text:
Sèt (Genèsi)
Dins lo libre de la Genèsi de la Torà, Sèt (en ebrieu שֵׁת, en arabi شيث [Shith]) es lo tresen filh nomenat d'Adam e Èva, concebut aprèp lo murtre d'Abèl per Caín. Sèt nasquèt quand Adam aviá 130 ans e visquèt 912 ans.
Somari
Genèsi[modificar | modificar la font]
- Adam coneguèt encara sa femna; enfantèt un filh, e lo nomenèt Sèt, perque, diguèt, Dieu me donèt un autre filh a la plaça d'Abèl, que Caín aviá tuat. Sèt aguèt tanben un filh, e lo nomenèt d'Enòch. Es alara que se comencèt d'invocar lo nom de l'Eternal. (4:25-26)
- Adam, edat de cent trenta ans, engendrant un filh de sa semblança, segon son imatge, e li donèt lo nom de Sèt. (5:3)
- Sèt, edat de cent cinc ans, engendrèt Enòch. Sèt visquèt, aprèp la naissénça d'Enòch, uèit cents sèt ans ; e engendrèt de filhs e filhas. Totes los jorns de Sèt èran de nòu cents dotze ans; puèi moriguèt.(5:6-8)
Linhada dels Patriarcas[modificar | modificar la font]
Es doncas dins la linhada dels patriarcas biblics, d'Adam a Abraam, en passant per Noè (l'aujòl de totes los òmes aprèp lo Deluvi), e pels crestians fins a Jèsus en passant pel rei Dàvid segon la genealogia donada al començament de l'Evangèli de Luc (3-38).
Judaïsme[modificar | modificar la font]
Rachi parla de Sèt coma l'aujòl de Noè, e doncas de tota l'umanitat. Segon lo Zoar (1:36b), Sèt es l'« aujòl de totas las generacions dels Tsadiqs [los Justes]».
Pilars dels filhs de Sèt[modificar | modificar la font]
Flavi Josèp, istorian Roman del sègle I, afirma que de descendents de Sèt construiguèron los Pilars dels filhs de Sèt, dos pilars gigants ont èran escrichas totas las descobèrtas anticas sus la sciéncia o las invencions, e subretot l'astronomia. Al sègle XVIII, William Whiston traduguèt Flavi Josèp en anglés a, aprèp divèrses estudis en istòria anciana, pensava que Josèp assimilèt Sèt a Senusret, un rei mitic d'Egipte que bastiguèt de pilars enòrmes.
Dins l'islam[modificar | modificar la font]
Amb Adam, Noè e Enòch (o Idris), Sèt (en arabi شيث [Shîth]) es considerat coma un dels quatre profètas « sirians » antediluvians[1],[2]. Es lo filh d'Adam e d'Èva coma dins la Torà, mas dins la tradicion musulmana, Adam lo causiguèt explicitament coma son successor a la fin de sa vida (segon Ibn Ishaq). Abu Dhar conta que Sèt tornèt prene las responsabilitats de son paire mòrt. Sèt que succediguèt son filh Anoush, Enoch o Enòsh), puèi Qinan (Kenan), e Mahlabeel (Mahalaleel u Mahalalel). Segon Ibn Kathir[3], Abu Dhar conta que lo profèta de l'islam Maomet diguèt « Allà faguèt descendre cent e quatre santas escrituras, cinquanta d'aquelas èra subre Sèt »[4].
Gnosticisme[modificar | modificar la font]
Sèt es una de las principalas figuras mitologicas d'un dels principals corrents del gnosticisme, nomenat gnosticisme setian.
Nòtas e referéncias[modificar | modificar la font]
- ↑ (en)The Qur'an: an encyclopedia, Oliver Leaman, Taylor & Francis, 2006,p. 288
- ↑ (en)Mecca and Eden: ritual, relics, and territory in Islam, Brannon M. Wheeler, University of Chicago Press, 2006, p. 113
- ↑ (fr)Histoires des prophètes, Ibn Kathir, éd. Darussalam, p. 18
- ↑ (en) The Foundations of Living Faiths: An Introduction to Comparative Religion p. 364 Haridas Bhattacharyya, Motilal Banarsidass Publ., 1994.


c: text/html

text:
Aulnay-sur-Mauldre
Aulnay-sur-Mauldre es una comuna francesa, situada dins lo departament d'Yvelines e la region d'Illa de França.
Somari
Geografia[modificar | modificar la font]
La municipalitat de Aulnay-sus-Mauldre s'estend en la vallée de la Mauldre a 30 m d'altitud aperaquí, a 6 km aperaquí al sud de la Seine.
Las municipalitats limitrophes son Nézel al nòrd, Aubergenville al nòrd-es, Bazemont a l'èst, Maule al sud e La Falaise a l'oèst.
La commune d'Aulnay-sur-Mauldre s'étend dans la vallée de la Mauldre à 30 m d'altitude environ, à 6 km environ au sud de la Seine.
Les communes limitrophes sont Nézel au nord, Aubergenville au nord-est, Bazemont à l'est, Maule au sud et La Falaise à l'ouest.
Comunas vesinas[modificar | modificar la font]
Istòria[modificar | modificar la font]
Luòc ocupat dempuèi la préhistoire (vestigis del paléolithique).
Territòri ligat al domeni reial en 1204. La parròquia dépendait alavetz del capítol de La nòstra-Madama de París (cossí aquela de Épône).
1867 : installacion, per Émile Larnaude, d'una fabrica a papièr en un ancian molin sus la Mauldre.
Site occupé dès la préhistoire (vestiges du paléolithique).
Territoire rattaché au domaine royal en 1204. La paroisse dépendait alors du chapitre de Notre-Dame de Paris (comme celle d'Épône).
1867 : installation, par Émile Larnaude, d'une usine à papier dans un ancien moulin sur la Mauldre.

robotstxt: allowed

filter: keep


text:
La Sorbona
La Sorbona (La Sorbonne) es un establiment public d'ensenhament superior, ara divisit en doas universitats (Universitat de París III e IV). Se tròba al centre de París, dins lo Vn arrondiment, davant lo licèu Louis Le Grand e lo Collègi de França, prèp del Panteon, de las Universitats (París I, II, V, VI) e del Jardin del Luxemborg.
Foguèt fondada en 1257 per Robert de Sorbon amb l'intencion de facilitar l'ensenhament de la teologia pels escolans paures. Tres sègles aprèp venguèt un espaci privilegiat pels debats de la facultat de teologia e aguèt un ròtle important dins las querèlas religiosas del país, contra los jesuistas al segle XVI e contra los jansenistas al segle XVII.
Dins las salas de classa, bastidas de nòu entre 1885 e 1901, s'ensenha ara subretot umanitats, istòria, geografia, drech e lengas.
En 1968 foguèt l'epicentre del mai de 68


text:
Alfred Moquin Tandon
Alfred Moquin-Tandon (Montpelhièr, 7 de mai de 1804 - París, 15 d'abril de 1863), foguèt un erudit occitan, a l'encòp botanista, mètge, filològ e escrivan.
Biografia[modificar | modificar la font]
Alfred Moquin Tandon nasquèt a Montpelhièr en 1804 dins una familha borguesa. L'interès per la lenga d'òc èra ja plan present dins la familha que Alfred èra lo felen de l'escrivan clapassièr August Tandon. Comencèt a trabalhar per la familha coma copista e caissièr dans l'ostal de comèrci Moquin Tandon e companhiá. Estudièt las sciéncias puèi, subretot amb lo botanista Michel Félix Dunal (1789-1856) e obtenguèt lo títol de doctor es sciéncias lo 9 de decembre de 1826, a mai tard lo 18 d'agost de 1828 venguèt doctor en medecina. Foguèt professor de zoologia a l'Atenèu de Marselha entre 1829 e 1830 e puèi professor d'istòria naturala a la Facultat de sciéncias de Tolosa de 1833 a 1838 e mai professor de botanica dins aquela meteissa facultat de 1838 a 1852 (èra director del jardin botanic dempuèi 1834). Finalament, laissèt sas foncions a Tolosa per anar a París ont ocupèt la cadièra d'istòria naturala medicala a la Facultat de Medecina tre 1853. Collaborèt regularament a l'Armanac Provençau.
Òbras[modificar | modificar la font]
- Carya Magalonensis (1836)
Ligams extèrnes[modificar | modificar la font]
- Poèmas en occitan de Moquin Tandon en çò de J.F. Brun
- Carya Magalonensis a google books
- Éléments de zoologie médicale, contenant la description des animaux utiles à la médecine et des espèces nuisibles à l'homme a gallica.fr (1862, 2a ed.)
- Éléments de botanique médicale, contenant la description des végétaux utiles à la médecine et des espèces nuisibles à l'homme a gallica.fr (1861)
- Le monde de la mer jol pseudonim d'Alfred Frédol a gallica.fr (1865)


text:
688
Cronologia mensuala:
Gen - Feb - Mar - Abr - Mai - Junh
Julh - Ago - Set - Oct - Nov - Dec
Cronologias tematicas:
Literatura - Musica - Sciéncia - Espòrt
Aquesta pagina concernís l'an 688 del calendièr gregorian.
Eveniments[modificar | modificar la font]
Occitània[modificar | modificar la font]
França[modificar | modificar la font]
Euròpa[modificar | modificar la font]
Wessex[modificar | modificar la font]
Après solament tres annadas de rèine, abdicacion dau rèi Caedwalla (685-688) que quitèt leis Illas Britanicas per anar en romavatge a Roma. Foguèt remplaçat per un cosin alunchat dich Ine (688-726).


text:
Se comparam lo rondèu gascon "Jan de La Rèula", verdadèr imne tradicionau de la vila de La Rèula, dens l'Entre Duas Mars, en Nòrd-Gasconha, dab la cançon catalana "Jan del Riu", qu'ei hèra temptant de véde'i ua relacion de filiacion. Lo títou de la cançon gascona qu'ei estat adaptat en catalan e las paraulas cambiadas, totun lo ritme de rondèu gascon qu'ei estat conservat e la melodia que's dèisha arreconéisher enqüèra.
Jan de La Rèula (Nòrd-Gasconha):
Jan de la Rèula, mon amic,
A quala òra son las marèias ?
Aquesta nuit, a mijanuit,
A tota òra de la nuit!
Jan de la Rèula, mon amic,
Ah que ta fama es mau cohada !
Mena-me-la, te la coh'rèi,
A l'ombreta dau perseguèir !
Que vse'n presenti unha auta version tà balhà'vs ua idèa de las formas que pòt préner l'aire. Aquera version, interpretada per un parelh biarnés, qu'ei presentada com tradicionau biarnés e qu'ei hèra diferenta de la d'abans.
E adara,aquiu qu'avetz la cançon Jan del Riu, ua cançon tradicionau de Catalonha. La parentat de l'aire dab lo nòste rondèu Jan de la Rèula qu'ei evidenta. Que n 'ei ua version en mòde major en lòc de minor. Lo títou qu'ei estat adaptat, lo "de la Rèula", shens significacion per un catalan, qu'ei estat arrevirat en... del Riu! E las paraulas qu'estón completament reescriutas.
Jan del Riu és arribat
amb un pot de confitura;
Jan del Riu és arribat
amb un pot de raïmat.
N'ha portat un violon
per fer ballar les minyones,
N'ha portat un violon
per fer saltar los minyons.
Jan del Riu és arribat
amb una carga de monines;
Jan del Riu és arribat
amb una carga d'escarbats.
Jan del Riu és arribat
amb una bóta de vi ranci;
Jan del Riu és arribat
amb una bóta de moscat.
Ua auta version en catalan, mensh dialectau aquera:


text:
Jura (montanha)
Jura es una cadena de montanha d'Euròpa situada long de la frontièra entra França e Soïssa. Se caracteriza per una forma de creissant s'estendent sus mai de 340 km entre Zuric e Voreppe, seguissent la corbura de l'arc alpenc. Culminant a 1 720 m d'altitud al suc de crêt de la Neige, lo massís ten un clima rude de tipe semicontinental a montanhòl, malgrat son altitud modèsta e sa posicion geografica. Sa geologia complèxa ne fa un modèl de referéncia dins nombrosas disciplinas geologicas e son nom foguèt a l'origina de la denominacion del periòde geologic de Jurassic.


text:
11/11/11. Ager gran part des societats ath long dera Tèrra èren illusionades e capvirades per ua senzilha data… Lhocaria respècte eth Sorteig Extraordinàri dera ONCE coma se cada numerò siguesse un tresòr. Eth concèrt acustic de mobils ath madeish temps per tot eth planeta coma era Orquesta Simfonica de Viena. Maridatges a modelhons en sud-est asiatic. Eth barratge ath pas de persones en piramides d’Egipte coma era de Keops (Giza). Enquia laguens de cent ans non tornarà a auer ua diada damb es sies madeishes chifres. Qué pensaràn de nosati alavetz?
En ua classe d’istòria un professor, o mès lèu un ordinador, –segontes coma evolucionen es temps- dicte: “En an 2011, eth mon ère immers en ua crisi economica; molti païsi deth nòrd d’Africa acabauen damb es regims autoritàris; un terratrem en Japon hege caplheuar era bastissa dera prumèra poténcia asiatica; milions de joeni gessien tath carrèr entà reivindicar es sòns drets, eren coneishudi coma es indignadi; e en Espanha, era banda terrorista ETA abandonèc era violéncia.”
“Professor, professor –o ordinador, ordinador-, per qué passauen totes aqueres causes?” pregunte un alumne desvelhat. Era taïna des mainatges non cambie damb eth pas deth temps. “Açò requerís ua responsa molt endrabada” contèste er educador. “Era clau ges dera velocitat en que se mó eth mon”. Massa rapid entà era majoria de politics e dirigents. Un ritme que cada còp ei mès estaridor e aclapador, entrant atau en ua espirau sense gessuda. A on mos portarà? “Vosati j’ac sabetz coma acabe. Ac estudièrem era setmana anterior”.
12/11/11. Era Tèrra torne ara sua aigüera. Es problemes an tornat a aparéisher ena memòria dera gent. Bèri pocs s’an het rics. Molti d’auti son cada còp mès praubi. Es Cesars an mantiengut ath poble entretengut. Queden molti ahèrs que resolver encara en 2011. Mès j’auem eth següent acte programat en Coliseum. S’apròpen es eleccions e eth sable deth escenari encara ei caud.


text:
Heugon
Heugon es una comuna francesa, situada dins lo departament d'Orne e la region de la Bassa Normandia.
Somari
Geografia[modificar | modificar la font]
Comunas vesinas[modificar | modificar la font]
Istòria[modificar | modificar la font]
En 1840, Heugon (693 abitants l'an 1836) absorbeix la municipalitat del Douet-Artus (123 abitants)[1] a l'oèst de lo sieu territòri.
En 1840, Heugon (693 habitants en 1836) absorbe la commune du Douet-Artus (123 habitants)[2] à l'ouest de son territoire.
Administracion[modificar | modificar la font]
Demografia[modificar | modificar la font]
Luòcs e monuments[modificar | modificar la font]
Personalitats ligadas amb la comuna[modificar | modificar la font]
Véser tanben[modificar | modificar la font]
Ligams extèrnes[modificar | modificar la font]
Nòtas[modificar | modificar la font]
- ↑ Font : Des villages de Cassini aux communes d'aujourd'hui, « {{{titre}}} », {{{annada}}}, Escòla des las Hautas Estudis en Sciéncias Socialas (EHESS). Consultat lo 30 d'octòbre 2010
- ↑ Font : Des villages de Cassini aux communes d'aujourd'hui, « Notice communale - Heugon », {{{annada}}}, Escòla des las Hautas Estudis en Sciéncias Socialas (EHESS). Consultat lo 30 octobre 2010


text:
Isis
Isis (en version grèga, en egipcian èra Aset) es la diva de la maternitat e la fertilitat en Egipte antica. Es una divinitat de la vida, de la mòrt e de la renaissença.
A la debuta, èra una diva de la reialtat. Mai tard, èra considerada coma la diva dels marins.
Isis èra la filha de Nut, diva del cèl, e de Seb, dieu de la tèrra. Se maridèt amb Osiris, son fraire e lo paire de son filh Òrus. Osiris foguèt assassinat per son fraire Set mas Isis repetacèt son còs e faguèt nàisser aital Òrus a Khemnis, un estanh. Isis èra tanben la maire de Min.


text:
La dinamica economia de Turquia es una barreja d'un sector agricòla tradicional, que representa 35% dels emplecs, e una industria modèrna. Lo país a un sector privat fòrt e en desvolopament rapid; totun l'estat a una fòrta participacion dins l'industria basica, las bancas, lo transpòrt e las telecomunicacions[1].
Lo principal sector industrial es lo textil e de vestiari, que representa 1/3 dels emplecs industrials. Lo sector afronta la concurréncia internacionala e los sistèmas de quòtas. Malgrat aiçò, d'autres sectors, coma lo de l'automobila e lo de l'electronica, cresquèron en importància dins las exportacions turcas[1].


text:
Maria Callas
Maria Callas (Nòva York, 2 de decembre de 1923- Paris, 16 de setembre de 1977) foguèt una de las cantairas (soprano)d'opèra mai famosas del mond; éra coneguda coma "la divina".
Nascuda en Nòva Yòrk (EE UU), mas d'origina grèga, debutèt en l'opèra en 1938 e foguèt dins actiu fins a 1974.
Maria èra dotat d'una votz fòrça poderosa e vasta, gran actritz e amb un grand talent artistic. Revisquèt lo bel cant e foguèt una de las paucas sopranos que trionfèron amb l'opèra Norma. Autras capitadas foguèron Medea, La traviata e Tosca.
Protagonizèt la pellicula Medea de Pier Paolo Pasolini en 1969
En la siá vida privada, mantenguèt una relacion amb lo milionari grèc Aristóteles Onassis.
Morisses en París d'un atac cardíaco.


text:
Arriance
Arriance es una comuna francesa, situada dins lo departament de Mosèla e la region de Lorena.
Somari
Geografia[modificar | modificar la font]
Comunas vesinas[modificar | modificar la font]
Istòria[modificar | modificar la font]
- Anciennement "Argentha", Mencionat l'an 1121.
- Levava de doas distincions : aquela del abbaye de Sant-Pierre e aquela de la familha de Varsberg.
- Cedit a la França en 1718.
- Anciennement "Argentha", mentionné en 1121.
- Relevait de deux seigneuries : celle de l'abbaye de Saint-Pierre et celle de la famille de Varsberg.
- Cédé à la France en 1718.


text:
464
Cronologia mensuala:
Gen - Feb - Mar - Abr - Mai - Junh
Julh - Ago - Set - Oct - Nov - Dec
Cronologias tematicas:
Literatura - Musica - Sciéncia - Espòrt
Aquesta pagina concernís l'an 464 del calendièr gregorian.
Eveniments[modificar | modificar la font]
Occitània[modificar | modificar la font]
França[modificar | modificar la font]
Euròpa[modificar | modificar la font]
Asia[modificar | modificar la font]
Empèri Sassanida[modificar | modificar la font]
Començament d'una famina fòrça importanta que va durar fins a 471.


text:
Regim de Pétain
Lo regim de Pétain foguèt lo regim politic autoritari d'extrèma drecha de l'estat francés, dirigit pel marescal Philippe Pétain, acantonat especialament al sud de l'estat francés e dins las colònias francesas, e que durèt entre junh de 1940 e agost de 1944, fins a la retirada de l'armada alemanda. Lo sèti d'aquela dictatura foguèt impausat dins la vila de Vichèi.
Somari
Denominacions[modificar | modificar la font]
La designacion oficiala d'aquel regim èra la d'Estat Francés (État Français). Aquel regim es nomenat dins l'us internacional amb las expressions inadeqüatas de Govèrn de Vichèi* o Regim de Vichèi* o França de Vichèi* perque es dins la vila de Vichèi que se trobava lo sèti del govèrn (l'avián transferit de París cap a Bordèu en 1940, puèi cap a Vichèi). Ça que la Vichèi causiguèt pas jamai d'albergar aquel regim e mai ne foguèt pas la capitala oficiala, que restava París en teoria.
Territòri[modificar | modificar la font]
En teoria, lo regim de Pétain s'aplicava a tot l'estat francés metropolitan, levat Alsàcia-Lorena que los nazis l'avián estacada directament a l'administracion alemanda. Après la desfacha militara francesa de 1940 davant los alemands, e fins en 1942, la França metropolitana se dividiguèt en doas zonas:
- Una "Zona Ocupada" al nòrd, sota ocupacion militara alemanda e sota administracion civila del regim de Pétain, pasmens lo poder nazi i fasiá çò que voliá e se superpausava al regim de Pétain.
- Una pretenduda "Zona Liura" al sud, sota administracion pus dirècta del regim de Pétain (cal precisar que correspondiá pas precisament amb los limits d'Occitània).
L'11 de novembre de 1942, l'armanda alemanda ocupèt militarament la "Zona Liura" e aquò permetèt al regim de Pétain d'exercir una administracion civila un pauc pus unida dins l'estat francés, tot essent afeblit.
Las colònias francesas apertenián al regim de Pétain al començament, mas pauc a cha pauc passèron del costat de las Fòrças Francesas Liuras dirigidas per Charles De Gaulle.
Eveniments e cronologia[modificar | modificar la font]
Après l'armistici signat amb l'Alemanha nazi en junh de 1940, lo marescal Philippe Pétain formèt lo denomenat Govèrn collaboracionista francés, que coma son nom indica, va collaborar amb lo regim nazi, qu'ocupèt militarament París, lo nòrd e tota la còsta atlantica de França: aquò èra la "Zona Ocupada". La zona sud restava sota l'administracion dirècta del regim de Pétain e se sonava la "Zona Liura" (cal precisar que correspondiá pas precisament amb los limits d'Occitània). Mas l'11 de novembre de 1942 l'armada alemanda ocupèt la "Zona Liura" per de rasons estrategicas, tot en manténer lo regim de Pétain per l'administracion correnta, e ansin s'acabèt la biparticion del territòri francés. L'armada italiana aviá ocupat las zonas frontalièras alpencas e Niça, de 1940 a 1943, puèi i daissèt la plaça a l'armada alemanda en 1943.
La capitala de fach del regim de Pétain s'èra establida dins la "Zona Liura", a Vichèi, sens qu'aquela vila o aguèsse demandat. Vichèi èra una sosprefectura d'Alèir, situada al centre de l'estat francés, al còr de la region istorica de Borbonés e en Occitània.
Lo regim de Pétain se liguèt estrechament amb la Gestapo e los SS, deportant mai de 70 000 josieus a de camps de concentracion dins diferents païses d'Euròpa e envièt 650 000 trabalhadors (entre volontaris e forçats) en Alemanha coma ajuda a l'esfòrç de guèrra alemand. Pr'aquò, la durada d'aquel govèrn anèt pas enlà de la preséncia de las tropas alemandas en França e sa dissolucion, en 1944, entraïnèt la condemnacion a mòrt de Pétain, commutada après en pena a perpetuitat pel general Charles de Gaulle, e Pétain moriguèt presonièr a l'illa d'Yeu en 1951.
La question occitana sota Pétain[modificar | modificar la font]
Lo regim de Pétain impausava una ideologia passadista que se focalizava subre las tradicions e la ruralitat, consideradas coma las basas d'un òrdre autoritari. Dins aquela vision, Pétain pensava que l'occitan, que lo concebiá el coma una lenga del passat e de la campanha, podiá participar a aquela ideologia. Aital lo regim autorizèt un ensenhament timid e opcional de l'occitan (dich "provençal") dins las escòlas, mas amb de mejans fòrça modèstes e sens cap de volontat de desvolopament lingüistic modèrne. En tot cas, una part de l'administracion pétainista foguèt ostila a aquelas mesuras e frenèt coma poguèt las possibilitats de corses d'occitan. Lo movement occitan (classicistas e mistralencs mesclats) foguèt dividit davant aquela situacion:
- Una part dels occitanistas critiquèt l'autoritarisme pétainista e sostenguèt o participèt a la Resisténcia, coma per exemple Carles Camprós, Marcèl Fèlix Castanh e Robèrt Lafont.
- Una granda part foguèt fòrça passiva, coma o èra la majoritat de la populacion.
- Enfin, una part sostenguèt lo regim de Pétain e la collaboracion: foguèt lo cas especialament del felibre Carles Maurràs qu'èra conegut per son òbra ideologica d'extrèma drecha al servici del nacionalisme francés dempuèi lo començament del sègle XX; tanben foguèt lo cas de Loís Alibèrt, que son accion politica aguèt un impacte plan pichon en tot cas. Totes dos foguèron jutjats e empresonats après la Liberacion.
Après la Liberacion, los principals movements occitanistas, coma lo Felibritge e lo novèl Institut d'Estudis Occitans (fondat en 1945), condemnèron oficialalament lo pétainisme.
Lo movement occitanista a publicat d'estudis istorics per explicar aquel periòde sombre. Especialament:
- LAFONT Robèrt (1974) La revendication occitane, coll. L’Histoire vivante, París: Flammarion, p. 252 253
- MARTÈL Felip (2001) = MARTEL Philippe, “Le mouvement occitan pendant la Seconde Guerre Mondiale ou le temps de la grande tentation”, Lengas 50, 2001: 15-57
- Dorsièr dins La Setmana en 2000, n° 265, p. 4-5


text:
771
Cronologia mensuala:
Gen - Feb - Mar - Abr - Mai - Junh
Julh - Ago - Set - Oct - Nov - Dec
Cronologias tematicas:
Literatura - Musica - Sciéncia - Espòrt
Aquesta pagina concernís l'an 771 del calendièr gregorian.
Eveniments[modificar | modificar la font]
Occitània[modificar | modificar la font]
França[modificar | modificar la font]
Euròpa[modificar | modificar la font]
Empèri Bizantin[modificar | modificar la font]
Après l'ataca de 770, incursion novèla deis Arabis dins l'Empèri onte capturèron un nombre important de presoniers.
America[modificar | modificar la font]
Calakmul[modificar | modificar la font]
Una estèla indica l'existéncia d'un rèi dich B'olon K'awiil dins la ciutat.


text:
Craincourt
Craincourt es una comuna francesa, situada dins lo departament de Mosèla e la region de Lorena.
Somari
Geografia[modificar | modificar la font]
Comunas vesinas[modificar | modificar la font]
Istòria[modificar | modificar la font]
- Vilatge del ban de Delme, mai tard de la distincion de Nomeny, amb castèl fòrt dévasté pendent la guèrra de Trenta ans.
- Importantas destruccions l'an 1914/18.
- Village du ban de Delme, plus tard de la seigneurie de Nomeny, avec château fort dévasté pendant la guerre de Trente ans.
- Importantes destructions en 1914/18.


text:
José de Anchieta
José de Anchieta Llarena (n. en 1534, m. en 1597) foguèt un paire jesuista espanhòl, escrivan e poèta que trabalhèt en Brasil durant lo sègle XVI. Anchieta arribèt en Brasil lo 13 de junh de 1553, e foguèt lo fondador de la vila de São Paulo lo 25 de genièr de 1554. Estudièt la lenga principala dels amerindians brasilièrs en l'epòca, lo tupi, e tanben compausèt de poèmas religiós en aquesta lenga. Escriguèt tanben en espanhòl, portugués e latin.
Foguèt beatificat pel papa Joan Pau II en 1980 e canonizado en 2014 pel papa Francés I.


text:
Aguesta categoria englòbe totes es webs qu'agen contenguts en quinsevolh variant dialectau dera lengua occitana sus es mieis de comunicacion. Es planes multilingües sus es mieis de comunicacion, son acceptades se an informacion relevanta en occitan. Es planes que hèsquen referéncia a quinsevolh tematica relacionada damb es mejans de comunicacion en era Tèrra Occitana mès que non siguen redactades en occitan an d'anar ena categoria dera sua respectiva lengua.
sitis 4
Editions Vistedit
Entrepresa de premsa que publica un setmanièr d'informacion dempuèi 1995, La Setmana, e 2 revistas pels mainatges : Plumalhon e Papagai. Albums, s'abonar, botica.
OccitaNet
L'occitan, la lenga, la cultura e.ç.a. sus lo malhum.
Radio Occitania
Era radio occitana neshuda en Tolosa dedicada a era promocion dera lengua e dera cultura occitana.
Ràdio Lenga d'Oc
Ràdio occitana de Montpelhièr.
Aguesta categoria en autes lengues: 89
Darrera actualitzacion:Octobre 5, 2016 at 10:35:07 UTC
Mieis de comunicacion
Léser
Referéncia
Regionau
Societat
Espòrts
All Languages
Arts e cultura
Economia e empresa
Informàtica e Internet


text:
Guinèa Bissau
La Guinèa de Bissau (sovent acorchada Guinèa Bissau) es un país de l'oèst de l'Africa que confronta Senegal al nòrd, e Guinèa a l'èst e al sud. A l'oèst es bordat per l'Ocean Atlantic.
Lo gentilici es bissauguinean -ana.
Somari
Istòria[modificar | modificar la font]
Periòde precoloniau[modificar | modificar la font]
Coma per leis autrei país d'Africa de l'Oèst alunchats de la vau de Nigèr, l'istòria anciana de Guinèa Bissau es quasi desconeguda avans l'arribada dei premiers navegaires portugués dins lo corrent dau sègle XV. Au sègle XVII, establiguèron plusors comptadors (Cacheu, Farim, Bissau e Ziguinchor) lòng dau litorau destinats a la tracha negriera.
Dins lei tèrras interioras, un reiaume mandingue dich Gabo, probablament fondat a la fin dau sègle XIII, dominèt la region a l'èst dau rio Geba. Sa capitala èra installada a Kansala. Au sègle XVIII, de nomadas peuls s'installèron dins lei regions perifericas avans de s'infiltrar dins lei regions centralas onte venguèron dominants en 1867.
Periòde coloniau[modificar | modificar la font]
Leis establiments portugués de Guinèa Bissau foguèt administrats per la colonia dau Cap Verd fins a 1941. En 1886, un acòrd ambé França permetèt de fixar lei frontieras e lo comptador de Ziguinchor foguèt vendut a París. La conquista dei regions interioras foguèt pas totjorn aisada car se lei caps peuls acceptèron la dominacion portuguesa sensa dificultat, lei tribüs maritimas refusèron e deguèron èsser somésas per fòrça. Durant aqueu periòde, Portugal s'interessèt subretot a l'esplecha dei ressorsas dau país e pauc a son desvolopament.
En 1956, lo Capverdian Amilcar Cabral fondèt lo Partit African per l'Independéncia de Guinèa e dau Cap Verd (PAIGC), d'inspiracion comunista. Trobèt de sostèns entre lei tribüs animistas dau litorau mai se turtèt a l'ostilitat dei Peuls e dau poder coloniau. En 1963, inicièt la lucha armada entraïnant, maugrat son assassinat en 1972, una lònga guèrra d'independéncia que durèt fins a la Revolucion Portuguesa de 1974.
La Guinèa Bissau independenta[modificar | modificar la font]
Lo periòde Vieira[modificar | modificar la font]
Après lo reversament de la dictatura portuguesa, Guinèa Bissau e lo Cap Verd obtenguèron rapidament son independéncia (lo 26 d'aost de 1974). Luis Cabral, fraire d'Amilcar, ne'n venguèt lo premier president e donèt una orientacion comunista au país. Assaièt tanben d'unificar lo Cap Verd e Guinèa Bissau. Pasmens, foguèt reversat en 1980 per son Premier Ministre Bernardo João Vieira qu'èra ostil a l'union entre lei doas ancianei colonias. Vieira mantenguèt la natura autoritari dau regime mai s'alunchèt dau marxisme-leninisme a partir de 1986.
Après la fin de la Guèrra Freja, foguèt obligat de liberalizar lo regime. Ganhèt just just lei premiereis eleccions liuras organizadas en 1994. Quatre ans pus tard, intrèt en conflicte ambé son cap d'estat-major, lo generau Ansumane Mané, que se mutinèt entraïnant una guèrra civila e la fugida de 200 000 abitants. Après un acòrd de patz, Vieira foguèt reversat per Mané en mai de 1999. Lo poder foguèt pasmens rapidament rendut ai civius e d'eleccions permetèron a l'oposicion de prendre la direccion dau país en genier de 2000 ambé l'eleccion de Kumba Ialá. Dins aquò, lo govèrn demorèt feble e foguèt la buta de divèrsei temptativas de còp d'estat (lo generau Mané i trobèt la mòrt en novembre de 2000). Finalament, en setembre de 2003, l'armada prenguèt dirèctament lo poder.
En 2004, d'eleccions veguèron la victòria dau PAIGC e lo retorn de Bernardo João Vieira. Mau capitèt de redreiçar la situacion economica e de tensions l'opausèron ai partits d'oposicion e ais oficiers superiors de l'armada. En 2009, foguèt sospichat de l'assassinat de Batista Tagmé Na Waié, cap de l'estat-major, e foguèt a son torn executat.
Guinèa Bissau dempuei 2009[modificar | modificar la font]
Dempuei la mòrt de Vieira, lo país conoís una instabilitat cronica e un desvolopament inquietant de la criminalitat organizada (trafec de dròga entre l'America dau Sud e Euròpa) e de la corrupcion. En 2012, lei militars interrompèron l'eleccion presidenciala amb un còp d'estat e portèron lo generau Antonio Indjai a la tèsta de Guinèa Bissau. Après de negociacions, l'armada acceptèt de restituir lo poder ai civius. En 2014, d'eleccions permetèron la reformacion d'un govèrn civiu sota la susvelhança dei fòrças armadas.
Politica[modificar | modificar la font]
Guinèa Bissau es una republica parlamentària, amb una Assemblada Nacionala Populara pluripartidaria, e tanben un president que son elegits per votacion populara. Lo president nomena lo primièr ministre après una consulta amb los partits de l'Assemblada. Lo poder es actualament al Partit African per l'Independéncia de Guinèa e Cap Verd (PAIGC). Lo president Malam Bacai Sanhá, elegit en 2012, es mòrt lo 9 de genièr de 2012. Lo president per interim Raimundo Pereira deu organizar d'eleccions abans 90 jorns.
Geografia[modificar | modificar la font]
A una superfícia de 36 120 km² e una populacion de 1 611 000 abitants, l'an 2009[1]. La capitala es Bissau.
Aqueste pichon país tropical es format de tèrras bassas: lo punt culminant se tròba pas qu'a 300 m d'altitud. L'interior es una savana, e la còsta a paluns. La sason de las pluèjas altèrna amb de periòdes de vents cauds e secs provenent de Sahara. A l'intrada de l'estuari dels rius de Geba e Corubal s'estend l'archipèla dels Bijagós.
Lo clima de Guinèa Bissau es calent durant tot l'an e i a pauca variacion de temperatura: la mejana annala es 26,3 °C. La mejana annala de pluèjas es 2024 mm.
Economia[modificar | modificar la font]
De veire: Economia de Guinèa Bissau.
Guinèa-Bissau es un dels païses pus paures del monde.
Cultura[modificar | modificar la font]
La musica de Guinèa-Bissau aperten pel general al gumbe, genre musical de natura polirritmica, lo que es l'exportacion musicala mai considerabla. Malgrat aiçò, l'inestabilitat de la societat e lo relativament pichon desvolopament del meteis an fach que lo gumbe e d'autres genres associats ajan pas atengut transcender las frontièras e arribar a las grandas audiéncias.


text:
Leopard II
Lo carri Leopard II es un carri de combat principau de tresena generacion alemand. Desvolopat dins l'encastre de la Guèrra Freja entre 1970 e 1977, intrèt en servici au sen de l'armada alemanda en 1979 per remplaçar lo Leopard I. Conoguèt rapidament un succès a l'exportacion e uneis armadas de l'OTAN o d'Euròpa l'adoptèron. Sèt versions principalas son estadas desvolopadas dau Leopard 2A1 fins au Leopard 2A7.
Participèt a la Segonda Guèrra d'Afganistan au sen dei fòrças canadianas e danesas coma sostèn d'infantariá gràcias a sa poissança de fuòc. Franc de quauquei degalhs menors, conoguèt gaire de dificultats en causa de la manca d'armaments anticarri pron poderós per menaçar son blindatge au sen de la guerilha afgana.


text:
Villes et mairies de l'Arrondissement de Prignitz (070)
Liste des communes
Wittenberge
Ville de Wittenberge, localité de l'Allemagne de 18 000 habitants.
La mairie de Wittenberge a une adresse e-mail et un site Internet.
Pritzwalk
Ville de Pritzwalk, localité de l'Allemagne de 12 000 habitants.
La mairie de Pritzwalk a une adresse e-mail et un site Internet.
Perleberg
Ville de Perleberg, localité de l'Allemagne de 12 000 habitants.
La mairie de Perleberg a une adresse e-mail et un site Internet.
Karstädt
Ville de Karstädt, localité de l'Allemagne de 6 300 habitants.
La mairie de Karstädt a une adresse e-mail et un site Internet.
Groß Pankow (Prignitz)
Ville de Groß Pankow (Prignitz), localité de l'Allemagne de 4 100 habitants.
La mairie de Groß Pankow (Prignitz) a une adresse e-mail et un site Internet.
Plattenburg
Ville de Plattenburg, localité de l'Allemagne de 3 700 habitants.
La mairie de Plattenburg a une adresse e-mail et un site Internet.
Gumtow
Ville de Gumtow, localité de l'Allemagne de 3 600 habitants.
La mairie de Gumtow a une adresse e-mail et un site Internet.
Putlitz
Ville de Putlitz, localité de l'Allemagne de 2 700 habitants.
La mairie de Putlitz a une adresse e-mail et un site Internet.
Bad Wilsnack
Ville de Bad Wilsnack, localité de l'Allemagne de 2 600 habitants.
La mairie de Bad Wilsnack a une adresse e-mail et un site Internet.
Lenzen (Elbe)
Ville de Lenzen (Elbe), localité de l'Allemagne de 2 300 habitants.
La mairie de Lenzen (Elbe) a une adresse e-mail et un site Internet.
Meyenburg
Ville de Meyenburg, localité de l'Allemagne de 2 300 habitants.
La mairie de Meyenburg a une adresse e-mail et un site Internet.
Breese
Village de Breese, localité de l'Allemagne de 1 500 habitants.
La mairie de Breese a une adresse e-mail et un site Internet.
Weisen
Village de Weisen, localité de l'Allemagne de 1 000 habitants.
La mairie de Weisen a une adresse e-mail et un site Internet.
Lanz
Village de Lanz, localité de l'Allemagne de -1 000 habitants.
La mairie de Lanz a une adresse e-mail et un site Internet.
Cumlosen
Village de Cumlosen, localité de l'Allemagne de -1 000 habitants.
La mairie de Cumlosen a une adresse e-mail et un site Internet.
Berge
Village de Berge, localité de l'Allemagne de -1 000 habitants.
La mairie de Berge a une adresse e-mail et un site Internet.
Marienfließ
Village de Marienfließ, localité de l'Allemagne de -1 000 habitants.
La mairie de Marienfließ a une adresse e-mail et un site Internet.
Legde/Quitzöbel
Village de Legde/Quitzöbel, localité de l'Allemagne de -1 000 habitants.
La mairie de Legde/Quitzöbel a une adresse e-mail et un site Internet.


text:
788
Cronologia mensuala:
Gen - Feb - Mar - Abr - Mai - Junh
Julh - Ago - Set - Oct - Nov - Dec
Cronologias tematicas:
Literatura - Musica - Sciéncia - Espòrt
Aquesta pagina concernís l'an 788 del calendièr gregorian.
Eveniments[modificar | modificar la font]
Occitània[modificar | modificar la font]
França[modificar | modificar la font]
Euròpa[modificar | modificar la font]
Empèri Bizantin[modificar | modificar la font]
Maridatge de Constantin VI e de Maria d'Amnia.
Asia[modificar | modificar la font]
Califat Abbassida[modificar | modificar la font]
Revòuta dei partisans deis Alides de la region de Tabaristan au sud de la Mar Caspiana. L'insureccion foguèt vencuda e son iniciator assassinat après una faussa ceremònia de reconcialicion organizada a Bagdad. Pasmens, un de sei caps, Idris, capitèt de s'enfugir vèrs Magrèb onte recebèt un acuèlh favorable de part dei tribüs localas. En Egipte, se debanèt una autra insureccion importanta entraïnada per leis impòsts destinats a l'armada africana dau Califat. D'un biais generau, totei lei províncias africanas s'agitèron dins lo corrent de l'annada.


text:
Vingt-Hanaps
Vingt-Hanaps es una comuna francesa, situada dins lo departament d'Orne e la region de la Bassa Normandia.
Somari
Geografia[modificar | modificar la font]
Comunas vesinas[modificar | modificar la font]
Istòria[modificar | modificar la font]
En 1820, Vint-Hanaps (313 abitants l'an 1821) absorbeix Feugerets (198 abitants)[3], a l'oèst de lo sieu territòri.
En 1820, Vingt-Hanaps (313 habitants en 1821) absorbe Feugerets (198 habitants)[3], à l'ouest de son territoire.
Administracion[modificar | modificar la font]
Demografia[modificar | modificar la font]
Luòcs e monuments[modificar | modificar la font]
Personalitats ligadas amb la comuna[modificar | modificar la font]
Véser tanben[modificar | modificar la font]
Ligams extèrnes[modificar | modificar la font]
Nòtas[modificar | modificar la font]
- ↑ {{{Títol}}}
- ↑ Géoportail (IGN), couche « Limites Administratives » activée
- ↑ 3,0 3,1 Font : Des villages de Cassini aux communes d'aujourd'hui, « {{{titre}}} », {{{annada}}}, Escòla des las Hautas Estudis en Sciéncias Socialas (EHESS). Consultat lo 27 de genièr 2010 e ficha ligada (Feugerets) Error de citacion : Invalid
tag; name "EHESS" defined multiple times with different content


text:
Tawantinsuyu
Lo Tawantinsuyu (País deus quate quarts en quíchoa, conegut tanben com l'Empèri deu Incas) o Empèri Inca qu'ei un ancian empèri de la cordilhera deus Andes qui èra gavidat per una dinastia monarquica (nomada Inca) desempusih la ciutat de Cuzco.
A partir d'aquesta capitala quate linhas imaginàrias que divisaban l'empèri en quate partidas qui'u davan lo son nom.
La centralizacion deu son poder, la soa organizacion administrativa avançada, la reputacion de la soa riquessa e lo son hialat desvolopat de rotas que favorizèn la soa conquèsta per las òsts espanhòla deus conquistadors miats per Francisco Pizarro en 1532.


text:
Sent Circ de Madelon
Sent Circ de Madelon[1] o Sent Circ de Magdelon[2] es una comuna de Carcin (Occitània), situada dins lo departament francés d'Òlt e la region de Miègjorn-Pirenèus.
Somari
Geografia[modificar | modificar la font]
Istòria[modificar | modificar la font]
Administracion[modificar | modificar la font]
Demografia[modificar | modificar la font]
Luòcs e monuments[modificar | modificar la font]
Personalitats ligadas amb la comuna[modificar | modificar la font]
Vejatz tanben[modificar | modificar la font]
Ligams extèrnes[modificar | modificar la font]
Nòtas[modificar | modificar la font]
- ↑ Sit Toponimia occitana
- ↑ P. Pojada dins LAS COMUNAS DE MIÈGJORN-PIRENÈUS, Nouvelles Editions Loubatières, 2009


text:
Flux piroclastic
Un flux piroclastic es una mescla cauda (de 300 °C a 800 °C) de gases, cendres e fragments de ròcas que se desplaçan pels pendisses d'un volcan durant una erupcion de tipe explosiu. Pòdon aténher los 200 km/h e se produson quora se collapsa lo front d'un flux de lava. Lo volum pòt èsser de qualques centenats de mètres cubes entrò a un milièr de quilòmetres cubes, mas normalament passan pas detz quilòmetres cubes.
Los flusses piroclastics son formats de doas parts: lo flux basal, que se manten prèp del sòl e conten los fragments pus grands, e la nívol de cendra que s'enauça en dessús del sòl. Son especialament perilhoses perqué devastan completament la zona que s'i desplaçan. Per exemple, la famosa erupcion del Vesuvi de l'an 79 d.C. devastèt Pompèi e Herculan amb los flusses piroclastics eissits del volcan.


text:
Peninsula de Yucatan
La peninsula de Yucatan, localizada al ponch de rescontre entre l'America del Nòrd e l'America Centrala, separa la mar Cariba del golf de Mexic. Amassa los estats mexicans de Yucatan, Quintana Roo e Campeche (que abans formavan un sol estat de la federacion mexicana), una porcion del nòrd de Belize e lo departament guatemalenc del Petén. La peninsula coincidís amb l'aira d'influéncia de l'anciana civilizacion maia preïspanica. Los pòbles maias encara abitan aquestas regions, e lo maia yucatec, la principala de las lengas maias, encara s'i parla.
Segon lo mite popular, lo nom de Yucaten ven de la frasa maia Yuk ak katán ("Compreni pas ta lenga"), suposadament la responsa dels maias nadius als exploradors espanhòls quora aquestes demandèron qual èra lo nom del territòri.
La peninsula de Yucatan asosta mai de mila cenotes, entre los quals cal notar lo cenote sagrat de les ruïnas de Chichén Itzá, l'Ik Kil fòrça a prèp de l'anterior, Xlacah (vilatge vièlh), Kankirixche (arbre del fruit jaune) e X'Kekén e Samulá localizat a Dzitnup, a 7 km de Valladolid.
Vejatz tanben[modificar | modificar la font]
- Estat de Yucatan
- Republica de Yucatan


text:
Teodòr Aubanèu
Teodòr Aubanèu (en nòrma mistralenca  ) (Avinhon, 26 de març de 1829 - Avinhon, 2 de novembre de 1886) foguèt un estampaire e mai que mai un dei pus grands poètas occitans (provençaus), que marquèt fòrça la Renaissença Occitana dau sègle XIX.
Sa vida[modificar | modificar la font]
Aubanèu nais dins una familha d'estampaires (estampaires "dau Papa e de l'Archevesque d'Avinhon" au sègle XVIII quand Avinhon èra encara part deis Estats de la Glèisa). Fa seis estudis amb lei paires as Ais de Provença avans de tornar trabalhar a l'estampariá Aubanèu.
Es bòn catolic, coma tota sa famiha, seguís leis amassadas de la Societat de la Fe ont fa la coneissença de Josèp Romanilha. Es aqueu que li fa rescontrar d'amics coma Frederic Mistral e Ansèume Matieu. Totei se retròban au castèu de Fòntsegunha per i far de poesias e de cançons. Aubanèu i vei tanben en 1850 Jenny Manivet, dicha Zaní. Amorós totei dos, Teodòr e Zaní arriban pas a se declarar sei sentiments e en 1854, la joveneta se fa monja au convent dei Filhas de la Caritat.
Lo meteis an leis amics de Fòntsegunha fondon lo Felibritge qu'Aubanèu, segon d'unei, n'es lo poèta mai prefond e mai desesperat. En 1860, publica La miugrana entredubèrta  , ben aculhida per lo monde literari, que i canta lo sieu amor per Zaní. Mai lei catolics avinhonencs, qu'Aubanèu se'n sent tan pròche, meton l'òbra a l'indèx e aquò fica en perilh l'estampariá Aubanèu, ben ligada a l'archevescat d'Avinhon.
Se marida en 1861 e torna trobar una mena de felicitat mai publica plus tot çò qu'escriu.
Pasmens i a un conflicte creissent entre Aubanèu, lo catolic liure, e Romanilha, lo catolic conservator. Après de malentenduts amb Romanilha en 1878, au meteis temps que i a de jornaus qu'acusan lo Felibritge d'èsser separatista, s'aluenha dau movement a partir de 1880. Quand publica confidencialament en 1885 un autre recuelh, fòrça sensuau, Lei filhas d'Avinhon  , lei devòts l'atacan amb violéncia e l'archevesque lo blaima. Mòr d'una crisi d'apoplexia en octòbre de 1886. Es enterrat au cementèri de Sant Veran d'Avinhon.
Son òbra[modificar | modificar la font]
Amb Romanilha e Mistral, Aubanèu es un dei tres pilars dau Felibritge. Ai dos recuelhs de poesias publicats quand viviá, La miugrana entredubèrta e Lei filhas d'Avinhon, li cau ajustar un drama en vèrs, Lo pan dau pecat  , que lo jògan en 1878. E tanben d'òbras postumas coma lo recuelh de poesias Lo Rèiresoleu   publicat en 1899 e dos dramas: Lo raubatòri   publicat en 1928 e Lo pastre   publicat en 1947.
Extrach[modificar | modificar la font]
Debuta de "La Vènus d'Avinhon  ", primier poèma dau recuelh Lei filhas d'Avinhon  .
Bibliografia[modificar | modificar la font]
Leis òbras completas d'Aubanèu, la maison Aubanèu leis editèt a Avinhon de 1960 a 1963.


text:
Mots commençant par per
Tous mots en per
406 mots commençant par per trouvés
:
Mots commençant par per, dans l'ordre alphabétique
Mots 4 lettres, mots avec per
Mots 5 lettres, mots avec per
Mots 6 lettres, mots avec per
Mots 7 lettres, mots avec per
Mots 8 lettres, mots avec per
Mots 9 lettres, mots avec per
Mots 10 lettres, mots avec per
Mots 11 lettres, mots avec per
Mots 12 lettres, mots avec per
Mots 13 lettres, mots avec per
Mots 14 lettres, mots avec per
Mots 15 lettres, mots avec per
Mots 16 lettres, mots avec per
Mots 17 lettres, mots avec per
Mots 19 lettres, mots avec per


text:
Plan Lyon 8eme Arrondissement - 69008
Coordonnées GPS : Latitude : 45.7373008728027 | Longitude : 4.87569999694824
Visualisez le Plan de Lyon 8eme Arrondissement avec :
- la localisation de Lyon 8eme Arrondissement
- les routes de Lyon 8eme Arrondissement
- les autoroutes de Lyon 8eme Arrondissement
- les chemins de Lyon 8eme Arrondissement
- les communes aux alentours de Lyon 8eme Arrondissement
On peut également voir les noms de rues de Lyon 8eme Arrondissement avec le nom des hameaux et les sites touristiques de Lyon 8eme Arrondissement, les routes communales de Lyon 8eme Arrondissement et les routes départementales de Lyon 8eme Arrondissement.
Utilisez les boutons + et - pour vous zoomer ou dé-zoomer la carte de Lyon 8eme Arrondissement


text:
Irlandés
L'irlandés (Gaeilge), es una lenga celtica parlada coma lenga nativa dins l'illa d'Irlanda per gaireben 104 000 personas, dins de zònas occidentalas ruralas que forman lo Gaeltacht, territòri ont l'irlandés a la primièra plaça. L'irlandés foguèt la primièra lenga d'Irlanda fins a l'Edat Mejana, quand l'illa foguèt conquista pels angleses.
Dempuèi 1922, es, davant l'anglés, la lenga oficiala principala de la Republica d'Irlanda, ensenhada dins las escòlas publicas ; mas fòra lo Gaeltacht, l'anglés es omnipresent.
La màger part de la populacion la compren plan, e 260 000 personas la sabon parlar plan.


text:
Ugny
Ugny es una comuna francesa, situada dins lo departament de Meurthe e Mosèla e la region de Lorena.
Somari
Geografia[modificar | modificar la font]
Comunas vesinas[modificar | modificar la font]
Istòria[modificar | modificar la font]
Vilatge de l'anciana província del Barrois, i aviá per annèxas la granja de Praucourt, lo molin de Juminel e lo ancià ermitage de Sant-Quentin.
Village de l'ancienne province du Barrois, il avait pour annexes la ferme de Praucourt, le moulin de Juminel et l'ancien ermitage de Saint-Quentin.


text:
Jooble vous permet d'accéder en 1 clic à toutes les offres d'emploi en France.en savoir plus
Emploi Canton de Vihiers, Job Canton de Vihiers
Les offres d'emploi populaires en Canton de Vihiers
administratif Canton de Vihiers
agent administratif Canton de Vihiers
aide comptable Canton de Vihiers
architecte d'intérieur Canton de Vihiers
assistant commercial Canton de Vihiers
coordinateur Canton de Vihiers
garde d'enfant Canton de Vihiers
gestionnaire Canton de Vihiers
magasinier cariste Canton de Vihiers
ressources humaines Canton de Vihiers
secrétaire médicale Canton de Vihiers
standardiste Canton de Vihiers
technicien maintenance Canton de Vihiers
temps partiel Canton de Vihiers
Recherche d'emploi par ville Canton de Vihiers
emploi Saint-Paul-du-Bois, 36100


text:
Caçolet
Lo caçolet o mongetada es una especialitat culinària de Lengadòc que conten principalament mongetas e carn.
Una legenda raconta que l'origina del caçolet remonta a la Guèrra de Cent Ans: quand los angleses èran en Lengadòc, los pageses de Castèlnòu d'Arri avián pas que qualques mongetas e un pauc de salsissa per manjar e aguèron l'idèa de getar aquela noiridura dins un plat de tèrra cuècha. Aquel plat s'apèla la caçòla.
Tres vilas, Castèlnòu d'Arri, Tolosa e Carcassona, se disputan l'origina del caçolet. Caduna de las vilas a una recèpta pròpria amb d'ingredients diferents.
Segon Prospèr Montanhièr (Prosper Montagné), un famós cosinièr lengadocian : Lo caçolet, es lo Dieu de la cosina occitana; Dieu lo Paire, es lo caçolet de Castèlnòu d'Arri, Dieu lo filh es lo de Carcassona e lo Sant Esperit lo de Tolosa.


text:
-212
Cronologia mensuala:
Gen - Feb - Mar - Abr - Mai - Junh
Julh - Ago - Set - Oct - Nov - Dec
Cronologias tematicas:
Literatura - Musica - Sciéncia - Espòrt
Aquesta pagina concernís l'an -212 del calendièr gregorian.
Eveniments[modificar | modificar la font]
Occitània[modificar | modificar la font]
Euròpa[modificar | modificar la font]
Africa[modificar | modificar la font]
Cartage[modificar | modificar la font]
Perseguida de la Segonda Guèrra Punica còntra la Republica Romana. Victima d'una epidemia grèva, lei tropas cartaginesas desbarcadas a Agrigenta poguèron pas desblocar Siracusa que foguèt conquistada per lei fòrças romanas dins lo corrent de l'annada. La vila foguèt parcialament pilhada. Puei, lei Romans organizèron divèrsei chaples d'abitants sospichats de sostenir lei Cartaginés per s'assegurar de la fidelitat dei diferentei vilas de Sicília.
A Tarenta, en despiech de sa situacion malaisada, la garnison romana que blocava lo pòrt dempuei l'annada precedenta contunièt de resistir maugrat una flòta cartaginesa venguda sostenir Annibal Barca. En revènge, l'amirau comandant aquela flòta ataquèt lei naviris romans estacionats a Brindisi, çò qu'auriá permés lo passatge dei soudats macedonians de Felipe II de Macedònia en guèrra còntra leis aliats de Roma dins lo nòrd-oèst de Grècia. Aprofichant lo blocatge d'Annibal a Tarenta, lei Romans assaièron d'atacar Capoá qu'èra un sostèn important d'Annibal. Una còntra-ofensiva dau generau cartaginés entraïnèt la revirada de l'operacion.
En Espanha, Hasdrubal Barca capitèt de sometre l'insureccion dau cap numide Sifax permetent lo passatge de tres armadas cartaginesas dins la peninsula.


text:
Linkin Park
Linkin Park es un grop de rock format en 1996 a Angoura Hills en Californie enmenat per Chester Bennington (cant), Mike Schinoda (cant, rap, guitarra, clavier), Brad Delson (guitarra), Dev Farrell (guitarra), Rob Bourdon (battariá) e Joe hahn (platino, efèt et mescla),
Coneguèt lo captida de son primier disc in 2000, Hybrid Theory, agotat a dei milion eisemplàri dins lo mond e classificat disc de diamant per lo RIAA. Son segond album, Meteora, sortit en 2003 e es estat classificat multi disc de platina dins de nombró país fourestié. Un de sei disc, Minute to midnight, sortit en 2007, es estat classificat primier dei tèsto deis tiero dins 32 país estrangier e classificat melhor de l'annada. Son dernier disc : A thousand sun, es sortit lo 14 de setembre de 2010,


text:
Vilas e vilatges florits
Lo concors de vilas e vilatges florits (francés : Concours des villes et villages fleuris) es un concors francés que designa los vilas e vilatges amb un fum d'espacis verd (arbres, pelencs, flors etc..).
Las comunas son notada de 1 a 4 flors, segon l'importància dels espacis. En 2005, a l'entorn de 12 000 comunas an participada mas solament 3 039 comunas son classada e donc an la possibilitat de metre un panèl a l'intrada de la comunas. En 2005 solament 201 comunas an 4 flors qu'es la nòta maximala[1].


text:
Francis Picabia
Francis-Marie Martínez de Picabia (París, 22 de genièr de 1879 - 30 de novembre de 1953 París, 1953) èra un pintor francés. Practiquèt tan la pintura coma lo grafisme e, quitament, l'escritura e la poesia. Filh de maire francesa e de paire espanhòl, militèt al movement dadaïsta.
Biografia[modificar | modificar la font]
Estudièt a l'Escòla de las Bèlas Arts e l'Escòla de las Arts Decorativas de París, que recebèt una granda influéncia de la pintura impressionista, fauvista e abstracha, amb per artistats favorits Camille Pissarro e Alfred Sisley. Entre 1909 e 1911 prenguèt lo del cubisme e venguèt membre del grop "PUTEAUX", se faguèt amic de Marcel Duchamp. En 1913 viatjèt als Estats Units d'America, que dintrèt en contacte amb lo grop dadá american, participant a l'exposicion de l'Armory Show e fondant amb Duchamp e Ray la revista predadaïsta 291. Publiquèt lo primièr numèro de la revista ja completament dadaïsta 391 a Barcelona en 1916 amb la collaboracion de Guillaume Apollinaire, Tristan Tzara, Man Ray e Jean Arp. Aprép un temps passat a la Còsta d'Azur que la seuna òbra foguèt fòça influenciada pel surrealisme, amb un umor particularament provocant, tornèt a París e creèt, amb André Breton, la revista 491. Puèi, en 1922, abandonèt lo dadaïsme, movement qu'aviá estat un dels principals propagadors.
L'influéncia de Picabia es fondamental coma promotor dels movements avantgardistas e de l'art modèrn sul continent american, mai concretament a Nòva York. Picabia èra un òme dubèrt a totes los nòus corrents e refusèt de se ligar exclusivament a un sol tipe d'expression. Atal, visquèt de periods amb lo futurisme, la figuracion e, a partir de 1945, l'art abstrach.
Amant las fèstes e las veituras (que ne colleccionèt prèp 150), se roïnèt, per aquò comencèt a pintar fòrça pichons quadres de divèrses generes, a vegadas inspirats per de revistas pornograficas.
Tanben se vodèt, de biais personal personal e tanben professional, a la poesia.
Òbras màgers[modificar | modificar la font]
- Caoutchouc. 1909, aquarèla sus papèl, 46 x 61,5 cm. Musèu d'Art Modèrn de París. Considerada una de las òbres fondatriças de l'art abstrach
- Udnie. 1913, òli sus tèla, 290 x 300 cm. Musèu Nacional d'Art Modèrn de París
- Edtaonisl. 1913, òli sus tèla, Institut d'Art de Chicago.
- Flirt. Materials divèrses (plomb, filh de fèrre, palha...) sus tèla, 92 x 73 cm. Enquantat en 2004 per 908 238 €.
Escrichs[modificar | modificar la font]
- Poemes, publicat a París en 2002
- Écrits critiques, publicat a París en 2005


text:
Lo plaser de perpensar e d'escríver en lenga gascona. Aquiu qu'avetz lo men caièr aubrit.
dissabte, 19 de novembre de 2011
L'occitan segon los parlars lengadocians
La lengua gascona qu'a de definí's a partir deus parlars gascons, e non pas a partir de parlars qui no'n son pas. Qu'ei ua evidéncia, aquò. Totun, n'i a, enqüèra au sègle 21, qui non vòlen tostemps pas plegar-s'i. Ailàs, la vergonha que continua.
10 comentaris:
-
-
Frappé au coin du bon sens. Il n'existe pas UNE langue occitane mais bien DES langues occitanes ou d'oc. Mais les choix idéologiques et stratégiques de l'occitanisme empêchent ce simple constat et obligent ses tenants à pratiquer des circonvolutions rhétoriques parfois difficiles à comprendre. Langue pluridialectale, dialectes d'une même langue, unité dans la diversité, occitan référentiel et dialectes etc...
Ce discours est totalement incompréhensible pour des personnes extérieures au microcosme et la question ultime reste: "Mais c'est quoi exactement l'occitan?"
Cette grande confusion, si elle aide quelques idéologues à cultiver leur petit pré carré, est à mon sens très dommageable à nos identités historiques, ethniques et linguistiques multiples.
Mais les jeux ne sont-ils pas faits, de toute façon, dans une société quasi totalement désoccitanisée?
- 19 de novembre de 2011 a les 18:34
-
-
Vertat qu'es causes deuren èster diferentes pr'amor de non voler campar era realitat com ei !
Çò qu'existis der aute penent des Pirinèus : Principat e País Valencian finauments s'apròpa ben dera realitat enter es paísi occitan e gascon e poderé aue'i ua simetria.Des der an 1934, s'a trencat era mon d'òc en eth sòn conjunt originari; es catalans non podèn hèr autadament... Mes ara ei dificil de sauuar era coèrencia de cada lengua d'eth vaisheth gran.
Per contra utilizar eth francés en aguest siti a perpaus deth gascon o der occitan lengadocian non ei ua gessuda qu'ajudarà mes es gascons e es lengadocians e ei contra productiu autan tot deishar trencar-se ara. Mès es gascons non son pas d'aqueri que non sajan de combàter ! Arren non ei ne guanhat ne perdut d'auança !
- 21 de novembre de 2011 a les 19:16
- Joan deu Peiroton ha dit...
-
Anonim n°2: A non!!! La relacion enter gascon e occitan non gascon n'ei pas briga comparabla a la enter lo catalan e lo valencian. Lo catalan e lo valencian, que cau plan conéisher aquesta lengua tà'n poder hèr la diferéncia au nivèu de l'escríver. Las diferéncias que son petitonetas, que concerneishen las conjugasons mes que mes. Que s'ageish de la medisha lengua dab dus estandards leugerament diferents. Mentre qu'enter aranés e lo lengadocian de Max Roqueta, n'i a pas gran causa en comun, non cau pas èster especialista de lingüistica tà véder que las diferéncias e son enòrmas. Conjugasons, articles, vocabulari, formacion deus pluraus, tot qu'ei diferent.
- 21 de novembre de 2011 a les 21:01
-
-
Sonque per le mia curiositat : Anònim 2 (bròi shafre qu'aqueth !), d'on ètz ? Aran o ua vath francesa ?
Qu'atz rason entà çò de le lenga, se le coneishen n'an pas nada excusa d'escríver en francés.
E quitament se parlin de logica dab un monde degasconisat (o desoccitanisat), e'm pensi que cau un chic de balans hen le vita, d'arsec !
- 21 de novembre de 2011 a les 21:49
- Tederic M. ha dit...
-
Vertat que cada cop que s'apèra "occitan" shens precision ço qui es en realitat sonque lengadocian, lo gascon, lo lemosin, etc. que son botats dehora de l'Occitania.
Que ne se vengan pas plànher deus separatistas gascons, aprèps !
- 21 de novembre de 2011 a les 22:22
- Joan deu Peiroton ha dit...
-
Renaud: qu'as arrason, qu'ei plan l'arsec qui nse hèr màver.
Tederic M. Òc, qu'ei interessant de constatar Josiana Ubaud, en concéber un diccionari de l'occitan totaument independent deu gascon, qu'arriba tau medish resultat que los "separatistas" gascons. Lo problèma, la pèca, non vien pas de la causida de basar lo diccionari suus parlars lengadocians. La pèca que vien meslèu deu títou: diccionari ortografic, morfologic e gramatical de l'occitan. Qu'auré evidentament d'èster corregit en: diccionari ortografic, morfologic e gramatical del lengadocian. N'ei pas auta causa, aqueth diccionari. En causir lo títou deu son diccionari tau com ei, Josiana Ubaud que separa efectivament de facto lo gascon de l'occitan.
- 22 de novembre de 2011 a les 6:13
-
-
Le problème, cher anonyme 2, est qu'en écrivant en gascon (normé en plus), vous vous coupez de 99% du lectorat potentiel. Ensuite on peut évidemment se faire plaisir mais, stratégiquement, c'est bien vous qui êtes totalement contre productif. Ne vous déplaise.
- 22 de novembre de 2011 a les 13:46
-
-
Gràcies a toti entas vòstes comentaris.
Jo volie díder qu'ei clar qu'eth catalan e eth valèncian son mès semblants que non pas eth occitan lengadocian e eth gascon però que finauments es relacions son es mateixes ei a díder qu'es gascons non poden pensar-se lengadocians e es valèncians, catalans : ère en aguest sentit ; disculpa-me entara fauta de precision. Per contra, toti èm deth pòble d'òc o occitan. Dilhèu funcionarie ua sòrta de confederacion damb eth catalan com estandart comun a toti deth nòrd o deth sud e que cadascun posque pensar-se gascon, lemosin o valèncian e denominar-se com volhe.
Seguraments serie mès pragmatic e eficient.Per contra, aranesi e gascons son iberics donques deuen escriuer en aguesta lengua quinsevolh eth nivèu bon o mau. Un gascon deu combatejar guardar hisança e non pas enter nosauti utilisar era lengua der empèri.Petit messatge entath gascon que non se recòrde des sòns antepassadi damb tot eth respècte qu'ei de circonstancia ben evidament.Era gent des pirenèus d'Aran a reconeishut era nòrma e er avenidor ei de campar deuant e non darrèr damb gent qu'an deishat quèir eth sentiment d'òc. Totes es nòrmes non son perfèctes però aguesta tan mauaisida que sigue, da esperança. Vos arregraï peth Xafre anònime dus.Eth dia on perdré aguesta fè damb que la poirem sustituir-la ? Es dinèrs entà consumir bestieses ? Era republica unica e indivisibla com se ditz còsta era Seine ? Ath plaser de liéger-vos.
- 25 de novembre de 2011 a les 0:14
-
-
Malheureusement, le sentiment patriotique gascon est bien mal en point et, quand un Gascon a l'outrecuidance de se dire Gascon, en refusant le qualificatif occitan, alors il est l'objet des foudres et excommunications de la part de l'Eglise occitaniste. On lui sert du localiste, du passéiste, du séparatiste ou bien , plus grave et plus détestable encore, du fachiste. Bref, du mélanchonisme à la sauce méridionale.
On peut refuser le dogme de l'Eglise occitaniste sans être fachiste, ni même de droite et on peut aussi être occitaniste tout en refusant de condamner les affreux Louis Alibert et autres Ismaël Girard qui étaient bien, eux, de véritables fachistes ou au moins réactionnaires de la pire espèce.
Le Val d'Aran est un bien mauvais exemple en matière de revendication de l'identité gasconne, un bien mauvais exemple Messieurs. Le Val d'Aran a opté pour un occitanisme pur et dur. Je suis effaré de constater que, quasiment partout, la référence gasconne est sciemment ignorée en Val d'Aran. On a même rajouté la fameuse croix dite "occitane" sur les armes de la "Vath". Cela me fait penser aux fleurs de Lys françaises imposées aux régions conquises. Enfin, sur le plan politico-linguistique, les instances aranaises, évangélisées par les apôtres de l'occitanisme et sous l'influenece du CAOC et autres instances occitanistes dont M. Grosclaude est un des acteurs majeurs, promeuvent l'émergence d'un standard occitan languedocien. Paix à l'âme de M. Garriga y Trullols. Je ne connaissais pas l'homme mais je ne vais pas regretter ses théories ni ses préconisations inacceptables.
Tout patriote gascon qui se respecte ne peut accepter cette aberration. Les occitanistes gascons qui, généralement, ne disent rien, sont des traitres et/ou des lâches.
- 25 de novembre de 2011 a les 12:54
-
-
Entara Val d'Aran, non ei tan occitanista com se ditz en aguest darrèr comentàri e es documents relatius ara lengüa tostemp parlan dera pertenença ath Gascon. Ei vertat que la crotz d'òc demòra eth solet simbèu mès lo caractèr eth mès destacat ei eth dera identitat aranesa, quasi separadi se pensan a viatge der ensemble d'òc segons es darrèrs sondeigs locaus. Per contra, non enteni perquè en eth blòg era gent s'estima mielhor queixar-se mèslèu qu'anar endeuant. Ei tan facil de trencar eth vam des pògui que n'an qu'aquerò ei molt hartant ... aguesta sonsaina !!!
- 29 de novembre de 2011 a les 22:25


text:
Conilurus
Conilurus es un genre de rosegaires localizats en Nòva Guinèa, de la sosfamilha dels Murins.
lista de las espècias[modificar | modificar la font]
Aqueste genre compren las espècias seguentas :
- Conilurus albipes (Lichtenstein, 1829) - rat-lèbre de pès blancs (atudat)
- Conilurus penicillatus (Gould, 1842)
Ligams extèrnes[modificar | modificar la font]
- Conilurus dins Mammal Species of the World (MSW) (en)
- Referéncia ITIS : TSN 585001 Conilurus Ogilby, 1838 (en)
- Referéncia AnimalDiversityWeb : Conilurus (en)
- Referéncia NCBI : Conilurus (en)


text:
1930
Aquesta pagina concernís l'an 1930 del calendièr gregorian.
Eveniments[modificar | modificar la font]
Occitània[modificar | modificar la font]
França[modificar | modificar la font]
- 4 de genièr - Aprovada en la Cambra dels Deputats la construccion de la Linha Maginot
Euròpa[modificar | modificar la font]
- 30 de junh - Evacuacion complèta d'Alemanha per las tropas aliadas.
Union Sovietica[modificar | modificar la font]
Lassat de la lentor dau procès de collectivizacion de l'agricultura, Stalin ordonèt son acceleracion. Prenguèt tanben de mesuras per rompre l'oposicion dei païsans rics (kolaks) que foguèron massivament arrestats e desportats après lo vòte d'una decision dau Comitat Centrau d'eliminar aquela « classa » sociala. Aquò entraïnèt una reaccion viva dei païsans que destruguèron lei recòltas, lo materiau e tuèron lei tropèus. En fàcia d'aquela resisténcia, Stalin deguèt marcar una pausa de març a junh avans d'engatjar de mejans pus importants a partir de julhet. En despiech de quauquei concessions (mantenement d'un jardin privat ambé la polalha e una partida dei tropèu), de milions de païsans foguèron desportats e la produccion foguèt totalament desorganizada entraïnant de faminas fòrça grèvas en 1931-1932. Dins lo corrent de l'annada, acomencèron tanben de purgas novèlas (que demorèron limitadas fins a 1934).
Mond[modificar | modificar la font]
- 6 de setembre, Argentina - Lo president Hipólito Yrigoyen es depausat per un movement militar.
- 24 d'octobre, Brasil - Lo president Washington Luís es depausat per un movement comandat per Getúlio Vargas.
Arts[modificar | modificar la font]
Sciéncias e tecnicas[modificar | modificar la font]
- Descobèrta de Pluton, una planeta nana, per Clyde Tombaugh.
Climatologia[modificar | modificar la font]
Publicacion dau mecanisme de formacion de l'ozòn estratosferic per l'astronòm britanic Sydney Chapman (1888-1970). Aquò permetèt d'explicar la preséncia d'aqueu jaç gràcias a l'accion dau raionament ultraviolet dau Soleu sus lei moleculas de dioxigèn de l'estratosfera (→ 1985).
Energia[modificar | modificar la font]
Depaus dau premier brevet depintant lo foncionament d'un motor de reaccion per l'engenhaire britanic Frank Whittle (1907-1996).
Fisica[modificar | modificar la font]
Premiera evocacion de l'existéncia d'una particula neutra e de massa nulla — que foguèt dich neutrino en 1933 — per lo fisician Wolfgang Pauli (1900-1958).
Economia[modificar | modificar la font]
Naissenças[modificar | modificar la font]
- 23 de genièr - Derek Walcott, escrivan de las Índias Occidentalas. Prèmi Nobel de Literatura
- 30 de genièr - Gene Hackman, actor american
- 10 de febrièr - Robert Wagner, actor american
- 28 de febrièr - Leon Neil Cooper, fisician american, Prèmi Nobel
- 2 de març - Tom Wolfe, escrivan american
- 15 de març - Zhores Ivanovich Alferov, fisician rus, Prèmi Nobel
- 19 de març - Ornette Coleman, musician de jazz american
- 24 de març - David Dacko, primièr president de la Còsta d'Evòri (m. 2003)
- 24 de març - Steve McQueen, actor e director de cinèma american (m. 1980)
- 28 de març - Jerome Isaac Friedman, fisician american, Prèmi Nobel
- 3 d'abril - Helmut Kohl, cancelièr d'Alemanha
- 15 d'abril - Vigdís Finnbogadóttir, presidenta d'Islàndia
- 16 d'abril - Herbie Mann, musician american (m. 2003)
- 19 d'abril - Dick Sargent, actor american (m. 1994)
- 24 d'abril - José Sarney, èx-president de Brasil
- 21 de mai - Malcolm Fraser, primièr ministre d'Austràlia
- 31 de mai - Clint Eastwood, actor e director de cinèma american
- 8 de junh - Robert Aumann, matematician alemand, Prèmi Nobel
- 28 de junh - Itamar Franco, èx-president de Brasil
- 3 d'agost - Pepita Caubet Delseny, escrivana aranesa (m. 2007)
- 16 de mai - Betty Carter, cantaira americana (m. 1998)
- 9 de junh – Jordi Pujol i Soley, president de la Generalitat de Catalonha
- 2 de julhet - Carlos Saúl Menem, president d'Argentina
- 28 de julhet - Jean Roba, escrivan bèlga (m. 2006)
- 1 d'agost - Pierre Bourdieu, sociològ francés
- 5 d'agost - Neil Armstrong, astronauta american
- 25 d'agost - Sean Connery, actor escocés
- 7 de setembre - Rei Baudoïn de Belgica (m. 1993)
- 22 de setembre - Antonio Saura, artista espanhòl (m. 1998)
- 23 de setembre - Ray Charles, cantaire e musician american (m. 2004)
- 5 d'octobre - Reinhard Selten, economista alemand, Prèmi Nobel
- 6 d'octobre - Hafez al-Assad, president de Siria (m. 2000)
- 10 d'octobre - Yves Chauvin, quimista francés, Prèmi Nobel
- 10 d'octobre - Harold Pinter, autor de teatre anglés, Prèmi Nobel
- 2 de decembre - Gary Becker, economista american, Prèmi Nobel
- 6 de decembre - Daniel Lisulo, primièr ministre de Zambia (m. 2000)
- 11 de decembre - Chus Lampreave, actritz espanhòla
- 21 de decembre - Kalevi Sorsa, primièr ministre de Finlàndia (m. 2004)
Decèsses[modificar | modificar la font]
- 14 de febrièr - Thomas MacKenzie, primièr ministre de Nòva Zelanda (n. 1854)
- 2 de març - D. H. Lawrence, escrivan britanic (n. 1885
- 8 de març - William Taft, president dels Estats Units (n. 1857)
- 19 de març - Arthur James Balfour, primièr ministre del Reialme Unit (n. 1848)
- 14 d'abril - Vladimir Maiakovskii, escrivan rus (n. 1893)
- 13 de mai - Fridtjof Nansen, explorator norvegian, Prèmi Nobel de la Patz (n. 1861)
- 7 de julhet - Arthur Conan Doyle, escrivan britanic (n. 1859)
- 8 de julhet - Joseph Ward, primièr ministre de Nòva Zelanda (n. 1861)
- 28 de julhet - Allvar Gullstrand, oftalmològ suedés, Prèmi Nobel de Fisiologia o Medecina (n.1862)
- 13 de decembre - Fritz Pregl, quimista austrian, Prèmi Nobel (n. 1869)


text:
Villes et mairies du District de Delémont (164)
Liste des communes
Delémont
Ville de Delémont, localité de la Suisse de 11 000 habitants.
La mairie de Delémont a une adresse e-mail et un site Internet.
Bassecourt
Ville de Bassecourt, localité de la Suisse de 3 300 habitants.
La mairie de Bassecourt a une adresse e-mail et un site Internet.
Courroux
Ville de Courroux, localité de la Suisse de 2 900 habitants.
La mairie de Courroux a un site Internet.
Courrendlin
Ville de Courrendlin, localité de la Suisse de 2 300 habitants.
La mairie de Courrendlin a un site Internet.
Courtételle
Ville de Courtételle, localité de la Suisse de 2 200 habitants.
La mairie de Courtételle a une adresse e-mail et un site Internet.
Vicques
Village de Vicques, localité de la Suisse de 1 700 habitants.
La mairie de Vicques a une adresse e-mail et un site Internet.
Courfaivre
Village de Courfaivre, localité de la Suisse de 1 500 habitants.
La mairie de Courfaivre a une adresse e-mail et un site Internet.
Develier
Village de Develier, localité de la Suisse de 1 300 habitants.
La mairie de Develier a une adresse e-mail et un site Internet.
Glovelier
Village de Glovelier, localité de la Suisse de 1 100 habitants.
La mairie de Glovelier a une adresse e-mail et un site Internet.
Boécourt
Village de Boécourt, localité de la Suisse de -1 000 habitants.
La mairie de Boécourt a une adresse e-mail et un site Internet.
Mervelier
Village de Mervelier, localité de la Suisse de -1 000 habitants.
La mairie de Mervelier a une adresse e-mail et un site Internet.
Rossemaison
Village de Rossemaison, localité de la Suisse de -1 000 habitants.
La mairie de Rossemaison a une adresse e-mail et un site Internet.
Montsevelier
Village de Montsevelier, localité de la Suisse de -1 000 habitants.
La mairie de Montsevelier a une adresse e-mail et un site Internet.
Soyhières
Village de Soyhières, localité de la Suisse de -500 habitants.
La mairie de Soyhières a une adresse e-mail et un site Internet.
Corban
Village de Corban, localité de la Suisse de -500 habitants.
La mairie de Corban a une adresse e-mail.
Châtillon
Village de Châtillon, localité de la Suisse de -500 habitants.
La mairie de Châtillon a une adresse e-mail et un site Internet.
Courchapoix
Village de Courchapoix, localité de la Suisse de -500 habitants.
La mairie de Courchapoix a une adresse e-mail et un site Internet.
Movelier
Village de Movelier, localité de la Suisse de -500 habitants.
La mairie de Movelier a un site Internet.