text:
Orð og lag: Kajfinn Hammer
Viðmerking: Yrktur í 1994.
1. Svunnin er døggin og náttmyrkrið tjúkt,
dropar í grasinum hanga,
fram dagar sólin og lotið kenst mjúkt,
blómurnar friðfullar anga;
løtt eins og lambið, ið spælir á ong,
reinlynt og góð millum garða
yndisligt leiðandi gentu og drong
síggi eg ásttikin fara.
Skjótt summar man halla og heystið í hond,
– hvør veit, ævinleikin í nánd?
2. Ríkur av barndómsins leiki sum hvarv
glaður tú fert til títt yrki,
vinnur tær útbúgving, pening og starv,
lítur á ungdómsins styrki;
unnustu eina tú fanst tær til vív,
einki er óført, ov strævi;
aldri gav gætur, at: – Víst er mítt lív
einans eitt lán, sum eg havi!
Hygg, heystið er farið og summarið við,
frá Guði tú ert bert eitt stig!
3. Sorgleysur, lættur í sinni tú er,
kennir at gott er at liva,
djúpt tó í brósti ein spurning tú ber,
sum mangan teg fyllir við iva:
Hvagar fer sál mín, um eg hesa nátt
fara skal frá hesum lívi?
Frelsan? – hon haldi eg bíða kann gott
inntil eg gamalur blívi!
Tó, heystið er farið og summarið við,
men enn hevur tú ei vent við!
4. Árini fara og følnað mong vón,
vinabond dragna og slitna;
hárini grána og kámað gerst sjón,
at lívið so stutt er, tey vitna!
Fuglur er flogin til lýggjari støð,
eftir er bert onkur stari;
í huga tú reikar um strendur og bø,
hugsar um tað, sum er farið!
Ja, heystið er farið og summarið við,
men enn hevur tú ei vent við!
5. Mangan tú hoyrdi og kendi Guðs kall
virkaði í tínum hjarta;
tá ið ein vinur í lívsstríðnum small
seig um teg vónloysið svarta.
Kvett vórðu náðileyst eymastu bond,
hugur at Himli man bera;
avger enn einaferð í tíni ond,
at nú, ja, nú skal tað vera!
Men heystið er farið og summarið við,
og enn hevur tú ei vent við!


c: text/html

text:
Orð og lag: Aage Samuelsen
Týtt: Kajfinn Hammer
1. Tað er ein signað náði, at hoyra Guði til,
eg einki her skal óttast tí Hann meg varða vil.
:,:Eg gangi ikki eina, Hann mær við síðu er,
meg leiðir allan vegin, til Himmalin meg ber.:,:
2. Um trúarhimmal mín tykist klárur ella ei,
eg syngi: Halleluja! á míni himmalleið.
:,:Har arvarætt eg eigi, sum eg skal fáa brátt,
tí Andin klárt mær sigur, eg heima eri skjótt.:,:
3. Væl gjørdist eg ein dári í heimsins eygum her,
mín frelsugleði einki teim “klóku” sigur her!
:,:Tey rista bert sítt høvur og tykja synd í mær,
men glaður eg tó eri, tí eg jú frelstur varð!:,:
4. Tú hevur hug at undrast: Hví er hann vorðin so?
Tá svari eg, at Jesus mær sendi frelsuboð!
:,:Hann keypti meg við blóði, sum pant mær Andan gav,
sum klára morgunstjørnan Hann lýsir mær um hav.:,:

robotstxt: allowed

filter: keep


text:
Tað er ellinti hvør av øllum borgarum, ið ger ólønt røktar- ella umsorganararbeiði. Tilsamans eru tað stívliga 4 túsund fólk av útvið 40 túsund (yngri enn 15 ár eru ikki íroknað), ið gera eitthvørt umsorganararbeiði í eitt ávíst tímatal um vikuna. Tað svarar til 11% av øllum.
Tá spurt verður um, hvussu nógvar tímar fólk brúka til hetta endamál, so eru sjálvsagt flest, 2.300 fólk, við nøkrum fáum tímum, tvs. færri enn 5 tímar. Men eisini nógv, stívliga 1.100, ið brúka millum 5 og 14 tímar. Tað eru eisini nógv, um 680 fólk, ið gera ólønt røktar- ella umsorganararbeiði í meir enn 15 tímar um vikuna.
Tá tað kemur til kynini, eru kvinnurnar nakað raskari enn menninir til at taka hetta umsorganararbeiði upp á seg, 13% av kvinnunum og 9% av monnunum. Hetta lutfallið er nakað tað sama, uttan mun hvussu nógvir tímar verða brúktir til endamálið.
Tá tað kemur til aldur er rættiliga stórur munur á, hvussu nógv gera nakað ólønt umsorganararbeiði. At tað er minst hjá teim ungu kemur helst av teirri orsøk, at tey enn ikki hava gomul fólk í familjuni. Og at tað síðan er næstminst hjá teim elstu kemur helst av teirri orsøk, at tey í størri mun enn tey yngru sjálvi hava tørv á eini hjálpandi hond.
Tað eru tey í miðjum árum, ið oftari enn hini gera ólønt umsorganararbeiði, og serstakliga tey, sum eru 50-64 ára gomul. Her eru tað heili 21% av kvinnunum og 12% av monnunum, ið hjálpa til við umsorgan.
Á triðju myndini verður hugt eftir bæði kyni og aldri hjá fólki og longdini á umsorganararbeiði. M.a. sæst av myndini, at tað er serliga í eldru aldursbólkunum frá 50 árum og uppeftir, at tað er tann størsta tímanýtslan til umsorganararbeiði.


text:
Gongur sera seint við menning innan rehabilitering
4. apríl 2019
Rehabilitering í Føroyum virkar ikki og lagt verður eitt ómenniskjaligt trýst á tey avvarðandi til óhjálpin. Økið er ikki samskipað og avvarðandi muga renna og rekast millum eina røð av skipanum og stovnum. Hetta tarnar arbeiðinum at lata sjúklingin koma fyri seg skjótast møguligt - og ikki minst, leggur eina stóra og órímuliga eyka arbeiðsbyrðu á tey avvarðandi
Eitt neyðarróp frá avvarðandi
Stóra takk til Kringvarpið‚ Radarin, at tit í gjár 3. apríl, varpaðu ljós á vantandi tilboð til fólk‚ sum hava fingið mein av heilabløðing ella blóðtøppi í heilanum. Tíverri eru tað nógv fleiri, sum eisini hava tørv á tilboðum‚ enn tey talan er um her.
Tað er týðuligt, at neyðin er so stór‚ at fólk tíverri eru noydd at fara í fjølmiðlarnar fyri at fáa hjálp‚ ja eg vil kalla tað fyri eitt neyðarróp.
Tað er gott klára av avvarðandi‚ á ein so greiðan hátt at siga frá‚ tá ein av teirra kæru ikki fáa hjálpina teimum tørvar‚ serliga tá hugsað verður um, at ein er so tætt og kensluliga knýttur at trupulleikunum sjálvur. Eisini tá avvarðandi sjálvi hava brúk fyri hjálp‚ sum ein so væl greiddi frá.
Vantandi politisk framdrift
Tað undrar meg tó stórliga, at eingin politisk loysn ella avkláring um vilja‚ er funnin á hesum økinum enn.
Tvey uppskot‚ eitt uppskot til samtyktar um rehabilitering og ein lógarbroyting innan sjúkrahúsverkið‚ blivu løgd fyri Løgtingið av Sambandsflokkinum í november mánaði í fjørð. Fyrsta viðgerðin í Løgtinginum var 13.11.2018‚ og enn liggja tey í Trivnaðarnevndini‚ nú skjótt 6 mánaðir eftir. Undir fyrstu viðgerð fingu uppskotini sera góða viðgerð‚ har flest øll framsøgufólkini vóru sera positiv.
Ein fekk eina fatan av‚ at málini vóru í góðum hondum og ikki fóru at verða súltaði. Men so varð tíverri ikki.
Uppskot um politiskar loysnir
Uppskotið til samtyktar snýr seg um‚ at heitt verður á landsstýrið um at fáa gjørt eina menningarætlan um endurmenning (rehabilitering) við einari greiðari visjón og ítøkiligum málum um samskipaða tvørfakliga endurmenning fyri Føroyar. Út frá hesari ætlan skal so gerast ein yvirskipað lóg, sum tryggjar rættindir og skyldur hjá borgarunum‚ sum lyftir endurmenningina í Føroyum upp á eitt altjóða og samfelagsliga kappingarført vælferðarstøði. Sigast skal, at tilfar er nokk av‚ fleiri álit og kanningar eru til taks.
Hitt lógaruppskotið er (MEÐAN VIT BÍÐA) ein broyting í lógini um sjúkrahúsverkið‚ sum kann gerast her og nú‚ og sum vil loysa teir bráðfeingis trupulleikar, sum eru. Broytingin fevnir í høvuðsheitinum um at gera eina samskipaða tvørfakliga endurmenningarætlan‚ sum verður gjørd saman við sjúklinginum og/ella avvarðandi, har støðið verður tikið í gerandisdegnum hjá sjúklinginum‚ likamliga‚ sálarliga og sosialt. Tvs. allar viðgerðir og tænastur sjúklingurin hevur brúk fyri.
Endurmenningarætlanin skal eisini fevna um tær tænastur, sum skulu veitast av Almannaverkinum og kommununum ella ambulant í sjúkrahúsverkinum. Her eru talan eisini um at fáa tær tænasturnar inn‚ sum nærum ikki verða veittar í dag‚ te. taluundirvísing‚ sálarlig hjálp og sosialráðgeving til sjúklingin og familjuna.
Eisini skal sjúkrahúsverkið bjóða sjúklingum, sum hava tørv á viðgerð í eitt longri tíðarskeið, ein heilsufakligan samskipara/ sjúklingavegleiðara, sum kann vegleiða og ráðgeva, og sum hevur ábyrgd av, at samlaða endurmenningarætlanin verður fylgd‚ og fylgja upp og tryggja, at sjúklingurin fær eina tvørfakliga samskipaða viðgerð.
Vit mugu seta veruliga gongd á nú
Tað er sera umráðandi, at tann sjúkuraktið og familjan ikki hava aðrar uppgávur enn hana at virka sum familja‚ serligani tá talan er um barnafamiljur. Støðan tey eru í, er oftani sera trupul frammanundan bara at fáa gerandisdagin at virka.
Verða omanfyri nevndu uppskot samtykt á Føroya Løgtingi, so verða nógvar tungar byrðar lyftar av sjúklingum‚ avvarðandi og ikki minst teimum dugnaligu starvsfólkunum‚ sum brenna fyri at veita sjúklingum og teirra avvarðandi enn betri umsorgan og tænastur.
Rósa Samuelsen
RN
Back


text:
15. jul. 2019
Umframt nýgg feløg og strikingar av feløgum, vóru fleiri broytingar at síggja í vinnuskránni í farnu viku.
Skrásetingar-nr. 7080
Navn: P/F Tunnil
Adressa: Heiðavegur 57 600 Saltangará
Kommuna: Runavíkar
Stovningardato: 28.06.2019
Viðtøkudato: 28.06.2019
Stovnarar:
P/F 3298, P/F Norðoyatunnilin , Hoyvíksvegur 65, 110 Tórshavn
P/F 6003, P/F Eystur- og Sandoyartunlar , Rektaragøta 10, 110 Tórshavn
P/F 2809, P/F Vágatunnilin , Hoyvíksvegur 65, 110 Tórshavn
Nevnd:
Teitur Samuelsen, Brattalíð 6, 100 Tórshavn, (nevndarformaður)
Marita Suanna Hentze, Viðargøta 1, 160 Argir, (nevndarlimur)
Dánial Tummas Thomsen, á Giljatrøðni 4, 360 Sandavágur, (nevndarlimur)
Stjórn:
Uni Danielsen, Skraddaragøta 18, 188 Hoyvík, (stjóri)
Grannskoðari:
NUMO, góðkent grannskoðanarvirki , Smyrilsvegur 20, 110 Tórshavn
Partapeningur: kr. 510.000,00
Inngjaldingarháttur: Kontant kr. 510.000,00 til kurs 100
Tekningarreglur: Felagið verður teknað av stjóra saman við nevndarformanni ella av samlaðu nevndini.
Endamál: Endamál felagsins er at hava um hendi og reka felags innkrevjingarskipan fyri teir tunlar, sum P/F
Vágatunnilin, P/F Norðoyatunnilin og P/F Eystur- og Sandoyartunlar eiga og reka. Felagið kann eisini umsita
innkrevjing fyri onnur feløg og stovnar, bæði privat og almenn og annars reka annað virksemi og aðra vinnu sum
hevur samband við hetta
Roknskaparár: 01.01 - 31.12
Fyrsta roknskaparár: 28.06.2019 - 31.12.2019
Sí allar broytingar í vinnuskránni í farnu viku her


text:
Spurningar og svar
Trýst her fyri at senda okkum ein spurning
Á skrivstovu síni kunnaði skúlastjórin meg um, at hann tíverri sá seg noyddan at taka 5 undirvísingartímar frá mær komandi mánað og restina av skúlaárinum orsakað av lækkaðari tímajáttan frá MMR. Fyri mítt viðkomandi merkir hetta, at lønin minkar við uml. kr. 5.000 um mánaðin. Eg havi verið 9 ár í føstum starvi í skúlanum. Eigi eg at finna meg í hesum?
5 undirvísingartímar um vikuna er ein munandi broyting í starvsviðurskiftum tínum. Í slíkari støðu hevur tú eitt krav uppá, at øll tey formligu viðurskiftini verða fylgd, ið eru ásett viðv. uppsøgn. Tú skal hava hoyringsskriv við minst 14 daga hoyringssvartíð. Har hevur tú møguleikan fyri at siga tína hugsan um niðurskurðin.
Skúlastjórin kann eftir, at hoyringsfreistin er farin, og við støði í tí, tú hevur víst á, taka avgerð um, at tú fert niður í tíð.
Tekur skúlastjórin avgerð um tímaniðurskurðin, so hevur tú eitt lønarkrav um fulla løn í teir 6 mánaðirnar, ið svara til uppsagnartíðarskeiðið, ið m.a. er ásett í lóg um starvsmenn. Tú hevur verið í føstum fulltíðarstarvi í 9 ár og er fevnd av uppsagnartíðarskeiði, eisini tá talan er um arbeiðsniðurskurð. Sannlíkt er, at skúlastjórin krevur, at tú arbeiðir fulla starvstíð teir 6 mánaðirnar, og eftir tað verður tímatalvan 5 tímar minni og tær uml. 5.000 kr. lægri í løn.
Í summum førum loysir tað seg betur at gera avtalu við skúlastjóran um at fara niður í tíð í eitt nærri ásett tíðarskeið.
Vinarliga
Poul Nolsøe, løgfrøðingur
Eiga allir lærarar: 1) at møta 10 min áðrenn sín fyrsta tíma og 2) ikki at fara heim fyrr einn 10 min eftir sín síðsta tíma?
Svar:
Lærarar hava ikki skyldu at møta 10 minuttir áðrenn (sín) fyrsta tíma og heldur ikki skyldu at verða á skúlanum 10 minuttir eftir (sín) seinasta tíma. Lærari kann tó fáa álagt ansingarskyldu 10 minuttir undan fyrsta undirvísingartíma í skúlanum. Tá skal tíðin skrásetast í arbeiðstíðini. Teir 10 minuttirnir eftir seinasta tíma eru fríkorter, og leiðslan kann áleggja lærara ansingarskyldu. Fríkorterið er frammanundan íroknað arbeiðstíðina, og verður tí ikki skrásett serskilt.
Vinaliga
Herálvur Jacobsen, formaður Føroya Lærarafelags
10. september 2015
Eg eri undir læraraútbúgving í Danmark og havi bert hálvt ár eftir nú. Eg ætli mær at byrja at søkja arbeið í Føroyum beinanvegin. Men so havi eg hoyrt, at av tí at eg havi tikið læraraútbúgvin í Danmark, kann eg ikki fáa starv í Føroyum, fyrrenn eg havi fingið undirvísing í føroyskum. Hvussu er við hesum, er tað rætt, og um tað er so, hvørja undirvísing skal eg so taka, er tad nokk við undirvísing á HF ella hvussu hongur tað saman? Og kann eg fáa starv upp á tað, at eg taki undirvísing í føroyskum ímeðan?
Svar:
Við danskari læraraútbúgving kann mann søkja starv sum øll onnur í føroyska fólkaskúlanum. Mann fær tó ikki fast starv, fyrr enn mann hevur lokið prógv í føroyskum, sum Læraraskúlin av og á skipar fyri. Eitt skeið hevur júst verið, so óvist er nær næsta skeiðið verður hildið aftur.
Men tað er eingin forðing fyri at søkja og fáa starv, at prógvið er danskt.
Herálvur Jacobsen, formaður Føroya Lærarafelags
21. januar 2013
Eg havi havt ávísar trupulleikar við skúlastjóran. Hann heldur, at nú er nokk. Hann hevur sent mær teldupost og boðað frá, at eg skal koma til eina tænastliga samrøðu um viðurskiftini í komandi viku. Eg kenni meg ótryggan og vil hava álitisfólkið við á fundin. Álitisfólkið hevur hug at bera seg undan, tí hann vil ikki koma uppá tvørs av stjóranum. Hvat skal eg gera?
Svar:
Álitisfólkið er valt at taka sær av tí uppgávu, tú vísir á. Tað kunnu vera serlig viðurskifti t.d. nært persónligt samband við lærara ella stjóra, sum gera, at álitisfólk vil sleppa undan at vera hjásitari til eina tænastliga samrøðu saman við tær. Grundgevingin hjá álitisfólkinum um, “ikki koma uppá tvørs av stjóranum” er ein vánalig umbering, men tað loysir seg helst ikki at hava eitt fólk við, sum ikki vil koma “upp á tvørs“ av stjóranum.
Tú kanst altíð taka onkran annan við, og somuleiðis kunnu formaður ella løgfrøðingur Lærarafelagsins altíð avloysa álitisfólk í tílíkum málum. Í álvarsomum málum, t.d. tá talan kann gerast um uppsøgn, eigur hjásitari sum høvuðsregla at koma frá felagnum. Okkara ráð til tín er tí, at tú vendir tær til felagið, sum í samráð við teg útvegar ein hjásitara til samrøðuna.
Poul Nolsøe, løgfrøðingur
6. septembe
Fyri umleið einum ári síðan fekk eg ein sera truplan næming í mín 6. flokk. Hann er harðligur, harðmæltur og skapar javnan ófrið í flokkinum. Hann hevur havt samband við løgregluna um okkurt smávegis, tó uttan, at eg veit nærri, hvat tað er. Flokkurin er broyttur, og fleiri næmingar kenna seg ótryggar. Eg kenni meg strongda av hesum næminginum. Kann eg sleppa av við hann aftur?
Svar:
Hetta er ein spurningur, sum nógvir lærarar hava sett sær sjálvum millum ár og dag. Í flestu førum er ikki møguligt at sleppa av við ein tílíkan næming. Í serligum føri kunnu ógvusligar hendingar gera, at næmingar verða fluttir til serflokk ella fáa serligan eftiransingarstuðul, men tað er ógvuliga sjáldan. Skúlastjórin hevur við ávísum fyrireikingararbeiði møguleika at flyta næmingin í annan flokk, men so vilja aðrir lærarar og foreldur gera vart við seg, og flestu skúlastjórarar aftra seg av tí sama. At flyta børn í annan skúla kann gerast trupult, bæði tí at móttakandi skúlin setur seg ímóti tí, og flestu foreldur seta seg harðliga ímóti, at teirra barn verður flutt í annan skúla, tó undantikið tá tey sjálvi ynskja tað. Øll børn hava rætt til at ganga í ein fólkaskúla, so tað skulu heilt serligar umstøður gera seg galdandi, um tú kanst sleppa av við tín næming. Tað er ikki møguligt at meta um viðurskiftini í tínum máli eru so heilt serlig við grundarlagi í upplýsingunum í spurninginum. Manglandi mannagongdir og avtalur millum skúlar gera støðuna sera trupla í sambandi við tílíka flyting.
Tá talan er um næmingar við serligum tørvi eru serligir undirvísingarstovnar ella tiltøk gjørd fyri hesi børn, men harðlig, harðmælt ella ófriðarlig børn verða, um tey ikki hava serliga diagnosu, vanliga ikki flokkað undir serligan tørv, hóast tey í nógvum førum hava tørv á serligum undirvísingartilboðum og nógvari serkønari hjálp. Í Føroyum er so at siga onki undirvísingartilboð ella nágreinaðar viðgerðarætlanir gjørdar, sum hóska til tín næming. Einasti møguleiki er tí helst, at hann verður undirvístur í flokkinum saman við hinum børnunum. Bíðilistarnir til sálarfrøðiliga hjálp eru so langir, at flestu lærarar og foreldur geva upp frammanundan, tí í nógvum førum er hjálpin bert eitt eiti, tá hon endiliga kemur. Harðligu, harðmæltu og ófriðarligu børnini gera stóran skaða á sosiala lívið í einum flokki og sindra samanhald og trivnað, og tað er tí helst ein av størstu avbjóðingunum hjá kommunu- og landsmyndugleikum í framtíðini at fáa størri játtan og betri samskipaðar ætlanir til ófriðarligu og harðligu børnini.
Hóast møguleikarnir kunnu tykjast smáir, eigur tú saman við hinum lærarunum í flokkinum, skúlastjóranum og foreldrunum at streingja á at fáa fleiri tímar og dyggari serkønari hjálp til næmingin og flokkin. Barnaverndin hevur møguleikar fyri at seta tiltøk í verk og fíggja hesi. Tí eigur skúlin at hava serliga tætt samskifti við Barnaverndina um næmingin.
Poul Nolsøe, løgfrøðingur
30. august 2012
Ein av okkara lærarum hevur tann óvana, at hann ofta happar ein ávísan næming í 5. flokki. Hann speirekur hann við útsjónd og atferð. Hetta hevur gingið fyri seg í uml eitt ár. Ofta fer tað fram, tá lærarin heldur, at ongin sær, men eg havi fleiri ferðir sæð næmingin koma hálvgrátandi út á gongini undan nevnda lærara. Eg veit ikki rættiliga, hvat eg skal gera við tað. Um eg fari til læraran og sigi tað beinleiðis við hann, so verður helst illstøða okkara millum. Fari eg til skúlastjóran, verði eg helst ákærd fyri at stinga hann í ryggin ella fyri at vera ókollegial. Hvat skal eg gera?
Svar:
Tað er undir alt lágmark, at lærari happar næming. Hetta átti at verið eitt yvirstaðið kapittul í føroyska fólkaskúlanum. Tað er lættast fyri teg at lata sum onki, men tað er ikki rætt mótvegis næminginum, umdøminum hjá skúlanum og kann eisini gerast ein samvitskuspurningur. Tað er trupult at fara víðari við einum tílíkum máli einsamallur, tí spurnartekin verða sett við tín rætt at finnast at einum starvsfelaga, og fólk ivast í, um tú kanska hevur onkra dulda dagsskrá í huganum. Tú átti kanska í fyrsta umfari at drigið ein av tínum samstarvsfólkum ella álitisfólkið inn í málið. Hetta fyri at stuðla tær í eygleiðingunum og í tilgongdini. Hetta er eitt viðkvæmt mál, sum kann enda friðarliga, men tað kann eisini enda við roki, tí viðkomandi lærari vísir øllum frá sær. Tað kann í summum førum vera tað rættasta at fara beinleiðis til viðkomandi lærara, meðan tað í øðrum førum er best at fara beinleiðis til skúlastjóran. Tú eigur at meta um hetta, áðrenn tú fert víðari við málinum. Undir øllum umstøðum er skúlastjórin lyklapersónurin og tann, sum natúrliga eigur at taka sær av tílíkum máli. Hann hevur fyrisitingarligu og námsfrøðiligu leiðsluna av skúlanum og hevur skyldu at fara inn í málið, um hann fær fráboðan ella kunnleika til tað. Flestu skúlastjórar gera heilt vist nakað við tílík viðurskifti, um teir fáa kunnleika til tey.
Poul Nolsøe, løgfrøðingur
23. august
Eg eri flokslærari í einum 6. flokki. Eg havi havt henda flokk frá byrjan av. Við árunum er hetta ikki sami flokkur, sum eg byrjaði við. Fyrstu árini var tað ein friðarligur flokkur, har øll vóru góð við hvør annan. Tey hjálptu hvør øðrum, og happing var ókend. Í triðja flokki kom ein sera trupul næmingur í flokkin. Bæði næmingar og lærarar royndu at hjálpa honum, og tað gekk nøkulunda. Við endan á triðja flokki kom aftur ein trupul næmingur úr Danmark, og nú var tað, sum um hini børnini høvdu fingið nokk. Hesir báðir dreingirnir hildu saman og settu kílar í flokkin. Síðan triðja flokk eru tvey onnur børn komin úr øðrum skúlum. Eg havi ikki tamarhald á flokkinum longur og havi mist hugin at fara til arbeiðis. Eg havi roynt at tosa við stjóran um viðurskiftini, men hann víkir undan alla tíðina. Hvat kann eg gera við støðuna?
Svar:
Hetta er ein trupul støða. Truplir næmingar, sum larma nógv, ikki samstarva og happa onnur, eru ein stórur trupulleiki hjá nógvum lærarum. Lærarafelagið fær nógvar fráboðanir frá lærarum um tílíkar støður. Tá ið fleiri næmingar við trupulleikum koma í sama flokk, gerst støðan fyri læraran ofta ómøgulig. Skúlaleiðarar flyta ofta trupul børn í vælvirkandi flokkar, sum hava lærarar, sum eru dugnaligir og hava sett sær høg mál við undirvísingini og trivnaðinum í flokkinum. Flyting av næmingum í ávísan flokk verður oftast gjørd eftir miðvísari og nærri umhugsan av skúlastjórum. Tað er einki at ivast í, at truplir næmingar ofta verða fluttir í ein vælvirkandi flokk, tí metingin hjá skúlastjóranum er, at møguleikar eru fyri, at næmingurin hevur best av at koma undir væl skipaðar og góðar umstøður.
Ofta koma skúlastjórar samstundis ótilvitað at gera stóran skaða á vælvirkandi flokkar. Tað er sera trupult at taka støðu til, hvat er rætt ella skeivt í tílíkum málum. Tað snýr seg um eina avgerð, sum er torfør at taka, tí ofta eru sera nógv viðurskifti at taka atlit til og taka støðu til, og ofta tolir ongin flokkur í skúlanum ein truplan næming afturat. Støðan gerst ikki betri av, at tað næstan er ómøguligt at fáa eyka tímar til truplar næmingar og líka ómøguligt at fáa serkøna hjálp frá sálarfrøðingi. Samanumtikið er hetta eitt av teimum størstu avbjóðingunum til einstaka læraran og skúlan í dag.
Fyri at koma aftur til tína støðu, so er hon alt annað enn góð. Tá lærari hevur mist tamarhald á flokkinum, og hugurin at fara til arbeiðis er burtur, er støðan sera álvarssom. Tú ert í kreppustøðu og eigur at hugsa um tína egnu heilsu fram um alt annað. Ein møguleiki er, at tú biður um at fáa broytt tímatalvuna, so tú ikki hevur henda sama flokk ella hevur færri tímar við honum. Tað kann kennast sum ein missur og eitt persónligt tap, men kann í nógvum førum vera einasta og besta loysn fyri allar partar. Tú eigur at hugsa um heilsuna og verður kanska noydd at sjúkramelda teg í eitt tíðarskeið fyri at meta um støðuna og fáa serkøna hjálp. Lærarafelagið hevur javnan samband við lærarar í tíni støðu. Tú ert vælkomin at venda tær til felagið, so vit kunnu meta um støðuna saman við tær.
Poul Nolsøe, løgfrøðingur
30. mai 2012
Eg havi nógvar sertímar við einum næmingi, sum hevur stórar innlæringartrupulleikar. Hesin næmingurin hevur eisini sálarligar trupulleikar, og tað er neyðugt at leggja undirvísing, viðgerð og okkara egnu atferð móti honum til rættis í samráð við læknar, sálarfrøðing o.o. Vit hava nógv samstarv við frítíðarskúlan og stuðulsfólk. Eg eri nú komin í iva um, eg kann loyva mær at greiða øðrum stovnum og persónum frá teimum ógvuliga persónligu upplýsingunum og trupulleikunum hjá næminginum. Havi eg tagnarskyldu um hesi viðurskiftini?
Svar:
Tú hevur tagnarskyldu um viðkvæmar upplýsingar, sum snúgva seg um næmingar í skúlanum. Upplýsingar frá lækna og sálarfrøðingi eru í flestu førum viðkvæmir og skulu tí viðgerast við serligum ansni og atliti. Frítíðarskúli og stuðulsfólk arbeiða í flestu førum undir aðrari myndugleikaleiðslu enn lærarar skúlans, og tí er neyðugt, at lærarar taka serlig atlit, tá teir samstarva við hesi starvsfólk. Reglurnar fyri hvørjar upplýsingar og til hvørjar myndugleikar loyvt er at lata upplýsingar, er m.a ásett í persónsupplýsingarlógini. Reglurnar kunnu í summum førum vera truplar at tulka, men ein av høvuðsreglunum er, at tað eru foreldrini hjá næminginum, sum hava rætt at avgera, hvørjar upplýsingar kunnu latast víðari og eisini til hvønn. Lættasta og tryggasta loysnin er uttan iva at fáa loyvi frá foreldrunum at samskifta við ávísu fólkini í frítíðarskúlanum og stuðulsskipanini. Tað er best at vera heilt opin og erligur við foreldrini og vísa á, at tað er neyðugt hava gott samstarv við hesi fólk fyri at tryggja barninum best møguliga viðgerð og røkt. Í flestu førum eru foreldur glað fyri samstarvið millum stovnarnar og geva loyvi uttan treytir. Í teimum førum, har foreldur siga nei, er neyðugt at viðgera málið av nýggjum saman við foreldrum, skúlaleiðslu og møguliga barnavernd fyri at fáa eina loysn.
Poul Nolsøe, løgfrøðingur
9. mai 2012
Eg eri flokslærari í einum 6. flokki í einum framhaldsskúla. Í mínum arbeiði hoyri eg ofta av tilvild næmingar tosa sínámillum um viðurskifti, sum eru privat. Nú ein dagin hoyrdi eg tveir av mínum næmingum tosa um seinasta vikuskiftið, tá teir høvdu drukkið rúsdrekka í størri nøgdum. Eg stóð soleiðis fyri, at næmingarnir hvørki sóu ella hoyrdu meg. Eg havi hugsað nógv um tað, sum eg hoyrdi, og mín spurningur er: Skal eg boða barnaverndini frá, tí eg havi hoyrt ella skal eg fara til skúlastjóran?
Svar:
Næmingar í 6. flokki eiga ikki at drekka rúsdrekka í frítíðini, og tað er tí neyðugt, at okkurt verður gjørt við málið. Tú hevur sambært lóg fráboðanarskyldu um viðurskifti, sum kunnu skaða vælferð og trivnað næminganna. Tað er undir lágmarkið, at næmingar í 12 ára aldri drekka rúsdrekka. Í summum førum, t.d. tá talan er um siðamisbrot, kann vera best at fara til myndugleikar, uttan at boða næmingi ella foreldrum frá tí, men í hesum førinum haldi eg, at næmingar og foreldur eiga at takast við frá byrjan av. Mítt ráð er, at tú tosar við dreingirnar fyrst. Tú greiðir teimum frá, at tú óvarandi hevur hoyrt um teirra rúsdrekkanýtslu, og at tú metir hetta vera so álvarsamt, at tú hevur skyldu at tosa við foreldrini um tað. Tú kunnar síðan skúlastjóran um hendingina og biður hann koma á fund við foreldrini saman við tær. Skúlin eigur at fylgja málinum upp við samrøðum við foreldur og næmingar. Ein seinni meting má avgera, um málið skal fara víðari til barnaverndina. Fyri teg er tað neyðugt at fáa part av ábyrgdina og loysnina av málinum flutta yvir á foreldur og skúlaleiðslu.
Poul Nolsøe, løgfrøðingur
2. mai 2012
Kann nakar krevja av flokslæraranum, at hann skal syrgja fyri, at næmingur í 6. flokki tekur sítt medisin til ásettar tíðir á degnum? Næmingurin gongur við medisininum í lummanum.
Sí annað svar í hesum teigi.
Skal lærari átaka sær ábyrgdina av at útflýggja barni heilivág? Er tað hansara uppgáva? - Um ja. Hvat so, um hann sjúkur ella av eini ella aðrari orsøk ikki er í skúla? Hvør eigur so uppgávuna? Við uppgávuni fylgir ábyrgd. Hvat nú um uppgávan ikki verður røkt nøktandi? Kann lærarin ábyrgdast fyri tað? Tað eru tvey øki innan skúlan. Serøkið og tað vanliga økið. Er aðrar reglur galdandi fyri serøkið? Í Runavíkar skúla eru fleiri børn, sum skulu hava heilivág upp á klokkuslett. Eisini eru tað lærarar, sum kenna seg noyddar at ganga við heilivágspakkum og leita eftir børnum, sum skulu hava tablettir. Hetta er ein lítil eykauppgáva, sum fyllir nógv afturat øllum hinum uppgávunum. Tað hevði verið áhugavert at fingið at vita, hvussu mannagongdin er úti á tykkara skúlum. Annars haldi eg, at hetta fyrst og fremst er ein fakfelagsligur spurningur. Eru nakrar leiðreglur/skipanir á økinum?
Svar:
Lærarafelagið hevur ikki fastar leiðreglur fyri útflýggjan av heilivági til næmingar. Nevndin hevur viðgjørt spurningin og er komin til ta niðurstøðu, at felagið ræður lærarum frá at átaka sær ábyrgdina av at útflýggja heilivág til næmingar. Útflýggjan av heilivági er ikki partur av vanligu arbeiðuppgávuni og kann ikki áleggjast lærarum við tænastuboði. Um lærari átekur sær uppgávuna fylgir ábyrgdin við av sær sjálvum. Hetta merkir, at lærari kann koma at standa til svars fyri skeivt givnum heilivági ella bert fyri at hava gloymt heilivágin.
Størri næmingar eru sum oftast sjálvir førir fyri at handfara sín heilivág, og við størru skúlarnar er sum oftast ein heilsuskipan, sum kann taka sær av hesum viðurskiftunum. Innan serøkið kunnu serlig viðurskifti gera seg galdandi. Tað skerst ikki burtur, at lærari í serligum føri kann kenna seg noyddan at átaka sær útflýggjan av heilivági, tí annars sleppur næmingurin ikki í skúla. Felagið ræður til at gera skrivligar avtalur millum skúla og foreldur. Hesar eiga m.a. at áseta vavið av uppgávuni, ábyrgdarbýti og ta tíð, sum skal setast av til endamálið. Tað kann í tílíkum førum gerast neyðugt, at skúlaleiðslan átekur sær medábyrgd og tekur um endan, um læraranum berst frá.
Tað kann vera ásett í lýsingini eftir starvsfólki, at útflýggjan av heilivági er ein partur av arbeiðsuppgávuni. Tá er støðan ein onnur. Tá hava fólk við umsóknini góðtikið útflýggjan av heilivági sum ein part av arbeiðinum.
Um limir eru í iva, so eiga teir at tosa við felagið.
Poul Nolsøe, løgfrøðingur
16. februar 2012
Er nakað ásett viðvíkjandi fundarfráboðan? Vit fáa javnan fráboðan sama dag ella dagin fyri, at vit skulu møta til námsfrøðiligan fund. Hetta er keðiligt, tí at tað ger tað ógjørligt at leggja aðrar avtalur henda dagin. Finnast nakrar reglur hesum viðvíkjandi?
Svar:
Fundir í námsfrøðiliga ráðnum eiga at verða fráboðaðir í minsta lagi eina viku frammanundan.
Í rundskrivi um námsfrøðiliga ráðið frá 20.juni 2001 stendur:
§ 4. Lýst verður til fundar í námsfrøðiliga ráðnum á lærarastovu skúlans ella á øðrum hóskandi staði í skúlanum. Fundarboð eiga vanliga at verða givin við í minsta lagi 7 daga freist, men kunnu vegna átroðkandi umstøður verða givin við styttri freist.
Vinarliga
v/Lærarafelagið
Herálvur Jacobsen, formaður
11. desember 2011
Á skrivstovu síni kunnaði skúlastjórin meg um, at hann tíverri sá seg noyddan at taka 5 undirvísingartímar frá mær komandi mánað og restina av skúlaárinum orsakað av lækkaðari tímajáttan frá MMR. Fyri mítt viðkomandi merkir hetta, at lønin minkar við uml. kr. 5.000 um mánaðin. Eg havi verið 9 ár í føstum starvi í skúlanum. Eigi eg at finna meg í hesum?
Svar:
5 undirvísingartímar um vikuna er ein munandi broyting í starvsviðurskiftum tínum. Í slíkari støðu hevur tú eitt krav uppá, at øll tey formligu viðurskiftini verða fylgd, ið eru ásett viðv. uppsøgn. Tú skal hava hoyringsskriv við minst 14 daga hoyringssvartíð. Har hevur tú møguleikan fyri at siga tína hugsan um niðurskurðin.
Skúlastjórin kann eftir, at hoyringsfreistin er farin, og við støði í tí, tú hevur víst á, taka avgerð um, at tú fert niður í tíð.
Tekur skúlastjórin avgerð um tímaniðurskurðin, so hevur tú eitt lønarkrav um fulla løn í teir 6 mánaðirnar, ið svara til uppsagnartíðarskeiðið, ið m.a. er ásett í lóg um starvsmenn. Tú hevur verið í føstum fulltíðarstarvi í 9 ár og er fevnd av uppsagnartíðarskeiði, eisini tá talan er um arbeiðsniðurskurð. Sannlíkt er, at skúlastjórin krevur, at tú arbeiðir fulla starvstíð teir 6 mánaðirnar, og eftir tað verður tímatalvan 5 tímar minni og tær uml. 5.000 kr. lægri í løn.
Í summum førum loysir tað seg betur at gera avtalu við skúlastjóran um at fara niður í tíð í eitt nærri ásett tíðarskeið.
Vinarliga
Poul Nolsøe, løgfrøðingur


text:
6. flokkur í Skúlanum við Streymin
Balss Rebekka Dís Káradóttir
Sólin skínur alla tíðina á jørðina, men av tí at jørðin melur runt, er tað dagur og nátt á jørðini.5
Sólin flytur seg frá 23,5 stigum norð til 23,5 stig suður. Tað tekur ½ ár hjá sólini at flyta seg suður og ½ ár at flyta seg norðuraftur.11
Tá ið sólin, er á 23,5 stigum suður, er stytsti dagur á norðaru hálvu. Stytsti dagur er áleið 21. desember.13
Tá ið sólin er á 23,5 stigum norður, er longsti dagur á norðaru hálvu. Longsti dagur er áleið 21. juni.15
Tá ið sólin er komin norður aftur til miðkringin (ekvator), er várjavndøgur á norðaru jarðarhálvu og heystjavndøgur á sunnaru jarðarhálvu. Várjavndøgur á norðaru jarðarhálvu er 20. mars.17
Tá ið sólin er komin suður aftur til miðkringin (ekvator), er heystjavndøgur á norðaru jarðarhálvu og várjavndøgur á sunnaru jarðarhálvu. Heystjavndøgur á norðaru jarðarhálvu er 20. september.19
Norðari sólstøðukringur verður eisini nevndur krabbamerkið. Tað er uppkallað eftir stjørnumerkinum krabbin.21
Sunnari sólstøðukringur verður eisini kallað steingeitarmerkið. Hetta er eisini uppkallað eftir stjørnumerkinum steingeitin.23
Foto/ Myndir/ Asseq/ Valokuva/ Guvvieh/ Nuotraukos/ Photo:
6. flokkur Skúlin við Streymin
Miriam, Malan, Mattias, Tanja, Silrið, Anton, Maria, Rebekka Dís, Victoria, Heidi, Anna, Bárður, Teresa, Julian, Silas, Dávid, Rúni og Ragnar


text:
Forkunnugir gávulutir í savnsbúðini
Visti tú av at Tjóðsavnið hevur eina sølubúð við spennandi lutum, ið eisini hóska væl sum jólagávur?
Í savnbúðini finnur tú millum annað smúkkur úr føroyskum tilfeingi, føroyskar bøkur – nýggjar og eldri, og eftirgjørdar smúkkur úr silvri sniðgivnar í fornari tíð.
Eisini hava vit ymsar vørur úr glasi og keramikki og plakatir av føroysku náttúruni.
Sum nakað heilt serligt til jóla selja vit ymiskt jólaprýði frá Brink Nordic og Flensted mobiler.
Møguleiki er fyri at pakka gávurnar inn.
OPIÐ ER:
Hósdagin 20/12 kl. 14-17
Sunnudagin 23/12 kl. 14-17
Hósdagin 27/12 kl. 14-17
Sunnudagin 30/12 kl. 14-17


text:
Endamál
Endamálið við Jobmatch er at skapa og viðlíkahalda sambandið millum føroyskar fyritøkur og stovnar, útisetar, lesandi føroyingar og nýútbúgvin. Í fjør bleiv málbólkurin víðkaður til eisini at fevna um fólk við royndum á arbeiðsmarknaðinum. Tað vil siga fólk, sum eru í starvi, men eru áhugað at kunna seg um nýggjar starvsmøguleikar. Hetta verður gjørt fyri at tryggja framhaldandi vøkstur og menning av tí føroyska samfelagnum.
Ætlanin er, at hetta millum annað skal gerast við at ‘matcha’ tann tørv, ið fyritøkurnar og stovnar hava, við tann førleika okkara vitunartilfeingi hevur. Hugskotið er tískil at skipa fyri eini starvstevnu, har ið føroyskar fyritøkur og stovnar hava møguleika at marknaðarføra seg yvirfyri hesum.
Somuleiðis er endamálið at skapa áhuga millum útisetar fyri at søkja størv, praktikpláss ella uppgávuevnir til prosjektskriving hjá hesum fyritøkum og stovnum.


text:
Árstíðarjavnaðu lønirnar í januar vóru 689 milliónir kr, og tað eru 20 milliónir minni enn í desember. Afturgongdin er 2,9%. Hetta skrivar Hagstova Føroya.
Bæði í november og desember vóru lønirnar góðar 700 milliónir. Men afturgongdin í januar vikar ikki ta undirliggjandi gongdina, sum trendurin vísir. Trendurin vísir framvegis ein trivaligan mánaðarligan vøkstur, eins og hann hevur gjørt seinastu tvey árini.
Í hagtalsgrunninum eru lønartølini útgreinað og dagførd.
Stutt um árstíðarjavning og trend
Árstíðarjavnað tøl eru reinsað fyri árstíðaravvik, sum t.d. afturvendandi sveiggið í virkseminum millum vár og summar, heyst og vetur. Hetta merkir, at til ber at hyggja eftir gongdini mánað fyri mánað, uttan at samanberingin verður órógvað av regluligum sveiggjum millum árstíðirnar.
Í trendinum er harumframt lagt upp fyri øðrum óreglusemi í mánaðarligu tølunum, og tá sæst tann undirliggjandi langtíðargongdin í lønunum.
Til ber at lesa meira um árstíðarjavning her:
Kelda: Hagstova Føroya » 10. februar 2016


text:
Stuttligt, stuttligari, Træhúsið!
.
Kennir tú træhúsabøkurnar?
Um ikki, so er hetta upplagdur summarlesnaður til tín. Og tað er stórur kjansur fyri, at hetta verða tær nýggjastu yndisbøkurnar í húsinum. Andy og Terry búgva í heimsins størsta træhúsi - og teir byggja 13 nýggjar hæddir fyri hvørja bók. Í træhúsinum eru tey mest ótrúligu og øru tingini. Ein maskina, sum skjýtur skúmgæti í munnin á tær, tá tú ert svangur, flúgvandi kettur, mannaetandi hávar, ein skúli fyri ninjasniglar og mangt, mangt annað. Andy og Terry byggja ikki bara hús, teir skriva og tekna eisini bøkur fyri Harra Stór Nøs. Andy skrivar og Terry Teknar, og søgurnar, ja, tær sleppa vit tíbetur at lesa!
Mamma og dóttir viðmæla
"Dóttir mín gongur í 2. flokki, og hon/vit hava lisið hesar fleiri ferðir ígjøgnum. Tær blíva ongantíð keðiligar.
Vit royna at lesa nógv, og eg havi uppdagað, at ongar bøkur hava fanga áhugan so væl sum hesar.
Eg havi viðmælt eini vinkonu somu bøkur, sum hevur ein drong, sum ikki tímir so væl at lesa, men tað beit á beinanvegin. Tey elska tær.
Lesigleðina hjá børnum er umráðandi at fanga (serliga í hesum skermtíðum), og tað kunnu hesar bøkurnar heilt vist."
Margreth Rasmussen og Sóley Tanggaard Rasmussen
.
Bjalla hevur bygt sítt egna træhús!
Hon hevur gjørt træhúsið úr eini pappeskju, íspinnum, sjampanjuproppum og øðrum, sum hon átti inni.
Um tú hevur lisið træhúsabøkurnar, so kennir tú heilt víst fiskabúrið við mannaetandi hávum, sum Bjalla her hevur gjørt.
Hvat vilt tú hava við í títt træhús?
"Mær dámar bókina sera væl, tí hon er so stuttlig. Og tekningarnar eru eisini ordiliga, ordiliga stuttligar."
Bjalla ummælti Træhúsið í 13 hæddum í Píka7 2/2018
.
"Eg mæli øllum til at lesa hana, og eg vænti, at hon er serliga góð hjá teimum, ið ikki tíma so væl at lesa."
Brandur Kallsberg ummælti Træhúsið í 13 hæddum í STROK 2/2018
.
.
Hvørjum bíðar tú eftir? Kom við!
.


text:
Orð: Victor Danielsen
Lag: Charles Hutchinson Gabriel
1. Signaða stund, tá ið ljóða skal hátt
síðsta basúnin, og koma skal brátt
Jesus, vár Harri, ja, tað verður gott
honum at møta, áh, signaða stund!
Niðurlag: Signaða stund, vónríka stund,
signaða stund, vónríka stund!
Ljóðar basúnin, hann kemur við skund,
Jesus, vár Harri, áh, signaða stund!
2. Signaða stund, tá ið skyggja skal bjørt
morgunsins stjørna, um náttin er svørt!
Vinir, vit eiga eitt hop, sum er stórt:
Skjótt kemur Jesus, áh, signaða stund!
3. Signaða stund, tá hann reisa skal tey
øll, sum í trúnni á hann eru deyð,
sum undan okkum, tá Harrin tað beyð,
heim eru farin, áh, signaða stund!
4. Signaða stund, tá ið savna hann skal
øll, ið hann eigur, ein flokk uttan tal,
til sín í luftini! Kunnu vit væl
gleðast nóg nógv til ta signaðu stund!
5. Signaða stund! Her vit troyst kunnu fá:
Altíð at vera har Jesusi hjá,
andlit til andlit hann sjálvan at sjá –
amen, kom skjótt, kom, tú signaða stund!


text:
Í sambandi við vaksandi byggivirksemi í felagnum, verður økt um okkara starvsfólkahóp við handverkfakligum útbúgvingum og royndum við betongarbeiði.
Um tú ynskir at gerast partur av einum breiðum starvsfólkahópi og ert áhugað/ur í dygdargóðum handverki, átti tú at søkt starv hjá okkum.
MT Højgaard Føroyar væntar at tú:
• hevur royndir sum handverkari og kann arbeiða sjálvstøðugt• leggur dent á dygd og trygd• hevur gott arbeiðslag• ert samstarvsáhugað/ur
Sum felag kann MT Højgaard Føroyar bjóða góðar arbeiðsumstøður við skipaðum viðurskiftum.
MT Højgaard Føroyar hevur nógvar verkætlanir fyri framman, og kann umsøkjarin tí vænta javnt og støðugt arbeiði.
Løn sambært avtalu.
Ynskir tú at vita meira um arbeiðið, ert tú vælkomin at seta teg í samband við Ewald Kjølbro, deildarstjóri fyri MT Højgaard Føroyar, á tlf: 286335.
Um tú veitst okkurt, sum VP ikki veit - skriva so til vp@vp.fo


text:
Orð: Steingrím Niclasen
Lag: Hans Jacob Højgaard
1. O, sigursæla náttarstund í forðum,
tá einkarsonur Guðs í heim varð borin!
Vær tøkkum tær, o, Guð, á himni høga,
tú son tín sendi syndasár at grøða.
2. Á himnahválvi stjørnusól sást roða,
og einglar hoyrdust seyðamonnum boða:
Í Dávids stað í einum lítlum fjósi
er fyri tykkum tendrað lívsins ljósið.
3. Í dag um allan heimin ljósið skyggir
og brú frá jørð at himnaborgum byggir;
ja, sama magn er enn í hesum ljósi,
sum tendrað varð á nátt í lítlum fjósi.
4. Tí aldar gjøgnum rúmið kenda ljóðið
av túsund kirkjuklokkum, Jesus góði!
Ja, heimur allur kvøður sigurskvæði,
tí ljósið vann á myrkrinum alt ræðið.


text:
Tunlarnir "Norður um Fjall" og "Vatnsoyrartunnilin" eru nakað heilt serligt, sum til ber at fíggja við verandi fastari inntøku, nevniliga í Norðoya- og Vága tunlunum, sum verða "longdir", og loysa so "allar" verandi ferðslutrupulleikar í lokaløkinum.
Nærum øll, sum nú gjalda tunnilisgjald í NT og VT vilja fegin halda fram at gjalda, men bara tí at gjaldið fer til ferðslufyrimun í økinum, og einki annað.
Tí ber ikki til at samanlíkna omanfyrinevndu nýggju tunlar við aðrar tunlar í Føroyum.
Og eitt afturat: Tað er ikki neyðugt at afturgjalda nýggju tunlarnar so ómetaliga skjótt - hví ikki lata NT og VT fíggja t.d. helvtina av íløgunum, ella meira, og so gjalda aftur í 20 - 30 ár?
Komið í gongd!
Samfeðsluáhugaður
Um tú veitst okkurt, sum VP ikki veit - skriva so til vp@vp.fo


text:
Undirvísingarstýrið fer undir at menna og samskipa vegleiðingina um útbúgvingar- og vinnumøguleikar.
Sum royndarverkætlan verður nýggj vegleiðingarstova sett á stovn til lívlanga vegleiðing. Vegleiðingarstovan skal hava ábyrgd av at samskipa útbúgvingar- og yrkisvegleiðing í Føroyum.
Hevur tú hugsjónir um, hvussu skipan við lívlangari vegleiðing skal virka og mennast frameftir, og ert tú til reiðar at standa á odda fyri arbeiðinum í vegleiðingarstovuni?
Starvið
Høvuðsuppgávurnar eru:
• at samskipa og menna lívlanga vegleiðingarskipan í Føroyum og tryggja, at hon røkkur um alt landið
• at tryggja samanhang og dygd í vegleiðingini frá fólkaskúla og frameftir
• at byggja upp og standa á odda fyri dagliga virkseminum í vegleiðingarstovuni
• at gera uppskot um skipað samstarv við skúlar, stovnar, myndugleikar, arbeiðsmarknað og vinnulív
• at vegleiða um útbúgvingar- og yrkismøguleikar, um møgulig karrieruskift og førleikamenning
• at fremja talgildar loysnir á vegleiðingarøkinum
• at skipa fyri kunnandi átøkum
• at ráðgeva skúlum, stovnum, myndugleikum, arbeiðsmarknaði og vinnulívi
Førleikakrøv
Rætti umsøkjarin hevur útbúgving sum útbúgvingar- og yrkisvegleiðari ella aðra viðkomandi útbúgving umframt hollar royndir við at vegleiða frá t.d. fólkaskúla, miðnámsskúla, fróðskaparsetri ella líknandi starvsstaði.
Harumframt vænta vit, at tú:
• hevur kandidat- ella masterútbúgving frá hægri lærustovni
• hevur góð evni at samstarva
• dugir at bera uppgávur á mál
• hevur góð evni at skipa arbeiðið
• ert tænastusinnað/-ur
• dugir at samskifta í skrift og talu á føroyskum, norðurlendskum og enskum
Vit bjóða
Eitt fjølbroytt og spennandi starv, har tú fært stóra ávirkan á, hvussu dagliga virksemið verður skipað, og hvussu lívlong vegleiðing verður ment. Talan er um eitt starv, ið ber í sær nógv samskifti.
Setanar- og lønartreytir
Starvið er tíðaravmarkað í eitt ár, við møguleika fyri fastari setan, og er lønt sambært sáttmála millum Fíggjarmálaráðið og avvarðandi yrkisfelag.
Umsóknarfreistin er 2 . august 2019 kl. 12.00. Starvið verður at seta 1. september 2019 ella skjótast til ber.
Umsókn
Umsókn við prógvum o.ø. skulu sendast til:
Undirvísingarstýrið
Hoyvíksvegur 72
100 Tórshavn
ella t-post undirvising@uvs.fo
Um tú ynskir fleiri upplýsingar, kanst tú ringja til Hjalmar Hansen, stjóra í Undirvísingarstýrinum, tel. 555045.
Um tú veitst okkurt, sum VP ikki veit - skriva so til vp@vp.fo


text:
Langt burtur hiðani, har, sum svalurnar fara, tá ið tær rýma frá okkum, tí tað er vetur her, búði ein kongur, sum átti ellivu synir og eina dóttur, sum æt Elisa. Teir ellivu brøðurnir, sum allir vóru prinsar, gingu í skúla við stjørnu í bringuni og svørði við lið. Teir skrivaðu á gulltalvu við gimsteinagrifli, og teir dugdu líka so væl at lesa uttanat sum innanat. Tú hoyrdi beinanvegin, at teir vóru prinsar. Elisa systir sat á einum lítlum skamli av spegilsglasi og átti eina myndabók, sum var keypt fyri helvtina av kongaríkinum.
Ja, hesi børnini høvdu tað gott, men soleiðis skuldi tað ikki fara at vera altíð!
Pápi teirra, sum var kongur í øllum landinum, gifti seg uppaftur við eini drotning, og hon var ikki góð við tey neyðars børn. Longu fyrsta dagin varnaðust tey tað. Á øllum slottinum var nógv stás og hóvasták, og børnini spældu, at tey fingu gestir. Tey plagdu at fáa kakur og stokt súrepli at spæla við, men hon gav teimum sand í eitt glas og segði, at tey kundu látast, sum tað var góðgæti.
Vikuna eftir sendi hon Elisu systur til eini bóndafólk úti á landinum, og tað vardi ikki leingi, til hon hevði fingið kongin at halda, at prinsarnir vóru so bannsettir, at hann legði onki í teir meir.
”Flúgvið tit út í verðina og passið tykkum sjálvar!" segði henda ónda drotningin. ”Flúgvið sum stórir fuglar málleysir!" Men hon fekk ikki gjørt tað so ringt, sum hon vildi. Teir vórðu skaptir um til ellivu vakrar svanir. Við einum merkiligum láti flugu teir út gjøgnum slotsvindeyguni, uppi yvir viðarlundini og skóginum.
Tað var tíðliga á morgni, at teir flugu uppi yvir, har systir teirra, Elisa, lá og svav í stovuni hjá bóndanum. Teir flugu heilt niður móti takinum, og teir slógu hart við veingjunum og snaraðu sær í ymsar ættir, men ongin sá teir, og tískil máttu teir halda uppeftir aftur, langt upp um skýggini, og so flugu teir langt út í víðu verð. Har komu teir til ein myrkan skóg, sum gekk heilt oman til sjóvarmálan.
Neyðars lítla Elisa var hjá bóndanum og spældi við eitt grønt blað, tí annað átti hon ikki at spæla við. Tá var tað fyri henni, sum sá hon eyguni í beiggjunum, og hvørja ferð, hon føldi, at sólin skein á kjálkan, var tað sum at fáa muss frá beiggjunum.
Dagarnir fóru, ein fyri, annar eftir. Og kom vindurin gjøgnum rósurunnarnar, teskaði hann til rósurnar: ”Hvør kann vera vakrari enn tit?" Men rósurnar ristu við høvdinum og søgdu: ”Tað er Elisa!"
Og sat gamla konan í durunum sunnudag og las í sálmabókini, vendi vindurin bløðunum og teskaði við bókina: ”Hvør kann vera betri enn tú," so segði bókin: ”Tað er Elisa!" Og rætt høvdu bæði rósurnar og sálmabókin. Tá ið hon varð fimtan ár, skuldi hon heim, og tá ið drotningin sá, hvussu vøkur hon var, kastaði hon hatur á hana. Hon hevði hug at ganda hana til ein villan svan sum brøðurnar, men hon tordi ikki, tí pápin vildi sleppa at síggja dóttrina.
Tíðliga um morgunin fór drotningin inn í baðirúmið. Tað var klætt við marmara og prýtt við mjúkum høgindum og bleytum teppum. Drotningin tók tríggjar froskar, kysti teir og segði við fyrsta: ”Set teg á høvdið á Elisu, tá ið hon fer í bað, so at hon verður dølsk sum tú!" - Við annan segði hon: ”Set teg á pannuna á henni, so at hon verður ljót sum tú, so kennir pápin hana ikki!" Og við tann triðja segði hon: ”Hvíl teg við hjarta hennara, so hon fær eitt ringt sinnalag, sum man fara at pína hana!" Hon slepti froskunum í tað klára vatnið, sum beinanvegin gjørdist grønt, og so rópti hon Elisu, læt hana úr og bað hana leggja seg í baðið. Beinanvegin, hon var komin at liggja, setti ein froskur seg í hárið, ein á enni hennara og tann triði á bringuna. Men Elisa varnaðist tað ikki, og tá ið hon reisti seg úr baðnum, flutu tríggjar reyðar dreymsóljur í karinum. Høvdu froskarnir ikki verið eitraðir av, at drotningin kysti teir, so høvdu teir verið skaptir um til reyðar rósur, men nú gjørdust teir dreymsóljur, og blomstur gjørdust teir av at hvíla á høvur og við hjarta hennara. Hon var so góð og sakleys, gandurin rein ikki við hana.
Tá ið ónda drotningin sá hetta, smurdi hon hana við valnøtasevju, so hon bleiv heilt myrkabrún, og so smurdi hon stinkandi olju í andlit hennara og fløkti tað deiliga hárið upp í ein døsil, so at tað var vónleyst at kenna ta vøkru Elisu aftur.
Tá ið so pápin sá hana, gjørdist hann illa við og segði, at hatta var ikki dóttir sín, og ongin vildi kennast við hana uttan varðhundurin og svalurnar, men tað vóru fátæk dýr, sum onki høvdu at siga.
Tá græt neyðars Elisa og hugsaði um brøður sínar, sum allir ellivu vóru burtur. Sorgarbundin sníkti hon seg út úr slottinum, gekk yvir bø og mýrar inn í tann stóra skógin. Hon visti als ikki, hvagar hon skuldi fara, men hon kendi seg so sorgarbundna, og henni longdist so eftir brøðrunum. Teir vóru helst eins og hon riknir út í verðina, og nú skuldi hon royna at finna teir.
Hon hevði gingið stutt í skóginum, so kom náttin. Hon var vilst, men hon legði seg í tann mjúka mosan, las kvøldbøn og legði seg við høvdinum á eini túgvu. Har var so kvirt, luftin var so mild og allastaðni uttan um hana lýsti tað sum grønur eldur. Tað vóru jóansøkuormar, sum lýstu í myrkrinum, og bara hon leysliga nart við eina grein, so duttu teir lýsandi niður til hennara sum stjørnuskot.
Alla náttina droymdi hon um brøðurnar. Tey spældu aftur, sum tá ið tey vóru børn, skrivaðu við gimsteinagrifli á gulltalvu og hugdu í ta deiligu myndabókina, sum hevði kostað hálvt kongaríkið. Men á talvuna skrivaðu tey ikki nú sum fyrr, bara null og strikur, nei, nú skrivaðu tey alt, sum tey høvdu upplivað, og í myndabókini livdi alt: fuglarnir lótu, og fólkini komu út úr bókini og talaðu við Elisu og brøðurnar, men tá ið hon blaðaði, lupu tey beinanvegin innaftur, at bland ikki skuldi koma í myndirnar.
Tá ið hon vaknaði, var sólin longu høgt á himli. Rætt var tað, hon sá ikki sólina fyri trøunum, men hon sá, at sólstrálurnar skygdu millum greinarnar sum gullglitur. Á, sum har angaði av grønum, og tað var alt av at gera, at fuglarnir ikki settu seg á akslar hennara. Hon hoyrdi vatnið skvatla, tí fleiri keldur runnu omaneftir, og allar runnu í somu tjørnina, og har var deiligur sandbotnur.
Tætt kjarr vaks uttan um tjørnina, men einastaðni høvdu hjørtirnir gjørt eitt op, og tann vegin fór Elisa oman til tjørnina. Vatnið var so klárt, at hevði ikki verið eitt lot, sum fekk greinar og bløð at rørast, hevði hon hildið, at tey vóru málað niðri á botni, so sjónskt speglaðist hvørt blað, bæði tey, sum sólin skein á, og tey, sum stóðu í skugga.
Beinanvegin, sum hon sá sítt egna andlit, gjørdist hon ræðslusligin, so brúnt og ljótt sá tað út, men tá ið hon stakk hondina niður í vatnið og streyk eftir eygum og pannu, kom tann skæra húðin aftur til sjóndar. Hon fór úr øllum klæðunum og vassaði út í tað reina vatnið. Vakrari kongabarn enn hon var ikki til í allari verðini.
Tá ið hon so hevði latið seg í aftur og greitt sítt síða hár, fór hon yvir til kelduna og drakk úr lógvanum og fór so spákandi longri inn í skógin uttan at vita, hvagar leiðin gekk. Hon hugsaði um brøður sínar og um tann góða Gud, sum ikki mundi fara at svíkja hana. Hann læt villu skógarsúreplini vaksa fyri at metta tey svongu. Hann vísti henni eitt sovorðið træ, sum stóð fult av súreplum. Her setti hon seg at fáa sær døgurða, setti skorðar undir greinarnar og fór so inn í myrkasta partin av skóginum. Har var so kvirt, at hon hoyrdi síni egnu fótafet, hoyrdi hvørt følnað blað, sum bognaði undir fótum hennara. Ikki ein fuglur at síggja, ikki ein sólstrála vann ígjøgnum tær stóru, tøttu greinarnar. Teir høgu træbularnir stóðu so nær saman, at tað var fyri henni, sum hon var umgyrd av tøttum træverki, ja, her var so einsligt, sum hon ongantíð áður hevði dugað at hugsað sær. Náttin bleiv sum bølaniða, ikki so frægt sum ein jóansøkuormur í mosanum. Hugtung legði hon seg at sova, men tá var tað fyri henni, sum trægreinarnar uppi yvir henni tóku seg sundur, og at Várharra við mildum eygum hugdi niður til hennara, meðan smáir einglar kagaðu út undan honum ymsastaðni frá.
Tá ið hon vaknaði um morgunin, visti hon ikki, um hon hevði droymt hetta, ella tað hevði verið veruleiki.
Hon fór til gongu, og tá møtti hon eini gamlari konu við eini kurv við berum á bakinum. Gamla konan gav henni nøkur ber.
Og Elisa spurdi hana, um hon ikki hevði sæð ellivu prinsar ríða gjøgnum skógin.
”Nei," segði tann gamla, ”men í gjár sá eg ellivu svanir við gullkrúnu svimja oman eftir ánni her nær við!"
Hon leiddi Elisu eitt sindur longri fram til ein bakka, og niðan fyri har rann ein á. Trøini við áarbakkarnar vuksu tvørtur um ánna hvørt móti øðrum, og summi, sum vuksu so streyrrøtt, høvdu skrætt rótina upp og toygdu seg so, at tey rukku hvørt øðrum.
Elisa segði teirri gomlu konuni farvæl og fór gangandi fram við áarbakkanum, til hon kom oman hagar, sum áin rann út í sjógvin.
Tað stóra deiliga hav lá nú fyri eygum hennara, men ikki eitt skip var at síggja, ikki ein bátur hómaðist. Hvussu skuldi hon nú koma longri fram á leið? Hon hugdi at smásteinunum, sum lógu á strondini. Sjógvurin hevði brýnt teir rundar. Glas, jarn og grót, alt, sum rak upp á land, hevði havið brýnt, tó at tað var nógv bleytari enn lítla hond hennara. ”Havið møðist ikki, tað heldur á at bylgjast, og so brýnir tað tað harða. Eg skal eisini halda á og ikki møðast. Takk fyri læruna, tit kláru, rullandi bylgjur! Einaferð, tað føli eg í hjarta mínum, fara tit at bera meg til mínar kæru brøður!"
Har lá tari og tang rikið upp á land, og millum taran fann hon ellivu svanafjaðrar, sum hon bant sum blómutyssi. Dropar lógu á fjaðrunum, men um tað vóru døggdropar ella tár, dugdi ongin at síggja. Einsligt var niðri við strondina, men hon føldi onki einsemi, tí havið var ongantíð í frið, har var altíð okkurt at síggja; á havinum hendi meir í nakrar tímar, enn tað hendi á einum vatni eitt heilt ár. Legðist eitt stórt, myrkt skyggj á himmalin, var tað, sum segði havið: ”Eg dugi eisini at síggja grískt út!" Og so kom vindur, og bylgjurnar brutu skúmhvítar. Men var roðin á himlinum, og ikki rørdist hár á høvdi, var havið sum eitt rósublað. So var tað grønt, so var tað hvítt, men hvussu stilt tað var, rørdi tað seg altíð inni við land. Sjógvurin gav seg upp og niður, sum bringan á einum sovandi barni.
Tá ið sólin var um at fara til viðar, sá Elisa ellivu hvítar svanir við gullkrúnu á høvdinum koma flúgvandi inn móti landi. Teir komu flúgvandi hvør aftan á annan, so tað sá út sum eitt langt, hvítt band. Tá fór Elisa niðan á bakkan og krógvaði seg aftan fyri ein runn. Svanirnir settu seg tætt við, har hon stóð, og kveistraðu sær við teim stóru, hvítu veingjunum. Beint sum sólin søkk í kav, hvurvu svanahamirnir, og har stóðu ellivu avbera vakrir prinsar, brøður Elisu. Hon rópti við, tí tó at teir vóru nógv broyttir, so visti hon, at tað vóru teir, kendi tað á sær, at tað mátti vera teir, og hon tveitti seg í armar teirra, nevndi teir allar við navni, og teir gjørdust so lukkuligir, tá ið teir sóu og kendu lítlu systrina, sum nú var vorðin stór og vøkur. Teir læðu, og teir grótu, og brátt høvdu tey sagt hvør øðrum, hvussu ónd stjúkmamma teirra hevði verið móti teim øllum.
”Vit brøður," segði tann elsti, ”flúgva sum villir svanir, so leingi sólin er á himlinum, men tá ið hon fer niður, verða vit aftur til menniskju. Tí mugu vit altíð hava fast undir føti, tá ið sólin setur. Tí høvdu vit tá flogið høgt uppi í luftini, høvdu vit dottið niður og doyð. Vit búgva ikki her. Eitt líka so vakurt land sum hetta er hinumegin vatnið, men vegurin hagar er langur. Vit mugu um tað stóra havið, og ongin oyggj er á vegnum, har vit kunnu hvíla okkum, einans eitt klettaskapilsi, sum er ikki størri, enn at vit so dánt fáa sitið har og kroyst okkum saman. Er brim, so leggur tað út yvir okkum, men kortini takka vit Gudi, at kletturin er har. Har sita vit um náttina, meðan vit eru í mannalíki, og var hann ikki, høvdu vit aldri kunnað vitjað okkara kæra føðiland, tí tveir teir longstu dagarnar í árinum hava vit um ferðina. Bara eina ferð um árið er okkum unnað at vitja okkara fedraheim, og ellivu dagar kunnu vit vera her, flúgva uppi yvir hesum stóra skógi, hóma slottið, har vit vórðu bornir í heim, og har faðir býr, og síggja høga kirkjutornið, har móðir liggur grivin. Her er tað fyri okkum, sum trø og runnar eru í ætt við okkum, her renna villrossini á fløtunum, sum tey runnu í barnadøgum okkara, her ljóða somu sangir, sum okkum dámdi so avbera væl at líða á, tá ið vit vóru børn, her er føðiland okkara, higar tráa vit eftir at koma, og her hava vit funnið teg, okkara kæru, lítlu systur. Tveir dagar aftrat kunna vit vera her, so noyðast vit at flúgva hiðani til eitt vakurt land, men sum ikki er okkara føðiland. Hvussu fáa vit teg við? Vit eiga hvørki skip ella bát!"
”Hvussu skal eg kunna bjarga tykkum?" segði systirin.
Og tey tosaðu saman næstan alla náttina, fingu bara eyguni saman stutt bil. Elisa vaknaði, tá ið hon hoyrdi svanaveingir súsa í luftini. Nú vóru brøðurnir vorðnir svanir aftur, og teir flugu í stórum ringum uppi yvir skóginum, áðrenn teir hildu leiðina út um sjónarringin. Ein teirra varð verandi eftir, tað var tann yngsti. Hann kom og legði høvdið í fangið á systrini, og hon kíndi honum um hvítu veingirnar. Allan dagin vóru tey saman, og tá ið kvøldið kom, komu hinir aftur. Tá ið so sólin setti, stóðu teir aftur har í mannahami.
”Í morgin flúgva vit hiðani og tora ikki at koma aftur fyrr enn um eitt ár, men vit kunna ikki fara frá tær soleiðis! Torir tú at koma við? Eg eri mentur einsamallur at bera teg gjøgnum skógin, skuldu vit so allir ellivu ikki verið mentir at flogið við tær um havið?"
”Jú, takið meg við!" segði Elisa.
Alla náttina sótu tey so og flættaðu eitt net av sevi og pílanævur, og netið bleiv bæði sterkt og stórt. Í hetta netið legði Elisa seg, og tá ið so sólin reis í eystri, og brøðurnir broyttust til svanir, tóku teir netið í nevini og flugu við tí høgt upp í luftina, og góða systir teirra svav so søtt í netinum. Sólin stavaði beint niður í andlit hennara, og tí fleyg ein av svanunum beint uppi yvir henni, at hon kundi liggja í skugga av veingjum hansara.
Teir vóru langt frá landi, tá ið Elisa vaknaði. Hon visti ikki betur, enn hon enn lá og droymdi, tí so undarligt var tað fyri henni at verða borin út yvir havið høgt uppi í luftini. Í netinum undir liðini á henni lá ein grein við berum og eitt bundi av góðum rótum. Tað hevði yngsti beiggi hennara hentað og lagt í netið.
Hon smíltist og nikkaði takksom til hansara, tí hon hevði varhugan av, at tað var hann, sum fleyg beint uppi yvir henni og skuggaði við veingjum sínum.
Tey flugu so høgt uppi, at fyrsta skip, sum tey sóu, var sum ein mási at síggja á sjónum. Eitt stórt skýggj var at síggja aftan fyri tey, tað var sum eitt fjall at síggja, og á tí sá Elisa skuggamyndina av sær sjálvari og teimum ellivu svanunum. Tað var sum ein ovurstórur málningur at síggja, vakrari enn hon nakrantíð hevði sæð áður. Men sum sólin kom longri upp á himmalin, og tey flugu longri burtur frá skýnum, hvarv vakra skuggamyndin.
Allan dagin flugu tey sum ørvin gjøgnum luftina, men kortini flugu svanirnir ikki so skjótt, sum teir plagdu, tí nú høvdu teir systrina í viðføri. Tað sá út til at fara at verða illveður, og dagurin seinkaði. Elisa sá óttafull sólina nærkast havsbrúnni, og enn var kletturin ikki at síggja. Tað var fyri henni, sum svanirnir bardu harðari við veingjunum, enn teir plagdu. Tað var hennara skyld, at teir ikki flugu so skjótt sum vant. Tá ið sólin var farin í kav, fóru teir at broytast aftur til fólk og at søkka í havið og umkomast. Tá bað hon av hjarta til Gud, men enn sást onki sker. Svarta skýggið nærkaðist, og hann var farin at vinda. Illveðursskýggini trunkaðu seg saman, og stormurin var ikki langt burtur, og nú fór toran at ganga.
Nú nart sólin við havsbrúnna. Elisa var ógvuliga óttafull, men tá stoyttu svanirnir á høvdið so skjótt, at Elisa helt, at teir duttu, men so dalaðu teir spakuliga. Sólin var nú hálv undir, og tástani sá hon skerið. Tað var ikki stórt frægari at síggja enn ein kópur, sum stakk trýnið upp úr vatnskorpuni. Og sólin søkk skjótt, so at nú var hon bert sum ein stjørna at síggja, men tá føldi Elisa fast undir fótum, og so sloknaði sólin, sum var hon síðsti neistin av einum brennandi pappíri. Tá stóðu eisini allir brøðurnir arm í arm uttan um hana, men so var heldur ikki meiri pláss á skerinum. Brimið breyt upp á skerið og skolaði oman yvir tey, og himmalin var sum eitt eldhav at síggja av øllum snarljósunum, og toran gekk. Men brøður og systir hildu í hond hvør á øðrum og sungu ein sálm, og tað bæði uggaði og gav teimum dirvi.
Tá ið tað lýsti morgunin eftir, var aftur gott veður og stilli. Beinanvegin, sum sólin reis úr havi, fóru svanirnir á flog við Elisu í nevunum. Enn vóru aldubrot at síggja á havinum, og skúmtopparnir líktust milliónum av svanum, sum floyttu sær á sjónum.
Tá ið sólin kom longri upp á himmalin, sá Elisa framman fyri sær, sveimandi í luftini, eitt fjallaland við glitrandi kavatindum, og mitt í landslagnum var eitt slott so ótrúliga stórt at síggja við súlnagongdum, sum snúðu sær hvør yvir aðrari. Í neðra vóru pálmaskógir og skreytblómur so stórar sum mylluhjól. Elisa spurdi, um hatta var landið, tey skuldu til, men svanirnir ristu við høvdinum og søgdu, at hatta var Fata Morgana, hon sá, men til tað slottið tordi onki menniskja at fara. Elisa bleiv við at hyggja at hesi merkiligu sjón, men tá skramblaðu slott, fjøll og skógir saman, og í staðin komu tjúgu vakrar kirkjur allar eins at skoða við høgum tornum og spískum vindeygum. Hon helt seg hoyra orglið spæla, men tað var havið, hon hoyrdi. Nú vóru kirkjurnar heilt nær, men so broyttust tær til ein heilan flota, sum sigldi niðri undir henni. Hon kveitti niður, men tá var tað bara tokan, sum lá niðri móti sjónum. Ja, mangt ymist slapp hon at síggja, og nú sá hon eisini veruligt land, hagar hon skuldi. Tað sást nú við vøkrum, bláum fjøllum, sedrisviðarskógum, býum og slottum. Langt áðrenn sólin fór niður, sat hon á einum fjalli við eitt stórt helli, har fínar grønar sleingiplantur vuksu. Tað sá út, sum broderað teppir vóru hongd uppfyri.
”Nú skalt tú vita, hvat ið tú fert at droyma í nátt," segði yngsti bróðir hennara og vísti henni, hvar hon skuldi sova.
”Gævi, eg droymi, hvussu eg skal bjarga tykkum!" segði hon, og hesin tankin gjørdist so livandi fyri henni. Hon bað so innarliga til Gud um hjálp, og sjálvt í svøvni bað hon. Tað var fyri henni, sum hon fleyg upp í luftina, til Fata Morgana skýslottið, og har kom ein álvamoy ímóti henni. Framúrskarandi vøkur var hon, og kortini líktist hon teirri gomlu konuni, sum gav henni ber í skóginum og segði henni frá svanunum við gullkrúnu um høvur.
”Brøður tínir kunnu bjargast!" segði hon, ”men ert tú djørv og tolin? Satt er tað, at havið er bleytari enn fínu hendur tínar, og kortini brýnir tað harðan stein, men tað følir onga pínu. Tínir fingrar fara at føla pínu. Havið hevur onki hjarta, kennir hvørki til ótta ella pínu, sum tú mást tola. Sært tú hesa notuna, eg havi í hondini? Nógvar av hesum slagnum vaksa uttan um hellið, har tú svevur. Einans hasar og so tær, sum vaksa í kirkjugarðinum, duga, minst til tað! Tær skalt tú henta, tó at tær fara at brenna teg, so bløðrur koma á. Brót noturnar undir fótum tínum, so fært tú lín. Av tí skalt tú snara og binda ellivu brynjuserkar við síðum ermum, teir skalt tú kasta yvir teir ellivu villu svanirnar, og so er gandurin loystur. Men minst væl til, at frá teirri stund, tú byrjar starv títt, og líka til tað er fullgjørt, um tað so varir í áravís, mást tú ikki tala. Fyrsta orð, sum kemur av munni tínum, fer sum ein drepandi dolkur ígjøgnum hjarta teirra. Tunga tín ræður fyri lívi brøðra tína. Minst til tað!"
Í somu løtu nart hond hennara við notuna, og tað var, sum hondin hevði nortið við gløðandi eld. Av hesum vaknaði Elisa. Tá var alljósur dagur, og tætt við, har sum hon hevði sovið, lá ein nota sum tann, hon hevði sæð í dreymum. Tá fall hon á knæ og takkaði Gudi og fór so út úr hellinum til at byrja arbeiði sítt.
Við sínum fínu hondum treiv hon um tær ógóðsligu noturnar. Tær brendu sum eldur, og hon fekk stórar bløðrur á armar og hendur. Tað toldi hon fegin, kundi tað bjarga brøðrunum. Hon breyt hvørja notu við sínum beru fótum og snaraði tað grøna lín.
Tá ið sólin var sett, komu brøður hennara, og teir gjørdust illa við, at hon sat so tigandi. Teir hildu, at hetta var nýggjur gandur frá stjúkmammuni. Men tá ið teir so sóu hendurnar, skiltu teir, at hetta gjørdi hon fyri teir. Yngsti bróðirin græt, og har, sum tár hansara fullu, føldi hon onga pínu, og tær brennandi bløðrurnar hvurvu.
Um náttina sat hon og evnaði brynjuserkirnar til, tí hon fekk ikki frið, fyrr enn hon hevði bjargað brøðrunum undan gandinum. Allan dagin, meðan brøðurnir vóru burtur, sat hon so eina, men kortini var tíðin ongantíð runnin so skjótt fyri henni. Ein brynjuserkur var longu liðugur, og nú fór hon undir næsta.
Tá hoyrdi hon veiðimannahorn ljóða uppi millum fjalla. Hon gjørdist bangin, og ljóðið nærkaðist. Hon hoyrdi eisini hundar goyggja, og av ótta sprakk hon inn í hellið at krógva seg, bant noturnar, hon hevði savnað saman í bundi og setti seg á tað.
Í somu løtu kom ein stórur hundur rennandi út úr kjarrinum og so aftur ein. Teir goyðu av grimd, vendu aftur, men komu so goyggjandi aftur. Tað vardi heldur ikki leingi, so stóðu allir veiðimenninir uttan fyri hellið, og tann vakrasti var kongurin har í landinum. Hann kom inn til Elisu, og ongantíð áður hevði hann sæð so vakra gentu.
”Hvaðani ert tú komin, vakra barn mítt?" spurdi hann. Elisa bara risti við høvdinum, tí tala kundi hon ikki, tað stóð jú um lív og bjarging hjá brøðrum hennara, og hon krógvaði hendur sínar undir fyriklæðinum, at kongur ikki skuldi síggja, hvussu hon píndist.
”Kom við mær!" segði kongur, ”her kanst tú ikki vera, og ert tú so góð, sum tú ert vøkur, skal eg klæða teg í silki og floyal, seta gullkrúnuna á høvur títt, og tú skalt búgva í mínum vakrasta slotti!" So tók hann hana upp á hest sín. Hon græt, men kongur segði: ”Eg vil bara títt egið besta, og einaferð fert tú at takka mær fyri tað." Hann spenti av stað millum fjøllini og hevði hana framman fyri sær á hestbakinum. Hinir veiðumenninir riðu aftaná.
Tá ið sólin var um at fara til viðar, sóu tey tann stásiliga kongabýin framman fyri sær við kirkjum og kúpum, og kongur fór við henni inn í slottið, har gosvøtn skvatlaðu í marmarasalum, og har veggir og loft vóru klødd við málningum. Men onki av hesum festi hon seg við, tí hon bara græt og syrgdi. Viljaleys læt hon kvinnurnar lata seg í kongalig klæðir, flætta perlur upp í hárið og lata seg í fínar handskar uttan yvir tær rivnu hendurnar.
Tá ið hon so stóð í øllum stásinum, var hon so hugtakandi vøkur, at tey uttan um hana boygdu seg enn djúpari fyri henni, og kongurin kjósaði hana til brúður sína, tó at erkabiskupurin risti við høvdinum og teskaði, at handa vakra skógargentan helst var ein gandakelling, sum blindaði eygu teirra og tølaði hjarta kongs.
Men kongur lurtaði ikki eftir hesum. Hann læt tónleikararnar spæla, dýrabaran mat bera fram, yndisligar gentur dansa fyri henni, og hon varð leidd gjøgnum angandi urtagarðar, inn í stásiligar salir, men ikki eitt smíl var at síggja á hennara varrum ella í hennara eygum. Har var bert ævig sorg at síggja. Tá læt kongur eitt lítið kamar upp tætt við, har hon skuldi sova. Har var pyntað við dýrabarum grønum teppum, so at har var júst sum at koma inn í hellið, har hon hevði búleikast. Á gólvinum lá línbundið, hon hevði spunnið av notunum, og uppi undir loftinum hekk brynjuserkurin, sum var vorðin liðugur. Alt hetta hevði ein av veiðumonnunum tikið heim við sær, tí hann helt tað vera so sjáldsamt at hava.
”Her kanst tú sita og droyma teg aftur heim í helli títt!" segði kongur. ”Her er arbeiðið, sum tú hevði fyri har, og nú kanst tú, mitt í øllum stásinum, hugna tær við at hugsa um ta farnu tíðina."
Tá ið Elisa sá hetta, sum var hennara hjarta so ógvuliga nær, kom eitt smíl á varrar hennara, og hon fekk aftur roða í kjálkarnar. Hon hugsaði um brøður sínar, og hon kysti kong á hondina, men hann tók hana og kroysti hana inn at hjarta sínum. So læt hann allar kirkjuklokkur ringja at siga frá, at nú skuldi brúdleypið vera. Tann vakra, stumma gentan úr skóginum skuldi gerast landsins drotning.
Tá teskaði erkabiskupur ónd orð í oyra kongs, men tey fóru ikki at hjartanum, brúdleypið skuldi vera, og erkabiskupur mátti sjálvur seta krúnuna á høvur hennara. Hann royndi tað illa, hann kundi, og trýsti ta trongu krúnuna so fast niður á høvdið, at hon fekk ógvuliga ilt, men hon lætst ikki um vón. Ein uppaftur tyngri ringur lá um hjarta hennara, sorgin um brøðurnar, tí føldi hon onki til likamligu pínuna. Muður hennara var læstur, tí kom eitt einasta orð um hennara varrar, var tað vissi deyðin hjá brøðrunum, men við eygunum sýndi hon sín stóra kærleika til tann góða og vakra kongin, sum gjørdi alt at gleða hana. Av sínum innasta hjarta gjørdist hon betri og betri við kongin. Gævi, hon hevði kunnað latið seg upp fyri honum, sagt honum, hvat hon mátti líða! Men stumm mátti hon vera, stumm mátti hon útinna sítt arbeiði. Tí sníkti hon seg um náttina frá hansara lið og inn í loynikamarið, sum var skrýtt sum hellið. Og har sat hon so og evnaði ein brynjuserkin fyri og annan eftir, men tá ið hon fór undir tann sjeynda, var onki lín eftir.
Á kirkjugarðinum visti hon, at noturnar vuksu, sum hon skuldi brúka, men hon mátti sjálv taka tær, og hvussu skuldi hon sleppa út á kirkjugarðin! ”Á, hvat hevur pínan í fingrunum at týða aftur ímóti tí, eg má líða í hjarta mínum!" gramdi hon seg, ”eg noyðist at vága tað! Várharra man fara at hjálpa mær!" Við bangilsi í hjartanum, sum var tað ein illgerð, hon ætlaði at gera, sníkti hon seg í mánalýsinum oman í garðin, gjøgnum langar viðargongdir, út á tær fólkatómu gøturnar og yvir til kirkjugarðin. Har sá hon, at á einum av teim breiðastu líksteinunum sótu fleiri kellingar. Tær skræddu seg úr kloddunum, sum tær ætlaðu at fara í bað, og so grópaðu tær við teim longu og klønu fingrunum í teim nýggju gravunum, tóku líkini upp og ótu burtur av teimum. Elisa mátti fara tætt fram við teimum, og tær gløddu við teim óreinu eygunum upp á hana, men hon las eina bøn, tók upp í kneppið av teim brennandi notunum og bar tær heim til slottið.
Bara eitt menniskja hevði sæð hana, erkabiskupurin. Hann var uppi, meðan onnur svóvu. Nú hevði hann fingið rætt í tí, hann hevði sagt, at tað var ikki rætt fatt við hasi drotningini, hon var gandakelling, og hon hevði gandað bæði kongin og alt fólkið.
Í skriftastólinum segði hann kongi frá, hvat ið hann hevði sæð, og hvørjum hann óttaðist fyri, og tá ið tey óndu orðini komu av hansara tungu, ristu tey útskornu halgimennini við høvdinum, sum vildu tey siga: ”Hatta er ikki so, Elisa hevur onga skuld!" Men erkabiskupurin týddi tað øðrvísi, segði, at tey vitnaðu ímóti henni, og at tey ristu við høvdinum, tí hon hevði syndað. Tá runnu tvey stór tár niður eftir kjálkunum á kongi, og hann fór heim við iva í hjartanum. Hann lætst at sova um náttina, men hann fekk ikki blund í eyguni og varnaðist, at Elisa fór upp hvørja nátt, og hvørja nátt fór hann aftan á henni og fylgdi henni, líka til hon fór inn í loynikamarið.
Sum dagarnir gingu, gjørdist hann myrkari í huga og útsjónd. Hetta sá Elisa, men hon visti ikki hví. Tað gjørdi hana kortini óttafulla, og enn meira óttafull var hon um brøðurnar. Niður á tað kongliga floyalið fullu tár hennara, og har lógu tey sum glitrandi gimsteinar, og øll, sum sóu hetta stórfingna skreytið, ynsktu, at tey vóru drotningin. Nú fór hon brátt at vera liðug við arbeiði sítt. Nú var bara ein brynjuserkur eftir, men nú hevði hon heldur onki lín, ikki eina ta einastu notu. Einaferð aftrat, bara hesa ferð, mátti hon yvir til kirkjugarðin at fáa so mikið av notum sum til ta síðstu brynjuna. Hon hugsaði við ótta um hesa óhugnaligu ferð og um hinar ræðuligu kellingarnar, men hon hevði ein sterkan vilja, sum var eins sterkur sum hennara álit á Gud.
Elisa fór, men kongur og erkabiskupur fóru aftaná, og teir sóu hana hvørva inn gjøgnum kirkjugarðsportrið, og tá ið teir komu til portrið, sóu teir kellingarnar soleiðis, sum Elisa hevði sæð tær, men kongur vendi sær burtur. Tí hann helt, at hon nú sat ímillum hinar, hon, sum hann hevði havt á armi sínum seinastu nátt.
”Fólkið skal døma hana!" segði hann, og fólkið dømdi: ”Hon skal brennast á báli!"
Úr teim stásiligu kongasalunum bleiv hon leidd til eitt myrkt og slavið hol, har gjósturin stóð inn gjøgnum vindeygað, har jarnstengur vóru fyri. Í staðin fyri floyal og silki fingu teir henni tað bundið av notum, sum hon hevði hentað, tað kundi hon hava til kodda. Teir hørðu brynjuserkirnar, hon hevði bundið, skuldi hon hava til dýnu, men einki kærari kundu teir givið henni, og hon settist beinanvegin aftur til arbeiðis og bað til Gud. Uttanfyri gingu ótangarnir og sungu tættir um hana. Ikki eitt tað einasta menniskja uggaði hana við einum orði.
Móti kvøldi hoyrdi hon súsið frá svanaveingjum uttan fyri vindeygað. Tað var yngsti bróðirin, sum hevði funnið systrina, og nú græt hon av gleði, tó at hon visti, at í nátt helst var hennara síðsta stund. Men nú var arbeiðið jú næstan liðugt, og brøðurnir vóru har.
Erkabiskupurin kom at vera síðsta tíman hjá henni. Tað hevði hann lovað kongi, men hon risti við høvdinum, bað við eygnabrá og hábrøgdum, at hann skuldi fara. Hesa náttina mátti hon gera arbeiði sítt heilt liðugt, annars var alt til onga nyttu, alt, bæði pína, tár og tær svøvnleysu næturnar. Erkabiskupurin fór, og tað vóru ikki mjúk orð, hann hevði á varrum um hana, men hon visti, at hon var ósek og helt á við arbeiði sínum.
Smáar mýs runnu á gólvinum, og tær royndu at hjálpa henni og drógu noturnar til hennara, og trøsturin sat uttan fyri vindeygað og læt alla náttina, og hann læt so kátur, fyri at hon ikki skuldi missa mótið.
Í lýsingini, ein tíma áðrenn sólin kom upp, stóðu ellivu brøður við slotsportrið og søgdu, at teir vildu sleppa at tala við kong, men tað kundu teir ikki, varð svarað, tí tað var á náttartíð. Kongur svav, og ongin tordi at vekja hann. Teir bóðu og bønaðu, og teir hóttu við illum. Vaktarmenninir komu, og kongur kom sjálvur og spurdi, hvat ið hetta hevði at týða. Tá reis sólin úr havi, og ongir brøður vóru at síggja, men uppi yvir slottinum flugu ellivu svanir.
Út um býarportrið skundaði nú mannamúgvan sær, tí øll vildu sleppa at síggja, tá ið gandakellingin varð brend. Eitt rakross dró vognin, sum Elisa sat í. Tey høvdu fingið henni ein kjóla av grovum posalørifti at fara í. Hennara síða, vakra hár hekk leyst niður eftir herðunum, men andlitið var líkbleikt. Hon læt við varrunum, meðan fingrarnir vundu tað síðsta línið. Tí heldur ikki á veg til deyðan gavst hon við tí arbeiði, hon hevði ætlað at útinna. Tíggju brynjuserkir lógu við føtur hennara, og hon sat við tí ellivta, sum ikki var rættiliga liðugur. Fólkamúgvan rópti hánarorð eftir henni.
”Hyggið kellingin, hvussu hon situr og tutlar. Onga sálmabók hevur hon í hondini, nei, situr við hasum gandaáhaldsinum, skræðið tað úr hondum hennara og álið tað sundur!"
Og øll trokaðu seg fram at henni og skuldu taka arbeiðið úr hondum hennara, men tá komu ellivu svanir flúgvandi og settu seg uttan um hana, meðan teir kveistraðu við veingjunum. Tá kom ótti á mannamúgvuna, og tey hopaðu undan.
”Hatta er eitt tekin av himli! Helst er hon ósek!" søgdu fleiri, men tey tordu ikki at siga tað hart.
Nú tók bøðilin í hondina á henni, tá skundaði hon sær at kasta teir ellivu brynjuserkirnar út yvir svanirnar, og har stóðu so ellivu alvakrir prinsar, men tann yngsti hevði ein svanavong til arm, tí ein erma var eftir at binda.
”Nú tori eg at tala!" segði hon. ”Eg eri ósek!"
Og fólkið, sum hevði sæð, hvat ið hent var, neig fyri henni sum fyri einum halgimenni, men hon fall sum deyð í armarnar á brøðrunum, so nógv høvdu spenningurin, óttin og pínan tikið henni.
”Ja, hon er ósek!" segði elsti bróðir hennara, og so segði hann frá øllum, sum teim hevði borist á, og meðan hann talaði, breiddi seg sum angin av milliónum av rósum, tí hvørt sprek á bálinum hevði nú fest røtur og fingið greinar, og nú stóð eitt høgt rósukjarr har. Har vuksu reyðar rósur, men ovast lýsti ein hvít rósa, sum var sum ein stjørna at síggja. Ta rósuna tók kongur og festi hana í bringuna á Elisu, og tá vaknaði hon við friði og eydnusælu í hjarta sínum.
Og allar kirkjuklokkur fóru av sær sjálvum at ringja, og fuglar komu flúgvandi í stórum flokkum. Hetta gjørdist ein brúdleypsferð aftur á slottið, sum ongin annar kongur hevði sæð makan til.
Upprunaheiti: H.C. Andersen: ”De vilde Svaner”, ”Eventyr fortalte for Børn. Ny Samling. Første Hæfte”, 1838.
Marius Johannesen (1905-1986) týddi. H.C. Andersen: ”Ævintýr – eitt úrval”, Bókadeild Føroya Lærarafelags 2005.


text:
Bókin viðger kyn í føroyskum, og tað verður víst, at kyn er reglustýrt. Reglurnar eru eftir merking og eftir f...
Sálarfrøði - Lýsing av grundleggjandi leiðum og ástøði í sálarfrøði lýsir sálarfrøði sum vísindaøki í høvuðshe...
Worlds of English er tekstasavn hóskandi frá C stigi. Gjøgnum fagrar bókmentir, yrkingar, leik og yrkisbókment...
From Where You Are 2 er framhaldsbók, sum er skipað eftir sama leisti sum From Where You Are 1. Við støði í næ...
Bókin er grundbók ætlað til lærugreinina franskt á miðnámi. Hanna Jensen og Hallgerð Brim hava týtt og tillaga...
Bókin byggir á ástøði í positivari sálarfrøði, menningarsálarfrøði og neurosálarfrøði.
Arbeiðsmarknaðurin er undirvísingartilfar í samfelagsfrøði í miðnámi. Nám, Føroya Arbeiðsgevarafelag og tey fi...
Sýni & Dýpi 2 er onnur sBókaheild av trimum til lærugreinina føroyskt á miðnámi og er ætlað øðrum árinum á 3 á...
Sálarfrøði - Lýsing av grundleggjandi leiðum og ástøði í sálarfrøði hevur 8 tættir:
Í fyrsta tátti, Sálarfrøð...
Pluss C er sBók í støddfrøði C.
Við sBókini Pluss C er alt á einum palli. Kjarnaøkini í námsætlanini, vera st...
Føroyingasøga hevur eitt heilt serligt pláss í føroyskari mentanarsøgu. Teksturin varð fyrstu ferð týddur til ...
Tilfarið er býtt sundur eftir evnum í støddfrøðini. Fimm bólkar verða viðgjørdir: brot, klombur og potensar, l...
Útgávan viðger øll evni um føroyskan skattarætt á einum almennum stigi eftir lóggávu og rættarvenju, dagførd t...
Í hesi bók verður samvirkisnám sett saman við nógvum pørtum úr floksleiðslu, m.a. hvussu tú skipar og stuðlar ...
Javnstøðunevndin hevur í samstarvi við Nám givið Javnstøða. Tvey kyn – ymsar støður, sum Kristianna Winther Po...
Heimskortið ‘Heimurin’ (Nám 2014) er eitt politiskt veggjakort, sum er í stødd 1:22 000 000 (1015 x 1380mm). ...
Heimskortið ‘Heimurin’ (Nám 2014) er eitt politiskt veggjakort, sum er í stødd 1:22 000 000 (1015 x 1380mm). ...
Atlas til heim og skúla vendir sær til húskið og skúlaverkið í Føroyum. Atlas til heim og skúla tekur støði í ...
Føroyakortið, sum er í stødd 1:100 000 (120x80 cm), er teknað í Føroyum. Á kortinum eru fleiri enn 1700 staðar...
Sýni & Dýpi 1 er ein samvirkin bókaheild við tveimum bóku...
Bókin er býtt upp í fýra høvuðspartar.
Fyrsti partur er um grundleggjandi anatomi, har rørslukervið verður g...
sBókin From where you are er ein samvirkin ensk grundbók við yrkistteksti og skaldskapi. Harumframt eru spurni...
Rúmdin sigur livandi frá stjørnufrøðisøguni, sum var tað ein spennandi krimisøga, heilt frá grikskum heimspeki...
Sponsk Mállæra er ein byrjanarmállæra upp til B-støði í miðnámsskúlunum. Hon er skipað í paragraffir við frág...
Nettøka útgávan av Marknaðarlæruni er ein endurskoðað og nakað broytt útgáva av Marknaðarlæruni, sum kom út ...
Veðurlagið á jørðini er farið at broytast. Jørðin er hitnað, og vit vita nú við stórari vissu, at tað er av ma...
Føroysk Bókmentasøga sigur frá bókmentum, sum føroyingar hava skrivað, og sum eru skrivaðar í Føroyum á føroys...
Navnið Klípið er tikið úr grótlaðing. Bøgarðarnir, sum enn síggjast víða um í Føroyum, eru eitt tað vakrasta m...
Bókin Fíggjarstýring er ætlað næmingum, sum lesa virkisbúskap á hægsta miðnámsstigi á hægri handilsskúla. Bóki...
Bókin Roknskaparfrøði er ætlað næmingum, ið lesa virkisbúskap. Bókin er hent hjá teimum, sum lesa HD ella anna...


text:
Vit gingu í 4. flokki og elskaðu alt, sum H. C. Andersen skrivaði í donsku lesibókini. Vit høvdu Hákun Djurhuus í donskum, men mangan var vikarur fyri hann, tí hann sat í løgtinginum. Hákun gekk oman og niðan millum dreingja- og gentuborðini, meðan hann endurgav yrkingina um Bókatræið raðið. Vit sótu so hugtikin og loftaðu øllum, hann segði. Bókatræið er ímyndin um orku og styrki, gerst 250 ára gamalt, um tað fær frið og blómar ikki fyrrenn tað er farið um 40 ára aldur. Talan er um tjóðskaparliga træið hjá dønum, ið orkar næstan alt.
H.C. Andersen (1805-1870) var ein úrmælingur, ið stór sum smá hava yndað og trúliga lisið í skjótt út við 200 ár. Ein hendinga gávuríkur høvundur. Hansara ævintýr, smásøgur, ferðafrásagnir og yrkingar verða framvegis lisnar við stórum áhuga. Fólksligu dygdirnar hjá danska skaldinum eru framúr, – sálina kennir hann so væl hjá øllum livandi verum. H. C. Andersen var ikki familjumaður, ógiftur og átti ikki børn. Tað var kortini eingin forðing fyri at skriva og siga søgur fyri børnum, tí fólkasálini hevði hann onkursvegna tak á og innlit í. Havi mangan hugsað um okkara heimligu skaldabrøður, Hans Andr. Djurhuus og Mikkjal á Ryggi. Hesir vóru eisini barnleysir, men skrivaðu og yrktu hegnisliga til børn. Visti man ikki betur, so helt man, at teir høvdu húsini full av børnum. Enn syngja vit hesar sangbæriligu og vøkru sangir og rímur, ið teir yrktu í síni virknu tíð.
Yrkingina niðanfyri um bókatræið yrkti H. C. Andersen í síni virknu skaldatíð. Hon er um, hvussu innbilskt bókatræið er, tí tað breggjar sær av øllum sínum dygdum. Tað droymir um, hvat bulur og greinar einaferð kunnu brúkast til, tá tað verður felt ella missir festi í einum ódnarveðri. Ynskidreymurin er, at bulurin skal verða til eina stórmastur og sigla um tey søltu høv. Tá samanumkemur, endar bókatræið ikki sum annað enn kustaskøft, stikpelar og pinnabrenni. Jú, dreymar eru eitt, men hvat teir verða til, er nakað annað. Hetta kann eisini førkast yvir á menniskjalívið. Víst hava vit dreymar sum so mangt, ið hevur rót úti í natúrini.
Yrkingin um bókatræið stóð frammarlaga í lesibókini. Fyri tveimum árum síðani hittist mín árgangur at minnast skúlatíðina á sinni. Vit kappaðust um at koma við góðum, gomlum minnum frá skúlaárunum. Tá fann eg fram yrkingina um droymandi bókatræið hjá danska skaldinum og setti mær fyri at týða hana til føroyskt, tí vit so mangan í afturminningum í skúlahøpi hava mint okkum á yrkingina. Á donskum nevndist hon “Hvad bøgetræet sang” og fyrsta reglan byrjaði: “ Høj og stolt jeg kronen bar, ægte jo min stamme var ...”. Ja, vit høvdu mangan fragd av at duga yrkingina uttanat og skiftust um at ramsa hana upp. Elinborg, okkara fitti og musikalski floksfelagi, sum búði í Danmark, vildi so hjartans fegin hoyrt hana á føroyskum, tí hon dugdi hvørt orð úr yrkingini. Hon upplivdi tíverri ikki merkisdagin hjá okkum.
Yrkingin er her:
Andbráð og erpin eg krúnuna bar,
so tættur og heilur bulurin var.
Børnini hjá mær, tær mergjaðu greinar
vóru so birgar, snøggar og reinar.
Tær fingu hvørki skolur og høgg –
tóku til sín ta frískligu døgg.
Sum mamma teirra alt havi gjørt:
Tær mugu blíva til nakað stórt.
Og eg tonkti, tað má ikki støkka,
sum mastrar skulu um høv tær røkka,
sigla við byri um saltan sjógv,
á fjarleiðum uppliva lond so nógv.
Men av teim trettan, eg havi havt,
ein gjørdist bara eitt kustaskaft.
Hegnpelar gjørdust trinnar greinar,
og hinar níggju, o, tað meg meinar:
Av øllum illum – so svára meg kenni,
tær fóru í ovnin sum pinnabrenni.


text:
Um koyrikort
Í bilinum
Tann verkliga royndin í bilinum er týdningarmest; men hollur ástøðiligur kunnleiki er eisini neyðugur, og má tí roynd verða í honum eisini.
Í teirri verkligu royndini skal tú vísa, at tú er førur fyri at koyra bilin á tryggan hátt í øllum vanligum ferðsluviðurskiftum, har royndin verður hildin.
Royndin varir vanliga umleið 45 min. Tú skal koyra eftir teimum ávísingum, maðurin frá Akstovuni gevur. Hesar skulu vera givnar í so góðari tíð, at tú fær tíð at fata og skilja tær og náa at umráða teg og gera tað ávísta. Royndin verður mett sum ein heild, soleiðis at einstakir smærri skeivleikar ikki av sær sjálvum gera, at royndin ikki verður staðin.
Tú verður kunnaður um úrslitið av koyringini beinanvegin. Tey sum ikki standa royndina, fáa at vita, hvørjir skeivleikar ella manglar vóru orsøk til úrslitið.


text:
Skúlanoktan – ein vaksandi trupulleiki
Í §52 fyrispurningi til Honnu Jensen, landsstýriskvinnu við skúlamálum, vísir Jónleif Johannesen á, at skúlanoktan er ein vaksandi trupulleiki, sum vit eiga at loysa.
Skúlanoktan er ein atferð, har barnið ger alt tað, sum tað er ment, fyri at sleppa undan at ganga í skúla, og talan er um eitt afturvendandi mynstur. Í Skúlablaðnum 1/2019 verður hetta viðgjørt, og kemur tað fram, at tað ofta eru onnur viðurskiftir enn skúlin, ið gera, at barnið noktar at fara í skúla. Sagt verður eisini, at skúlanoktan er ein vaksandi trupulleiki, bæði í føroyska fólkaskúlanum og í grannalondum okkara. Trupulleikin er samansettur, men mett verður, at tað eru krøvini í dagsins samfelag, sum eru partur av orsøkini. Nógv av krøvunum eru óskrivað og koma úr øllum ættum, og hjá nógvum elvir tað til strongd. Aðrar orsøkir kunnu, sambært danskari kanning, vera angist, trupulleikar við at hava sosialar relatiónir við onnur børn ella trupulleikar í familjuni. Avleiðingin er, at ófriður kemur á barnið, tá ið tað kemur í skúla. Kanska maktar barnið ikki tað sosiala spælið, tað sleppur sær undan sosialu og fakligu krøvunum í skúlanum og avbyrgir seg – ofta heima framman fyri eini teldu.
- Talan er um eina sera óhepna gongd, sum vit eiga at fyribyrgja. Ein fyribyrgingarleistur er, at lærarar betur skulu duga at gjøgnumskoða eitt fráverumynstur og síggja barnið, sum ikki kemur í skúla. Her eiga førleikastovan og Sernám at vera sterkir viðleikarar. Men trupulleikin er samansettur, so neyðugt er helst at síggja avbjóðingina í einum nógv størri høpi. Skúlin er ein týðandi partur av hesum, og tí seti eg landsstýriskvinnuni í skúlamálum ein fyrispurning um evnið, sigur Jónleif Johannesen í viðmerkingunum.


text:
How art thou fallen from heaven, O Lucifer, son of the morning! how art thou cut down to the ground, which didst weaken the nations!
( Isaiah 14:12 )
Hvør ert tú fallin frá himni, O Luçifer, sonur morgunsins! hvør ert tú høgdur niður til jarðarinnar, sum veiktirt tjóðirnar!
( Esaiah 14:12 )
KJB: Lucifer, son of the morning
Heb.: Helel ben Shakar
Helel merkir “Ljósberi”, sum er “Lucifer” á latíni (Luci = ljós,
fer = at fara, flyta)
ben = sonur
Shakar = morgun
Hebraiska orðið fyri stjørna, sum er “kokab”, finst ikki í hesum avsnittinum í nøkrum hebraiskum handriti á allari jarðaryvirflatuni. Mangir týðarar hava verðið villleiddir til at skriva “morgunstjørna”, men hetta er dikterað av traditión, (sum Satan stendur aftanfyri); tí sum sagt, so finst orðið “stjørna” als ikki í nøkrum hebraiskum handriti yvirhøvur.
Hetta er eitt týðiligt dømi um, at bíbliutýðing má, skal, og eigur at geva gætur eftur hvørjum orði SUM STENDUR SKRIVAÐ, ja, hvørjum stavilsi av hvørjum orði; einkið at útilata, og einkið at leggja afturat (uttan so tú setur tað í skráskrift, fyri greitt at vísa, at givna orðið ikki finst í undirliggjandi tekstinum). Hesum grundleggjandi reglum fylgir King James Bíblian til fulnar. Føroyska King James er í útgangspunktinum ein orð-fyri-orð týðing av ensku King James. “What you see is what you get”.
Traditión eigur sjálvandi ONGANTÍÐ at diktera nakaðsumhelst.
Týtt úr bókini “New Age Bible Versions”,
eftir Gail Riplinger; síðu 42-43:
… Ein kanning av upprunaliga Hebraiska vil reka burtur eina og hvørja hvørvisjón um, at “morgunstjørna” er góðtakiligt at seta ístaðin fyri orðið “Luçifer.” Hebraiska sigur “helel, ben sjachar”, sum er neyvliga týtt, “Luçifer, sonur morgunsins.” NIV og NASB (+ J. Dahl, og V. Danielsen) geva eina Enska (og føroyska) týðing sum um tað Hebraiska segði, “Sjachar kokab, ben sjachar”, ella, “morgunstjørna, sonur morgunsins” (ella dimmalættingar). Tó stendur orðið fyri stjørna (kokab) ongastaðni í tekstinum. Eisini sæst “morgun” einans eina ferð, sum KJV sýnir, ikki tvær ferðir sum nýggjar versjónir hevda. Orðið “kokab” er týtt sum “stjørna” tylftir av ferðum av NIV týðarum; morgun ella dimmalætting er líkaleiðis brúkt fleiri hundrað ferðir. Útgávufólk av nýggjum versjónum vita, at “boqer kokab” er “morgunstjørna”, við tað at tað er brúkt í Job 38:7. Um Guð hevði ætlað at siga “morgunstjørna”, kundi hann havt endurtikið tað her. Orðið sum hann valdi, “helel”, sæst onga aðrastaðni í Gamla Testamentinum, júst sum “Luçifer” sæst onga aðrastaðni…
Hví “Morgunstjørnan”?
Síðustillingin av Luçifer við morgunstjørnan rísur ikki frá Hebraisku bíbliuni, men frá klassiskari mytologi, eini keldu av beiskum vatni, ikki ætlað av Guði at vera okkara “kelda av livandi vøtnum” (Jeremiah 17:13). Referansu-verk innramma, at útskiftingin er bygd á”.. klassiska mytologi um planetina Venus.” (F.L. Cross (Ed.), Oxford Dictionary of the Christian Church (N.Y.: Oxford University Press, 1974) s. 841). Bara av tí at Satan hevur sannført heidna heimin um at tengja hann við Venus, morgunstjørnuna, er einkið grundarlag fyri endurtøkuni av hasi “mytuni” av Christnum lærdum.
Men II. Timotheus 4:3-4 sigur, at tíðin fyri fáblar, mytur, er komin.
Tí tann tíð vil koma, tá ið teir vilja ikki úthalda heilnæma Guðslæru; men eftir sínum egnu lystum skulu teir hópa til sín sjálvs frálærarar, havandi skriðandi oyru;
Og teir skulu venda burtur oyrum sín um frá sannleikanum, og skulu verða vendir at fáblum. (muthos (gr.): frá hvørjum enska orðið “myth” kemur).
Hvør er “Morgunstjørnan”
Ultimativa Guðsspottanin kemur fyri, tá ið “morgunstjørna” tekur plássið hjá “Luçifer” í Esaiah 14. Jesus Christus er “morgunstjørnan”, og er eyðmerktur sum slíkur í Opinb. 22:16, 2:28 og II. Pætur 1:17. Við hesum sniðfundiga skifti, smýgur Satan ikki bert snildisliga út úr myndini, men livir upp til sítt navn “ákærarin” (Opin. 12:10), við at royna at gera Jesus Christ til umskrivingar-evnið í Esaiah 14.
NASB økir um sítt lutverk sum illgerari við at seta tilvísingina, II. Pæt. 1:17, við síðuna av Esaiah 14:12, fyri at fast-stoypa teirra hugskot um, at stykkið vísir til Jesus Christ heldur enn Lucifer.
So vit siga: Luçifer, sleik dustið, gamli!
Nú ert tú avdúkaður; eisini her í Føroyum.


text:
06.11.2015 - Av: fp
Sjálvavgerðarrætt, samavgerðarrætt og ávirkan
Hevur tú tað?
Skulu øll fólk hava tað?
Eisini fólk við menningartarni?
Hava tit brúk fyri einum brúkaravegleiðara, sum kann greiða tykkum frá hesum; so er bara at seta seg í samband við Javna, tí her eru fýra brúkaravegleiðara klárir at koma út at hava eina framløgu um evnið.
Dánial G Høgnesen, Durita Strøm, Meiken S Olsen og Ragnvaldur Jensen fingu diplom sum brúkaravegleiðara í Vejle 10 apríl 2015
Tey eru sostatt til reiðar at koma út at hava framløgur um viðurskifti sum hava alstóran týdning í lívinum hjá okkum øllum – ikki minst hjá fólki við menningartarni.
Hvat er ein brúkaravegleiðari
Ein brúkaravegleiðari er ein persónur, ið fortelur um sínar egnu royndir og upplivingar innan fyri eitt serstakt evni í sínum egna lívi.


text:
Tórshavnar Býráð vil fjálga um allar ítróttargreinar og onnur frítíðarítriv í høvuðsstaðnum, og tað er við hesum stevnumiði í huga, at vit hóskvøldið hava samtykt at keypa eina serútgjørda flótibrúgv til virksemið hjá Froskmannafelagnum, Kajakfelagnum og Bátafelagnum í Havn.
Feløgini hava sítt dagliga virksemi í Vágsbotni og undir Bakka við Tinganes, og flótibrúgvin verður løgd undir Bakka á uttaru síðu á bylgjubrótaranum innan fyri Skinnarasker.
Flótibrúgvin, sum lættir væl um hjá frítíðarfeløgunum, er eisini sniðgivin og laga eftir søguliga og hugtakandi umráðnum við Tinganes og Skinnarasker. Á sumri 2016 samtykti býráðið at geva Tórshavnar Froskmannafelag og Kajakfelagnum, sum vóru vorðin húsvill, tak yvir høvdið í gomlu kommunalu neystunum undir Bakka, sum feløgini leiga frá kommununi. Býráðið hevur eisini stuðlað feløgunum í at seta neystini í stand, og hetta arbeiðið er næstan liðugt.
Tórshavnar Froskmannafelag, Kajakfelagnum Bátafelagið eru – eins og hini frítíðar- og ítróttarfeløgini í Havn – virðismikil fyri høvuðsstaðin. Stuðulin, ið býráðið veitir frítíðarfeløgunum við Vestaru Vág, sæst aftur í lívgandi virkseminum á havnarlagnum, sum er við til at økja trivnaðin í okkara livandi høvuðsstaði. Tá feløgini fingu gomlu neystini at búleikast í fyri umleið hálvum øðrum ári síðani, var samstundis avtalað, at feløgini sjálv skipa virksemið á økinum við felags reglum fyri økið og ognirnar innan fyri teir karmar, sum kommunan ásetir.
Eg ynski frítíðarfeløgunum við Vestaru Vág góðan virkishug á nýggju flótibrúnni og framhaldandi góðan trivnað í hesum søguliga og hugkveikjandi umhvørvi.
Bogi Andreasen, býráðslimur
Fólkaflokkurin
Um tú veitst okkurt, sum VP ikki veit - skriva so til vp@vp.fo


text:
Orð: Jákup Olsen
1. Harrin, vár verja, vár hjálp og í trongdum ein styrki!
Navn hans tí rættvísa er her í stríðnum eitt virki;
Harrin er nær,
Harrin jú stendur við tær –
ljósni tí dagurin myrki!
2. Harrin er við tær, sum skuggi tín hjá tær hann stendur;
Harrin, ið varðar teg, vigar alt tað, sum teg hendir;
alt, sum her tær
møtir, hans eyga jú sær,
alt tær til besta hann vendir.
3. Hjálp tín, mítt hjarta, tær Harrin, tín Faðir vil vera,
ævigi armurin uppi hans fólki skal bera;
fótur tín ei
snáva skal á síni leið,
einki tær skaða skal gera.
4. Harrin vil varða teg bæði á nátt og á degi,
skuggi í hita hann er tær og gevur tær megi;
dúrar hann ei,
Ísraels vaktari, nei!
Veri tí hjarta títt fegið!
5. Lyft upp, mítt hjarta, títt eyga til Harran, tín Faðir,
upp, upp um fjøllini! Alt, ið tær forðar og bagir,
lætna vil tá,
byrðin, ið hvílir tær á,
alt, ið teg nívir og ræðir.
6. Inngangur tín skal av Harranum varðaður verða,
einki í útgangi heldur tær skaða skal gera;
vald hans og makt,
so sum hans orð hevur sagt,
sál tíni verja skal vera.


text:
Orð: N.P. Nielsen
Lag: Heinrich von Nutzhorn
Týtt: Victor Danielsen
1. Tað kemur ein tími hjá tær og hjá mær
og hvørjum, á jørðini livir,
tá vit mugu koma tí æviga nær
og stíga um markið tá yvir.
2. Tað kemur ein tími, kann vera, hann enn
kann tykjast langt burtur at síggja;
tó skelva í loyndum teir sterkastu menn
og vildu væl frá honum flýggjað.
3. Tað kemur ein tími, ein álvarsom stund,
tó mangur ei nógv um tað teinkir,
og tann, sum tá bygdi á svíkjandi grund,
skal bindast í ævigar leinkjur.
4. Tað kemur ein tími, tá snildi og kraft,
tá vit ella mót ikki røkkur,
og um tú títt álit í tí hevur havt,
í vónloysi ævigt tú søkkur.
5. Tað kemur ein tími, tá gerast skal av,
hvønn veg tú á fold hevur stundað,
og um á ta frelsu, sum Gud frítt tær gav,
í tíð tú títt hús hevur grundað.
6. Tað kemur ein tími, og mást tú tá tó
í tíð um tað hugsa og minnast,
tá eingin, sum vanvirdi Kristi blóð,
í Himlinum inni skal finnast!


text:
Í tíðindunum sigur Henrik Old, at ferðafólk til gongu skulu javnsetast við ferðandi í undirsjóvartunlunum. Ein samhaldsføst skipan sigur hann.
Allir tunlar og brýr í Føroyum eru í einari samhaldsfastari skipan, har tað ikki kostar pening at koyra ígjøgnum tunlarnar ella um brýrnar.
Tó vildi Henrik Old ikki leggja útgoldna undirsjóvartunnilin vestur í Vágar í somu samhaldsføstu skipan, og er ætlanin heldur ikki at leggja Norðoyartunnilin í hesa skipan tá ið hann er útgoldin. Støðan skal jú útnyttast fult út av reyðu samgonguni.
Endamálið sær út til at vera, at tað skal verða bíligari at ferðast til Suðuroyar. Vorðið sum samhaldsfesti.
Nú veit eg sjálvandi ikki, hvussu nógv fólk eru til gongu ígjøgnum undirsjóvartunlarnar, men tað kanska Henrik Old veit at greiða frá.
Eisini kann Henrik Old greiða frá, um raksturin av skipum og undirsjóvartunlunum er at rokna sum tað sama?
Um so er, hví leggur hann so ikki undirsjóvartunlarnar undir SSL, so kundu vit spart alla umsitingina av tunlunum burtur við eitt høgg.
Tí at gjalda 2,5 milliónir krónir at reka eitt felag, ið onki endamál hevur annað enn at senda rokningar og bíleggja Landsverk at gera okkurt arbeiði fyri allar hasar pengarnar er oyðsl.
So kundu inntøkurnar frá tunlunum lætt um raksturin hjá SSL.
Ein loysn, ið hóvar mær betur við tunlunum er, at hesir verða lagdir undir Landsverk at umsita. Og ger tað so frítt at koyra ígjøgnum teir. Teir skulu soleiðis í somu samhaldsføstu skipan eins og allir aðrir tunlar í landinum.
Tá ið tað kemur til Strandfaraskip landsins, eigur kjakið fyrst at vera tikið upp við allar flokkar á tingið um, hvat vilja vit við SSL?
Hvussu skal tað síggja út eftir at stóru tunnilsverkætlanirnar eru framdar og so gera tillagingar eftir tí.
Skipini eru ótíðarhóskandi á nærum øllum leiðum og skulu byggjast nýggj til hesar farleiðirnar.
Eg unni øllum at sleppa at ferðast bíligari í okkara landið, men fyri ikki at róta alt til ein ruðuleika og sikkurt skulu skapa enn eitt ráð ella nevnd og umsiting afturat, so ger tað so einfalt sum møguligt.
Útgoldnu undirsjóvartunlarnar til Landsverk og eitt kjak um SSL, har ein langtíðarætlan verður gjørd, so vit fáa nøktandi ferjur til okkara borgarar og ferðafólk.
Joan Neshamar
Fólkaflokkurin
Um tú veitst okkurt, sum VP ikki veit - skriva so til vp@vp.fo


text:
Hon er nýggjur leiðari
Ein samd starvsnevnd hevur avgjørt at seta Sissal Kampmann sum nýggjan leiðara í Føroyahúsinum í Keypmannahavn.
22 umsóknir vóru til starvið um at gerast leiðari í Føroyahúsinum. Umsóknirnar vóru bæði frá føroyingum og dønum. Føroyahúsið vil hervið boðað frá, at Sissal Kampmann er sett sum nýggjur leiðari í húsinum. Hon tekur við starvinum 1. august 2019. Fyrstu tveir mánaðarnar av starvstíðini fer hon at arbeiða saman við fráfarandi leiðara, Hans Petur í Brekkunum, sum hevur røkt starvið í 12 ár.
Sissal Kampmann er útbúgvin cand.mag. í Norðurlendskum Bókmentum og Máli av lærda háskúlanum í Keypmannahavn. Hon hevur verið virkin á føroyska mentanarpallinum í mong ár. Vit kenna Sissal Kampmann frá m.a. mentanarsendingum í Kringvarp Føroya, eisini hevur hon rikið eina mentanar- og tónleikacafé í Vestmanna, og júst hetta vikuskiftið fyriskipar hon skránna í fjósinum á G! Festivalinum.
- Vit eru sera fegin um at hava sett Sissal Kampmann í starv sum leiðari í Føroyahúsinum. Hon hevur neyðugu førleikarnar, sum Føroyahúsið hevur brúk fyri, sigur Martin Karbech Mouritsen, formaður í starvsnevndini fyri Føroyahúsið.
Mest lisið í farnu viku
Nú bleiv Signar Dam rættuliga illur
Hon er nýggjur leiðari
Tá flotin veksur verður minni í part
Eftirlýsing: Eigur tú myndir av Vesturvón
Løtumyndir av G! 2019
Útróðrarbátarnir í bólki 5B verða helst lagdir longu í hesi vikuni
Ongin suðuroyartunnil við sitandi samgongu
Kenna tit fólkini ?
So komu boðini: Frá C til E og so út - Sonja J. Jógvansdóttir gevst
G! 2019 - Tónleikasending
Fleiri løtumyndir av G! 2019
Við Sjóvarmálan (7) - 15. juli 2019
Tíggju tey størstu bingjuskipini í heiminum
Komið øll við (15) - Svínoyarvitjan 2. partur - 11. juli 2019
Myndir frá leygardegnum á G! 2019
EINKI ER HENT: Útlendingar keypa ognir á útoyggj
Hann stillar eisini upp fyri Føroyaflokkin
Myndir av framførslum á G! 2019
Útróðrarbátar í bólki 5B fáa helst fleiri dagar
G! MYNDARØÐ HÓSDAGIN
Samrøða: Jógvan Kristin Olsen, bóndi í Svínoy, ið eisini hevur búð í Qatar
Stafettin (13) - Jógvan Skorheim spyr Bjarna Kárason Petersen
Melania Trump ella eitt fuglaskrímsl?
IR, Lastbilar, Zafira og Landleiðin skulu koyra Bygdaleiðir komandi 7 árini
Samband
Postboks 226
FO-600 Saltangará


text:
Seks fólk deyð av ódnarveðri í Grikkalandi
Seks ferðafólk eru deyð av einum ógvusligum ódnarveðri, sum rakti norðara partin av Grikkalandi í gjárkvøldið. Meira enn 100 fólk hava fingið skaða, skrivar tíðindastovan Reuters.
Eini hjún úr Kekkia doyðu, tá campingvognurin, sum tey vóru í, varð tikin av vindi, skrivar NTB. Ein russiskur maður og sonur hansara doyðu, tá eitt træ datt niðuryvir teir, og ein rumensk kvinna og barn hennara eru eisini deyð av hendingini, skrivar NTB.
Mest lisið í farnu viku
Nú bleiv Signar Dam rættuliga illur
Hon er nýggjur leiðari
Tá flotin veksur verður minni í part
Eftirlýsing: Eigur tú myndir av Vesturvón
Løtumyndir av G! 2019
Útróðrarbátarnir í bólki 5B verða helst lagdir longu í hesi vikuni
Ongin suðuroyartunnil við sitandi samgongu
Kenna tit fólkini ?
So komu boðini: Frá C til E og so út - Sonja J. Jógvansdóttir gevst
G! 2019 - Tónleikasending
Fleiri løtumyndir av G! 2019
Við Sjóvarmálan (7) - 15. juli 2019
Tíggju tey størstu bingjuskipini í heiminum
Komið øll við (15) - Svínoyarvitjan 2. partur - 11. juli 2019
Myndir frá leygardegnum á G! 2019
EINKI ER HENT: Útlendingar keypa ognir á útoyggj
Hann stillar eisini upp fyri Føroyaflokkin
Myndir av framførslum á G! 2019
Útróðrarbátar í bólki 5B fáa helst fleiri dagar
G! MYNDARØÐ HÓSDAGIN
Samrøða: Jógvan Kristin Olsen, bóndi í Svínoy, ið eisini hevur búð í Qatar
Stafettin (13) - Jógvan Skorheim spyr Bjarna Kárason Petersen
Melania Trump ella eitt fuglaskrímsl?
IR, Lastbilar, Zafira og Landleiðin skulu koyra Bygdaleiðir komandi 7 árini
Samband
Postboks 226
FO-600 Saltangará


text:
1901
Innihaldsyvirlit
Hendingar[rætta | rætta wikitekst]
Føroyska fiskimarkið verður sett út á 3. fjórðingar
- 1. januar - Tíðindablaðið Tingakrossur verður útgivið fyrstu ferð.
Ítróttur[rætta | rætta wikitekst]
Fótbóltur[rætta | rætta wikitekst]
Føðingar[rætta | rætta wikitekst]
- 17. august - Hans Jacob Jacobsen, betri kendur undir skaldanavninum Heðin Brú (d. 1987)
- 3. september - Poul Petersen, politikari (d. 2001)
Andlát[rætta | rætta wikitekst]
- 22. januar - Victoria drotning av Bretlandi og keisarinna av India. (f. 1819)
- 15. november - Jóan Petur Gregoriussen, yrkjari)