fluida o viscosa. Contèn tanben de gas volcanics en solucion e qu'es formada a partir de la fusion totala o parciala dau mantèu terrèstre. Es a l'origina dau volcanisme a la superficia terrèstre. D'efèct, lo magma remonta generalament vèrs la superficia en causa de sa densitat pus febla. Forma alora de sèrvas dins la litosfèra onte va subir una cristalizacion parciala o totala e un començament de desagatge. Se la pression o la coesion dei jaç geologics a l'entorn de la sèrva son pas sufisentas per lo contenir, lo magma va contuniar de remontar de lòng d'una chaminèia volcanica fins au volcan. Quand lo magma aganta la superficia, forma de produchs volcanics solids coma la lava o lei tefras.
La proprietat principala d'un magma es sa concentracion de silici que va influénciar la velocitat de remontada e la liberacion dei gas :
- un magma ultramafic a una concentracion de SiO2 inferiora a 45%. Aqueu tipe de magma es fòrça rar e fòrça fluid.
- un magma mafic a una concentracion de SiO2 inferiora a 52%. Aqueu tipe de magma es frequent dins lei zonas de dorsalas e de ponch cauds.
- un magma intermediari a una concentracion de SiO2 entre 52 e 64%.
- un magma felsic a una concentracion de SiO2 superiora a 64%. Aqueu tipe de magma es frequent dins lei zonas de subduccion.


text:
Chicago
Chicago qu'ei la mei grana ciutat de l'estat american d'Illinois. La soa populacion qu'èra estimada a 2 842 518 abitants, en 2005. Aquò que hè d'era la tresau ciutat mei poblada deu país après Nava York e Los Angeles.
La soa superfícia totau qu'ei de 606,2 km².
Qu'ei chafradaThe Windy City, la "Ciutat Ventosa".
Somari
Clima[modificar | modificar la font]
Lo clima de Chicago qu'ei continentau, tan vau díser qu'ei ua ciutat dab diferéncias de temperaturas extrèmas dab estius hèra cauds (dab temepraturas qui pujan de cap a 30 °C) e ivèrns extremament hreds (on la temperatura e pòt baishar de cap a -20 °C).
Que pòt nevar intensament e la nèu que pòt caperar ua importanta partida de la vila durant setmanas.
Avienguda[modificar | modificar la font]
L'Michigan Avenue qu'ei pròcha deu Lac Michigan e qu'ei la mei toristica e comerciala dab botigas de tot escantilh e mei que mei de gran luxe.
Gratacèu[modificar | modificar la font]
Chicago qu'ei considerada com un deus lòc de neishença deus gratacèus. Que possefdeish lo gratacèu mei haut deus Estat Units : la Tor Sears. Enter los mei famós que's pòt mentàver :
- La Tor Sears
- Lo Temple Maçonic
Monuments[modificar | modificar la font]
Aeropòrt[modificar | modificar la font]
- L'Aeropòrt Internacionau de O'Hare es un deus principaus deus Estats units.
Musèus[modificar | modificar la font]
- L'Institut d'Art de Chicago qu'amassa òbras qui comptan enter las meui famosas au monde, e mei que mei en pintrura francesa impressionista.
- Lo Museum Campus de Chicago dab lo Field Museum d'Istòria Naturala
Espòrts a Chicago[modificar | modificar la font]
Chicago que compta dab ua grana equipa de fotbòl american, los Chicago Bears e tanben dab ua famosa equipa de basquet : los Chicago Bulls. L'estadi deus Bears qu'ei lo monumentau Estadi deu Soldier Field.
Universitats a Chicago[modificar | modificar la font]
L'Universitat de Chicago qu'ei ua institucion privada e ua de las universitats màgers deu país. La cau pas con.hóner dab l'Universitat d'Illinois a Chicago. La DePaul University qu'ei la mei grana universitat catolica au monde e Chicago que compta tanben dab la Loyola University, l'universitat jesuista màger deus Estats Units.
Mejan de transpòrt[modificar | modificar la font]
Personalitats de Chicago[modificar | modificar la font]
- Hillary Rodham Clinton (nascuda a Chicago)
- Barack Obama
- Harrison Ford (nascut a Chicago)


text:
Bugnicourt
Bugnicourt es una comuna francesa del departament del Nòrd e de la region del Nòrd-Pas de Calais. .
Somari
Geografia[modificar | modificar la font]
Lo vilatge de BUGNICOURT se situa entre la vila de CAMBRAI (59) e de #DOTAR (59) sus la rota départementale RD643 (anciana RN43)
Brunémont, Arleux, Canten, Erchin, Villers-a lo-Tertre, Fressain, Aubigny-a lo-Bac son los pòbles limitrophes de BUGNICOURT
Le village de BUGNICOURT se situe entre la ville de CAMBRAI (59) et de DOUAI (59) sur la route départementale RD643 (ancienne RN43)
Brunémont, Arleux, Cantin, Erchin, Villers-au-Tertre, Fressain, Aubigny-au-Bac sont les villages limitrophes de BUGNICOURT


text:
Fritz Lang
Fritz Anton Christian Lang (Viena, 5 de decembre de 1890 – Los Angeles, 2 d'agost de 1976) èra un cineasta alemand d'origina austriaca.
Biografia[modificar | modificar la font]
Èra filh d'un celèbre arquitècte. Interromprèt los seus pròpris estudis d'arquitectura per s'insriure a l'Escòla de las Arts Graficas de Viena e mai tard de Munic.
Comencèt dins lo cinèma en 1909, a Brujas (Belgica). Tornèt a Viena aprèp de la declaracion de la guèrra, e s'enrotlèt dins l'armada austriaca.
En 1916 comencèt d'escriure scenari pels estúdios Universum Film AG (UFA) e trebalhèt coma realizador d'Hallblut (1919) e Las aranhas (1920), que foguèron plan recebuts. Suls scenari de la seuna femna Thea von Harbou filmèt Das Wandernde Bild (1920), Der Müde Tod (1921), Dr. Mabuse, der Spieler (1922), Spione (1927) e Das testament des dr. Mabuse (1933).
Se destacan Die Nibelungen (1924), Metropolis (1927), Frau im Mond (1929) e M – Eine Stadt sucht einen Mörder (1931).
Quand terminava lo filme Das testament des dr. Mabuse (1933) recebèt la prepausa de Joseph Goebbels per far carrièra a la direccion dels estúdios alemands UFA, mas Lang èra contra lo nazisme, e aquela meteissa nuòch deguèt fugir cap a França, daissant enrè gaireben tot çò qu'aviá i e tanben la seuna esposa Thea von Harbou, scenarista de fòrça dels seus filmes e mai pròcha de l'ideologia egemonica en Alemanha de l'epòca.
Un còp a París, filmèt Liliom (1934), mas anèt a Hollywood aquel meteis an se ligant amb la Metro-Goldwyn-Mayer, e comencèt una nòva estapa de la seuna carrièra que, estonablament, sostenguèt de la comunautat alemanda e lo dinamisme e l'exuberéncia d'Hollywood provoquèt coma una renaissença que pertòca sa forma de dirigir e la tematica de sos filmes. Atal, daissèt enrè la seunas anterioras obsessions esteticas, fruch de las experiéncias amb l’expressionisme e los arguments tipicament europèus. Coma s'èra una renaissença dins la seuna creacion coma dins lo domèni personal, Fritz Lang se trobèt pres dins aquela nòva societat plena de contrastes e de contradiccions que, d'un costat, èra lo refugi des perseguits del fascisme e del nazisme, e d'un autre costat viviá los efèctes d’una intolerància e de tensions especificas, al mens en esperit, dels mals que de forma tragica afectavan al Vièlh Continent.
Fruch d’aquela metamorfòsi sortiguèron de filmes fòrça celèbres coma, Rancho Notorius, que li serviguèt per introduire de variantas psicologicas en un genre alara a l'encòp elementari e fòrt coma lo western, Fury (1936), que conta un dels primièrs e mai vigoroses contra la pena de mòrt e la demagogia capabla de reütilizar e de ne far benefici los obscurs interèsses dels instintes pus basses de l’òme; Moonfleet, que mòstra la seuna insolita fascinacion per l’aventura a l'estat pur e per l’esperit infantil que travèrsa tot aquel filme, o The big heat (1953), obra mestresa totala e absoluda, pèira angulara del cinema negre e critica despietadosa de la corrupcion, institucionala e quotidiana, de la seuna patria d’adopcion.
Pasmens, la carrièra de Lang correspond pas, sul plan quantitatiu, amb aquela dels pars. Alunhat de l'esperit de competeticion que dominava a Hollywood, Lang donèt a cada projècte un dessenh e una estampa personala pròpria d’aquela d'un líder o, almens, dels realizators europèus que a partir de la fin dels ans cinquanta inventèron de fach lo concèpte e la realitat de çò que se nomena lo cinèma d’autor.
Aquò es la causa pas dicha de la raretat de sa filmografia, e mai d'una decepcion progressiva, que fin finala lo conduguèt a tornar cap a Euròpa e, ironicament, en Alemanha, onte acabèt la seuna carrièra amb dos filmes mens inspirats del doctor Mabuse, personatge clau dels seus primèrs grands succèsses.
A la fin dels ans 1950, en partida a causa del clima creat per las enquèstas del Comitat d'Activitats Antiamericanas e tanben per l'ofèrta d'un productor, tornèt a la Republica Federala d'Alemanha per filmar Der Tiger von Eschnapur (1958), Das Indische Grabmal (1959) e Die Tausend Augen des Dr. Mabuse (1960), lo seu darrièr filme.


text:
Trompeta marina
La trompeta marina qu'ei un instrument de musica de la familha de la còrdas hregadas. Qu'ei monocòrda, çò qui vòu qu'ei provesida pas sonque d'ua còrda. La soa caisha de resonància qu'a ua forma de pavalhon e qu'ei justament horadada au cap com se's tractasse d'un pavalhon d'instrument de coire com ua trompeta.
La resulta qu'ei justament un timbre de son pròche deu timbre deus instruments de coire. En mei d'aquò l'instrument qu'ei jogat en bèth har vibrar las nòtas armonicas naturaus de la còrdas qui bremban atau las armonicas produsidas per las trompetas naturaus (com ac èras las trompetas de las tempsadas barròcas).
L'instrument que deurè lo son nom de marina au hèit qui èra jogat per las sòrs dens certes convents aulòc de las vertaderas trompetas, quan e's considerava indecent que hemnas e podossen jogar d'un instrument de vent dab las loas bocas.


text:
Economia d'Eslovaquia
Eslovaquia a de grandas dificultats dins la transicion d'una economia socialista a una economia de mercat. Lo govèrn del primièr ministre Mikuláš Dzurinda faguèt de grands progrèsses entre los ans 2000 e 2004: las principalas privatizacions foguèron conclusas, lo sector bancari es actualament gaireben tot en mans estrangièras, e lo govèrn facilita l'inversion estrangièra.
Lo 1 de genièr de 2009 Eslovaquia adoptèt lo èuro en subsitutcion de la corona eslovaca. Après Eslovènia e los territòris correspondents a l'anciana Alemanha Orientala, es un dels primièrs territòris ex-comunistas a accedir a la zòna Èuro.
Integracion dins la zòna Èuro[modificar | modificar la font]
Los progrèsses economics d'Eslovaquia, dempuèi la siá creacion en 1993 foguèron considerablas, quand aquel país se separèt de la Republica Chèca, fòrça sceptics vesián fòrça complicada la siá subrevivença economica. La Republica Chèca aviá una posicion iniciala mai preparada en aculhir las indústrias principalas existentas en l'anciana Checoslovaquia e de mai la siá extension territoriala e populacion èra lo doble qu'Eslovaquia.
Los primièrs ans de l'independéncia eslovaca foguèron fòrça caotics, entre 1993 e 1998 se caracterizèt per èsser una epòca de grandas privatizacions e de creacion d'una classa empresariala nacionala, qu'acabèt amb una grèu crisi bancària, la resolucion que n'aguèt un naut còst per las arcas del país.
A comptar de 1998 s'instaurèron de mesuras de contraròtle de la despensa publica e politicas d'atraccion a l'inversion estrangièra mejançant estimulacions que comprenián de mesuras fiscalas, qu'en lo domeni de las intradas supausèt l'entratge d'un tipe unic d'impòst d'un 19% qu'aumentèt l'incentiu per far de negòcis e amendriguèt lo evasion fiscala. Lo nòu sistèma fiscal arribèt a èsser fòrça atractiu per investisseires estrangièrs, un dels mai favorables en tota Euròpa. S'establiguèron tanben de politicas laboralas mai favorablas als entrepreneires, ajudas dirèctas als investisseires, al que s'apondiá l'existéncia d'una man d'òbra qualificada e bon mercat. Amb totas aquelas mesuras, Eslovaquia se convertiguèt en una destinacion fòrça atractiua per investisseires estrangièrs, fins a se li autregèt en 2006 lo títol «tigre economic d'Euròpa Centrala».
L'adesion a la Union Europèa se produsiguèt lo 1 de mai de 2004, amassa amb d'autres nòus païses (Republica Chèca, Polonha, Ongria, Eslovènia, Estònia, Lituània e Letònia, Malta e Chipre. Dempuèi la siá incorporacion, Eslovaquia foguèt un dels païses de la zòna que mai creissèt durant lo primièr decènni del sègle XXI. En 2007 Eslovaquia foguèt lo segond país de l'Union Europèa, solament per darrièr de Letònia, l'economia que n'aguèt una màger creissença. En los sieus ans d'apertenença a l'Union Europèa , Eslovaquia realizèt esfòrces per se constituir coma participant de la zòna èuro, amb lo compliment dels critèris d'accès dins la zòna èuro e la siá definitiva adopcion de l'Èuro en 2009.
Sas principals produchs d'exportacion son veïculs, maquinas e equipaments electrics, metals, produchs quimics e minerals, e plastics.


text:
Carrèla
Una carrèla es una maquina simple que consistís en una ròda amb una gòrja o mai, per que passa una còrda o un cable e qu'es mobil a l'entorn d'un axe central.[1] Las carrèlas s'utilizan per cambiar la direccion d'una fòrça, per amplificar una fòrça, o per a transmètre lo moviment de rotacion a d'autras carrèlas, podent variar la velocitat angulara que caduna vira.
Somari
Istòria[modificar | modificar la font]
Coma dins lo cas de las autras maquinas simplas, la descobèrta de la carrèla e la seuna adopcion dins la vida quotidiana de l'èsser uman benlèu ven de la preïstòria. Dins l'antiquitat s'utilizava coma dispositius d'elevacion de cargas, que se podián combinar tanben amb los plans clinats. Las maquinas simplas s'utilizavan sobretot per las grandas òbras de construccion de l'edat antica, encara que qualques exemples coma per las piramidis Egipcianas s'utilizèt ni de ròdas nimai de carrèlas, perque los Egipcians dispausavan pas d'aquelas aisinas per la construccion.[2]
En practica, las carrèlas poirián aver èsser desvolupadas a partir de l'experiéncia en l'usatge de las còrdas passadas per las brancas dels arbres. Las mai ancianas que coneissèm datan del sègle XIII AbC venent d'Assiria, las aplicacions èran de carrèlas d'una gòrja que seviguèron per posar l'aiga.[3][4] Existisson de referéncia de l'usatge de carrèlas coma una invencion vèrs 700 AbC[5]
Per la pròva escricha de l'usatge de carrèlas coma aisina, avèm la formulacion de la teoria de la carrèla atribuida a qualques referéncias d'Arquites de Tarent, pasmens, [6] aquel recuelh de referéncias considèra pas lo grèc coma autor de l'invencion.
L'usatge de la ròda per d'aplicacions mecanicas diferan de las mai tradicionalas (carris, torns, eca...) perque lo seu principi es de translatar de cargas amb un minim de frotament apareguèt en Mesopotamia al sègle XVI AbC. Utilizant de ròdas, la resisténcia se limita a aquela qu'oferís l'axe de ròtlament a la rotacion amb una carga determinada. Dins aquels contexte, se conéis pas lo moment que se generalizèt l'usatge de carrèlas de còrdas coma aisina per levar de cargas.[7]
L'explicacion del principi del palanc dins las proposicions d'Arquimedes provoquèt un fòrt vam e se difusèran las aplicacions de las maquinas simplas. Un exemple que met en practica lo quite Arquimedes se pòt trobar dins lo libre de Plutarc, nomenat La vida de Marcèl, escrich en 75. Aquel libre, tracta del general Roman Marc Claudi Marcèl III, que prenguèt Siracusa pendent la Segonda Guèrra Punica e que foguèt parcialament responsable de l'assassinat d'Arquimedes, que contribuiguèt fòrça a la defensa de la ciutat, construiguent de maquinas militaras que servisson per rebutar las atacas. Dins una partida del libre, se conta cossí lo rei Ieron II faguèt encalar una nau de la seuna armada e desfièt Arquimedes de la mòure.[8] Encara que l'invent de les politges compostes s'atribueixen a Arquimedes, també es troben descrites al text Mec. Prob. 18 d'Aristòtil.
Arquimedes, en mai, va creèt un dispositiu elevador,[9] essent lo primer exemple d'usatge de carrèlas en elevadors documentat, que tanben foguèt untilizat a l'Edat Mejana per mòure de cargas verticalament.
Sistèmes de transmission linària[modificar | modificar la font]
Se caracterizan per l'usatge de còrdas (que pòdon èsser tanben fials o cables) que transmeton la fòrça linària aplicada a una carga mejans una o mai carrèlas per tirar la carga. Aqueles sistèmas accomplisson de tascas puntualas e intermitantas de levatge e de manòbra per levar de cargas e l'installacion pòt èsser permanenta (com pels poses) o ben temporària (per exemple per las òbras).
Eficacitat mecanica d'una carrèla[modificar | modificar la font]
Una carrèla (o un sistèma de carrèlas) pòt aver diferents usatges. Una aplicacion imediata consistís a poder desplaçar una carga dins un sens diferent d'aquela de l'aplicacion de la fòrça. Pasmens, es tanben possible de desmultiplicar la fòrça de levatge jogant sul desplaçament diferencial dels elements que compausan lo sstèma. Lo principi, fòrça simple, s'explica per la conservacion del trabalh dins un sistèma (levat los de frotaments). Quand la carga es desplaçada d'una distància , lo trabalh fornit per la desplaçar es egal a . Es necessàriament egal al trabalh de la fòrça aplicada a l'autre extrémitat de la còrda. Atal, se l'autre extremitat auriá estat desplaçada de (diferent de ), la fòrça aplicada verifica siá
Lo rapòrt
es nomenat rapòrt de demultiplicacion. La concepcion d'un sistèma de carrèlas visa simplament a aumentar mai possible aquel rapòrt, en multiplicant la longor de còrda necessari per desplaçar lo punt d'aplicacion de la carga.
Una autra explicacion utiliza la mecanica estatica per observar que la carga aplicada.
Carrèla simples[modificar | modificar la font]
Existís fòça biaias d'utilizar las carrèlas.
Carrèla simpla d'una gòrja fixa[modificar | modificar la font]
Lo biais mai simple d'utilizar una carrèla é de l'ancorar dins un supòrt, penjar un pes en un tèrme de la còrda, e tirar l'un autre tèrme per auçar lo pes.
Una carrèla simple fixa produtz cap d'avantatge mecanic: la fòrça que se deu aplicar es la meteissa que s'auriá demandat per auçar l'objècte sens la carrèla. La carrèla, pasmens, permet d'aplicar a la fòrça una direccion mai aisida.
Un bon exemple de l'utilizacion d'una carrèla d'una grja fixa es aquela dels poses, que la fòrça umana sufís per levar la carga d'un ferrat.
Carrèla d'una gòrja simpla mobila[modificar | modificar la font]
Une autre biais d'utilizar una carrèla es de la fixar a la carga, de fixar una extremitat de la còrda al supòrt e de tirar amb l'autre extremitat, per desplaçar a l'encòp la carrèla e la carga.
La carrèla d'una gòrja mobila permet de mermar la fòrça necessària al desplaçament de mitat (lo punt d'ancroratge suportant l'autre mitat), mas demanda un desplaçament de l'extremitat de còrda tirada pel doble de la distància del desplaçament de la carga.
Carrèlas compausadas[modificar | modificar la font]
En practica, mai s'utiliza de carrèlas, mens lo sistèma es eficient. Aquò se deu a la friccion del sistèma als luòcs que se fa lo contacte entre los cables e la carrèla e tanben a la friccion deguda a la rotacion del mecanisme a l'entorn d'un supòrt.
Un dels avantatges de las carrèlas compausadas suls autres tipes de mecanismes d'elevacion es que cada carrèla se sotmet a las meteissas tensions e fòrças, de biais que se pòt dessenhar eficaçament aquel que pòt suportar l'aparelh aisidament. D'autres tipes de sistèmes (que pòdon combinar de carrèlas amb de palans e d'autres sistèma) pòdon demandar diferents e mai complicadas combinasons de cables e dessenhs de carrèla, segon la posicion d'aquela dins lo sistèma.
Sistèmas de transmission continua[modificar | modificar la font]
I a mai sovent doas carrèlas e una coreja (e a vegada un codòl tendeire). Lo dessenh de la carrèla depend de la coreja utilizada. Amb una coreja còrba, la carrèla es una simpla ròda amb de redonds sul perfil (per mantenir la coreja). Amb una coreja plana, la carrèla a una (o mai) gòrja(s), çò que merma lo limpament. E amb una coreja sincròna, qu'es dentada, la coreja es tanben dentada. Las carrèlas per corejas sincrònas pòdon se presenter sens o amb un (o dos) braç(ces) per mantenir la coreja.
Vejatz tanben[modificar | modificar la font]
Referéncias[modificar | modificar la font]
- ↑ DeCusa (es)Maquinaria en construcción; ed: ceac; 2000
- ↑ Rasmussen (en)How was the Great Pyramid built; Rasmussen Finn [pdf]
- ↑ Rihll (en)Mechanics; T.E. Rihll; 2004 [1]
- ↑ Chant (en)The Pre-industrial Cities and Technology; Chant Colin; 1999; resumit
- ↑ (en)Studies in ancient technology; Robert James Forbes; Resumit
- ↑ Huffman (en)Archytas of Tarentum; Carl A. Huffman; resumit
- ↑ Ascensores-domingo>(ca)Història de l'ascensor; ed:Ascensores Domingo [2]
- ↑ Gamow (en)George Gamow; The great physicists from Galileo to Einstein; ISBN 0486257673; ed:Dover; 1961
- ↑ (en) Step savers for millions;Popular mechanics; 5 juny 2011


text:
849
Cronologia mensuala:
Gen - Feb - Mar - Abr - Mai - Junh
Julh - Ago - Set - Oct - Nov - Dec
Cronologias tematicas:
Literatura - Musica - Sciéncia - Espòrt
Aquesta pagina concernís l'an 849 del calendièr gregorian.
Eveniments[modificar | modificar la font]
Occitània[modificar | modificar la font]
França[modificar | modificar la font]
Francia Occidentala[modificar | modificar la font]
Represa de la guèrra còntra Bretanha. Lo rèi Carles cridèt lo còmte Lambert II de Nantas e li fisèt la Marcha de Bretanha per aparar la region còntra leis incursions bretonas.
Euròpa[modificar | modificar la font]
Asia[modificar | modificar la font]
Califat Abbassida[modificar | modificar la font]
Arrestacion e execucion dau generau turc Itakh al-Khazari que son poder èra vengut una menaça per lo califa Al-Mutawakkil.
Reiaume de Pagan[modificar | modificar la font]
Annada retenguda per la fondacion dau reiaume de Pagan.


text:
Hector Berlioz
Louis Hector Berlioz (La Côte-Saint-André, l'11 de deceme de 1803- París, lo 8 de març de 1869) que ho un compositor francés d'estil Romantic, mei que mei conegut per la soa Sinfonia fantastica de 1830 e la Gran Messa deus Morts (Requiem) de 1837. Que compausè tanben los opèras Los Troians e Benvenuto Cellini. Qu'èra egaument un gran aimador de literatura, critic, e escrivan. A despart deu son estil, qu'ei la soa quita personalitat e la soa vita qui son a còps considerats com « romantics ».
Berlioz que vadó dens ua familha borgesa deu Daufinat on avó lo parat d'arrecéber ua educacion musicau a partir de l'etat de 12 ans. Lo son pair qu'èra mètge e qu'auré volut que lo son hilh e seguisse lo medish camin. Que'u mandè estudiar a París a partir de 1821 (aus 18 ans) mes Berlioz, alavetz entosiasmat per l'univèrs de l'opèra e pauc interessat per la medecina que's causí de seguir definitivament la via de la musica.
Ua de las soas purmèras òbras interpretadas que ho la soa Messe Solennelle. A partir de 1826 qu'estudiè au Conservatòri de París dab Jean-François Lesueur com professor de composicion. Berlioz que's presentè mantuas vegadas au Prèmi de Roma dinc a l'obtiéner fin finau en 1830 qui'u autrejava ua pension per 5 annadas.
En 1827 que vadó amorós de Harriet Smithson, la soa futura molhèr, en la bèth véder au teatre ad interpretar Ophelia dens Hamlet de William Shakespeare au Teatre de L'Odéon. Que ho tanben la debuta d'ua passion de las granas per l'òbra de Shakespeare.
Enter 1831 e 1832 que viatgè en Italia com ac exigiva l'autrejament deu Prèmi de Roma.
A partir de 1830 que comencè a tribalhar suber la soa Sinfonia fantastica e que he la coneishença de Franz Liszt qui vadore un gran amic e qui transcrivore la Sinfonia entau piano. La Sinfonia qu'ei ligada a la soa passion entà Smithson. La purmèra de la Sinfonia fantastica que ho un gran eveniment o arrecotín las custòdias de París. Quauques dias arron Berlioz qu'avó l'escadença d'estar formalament presentat a Harriet Smithson e que l'esposè estant Franz Liszt un deus temoenhs. Aqueth maridatge non ho pas benastrós e los espós qu'acabèn per desseparà's ; Berlioz que comencè ua relacion dab ua cantadora aperada Marie Recio e qui esposore arron la mort de la soa prumèra molhèr.
En 1834 Niccolò Paganini que comandè a Berlioz ua òbra entà jogar un alto Stradivari que vienèva d'aquesir ; Berlioz que compausè alavetz Harold en Italia ; decebut per la part tròp petitat consecrada a l'alto dens aquesta òbra qui ei ua sinfonia, Paganini non la voló pas interpretar. En l'audir, totun, qu'exprimè ua admiracion extrèma de cap a Berlioz e que'u auherí 20 000 francs entà marcar lo son respècte.
En 1836 Berlioz que conegó ua mauescaduda dab lo son opèra Benvenuto Cellini e tanben quauques dificultats economicas. A partir de 1842 que comencè a viatjar per Euròpa en tot publicar, en 1844 un Tractat d'orquestracion.
En 1864 que ho decorat de la Legion d'Aunor.


text:
Estadi Tolosenc
L' Estadi Tolosenc (en francés Stade toulousain) es un club occitan de rugbi de XV de la vila de Tolosa. Lo club foguèt 19 còps campion de França: 1912, 1922, 1923, 1924, 1926, 1927, 1947,1985, 1986, 1989, 1994, 1995, 1996, 1997, 1999, 2001, 2008, 2011 e 2012.
Es estat tanben 4 còps venceire de la Heineken Cup (campion d'Euròpa): 1996, 2003, 2005 e 2010.
Jòga pel moment dins la primièra division francesa professionala de rugbi de XV : Top 14.
Somari
- 1 Lo palmarès
- 2 Istòria
- 3 Competicions màgers
- 4 Las personalitats del club
- 5 Estructuras del club
- 6 Bibliografia
- 7 Documents audiovisuals
- 8 Vejatz tanben
- 9 Ligams extèrnes
- 10 Ligams videografics
- 11 Nòtas & referéncias
Lo palmarès[modificar | modificar la font]
Es estat tanben finalista del Campionat de França en 1903 (amb lo nom de SOE Tolosencs), 1909, 1921, 1969, 1980, 1991, 2003, 2006, 2011 e 2012
Es mièg-finalista del campionat dempuèi 1994, çò es 19 còps adereng, seria actuala e rècord europèu.
Ganhèt tot parièr la Copa d'Euròpa de rugbi en 1996, 2003, 2005 e 2010.
Ganhèt lo Challenge Yves du Manoir (competicion de màger importància entre clubs exagonals, organizada entre 1934 e 1996, venguda puèi " Copa de França " entre 1997 e 2000, " Copa de la Liga " de 2001 a 2003, " Challenge Sud-Ràdio " en 2003, per n'acabar ara competicion reservada a las escòlas de rugbi e patronada per lo Racing Club de France vengut puèi en 2001 lo Racing Métro 92, de París) en 1934, 1988, 1993, 1995, 1998, n'èssent lo finalista en 1971 e 1984.
D'autras victòrias de notar son las de 1946, 1947 e 1984 dins fu la Copa de França de rugbi (competicion anciana que se disputèt entre 1943 e 1951, puèi de 1984 a 1986, per se fondre fin finala aprèp n'èsser estada nomenada " Copa de França-Trofèu Yves du Manoir " dins la " Copa de la Liga " çai-sus mencionada...), finalista en 1949 e 1985, e la tanben dispareguda Copa de l'Esperança en 1916 (competicion creada pendent la Primièra Guèrra Mondiala, entre 1915 e 1919 per remplaçar lo campionat mas que sos títols son pas considerats oficials per la Federacion Francesa de Rugbi (FFR).
E la cal pas cap confondre amb lo Challenge de l'Esperança , competicion creada en 1953 per ambedós clubs occitans de Tula , lo SCT o Sporting Club tulista e lo TOEC, çò es lo Tolosa Olimpic Emplegats Club, lo club dels emplegats de la comuna a la debuta e que lo grand segonda linha occitan, nascut a L'Isla de Baish, en Gasconha, n'Elias Cester, ne foguèt lo jogaire mai famós e emblematic..., reservada ara als clubs de Federala 1, tresena division del rugbi exagonal, darrièr las doas divisions professionalas que son lo Top 14 e la Pro D2...), finalista en 1917.
Obtenguèt enfins lo Trofèu dels Campions en 2001.
Istòria[modificar | modificar la font]
citacions[modificar | modificar la font]
Competicions màgers[modificar | modificar la font]
Bloquièr de Brennus[modificar | modificar la font]
Heineken Cup[modificar | modificar la font]
Autras competicions[modificar | modificar la font]
Las personalitats del club[modificar | modificar la font]
Jogaires màgers[modificar | modificar la font]
Entrainaires màgers[modificar | modificar la font]
Dirigents màgers[modificar | modificar la font]
autras personalitats[modificar | modificar la font]
Estructuras del club[modificar | modificar la font]
Installacions e patrimòni[modificar | modificar la font]
Dempuèi 1982, l'Estadi Tolosenc joga a domicili dins l'Estadi Ernest Wallon que se situa dins lo quartièr dels Sèt Denièrs près de Blanhac al Nòrd Oèst de Tolosa. Ofrís 19 500 plaças.
L'equipa jogava al Prada dels filtres fins a que, en 1907, lo president Ernest Wallon decide de balhar una ensencha al club amb l'Estadi dels Ponts Bessons.
Per las encontras grandas l'Estadi joga sovent a l'Stadium de Tolosa.
la formacion[modificar | modificar la font]
Bibliografia[modificar | modificar la font]
istòria de l'Estadi Tolosenc[modificar | modificar la font]
istòria del rugbi[modificar | modificar la font]
Documents audiovisuals[modificar | modificar la font]
- Jacques-Alain Raynaud: 100 ans de finales, caisseta VHS (Blanc e negre & color, 115'), INA, distribucion Fox Video, 1993 (en francés)
- Jean Abeilhou, Jean-Paul Cazeneuve & Marc Guillaume: Stade toulousain: 3 ans de règne :
- I / Stade toulousain: 1994, la belle année ;
- II / Et de 12...: Brennus en rouge et noir ;
- III / 1996, année de légende...,
- Jean Abeilhou, Jean-Paul Cazeneuve & Marc Guillaume: Stade toulousain: 3 ans de règne :
cofret de 3 caissetas VHS, edicions France 3 Sud, 1996 (id)
- Gérard Fournie: Les maîtres du jeu: Quatorzième titre de champion pour le Stade toulousain, caisseta VHS, id 1997 (id)
- France 3 Sud: Stade toulousain 1999: 15 du siècle, caisseta VHS, edicions Montparnasse, id 1999 (id)
Vejatz tanben[modificar | modificar la font]
Ligams extèrnes[modificar | modificar la font]
- Sit oficial Estadi Tolosenc...
- Sit associacion Estadi Tolosenc... rugbi
- Sit Suportaire de STADE TOULOUSAIN a París - 16ème Homme TOULOUSAINS 2 PARIS
Ligams videografics[modificar | modificar la font]
-
- sus YouTube... mai de 3270 documents subre l' Estadi Tolosenc en picar coma clau stade toulousain


text:
Colomièrs
Colomèrs[1][2], dins lo parlar local qu'es d'occitan gascon tolosan, (Colomiers en francés e Colomièrs en occitan lengadocian) es una comuna d'Occitània (Gasconha) del departament francés de la Nauta Garona (Miègjorn-Pirenèus).
Somari
Geografia[modificar | modificar la font]
Istòria[modificar | modificar la font]
Administracion[modificar | modificar la font]
Demografia[modificar | modificar la font]
Luòcs e monuments[modificar | modificar la font]
Personalitats ligadas amb la comuna[modificar | modificar la font]
Véser tanben[modificar | modificar la font]
Ligams extèrnes[modificar | modificar la font]
Nòtas[modificar | modificar la font]
- ↑ Patrici Pojada, Repertòri toponimic de las comunas de la region Miègjorn-Pirenèus, Nouvelles Éditions Loubatières, 2009, ISBN 978-2-86266-573-3
- ↑ Sit Toponimia occitana


text:
Cisjordania
Cisjordania es lo territòri de l'Orient Mejan localizat sus la riba occidentala de Jordan, delimitat a l'èst per Jordan e la Mar Mòrta, e a l'oèst per la linha verda, la linha del cessament al fuòc que separa lo territòri de l'Estat d'Israèl. Lo territòri de Cisjordania es administrat per Israèl, mas governat coma una nacion autonòma per l'Autoritat Palestiniana..
Denominacions[modificar | modificar la font]
Etimologicament, Cisjordania designa la region d'« aqueste costat (cis-), de fach, l'occidental, de Jordan » (en oposicion a Transjordania, que significa « l'autre costat, l'oriental, de Jordan »). En anglés s'utiliza lo tèrme de West Bank, « la Riba de l'Oèst ». En Israèl, lo govèrn e la majoritat dels israelians an adoptat la denominacion יהודה ושומרון Yehudà ve Shomrón (Juda e Samària), en referéncia als territòris biblics dels dos reialmes eissits de l'esquisma entre Judèa (amb per capitala Jerusalèm) e Israèl (amb per capitala Samària). Una minorita dels israelians (mas la majoritat dels mejans de comunicacion) utilizan en ebrieu הגדה המערבית, haGadà haMa'aravit, o haGadà, o, la Riba Occidentala (de Jordan). En arabi, la segonda lenga oficiala de l'Estat d'Israèl, s'utiliza sovent فلسطين, = Filastina, o Palestina, malgrat que designa tanben tot lo territòri entre Jordan e la mar Mediterranèa.
Israèl e Cisjordania[modificar | modificar la font]
En acòrdi amb la decision de las Nacions Unidas del 29 de novembre de 1947, se ratifiquèt la particion de Palestina en dos Estats independents, un Estat josieu e un Estat arabi; l'arabi deuriá èsser localizat a la region de Cisjordania. Pasmens, los païses arabis rebutèron lo plan de particion, e declarèron la guèrra a l'Estat israelian. L'armistici de 1949 metèt fin a la guèrra, e l'airal de Cisjordania dintrèt de facto dins l'Estat de Jordania. En 1950, Jordania temptèt d'annexar de jure Cisjordania, çò que seriá pas reconegut per cap de país. Aprèp la Guèrra dels Sièis Jorns de 1967, Israèl prenguèt aquel territòri. A l'ora d'ara l'administra jos un regim militar. Jordania renoncièt al territòri cisjordanian oficialament en 1988.
Durant los 19 ans del govèrn jordanian, èra pas autorizat pels josieus de visitar los luòcs biblics, alara qu'èran considerats coma la breçòla de l'istòria josieva.
Lo fach qu'aquel territòri siá considerat pels josieus coma l'antica Patria del Pòble d'Israèl incita que, aprèp la Guèrra dels Sièis Jorns, fòrça israelians volguèron tornar bastir las ciutats biblicas de Bet-El, Shilon, Betleèm, Ebron, etc., e atal, amb lo consentiment tacit del govèrn, i construiguèron nòus pòblaments amb de noms biblics originals.
Los israelians considèran aquel territòri coma territòri "disputat", perque existissiá pas coma entitat nacionala independenta abans la Guèrra dels Sièis Jorns, mas coma un territòri que Jordania aviá annexat unilateralament en 1949 mas, los palestinians lo considèran coma territòri "ocupat", adjectiu que tanben es utilizat per las Nacions Unidas. Se faguèt un desmantelament parcial de qualques pòblacion israelianas en 2006 seguent los plans de patz internacionals. La construccion d'un mur qu'isòla de pòblacions (que Israèl justifica per motius de securitat contra los atemptats terroristas) rendèt encara piègers las relacions mutualas.
Vilas e govèrn[modificar | modificar la font]
La principala vila palestiniana de Cisjordania es Jerusalèm Èst, es lo centre cultural, religiós e toristic de Cisjordania. Las autras vilas importantas son Betelèm, Ebron, Jerico, Ramla, Nablos, Tul Karem, Yenin e Kalkila.
En mai de las vilas palestinianas, existisson en Cisjordania mai de 200 pòblaments israelians; quatre d'aqueles foguèron desmantelats seguent lo plan de retirada unilateral israelian. La populacion del territòri es de 2,1 milions d'abitants, que 235 000 a Jerusalèm Èst, 140 000 a Hebron e 116 000 a Nablos. Dins los pòblaments israelians vivon 400 000 abitants, benlèu la mitat a Jerusalèm Èst, seccion annexada per Israèl en 1981.
Emai lo territòri siá administrat per Israèl, a un còs de govèrn pròpri, l'Autoritat Palestiniana de Cisjordania e de la Listra de Gaza, que contraròtla 40% del territòri. La majoritat de la populacion es aràbia;


text:
Sent Sepieri
Sent Sepieri (Saint-Exupéry-les-Roches en francés) z-es 'na comuna de Lemosin (Occitània) situada dins lo País d'Ussèl ; z-es administrada pel departament de Corresa e la region de Lemosin.
Somari
Lòcs e monuments[modificar | modificar la font]
Geografia[modificar | modificar la font]
Istòria[modificar | modificar la font]
Administracion[modificar | modificar la font]
Demografia[modificar | modificar la font]
Luòcs e monuments[modificar | modificar la font]
Personalitats ligadas amb la comuna[modificar | modificar la font]
Vejatz tanben[modificar | modificar la font]
Ligams extèrnes[modificar | modificar la font]
Nòtas[modificar | modificar la font]
Modèl:Portal Lemosin (Occitània)


text:
Jan-Pèire Tennevin.
L'Astrado n° 44
Lou decor à la jardiniero
de Nino Martinent-Savidan
Camin crousa
de Felipe Blanchet
Marsiho, tras li siècle
de Gabriéu Cassin
UNO o DE lengo d'O
pèr Jean Lafitte e Guilhem Pépin
Ié disien Cèio e Marto, dos santo à l'ounour
Couleicioun Lenga d’Oc.
Ièu savo una chançon.
pèr Parlarem en Vivarés
«La Pounchudo
Cercle Langue d’Oc
La Targo
pèr L’Escolo de la Targo
Beatritz de Mongalvanh
pèr Reinat Toscano
154
Camin crousa
de Felipe Blanchet
Lis Edicioun de L’Harmattan nous assabènton que lou recuei de nouvello de Felipe Blanchet, «Camin crousa», es toujour dispounible dins sa couleicioun Textes régionaux.
Ié caupon, dins aquest recuei, 23 nouvello coume Lou pescaié de lume, Li sànti lentiho, lis Hung e li zautreh, Lou pastre soulitàri , Think different etc. Fai mestié de se n’en servi pèr faire travaia lis escoulan(o) dins li cous de prouvençau.
Poudès coumanda pèr la telaragno (www.editions-harmattan.fr), pèr voste libraire o en coupiant e remandant is Editions de L’Harmattan lou bon eici :
1121625